Reflection for October 31 Saturday of the 30th Week in Ordinary Time: Luke 14:1, 7-11

Gospel: Luke 14:1, 7-11

On a sabbath Jesus went to dine at the home of one of the leading Pharisees, and the people there were observing him carefully.  

He told a parable to those who had been invited, noticing how they were choosing the places of honor at the table. “When you are invited by someone to a wedding banquet, do not recline at table in the place of honor. A more distinguished guest than you may have been invited by him, and the host who invited both of you may approach you and say, ‘Give your place to this man,’ and then you would proceed with embarrassment to take the lowest place.   

Rather, when you are invited, go and take the lowest place so that when the host comes to you he may say, ‘My friend, move up to a higher position.’ Then you will enjoy the esteem of your companions at the table. For everyone who exalts himself will be humbled, but the one who humbles himself will be exalted.  

Then he said to the host who invited him, "When you hold a lunch or a dinner, do not invite your friends or your brothers or your relatives or your wealthy neighbors, in case they may invite you back and you have repayment.

Rather, when you hold a banquet, invite the poor, the crippled, the lame, the blind; blessed indeed will you be because of their inability to repay you. For you will be repaid at the resurrection of the righteous."

+ + + + + + +

Reflection:

What can humility do for our lives?

Among the many blessings that humility can bring into our lives are peace and contentment. When we learn to live humbly, we also build genuine friendships and earn the quiet admiration of others. Humility allows us to live peacefully with those around us because we no longer feel the need to prove that we are better than anyone else.

Yet many of us are afraid to embrace and practice humility because we fear that others might dominate us or take advantage of us. But humility does not mean allowing ourselves to be abused or treated as inferior. Neither does it mean thinking less of ourselves. Rather, it means recognizing that we are no better than anyone else, regardless of how educated, knowledgeable, wealthy, or accomplished we may be. True humility teaches us to recognize our worth without looking down on others.

For example, when a situation calls for us to follow lawful orders, we should do so willingly and responsibly. We must carry out the tasks entrusted to us with the utmost competence, giving our very best until we accomplish what is expected of us.

And when the work is done, we should be willing to step away from the limelight without demanding recognition or praise. We do not always have to be noticed, applauded, or acknowledged for our contributions. Sometimes, the greatest expression of humility is to serve faithfully and quietly, knowing that God sees even the things that others fail to notice.

There is a beautiful reward in living humbly: the honor that comes not merely from our fellow human beings but, above all, from God. The world may measure our worth by our position, achievements, wealth, or popularity, but God looks into our hearts. He knows whether we serve out of love or merely to receive recognition. When we humble ourselves before Him, we acknowledge that everything we have and everything we accomplish ultimately depends on His grace.

In the Gospel, Jesus teaches us this very lesson through the parable of the wedding banquet (Luke 14:7–11). He tells us that when we are invited to a banquet, we should take the lowest place rather than seek a position of honor. We must allow the host to decide where we belong and, if the host sees fit, invite us to a place of greater honor. Through this teaching, Jesus reminds us not to exalt ourselves but to allow God to lift us up in His own time and according to His wisdom.

Why is the Lord so particular about humility? Because humility helps us recognize our dependence on Him. When we let go of our pride, our desire for recognition, and our need to be above others, we open our hearts to His grace. We become more willing to listen, more ready to serve, more generous in loving others, and more grateful for the blessings we receive. Humility does not diminish us; rather, it allows God to shape us into the people He wants us to become.

Let us, therefore, strive to live humbly, serve faithfully, and do what is right even when nobody is watching. Let us remember that we do not need to occupy the highest place in the eyes of the world to be precious in the eyes of God. Our true greatness is not measured by how many people admire us but by how sincerely we love, how faithfully we serve, and how willingly we place ourselves in God's hands.

A heart that is humble has no need to exalt itself, for it trusts that God sees, God knows, and God will lift us up according to His perfect will.

And so, are we willing to let go of our pride, serve others without seeking recognition, and take the lowest place in the eyes of the world so that we may grow in humility and become greater in the eyes of God?—Marino J. Dasmarinas

Ang Mabuting Balita para Oktubre 31 Sabado sa Ika-30 Linggo sa Karaniwang Panahon: Lucas 14:1, 7-11

Mabuting Balita: Lucas 14:1, 7-11

Isang Araw ng Pamamahinga, si Hesus ay inanyayahang kumain sa bahay ng isang pinuno ng mga Pariseo; at binabantayan nilang mabuti ang kanyang mga kilos.  

Napansin ni Hesus na ang pinipili ng mga inanyayahan ay ang mga upuang nakalaan sa mga piling panauhin. Kaya’t sinabi niya ang talinghagang ito: “Kapag inanyayahan ka ninuman sa isang kasalan, huwag mong pipiliin ang tanging upuan. Baka may inanyayahang lalong tanyag kaysa iyo.  

At lalapit ang nag-anyaya sa inyong dalawa at sasabihin sa iyo, ‘Maaari bang ibigay ninyo ang upuang iyan sa taong ito?’ Sa gayo’y mapapahiya ka at doon malalagay sa pinakaabang upuan. Ang mabuti, kapag naanyayahan ka, doon ka maupo sa pinakaabang upuan, sapagkat paglapit ng nag-anyaya sa iyo ay kanyang sasabihin, ‘Kaibigan, dini ka sa kabisera.’ Sa gayun, nabigyan ka ng malaking karangalan sa harapan ng mga panauhin. 

Sapagkat ang nagpapakataas ay ibababa, at ang nagpapakababa ay itataas.”

+ + + + + + +

Repleksyon:

Ano ang magagawa ng kababaang-loob sa ating buhay?

Maraming biyayang maidudulot sa ating buhay ang kababaang-loob, kabilang na rito ang kapayapaan ng kalooban at tunay na kasiyahan. Kapag natutuhan nating mamuhay nang may kababaang-loob, nagkakaroon din tayo ng mga tunay na kaibigan at nakatatanggap ng tahimik na paghanga mula sa iba. Nagiging mas payapa ang ating pakikitungo sa kapwa dahil hindi na natin kailangang patunayan na mas nakahihigit tayo kaysa kaninuman.

Gayunman, marami sa atin ang natatakot na yakapin at isabuhay ang kababaang-loob dahil nangangamba tayong mamayani ang iba sa atin o samantalahin ang ating kabaitan. Ngunit ang pagiging mapagpakumbaba ay hindi nangangahulugang hahayaan nating abusuhin tayo o ituring na mababa kaysa sa iba.

Hindi rin ito nangangahulugang minamaliit natin ang ating sarili. Sa halip, ito ay pagkilala na hindi tayo nakahihigit sa ating kapwa, gaano man tayo kataas ang pinag-aralan, karami ang nalalaman, kayaman, o karami ang mga tagumpay sa buhay. Itinuturo sa atin ng tunay na kababaang-loob na kilalanin ang ating sariling halaga nang hindi minamaliit ang halaga ng iba.

Halimbawa, kung hinihingi ng isang sitwasyon na sundin natin ang mga makatarungan at naaayon sa batas na utos, dapat natin itong gawin nang buong kusang-loob at pananagutan. Isakatuparan natin nang buong husay ang mga gawaing ipinagkatiwala sa atin. Ibigay natin ang ating makakaya hanggang sa magampanan natin ang inaasahan sa atin.

At kapag natapos na natin ang ating gawain, matuto tayong lumayo sa sentro ng papuri at pagkilala nang hindi humihingi ng kapalit na paghanga. Hindi naman kailangang palagi tayong napapansin, pinapalakpakan, o pinupuri dahil sa ating mga nagawa. Kung minsan, ang pinakadakilang pagpapakita ng kababaang-loob ay ang tapat at tahimik na paglilingkod, sa pananalig na nakikita ng Diyos maging ang mga bagay na hindi napapansin ng ibang tao.

