Friday, November 20, 2026

Reflection for Sunday November 22 The Solemnity of Our Lord Jesus Christ, King of the Universe: Matthew 25:31-46


G
ospel: Matthew 25:31-46
Jesus said to his disciples: When the Son of Man comes in his glory, and all the angels with him, he will sit upon his glorious throne,  and all the nations will be assembled before him. And he will separate them one from another, as a shepherd separates the sheep from the goats.

He will place the sheep on his right and the goats on his left. Then the king will say to those on his right, ‘Come, you who are blessed by my Father. Inherit the kingdom prepared for you from the foundation of the world.  For I was hungry and you gave me food, I was thirsty and you gave me drink, a stranger and you welcomed me, naked and you clothed me, ill and you cared for me, in prison and you visited me.’

Then the righteous will answer him and say, ‘Lord, when did we see you hungry and feed you, or thirsty and give you drink? When did we see you a stranger and welcome you, or naked and clothe you? When did we see you ill or in prison, and visit you?’ And the king will say to them in reply, ‘Amen, I say to you, whatever you did for one of these least brothers of mine, you did for me.’ 

Then he will say to those on his left, ‘Depart from me, you accursed, into the eternal fire prepared for the devil and his angels. For I was hungry and you gave me no food, I was thirsty and you gave me no drink, a stranger and you gave me no welcome, naked and you gave me no clothing, ill and in prison, and you did not care for me.’

Then they will answer and say, ‘Lord, when did we see you hungry or thirsty or a stranger or naked or ill or in prison, and not minister to your needs?’ He will answer them, ‘Amen, I say to you, what you did not do for one of these least ones, you did not do for me.’ And these will go off to eternal punishment, but the righteous to eternal life.”

+ + + + + + +
Reflection:
In 1925, through his encyclical letter Quas Primas, Pope Pius XI established the Feast of Christ the King, to be celebrated on the last Sunday of October. This decision was a response to the growing secularism of that time. In 1969, Pope Paul VI assigned the celebration a new date and gave it its present title, the Solemnity of Our Lord Jesus Christ, King of the Universe. 

Since then, it has been celebrated on the last Sunday of the liturgical year. This change emphasizes the supreme authority and reign of Jesus Christ over all creation as the liturgical year draws to a close and a new one begins with the season of Advent.

Imagine the final days of our lives. What would they be like? Would they be filled with peace and happiness, or would we be troubled by regrets over the things we failed to do? Ideally, we would want our final days to be filled with peace, knowing that we have done what God has called us to do in this world. We have followed His commandments, fed the hungry, clothed the poor, comforted those who suffer, and extended compassion to those who needed it most.

If these are the things we are doing in our lives right now, we have reason to face the future with hope rather than fear. However, our earthly journey is not yet over. As long as God gives us the gift of life, we still have opportunities to love, serve, forgive, and do good. 

Therefore, let us sustain our commitment to doing good, especially for the poor, the oppressed, the neglected, and those whom society has rejected. Let us remember that every act of genuine kindness, no matter how small, has value in the eyes of God.

We must take sides, and the side we must choose is the side of goodness, compassion, and love. Let us never grow tired of doing what is right, even when our efforts go unnoticed or unappreciated. Let us not be discouraged when nobody gives us credit for the good that we do. 

We are not doing these things to earn applause or recognition from people; we are doing them because we love God and our fellow human beings. After all, God sees everything, knows the intentions of our hearts, and never fails to recognize every act of genuine love.

As we celebrate Christ the King, let us remember that Jesus is not merely the King of the universe; He must also be the King of our hearts, our homes, and our lives. And when our earthly journey finally comes to an end, may we stand before Him with peaceful hearts, knowing that we have tried our best to live according to His teachings.

When Christ our King finally calls us home, will our lives testify that we have truly served Him by loving, helping, and caring for the least among us?— Marino J. Dasmarinas

Ang Mabuting Balita at Repleksyon Linggo Nobyembre 22, Pagkahari ng Panginoong Hesukristo sa Sanlibutan: Mateo 25:31-46


Mabuting Balita: Mateo 25:31-46
Noong panahong iyon, sinabi ni Hesus sa kanyang mga alagad: "Darating ang Anak ng Tao bilang Hari, kasama ang lahat ng anghel, at luluklok sa kanyang maringal na trono. Sa panahong iyon, matitipon sa harapan niya ang lahat ng tao. Sila'y pagbubukud-bukurin niya, tulad ng ginagawa ng pastol sa mga tupa at mga kambing. Ilalagay niya sa kanyang kanan ang mga tupa, at sa kaliwa ng mga kambing. 

At sasabihin ng Hari sa mga nasa kanan, 'Halikayo, mga pinagpala ng aking Ama! Pumasok na kayo at manirahan sa kahariang inihanda para sa inyo mula pa nang likhain ang sanlibutan. Sapagkat ako'y nagutom at inyong pinakain, nauhaw at inyong pinainom. Ako'y isang dayuhan at inyong pinatuloy. ako'y walang maisuot at inyong pinaramtan, nagkasakit at inyong dinalaw; ako'y nabilanggo at ako'y inyong pinuntahan.' 

Sasagot ang mga matuwid, 'Panginoon, kailan po namin kayo nakitang nagutom at aming pinakain, o nauhaw at aming pinainom? Kailan po kayo naging dayuhan at aming pinatuloy, o kaya'y walang maisuot at aming pinaramtan? At kailan po namin kayo nakitang may sakit o nasa bilangguan at aming dinalaw?' Sasagutin ng Hari, 'Sinasabi ko sa inyo: nang gawin ninyo ito sa pinakahamak sa mga kapatid kong ito, ito ay sa akin ninyo ginawa.'

"At sasabihin naman niya sa mga nasa kaliwa, 'Lumayo kayo sa akin, mga sinumpa! kayo'y pasa-apoy na di-mamamatay, na inihanda para sa diyablo at sa kanyang mga kampon. Sapagkat ako'y nagutom at hindi ninyo pinakain, nauhaw at hindi ninyo pinainom. Ako'y naging isang dayuhan at hindi ninyo pinatuloy; ako'y nawalan ng maisuot at hindi ninyo pinaramtan, ako'y may sakit at nasa bilangguan at hindi ninyo dinalaw.' 

At sasagot din sila, 'Panginoon, kailan po namin kayo nakitang nagutom, nauhaw, naging dayuhan, nawalan ng maisuot, may sakit o nasa bilangguan, at hindi namin kayo pinaglingkuran?' At sasabihin sa kanila ng Hari, 'Sinasabi ko sa inyo: nang pinagkaitan ninyo ng tulong ang pinakahamak sa mga ito, ako ang inyong pinagkaitan.' Itataboy ang mga ito sa kaparusahang walang hanggan, ngunit ang mga matuwid ay tatanggap ng buhay na walang hanggan."

+ + + + + + +    
Repleksyon:
Noong 1925, sa pamamagitan ng kanyang ensiklikal na liham na Quas Primas, itinatag ni Papa Pio XI ang Kapistahan ni Kristong Hari, na ipinagdiriwang noon tuwing huling Linggo ng Oktubre. Tugon ito sa lumalaganap na sekularismo noong panahong iyon. Noong 1969, itinakda naman ni Papa Pablo VI ang bagong petsa ng pagdiriwang at binigyan ito ng kasalukuyang pamagat na Dakilang Kapistahan ng Panginoong Hesukristo, Hari ng Sanlibutan.

Mula noon, ipinagdiriwang na ito tuwing huling Linggo ng Taong Liturhiko. Binibigyang-diin ng pagbabagong ito ang pinakamataas na kapangyarihan at paghahari ni Hesukristo sa lahat ng nilikha habang nagtatapos ang Taong Liturhiko at naghahanda naman tayong salubungin ang panibagong taon sa pamamagitan ng Panahon ng Adbiyento.

