Ang Mabuting Balita at Repleksyon sa Oktubre 6 Lunes sa Ika-27 Linggo ng Karaniwang Panahon: Lucas 10:25-37

Mabuting Balita: Lucas 10:25-37

Noong panahong iyon, may isang eskribang lumapit kay Hesus upang siya’y subukin. “Guro,” aniya, “ano ang dapat kong gawin upang magkamit ng buhay na walang hanggan?” Sumagot si Hesus, “Ano ang nakasulat sa Kautusan? Ano ang nababasa mo roon?”

 Tumugon siya, “‘Ibigin mo ang Panginoon mong Diyos nang buong puso, nang buong kaluluwa, nang buong lakas, at nang buong pag-iisip’; at ‘Ibigin mo ang iyong kapwa gaya ng iyong sarili.’” “Tama ang sagot mo,” wika ni Hesus. “Gawin mo iyan at mabubuhay ka.”

Sa hangad ng eskriba na huwag siyang lumabas na kahiya-hiya, tinanong niya uli si Hesus, “Sino naman ang aking kapwa?” Sumagot si Hesus: “May isang taong naglalakbay buhat sa Jerusalem, patungong Jerico. Hinarang siya ng mga tulisan, kinuha pati damit sa katawan, binugbog at halos patay na nang iwan.

Nagkataong dumaan doon ang isang saserdote at pagkakita sa taong nakahandusay, siya’y lumihis at nagpatuloy ng kanyang lakad. Dumaan din ang isang Levita, ngunit tiningnan lamang niya ito at nagpatuloy ng kanyang lakad. Ngunit may isang Samaritanong naglalakbay na naparaan doon. Nakita niya ang hinarang at siya’y nahabag. Lumapit siya, binusan ng langis at alak ang mga sugat nito at tinalian.

Saka isinakay ang tao sa kanyang sinasakyang hayop, dinala sa bahay-panuluyan, at inalagaan doon. Kinabukasan, dumukot siya ng dalawang denaryo, ibinigay sa may-ari ng bahay-panuluyan at sinabi, ‘Alagaan mo siya, at kung magkano man ang kakulangan niyan, babayaran ko sa aking pagbabalik.’

Sino ngayon sa palagay mo ang nagpakita ng kanyang pakikipagkapwa sa taong hinarang ng mga tulisan?” tanong ni Hesus. “Ang nagpakita ng habag sa kanya,” tugon ng eskriba. Sinabi sa kanya ni Hesus, “Humayo ka’t gayun din ang gawin mo.”

+ + + + + + +

Repleksyon:

Paano ba natin Ipinapahayag ang ating pagmamahal sa Diyos at sa Kapwa? 

Ipinapahayag natin ang ating pag-ibig sa Diyos at sa kapwa sa pamamagitan ng pag-aaruga at pagtulong sa mga nangangailangan—kahit sino pa sila. Sapagkat hangga’t may mga taong nangangailangan, tungkulin nating tumulong. Pero may mga tao din na, kahit nahihirapan na, ay ayaw pa ring humingi ng tulong. Dahil sila ay nahihiyang humingi ng tulong kaya’t pinipili nalang nila na tahimik na magtiis sa kanilang pagdurusa. 

Ano ang dapat nating gawin? Dapat ay tulungan natin sila sa abot ng ating makakaya. Huwag nating patigasin ang ating mga puso. Huwag tayong maghintay na lapitan tayo bago tumulong. Ang dalisay na pagtulong ay ginagawa kahit hindi tayo hinihingan ng tulong. 

Sa atin pong Mabuting Balita ay may isang escriba na nagtanong kay Jesus—“Ano ang dapat kong gawin upang magmana ng buhay na walang hanggan?”—at ito rin ang tanong nating lahat. Kaya itinuro ni Jesus ang kasagutan na nasa Kautusan: Ibigin mo ang Diyos at ang iyong kapwa. Ang dalawang utos na ito ang susi sa buhay na walang hanggan.  

Ipinakita pa ni Jesus ang kahulugan nito sa pamamagitan ng kuwento ng lalaking ninakawan at pinahirapan ng mga tulisan. Habang siya’y sugatan at walang magawa, dumaan ang isang pari at isang Levita—mga iginagalang sa lipunan at nag sisilbi sa kanilang simbahan—ngunit wala ni isa man sa kanila ang tumulong. 

Ngunit nang dumating ang isang Samaritano, isang taong itinuturing na banyaga, ay siya pa ang naantig ang puso. Nilapitan niya ang sugatang lalaki, ginamot, at dinala pa sa bahay-panuluyan upang maalagaan nang maayos. 

Hindi sapat na sabihin lang natin, “Iniibig ko ang Diyos at ang aking kapwa.” Ang mga salitang ito ay walang kabuluhan kung hindi natin isinasabuhay. Binibigyan natin ng buhay at kahulugan ang dalawang dakilang utos na ito kapag tayo mismo ay naging tulad ng mahabaging Samaritano—nakakakita, nakadarama, at kumikilos para tumulong sa nangangailangan. 

Bawat mabuting gawa natin ay nagiging patunay ng ating pag-ibig sa Diyos. Sa tuwing tayo’y lumalapit sa mga naghihirap, nalulungkot, o nakakalimutan na ng lipunan, tayo ay nagiging buhay na larawan ng pag-ibig ni Kristo sa mundo. 