May magandang gantimpala ang pamumuhay nang may kababaang-loob: ang karangalang hindi lamang nagmumula sa ating kapwa kundi, higit sa lahat, sa Diyos. Maaaring sukatin ng mundo ang ating halaga batay sa ating posisyon, mga tagumpay, kayamanan, o kasikatan, ngunit ang Diyos ay tumitingin sa ating puso. Alam Niya kung naglilingkod tayo dahil sa pagmamahal o dahil lamang nais nating mapansin at mapuri. Kapag nagpapakumbaba tayo sa Kanyang harapan, kinikilala natin na ang lahat ng mayroon tayo at ang lahat ng ating nakakamit ay nagmumula sa Kanyang biyaya.

Sa Ebanghelyo, itinuturo sa atin ni Hesus ang mahalagang aral na ito sa pamamagitan ng talinghaga tungkol sa handaan ng kasalan (Lucas 14:7–11). Itinuturo Niya na kapag inanyayahan tayo sa isang handaan, piliin natin ang pinakamababang lugar sa halip na agad na hangarin ang luklukan ng karangalan.

Hayaan nating ang punong-abala ang magpasya kung saan tayo dapat maupo at, kung nanaisin niya, siya mismo ang mag-anyaya sa atin na lumipat sa isang lugar na higit na marangal. Sa pamamagitan ng aral na ito, pinaaalalahanan tayo ni Hesus na huwag nating itaas ang ating sarili. Sa halip, hayaan nating ang Diyos ang magtaas sa atin sa panahong itinakda Niya at ayon sa Kanyang karunungan.

Bakit kaya napakahalaga kay Hesus ng kababaang-loob? Sapagkat tinutulungan tayo nitong kilalanin na umaasa tayo sa Diyos sa lahat ng bagay. Kapag binitiwan natin ang ating kapalaluan, ang labis na paghahangad sa papuri, at ang pagnanais na maging nakahihigit sa iba, nagkakaroon ng puwang sa ating puso ang Kanyang biyaya.

Nagiging mas handa tayong makinig, mas bukas sa paglilingkod, mas mapagmahal sa kapwa, at mas mapagpasalamat sa mga biyayang tinatanggap natin. Hindi tayo pinabababa ng kababaang-loob; sa halip, binibigyan nito ng pagkakataon ang Diyos na hubugin tayo ayon sa Kanyang kalooban.

Kaya't pagsikapan nating mamuhay nang may kababaang-loob, maglingkod nang tapat, at gawin ang tama kahit walang nakakakita sa atin. Tandaan natin na hindi natin kailangang maupo sa pinakamataas na luklukan sa paningin ng mundo upang maging mahalaga sa paningin ng Diyos.

Hindi nasusukat ang tunay nating kadakilaan sa dami ng humahanga sa atin, kundi sa katapatan ng ating pagmamahal, sa katapatan ng ating paglilingkod, at sa kahandaan nating ipagkatiwala ang ating buhay sa mga kamay ng Diyos.

Ang pusong mapagpakumbaba ay hindi kailangang magmataas, sapagkat nagtitiwala ito na nakikita ng Diyos ang lahat, alam Niya ang nilalaman ng ating puso, at itataas Niya tayo ayon sa Kanyang ganap na kalooban at sa panahong itinakda Niya.

Kaya ito ang tanong para sa atin, handa ba tayong talikuran ang ating kapalaluan, maglingkod nang walang hinihintay na papuri, at piliin ang mababang lugar sa paningin ng mundo upang higit tayong lumago sa kababaang-loob at maging dakila sa paningin ng Diyos?— Marino J. Dasmarinas

Reflection for October 30 Friday of the 30th Week in Ordinary Time: Luke 14:1-6

Gospel: Luke 14:1-6

On a sabbath Jesus went to dine at the home of one of the leading Pharisees, and the people there were observing him carefully. In front of him there was a man suffering from dropsy. Jesus spoke to the scholars of the law and Pharisees in reply, asking, “Is it lawful to cure on the sabbath or not?” 

But they kept silent; so he took the man and, after he had healed him, dismissed him. Then he said to them “Who among you, if your son or ox falls into a cistern, would not immediately pull him out on the sabbath day?” But they were unable to answer his question.

+ + + + + + +

Reflection:

To cure or not to cure on the Sabbath day?

The Sabbath day was meant to be a day of rest and worship for the Jews. Yet, in the Gospel, we see Jesus healing a man on the Sabbath, seemingly going against the religious rules of His time. Did Jesus deliberately disregard His Jewish faith? Or was He teaching us that something more important than the mere observance of religious rules must take precedence?

Jesus did not wait for a special place, occasion, or time to help and heal. Whenever He saw someone in need, He responded with compassion and took action, regardless of whether it was the Sabbath day. For Jesus, the suffering of a person was never something to ignore simply because it was not the most convenient time to help.

The Pharisees and the scholars of the law faithfully observed the Sabbath law. However, through His actions, Jesus taught them that religious observance should never become an obstacle to showing love, mercy, and compassion. In this instance, Jesus healed a man suffering from dropsy. Through this act of healing, He reminded us that our faith must go beyond the observance of religious practices; it must also be expressed through our loving concern for those who are suffering.

What would we do if we were in Jesus’ situation? Would we simply allow someone to continue suffering, even when we could do something to help? Would we hide behind rules, excuses, or our own convenience, or would we allow our hearts to be moved by the pain of another person?

Sometimes, we may become so focused on fulfilling our religious obligations that we forget the very people whom God calls us to love. We may attend Holy Mass, say our prayers, and faithfully observe the practices of our faith, yet remain indifferent to the suffering of our neighbors. But genuine faith calls us to do more. It calls us to see Christ in those who are hurting, to reach out to those who are neglected, and to offer kindness to those who need our help.

Our faith in God becomes more real, alive, and dynamic when we put it into practice. Every time we choose compassion over indifference, mercy over judgment, and kindness over selfishness, we allow God's love to become visible in our lives. Even in the ordinary moments of our day, we can become instruments of His healing presence through a comforting word, a helping hand, a forgiving heart, or a simple act of generosity.

Let us remember that God is not merely calling us to practice our religion faithfully; He is also calling us to live its deepest meaning through love. Our prayers become more meaningful when they lead us to care for others. Our worship becomes more fruitful when it inspires us to serve. And our faith becomes a living testimony when we are willing to reach out to someone who is suffering, even when doing so requires our time, effort, or sacrifice.

Today, let us ask ourselves: When we encounter someone who is hurting and in need of our help, will we allow rules, excuses, and convenience to hold us back, or will we let the love of Jesus move our hearts to act with compassion and mercy?—Marino J. Dasmarinas

Ang Mabuting Balita at Repleksyon sa Oktubre 30 Biyernes sa Ika-30 Linggo ng Karaniwang Panahon: Lucas 14:1-6

Mabuting Balita: Lucas 14:1-6

Isang Araw ng Pamamahinga, si Jesus ay inanyayahang kumain sa bahay ng isang pinuno ng mga Pariseo, at binabantayan nilang mabuti ang kanyang mga kilos. Lumapit kay Jesus ang isang taong namamanas.

Kaya't tinanong niya ang mga Pariseo at ang mga dalubhasa sa Kautusan, "Naaayon ba sa Kautusan ang magpagaling sa Araw ng Pamamahinga o hindi?" Ngunit hindi sila umimik, kaya't hinawakan ni Jesus ang maysakit, pinagaling saka pinayaon.

Pagkatapos, sinabi niya sa kanila, "Kung kayo'y may anak o bakang mahulog sa balon, hindi ba ninyo iaahon kahit Araw ng Pamamahinga?" At hindi sila nakasagot sa tanong na ito. 

+ + + + + + +

Repleksyon:

Magpagaling o hindi magpagaling sa araw ng Sabbath?

