Ang Mabuting Balita at Repleksyon Martes Setyembre 8 Kapistahan ng Pagsilang ng Mahal na Birheng Maria: Mateo 1:1-16, 18-23

Mabuting Balita: Mateo 1:1-16, 18-23

Ito ang lahi ni Jesu-Cristo na mula sa angkan ni David na mula naman sa lahi ni Abraham. Si Abraham ang ama ni Isaac ang ama ni Jacob na ama ni Juda at ng kanyang mga kapatid. Naging anak naman ni Juda kay Tamar sina Fares at Zara. Si Fares ang ama ni Esrom at si Esrom ang ama ni Aram. 

Si Esrom ang ama ni Aminadab; si Aminadab ang ama ni Naason na ama naman ni Salmon. Naging anak ni Salmon kay Rahab si Booz, at naging anak naman ni Booz kay Ruth si Obed. Si Obed ang anak ni Jesse na ama ni Haring David.  

Naging anak ni David si Solomon sa dating asawa ni Urias. Si Solomon naman ang ama ni Roboam, si Roboam ang ama ni Abias, at si Abias ang ama ni Asa. Si Asa ang ama ni Josafat, at si Josafat ang ama ni Joram na siya naman ama ni Ozias. Itong si Ozias ay ama ni Jotam na ama ni Acaz, at si Acaz ang ama ni Ezequias. Si Ezequias ang ama ni Manases, at si Manases ang ama ni Amos na ama ni Josias. Si Josias ang ama ni Jeconias at ng kanyang mga kapatid. Panahon noon nang pagkakatapon ng mga Israelita sa Babilonia.  

Matapos ang pagkakatapon sa Babilonia, naging anak ni Jeconias si Salatiel na ama ni Zorobabel. Si Zorobabel ang ama ni Abiud na ama ni Eliaquim, at si Eliaquim ang ama ni Azor. Si Azor ang ama ni Sadoc na ama ni Aquim; itong si Aquim ang ama ni Eliud. Si Eliud ang ama ni Eleazar; si Eleazar ang ama ni Matan na ama ni Jacob. At si Jacob ang ama ni Jose na asawa ni Maria. Si Maria naman ang ina ni Jesus na tinatawag na Cristo.  

Ganito ang pagkapanganak kay Jesu-Cristo. Si Maria na kanyang ina at si Jose ay nakatakda ng pakasal. Ngunit bago sila nakasal, si Maria'y natagpuang nagdadalang-tao. Ito'y sa pamamagitan ng Espiritu Santo. Isang taong matuwid itong si Jose na kanyang magiging asawa, ngunit ayaw niyang mapahiya si Maria, kaya ipinasya niyang hiwalayan ito ng lihim. 

Samantalang iniisip ni Jose ito, napakita sa kanya sa panaginip ang isang anghel ng Panginoon. Sabi nito sa kanya, "Jose, anak ni David, huwag kang matakot na tuluyang pakasalan si Maria, sapagkat siya'y naglihi sa pamamagitan ng Espiritu Santo.  

Manganganak siya ng isang lalaki at ito'y pangangalanan mong Jesus, sapagkat siya ang magliligtas sa kanyang bayan sa kanilang mga kasalanan." Nangyari ang lahat ng ito upang matupad ang sinabi ng Panginoon sa pamamagitan ng propeta: "Maglilihi ang isang dalaga at manganganak ng isang lalaki, At tatawagin itong Emmanuel" Ang kahuluga'y "Kasama natin ang Diyos" 

+ + + + + + +   

Repleksyon:  

Bakit ipinagdiriwang ang kaarawan ni Maria tuwing Setyembre 8?

Ang simpleng sagot ay hindi natin alam ang tunay na petsa ng kanyang kapanganakan. Walang itinatala ang Banal na Kasulatan tungkol sa eksaktong araw ng kanyang pagsilang, ni wala itong maraming detalye tungkol sa kanyang mga unang taon ng buhay. Ang Kapanganakan ng Mahal na Birheng Maria ay ipinagdiriwang bilang isang liturhikal na kapistahan sa kalendaryong Romano Katoliko, siyam na buwan pagkatapos ng Dakilang Kapistahan ng Kalinis-linisang Paglilihi kay Maria, na ipinagdiriwang tuwing Disyembre 8.