Isipin natin ang mga huling araw ng ating buhay. Ano kaya ang magiging kalagayan natin sa mga panahong iyon? Mapupuno kaya ng kapayapaan at kaligayahan ang ating mga puso, o mabibigatan tayo dahil sa pagsisisi sa mga kabutihang hindi natin nagawa?

Siyempre, nanaisin nating harapin ang mga huling araw ng ating buhay nang may kapayapaan, sapagkat alam nating nagawa natin ang mga bagay na ipinagkatiwala sa atin ng Diyos. Sinunod natin ang Kanyang mga utos, pinakain ang mga nagugutom, dinamitan ang mga walang maisuot, tinulungan ang mga nagdurusa, at nagpakita ng malasakit sa mga higit na nangangailangan nito.

Kung ito ang mga bagay na ginagawa natin sa kasalukuyan, may dahilan tayong harapin ang kinabukasan nang may pag-asa sa halip na pangamba. Gayunman, hindi pa nagtatapos ang ating paglalakbay sa mundong ito. Hangga't ipinagkakaloob sa atin ng Diyos ang biyaya ng buhay, mayroon pa tayong pagkakataong magmahal, maglingkod, magpatawad, at gumawa ng mabuti.

Kaya't huwag tayong magsawa sa paggawa ng kabutihan, lalo na para sa mga mahihirap, inaapi, napapabayaan, at itinatakwil ng lipunan. Lagi nating tandaan na bawat tunay na kabutihang ginagawa natin, gaano man ito kaliit, ay mahalaga sa paningin ng Diyos.

Kailangan nating mamili kung saang panig tayo papanig, at ang panig na dapat nating piliin ay ang panig ng kabutihan, habag, at pagmamahal. Huwag tayong magsawa sa paggawa ng tama at mabuti, kahit hindi napapansin o pinahahalagahan ng iba ang ating mga pagsisikap. Huwag din tayong panghinaan ng loob kung walang pumupuri o kumikilala sa mga kabutihang ginagawa natin.

Hindi natin ginagawa ang mga ito upang hangaan, purihin, o kilalanin ng mga tao. Ginagawa natin ang mga ito dahil mahal natin ang Diyos at ang ating kapwa. Tandaan natin na nakikita ng Diyos ang lahat. Batid Niya ang tunay na nilalaman ng ating mga puso, at walang anumang taos-pusong gawa ng pagmamahal ang nakaliligtas sa Kanyang paningin.

Sa pagdiriwang natin ng Dakilang Kapistahan ni Kristong Hari, alalahanin nating hindi lamang Siya ang Hari ng buong sanlibutan; nararapat din Siyang maghari sa ating mga puso, tahanan, at buong buhay. At sa araw na matapos na ang ating paglalakbay sa mundong ito, nawa'y humarap tayo sa Kanya nang may payapang kalooban, sapagkat sinikap nating mamuhay ayon sa Kanyang mga aral at kautusan.

Kapag tinawag na tayo ni Kristong Hari upang makapiling Niya sa buhay na walang hanggan, masasabi kaya ng ating mga naging buhay na tunay natin Siyang pinaglingkuran sa pamamagitan ng pagmamahal, pagtulong, at pagkalinga sa ating mga kapatid na higit na nangangailangan?— Marino J. Dasmarinas

Reflection for Saturday November 21 Memorial of the Presentation of the Blessed Virgin Mary: Luke 20:27-40


Gospel: Luke 20:27-40
Some Sadducees, those who deny that there is a resurrection, came forward and put this question to Jesus, saying, “Teacher, Moses wrote for us, If someone’s brother dies leaving a wife but no child, his brother must take the wife and raise up descendants for his brother. 

Now there were seven brothers; the first married a woman but died childless. Then the second and the third married her, and likewise all the seven died childless. Finally the woman also died. Now at the resurrection whose wife will that woman be? For all seven had been married to her.” 

Jesus said to them, “The children of this age marry and remarry; but those who are deemed worthy to attain to the coming age and to the resurrection of the dead neither marry nor are given in marriage. They can no longer die, for they are like angels; and they are the children of God because they are the ones who will rise. 

That the dead will rise even Moses made known in the passage about the bush, when he called ‘Lord’ the God of Abraham, the God of Isaac, and the God of Jacob; and he is not God of the dead, but of the living, for to him all are alive. Some of the scribes said in reply, “Teacher, you have answered well. And they no longer dared to ask him anything.

+ + + + + + +
Reflection:
Do we believe in the afterlife?

Everlasting life is very different from the present life we are living now. Our earthly life has an eventual ending, but everlasting life has no end. In heaven, there will be no more suffering, pain, or sorrow. We will experience the fullness of God's love and the joy of being in His presence forever.

It will be a glorious and heavenly experience for all who attain eternal life with God. However, the sad reality is that not all of us will share in this divine experience. Some may find themselves on the other side, where there will be eternal suffering.

In the Gospel, Jesus was questioned by the Sadducees, who did not believe in the resurrection. They presented Him with the case of a woman who had married seven brothers, one after another, as each brother died. They then asked Jesus: "In the resurrection, whose wife will that woman be?"

Jesus gave them a glimpse of what life would be like in the resurrection when He said:

"The children of this age marry and remarry; but those who are deemed worthy to attain to the coming age and to the resurrection of the dead neither marry nor are given in marriage. They can no longer die, for they are like angels; and they are the children of God because they are the ones who will rise."

Jesus reminds us that everlasting life is far different from the earthly life we know. In the resurrection, our existence will no longer be governed by the limitations and conditions of this present world. We will enter a new and glorious reality where death will no longer have power over us.

Therefore, we should strive to attain everlasting life with God someday by doing good, loving one another, forgiving those who have wronged us, and faithfully following the way of Jesus. We must not allow our attachment to worldly possessions, pleasures, and ambitions to distract us from our ultimate destination.

What about the marital relationships we have in this world? Will husbands and wives still share the same relationships in heaven? Nobody knows for certain; only God knows. What we do know is that God's love is infinitely greater than anything we have experienced in this earthly life. Whatever awaits us in heaven will be far beyond our present understanding.

Our life on earth is temporary, but the decisions we make, the love we share, the kindness we extend, and the faith we nurture have eternal significance. Let us therefore live each day with heaven in our hearts, keeping our eyes fixed on Jesus, who is our way to everlasting life.

Someday, our earthly journey will come to an end. When that day comes, will we be ready to stand before God? Have we lived our lives in such a way that we can joyfully embrace the everlasting life He has prepared for us?— Marino J. Dasmarinas

Ang Mabuting Balita at Repleksyon para Sabado Nobyembre 21 Pagdadala sa Mahal na Birheng Maria sa Templo: Lucas 20:27-40


Mabuting Balita: Lucas 20:27-40
Noong panahong iyon, may ilang Saduseo na lumapit kay Hesus. Ang Saduseo’y hindi naniniwala na muling bubuhayin ang mga patay. “Guro,” anila, “naglagda po si Moises ng ganitong batas para sa amin: ‘Kung mamatay ang isang lalaki at maiwang walang anak ang kanyang asawa, ang kapatid na lalaki’y dapat pakasal sa balo upang magkaanak sila para sa namatay.’

May pitong magkakapatid na lalaki. Nag-asawa ang panganay, at namatay na walang anak. Napakasal sa balo ang pangalawa, at namatay. Gayun din ang nangyari sa pangatlo hanggang sa pampito: isa-isang napangasawa ng babae at pawang namatay na walang anak. Sa kahuli-huliha’y namatay naman ang babae. Sa muling pagkabuhay, sino po sa pito ang kikilalaning asawa niya yamang napangasawa niya silang lahat?”