Handa ba tayong maging tulad ng mahabaging Samaritano ngayon—ang magpahayag ng ating pag-ibig sa Diyos sa pamamagitan ng ating gawa, hindi lang sa salita? Kapag may nangangailangan sa ating pamilya, kaibigan at sa ating paligid, tayo ba’y dadaan lang, o tayo’y hihinto upang magmalasakit, tumulong at magmahal? – Marino J. Dasmarinas

Reflection for October 5 Twenty-seventh Sunday in Ordinary Time: Luke 17:5-10

Gospel: Luke 17:5-10

The apostles said to the Lord, “Increase our faith.” The Lord replied, “If you have faith the size of a mustard seed, you would say to this mulberry tree, ‘Be uprooted and planted in the sea,’ and it would obey you. 

“Who among you would say to your servant who has just come in from plowing or tending sheep in the field, ‘Come here immediately and take your place at table’? Would he not rather say to him, ‘Prepare something for me to eat. Put on your apron and wait on me while I eat and drink. You may eat and drink when I am finished’?

 Is he grateful to that servant because he did what was commanded? So should it be with you. When you have done all you have been commanded, say, ‘We are unprofitable servants; we have done what we were obliged to do.’”

+ + + + + + +

Reflection:

Were the apostles lacking in faith, and that’s why they asked Jesus to increase their faith? Yes, they were lacking in faith; otherwise, they would not have asked Jesus. And just like them, are we sometimes tempted to ask the Lord for an increase of faith as well? 

Diminishing faith is an ever-present danger in our relationship with Jesus, especially today, when our faith in God is severely tested by the enormous trials we face. Does faith in God still matter today, in a time when smartphones, artificial intelligence, and social media dominate our lives? Of course! Despite the modernity of our times, our faith in Jesus matters now more than ever. 

Our life today is full of challenges and problems. There is always the danger that these may overwhelm us, and at times, we may even be tempted to doubt God’s presence. But the truth remains: there is a God, and we believe in Him who never abandons us. 

Jesus’ answer to His apostles’ desire for an increase of faith is both deep and profound. He said, “If you have faith the size of a mustard seed, you would say to this mulberry tree, ‘Be uprooted and planted in the sea,’ and it would obey you.” 

A mustard seed may be small, but when nurtured, it grows into something strong and life-giving. In the same way, the Lord calls us to nurture the faith already present in our hearts. What matters is not how small our faith may seem, but how we allow it to grow through prayer, perseverance, and trust in God. 

So, how do we nurture this tiny faith? We nurture it by being present at Holy Mass. We nurture it by faithfully living out the teachings of Jesus. And we nurture it through our daily acts of faith, no matter how small they may appear. 

Our faith, though tested, can grow stronger if we keep turning to Jesus with trust and surrender. He alone has the power to transform our doubts into hope and our weakness into strength. 

How are we nurturing our faith today? Will we allow the challenges of life to weaken us, or will we rise in trust, believing that even the smallest seed of faith can move mountains? – Marino J. Dasmarinas 

Ang Mabuting Balita at Repleksyon para Oktubre 5, Ika-27 Linggo sa Karaniwang Panahon: Lucas 17:5-10

Mabuting Balita: Lucas 17:5-10

Noong panahong iyon, sinabi ng mga apostol sa Panginoon, "Dagdagan po ninyo ang aming pananalig sa Diyos!" Tumugon ang Panginoon, "Kung maging sinlaki man lamang ng butil ng mustasa ang inyong pananalig sa Diyos, masasabi ninyo sa puno ng sikomorong ito, 'Mabunot ka, at matanim sa dagat!' at tatalima ito sa inyo." 

"Ipalagay nating kayo'y mga aliping nag-aararo, o nagpapastol kaya ng tupa. Pagkagaling niya sa bukid, sasabihin ba ninyo sa kanya, 'Halika at nang makakain ka na'? Hindi! Sa halip ay ganito ang sinasabi ninyo: 'Ipaghanda mo ako ng hapunan, magbihis ka, at silbihan mo ako habang ako'y kumakain. 

Kumain ka pagkakain ko.' Pinasasalamatan ba ang alipin dahil sa ginawa niya ang iniutos sa kanya? Gayon din naman kayo; kapag nagawa na ninyo ang lahat ng iniutos sa inyo, sabihin ninyo, 'Kami'y mga aliping walang kabuluhan; tumupad lamang kami sa aming tungkulin.

+ + + + + + +

Repleksyon:

Nawawalan na ba ng pananampalataya ang mga apostol kaya nila hiniling kay Jesus na dagdagan ang kanilang pananampalataya? Oo, sila ay nawawalan na ng pananampalataya; kung hindi, hindi na nila ito hihilingin kay Jesus. At katulad nila, hindi ba’t minsan ay tayo rin ay natutuksong hilingin sa Panginoon na dagdagan ang ating pananampalataya? 

Ang paghina ng pananampalataya kay Jesus ay pinag dadaanan ng bawat isa sa atin—lalo na sa panahon ngayon, na ang ating pananampalataya sa Diyos ay mahigpit na sinusubok ng mga matitinding hamon sa buhay na ating kinakaharap. Mahalaga pa ba ang pananampalataya sa Diyos ngayon, sa panahong tila namamayani ang smartphones, artificial intelligence, at social media? Oo naman! Sa kabila ng modernong pamumuhay, ngayon higit na kailanman ay mas mahalaga ang ating pananampalataya kay Jesus.