Ang araw ng Sabbath ay itinakda bilang araw ng pamamahinga at pagsamba para sa mga Judio. Ngunit sa Ebanghelyo, makikita natin si Hesus na nagpapagaling ng isang tao sa araw ng Sabbath, na tila sumasalungat sa mga tuntuning panrelihiyon noong Kanyang panahon. Sadyang binale-wala ba ni Hesus ang Kanyang pananampalatayang Judio? O may itinuturo ba Siya sa atin na higit na mahalaga kaysa sa basta pagsunod lamang sa mga tuntuning panrelihiyon?

Hindi naghintay si Hesus ng isang natatanging lugar, pagkakataon, o panahon upang tumulong at magpagaling. Sa tuwing nakakakita Siya ng taong nangangailangan, tumutugon Siya nang may habag at kumikilos upang makatulong, araw man ng Sabbath o hindi. Para kay Hesus, hindi maaaring ipagwalang-bahala ang pagdurusa ng isang tao dahil lamang hindi ito ang pinakanaaangkop na panahon upang tumulong.

Tapat na sinusunod ng mga Pariseo at ng mga dalubhasa sa Kautusan ang batas tungkol sa Sabbath. Gayunman, sa pamamagitan ng Kanyang mga ginawa, itinuro ni Hesus sa kanila na hindi kailanman dapat maging hadlang ang pagsunod sa mga tuntuning panrelihiyon sa pagpapakita ng pagmamahal, awa, at malasakit.

Sa pagkakataong ito, pinagaling ni Hesus ang isang lalaking may sakit na dropsy o pagmamanas, isang kondisyong nagdudulot ng pamamaga dahil sa naipong likido sa katawan. Sa pamamagitan ng pagpapagaling na ito, ipinaalala Niya sa atin na hindi dapat matapos sa pagsunod sa mga gawaing panrelihiyon ang ating pananampalataya. Dapat din itong makita sa ating tunay na malasakit sa mga taong nagdurusa.

Ano kaya ang gagawin natin kung tayo ang nasa kalagayan ni Hesus?

Hahayaan na lamang ba nating magpatuloy ang paghihirap ng isang tao gayong mayroon naman tayong magagawa upang siya ay matulungan? Magtatago ba tayo sa likod ng mga tuntunin, mga dahilan, o ng sarili nating kaginhawahan? O hahayaan nating antigin ng pagdurusa ng ating kapwa ang ating puso upang kumilos tayo nang may pagmamahal?

Kung minsan, maaaring masyado tayong nakatuon sa pagtupad sa ating mga obligasyong panrelihiyon kaya nakakalimutan natin ang mismong mga taong tinatawag tayo ng Diyos na mahalin. Maaari tayong dumalo sa Banal na Misa, magdasal, at matapat na sumunod sa mga gawain ng ating pananampalataya, ngunit nananatili namang manhid sa pagdurusa ng ating kapwa.

Subalit higit pa rito ang hinihingi sa atin ng tunay na pananampalataya. Tinatawag tayo nitong makita si Kristo sa mga nasasaktan, damayan ang mga napapabayaan, at magpakita ng kabutihan sa mga nangangailangan ng ating tulong.

Lalong nagiging tunay, buhay, at makabuluhan ang ating pananampalataya sa Diyos kapag isinasabuhay natin ito. Sa tuwing pinipili natin ang malasakit sa halip na kawalang-pakialam, ang awa sa halip na mapanghusgang pagtingin, at ang kabutihan sa halip na pagiging makasarili, nagiging buhay na saksi tayo sa pag-ibig ng Diyos.

Kahit sa mga karaniwang sandali ng ating araw, maaari tayong maging instrumento ng Kanyang pagpapagaling sa pamamagitan ng isang salitang nagbibigay-lakas, isang kamay na handang tumulong, isang pusong marunong magpatawad, o isang payak na gawa ng pagkabukas-palad.

Huwag nating kalimutan na hindi lamang tayo tinatawag ng Diyos na maging tapat sa pagsasabuhay ng ating relihiyon. Tinatawag din Niya tayong isabuhay ang pinakamalalim na kahulugan nito sa pamamagitan ng pagmamahal. Nagiging higit na makahulugan ang ating mga panalangin kapag inaakay tayo ng mga ito na magmalasakit sa iba.

Nagiging mabunga ang ating pagsamba kapag hinihikayat tayo nitong maglingkod. At nagiging buhay na patotoo ang ating pananampalataya kapag handa tayong dumamay sa isang taong nagdurusa, kahit mangailangan ito ng ating panahon, lakas, at sakripisyo.

Kaya sa araw na ito, tanungin natin ang ating sarili: Kapag nakatagpo tayo ng isang taong nasasaktan at nangangailangan ng ating tulong, hahayaan ba nating hadlangan tayo ng mga tuntunin, mga dahilan, at ng paghahangad sa sariling kaginhawahan, o hahayaan nating antigin ng pag-ibig ni Hesus ang ating puso upang kumilos tayo nang may habag at awa?

Kung si Hesus ay hindi nag-atubiling tumulong sa mga nangangailangan, handa rin ba tayong isantabi ang ating sariling kaginhawahan upang maging kasangkapan ng Kanyang pagmamahal at pagpapagaling sa ating kapwa?—Marino J. Dasmarinas

Reflection for October 29 Thursday of the 30th Week in Ordinary Time: Luke 13:31-35

Gospel: Luke 13:31-35

Some Pharisees came to Jesus and said, “Go away, leave this area because Herod wants to kill you.” He replied, “Go and tell that fox, ‘Behold, I cast out demons and I perform healings today and tomorrow, and on the third day I accomplish my purpose. Yet I must continue on my way today, tomorrow, and the following day, for it is impossible that a prophet should die outside of Jerusalem.’  

“Jerusalem, Jerusalem, you who kill the prophets and stone those sent to you, how many times I yearned to gather your children together as a hen gathers her brood under her wings, but you were unwilling! Behold, your house will be abandoned. But I tell you, you will not see me until the time comes when you say, Blessed is he who comes in the name of the Lord. 

+ + + + + + + 

Reflection: 

What if Jesus had allowed fear to overcome Him and prevent Him from fulfilling His mission?

How would our lives be different today if He had not courageously embraced the cross for our salvation? Through His unwavering love for us and His obedience to the Father, Jesus faced suffering and death and accomplished the mission entrusted to Him.

What can we learn from this courageous act of Jesus?

We, too, are called to face our fears. Many of us hesitate to evangelize because we are afraid that no one will listen to us, that we might be rejected or ridiculed, or that we might face difficulties along the way. Sometimes, we allow these fears to grow in our hearts until they prevent us from doing what God calls us to do. We become silent when we should speak about His love, and we hold back when we should be sharing the Good News.

But what happens when we surrender our fears to Jesus and allow our faith in Him to become stronger than our doubts? We begin to realize that we do not have to be perfect, eloquent, or fearless to become His instruments. We simply need to be willing to trust Him and take the first step. When we stop allowing fear to control our decisions, we become more courageous and effective missioners for Christ Jesus.

The key to becoming effective missionaries for Christ is to overcome our fears through faith. However, as human beings, we sometimes succumb to fear, especially when we face rejection, criticism, or even danger. There may be moments when we are tempted to remain silent about our faith because we do not want to offend anyone or suffer the consequences of speaking the truth. Yet, if we allow fear to silence us, how can we share the Good News that Jesus entrusted to us? How can others come to know His love if we are unwilling to become witnesses to it?

Imagine what might have happened if Jesus, the apostles, and the saints had allowed fear to conquer them. The faith we profess and share today might not have reached us in the same way. We owe so much to the courage of Jesus and to the faithful witness of those who followed Him, even when doing so meant facing persecution, suffering, and death. Their example reminds us that our faith is a precious gift that we are called not only to receive but also to share with others.

