Bago
siya umalis, tinawag niya ang sampu sa kanyang mga alipin. Binigyan niya ang
mga ito ng tig-iisang salaping ginto at sinabihan sila. 'Ipangalakal ninyo iyan
hanggang sa pagbabalik ko.' Poot na poot naman sa kanya ang kanyang mga
kababayan, kaya't pagkaalis niya, nagsugo sila ng mga kinatawan upang sabihin
sa kinauukulan: 'Ayaw naming maging hari ang taong ito!'
"Ngunit
ginawa ring hari ang taong iyon. Umuwi siya pagkatapos, at ipinatawag ang mga
aliping binigyan niya ng salaping ginto, upang malaman kung gaano ang tinubo ng
bawat isa. Lumapit sa kanya ang una at ang sabi, 'Panginoon, ang salapi ninyong
ginto ay nagtubo ng sampu.' 'Magaling,' sagot niya. 'Mabuting alipin!
Yamang
naging matapat ka sa kakaunting bagay, pamamahalain kita sa sampung bayan.'
Lumapit ang ikalawa at ang sinabi, 'Panginoon, ang salapi ninyong ginto ay
nagtubo ng lima.' At sinabi niya sa kanya, 'Mamahala ka sa limang bayan.'
Lumapit ang isa pang alipin at nagsabi, 'Panginoon, heto po ang inyong salaping ginto. Binalot ko sa panyo at itinago. Natatakot po ako sa inyo, sapagkat napakahigpit ninyo; kinukuha ninyo ang hindi sa inyo, at inaani ang hindi ninyo inihasik.' Sinagot siya ng kanyang panginoon, 'Masamang alipin! Sa salita mong iyan kita hahatulan. Alam mo palang ako'y mahigpit. Sinabi mo, kinukuha ko ang hindi sa akin at inani ko ang hindi inihasik.
Bakit
hindi mo inilagay sa bangko ang aking salapi? Pagbabalik ko, sana'y may tinubo
ang puhunang ito.' At sinabi niya sa mga naroroon , 'Kunin ninyo sa kanya ang
salaping ginto, at ibigay sa may sampu.' 'Panginoon, siya po'y mayroon nang
sampung salaping ginto!' wika nila.
'Sinasabi
ko sa inyo: ang bawat mayroon ay bibigyan pa, ngunit ang wala, kahit ang
kakaunting nasa kanya ay kukunin pa. Tungkol naman sa mga kaaway kong aayaw na
ako'y maghari sa kanila-- dalhin ninyo rito at patayin sa harapan ko!'"
Pagkasabi nito, nagpauna si Jesus patungong Jerusalem.
Nang
malapit na silang pumasok sa mga pintuan ng langit, naroon ang Diyos upang
magtanong sa kanya: “Ano ang masasabi mo tungkol sa naging buhay mo sa mundo?”
Sumagot
ang lalaki, “Naging matagumpay po akong negosyante noong nabubuhay pa ako, at
wala po akong ginawang masama kaninuman.”
Sinabi
ng Diyos, “Napakabuti niyan! Ngunit may ginawa ka ba upang makatulong sa
pagpapalago ng Aking Kaharian?”
Hindi
nakasagot ang lalaki sapagkat wala siyang nagawa upang makatulong sa
pagpapalago ng Kaharian ng Diyos. Dahil dito, iniutos ng Diyos sa anghel na
dalhin siya sa kabilang panig ng bakod, kung saan napakainit at maalinsangan ng
kapaligiran, sapagkat wala siyang ginawa upang makatulong sa pagpapalago ng
Kaharian ng Diyos.
Ano
nga ba ang pangunahing pinagkakaabalahan natin sa kasalukuyan? Masyado ba
tayong abala sa mga bagay na panlupa? Palagi ba nating iniisip kung paano
palalawakin ang ating negosyo, palalakihin ang laman ng ating mga bank account,
at dadagdagan ang ating mga materyal na ari-arian? Marami sa atin ang maaaring
labis na abala sa mga makamundong bagay kaya kung minsan ay nakakalimutan na
natin ang mga bagay na tunay na mahalaga sa Diyos.
Walang
masama sa pagsisikap na magtagumpay, sa marangal na pagtatrabaho, sa pagbibigay
ng magandang buhay sa ating pamilya, at sa pagsisikap na mapaunlad ang ating
pamumuhay. Ang mga ito ay mga biyayang dapat nating ipagpasalamat sa Diyos.
