Reflection for September 1 Tuesday of the Twenty-second Week in Ordinary Time: Luke 4:31-37

Gospel: Luke 4:31-37

Jesus went down to Capernaum, a town of Galilee. He taught them on the sabbath, and they were astonished at his teaching because he spoke with authority. In the synagogue there was a man with the spirit of an unclean demon, and he cried out in a loud voice, “What have you to do with us, Jesus of Nazareth? 

Have you come to destroy us? I know who you are–the Holy One of God!” Jesus rebuked him and said, “Be quiet! Come out of him!” Then the demon threw the man down in front of them and came out of him without doing him any harm. 

They were all amazed and said to one another, “What is there about his word? For with authority and power he commands the unclean spirits, and they come out.” And news of him spread everywhere in the surrounding region.

+ + + +  + +

Reflection:

Many years ago, while I was walking home, I saw a group of people gathered together. I also heard a very loud, groaning voice coming from within the group. Out of curiosity, I walked toward them to see what they were looking at and to find out where that disturbing sound was coming from.

There, I saw a man with frightening eyes being held by several men. When he was asked who he was, he answered in a terrifying voice that he was the devil. Afterwards, someone arrived—I do not know whether it was a priest or a pastor—and offered a very powerful prayer. He then sprinkled holy water on the man while invoking the name of Jesus. As this was being done, the man violently resisted and shouted until, eventually, he calmed down and soon passed out.

In our Gospel, we read about Jesus driving a demon out of a possessed man. After Jesus drove out the demon, the people were amazed and said, “What is there about his word? For with authority and power he commands the unclean spirits, and they come out” (Luke 4:36).

The people marveled because they did not yet fully understand who Jesus was or where His authority and power came from. But we are blessed because we have come to know Jesus. Through the gift of faith, we have come to recognize that His authority comes from God and that His power is greater than anything that seeks to lead us away from Him.

This is why we must never take our faith for granted. Knowing Jesus is not simply about knowing His name or hearing His words; it is about allowing His presence to transform our lives. Let us therefore deepen our relationship with Him by regularly reflecting on His powerful words in the Bible, nurturing a life of prayer, receiving the Sacraments faithfully, and participating wholeheartedly in the Holy Mass.

The closer we draw to Jesus, the more firmly rooted we become in His grace. We may still encounter temptations, struggles, fears, and moments of weakness, but we do not have to face them alone. We can always turn to Jesus. When darkness tries to enter our hearts, let us allow His light to shine more brightly within us. When temptation comes, let us not entertain it or give it room to grow. Let us immediately call upon the mighty name of Jesus, pray for His grace, and turn away from whatever may lead us into sin.

The devil is real, and temptation can come to us in many forms. It can appear through anger, hatred, pride, greed, envy, lust, selfishness, discouragement, resentment, or anything else that gradually separates us from God. Sometimes evil does not come to us in a frightening or obvious form. It can quietly enter our hearts through seemingly small compromises, until we slowly become distant from God.

Therefore, let us remain spiritually vigilant. Let us guard our hearts, strengthen our faith, and remain close to Jesus. Let us remember that our greatest protection is not our own strength but God's grace working within us. We do not overcome evil by our strength alone; we overcome by remaining united with Christ and allowing His grace to lead us.

May we never forget the power of the name of Jesus. May His words guide us, His grace strengthen us, His Spirit enlighten us, and His love keep us faithful. And whenever we find ourselves standing at the crossroads between temptation and obedience, may we have the courage to choose Jesus.

When temptation comes knocking at the door of our hearts today, will we give it a place in our lives—or will we immediately turn to Jesus, call upon His mighty name, and choose once again to walk in His light?—Marino J. Dasmarinas

Ang Mabuting Balita at Repleksyon Setyembre 1 Martes ng Ika-22 Linggo sa Karaniwang Panahon: Lucas 4:31-37

Mabuting Balita: Lucas 4:31-37

Noong panahong iyon, nagpunta si Jesus sa Capernaum, Galilea. Nagturo siya sa mga tao sa Araw ng Pamamahinga at nagtaka sila sa kanyang pagtuturo, sapagkat may kapangyarihan kung siya'y magsalita.  

Naroon sa sinagoga ang isang lalaking inaalihan ng demonyo o isang masamang espiritu. Sumigaw siya nang malakas: "Ano ang pakialam mo sa amin, Jesus na taga-Nazaret?  

Naparito ka ba upang puksain kami? Alam ko kung sino ka -- ikaw ang Banal ng Diyos." Subalit pinagwikaan siya ni Jesus, "Tumahimik ka! Lumayas ka sa taong iyan!" At sa harapan ng lahat, ang tao'y inilugmok ng demonyo at iniwan nang hindi man lamang sinaktan.  

Nanggilalas silang lahat at nagsabi sa isa't-isa, "Anong uri ng pangungusap ito? Makapangyarihan at mabisa! Pinalalayas niya ang masasamang espiritu, at sumusunod naman sila!" At kumalat ang balita tungkol kay Jesus sa buong lupaing iyon.

+ + + + + + +   

Repleksyon:

Maraming taon na ang nakalilipas, habang naglalakad ako pauwi, nakita ko ang isang grupo ng mga taong nagkakatipon. Narinig ko rin ang isang napakalakas at nakakatakot na ungol na nagmumula sa kanilang grupo. Kaya, lumapit ako sa kanila upang makita kung ano ang kanilang tinitingnan at malaman kung saan nanggagaling ang nakakatakot na sigaw  na iyon.