Let us, therefore, emulate Christ. Let us not allow fear to paralyze us or the obstacles before us to weaken our faith. Instead, let us face these challenges with hearts firmly anchored in Jesus. We may not always know what to say or how others will respond, but we can trust that God can work through our sincere words, humble actions, and loving example.

 Let us courageously live out our baptismal mission to evangelize. We do not need to wait for the perfect moment, nor do we need to possess extraordinary talents before we can serve the Lord. We can begin right where we are: in our homes, workplaces, communities, and relationships. Every act of kindness, every word of encouragement, every expression of forgiveness, and every courageous testimony to the truth can become an opportunity to lead others closer to Jesus.

Above all, let us remember that we do not carry out this mission alone. Jesus, who called us to follow Him, remains with us as we proclaim His Good News. When fear troubles our hearts, let us turn to Him in prayer. When we feel weak, let us draw strength from Him. And when the road becomes difficult, let us remember that our mission is not about our own glory but about making His love known to the world.

If Jesus courageously embraced the cross out of love for us, are we willing to overcome our fears, stand firm in our faith, and become courageous witnesses of His love so that, through us, others may come to know Him?—Marino J. Dasmarinas

Ang Mabuting Balita at Repleksyon sa Oktubre 29 Huwebes sa Ika-30 Linggo ng Karaniwang Panahon: Lucas 13:31-35

Mabuting Balita: Lucas 13:31-35

Dumating noon ang ilang Pariseo. Sinabi nila kay Hesus, “Umalis ka rito, sapagkat ibig kang ipapatay ni Herodes.” At sumagot siya, “Sabihin ninyo sa alamid na iyon na nagpapalayas ako ngayon ng mga demonyo at nagpapagaling, bukas ay gayun din; sa ikatlong araw, tatapusin ko ang aking gawain.

Ngunit dapat akong magpatuloy sa aking lakad ngayon, bukas at sa makalawa; sapagkat hindi dapat mamatay sa labas ng Jerusalem ang isang propeta! “Jerusalem, Jerusalem! Pinapatay mo ang mga propeta at binabato ang mga sinugo ko sa iyo! Makailan kong sinikap na kupkupin ang iyong mga mamamayan, gaya ng paglukob ng isang inahin sa kanyang mga sisiw, ngunit ayaw mo.

Kaya’t lubos kang pababayaan. Sinasabi ko sa iyo, hindi mo na ako makikita hanggang sa dumating ang oras na sasabihin mo, ‘Pagpalain nawa ang dumarating sa pangalan ng Panginoon!’”

+ + + + + + +

Repleksyon:

Paano kaya kung hinayaan ni Jesus na manaig ang takot sa Kanyang puso at naging hadlang ito sa pagtupad Niya sa Kanyang misyon?

Ano kaya ang kalagayan ng ating buhay ngayon kung hindi Niya buong tapang na niyakap ang krus para sa ating kaligtasan? Dahil sa Kanyang wagas na pagmamahal sa atin at pagsunod sa kalooban ng Ama, hinarap ni Jesus ang pagdurusa at kamatayan at tinupad Niya ang misyong ipinagkatiwala sa Kanya.

Ano ang matututuhan natin sa matapang na halimbawang ito ni Jesus?

Tayo rin ay tinatawag na harapin ang ating mga takot. Marami sa atin ang nag-aatubiling magbahagi ng Mabuting Balita dahil natatakot tayong baka walang makinig sa atin, baka tayo ay tanggihan o kutyain, o baka makaranas tayo ng mga pagsubok sa ating pagbabahagi.

Kung minsan, hinahayaan nating lumaki ang mga takot na ito sa ating puso hanggang sa maging hadlang ang mga ito sa pagtupad natin sa kalooban ng Diyos. Nanahimik tayo sa mga pagkakataong dapat nating ipahayag ang Kanyang pagmamahal, at nag-aatubili tayo sa mga sandaling dapat sana nating ibahagi ang Mabuting Balita.

Ngunit ano ang mangyayari kung isusuko natin kay Jesus ang ating mga takot at hahayaan nating maging mas matatag ang ating pananampalataya kaysa sa ating mga pag-aalinlangan? Unti-unti nating mauunawaan na hindi natin kailangang maging perpekto, mahusay magsalita, o lubusang walang takot upang maging instrumento Niya.

Ang kailangan lamang ay ang kahandaang magtiwala sa Kanya at gumawa ng unang hakbang. Kapag hindi na natin hinahayaang kontrolin ng takot ang ating mga pagpapasya, nagiging mas matapang at mabisa tayong mga misyonero ni Kristo Jesus.

Ang susi upang maging mabubuting misyonero ni Kristo ay ang pagdaig sa ating mga takot sa pamamagitan ng pananampalataya. Gayunman, bilang mga tao, kung minsan ay nagpapadaig din tayo sa takot, lalo na kapag nahaharap tayo sa pagtanggi, pamumuna, o maging sa panganib.

May mga pagkakataong natutukso tayong manahimik tungkol sa ating pananampalataya dahil ayaw nating makasakit ng damdamin ng iba o harapin ang mga posibleng bunga ng pagsasabi ng katotohanan. Ngunit kung hahayaan nating patahimikin tayo ng takot, paano natin maibabahagi ang Mabuting Balitang ipinagkatiwala sa atin ni Jesus? Paano makikilala ng iba ang Kanyang pagmamahal kung ayaw naman nating maging mga saksi nito?

Isipin natin kung ano kaya ang nangyari kung hinayaan nina Jesus, ng mga apostol, at ng mga santo na daigin sila ng takot. Maaaring hindi nakarating sa atin sa ganitong paraan ang pananampalatayang ating ipinahahayag at ibinabahagi ngayon.

Malaki ang utang na loob natin sa katapangan ni Jesus at sa tapat na pagsaksi ng mga sumunod sa Kanya, kahit kinailangan nilang harapin ang pag-uusig, pagdurusa, at kamatayan. Ipinapaalala sa atin ng kanilang halimbawa na ang ating pananampalataya ay isang napakahalagang kaloob na hindi lamang natin dapat tanggapin kundi dapat din nating ibahagi sa iba.

Kaya't tularan natin si Kristo. Huwag nating hayaang paralisahin tayo ng takot o pahinain ng mga pagsubok ang ating pananampalataya. Sa halip, harapin natin ang mga hamong ito nang may pusong matatag na nakakapit kay Jesus. Maaaring hindi natin laging alam kung ano ang sasabihin o kung paano tutugon ang mga tao, ngunit maaari tayong magtiwala na kikilos ang Diyos sa pamamagitan ng ating tapat na pananalita, mapagpakumbabang pagkilos, at mapagmahal na halimbawa.

Buong tapang nating isabuhay ang misyong ipinagkaloob sa atin sa pamamagitan ng Binyag na ipalaganap ang Mabuting Balita. Hindi natin kailangang hintayin ang perpektong pagkakataon, ni hindi natin kailangang magkaroon ng pambihirang kakayahan bago tayo makapaglingkod sa Panginoon. Maaari tayong magsimula kung nasaan tayo ngayon: sa ating tahanan, pinagtatrabahuhan, pamayanan, at mga ugnayan sa kapwa.

Bawat kabutihang ating ginagawa, bawat salitang nagbibigay-lakas ng loob, bawat pagpapatawad, at bawat matapang na pagsaksi sa katotohanan ay maaaring maging daan upang mailapit natin ang iba kay Jesus.

Higit sa lahat, tandaan nating hindi natin kailangang harapin nang mag-isa ang misyong ito. Si Jesus, na tumawag sa atin upang sumunod sa Kanya, ay nananatiling kasama natin habang ipinahahayag natin ang Kanyang Mabuting Balita.

Kapag binabagabag ng takot ang ating puso, lumapit tayo sa Kanya sa pamamagitan ng panalangin. Kapag nanghihina tayo, sa Kanya tayo humugot ng lakas. At kapag nagiging mahirap ang ating paglalakbay, alalahanin nating hindi para sa sarili nating karangalan ang ating misyon, kundi upang maipakilala sa buong mundo ang Kanyang pagmamahal.