Subalit hindi natin dapat pahintulutan na manaig ang paghahangad natin sa
makamundong tagumpay kaysa sa ating ugnayan sa Diyos at sa ating pananagutan sa
Kanyang Kaharian.
Sapagkat
kung gugugulin natin ang lahat ng ating panahon sa mga bagay na panlupa, saan
kaya tayo hahantong kapag natapos na ang ating paglalakbay sa mundong ito? Ano
ang isasagot natin sa Diyos kung wala tayong nagawa upang gamitin ang mga
kaloob, talento, at biyayang ipinagkatiwala Niya sa atin para sa ikabubuti at
ikalalago ng Kanyang Kaharian?
Sa
Ebanghelyo, ipinagkatiwala ng isang taong magiging hari sa kanyang mga lingkod
ang mga gintong salapi at inatasan silang gamitin ang mga ito upang mapalago
ang kanilang ipinagkatiwala. Dalawa sa mga lingkod ang nagawang paramihin ang
halagang ipinagkatiwala sa kanila, ngunit ang isa ay basta na lamang nagbalot
ng kanyang salapi sa isang panyo at itinago ito. Wala siyang ginawa upang mapalago
ang salaping ipinagkatiwala sa kanya ng kanyang panginoon.
Ipinaaalaala
sa atin ng Ebanghelyong ito na hindi ipinagkakaloob sa atin ng Diyos ang
Kanyang mga kaloob at biyaya para lamang sa sarili nating kapakanan.
Ipinagkakaloob Niya ang mga ito upang magamit natin sa paglilingkod sa Kanya at
sa ating kapwa. Ang ating pananampalataya, mga talento, kakayahan, yaman, oras
ay pawang mga kaloob na may kaakibat na pananagutan.
Sa
ating buhay pananampalataya, hindi kailanman maaaring maging pagpipilian ang
kawalan ng pagkilos. Hindi rin sapat na sarilinin lamang natin ang ating
pananampalataya kay Jesus. Tinatawag tayo upang ibahagi ang pananampalatayang
ipinagkatiwala Niya sa atin sa anumang paraang ating makakaya. Magagawa natin
ito sa pamamagitan ng ating mga salita at gawa, kabutihan, pagpapatawad,
panalangin, at kahandaang tumulong sa mga nangangailangan.
Hindi
naman natin kailangang gumawa ng mga pambihirang bagay upang maging mabunga at
kapaki-pakinabang na mga lingkod ng Panginoon. Maging ang pinakamaliit na
kabutihang ginagawa natin, isang taos-pusong salitang nagbibigay-lakas, isang
panalanging iniaalay para sa taong nagdurusa, o isang payak na pagpapakita ng
pagmamahal ay maaaring maging makapangyarihang kasangkapan ng biyaya ng Diyos.
Ang mahalaga ay huwag nating hayaang manatiling walang silbi ang mga kaloob na
ipinagkatiwala Niya sa atin.
Kapag
ibinabahagi natin ang ating pananampalataya, lalo rin nating pinayayaman ang
ating sariling buhay espirituwal at nagiging mabubunga tayong mga lingkod ng
Panginoon. Habang higit nating ibinabahagi ang pagmamahal ni Jesus, higit ding
nagiging buhay ang Kanyang presensya sa ating mga puso at sa buhay ng mga taong
ating naaabot.
Kaya't
suriin natin ang ating mga sarili: Ginugugol ba natin ang ating buhay sa pag-iipon
lamang ng mga kayamanang panlupa, o ginagamit din ba natin ang ating panahon,
talento, at mga kakayahan upang mag-ipon ng mga kayamanang walang hanggan sa
Kaharian ng Diyos?
Pagdating
ng araw na haharap tayo sa Diyos, masasabi ba natin sa Kanya na hindi lamang
tayo nabuhay para sa ating sarili, kundi buong katapatan din nating ginamit ang
lahat ng Kanyang ipinagkatiwala sa atin upang maibahagi ang Kanyang pagmamahal,
mailapit ang ating kapwa kay Jesus, at makatulong sa pagpapalago ng Kanyang
Kaharian?
O
haharap tayo sa Kanya na walang maipapakitang bunga sapagkat inuna lamang natin
ang ating sariling kapakanan at hinayaang mabaon sa limot ang mga kaloob na
ipinagkatiwala Niya sa atin?—Marino J. Dasmarinas
No comments:
Post a Comment