Ngunit ang kapistahang ito ay higit pa sa simpleng paggunita sa isang petsa. Inaanyayahan tayo nitong pagnilayan kung ano ang kahulugan ng kapanganakan ni Maria. Ang kanyang pagdating sa mundo ay naging bahagi ng nakikitang paghahanda ng Diyos para sa pagdating ng Kanyang Anak na si Jesu-Cristo. Bago isilang ang Tagapagligtas sa Bethlehem, inihanda muna ng Diyos ang babaeng magiging Kanyang Ina.

Ipinaaalala nito sa atin na ang Diyos ay madalas nagsisimula ng Kanyang mga dakilang gawain sa mga bagay na tila maliit at karaniwan. Isang sanggol ang isinilang, isang pamilya ang tumanggap ng bagong buhay, at nagsimula ang isang kinabukasang tanging ang Diyos lamang ang lubos na nakakakita.

Ang kapanganakan ni Maria ay nagpapaalala sa atin na ang bawat buhay ay may layunin sa plano ng Diyos at na ang ating mga pamilya ay maaaring maging banal na lugar kung saan naipamumuhay at naipapasa ang pananampalataya, pag-ibig, kababaang-loob, at pagsunod sa Diyos.

Naniniwala ba tayo na napakahalaga ng papel ng mga magulang sa paghubog ng buhay at pagkatao ng kanilang mga anak?

Habang ipinagdiriwang natin ang Kapanganakan ng Mahal na Birheng Maria, maaari rin nating itanong: Bakit naging napakamapagpakumbaba at mapagpasakop si Maria sa kalooban ng Diyos? Ito ba ay likas na katangian na taglay na niya mula pa sa simula?

Ang kanyang kababaang-loob at pagiging bukas sa kalooban ng Diyos ay mga biyayang nagmula sa Diyos. Ngunit ang mga katangiang ito ay tiyak ding nahubog at napalalim sa pamamagitan ng halimbawa at impluwensiya ng kanyang mga magulang na sina Joaquin at Ana.

Ayon sa tradisyon, matagal silang walang anak hanggang sa magpakita ang isang anghel kay Ana at ipahayag na siya ay maglilihi at manganganak. Ang kanilang kuwento ay nagbibigay sa atin ng isang sulyap sa uri ng kanilang pagkatao—mga taong malalim ang pagmamahal sa Diyos, mapanalanginin, mapagpakumbaba, at handang magtiwala sa Kanyang kalooban kahit hindi agad nauunawaan ang Kanyang mga plano.

Binasbasan sila ng Diyos ng isang anak, at ang anak na iyon ay si Maria. Sa mapagmahal na kapaligiran ng kanyang pamilya, lumago si Maria sa pananampalataya at sa pagiging bukas sa Diyos. Sa paglipas ng panahon, siya ay naging huwaran ng pananalangin, kababaang-loob, at pagsunod sa kalooban ng Diyos. Nang tawagin siya ng Diyos upang maging bahagi ng Kanyang plano ng kaligtasan, buong kababaang-loob niyang sinabi ang kanyang “oo.”

Ipinapaalala sa atin ng buhay ni Maria na makapangyarihang kumikilos ang biyaya ng Diyos sa mga taong handang magtiwala sa Kanya. Ang kanyang “oo” ay hindi lamang isang personal na tugon sa Diyos; ito ay naging isang biyaya para sa buong sangkatauhan. Sa kanyang malayang pakikipagtulungan sa plano ng Diyos, siya ay naging Ina ng ating Tagapagligtas na si Jesu-Cristo.

Habang ipinagdiriwang natin ang kapanganakan ni Maria, huwag nating kalimutan ang mahalagang papel ng kanyang mga magulang. Ipinapaalala sa atin ng kanilang halimbawa na ang paghubog sa pananampalataya ng ating mga anak ay hindi lamang nagaganap sa simbahan, paaralan, o mga klase sa katekismo. Nagsisimula rin ito sa loob ng ating mga tahanan.