Aminin man natin o hindi, ang ating buhay ngayon ay puno ng mga hamon at suliranin. Lagi tayong nanganganib na tayo’y lamunin ng mga ito at baka madala tayong maniwala na wala ngang Diyos. Ngunit may Diyos—at naniniwala tayo sa Diyos na kailanma’y hindi nagpapabaya sa atin.

 Ang tugon ni Jesus sa pagnanais ng mga apostol na dagdagan ang kanilang pananampalataya ay malalim at makahulugan. Sinabi Niya, “Kung mayroon kayong pananampalataya na kasinlaki ng butil ng mustasa, masasabi ninyo sa puno ng sikomoro, ‘Mabunot ka at matanim sa dagat,’ at ito’y susunod sa inyo.”

 Ang butil ng mustasa ay napakaliit kapag itinanim, ngunit kapag ito’y inalagaan, ito’y lumalaki at nagiging matibay. Ganoon din ang pananampalataya—maaaring maliit ito sa simula, ngunit kapag inalagaan, ito’y lumalago at nagbibigay-buhay. Ang mahalaga ay hindi kung gaano ito kaliit, kundi kung paano natin ito pinagyayaman sa ating puso.

 Paano natin mapapangalagaan ang maliit na binhing ito ng pananampalataya? Pinagyayaman natin ito sa pamamagitan ng ating presensya sa Banal na Misa. Pinagyayaman natin ito sa pagsunod sa mga aral ni Jesus. At pinagyayaman natin ito sa ating araw-araw na gawa ng pananampalataya, gaano man ito kaliit sa paningin ng iba.

Ang ating pananampalataya, bagaman sinusubok, ay maaaring lumakas kung tayo ay patuloy na magtitiwala at magpapasakop kay Jesus. Dahil siya lamang ang may kapangyarihang patibayin at palakasin ito sa gitna ng ating pagdududa at mga kahinaan.

Paano natin pinagyayaman ang ating pananampalataya ngayon? Hahayaan ba nating ilugmok tayo ng mga pagsubok, o tayo ba’y tatayo na may buong tiwala at pananampalataya sa Diyos—naniniwala na kahit ang pinakamaliit na binhi ng pananampalataya sa ating mga puso ay kusang lalago basta hindi tayo bibitiw sa kanya? – Marino J. Dasmarinas

Reflection for Saturday October 4 Memorial of Saint Francis of Assisi: Luke 10:17-24

Gospel: Luke 10:17-24

The seventy-two disciples returned rejoicing and said to Jesus, “Lord, even the demons are subject to us because of your name.” Jesus said, “I have observed Satan fall like lightning from the sky. 

Behold, I have given you the power ‘to tread upon serpents’ and scorpions and upon the full force of the enemy and nothing will harm you. Nevertheless, do not rejoice because the spirits are subject to you, but rejoice because your names are written in heaven.”

 At that very moment he rejoiced in the Holy Spirit and said, “I give you praise, Father, Lord of heaven and earth, for although you have hidden these things from the wise and the learned you have revealed them to the childlike. Yes, Father, such has been your gracious will. All things have been handed over to me by my Father. No one knows who the Son is except the Father, and who the Father is except the Son and anyone to whom the Son wishes to reveal him.”

 Turning to the disciples in private he said, “Blessed are the eyes that see what you see. For I say to you, many prophets and kings desired to see what you see, but did not see it, and to hear what you hear, but did not hear it.”

+ + + + + + +

Reflection:

A long time ago, there was a religion that had a penchant for arrogantly showing its influence. They would boast that they were the true religion and that nobody would go to heaven except their members. Instead of attracting others to join them, they were shunned by those they thought could be their future members. Eventually, this religion stopped growing until it died a natural death. 

What could truly attract people to embrace a religion? It is certainly not arrogance, but childlike humility. Arrogance repels and hardens hearts, while humility softens hearts and opens doors. Humility is like a magnet that draws people in, winning their sympathy and trust.

Let us ask ourselves: would we prefer to belong to a religion that arrogantly flaunts its influence? Of course not! Would we rather be close to an arrogant person or a humble one? Naturally, we are drawn to the humble.

In the same way, we can bring more people to our faith and become true fishers of men if we live in humility and become breathing examples of Jesus’ humility. When we walk in His humility, our lives silently preach louder than any words we could say.

 The Lord does not need our pride to draw others—He needs our humility. Will we allow ourselves to be living witnesses of Christ’s humble love so that others may encounter Him through us? – Marino J. Dasmarinas

Ang Mabuting Balita at Repleksyon para Sabado Oktubre 4 Paggunita kay San Francisco de Asis: Lucas 10:17-24

Mabuting Balita: Lucas 10:17-24

Noong panahong iyon, bumalik na tuwang-tuwa ang pitumpu't dalawa. "Panginoon", sabi nila, "kahit po ang mga demonyo ay sumusunod kapag inutusan namin, sa ngalan ninyo." Sumagot si Jesus, "Nakita ko ang pagkahulog ni Satanas mula sa langit -- parang kidlat. Binigyan ko kayo ng kapangyarihang tumapak sa mga ahas at mga alakdan, at yumurak sa kapangyarihan ng kaaway. Walang makapipinsala sa inyo. 