Sumagot si Hesus, “Sa buhay na ito, ang lalaki at mga babae’y nag-aasawa, ngunit ang lalaki’t babaing karapat-dapat na muling buhayin para sa kabilang buhay ay hindi na mag-aasawa. Hindi na sila mamamatay sapagkat matutulad sila sa mga anghel. At sila’y mga anak ng Diyos yamang muli silang binuhay.

Maging si Moises ay nagpapatunay na muling binubuhay ang mga patay. Sapagkat sa kanyang kasaysayan hinggil sa nagliliyab na mababang punongkahoy, ang Panginoon ay tinawag niyang ‘Diyos ni Abraham, Diyos ni Isaac at Diyos ni Jacob.’

Ngunit ang Diyos ay hindi Diyos ng mga patay kundi ng mga buhay – sa kanya’y buhay ang lahat.” Sinabi ng ilan sa mga eskriba, “Magaling ang sagot ninyo, Guro!” At wala nang nangahas na magtanong sa kanya ng anuman.

+ + + + + + +
Repleksyon:
Naniniwala ba tayo sa buhay pagkatapos ng kamatayan?

Malaki ang pagkakaiba ng buhay na walang hanggan sa buhay na nararanasan natin ngayon. Ang ating buhay dito sa lupa ay may katapusan, ngunit ang buhay na walang hanggan ay hindi magwawakas kailanman. Sa langit, wala nang pagdurusa, sakit, at kalungkutan. Sa halip, mararanasan natin ang ganap na pag-ibig ng Diyos at ang walang hanggang kagalakan ng pamumuhay sa Kanyang piling.

Ito ay magiging isang maluwalhati at makalangit na karanasan para sa lahat ng magkakamit ng buhay na walang hanggan kapiling ang Diyos. Gayunman, isang malungkot na katotohanan na hindi lahat sa atin ay makikibahagi sa banal na karanasang ito. May ilan na maaaring mapunta sa kabilang panig, kung saan naghihintay ang walang hanggang pagdurusa.

Sa Ebanghelyo, tinanong si Jesus ng mga Saduseo na hindi naniniwala sa muling pagkabuhay ng mga patay. Inilahad nila ang tungkol sa isang babae na nagkaroon ng pitong magkakapatid na lalaki bilang mga asawa, sunod-sunod, dahil namatay ang bawat isa. Pagkatapos ay tinanong nila si Jesus: "Sa muling pagkabuhay, sino sa kanila ang magiging asawa ng babaeng iyon?"

Binigyan sila ni Jesus ng isang sulyap kung ano ang magiging buhay natin sa muling pagkabuhay nang sabihin Niya:

"Ang mga anak ng sanlibutang ito ay nag-aasawa at ipinapakasal. Ngunit ang mga itinuring na karapat-dapat magkamit ng kabilang buhay at ng muling pagkabuhay mula sa mga patay ay hindi na mag-aasawa ni ipapakasal. Hindi na rin sila mamamatay sapagkat sila'y magiging tulad ng mga anghel. Sila'y mga anak ng Diyos sapagkat sila'y mga anak ng muling pagkabuhay."

Ipinaaalala sa atin ni Jesus na lubhang naiiba ang buhay na walang hanggan sa buhay na nararanasan natin dito sa lupa. Sa muling pagkabuhay, hindi na tayo sasaklawin ng mga limitasyon at kalagayang nararanasan natin sa kasalukuyang mundo. Papasok tayo sa isang bago at maluwalhating buhay kung saan wala nang kapangyarihan ang kamatayan sa atin.

Kaya naman, pagsikapan nating makamit ang buhay na walang hanggan kapiling ang Diyos. Gawin natin ito sa pamamagitan ng paggawa ng mabuti, pagmamahalan, pagpapatawad sa mga nagkasala sa atin, at tapat na pagsunod sa yapak ni Jesus. Huwag nating hayaang maging hadlang sa ating paglalakbay tungo sa langit ang labis na pagkakapit sa kayamanan, kasiyahan, at mga ambisyon ng mundong ito.

Paano naman ang pagsasama ng mag-asawa dito sa lupa?

Mananatili kaya sa langit ang ganitong uri ng pagsasama? Walang sinuman sa atin ang nakaaalam nang tiyak; tanging ang Diyos lamang ang nakaaalam. Ang alam natin ay higit na dakila ang pag-ibig ng Diyos kaysa sa anumang pag-ibig na naranasan natin sa buhay na ito. Anuman ang naghihintay sa atin sa langit ay higit na dakila kaysa sa kaya nating maunawaan sa ngayon.

Pansamantala lamang ang ating buhay dito sa lupa, ngunit may walang hanggang kahulugan ang bawat desisyong ginagawa natin, ang pagmamahal na ibinabahagi natin, ang kabutihang ipinagkakaloob natin sa kapwa, at ang pananampalatayang pinagyayaman natin. Kaya't mamuhay tayo araw-araw na taglay sa ating puso ang pag-asam sa langit, habang nakatuon ang ating paningin kay Jesus, na siyang daan tungo sa buhay na walang hanggan.

Darating ang araw na matatapos din ang ating paglalakbay dito sa lupa. Kapag dumating ang araw na iyon at humarap na tayo sa Diyos, magiging handa kaya tayo? Masasabi kaya nating namuhay tayo nang may pananampalataya, pagmamahal, pagpapatawad, at kabutihan?

O baka naman naging abala tayo sa paghahangad ng mga bagay na pansamantala lamang at nakalimutan natin ang buhay na walang hanggan na inihahanda ng Diyos para sa atin?— Marino J. Dasmarinas

Thursday, November 19, 2026

Reflection for November 20 Friday of the 33rd Week in Ordinary Time: Luke 19:45-48


Gospel: Luke 19:45-48
Jesus entered the temple area and proceeded to drive out those who were selling things, saying to them, “It is written, My house shall be a house of prayer, but you have made it a den of thieves.”  

 And every day he was teaching in the temple area. The chief priests, the scribes, and the leaders of the people, meanwhile, were seeking to put him to death, but they could find no way to accomplish their purpose because all the people were hanging on his words.

+ + + + +  + +
Reflection:
Many years ago, I read an article about the confession of a young man who had undergone gender transition surgery. He had transitioned from male to female, but just a few months after the procedure, he was already filled with regret.

According to the article, he was deeply troubled by his conscience and felt that something was wrong with the way his body functioned. I cannot remember whether he eventually died, but the article mentioned that he became ill a few months after undergoing the procedure.

This story invites us to reflect on an important question: Do we truly recognize the sacredness of our bodies? Are we aware that our bodies are temples of the Holy Spirit, gifts entrusted to us by God? (1 Corinthians 6:19–20).

Today, with the help of science, we can make ourselves appear younger. We can even alter our physical appearance to express how we see ourselves. Science has made many things possible, but should we automatically embrace everything that it allows us to do? As Christians, we are called to exercise wisdom and discernment, always remembering that our bodies have dignity and a sacred purpose in God's plan.

Our bodies are not merely physical possessions that we can treat according to our every desire. They are gifts from God, and we have a responsibility to care for them, respect them, and use them to glorify Him. This does not mean rejecting legitimate medical procedures that heal, restore, or preserve life. Rather, it means recognizing that our decisions concerning our bodies must be guided by wisdom, respect for life, and our faith in God.

In the Gospel, Jesus became angry with those who were defiling the temple. Why? Because they were no longer using it as a place of worship but as a means of advancing their own selfish interests. They had forgotten that the temple was sacred because it was dedicated to God.