Mahalaga ang ating mga salita, ngunit higit na makapangyarihan ang ating halimbawa. Natututo ang ating mga anak na manalangin kapag nakikita nila tayong nananalangin. Natututo silang magpakumbaba kapag nakikita nila tayong marunong umamin sa ating mga pagkakamali at humingi ng tawad. Natututo silang magtiwala sa Diyos kapag nakikita nila tayong kumakapit sa Kanya sa panahon ng mga pagsubok at paghihirap.

Kaya naman, pagsikapan nating ang ating mga tahanan ay maging mga tahanang malugod na tinatanggap ang Diyos, mga tahanang pinahahalagahan ang panalangin, isinasabuhay ang kababaang-loob, at malayang nagpapahayag ng pag-ibig.

Turuan natin ang ating mga anak ng kahalagahan ng pagiging mapanalanginin, mapagpakumbaba, at bukas sa kalooban ng Diyos—hindi lamang sa pamamagitan ng pagsasabi sa kanila kung ano ang dapat nilang gawin, kundi higit sa lahat, sa pamamagitan ng pagpapakita sa kanila ng mga katagiang ito sa ating sariling buhay.

Maaaring kung minsan ay itinatanong natin sa ating sarili kung tunay bang may kabuluhan ang maliliit nating pagsisikap bilang mga magulang, lolo at lola, kamaganak, tagapag-alaga, guro, o mga taong gumagabay sa buhay ng iba. Ipinapaalala sa atin ng kuwento ni Maria na kayang gamitin ng Diyos ang mga bagay na tila maliit at karaniwan upang makagawa ng isang bagay na dakila.

Ang mga panalanging ating iniaalay, ang mga pagpapahalagang itinuturo natin, ang pagpapatawad na ating ipinagkakaloob, at ang mabuting halimbawang ating ipinapakita ay maaaring tahimik na humubog sa buhay ng isang tao sa paraang maaaring hindi natin kailanman lubos na maintindihan.

Ngayong ipinagdiriwang natin ang kapanganakan ng Mahal na Birhen, magpasalamat tayo sa Diyos sa kaloob na si Maria at sa mga taong naging bahagi ng paghubog sa kanyang pananampalataya. At tingnan din natin ang ating sariling mga pamilya. Tanungin natin ang ating sarili kung paano tayo nakatutulong upang ang bawat isa sa ating tahanan ay higit na mapalapit sa Diyos.

Nawa’y turuan tayo ni Maria, ang ating Mahal na Ina, na magsabi rin ng “oo” sa Diyos nang may kababaang-loob at pagtitiwala. Nawa’y maging inspirasyon niya tayo upang maging mga taong mapanalanginin, mga taong matatag sa pananampalataya, at mga taong handang sumunod sa kalooban ng Diyos kahit hindi natin lubos na nauunawaan kung saan Niya tayo dinadala.

Tayo ba ay tunay na nagiging uri ng mga magulang, lolo at lola, kamaganak, tagapag-alaga, guro, tagapagturo, at mga miyembro ng pamilya na ang buhay ay makatutulong upang mailapit ang susunod na salinlahi sa Diyos? At kung ang ating mga anak ay matututo tungkol sa pananampalataya sa pamamagitan lamang ng kanilang nakikita sa ating buhay, ano ang itinuturo ng ating buhay sa kanila tungkol sa Diyos ngayon?—Marino J. Dasmarinas

Reflection for September 7 Monday of the Twenty-third Week in Ordinary Time: Luke 6:6-11

Gospel: Luke 6:6-11

On a certain sabbath Jesus went into the synagogue and taught, and there was a man there whose right hand was withered. The scribes and the Pharisees watched him closely to see if he would cure on the Sabbath so that they might discover a reason to accuse him. But he realized their intentions and said to the man with the withered hand, "Come up and stand before us." And he rose and stood there.  

Then Jesus said to them, "I ask you, is it lawful to do good on the sabbath rather than to do evil, to save life rather than to destroy it?" Looking around at them all, he then said to him, "Stretch out your hand." He did so and his hand was restored. But they became enraged and discussed together what they might do to Jesus.