Doon, nakita ko ang isang lalaki na may nanlilisik na mga mata at pinipigilan ng ilang kalalakihan. Nang tanungin siya kung sino siya, sumagot siya sa isang nakakatakot na tinig at sinabi niyang siya raw ang dimonyo. Maya-maya, may dumating na isang tao—hindi ko alam kung siya ay isang pari o pastor—at nagsimulang manalangin nang buong taimtim. Pagkatapos, winisikan niya ng banal na tubig ang lalaki habang binibigkas ang pangalan ni Jesus. Habang ginagawa ito, sumisigaw ang lalaki hanggang sa tuluyan siyang kumalma at maya-maya ay nawalan ng malay.

Sa ating Ebanghelyo, mababasa natin kung paano pinalayas ni Jesus ang isang demonyo mula sa isang lalaking sinasapian. Matapos palayasin ni Jesus ang demonyo, namangha ang mga tao at nagsabi, Anong uri ng pangungusap ito? “Makapangyarihan at mabisa! Pinalalayas niya ang masasamang espiritu, at sumusunod naman sila” (Lucas 4:36).

Namangha ang mga tao sapagkat hindi pa nila lubos na nauunawaan kung sino si Jesus at kung saan nagmumula ang Kanyang awtoridad at kapangyarihan. Ngunit pinagpala tayo sapagkat nakilala na natin si Jesus. Sa pamamagitan ng biyaya ng pananampalataya, natutuhan nating kilalanin na ang Kanyang awtoridad ay nagmumula sa Diyos at ang Kanyang kapangyarihan ay higit na makapangyarihan kaysa sa anumang bagay na nagtatangkang ilayo tayo sa Kanya.

Kaya naman, huwag nating kailanman balewalain ang biyaya ng ating pananampalataya. Ang pagkilala kay Jesus ay hindi lamang tungkol sa pagkakilala sa Kanyang pangalan o pakikinig sa Kanyang mga salita; ito ay tungkol sa pagpapahintulot na baguhin ng Kanyang presensya ang ating buhay. Kaya't palalimin natin ang ating relasyon sa Kanya sa pamamagitan ng palagiang pagninilay sa Kanyang makapangyarihang Salita sa Bibliya, pagpapanatili ng buhay-pananalangin, tapat na pagtanggap sa mga Sakramento, at buong pusong pakikibahagi sa Banal na Misa.

Habang lalo tayong lumalapit kay Jesus, lalo rin tayong nagiging matatag at nakaugat sa Kanyang biyaya. Maaaring patuloy pa rin nating maranasan ang mga tukso, pagsubok, takot, at mga sandali ng ating kahinaan, ngunit hindi natin kailangang harapin ang mga ito nang nag-iisa. Lagi tayong makalalapit kay Jesus.

Kapag sinisikap ng kadiliman na pumasok sa ating mga puso, hayaan nating higit na magliwanag sa ating buhay ang Kanyang liwanag. Kapag dumarating ang tukso, huwag natin itong pagbigyan o hayaang lumago sa ating puso. Sa halip, agad tayong tumawag sa makapangyarihang pangalan ni Jesus, manalangin para sa Kanyang biyaya, at lumayo sa anumang maaaring maghatid sa atin sa kasalanan.

Totoo ang dimonyo, at ang tukso ay maaaring dumating sa atin sa iba't ibang anyo. Maaari itong makita sa galit, poot, kayabangan, kasakiman, inggit, pagnanasa, pagiging makasarili, panghihina ng loob, sama ng loob, at sa anumang bagay na unti-unting naghihiwalay sa atin sa Diyos. Kung minsan, ang kasamaan ay hindi dumarating sa isang nakakatakot o lantad na anyo. Maaari itong tahimik na pumasok sa ating puso sa pamamagitan ng maliliit na tukso, hanggang sa hindi natin namamalayan na unti-unti na pala tayong lumalayo sa Diyos.

Kaya't manatili tayong mapagbantay sa ating espirituwal na buhay. Bantayan natin ang ating mga puso, patatagin natin ang ating pananampalataya, at manatili tayong malapit kay Jesus. Huwag nating kalilimutan na ang ating pinakamalaking sandigan ay hindi ang sarili nating lakas kundi ang biyaya ng Diyos na kumikilos sa ating buhay. Hindi natin nalalabanan ang kasamaan sa pamamagitan lamang ng sarili nating kakayahan; nagtatagumpay tayo sa pamamagitan ng pananatiling kaisa ni Cristo at pagpapahintulot na ang Kanyang biyaya ang gumabay sa atin.

Huwag nawa nating kalimutan ang kapangyarihan ng pangalan ni Jesus. Nawa'y gabayan tayo ng Kanyang mga salita, palakasin tayo ng Kanyang biyaya, liwanagan tayo ng Kanyang Espiritu, at panatilihin tayong tapat ng Kanyang pag-ibig. At sa tuwing masusumpungan natin ang ating sarili sa sangandaan ng tukso at pagsunod sa Diyos, nawa'y magkaroon tayo ng lakas ng loob na piliin si Jesus.

Kapag kumatok ang tukso sa pintuan ng ating puso ngayon, bibigyan ba natin ito ng puwang sa ating buhay, o agad tayong lalapit kay Jesus, tatawag sa Kanyang makapangyarihang pangalan, at muling pipiliing lumakad sa Kanyang liwanag?— Marino J. Dasmarinas