This Gospel account reminds us that we, too, must never forget the sacredness of what God has entrusted to us. If Jesus was deeply concerned about the desecration of the temple in Jerusalem, shouldn't we also be concerned about how we treat our own bodies, which are temples of the Holy Spirit?

Let us therefore be mindful of our choices. Let us not allow worldly influences, vanity, or our desire for self-expression to become more important than our relationship with God. May everything we do, including the way we care for our bodies, reflect our love, gratitude, and reverence for the One who created us.

After all, our bodies are not merely ours to do with as we please; they are gifts entrusted to us by God. Are we honoring God with these precious gifts, or are we allowing our own desires to take the place of the One to whom our bodies and our lives truly belong?—Marino J. Dasmarinas

Ang Mabuting Balita at Repleksyon sa Nobyembre 20 Biyernes sa Ika-33 Linggo ng Karaniwang Panahon: Lucas 19:45-48


Mabuting Balita: Lucas 19:45-48
Noong panahong iyon, pumasok si Jesus sa templo at kanyang ipinagtabuyan ang mga nagtitinda. Sinabi niya sa mga ito, "Nasusulat: 'Ang aking bahay ay tatawaging bahay-dalanginan.' Ngunit ginawa ninyong 'pugad ng mga magnanakaw'."

Araw-araw, si Jesus ay nagtuturo sa loob ng templo. Pinagsikapan ng mga punong saserdote, ng mga eskriba, at ng mga pangunahin ng bayan na siya'y ipapatay. Subalit wala silang makitang paraan upang maisagawa ito, sapagkat taimtim na nakikinig sa kanya ang buong bayan.
+ + + + + + + 
Repleksyon: 
Maraming taon na ang nakalilipas, may nabasa akong balita tungkol sa pagtatapat ng isang lalaki na sumailalim sa operasyong naglalayong baguhin ang kanyang kasarian. Mula sa pagiging lalaki ay naging babae siya, ngunit ilang buwan lamang matapos ang operasyon ay napuno na siya ng pagsisisi.

Ayon sa artikulo, labis siyang binabagabag ng kanyang konsensya at pakiramdam niya ay may mali sa kanyang katawan. Hindi ko na matandaan kung ano ang nangyari sa kanya, ngunit nabanggit sa artikulo na nagkasakit siya ilang buwan matapos sumailalim sa operasyon.

Ang kuwentong ito ay nag-aanyaya sa atin na pagnilayan ang isang mahalagang tanong: Kinikilala ba talaga natin ang kabanalan ng ating katawan? Batid ba natin na ang ating mga katawan ay templo ng Espiritu Santo at mga kaloob ng Diyos na ipinagkatiwala Niya sa atin? (1 Corinto 6:19–20).

Sa panahon natin ngayon, sa tulong ng siyensa, maaari nating baguhin ang ating hitsura upang magmukhang mas bata. Maaari rin nating baguhin ang ating pisikal na anyo upang maipahayag ang ating pagkakakilanlan at kung paano natin nakikita ang ating sarili. 

Marami nang nagagawa ang siyensa, ngunit nangangahulugan ba itong dapat nating gawin ang lahat ng bagay na kaya nitong gawin? Bilang mga Kristiyano, tinatawag tayong maging mapanuri sa ating mga pagpapasya, habang lagi nating isinasaisip na ang ating katawan ay may dignidad at banal na layunin sa plano ng Diyos.

Ang ating katawan ay hindi lamang isang pisikal na pag-aari na maaari nating gamitin ayon sa lahat ng ating kagustuhan. Ito ay kaloob ng Diyos na may pananagutan tayong pangalagaan, igalang, at gamitin sa paraang nagbibigay-luwalhati sa Kanya. 

Hindi naman nangangahulugan ito na dapat nating tanggihan ang mga medikal na pamamaraan na naglalayong magpagaling, magpanumbalik ng kalusugan, o magligtas ng buhay. Sa halip, nangangahulugan itong dapat gabayan ng karunungan, paggalang sa buhay, at pananampalataya sa Diyos ang ating mga pagpapasya tungkol sa ating katawan.

Sa Ebanghelyo, nagalit si Hesus sa mga taong lumalapastangan sa templo. Bakit? Sapagkat hindi na nila ginagamit ang templo bilang lugar ng pagsamba sa Diyos, kundi bilang paraan upang maisulong ang kanilang pansariling interes. Nakalimutan nila na banal ang templo sapagkat ito ay inilaan para sa Diyos.

Ang pangyayaring ito sa Ebanghelyo ay nagpapaalala sa atin na hindi rin natin dapat kalimutan ang kabanalan ng mga bagay na ipinagkatiwala sa atin ng Diyos. Kung labis na nagmalasakit si Hesus sa paglapastangan sa templo sa Jerusalem, hindi ba dapat din tayong magmalasakit sa kung paano natin pinakikitunguhan ang ating sariling katawan, na templo ng Espiritu Santo?

Kaya maging mapanuri tayo sa ating mga pagpapasya. Huwag nating hayaang maging mas mahalaga kaysa sa ating ugnayan sa Diyos ang mga impluwensya ng mundo, kapalaluan, o labis na paghahangad na maipahayag ang ating sarili. Nawa'y ang lahat ng ating ginagawa, kabilang ang paraan ng pangangalaga natin sa ating katawan, ay maging pagpapahayag ng ating pagmamahal, pasasalamat, at paggalang sa Diyos na lumikha sa atin.

Ang ating katawan ay hindi lamang basta pag-aari natin na maaari nating gawin ang anumang naisin natin. Ito ay kaloob na ipinagkatiwala sa atin ng Diyos. Kung gayon, pinararangalan ba natin ang Diyos sa pamamagitan ng pangangalaga sa mahalagang kaloob na ito, o hinahayaan nating manaig ang ating sariling kagustuhan sa halip na ang kalooban ng Diyos na pinagmulan ng ating buhay at siyang tunay na nagmamay-ari nito?— Marino J. Dasmarinas

Wednesday, November 18, 2026

Reflection for November 19 Thursday of the Thirty-third Week in Ordinary Time: Luke 19:41-44


Gospel: Luke 19:41-44
As Jesus drew near Jerusalem, he saw the city and wept over it, saying, “If this day you only knew what makes for peace but now it is hidden from your eyes. For the days are coming upon you when your enemies will raise a palisade against you; they will encircle you and hem you in on all sides. 

They will smash you to the ground and your children within you, and they will not leave one stone upon another within you because you did not recognize the time of your visitation.”

+ + + + +  + +
Reflection:
Why is it that some people remain peaceful even when they have their own share of life’s burdens?

The reason is that they have learned to surrender everything to Jesus. They listen to Him through their active prayer life, and they allow Him to take control of their lives rather than trying to control everything themselves. Their peace does not necessarily come from the absence of problems, but from their deep trust in Jesus, who walks with them through every difficulty.

When Jesus was nearing Jerusalem, He was deeply saddened and wept for its people because they did not heed God’s call to repentance. They deliberately closed their eyes to the reality of repentance. Why? Because they loved sin and were attracted to what this sinful world offered them. They did not care about the consequences of their sinfulness.

Jesus loves us so dearly that He wants all of us to listen to Him and heed His call to repentance. He does not want us to suffer the dreadful consequences of our sins. He weeps for us every time we sin, every time we turn away from Him, and every time we refuse to listen to His voice calling us back to His loving embrace.

When everything is said and done, if we find ourselves suffering because of the consequences of our sinfulness, we must also acknowledge our responsibility for the choices we have made. But why allow ourselves to be led into such painful consequences when we can turn away from sin and open our hearts to Jesus’ call to repentance?

Jesus is always patiently calling us to return to Him. Let us not harden our hearts or allow the attractions of this world to lead us away from His love. Let us listen to Him, trust Him, and surrender our lives to Him while we still have the opportunity.