+ + + + + + +

Reflection:

Is doing good always in season?

To do good is always in season. There is no exception when it comes to doing good. Jesus makes this truth clear when He heals a man with a withered hand even on the Sabbath. For Jesus, love and compassion cannot be confined by rules, circumstances, or the calendar. When there is someone in need, there is always an opportunity for us to do good.

Doing good encompasses everyone—our friends, relatives, strangers, and even our enemies. We are called to extend our kindness and compassion not only to those who love us, appreciate us, or agree with us, but also to those who may have hurt us or made life difficult for us. This is the kind of love that Jesus asks us to live.

This is what Jesus wants us all to emulate: to make a positive difference in the lives of our fellow human beings wherever and whenever we can. Even on holy days such as the Sabbath in the Jewish tradition, Jesus reminds us that doing good and showing compassion should never be set aside. Let us also be careful not to be selective about whom we help. Genuine Christian love does not ask first, “Does this person deserve my kindness?” Instead, it asks, “How can I become an instrument of God’s love to this person?”

Throughout the three years of His public ministry, Jesus healed people without discrimination, regardless of who they were or what the circumstances were. He was not afraid even when there were threats of physical and verbal abuse against Him. His priority was to bring healing, mercy, and hope to those who needed Him. His life teaches us that love is not merely something we speak about—it is something we courageously live, especially when doing good becomes difficult.

Perhaps there are times when we find it hard to do good to certain people. We may think, “Why should I help someone who has hurt me?” or “Why should I be kind to someone who has never been kind to me?” Yet this is precisely where the love of Christ challenges us. Jesus did not reserve His goodness only for those who were good to Him. He continued to love, forgive, heal, and serve—even those who rejected and persecuted Him.

Are we becoming more like Jesus in the way we do good? Are we willing to extend our kindness even when there is nothing we can gain in return? More importantly, are we able to do good without choosing who is worthy of our love, compassion, and help?

May we allow the Holy Spirit to soften our hearts so that our goodness will not depend on convenience, recognition, or the worthiness of others. May our lives become instruments through which God’s love reaches those who are hurting, forgotten, rejected, or simply in need of a helping hand.

Doing good is always in season. The question is: when God places someone in need before us today, will we open our hearts and become the hands, feet, and heart of Jesus—or will we find a reason to walk away?—Marino J. Dasmarinas

Ang Mabuting Balita at Repleksyon Setyembre 7 Lunes sa Ika-23 Linggo ng Karaniwang Panahon: Lucas 6:6-11

Mabuting Balita: Lucas 6:6-11

Isang araw ng Pamamahinga, muling pumasok si Jesus sa sinagoga at nagturo. May isang lalaki roong tuyo't ang kanang kamay. Sa hangad ng mga eskriba at mga Pariseo na maparatangan si Jesus, nagbantay sila upang tingnan kung siya'y magpapagaling sa Araw ng Pamamahinga. Subalit batid ni Jesus ang kanilang iniisip, kaya't sinabi ni Jesus sa lalaking tuyo't ang kamay, "Halika rito sa unahan." 

Lumapit naman ang lalaki at tumayo roon. Sinabi ni Jesus sa kanila, "Tatanungin ko kayo. Alin ba ang ayon sa Kautusan: ang gumawa ng mabuti o ang gumawa ng masama sa araw ng Pamamahinga?" Magligtas ng buhay o pumatay?”

Tiningnan ni Jesus ang mga nasa palibot niya at sinabi sa lalaki, "Iunat mo ang iyong kamay!" Iniunat nga niya ang kanyang kamay at ito'y gumaling. Nagngingitngit sa galit ang mga eskriba at Pariseo, at pinag-uusapan nila kung ano ang dapat gawin kay Jesus.

+ + + + + + +

Repleksyon:

Palagi bang napapanahon ang pag gawa ng mabuti?