Gayunman, magalak kayo hindi dahil sa suko sa inyo ang masasamang espiritu, kundi dahil sa nakatala sa langit ang pangalan ninyo." Nang oras ding iyon, si Jesus ay napuspos ng galak ng Espiritu Santo. At sinabi niya, "Pinasasalamatan kita, Ama, Panginoon ng langit at lupa, sapagkat inilihim mo sa marurunong at pantas ang mga bagay na ito at inihayag mo sa mga taong ito na ang kalooba'y tulad ng sa bata. 

Oo, Ama, sapagkat gayon ang ikinalulugod mo. "Ibinigay sa akin ng Ama, at walang nakakikilala sa Ama kundi ang Anak at yaong marapating pagpahayagan ng Anak." 

Humarap si Jesus sa mga alagad at sinabi, na di naririnig ng iba. "Mapalad kayo, sapagkat nakita ninyo ang inyong nakikita ngayon! Sinasabi ko sa inyo, maraming propeta at mga hari ang nagnasang makakita ng inyong nakikita ngayon ngunit hindi nila nakita. Hinangad din nilang mapakinggan ang inyong naririnig ngunit hindi nila napakinggan."

 + + + + + + +

Repleksyon:

Noong unang panahon, may isang relihiyon na may ugaling aroganteng pagpapakita ng kanilang impluwensiya. Ipinagyayabang nila na sila lamang ang tunay na relihiyon at na walang makapupunta sa langit maliban sa kanilang mga kasapi. 

Sa halip na maakit ang iba na sumama sa kanila, sila’y tinanggihan ng mga taong inaakala nilang magiging miyembro. Sa kalaunan, tumigil ang paglago ng relihiyong ito hanggang sa ito’y tuluyang nawala na lamang na parang bula.

 Ano nga ba ang tunay na makapag kukumbinse sa mga tao upang sumama sa isang relihiyon? Hindi ito kayabangan kundi ang pagiging mapagpakumbaba tulad ng isang bata. Ang kayabangan ay nakakaalis ng loob at nagpapalayo ng tao, samantalang ang pagpapakumbaba ay nakakaantig ng puso at nagbubukas ng pinto ng pagtitiwala. Ang pagpapakumbaba ay parang magnet na humihila at umaakit sa damdamin ng kapwa.

 Nanaisin ba natin na maging bahagi ng isang relihiyon na aroganteng ipinagmamalaki ang kanilang impluwensiya? Tiyak na hindi! Gugustuhin ba nating makipagkaibigan sa isang mayabang na tao kaysa sa isang mapagpakumbaba? Siyempre, sa mapagpakumbaba tayo makikipagkaibigan.

Gayon din, mas marami tayong madadala sa ating pananampalataya at tunay tayong magiging mangingisda ng tao kung tayo’y mamumuhay sa pagpapakumbaba at magiging buhay na halimbawa ng pagpapakumbaba ni Jesus. Kapag isinabuhay natin ang Kanyang kababaang-loob, ang ating mga gawa ay nagsasalita nang higit na malakas kaysa sa ating mga salita.

Hindi kailangan ng Panginoon ang ating kayabangan upang madala ang iba—ang kailangan Niya ay ang ating kabutihan at pagpapakumbaba. Handa ba tayong maging buhay na saksi ng mapagpakumbabang pag-ibig ni Jesus upang ang iba ay makatagpo Siya sa pamamagitan natin?– Marino J. Dasmarinas

Reflection for October 3 Friday of the 26th Week in Ordinary Time: Luke 10:13-16

Gospel: Luke 10:13-16

Jesus said to them, “Woe to you, Chorazin! Woe to you, Bethsaida! For if the mighty deeds done in your midst had been done in Tyre and Sidon, they would long ago have repented, sitting in sackcloth and ashes.  

But it will be more tolerable for Tyre and Sidon at the judgment than for you. And as for you, Capernaum, ‘Will you be exalted to heaven? You will go down to the netherworld.’ Whoever listens to you listens to me. Whoever rejects you rejects me. And whoever rejects me rejects the one who sent me.”

+ + + + +  + +

Reflection:

Why is Jesus angry with the people of Chorazin and Bethsaida? Because they did not heed His call to repentance; they refused His offer of love and renewal for them. 

It is sometimes puzzling why we refuse to heed this call of Jesus when we have nothing to lose but everything to gain. For example, if we are living in sin right now and we decide to respond to Jesus’ call for renewal, a great burden would immediately be lifted from our shoulders. Yet so many of us still refuse to walk away from sin. Why? 

What does sin offer us that we cannot walk away from it? Does sin offer us heaven? Does sin offer us a quiet and contented life? Why do we cling to sin as if our lives hinge upon it, when in truth it offers us nothing good? Should we wait until something unfortunate happens before we finally listen? 

Let us all embrace a fresh start in our lives by refusing to commit any form of sin—even for just a few weeks or a month. Then let us compare our lives previously lived in sin with a life lived free from sin and guided by the light of Jesus. Surely, we would love this new life with Jesus far more than the old life burdened by sin. 

The Lord is inviting us today: will we continue to hold on to the empty promises of sin, or will we finally surrender our hearts and walk with Jesus into the fullness of life that He longs to give us? — Marino J. Dasmarinas

Ang Mabuting Balita at Repleksyon para sa Oktubre 3 Biyernes sa Ika-26 Linggo ng Karaniwang Panahon: Lucas 10:13-16

Mabuting Balita: Lucas 10:13-16

Noong panahong iyon sinabi ni Hesus, “Kawawa ka, Corazin! Kawawa ka, Betsaida! Sapagkat kung sa Tiro at Sidon ginawa ang mga kababalaghang ginawa rito sa inyo, disin sana’y malaon na silang nagdaramit ng sako at nauupo sa abo upang ipakilalang sila’y nagsisisi.