Are we willing to let go of our sins, surrender our lives to Jesus, and heed His call to repentance before our stubbornness leads us farther away from Him?—Marino J. Dasmarinas

Ang Mabuting Balita at Repleksyon sa Nobyembre 19 Huwebes sa Ika-33 Linggo ng Karaniwang Panahon: Lucas 19:41-44


Mabuting Balita: Lucas 19:41-44
Noong panahong iyon, nang malapit na si Hesus sa Jerusalem at matanaw niya ang lunsod, ito'y kanyang tinangisan. Sinabi niya, "Kung nalalaman mo lamang sa araw na ito kung ano ang makapagdudulot sa iyo ng kapayapaan! Ngunit lingid ito ngayon sa iyong paningin.

Sapagkat darating ang araw na paliligiran ka ng kuta ng iyong mga kaaway, kukubkubin at gigipitin sa magkabi-kabila. Wawasakin ka nila, at lilipulin ang mga anak mo sa loob ng iyong muog. At ni isang bato'y wala silang iiwan sa ibabaw ng kapwa bato, sapagkat hindi mo pinansin ang pagdating ng Diyos upang iligtas ka."

+ + + + + + +
Repleksyon:
Bakit kaya may mga taong nananatiling payapa kahit mayroon din silang sariling mga pasanin sa buhay?

Ang dahilan ay natutuhan nilang isuko ang lahat kay Jesus. Nakikinig sila sa Kanya sa pamamagitan ng kanilang masigasig na buhay panalangin, at hinahayaan nilang si Jesus ang manguna sa kanilang buhay sa halip na pilit nilang kontrolin ang lahat. Ang kanilang kapayapaan ay hindi nangangahulugang wala silang mga problema, kundi nagmumula ito sa kanilang malalim na pagtitiwala kay Jesus, na kasama nila sa bawat pagsubok at paghihirap.

Nang papalapit si Jesus sa Jerusalem, labis Siyang nalungkot at tumangis para sa mga mamamayan nito dahil hindi nila pinakinggan ang panawagan ng Diyos na magsisi. Sadyang ipinikit nila ang kanilang mga mata sa katotohanan ng pagsisisi. Bakit? Sapagkat minahal nila ang kasalanan at naakit sila sa mga bagay na iniaalok ng makasalanang mundong ito. Wala silang pakialam sa mga kahihinatnan ng kanilang pagiging makasalanan.

Mahal na mahal tayo ni Jesus kaya nais Niyang makinig tayong lahat sa Kanya at tumugon sa Kanyang panawagan na magsisi. Ayaw Niyang maranasan natin ang kakila-kilabot na mga kahihinatnan ng ating mga kasalanan. Tumatangis Siya para sa atin sa tuwing tayo ay nagkakasala, sa tuwing tumatalikod tayo sa Kanya, at sa tuwing tinatanggihan natin ang Kanyang tinig na puno ng pag-ibig na tumatawag sa atin upang magbalik sa Kanyang yakap.

Kapag natapos na ang lahat at nasusumpungan natin ang ating sarili na nagdurusa dahil sa mga kahihinatnan ng ating mga kasalanan, kailangan din nating kilalanin ang ating pananagutan sa mga pagpiling ginawa natin. Ngunit bakit natin hahayaang humantong tayo sa ganitong kasakit na mga kahihinatnan, gayong maaari naman tayong tumalikod sa kasalanan at magbukas ng ating mga puso sa panawagan ni Jesus na magsisi?

Patuloy tayong tinatawag ni Jesus upang magbalik sa Kanya. Huwag nating patigasin ang ating mga puso o hayaang ilayo tayo sa Kanyang pagmamahal ng mga tukso ng mundong ito. Makinig tayo sa Kanya, magtiwala tayo sa Kanya, at buong puso nating isuko sa Kanya ang ating buhay habang may panahon pa.

Handa ba tayong talikuran ang ating mga kasalanan, isuko ang ating buhay kay Jesus, at tumugon sa Kanyang panawagan na magsisi bago tayo tuluyang ilayo ng katigasan ng ating puso sa Kanya?—Marino J. Dasmarinas

Tuesday, November 17, 2026

Reflection for November 18 Wednesday of the Thirty-third Week in Ordinary Time: Luke 19:11-28


Gospel: Luke 19:11-28
While people were listening to Jesus speak, he proceeded to tell a parable because he was near Jerusalem and they thought that the Kingdom of God would appear there immediately. So he said, "A nobleman went off to a distant country to obtain the kingship for himself and then to return. 

He called ten of his servants and gave them ten gold coins and told them, 'Engage in trade with these until I return.' His fellow citizens, however, despised him and sent a delegation after him to announce, 'We do not want this man to be our king.' But when he returned after obtaining the kingship, he had the servants called, to whom he had given the money, to learn what they had gained by trading. 

The first came forward and said, 'Sir, your gold coin has earned ten additional ones.' He replied, 'Well done, good servant! You have been faithful in this very small matter; take charge of ten cities.' Then the second came and reported, 'Your gold coin, sir, has earned five more.' And to this servant too he said, 'You, take charge of five cities.'

Then the other servant came and said, 'Sir, here is your gold coin; I kept it stored away in a handkerchief, for I was afraid of you, because you are a demanding man; you take up what you did not lay down and you harvest what you did not plant.' 

He said to him, 'With your own words I shall condemn you, you wicked servant. You knew I was a demanding man, taking up what I did not lay down and harvesting what I did not plant; why did you not put my money in a bank? Then on my return I would have collected it with interest.' 

 And to those standing by he said, 'Take the gold coin from him and give it to the servant who has ten.' But they said to him, 'Sir, he has ten gold coins.' He replied, 'I tell you, to everyone who has, more will be given, but from the one who has not, even what he has will be taken away.

Now as for those enemies of mine who did not want me as their king, bring them here and slay them before me.'" After he had said this, he proceeded on his journey up to Jerusalem.

+ + + + +  + +
Reflection:
The story is told of a successful businessman who suddenly died. As his soul was about to separate from his body, he saw an angel and a devil. Naturally, he moved away from the devil and placed himself beside the angel.

When they were about to enter the gates of heaven, God was there to ask him a question: “What can you say about your life on earth?” The man replied, “I was a successful businessman when I was alive, and I did nothing wrong to anyone.”

Then God said, “That is very good! But have you done anything to help advance My Kingdom?”

The man was unable to answer because he had done nothing to help advance the Kingdom of God. Consequently, God commanded the angel to bring him to the other side of the fence, where the environment was extremely hot and humid, because he had done nothing to advance God's Kingdom.

What is our present preoccupation in life? Are we too busy with the things of this world? Are we constantly thinking about how to expand our businesses, increase our bank accounts, and accumulate more material possessions? Many of us may be so engrossed in earthly concerns that we sometimes forget about the things that truly matter to God.

There is nothing wrong with working hard, becoming successful, providing for our families, and improving our lives. These are blessings that we should be grateful for. However, we must never allow our pursuit of worldly success to overshadow our relationship with God and our responsibility to His Kingdom.

After all, if we spend all our time attending to the affairs of this world, where will we find ourselves when our earthly journey comes to an end? What will we say to God if we have done nothing to use the gifts, talents, and blessings He has entrusted to us for the good of His Kingdom?

In the Gospel, a nobleman entrusted his servants with gold coins and instructed them to put them to good use so that they could multiply. Two of the servants were able to increase the value of what had been entrusted to them, but one simply wrapped his coin in a handkerchief and kept it. He did nothing to make the money entrusted to him by his master grow.