Ang paggawa ng mabuti ay laging napapanahon. Walang eksepsiyon pagdating sa paggawa ng kabutihan. Malinaw itong ipinakita ni Jesus nang pagalingin Niya ang isang lalaking tuyot ang kamay kahit Araw ng Pamamahinga. Para kay Jesus, ang pag-ibig at malasakit ay hindi dapat ikulong ng mga tuntunin, kalagayan, o panahon. Kapag may nangangailangan, lagi tayong may pagkakataong gumawa ng mabuti.

Ang paggawa ng mabuti ay para sa lahat—sa ating mga kaibigan, kamag-anak, mga taong hindi natin kilala, at maging sa ating mga kaaway. Tinatawag tayong magpakita ng kabaitan at malasakit hindi lamang sa mga nagmamahal, nagpapahalaga, o sumasang-ayon sa atin, kundi maging sa mga taong maaaring nakasakit sa atin o nagpahirap sa ating buhay. Ito ang uri ng pag-ibig na nais ni Jesus na isabuhay natin.

Ito ang nais ni Jesus na ating tularan: ang gumawa ng positibong pagbabago sa buhay ng ating kapwa saanman at kailanman natin ito magagawa. Kahit sa mga banal na araw gaya ng Araw ng Pamamahinga sa tradisyong Hudyo, ipinapaalala sa atin ni Jesus na hindi natin dapat isantabi ang paggawa ng mabuti at pagpapakita ng malasakit.

Huwag din tayong maging mapili sa mga taong ating tutulungan. Ang tunay na pag-ibig Kristiyano ay hindi nagtatanong, “Karapat-dapat ba ang taong ito sa aking kabutihan?” Sa halip, nagtatanong ito, “Paano ako magiging instrumento ng pag-ibig ng Diyos para sa taong ito?”

Sa loob ng tatlong taon ng pampublikong ministeryo ni Jesus, nagpagaling Siya nang walang pagtatangi, anuman ang katayuan ng mga tao o ang kanilang pinagdaraanan. Hindi Siya natakot kahit may mga banta ng pisikal at berbal na pang-aabuso laban sa Kanya. Ang Kanyang layunin ay maghatid ng kagalingan, awa, at pag-asa sa mga nangangailangan sa Kanya. Itinuturo sa atin ng Kanyang buhay na ang pag-ibig ay hindi lamang isang bagay na ating sinasabi—ito ay isang bagay na buong tapang nating isinasabuhay, lalo na kapag nagiging mahirap ang paggawa ng mabuti.

Marahil may mga pagkakataong nahihirapan tayong gumawa ng mabuti sa ilang tao. Maaaring sumagi sa isip natin, “Bakit ko siya tutulungan gayong sinaktan niya ako?” o kaya naman, “Bakit ako magiging mabait sa taong hindi naman naging mabuti sa akin?” Ngunit dito mismo tayo hinahamon ng pag-ibig ni Hesus. Hindi inilaan ni Hesus ang Kanyang kabutihan lamang para sa mga taong naging mabuti sa Kanya. Patuloy Siyang nagmahal, nagpatawad, nagpagaling, at naglingkod—maging sa mga tumanggi at umusig sa Kanya.

Tayo ba ay higit na nagiging katulad ni Jesus sa paraan ng ating paggawa ng mabuti? Handa ba tayong magpakita ng kabutihan kahit wala tayong anumang mapapala bilang kapalit? Higit sa lahat, kaya ba nating gumawa ng mabuti nang hindi pinipili kung sino ang karapat-dapat sa ating pagmamahal, malasakit, at tulong?

Nawa'y hayaan nating baguhin at palambutin ng Espiritu Santo ang ating mga puso upang ang ating paggawa ng mabuti ay hindi nakabatay sa kaginhawahan, pagkilala ng iba, o sa kung karapat-dapat ba ang isang tao. Nawa'y maging mga instrumento tayo ng pag-ibig ng Diyos upang ang Kanyang pagmamahal ay makarating sa mga nasasaktan, nakakalimutan, itinatakwil, o nangangailangan lamang ng isang kamay na handang tumulong.