Kung buong tapang na niyakap ni Jesus ang krus dahil sa Kanyang pagmamahal sa atin, handa rin ba tayong daigin ang ating mga takot, manindigan sa ating pananampalataya, at buong tapang na maging mga saksi ng Kanyang pagmamahal upang sa pamamagitan natin ay makilala rin Siya ng iba?— Marino J. Dasmarinas

Reflection for Wednesday October 28 Feast of Saints Simon and Jude, Apostles: Luke 6:12-16

Gospel: Luke 6:12-16

Jesus went up to the mountain to pray, and he spent the night in prayer to God.

When day came, he called his disciples to himself, and from them he chose Twelve, whom he also named Apostles: Simon, whom he named Peter, and his brother Andrew, James, John, Philip, Bartholomew, Matthew, Thomas, James the son of Alphaeus, Simon who was called a Zealot, and Judas the son of James, and Judas Iscariot, who became a traitor.

+ + + + + + +

Reflection:

Do we have a habit of praying, or is prayer an essential part of our daily lives?

Jesus is a man of prayer. He always makes it a point to pray and commune with God. Prayer is an essential part of His life, and through His example, Jesus teaches us that prayer should also be an essential part of our lives.

Many of us remember to pray only when we need something or when we face problems. Sometimes, the intensity of our prayers even depends on the seriousness of our difficulties. When our problems are serious, we pray fervently. But when our problems seem small or when life is going well, we sometimes become less prayerful.

Some of us even treat prayer like an object in our homes that we use only when needed. When there is no pressing need, we set it aside and forget about it. Then, when a new problem jolts us out of our comfort zones, we turn to God and pray once again. Sadly, we sometimes remember to seek the Lord only when we are in trouble, forgetting that He also desires our presence when everything is going well.

An active prayer life is one of the primary sources of nourishment for our souls. When we pray, we humbly approach Jesus and open our hearts to Him. We share our joys and sorrows, our hopes and fears, and our struggles and victories.

We ask the Lord to guide us, strengthen us, and remain with us in every circumstance. As we make prayer a regular part of our lives, we develop a deeper and more intimate relationship with Jesus. Prayer also brings peace to our hearts, even when our problems remain unresolved, because we know that we are never alone.

In the Gospel, before choosing the twelve apostles who would help Him carry out His mission, Jesus went up the mountain to pray (Luke 6:12). He spent the entire night in prayer, placing Himself in communion with the Father. Afterward, He came down from the mountain and chose the twelve apostles (Luke 6:13).

Let us reflect on this beautiful example of Jesus. If our Lord and Savior made time to pray before making an important decision, how much more do we need to pray as we face the challenges and decisions of our daily lives? Prayer is not merely something we do when we are desperate or when we have exhausted all other options. It is an expression of our love for God, our dependence on Him, and our desire to remain close to Him.

Let us not allow our busy schedules, personal ambitions, or daily concerns to push prayer to the sidelines of our lives. Let us make time for Jesus every day, not only when we need His help but also when we want to thank Him, praise Him, listen to Him, and simply rest in His loving presence. The more we nurture our relationship with Him through prayer, the more we learn to trust His wisdom and follow His will.

Today, let us ask ourselves: Do we make time for Jesus every day because we love Him and desire to grow closer to Him, or do we remember to pray only when we need something from Him?—Marino J. Dasmarinas

Ang Mabuting Balita at Repleksyon sa Miyerkules Oktubre 28 Kapistahan nila San Simon at San Judas, mga apostol: Lucas 6:12-16

Mabuting Balita: Lucas 6:12-16

Noong mga araw na iyon, umahon si Jesus sa isang burol at magdamag doong nanalangin.

Kinaumagahan, tinawag niya ang kanyang mga alagad, at pumili siya ng Labindalawa sa kanila, na tinawag niyang mga apostol: Si Simon na pinangalanan niyang Pedro, at si Andres na kanyang kapatid; sina Santiago, Juan, Felipe, Bartolome, Mateo, Tomas, at Santiago na anak ni Alfeo, si Simon, ang Makabayan; si Judas na anak ni Santiago, at si Judas Iscariote na naging taksil.

+ + + + + + +  

Repleksyon:

Nakaugalian ba nating manalangin, o bahagi ba talaga ng ating pang-araw-araw na buhay ang pananalangin?

Si Hesus ay isang taong palaging nananalangin. Sinisikap Niyang maglaan ng panahon upang manalangin at makipagniig sa Diyos. Napakahalaga ng pananalangin sa Kanyang buhay, at sa pamamagitan ng Kanyang halimbawa, itinuturo Niya sa atin na dapat din itong maging mahalagang bahagi ng ating buhay.

Marami sa atin ang naaalalang manalangin kapag mayroon tayong pangangailangan o kapag nahaharap tayo sa mga problema. Kung minsan, nakadepende pa ang tindi ng ating pananalangin sa bigat ng ating pinagdaraanan. Kapag malaki ang ating problema, taimtim tayong nananalangin. Ngunit kapag maliit lamang ang ating suliranin o maayos naman ang takbo ng ating buhay, kung minsan ay nakakalimutan nating maging masigasig sa pananalangin.

May ilan din sa atin na itinuturing ang pananalangin na para bang isang bagay sa ating tahanan na ginagamit lamang kapag kinakailangan. Kapag wala tayong mabigat na suliranin, isinasantabi natin ito at nakakalimutan. Ngunit kapag may bagong problemang gumigising sa atin mula sa ating pagiging kampante, muli tayong lumalapit sa Diyos at nananalangin. Nakalulungkot isipin na kung minsan, naaalala lamang natin ang Panginoon kapag tayo ay nahihirapan, at nakakalimutan nating nais din Niyang makasama tayo sa mga panahong maayos at magaan ang ating buhay.

Ang masigasig na buhay-panalangin ay isa sa mga pangunahing pinagmumulan ng pagkain at lakas ng ating kaluluwa. Kapag nananalangin tayo, buong kababaang-loob tayong lumalapit kay Hesus at binubuksan natin sa Kanya ang ating mga puso. Ibinabahagi natin sa Kanya ang ating mga kagalakan at kalungkutan, mga pag-asa at pangamba, mga pagsubok at tagumpay.

Hinihiling natin sa Panginoon na gabayan tayo, palakasin, at samahan sa bawat pagkakataon ng ating buhay. Habang ginagawa nating regular na bahagi ng ating buhay ang pananalangin, lalo namang lumalalim at tumitibay ang ating ugnayan kay Hesus. Nagdudulot din ito ng kapayapaan sa ating mga puso, kahit hindi pa nalulutas ang ating mga problema, sapagkat alam nating hindi Niya tayo iniiwan.

Sa Ebanghelyo, bago piliin ni Hesus ang labindalawang apostol na tutulong sa Kanya sa pagtupad ng Kanyang misyon, umakyat muna Siya sa bundok upang manalangin (Lucas 6:12). Magdamag Siyang nanalangin at nanatiling kaisa ng Ama sa panalangin. Pagkatapos nito, bumaba Siya mula sa bundok at pinili ang labindalawang apostol (Lucas 6:13).

Pagnilayan natin ang napakagandang halimbawang ito ni Hesus. Kung ang ating Panginoon at Tagapagligtas ay naglaan ng panahon upang manalangin bago gumawa ng isang mahalagang pasiya, gaano pa kaya natin kailangang manalangin habang hinaharap natin ang mga hamon at pagpapasiya sa ating pang-araw-araw na buhay?

Ang pananalangin ay hindi lamang isang bagay na ginagawa natin kapag desperado na tayo o kapag naubos na ang lahat ng ating paraan. Ito ay pagpapahayag ng ating pagmamahal sa Diyos, pagkilala sa ating pangangailangan sa Kanya, at pagpapakita ng ating hangaring manatiling malapit sa Kanya.