This Gospel reminds us that God does not give us gifts and blessings merely for our own enjoyment. He gives them to us so that we can use them to serve Him and our fellow human beings. Our faith, talents, resources, time, and opportunities are all gifts that carry a responsibility.

In our life of faith, doing nothing is never an option. Neither is keeping our faith in Jesus to ourselves an acceptable alternative. We are called to share the faith that Jesus has entrusted to us in whatever way we can. We can do this through our words, actions, kindness, forgiveness, prayers, and willingness to help those who are in need.

We do not have to accomplish extraordinary things to become productive servants of the Lord. Even the smallest act of kindness, a sincere word of encouragement, a prayer offered for someone who is suffering, or a simple gesture of love can become a powerful instrument of God's grace. What matters is that we do not allow the gifts God has entrusted to us to remain unused.

When we share our faith, we also enrich our own spiritual lives and become fruitful servants of the Lord. The more we share the love of Jesus, the more His presence becomes alive in our hearts and in the lives of those whom we touch.

Let us therefore ask ourselves: Are we using our lives merely to accumulate earthly treasures, or are we also investing our time, talents, and resources in the eternal treasures of God's Kingdom?

When the day comes for us to stand before God, will we be able to tell Him that we did not merely live for ourselves, but faithfully used everything He entrusted to us to share His love, bring others closer to Jesus, and help advance His Kingdom?—Marino J. Dasmarinas

Ang Mabuting Balita at Repleksyon sa Nobyembre 18 Miyerkules sa Ika-33 Linggo ng Karaniwang Panahon: Lucas 19:11-28


Mabuting Balita: Lucas 19:11-28
Noong panahong iyon, isinaysay ni Hesus ang isa pang talinghaga sa mga nakarinig ng una niyang pangungusap. Ginawa niya ito sapagkat malapit na siya sa Jerusalem, at ang akala ng mga tao ay itatatag na ang kaharian ng Diyos. Sabi niya: "May isang mahal na taong nagtungo sa malayong lupain upang gawing hari at magbalik pagkatapos niyon.

Bago siya umalis, tinawag niya ang sampu sa kanyang mga alipin. Binigyan niya ang mga ito ng tig-iisang salaping ginto at sinabihan sila. 'Ipangalakal ninyo iyan hanggang sa pagbabalik ko.' Poot na poot naman sa kanya ang kanyang mga kababayan, kaya't pagkaalis niya, nagsugo sila ng mga kinatawan upang sabihin sa kinauukulan: 'Ayaw naming maging hari ang taong ito!'

"Ngunit ginawa ring hari ang taong iyon. Umuwi siya pagkatapos, at ipinatawag ang mga aliping binigyan niya ng salaping ginto, upang malaman kung gaano ang tinubo ng bawat isa. Lumapit sa kanya ang una at ang sabi, 'Panginoon, ang salapi ninyong ginto ay nagtubo ng sampu.' 'Magaling,' sagot niya. 'Mabuting alipin!

Yamang naging matapat ka sa kakaunting bagay, pamamahalain kita sa sampung bayan.' Lumapit ang ikalawa at ang sinabi, 'Panginoon, ang salapi ninyong ginto ay nagtubo ng lima.' At sinabi niya sa kanya, 'Mamahala ka sa limang bayan.'

Lumapit ang isa pang alipin at nagsabi, 'Panginoon, heto po ang inyong salaping ginto. Binalot ko sa panyo at itinago. Natatakot po ako sa inyo, sapagkat napakahigpit ninyo; kinukuha ninyo ang hindi sa inyo, at inaani ang hindi ninyo inihasik.' Sinagot siya ng kanyang panginoon, 'Masamang alipin! Sa salita mong iyan kita hahatulan. Alam mo palang ako'y mahigpit. Sinabi mo, kinukuha ko ang hindi sa akin at inani ko ang hindi inihasik. 

Bakit hindi mo inilagay sa bangko ang aking salapi? Pagbabalik ko, sana'y may tinubo ang puhunang ito.' At sinabi niya sa mga naroroon , 'Kunin ninyo sa kanya ang salaping ginto, at ibigay sa may sampu.' 'Panginoon, siya po'y mayroon nang sampung salaping ginto!' wika nila.

'Sinasabi ko sa inyo: ang bawat mayroon ay bibigyan pa, ngunit ang wala, kahit ang kakaunting nasa kanya ay kukunin pa. Tungkol naman sa mga kaaway kong aayaw na ako'y maghari sa kanila-- dalhin ninyo rito at patayin sa harapan ko!'" Pagkasabi nito, nagpauna si Jesus patungong Jerusalem.

+ + + + + + +  
Repleksyon:
May isang kuwento tungkol sa isang matagumpay na negosyante na biglang namatay. Habang naghihiwalay na ang kanyang kaluluwa sa kanyang katawan, nakita niya ang isang anghel at isang demonyo. Natural lamang na lumayo siya sa demonyo at pumuwesto sa tabi ng anghel.

Nang malapit na silang pumasok sa mga pintuan ng langit, naroon ang Diyos upang magtanong sa kanya: “Ano ang masasabi mo tungkol sa naging buhay mo sa mundo?”

Sumagot ang lalaki, “Naging matagumpay po akong negosyante noong nabubuhay pa ako, at wala po akong ginawang masama kaninuman.”

Sinabi ng Diyos, “Napakabuti niyan! Ngunit may ginawa ka ba upang makatulong sa pagpapalago ng Aking Kaharian?”

Hindi nakasagot ang lalaki sapagkat wala siyang nagawa upang makatulong sa pagpapalago ng Kaharian ng Diyos. Dahil dito, iniutos ng Diyos sa anghel na dalhin siya sa kabilang panig ng bakod, kung saan napakainit at maalinsangan ng kapaligiran, sapagkat wala siyang ginawa upang makatulong sa pagpapalago ng Kaharian ng Diyos.

Ano nga ba ang pangunahing pinagkakaabalahan natin sa kasalukuyan? Masyado ba tayong abala sa mga bagay na panlupa? Palagi ba nating iniisip kung paano palalawakin ang ating negosyo, palalakihin ang laman ng ating mga bank account, at dadagdagan ang ating mga materyal na ari-arian? Marami sa atin ang maaaring labis na abala sa mga makamundong bagay kaya kung minsan ay nakakalimutan na natin ang mga bagay na tunay na mahalaga sa Diyos.

Walang masama sa pagsisikap na magtagumpay, sa marangal na pagtatrabaho, sa pagbibigay ng magandang buhay sa ating pamilya, at sa pagsisikap na mapaunlad ang ating pamumuhay. Ang mga ito ay mga biyayang dapat nating ipagpasalamat sa Diyos. Subalit hindi natin dapat pahintulutan na manaig ang paghahangad natin sa makamundong tagumpay kaysa sa ating ugnayan sa Diyos at sa ating pananagutan sa Kanyang Kaharian.

Sapagkat kung gugugulin natin ang lahat ng ating panahon sa mga bagay na panlupa, saan kaya tayo hahantong kapag natapos na ang ating paglalakbay sa mundong ito? Ano ang isasagot natin sa Diyos kung wala tayong nagawa upang gamitin ang mga kaloob, talento, at biyayang ipinagkatiwala Niya sa atin para sa ikabubuti at ikalalago ng Kanyang Kaharian?

Sa Ebanghelyo, ipinagkatiwala ng isang taong magiging hari sa kanyang mga lingkod ang mga gintong salapi at inatasan silang gamitin ang mga ito upang mapalago ang kanilang ipinagkatiwala. Dalawa sa mga lingkod ang nagawang paramihin ang halagang ipinagkatiwala sa kanila, ngunit ang isa ay basta na lamang nagbalot ng kanyang salapi sa isang panyo at itinago ito. Wala siyang ginawa upang mapalago ang salaping ipinagkatiwala sa kanya ng kanyang panginoon.