Ang paggawa ng mabuti ay laging napapanahon. Kaya kapag may taong nangangailangan at inilagay siya ng Diyos sa ating harapan, bubuksan ba natin ang ating puso upang maging mga kamay, paa, at puso ni Jesus—o hahanap tayo ng dahilan upang talikuran siya?—Marino J. Dasmarinas

Reflection for September 6 Twenty-third Sunday in Ordinary Time: Matthew 18:15-20

Gospel: Matthew 18:15-20

Jesus said to his disciples: “If your brother sins against you, go and tell him his fault between you and him alone. If he listens to you, you have won over your brother. If he does not listen, take one or two others along with you, so that every fact may be established on the testimony of two or three witnesses. 

If he refuses to listen to them, tell the Church. If he refuses to listen even to the Church, then treat him as you would a Gentile or a tax collector. Amen, I say to you, whatever you bind on earth shall be bound in heaven, and whatever you loose on earth shall be loosed in heaven. 

Again, amen, I say to you, if two of you agree on earth about anything for which they are to pray, it shall be granted to them by my heavenly Father. For where two or three are gathered together in my name, there am I in the midst of them.”

+ + + + + + +

Reflection:

The story is told of a church ministry leader who would always shout at his members whenever they made mistakes. Eventually, the members had enough of his domineering behavior, so they decided to leave the church ministry he was leading.

It is always tempting to show off our authority and power, especially when we are entrusted with leadership. Sometimes, we may think that being firm, demanding, or dominant will make people respect and obey us. But what many of us fail to realize is that the more authoritarian we become, the more we alienate ourselves from the people we are called to love and lead. The more domineering we become, the faster we hasten our own downfall.

Whenever conflict arises, we may be tempted to respond with anger, pride, and the excessive use of our authority. The enemy would want us to believe that we can solve everything by asserting our power and proving that we are right. But domineering behavior and arrogance will never heal a wounded relationship. Instead, they can deepen the wounds, widen the distance, and exacerbate the conflict.

In our Gospel for this Sunday, Jesus teaches us a better and more Christ-like way of dealing with those with whom we have issues to settle. He invites us to choose the path of humility, love, patience, and fraternal correction rather than the path of power-tripping, arrogance, and dominance. Jesus reminds us that when relationships are wounded, we are not called to conquer one another but to seek reconciliation.

This is not always easy. There will be moments when our pride tells us to raise our voices, prove our point, or make others feel the weight of our authority. But the Spirit of God gently reminds us that true strength is not found in shouting louder or exercising greater power. True strength is found in the humility to listen, the patience to understand, and the love to forgive.

In other words, we have to sit down and talk. We have to listen even when listening is difficult. We have to extend our patience to the limit and refrain from responding in anger. Sometimes, the healing of a wounded person and the restoration of a damaged relationship begin with a humble conversation and a heart willing to forgive.

May we always remember that leadership is not about making people afraid of us. It is about inspiring them through love. Authority is not given to us so that we can dominate others but so that we can serve them. And when we lead with humility, compassion, and love, we allow Christ to work through us as instruments of healing and reconciliation.

Let us therefore ask the Holy Spirit to search our hearts. Are there moments when our pride has wounded someone? Have we used our authority to control rather than to serve? Have our words driven people away instead of drawing them closer to God? And when conflict comes, will we choose the easier path of anger and dominance, or will we have the courage to humble ourselves, listen with love, forgive, and take the first step toward reconciliation?

What if today, instead of insisting on being right, we choose to be Christ-like—humbling ourselves, reaching out, and becoming instruments of healing in the lives of those whom God has entrusted to our care?—Marino J. Dasmarinas

Ang Mabuting Balita at Repleksyon Setyembre 6 Ika-23 Linggo sa Karaniwang Panahon: Mateo 18:15-20

Mabuting Balita: Mateo 18:15-20

Noong panahong iyon, sinabi ni Hesus sa kanyang mga alagad: "Kung magkasala sa iyo ang kapatid mo, puntahan mo siya at kausapin nang sarilinan. Kapag nakinig siya sa iyo, ang pagsasama ninyong magkapatid ay napanauli mo sa dati at napapanumbalik mo siya sa Ama.  