Huwag nating hayaang maagaw ng ating mga gawain, pansariling ambisyon, at pang-araw-araw na alalahanin ang panahong dapat nating ilaan sa pananalangin. Maglaan tayo ng panahon para kay Hesus araw-araw, hindi lamang kapag kailangan natin ang Kanyang tulong, kundi maging kapag nais nating magpasalamat, magpuri, makinig sa Kanya, at mapayapang manahan sa Kanyang mapagmahal na presensya.

Habang lalo nating pinayayabong ang ating ugnayan sa Kanya sa pamamagitan ng pananalangin, lalo rin tayong natututong magtiwala sa Kanyang karunungan at sumunod sa Kanyang kalooban.

Sa araw na ito, tanungin natin ang ating mga sarili: Naglalaan ba tayo ng panahon para kay Hesus araw-araw dahil mahal natin Siya at nais nating higit pang mapalapit sa Kanya, o naaalala lamang natin Siyang tawagin kapag mayroon tayong kailangan? Kung si Hesus ay palaging naglalaan ng panahon upang manalangin sa Ama, hindi ba nararapat lamang na maglaan din tayo ng panahon para sa Kanya—hindi lamang sa oras ng ating mga pangangailangan, kundi sa bawat araw ng ating buhay?— Marino J. Dasmarinas

Reflection for October 27 Tuesday of the 30th Week in Ordinary Time: Luke 13:18-21

Gospel: Luke 13:18-21

Jesus said, “What is the Kingdom of God like? To what can I compare it? It is like a mustard seed that a man took and planted in the garden. When it was fully grown, it became a large bush and the birds of the sky dwelt in its branches.” 

Again he said, “To what shall I compare the Kingdom of God? It is like yeast that a woman took and mixed in with three measures of wheat flour until the whole batch of dough was leavened.

+ + + + + + +

Reflection:

Can we suppress the growth of the Kingdom of God in our lives?

Yes, we can. When we neglect our faith and fail to nurture our relationship with Jesus, we hinder its growth within us. But Jesus desires that we allow the Kingdom of God to grow and blossom in our hearts so that, through us, others may also experience the goodness, love, and mercy of God.

How wonderful it would be if we took the time to share whatever we know about Jesus! We do not need to be great preachers, Bible scholars, or theologians to bring others closer to Him. Even our simple words of encouragement, acts of kindness, and personal testimonies of faith can make a meaningful difference in the lives of those around us. 

When we share Jesus with others, we can bring hope to the hopeless, comfort to the troubled, and new life to those who feel spiritually empty. Through us, others may come to discover that God has never abandoned them and that His love is always within their reach.

Through our Baptism, God plants the seed of faith within us. As we grow, we gradually become more aware of our spiritual identity and our calling to live as children of God. Some of us nurture this precious seed by continually thirsting for Jesus, praying faithfully, listening to His Word, and striving to live according to His teachings. 

As a result, our faith grows stronger, and our relationship with Him deepens. Others, however, may neglect this seed and allow the distractions, worries, and attractions of this world to take precedence over their relationship with God. When we fail to nurture our faith, we risk remaining spiritually stagnant instead of growing closer to Jesus.

Let us remember that a seed cannot grow if we leave it unattended. It needs nourishment, care, and time to develop. In the same way, our faith needs prayer, God's Word, the sacraments, and a sincere desire to follow Jesus. We cannot expect our faith to flourish if we continually neglect our relationship with Him. 

More importantly, if we do not nurture the seed of faith within us, how will others come to know through our words and actions that there is a God who saves, a God who forgives, and a God who loves them so dearly?

Therefore, let us not be afraid to share whatever we know about God. We may feel that our knowledge is limited or that our faith is not yet strong enough, but we must remember that God can accomplish wonderful things through even our smallest efforts. 

We are called to plant and nurture the seed; God, in His wisdom and grace, makes it grow. A simple word about Jesus, a prayer offered for someone in need, a forgiving heart, or an act of genuine compassion may become the beginning of another person's journey toward God.

Let us never underestimate what God can do through us when we make ourselves available to Him. As we nurture our own faith, may we also become instruments of His grace, allowing His love to reach those who are searching for hope, forgiveness, and meaning in their lives.

Are we faithfully nurturing the seed of faith that God has planted within us, and are we sharing its fruits with others? Or have we allowed our faith to remain dormant when God is calling us to help it grow and blossom so that more people may come to know the saving and transforming love of Jesus through us?—Marino J. Dasmarinas

Ang Mabuting Balita at Repleksyon Oktubre 27 Martes ng Ika-30 Linggo sa Karaniwang Panahon: Lucas 13:18-21

Mabuting Balita: Lucas 13:18-21

Noong panahong iyon, sinabi ni Jesus, "Ano ang katulad ng paghahari ng Diyos? Saan ko ihahambing ito? Katulad ito ng isang butil ng mustasa na itinanim ng isang tao sa kanyang halamanan. Ito'y lumaki hanggang sa maging punongkahoy at namugad ang mga ibon sa mga sanga nito." 

Sinabi pa ni Jesus, "Saan ko itutulad ang paghahari ng Diyos? Katulad ito ng lebadurang inihalo ng isang babae sa tatlong takal na harina, anupa't umalsa ang buong masa." 

+ + + + + + +

Repleksyon:

Maaari ba nating hadlangan ang paglago ng Kaharian ng Diyos sa ating buhay?

Oo, maaari. Kapag pinabayaan natin ang ating pananampalataya at hindi natin inaalagaan ang ating ugnayan kay Hesus, nahahadlangan natin ang paglago nito sa ating puso. Ngunit ninanais ni Hesus na hayaan nating lumago at mamunga ang Kaharian ng Diyos sa ating buhay upang sa pamamagitan natin ay maranasan din ng iba ang kabutihan, pag-ibig, at awa ng Diyos.

Napakaganda sana kung maglalaan tayo ng panahon upang ibahagi sa iba ang anumang kaalaman natin tungkol kay Hesus! Hindi natin kailangang maging magaling na mangangaral, dalubhasa sa Bibliya, o teologo upang mailapit natin ang iba sa Kanya. Maging ang mga simpleng salita ng pagpapalakas ng loob, mga gawa ng kabutihan, at mga personal nating karanasan sa pananampalataya ay maaaring magkaroon ng malaking epekto sa buhay ng ating kapwa.

Kapag ibinabahagi natin si Hesus sa iba, maaari tayong maging daluyan ng pag-asa para sa mga nawawalan nito, kaaliwan para sa mga nagdurusa, at panibagong buhay para sa mga taong nanghihina ang espiritu. Sa pamamagitan natin, maaari nilang matuklasan na hindi sila kailanman pinabayaan ng Diyos at na lagi silang nakayakap sa Kanyang wagas na pag-ibig.

Sa pamamagitan ng ating Binyag, itinatanim ng Diyos sa ating puso ang binhi ng pananampalataya. Habang tayo ay lumalaki, unti-unti rin nating nakikilala ang ating pagkatao bilang mga anak ng Diyos at nauunawaan ang ating tungkuling mamuhay ayon sa Kanyang kalooban.

May ilan sa atin na nag-aalaga sa mahalagang binhing ito sa pamamagitan ng patuloy na paghahangad na mapalapit kay Hesus, taimtim na pananalangin, pakikinig sa Kanyang Salita, at pagsisikap na isabuhay ang Kanyang mga aral. Dahil dito, tumitibay ang ating pananampalataya at lalong lumalalim ang ating ugnayan sa Kanya.

Ngunit may ilan din sa atin na napapabayaan ang binhing ito at hinahayaang manaig sa ating buhay ang mga alalahanin, pang-araw-araw na abala, at mga pang-akit ng mundong ating ginagalawan. Kapag pinabayaan natin ang ating pananampalataya, nanganganib tayong manatiling mahina sa espiritu sa halip na patuloy na lumago at mapalapit kay Hesus.