Ipinaaalaala sa atin ng Ebanghelyong ito na hindi ipinagkakaloob sa atin ng Diyos ang Kanyang mga kaloob at biyaya para lamang sa sarili nating kapakanan. Ipinagkakaloob Niya ang mga ito upang magamit natin sa paglilingkod sa Kanya at sa ating kapwa. Ang ating pananampalataya, mga talento, kakayahan, yaman, oras ay pawang mga kaloob na may kaakibat na pananagutan.

Sa ating buhay pananampalataya, hindi kailanman maaaring maging pagpipilian ang kawalan ng pagkilos. Hindi rin sapat na sarilinin lamang natin ang ating pananampalataya kay Jesus. Tinatawag tayo upang ibahagi ang pananampalatayang ipinagkatiwala Niya sa atin sa anumang paraang ating makakaya. Magagawa natin ito sa pamamagitan ng ating mga salita at gawa, kabutihan, pagpapatawad, panalangin, at kahandaang tumulong sa mga nangangailangan.

Hindi naman natin kailangang gumawa ng mga pambihirang bagay upang maging mabunga at kapaki-pakinabang na mga lingkod ng Panginoon. Maging ang pinakamaliit na kabutihang ginagawa natin, isang taos-pusong salitang nagbibigay-lakas, isang panalanging iniaalay para sa taong nagdurusa, o isang payak na pagpapakita ng pagmamahal ay maaaring maging makapangyarihang kasangkapan ng biyaya ng Diyos. Ang mahalaga ay huwag nating hayaang manatiling walang silbi ang mga kaloob na ipinagkatiwala Niya sa atin.

Kapag ibinabahagi natin ang ating pananampalataya, lalo rin nating pinayayaman ang ating sariling buhay espirituwal at nagiging mabubunga tayong mga lingkod ng Panginoon. Habang higit nating ibinabahagi ang pagmamahal ni Jesus, higit ding nagiging buhay ang Kanyang presensya sa ating mga puso at sa buhay ng mga taong ating naaabot.

Kaya't suriin natin ang ating mga sarili: Ginugugol ba natin ang ating buhay sa pag-iipon lamang ng mga kayamanang panlupa, o ginagamit din ba natin ang ating panahon, talento, at mga kakayahan upang mag-ipon ng mga kayamanang walang hanggan sa Kaharian ng Diyos?

Pagdating ng araw na haharap tayo sa Diyos, masasabi ba natin sa Kanya na hindi lamang tayo nabuhay para sa ating sarili, kundi buong katapatan din nating ginamit ang lahat ng Kanyang ipinagkatiwala sa atin upang maibahagi ang Kanyang pagmamahal, mailapit ang ating kapwa kay Jesus, at makatulong sa pagpapalago ng Kanyang Kaharian?

O haharap tayo sa Kanya na walang maipapakitang bunga sapagkat inuna lamang natin ang ating sariling kapakanan at hinayaang mabaon sa limot ang mga kaloob na ipinagkatiwala Niya sa atin?—Marino J. Dasmarinas

Monday, November 16, 2026

Reflection for Tuesday November 17 Memorial of Saint Elizabeth of Hungary, Religious: Luke 19:1-10


Gospel: Luke 19:1-10
At that time Jesus came to Jericho and intended to pass through the town. Now a man there named Zacchaeus, who was a chief tax collector and also a wealthy man, was seeking to see who Jesus was; but he could not see him because of the crowd, for he was short in stature. 

So he ran ahead and climbed a sycamore tree in order to see Jesus, who was about to pass that way. When he reached the place, Jesus looked up and said, “Zacchaeus, come down quickly, for today I must stay at your house.” And he came down quickly and received him with joy.  When they saw this, they began to grumble, saying,  “He has gone to stay at the house of a sinner.” 

But Zacchaeus stood there and said to the Lord, “Behold, half of my possessions, Lord, I shall give to the poor, and if I have extorted anything from anyone I shall repay it four times over.” And Jesus said to him, “Today salvation has come to this house because this man too is a descendant of Abraham. For the Son of Man has come to seek and to save what was lost.

+ + + + + + +
Reflection:
Who is Zacchaeus?

He was a corrupt chief tax collector, a notorious extortionist, and a great sinner! It might seem that this sinful man would remain trapped in his sinfulness for the rest of his life. But Jesus intervened in his life. Through his encounter with Jesus, Zacchaeus repented, turned away from his sinful ways, and became a renewed man.

God works in mysterious ways in our lives. He continually calls us sinners to turn away from sin and become His faithful followers. Zacchaeus was one such person—a sinner just like you and me.

His conversion may have appeared to be his own initiative, but it was not. It was Jesus who called him. It was Jesus who spoke to his heart and moved him to return the money he had stolen and leave behind his sinful life.

Jesus continually calls us to conversion, and He uses many ways to reach our hearts. There are times when He disturbs our conscience to awaken us to the reality of our sins. There are also times when He uses other people to lead us closer to Him.

Sometimes, His call comes through the words of someone who cares for us; at other times, it comes through circumstances that make us reflect on the direction of our lives. Let us, therefore, remain sensitive to these gentle yet powerful interventions of Jesus. We must never ignore His voice when He calls us to change our ways and return to Him.

Life is never the same when we live it without Jesus. We may temporarily enjoy what this world has to offer, but at the end of the day, everything the world offers is passing and temporary.

Wealth, possessions, power, and worldly pleasures cannot give us the lasting peace and fulfillment that only Jesus can provide. Let us carefully discern this truth. Let us wake up from our love affair with sin and materialism while we still have time to turn away from them and return to God.

And once we have walked away from materialism and sin, let us immediately turn to Jesus with repentant and humble hearts. Let us allow Him to forgive us, heal our wounded souls, and renew our lives, just as He did for Zacchaeus.

Remember, no matter how sinful our past may have been, Jesus never tires of calling us back to Him. His mercy is greater than our sins, and His love can transform even the most hardened heart.

Like Zacchaeus, are we ready to let Jesus enter our lives, abandon our sinful ways and our attachment to material things, and allow Him to transform us into the people He wants us to become? Or will we continue holding on to the very things that keep us away from Him?—Marino J. Dasmarinas

Ang Mabuting Balita at Repleksyon Martes Nobyembre 17 Paggunita kay Santa Isabel ng Unggaria, namanata: Lucas 19:1-10


Mabuting Balita: Lucas 19:1-10
Noong panahong iyon, pumasok si Jesus sa Jerico, at naglakad sa kabayanan. Doo'y may isang mayamang puno ng mga publikano na nagngangalang Zaqueo, at pinagsikapan niyang makita si Jesus upang makilala niya kung sino ito. Ngunit siya ay napakapandak, at dahil sa dami ng tao, hindi niya makita si Jesus.

Kaya't patakbo siyang nagpauna at umakyat sa isang puno ng sikomoro upang makita si Jesus na magdaraan doon. Pagdating ni Jesus sa dakong iyon, siya'y tumingala at sinabi sa kanya, "Zaqueo, bumaba ka agad, sapagkat kailangan kong tumuloy sa bahay mo." Nagmamadali siyang bumaba, at tuwang-tuwang tinanggap si Jesus.

Lahat ng nakakita nito ay nagbulung-bulungan. "Nakikituloy siya sa isang makasalanan," wika nila. Tumayo si Zaqueo at sinabi, "Panginoon, ibibigay ko po sa mga dukha ang kalahati ng aking ari-arian. At kung ako'y may nadayang sinuman, apat na ibayo ang isasauli ko sa kanya." At sinabi sa kanya ni Jesus, "Ang kaligtasa'y dumating ngayon sa sambahayang ito; lipi rin ni Abraham ang taong ito. Sapagkat naparito ang Anak ng Tao upang hanapin at iligtas ang naligaw."