Sa Araw ng Paghuhukom, higit na mabigat ang kaparusahan ninyo kaysa kaparusahan ng mga taga-Tiro at taga-Sidon. At ikaw, Capernaum, Ibig mong mataas hanggang sa langit? Ibabagsak ka sa Hades! “Ang nakikinig sa inyo’y nakikinig sa akin, ang nagtatakwil sa inyo’y nagtatakwil sa akin, at ang nagtatakwil sa akin ay nagtatakwil sa nagsugo sa akin.”

 + + + + + + +

Repleksyon:

Bakit nagalit si Jesus sa mga tao ng Corazin at Betsaida? Sapagkat hindi nila pinakinggan ang Kanyang panawagan na iwanan na ang buhay na makasalanan; tinanggihan nila ang Kanyang alok ng pag-ibig at pagbabagong-buhay para sa kanila. 

Nakakapagtaka kung bakit tayo kung minsan ay tumatangging pakinggan ang panawagan ni Jesus, gayong wala namang mawawala sa atin at kung tutuusin ay mas marami pang biyaya tayong makakamtam. Halimbawa, kung tayo ay nabubuhay sa kasalanan ngayon at piliin nating tumugon sa panawagan ni Jesus para sa pagbabago, agad-agad ay mawawala ang bigat na pasan-pasan natin. Ngunit bakit marami pa rin sa atin ang ayaw talikuran ang kasalanan? Bakit nga ba? 

Ano ba ang naibibigay ng kasalanan na hindi natin maiwan? Naibibigay ba nito ang langit? Naibibigay ba nito ang tahimik at kontentong buhay? Bakit tayo kumakapit sa kasalanan na para bang dito nakasalalay ang ating buhay, gayong wala naman itong mabuting naibibigay? Hihintayin pa ba natin na dumating ang isang masamang pangyayari bago tayo makinig? 

Magsimula po kaya tayong tanggihan  ang anumang uri ng kasalanan—kahit man lang sa loob ng ilang linggo o isang buwan. Pagkatapos, ihambing natin ang ating dating buhay sa kasalanan at ang buhay na malaya rito at ginagabayan ng liwanag ni Jesus. Tiyak na mas iibigin natin ang bagong buhay kasama si Jesus kaysa sa lumang buhay na pasan ang bigat ng kasalanan. 

Inaanyayahan tayo ng Panginoon ngayon: mananatili ba tayong kumakapit sa mga hungkag na pangako ng kasalanan, o buong puso nating isusuko ang ating sarili upang maglakbay kasama si Jesus tungo sa buhay na magaan, maayos at walang iniisip na anumang kasamaan? — Marino J. Dasmarinas

Reflection for Thursday October 2 Memorial of the Holy Guardian Angels: Matthew 18:1-5, 10

Gospel: Matthew 18:1-5, 10

The disciples approached Jesus and said, “Who is the greatest in the Kingdom of heaven?” He called a child over, placed it in their midst, and said, “Amen, I say to you, unless you turn and become like children, you will not enter the Kingdom of heaven. 

Whoever humbles himself like this child is the greatest in the Kingdom of heaven. And whoever receives one child such as this in my name receives me. 

“See that you do not despise one of these little ones, for I say to you that their angels in heaven always look upon the face of my heavenly Father.”

+ + + + +  + +

Reflection:

Were the disciples expecting Jesus to tell them that they were the greatest in the kingdom of heaven because they followed Him? From all indications, this question—“Who is the greatest in the kingdom of heaven?”—was asked to serve their selfish desires. Jesus, however, knew what was in their hearts.

 Therefore, to straighten things out and to teach the disciples that self-seeking individuals would not be the greatest in the kingdom of heaven, Jesus told them: “Amen, I say to you, unless you turn and become like children, you will not enter the kingdom of heaven. Whoever humbles himself like this child is the greatest in the kingdom of heaven” (Matthew 18:3–4).

 The kingdom of heaven is reserved only for the humble. We cannot reach heaven by our own effort, nor can we enter without the mercy of God. Children remind us of this truth: they are perfect models of humility and perfect examples of dependence. Could children survive on their own? No, they cannot. They need their parents’ presence, guidance, and care.

 In the same way, we cannot rely on ourselves. We must rely on God, just as children rely on their parents. This was perhaps one of the most important lessons Jesus wanted to impart when He called a child into their midst (Matthew 18:2).

 This truth also speaks to us today. We cannot rely on our riches, if ever we have them, no matter how abundant they may seem. We cannot depend on our power either, no matter how powerrful we think we are. For wealth and power are fleeting creations of this world—they can vanish from our hands at any time.

 So, to whom must we entrust our lives? We must rely on God alone. For in Him we find the strength to endure, the mercy to be forgiven, and the love that leads us home to His kingdom.

 Do we live each day with the humility of a child, depending on God for everything? Or are we still holding on to the false securities of wealth, power, and self-sufficiency? —Marino J. Dasmarinas

Ang Mabuting Balita at Repleksyon sa Huwebes Oktubre 2 Paggunita sa Mga Banal na Angel na Taga-tanod: Mateo 18:1-5, 10

Mabuting Balita: Mateo 18: 1-5, 10

Noong sandaling iyon, lumapit kay Hesus ang mga alagad at nagtanong, “Sino po ang pinakadakila sa kaharian ng langit?” Tinawag ni Hesus ang isang bata, pinatayo sa harapan nila, at sinabi, “Tandaan ninyo ito: kapag hindi kayo nagbago at tumulad sa mga bata, hinding-hindi kayo mabibilang sa mga pinaghaharian ng Diyos. 