Hindi lalago ang isang binhi kung pababayaan lamang natin ito. Kailangan nito ng sustansiya, pag-aalaga, at panahon upang lumaki at mamunga. Gayundin, kailangan ng ating pananampalataya ang pananalangin, ang Salita ng Diyos, ang mga sakramento, at ang taos-pusong hangaring sumunod kay Hesus. Hindi natin maaasahang lalago ang ating pananampalataya kung palagi nating pinababayaan ang ating ugnayan sa Kanya.

Higit sa lahat, kung hindi natin aalagaan ang binhi ng pananampalatayang itinanim ng Diyos sa ating puso, paano makikilala ng ating kapwa, sa pamamagitan ng ating mga salita at gawa, na may Diyos na nagliligtas, may Diyos na nagpapatawad, at may Diyos na nagmamahal sa kanila nang lubos?

Kaya huwag tayong matakot na ibahagi sa iba ang anumang nalalaman natin tungkol sa Diyos. Maaaring iniisip nating kulang ang ating kaalaman o hindi pa sapat ang ating pananampalataya. Ngunit tandaan natin na kayang gumawa ng Diyos ng mga kahanga-hangang bagay sa pamamagitan ng  ating pagsisikap.

Ang isang simpleng pangungusap tungkol kay Hesus, isang panalanging iniaalay para sa nangangailangan, isang pusong marunong magpatawad, o isang taos-pusong gawa ng pagmamahal ay maaaring maging simula ng paglalakbay ng isang tao patungo sa Diyos.

Huwag nating maliitin ang kayang gawin ng Diyos sa pamamagitan natin kapag buong puso tayong sumusunod sa Kanya. Habang inaalagaan natin ang sarili nating pananampalataya, nawa'y maging kasangkapan din tayo ng Kanyang biyaya upang maihatid ang Kanyang pag-ibig sa mga taong naghahanap ng pag-asa, kapatawaran, at kahulugan sa kanilang buhay.

Inaalagaan ba natin nang tapat ang binhi ng pananampalatayang itinanim ng Diyos sa ating puso, at ibinabahagi ba natin sa ating kapwa ang mabubuting bungang dulot nito? 

O hinahayaan na lamang ba nating matulog at manatiling walang bunga ang ating pananampalataya, samantalang tinatawag tayo ng Diyos na palaguin ito upang sa pamamagitan natin ay mas marami pang tao ang makakilala, makaranas, at yumakap sa nagliligtas at nagbabagong-buhay na pag-ibig ni Hesus?— Marino J. Dasmarinas

Reflection for October 26 Monday of the 30th Week in Ordinary Time: Luke 13:10-17

Gospel: Luke 13:10-17

Jesus was teaching in a synagogue on the sabbath. And a woman was there who for eighteen years had been crippled by a spirit; she was bent over, completely incapable of standing erect. 

When Jesus saw her, he called to her and said, “Woman, you are set free of your infirmity.” He laid his hands on her, and she at once stood up straight and glorified God. But the leader of the synagogue, indignant that Jesus had cured on the sabbath, said to the crowd in reply, “There are six days when work should be done.

Come on those days to be cured, not on the sabbath day.” The Lord said to him in reply, “Hypocrites! Does not each one of you on the Sabbath untie his ox or his ass from the manger and lead it out for watering? 

This daughter of Abraham, whom Satan has bound for eighteen years now, ought she not to have been set free on the sabbath day from this bondage?” When he said this, all his adversaries were humiliated; and the whole crowd rejoiced at all the splendid deeds done by him.

+ + + + + + +

Reflection:

Was the woman crippled by a spirit listening to Jesus in the synagogue?

Yes, she was there on a Sabbath day, listening to the Lord. She had been suffering from an infirmity for eighteen years, making her life very difficult. Yet, when Jesus saw her, He called her forward and healed her (Luke 13:10–13).

What can we learn from this woman? Her presence in the synagogue reminds us of the importance of making time for God, even amid our struggles and difficulties. Like her, we must continue to draw near to Jesus and listen to His words, trusting in His love, mercy, and power to transform our lives.

But do we still make time to listen to Jesus? Sadly, many of us become so occupied with our daily responsibilities, worldly ambitions, and desire for material possessions that we gradually neglect our relationship with Him. We become so preoccupied with pursuing the things of this world that we forget to nourish our souls through prayer, the Holy Mass, and reflection on His words.

What, then, do we truly gain by allowing the material and temporary things of this world to consume our lives? Worldly possessions may provide temporary comfort, but they cannot guarantee lasting contentment or give us the deep and abiding peace that comes from God. 

No matter how much wealth we accumulate or how much success we achieve, we can still experience emptiness when we neglect our spiritual lives. Indeed, chasing worldly riches without making room for God can be like chasing the wind—we exhaust ourselves pursuing things that cannot satisfy the deepest longings of our hearts.

Therefore, let us not allow the attractions and demands of this world to drown out the gentle voice of Jesus. Instead, let us choose to follow Him more faithfully and listen to Him more attentively. Let us make time for prayer, open our hearts to His teachings, and allow His words to guide our decisions and relationships. 

When we welcome Jesus into our lives, we find a faithful companion who strengthens us in our struggles, comforts us in our sorrows, guides us in our confusion, and offers us His healing grace according to His will.

Like the woman in the Gospel, let us continue to draw near to Jesus, even when life becomes difficult. Let us remember that our greatest treasure is not what we possess but the relationship we nurture with Him. The world may promise us happiness through wealth, recognition, and success, but only God can satisfy the deepest longings of our souls.

Let us ask ourselves today: Are we giving Jesus the time and attention He deserves, or have we become so busy chasing the temporary treasures of this world that we no longer hear His voice calling us to a deeper and more meaningful relationship with Him?— Marino J. Dasmarinas

Ang Mabuting Balita at Repleksyon sa Oktubre 26 Lunes sa Ika-30 Linggo ng Karaniwang Panahon: Lucas 13:10-17

Mabuting Balita: Lucas 13:10-17

Noong panahong iyon, si Hesus ay nagtuturo sa isang sinagoga sa Araw ng Pamamahinga. May isang babae roon na labingwalong taon nang may karamdaman, gawa ng masamang espiritung nasa kanya. Siya’y hukot na hukot at hindi na makaunat. Nang makita ni Hesus ang babae, tinawag niya ito at sinabi, “Magaling ka na sa iyong karamdaman!”

At ipinatong ni Hesus ang kanyang mga kamay sa babae; noon di’y nakaunat ito at nagpuri sa Diyos. Ngunit nagalit ang tagapamahala ng sinagoga sapagkat nagpagaling si Hesus sa Araw ng Pamamahinga. Kaya’t sinabi niya sa mga tao, “May anim na araw na inilaan upang ipagtrabaho. Pumarito kayo sa mga araw na iyan upang magpagaling, at huwag sa Araw ng Pamamahinga.”

Sinagot siya ng Panginoon, “Mga mapagpaimbabaw! Hindi ba’t kinakalag ninyo sa sabsaban ang inyong baka o asno at dinadala sa painuman kahit Araw ng Pamamahinga? Ang babaing ito na mula sa lipi ni Abraham ay ginapos ni Satanas sa loob ng labingwalong taon. Hindi ba dapat na siya’y kalagan kahit na Araw ng Pamamahinga?” Napahiya ang lahat ng kalaban ni Hesus sa sagot niyang ito; at nagalak naman ang madla sa mga kahanga-hangang bagay na ginawa niya.

+ + + + + + +  

Repleksyon:

Nakikinig ba kay Hesus sa sinagoga ang babaeng may kapansanan?

Oo, naroon siya noong Araw ng Pamamahinga upang makinig sa Panginoon. Labingwalong taon na siyang nagdurusa dahil sa isang karamdaman na lubhang nagpahirap sa kanyang buhay. Ngunit nang makita siya ni Hesus, tinawag Niya ito at pinagaling (Lucas 13:10–13).