+ + + + + + +  
Repleksyon:
Sino ba si Zaqueo?

Si Zaqueo ay isang tiwaling pinuno ng mga maniningil ng buwis, isang kilalang mapagsamantala, at isang makasalanan. Kung pagbabatayan ang kanyang pamumuhay, maaaring isipin nating mananatili na lamang siyang bihag ng kanyang mga kasalanan habambuhay. Ngunit namagitan si Hesus sa kanyang buhay. Sa pamamagitan ng kanyang pakikipagtagpo kay Hesus, nagsisi si Zaqueo, tinalikuran ang kanyang makasalanang pamumuhay, at nagbago ang kanyang buhay.

Kumikilos ang Diyos sa ating buhay sa mga paraang hindi natin laging nauunawaan. Patuloy Niya tayong tinatawag, sa kabila ng ating pagiging makasalanan, upang talikuran ang kasamaan at maging tapat Niyang mga tagasunod. Isa si Zaqueo sa mga taong tinawag ng Panginoon—isang makasalanang tulad mo at tulad ko.

Maaaring isipin nating sariling pagkukusa ni Zaqueo ang kanyang pagbabalik-loob, ngunit hindi lamang iyon ang dahilan. Si Hesus ang unang tumawag sa kanya. Si Hesus ang nangusap sa kanyang puso at nagbigay sa kanya ng lakas ng loob na magbagong buhay at isauli ang perang kanyang kinuha sa pamamagitan ng panlilinlang at kasamaan.

Patuloy tayong tinatawag ni Hesus sa pagbabalik-loob, at gumagamit Siya ng iba't ibang paraan upang maabot ang ating mga puso. May mga pagkakataong ginugulo Niya ang ating konsensya upang gisingin tayo sa katotohanan tungkol sa ating mga kasalanan. May mga pagkakataon din namang gumagamit Siya ng ibang tao upang akayin tayo palapit sa Kanya.

Kung minsan, naririnig natin ang Kanyang panawagan sa pamamagitan ng mga salita ng isang taong nagmamalasakit sa atin. Sa ibang pagkakataon naman, ginagamit Niya ang mga pangyayari sa ating buhay upang pag-isipan natin kung tama pa ba ang direksyong ating tinatahak.

Kaya't maging sensitibo tayo sa mga banayad ngunit makapangyarihang pagkilos ni Hesus sa ating buhay. Huwag nating ipagwalang-bahala ang Kanyang tinig kapag tinatawag Niya tayong magbago at manumbalik sa Kanya.

Hindi magiging ganap ang ating buhay kung ipamumuhay natin ito nang hiwalay kay Hesus. Maaaring pansamantala nating matamasa ang mga bagay na iniaalok ng mundong ito, ngunit sa huli, lahat ng ito ay lilipas at maglalaho.

Ang kayamanan, mga ari-arian, kapangyarihan, at mga kaligayahang dulot ng sanlibutan ay hindi makapagbibigay sa atin ng tunay at pangmatagalang kapayapaan at kaganapan na tanging si Hesus lamang ang makapagkakaloob.

Pag-isipan nating mabuti ang katotohanang ito. Gumising na tayo mula sa ating labis na pagkakapit sa kasalanan at materyalismo habang may panahon pa upang talikuran ang mga ito at manumbalik sa Diyos.

At kapag tinalikuran na natin ang materyalismo at kasalanan, agad tayong lumapit kay Hesus nang may mapagpakumbaba at nagsisising puso. Hayaan nating patawarin Niya tayo, pagalingin ang ating mga sugatang kaluluwa, at panibaguhin ang ating buhay, tulad ng ginawa Niya kay Zaqueo.

Tandaan natin: gaano man kabigat ang ating mga naging kasalanan noon, hindi nagsasawa si Hesus na tawagin tayong manumbalik sa Kanya. Higit na dakila ang Kanyang awa kaysa sa ating mga kasalanan, at kayang baguhin ng Kanyang pag-ibig maging ang pinakamatigas na puso.

Tulad ni Zaqueo, handa ba tayong papasukin si Hesus sa ating buhay, talikuran ang ating mga kasalanan at labis na pagkakapit sa mga materyal na bagay, at hayaan Siyang baguhin tayo ayon sa kalooban Niya? O patuloy pa rin ba tayong kumakapit sa mga bagay na siyang naglalayo sa atin sa Kanya?

Kung tinatawag na tayo ni Hesus ngayon, bubuksan ba natin ang ating puso at buong pagpapakumbabang sasabihin sa Kanya: Panginoon, narito po ako. Baguhin Ninyo ang aking buhay?—Marino J. Dasmarinas

Saturday, November 14, 2026

Reflection for November 16 Monday of the Thirty-third Week in Ordinary Time: Luke 18:35-43


Gospel: Luke 18:35-43
As Jesus approached Jericho a blind man was sitting by the roadside begging, and hearing a crowd going by, he inquired what was happening. They told him, “Jesus of Nazareth is passing by.” He shouted, “Jesus, Son of David, have pity on me!” The people walking in front rebuked him, telling him to be silent, but he kept calling out all the more, “Son of David, have pity on me!” 

Then Jesus stopped and ordered that he be brought to him; and when he came near, Jesus asked him, “What do you want me to do for you?” He replied, “Lord, please let me see.” Jesus told him, “Have sight; your faith has saved you.” He immediately received his sight and followed him, giving glory to God. When they saw this, all the people gave praise to God.
+ + + + +  + +
Reflection:
Who is Jesus to us? Is Jesus the hope and salvation of our lives?

The blind man in our Gospel had anchored his hope and salvation in Jesus. When he heard that Jesus was passing by, he shouted with all his might, “Jesus, Son of David, have pity on me!” His heartfelt cry was itself a prayer, an expression of his unwavering faith in Jesus.

From a seemingly hopeless situation, the blind man suddenly found hope and salvation because Jesus passed by him. And Jesus did not disappoint him. He asked the blind man, “What do you want me to do for you?” The blind man replied, “Lord, please let me see.” Immediately, he regained his sight and became a follower of Jesus from that moment onward.

What separates this blind man from many of us?

It is his persistent and persevering faith—a faith that can move mountains. This is what distinguishes him from many of us. What if we were in the blind man's shoes? Would we simply give up and remain silent because others rebuked us and sternly told us to be quiet?

But this blind man did not give up. When others rebuked him and told him to be silent, he persisted even more and cried out even louder to Jesus for help. He refused to allow the voices of others to silence his prayer. And because of his persistent and persevering faith, Jesus heard his cry and granted him the gift of sight.

There is a beautiful lesson here for all of us. Sometimes, we also find ourselves in situations where hope seems distant, our prayers seem unanswered, and the difficulties of life seem overwhelming. There may even be people who discourage us or make us feel that our cries for help are useless. But let us remember the blind man. He did not allow the discouragement of others to stop him from calling upon Jesus.

Our Lord hears us. He knows our struggles, sees our tears, and understands the deepest longings of our hearts. Let us never grow tired of praying and trusting Him. Even when the answers to our prayers seem delayed, let us continue to approach Him with humility, courage, and unwavering faith.

What is it that we earnestly desire from the Lord? Let us bring it to Him in prayer and never give up. Our faith must not depend on how quickly we receive what we ask for but on how firmly we trust the One to whom we pray.

When the difficulties of life become overwhelming and the voices of discouragement tell us to give up, will we allow them to silence us, or will we be like the blind man who cried out even louder to Jesus, believing that He is our only hope and salvation?—Marino J. Dasmarinas