Ang sinumang nagpapakababa na gaya ng batang ito ay siyang pinakadakila sa mga pinaghaharian ng Diyos. Ang sinumang tumatanggap sa isang batang ganito dahil sa akin ay ako ang tinatanggap. 

“Ingatan ninyo na huwag hamakin ang isa sa maliliit na ito. Sinasabi ko sa inyo: sa langit, ang kanilang mga anghel ay laging nasa harapan ng aking Ama.”

+ + + + + + +

Repleksyon:

Inaakala ba ng mga alagad na sasabihin ni Jesus na sila ang pinakadakila sa kaharian ng langit dahil sila ay sumusunod sa Kanya? Ang tanong ng mga alagad na—“Sino ang pinakadakila sa kaharian ng langit?”—ay nagmula sa kanilang makasariling motibo. Ngunit alam ni Jesus ang tunay na nilalaman ng kanilang puso. 

Kaya, upang ituwid ang kanilang isipan at ituro sa kanila na ang mga makasarili ay hindi magiging dakila sa kaharian ng langit, sinabi ni Jesus: “Ito ang sinasabi ko sa inyo, malibang kayo’y magbalik-loob at maging tulad ng mga bata, kailanma’y hindi kayo makapapasok sa kaharian ng langit. Ang sinumang nagpapakumbaba na gaya ng batang ito ang siyang pinakadakila sa kaharian ng langit” (Mateo 18:3–4). 

Ang kaharian ng langit ay nakalaan lamang para sa mga mapagpakumbaba. Hindi natin ito maaabot sa sarili nating kakayahan, at hindi rin tayo makapapasok kung wala ang awa ng Diyos. Ang mga bata ang nagpapaalala sa atin ng katotohanang ito: sila ay huwaran ng kababaang-loob at perpektong halimbawa ng lubos na pagdepende sa kanilang mga magulang. Maaari ba silang mabuhay nang mag-isa? Hindi, sapagkat kailangan nila ang gabay, presensya, at kalinga ng kanilang mga magulang. 

Gayon din tayo—hindi natin kayang umasa sa ating sarili lamang. Tayo ay dapat umasa sa Diyos, tulad ng mga batang umaasa sa kanilang mga magulang. Marahil ito ang isa sa pinakamahalagang punto na nais iparating ni Jesus nang tawagin Niya ang isang bata sa kanilang piling (Mateo 18:2). 

At ito rin ay totoo para sa atin ngayon. Hindi tayo maaaring umasa sa ating kayamanan—kung mayroon man tayo—kahit gaano pa ito karami. Hindi rin tayo dapat magtiwala sa ating kapangyarihan, gaano man tayo kamakapangyarihan. Sapagkat ang kayamanan at kapangyarihan ay mga bagay sa mundong ito na maaaring maglaho anumang oras. 

Kung gayon, kanino tayo dapat umasa? Sa Diyos lamang. Dahil sa Kanya lang natin matatagpuan ang tunay na kayamanan at tunay na kapangyarihan na kailanman ay hindi natin makikita sa mundong ito. 

Nabubuhay ba tayo araw-araw na may kababaang-loob na gaya ng isang bata, tayo po ba ay lubos na umaasa sa Diyos? O patuloy pa rin nating ginagawang sandigan ang ating mga sariling kakayahan, kayamanan at kapangyarihan? —Marino J. Dasmarinas

Reflection for Wednesday October 1 Memorial of Saint Thérèse of the Child Jesus, Virgin and Doctor of the Church: Luke 9:57-62

Gospel: Luke 9:57-62

As Jesus and his disciples were proceeding on their journey, someone said to him, “I will follow you wherever you go.”Jesus answered him, “Foxes have dens and birds of the sky have nests, but the Son of Man has nowhere to rest his head.”

And to another he said, “Follow me.” But he replied, “Lord, let me go first and bury my father.” But he answered him, “Let the dead bury their dead. But you, go and proclaim the Kingdom of God.” 

And another said, “I will follow you, Lord, but first let me say farewell to my family at home.” Jesus answered him, “No one who sets a hand to the plow and looks to what was left behind is fit for the Kingdom of God.”

+ + + + + + +

Reflection:

How do we follow the Lord inside the Sacrament of Matrimony? 

We follow the Lord by being faithful to our marriage vows. We know for a fact that the priest who unites husband and wife does so in the person of Jesus Christ. Therefore, the two become one through the Sacrament of Matrimony by the grace of Jesus. 

However, no marriage is truly “made in heaven”; every marriage passes through the fire of trials and tribulations. Yet if we are serious about following the Lord through our sacred vows, we must always find it in our hearts to forgive whatever offenses may be committed against us. 

This means that there should always be a sacred space for forgiveness within the innermost hearts of married couples. No marriage is perfect, for we are all flawed individuals. But by the grace of Jesus, we are united in the Sacrament of Matrimony, and it is in Him that our weaknesses are made strong. 