Ano ang matututuhan natin sa babaeng ito?

Ang kanyang pagdalo sa sinagoga ay nagpapaalala sa atin ng kahalagahan ng paglalaan ng panahon para sa Diyos, kahit marami tayong pinagdaraanan at suliranin sa buhay. Tulad niya, patuloy tayong lumapit kay Hesus at makinig sa Kanyang mga salita, habang nagtitiwala sa Kanyang pag-ibig, awa, at kapangyarihang baguhin ang ating buhay.

Ngunit naglalaan pa ba tayo ng panahon upang pakinggan si Hesus?

Nakalulungkot isipin na marami sa atin ang labis na abala sa pang-araw-araw na gawain, mga ambisyon, at paghahangad ng mga materyal na bagay. Dahil dito, unti-unti nating napapabayaan ang ating ugnayan sa Panginoon. Masyado tayong abala sa paghahangad ng mga bagay na panandalian lamang kaya nakakalimutan nating alagaan ang ating kaluluwa sa pamamagitan ng pananalangin, pakikibahagi sa Banal na Misa, at pagbubulay-bulay sa Kanyang mga salita.

Ano nga ba ang tunay nating napapala kapag hinahayaan nating sakupin ng mga materyal at panandaliang bagay ang ating buhay? Maaaring magbigay sa atin ng pansamantalang ginhawa ang mga ari-arian at kayamanan, ngunit hindi nito matitiyak ang pangmatagalang kasiyahan o ang malalim na kapayapaang nagmumula sa Diyos.

Gaano man karami ang ating kayamanan o kataas ang ating marating sa buhay, maaari pa rin tayong makaranas ng kahungkagan kung napapabayaan naman natin ang ating espirituwal na buhay. Tunay ngang para tayong humahabol sa hangin kapag inuubos natin ang ating lakas sa paghahangad ng kayamanan ngunit hindi natin binibigyang-puwang ang Diyos sa ating puso. Hindi kayang bigyang-kasiyahan ng mga bagay ng mundong ito ang pinakamalalim na pangangailangan ng ating kaluluwa.

Kaya huwag nating hayaang matabunan ng mga pang-akit at hinihingi ng mundong ito ang banayad na tinig ni Hesus. Sa halip, piliin nating sumunod sa Kanya nang buong katapatan at makinig sa Kanyang mga salita nang buong puso. Maglaan tayo ng panahon para sa pananalangin, buksan natin ang ating puso sa Kanyang mga aral, at hayaang gabayan ng mga ito ang ating mga pasiya at pakikitungo sa ating kapwa.

Kapag tinatanggap natin si Hesus sa ating buhay at pinayayabong ang ating ugnayan sa Kanya, natatagpuan natin ang isang tapat na kasama na nagpapalakas sa atin sa gitna ng mga pagsubok, umaaliw sa atin sa panahon ng kalungkutan, gumagabay sa atin sa gitna ng pagkalito, at nagkakaloob ng Kanyang biyaya ng kagalingan ayon sa Kanyang kalooban.

Tulad ng babaeng nasa Ebanghelyo, patuloy tayong lumapit kay Hesus, lalo na kapag nagiging mabigat at mahirap ang ating buhay. Huwag nating kalimutan na ang pinakadakilang kayamanan natin ay hindi ang mga bagay na ating naipundar kundi ang ugnayang pinagyayaman natin sa Kanya.

Maaaring ipangako sa atin ng mundo ang kaligayahan sa pamamagitan ng kayamanan, pagkilala, at tagumpay, ngunit ang Diyos lamang ang tunay na makapupuno sa pinakamalalim na pananabik ng ating kaluluwa.

Kaya tanungin natin ang ating sarili: Naglalaan ba tayo ng sapat na panahon upang pakinggan si Hesus at damhin ang Kanyang presensiya, o masyado na tayong abala sa paghahabol sa mga kayamanang panandalian lamang kaya hindi na natin marinig ang Kanyang tinig na tumatawag sa atin upang magkaroon ng mas malalim at makabuluhang ugnayan sa Kanya?—Marino J. Dasmarinas

Reflection for October 25 Thirtieth Sunday in Ordinary Time: Matthew 22:34-40

Gospel: Matthew 22:34-40

When the Pharisees heard that Jesus had silenced the Sadducees, they gathered together, and one of them, a scholar of the law, tested him by asking, “Teacher, which commandment in the law is the greatest?”  

He said to him, “You shall love the Lord, your God, with all your heart, with all your soul, and with all your mind. This is the greatest and the first commandment. The second is like it: You shall love your neighbor as yourself. The whole law and the prophets depend on these two commandments.”

+ + + + + + +

Reflection:

A wife discovered that her husband had a second family. Deeply hurt and angry, she left him. However, her husband begged for her forgiveness and pleaded for a second chance. After giving the matter deep thought, she eventually forgave her repentant husband and chose to work toward healing their marriage.

When her mother asked her why she had forgiven her husband and chosen to rebuild their relationship despite what he had done, she replied, “I deeply love God, and I would be betraying my love for Him if I refused to forgive my husband and work toward healing our marriage.”

Conflicts are an inevitable part of married life. They may arise from various causes, including betrayal of trust, behavioral incompatibility, and financial disagreements. Every married couple may experience difficult moments that test their love, patience, and commitment to one another.

But how is it that, despite infidelity and serious conflicts, some couples find the strength to forgive each other and remain together until the end of their lives? One possible answer is that they put their love for God first. Their relationship with the Lord becomes a source of strength that inspires them to forgive, love, and persevere even when their marriage is going through painful trials.

When we put God first, His love becomes the foundation upon which we build our relationships. We begin to understand that loving someone does not mean that we will never be hurt or disappointed. Rather, genuine love calls us to seek God's grace so that we can respond to our hurts with wisdom, patience, and compassion. Through prayer and sincere repentance, we can find the courage to forgive, rebuild trust, and work toward lasting healing.

This does not mean that we must pretend that nothing happened or tolerate repeated wrongdoing. Forgiveness does not remove the need for accountability, and reconciliation requires sincere repentance and changed behavior. In situations involving abuse, seeking safety and appropriate help is essential. Even in our deepest pain, however, we can turn to God and ask Him to help us heal our wounded hearts.

Jesus teaches us that the greatest commandment is to love God with all our heart, soul, and mind, and to love our neighbor as ourselves (Matthew 22:37–39). When we genuinely love God, that love must also find expression in how we treat the people around us. We become more willing to forgive, more patient with others' weaknesses, and more humble in acknowledging our own shortcomings.

After all, how can we claim to love God, whom we cannot see, while deliberately refusing to love or forgive the people whom we encounter in our daily lives? Our faith must be more than words we speak or prayers we offer. It must become a living witness to the transforming love of God within us.

If we continue to harbor resentment against our spouse or anyone who has deeply hurt us, let us take time to examine our hearts. Are we allowing God's grace to work within us? Are we willing to surrender our anger and bitterness to Him? Do we sincerely desire the healing that comes when we choose to walk in the light of His love?

We may not find forgiveness easy, especially when the wounds are deep. But we do not have to face our struggles alone. We can ask Jesus to guide us, strengthen us, and teach us to love as He loves. As we grow closer to Him, we can allow His grace to transform our hearts and help us take the next right step toward forgiveness and healing.

Therefore, let us always remember that loving God first must not remain a beautiful statement of faith; it must become a reality in our daily lives. When God's love truly takes root in our hearts, it changes how we respond to those who hurt us and how we treat those who need our compassion.

And so, let us ask ourselves this heart-searching question: If we truly love God above all else, are we willing to let His love transform our hearts so that we can forgive those who have hurt us, seek healing where it is possible, and become living witnesses of His mercy?—Marino J. Dasmarinas