Therefore, forgiveness should be one of the essential requirements for us as husband and wife if we truly desire to follow the Lord. If the Lord is present in our marriage and if we are sincere in our desire to walk with Him, then love, forgiveness, and humility will flourish in our hearts—until we breathe our last. 

In our own marriage, are we willing to make forgiveness, love, and humility the daily expression of our faith, so that Christ may always be alive in our homes? — Marino J. Dasmarinas

Ang Mabuting Balita at Repleksyon sa Oktubre 1 Miyerkules Paggunita kay Santa Teresita ng Sanggol na si Jesus, dalaga at pantas ng Simbahan: Lucas 9:57-62

Mabuting Balita: Lucas 9:57-62

Noong panahong iyon, samantalang naglalakad sina Hesus at ang kanyang mga alagad, may taong nagsabi kay Hesus, “Susunod po ako sa inyo kahit saan.” Sumagot si Hesus, “May lungga ang asong-gubat at may pugad ang ibon, ngunit ang Anak ng Tao’y wala man lamang matulugan o mapagpahingahan.” 

Sinabi ni Hesus sa isa, “Sumunod ka sa akin.” Ngunit sumagot ang tao, “Panginoon, hayaan po muna ninyo akong umuwi upang ipalibing ang akin ama.” Sinabi ni Hesus sa kanya, “Ipaubaya mo na sa mga patay ang paglilibing ng kanilang mga patay. Ngunit ikaw, humayo ka at ipahayag mo ang tungkol sa paghahari ng Diyos.” 

Sinabi naman ng isa, “Susunod po ako sa inyo, Panginoon, ngunit magpapaalam muna ako sa aking mga kasambahay.” Sinabi sa kanya ni Hesus, “Ang sinumang nag-aararo at palaging lumilingon ay hindi karapat-dapat sa paghahari ng Diyos.”

 + + + + + + +

Repleksyon:

Paano natin sinusundan ang Panginoon sa loob ng Sakramento ng Kasal? 

Sinusundan natin ang Panginoon sa pamamagitan ng ating katapatan sa ating mga panata sa kasal. Alam natin na ang pari na nagbubuklod sa mag-asawa ay gumaganap sa persona o pagkatao ni Jesu-Cristo. Kaya ang dalawa ay nagiging isa sa pamamagitan ng Sakramento ng Kasal sa biyaya ni Jesus. 

Gayunman, walang kasal na “ginawa sa langit”; bawat kasal ay dumaraan sa apoy ng mga pagsubok at hirap ng buhay. Ngunit kung tayo ay seryoso sa pagsunod sa Panginoon sa pamamagitan ng ating mga sinumpaang panata, dapat mayroon sa ating mga puso ang kakayahang magpatawad sa anumang pagkukulang o kasalanan na nagawa sa atin. 

Ibig sabihin nito, palagi dapat may nakalaan na puwang para sa pagpapatawad sa kaibuturan ng ating mga puso bilang mag-asawa. Walang kasal ang perpekto sapagkat tayo ay mga taong may mga kahinaan. Subalit sa pamamagitan ng biyaya ni Jesus, tayo ay pinag-isa sa Sakramento ng Kasal, at dahil sa Kanyang biyaya tayo ay matatag na nagpapatuloy gaano man kabigat ang mga pagsubok.

 Kaya’t ang pagpapatawad ay dapat isa sa mahahalagang batayan para sa mga mag-asawa kung tunay nilang hangad na sundan ang Panginoon. Kung ang Panginoon ay nananahan sa atin at kung taimtim ang ating hangarin na maglakbay kasama Siya, dapat ay palaging buhay ang pag-ibig, pagpapatawad, at kababaang-loob—hanggang sa ating huling hininga.

 Sa ating sariling buhay mag-asawa handa ba tayong isabuhay ang pagpapatawad, pag-ibig, at kababaang-loob bilang araw-araw na patotoo ng ating pananampalataya, upang si Kristo ay laging manatiling buhay sa ating tahanan? — Marino J. Dasmarinas

Reflection for Tuesday September 30 Memorial of Saint Jerome, Priest and Doctor of the Church: Luke 9:51-56

Gospel: Luke 9:51-56

When the days for Jesus to be taken up were fulfilled, he resolutely determined to journey to Jerusalem, and he sent messengers ahead of him. On the way they entered a Samaritan village to prepare for his reception there, but they would not welcome him because the destination of his journey was Jerusalem.

 

When the disciples James and John saw this they asked, “Lord, do you want us to call down fire from heaven to consume them?” Jesus turned and rebuked them, and they journeyed to another village.

+ + + + +  + +

Reflection:

What is your attitude when somebody rejects you? Do you feel bad and offended, or do you simply shrug it off, move on, and treat rejection as a normal part of life? 

Jesus was refused entry into the Samaritan village, but instead of sulking or harboring resentment toward the Samaritan people, He simply walked away without holding any ill will against them. 

Perhaps Jesus was silently saying: “You refused me entry into your village, so I will move on without any ill feelings against you, people of Samaria.” In that negative reception, Jesus had a positive reaction: “Let’s move on and go forth with our mission.” 

Every now and then, there will also be people who try to offend us or bait us into stooping to their level of arrogance. So what are we going to do? We must not take the bait. Instead, we should keep calm and not allow ourselves to be offended. 

We simply have to take the higher road and squeeze out whatever positive lessons we can draw from a negative situation. We have to remember that nobody is in charge of how we react to any situation except us. 

Therefore, we should never forget to look for the positive in every negative circumstance that comes our way. When we allow the Holy Spirit to guide our hearts, even rejection can become a moment of redirection toward God’s greater plan.

How do you respond when others reject or offend you—do you let anger take over, or do you, like Jesus, choose to walk away with peace in your heart? – Marino J. Dasmarinas 

Ang Mabuting Balita at Repleksyon para sa Martes Setyembre 30 Paggunita kay San Geronimo pari at pantas ng Simbahan : Lucas 9:51-56

Mabuting Balita: Lucas 9:51-56

Nang nalalapit na ang panahong iaakyat si Hesus sa langit, ipinasiya niyang pumunta sa Jerusalem. Sinugo niya ang ilan upang mauna sa kanya. Humayo sila at pumasok sa isang nayon sa Samaria upang ipaghanda siya ng matutuluyan. Ngunit ayaw siyang tanggapin ng mga Samaritano sapagkat siya’y patungo sa Jerusalem.

Nang makita ito nina Santiago at Juan ay kanilang sinabi, “Panginoon, payag ba kayong magpababa kami ng apoy mula sa langit upang pugnawin sila?” Ngunit bumaling siya at pinagsabihan sila. “Hindi ninyo alam kung anong uri ng espiritu ang sumasainyo,” sabi niya, “sapagkat naparito ang Anak ng Tao hindi upang ipahamak ang mga tao kundi upang iligtas sila.” At nagtungo sila sa ibang nayon.

 + + + + + + +

Repleksyon:

Ano ang iyong nararamdaman kapag may mga taong hindi mabuti ang pakikitungo sayo? Nalulungkot ka ba at nasasaktan, o basta mo na lang itong pinalalagpas na may kapayapaan sa iyong puso at itinuturing mo nalang na normal ito na bahagi ng buhay? 

Tinanggihan si Jesus na pumasok sa nayon ng mga Samaritano, ngunit sa halip na magtampo o magkimkim ng galit laban sa kanila, Siya ay tahimik na lumisan nang walang dalang anumang hinanakit. 

Marahil ay para bang sinasabi Niya: “Tinanggihan ninyo Akong pumasok sa inyong nayon, kaya’t ako’y aalis na lamang nang walang anumang galit sa inyo, mga taga-Samaria.” Sa kabila ng negatibong pagtanggap, nagpakita si Jesus ng positibong tugon: “Magpatuloy tayo at ipagpatuloy ang ating misyon.” 

Paminsan-minsan, may mga taong susubok na saktan tayo o akitin tayong bumaba sa kanilang antas ng kayabangan. Ano kaya ang dapat nating gawin? Huwag tayong magpalinlang. Sa halip, manatili tayong kalmado at huwag hayaang masira ang ating kalooban. 

Kailangan nating tahakin ang mas mataas at tuwid na daan at kunin ang mabuting aral kahit sa gitna ng negatibong karanasan. Dapat nating tandaan na tayo lamang ang may hawak kung paano tayo tutugon sa anumang sitwasyong dumarating sa ating buhay. 

Kaya naman, huwag nating kalilimutan na laging may positibong biyayang nakatago kahit sa bawat negatibong pangyayari. Kapag hinayaan nating pamunuan tayo ng Espiritu Santo, maging ang pagtanggi o hindi maayos na pag turing sa atin ay nagiging daan patungo sa mas dakilang plano ng Diyos. 

Kapag ikaw ba ay ipinapahiya o sinasaktan ng iba, pinipili mo bang magkimkim ng galit, o pinipili mo, gaya ni Jesus, ang lumakad nang may kapayapaan at pagmamahal sa iyong puso? – Marino J. Dasmarinas

Reflection for Monday September 29 Feast of Saints Michael, Gabriel, and Raphael, Archangels: John 1:47-51

Gospel: John 1:47-51

Jesus saw Nathanael coming toward him and said of him, “Here is a true child of Israel. There is no duplicity in him.” Nathanael said to him, “How do you know me?” Jesus answered and said to him, “Before Philip called you, I saw you under the fig tree.” Nathanael answered him, “Rabbi, you are the Son of God; you are the King of Israel.”

 

Jesus answered and said to him, “Do you believe because I told you that I saw you under the fig tree? You will see greater things than this.” And he said to him, “Amen, amen, I say to you, you will see heaven opened and the angels of God ascending and descending on the Son of Man.”

+ + + + + + +

Reflection:

Do you think about God when you are alone? Many of us are forced to think about Him when we encounter bumps and humps in our lives. But do we take time to truly contemplate God when we are not troubled by any problems? Only a few of us, perhaps, do this. 

What was Nathanael doing under the fig tree? Was he contemplating God? Was he praying and asking for His guidance? Nathanael was reflecting on God while he sat under the fig tree; he was silently asking the Lord to reveal Himself. Then, not long after, the call of Jesus came. 

When we think of God often, our hearts and minds slowly but surely begin to form a clearer picture of who He is. We start to understand His identity and the role He plays in our lives. To many of us, God may seem distant. But is it really God who is far away, or is it us who distance ourselves from Him? 

The truth is, Jesus is never distant from us; He is always present, always waiting, always loving. It is we who often fail to give Him our time, our attention, and our hearts—except when we are in great need. 

What if today you choose to seek God not only in moments of struggle but also in moments of peace? Will you make space in your daily life to contemplate His presence and allow Him to reveal Himself more deeply to you? – Marino J. Dasmarinas