Ngunit kung hindi siya makinig sa iyo, magsama ka pa ng isa o dalawang tao upang ang lahat ng pinag-uusapan ninyo ay mapatunayan ng dalawa o tatlong saksi. Kung hindi siya makinig sa kanila, sabihin mo ito sa pagtitipon sa simbahan.  

At kung hindi pa siya makinig sa natitipong simbahan, ituring mo siyang isang Hentil o isang publikano." "Sinasabi ko sa inyo: anumang ipagbawal ninyo sa lupa ay ipagbabawal sa langit, at anumang ipahintulot ninyo sa lupa ay ipahihintulot sa langit."

"Sinasabi ko pa rin sa inyo: kung ang dalawa sa inyo dito sa lupa ay magkaisa sa paghingi ng anumang bagay sa inyong panalangin, ipagkakaloob ito sa inyo ng aking Amang nasa langit. Sapagkat saanman may dalawa o tatlong nagkakatipon dahil sa akin, naroon akong kasama nila."

+ + + + + + +  

Repleksyon:

May isang kuwento tungkol sa isang lider ng isang ministri sa simbahan na laging sumisigaw sa kanyang mga kasamahan sa tuwing sila ay nagkakamali. Kalaunan, hindi na nakayanan ng mga miyembro ang kanyang dominanteng pag-uugali kaya nagpasiya silang umalis sa ministry na kanyang pinamumunuan.

Laging nakatutukso na ipakita ang ating awtoridad at kapangyarihan, lalo na kapag tayo ay pinagkatiwalaang mamuno. Kung minsan, iniisip natin na sa pagiging mahigpit, mapaghanap, o mapangibabaw ay mas igagalang at susundin tayo ng iba.

Ngunit ang hindi natin palaging nauunawaan ay habang nagiging mayabang tayo sa paggamit ng ating awtoridad, lalo naman nating inilalayo ang ating sarili sa mga taong tinatawag nating mahalin at pamunuan. Habang nagiging mapangibabaw tayo, lalo rin nating pinabibilis ang sarili nating pagbagsak.

Kapag dumarating ang mga alitan, maaari tayong matuksong tumugon nang may galit, kayabangan, at labis na paggamit ng ating awtoridad. Maaaring ibulong sa atin ng dimonyo na malulutas natin ang lahat sa pamamagitan ng pagpapakita ng ating kapangyarihan at pagpapatunay na tayo ang tama.

Ngunit kailanman ay hindi magagawang pagalingin ng masamang  pag-uugali at kayabangan ang isang sugatang ugnayan. Sa halip, maaari lamang nitong palalimin ang mga sugat, palawakin ang agwat, at lalong palalain ang alitan.

Sa ating Ebanghelyo ngayong Linggo, itinuturo sa atin ni Jesus ang isang higit na mabuti at maka-Kristiyanong paraan ng pakikitungo sa mga taong hindi natin makasundo. Inaanyayahan Niya tayong piliin ang landas ng kababaang-loob, pag-ibig, pagtitiyaga, at pagpapasensya, sa halip na ang landas ng pang-aabuso sa kapangyarihan, kayabangan, at pagdodomina. Ipinapaalala sa atin ni Jesus na kapag maroon hindi pagkakaunawaan, hindi tayo tinatawag upang magdomina laban sa isa’t isa, kundi upang hanapin ang daan ng pagkakasundo at kapayapaan.

Hindi ito laging madali. May mga pagkakataong sinasabi sa atin ng ating pride na lakasan ang ating boses, patunayan na tayo ang tama, o iparamdam sa iba ang bigat ng ating awtoridad. Ngunit marahang ipinapaalala sa atin na ang tunay na lakas ay hindi nasusukat sa kung sino ang pinakamalakas sumigaw o kung sino ang may kapangyarihan. Ang tunay na lakas ay matatagpuan sa kababaang-loob na makinig, sa pagtitiyagang umunawa, at sa pusong marunong magpatawad.

Sa madaling salita, kailangan nating maupo at mag-usap. Kailangan nating makinig kahit mahirap makinig. Kailangan nating palawigin ang ating pagtitiis at iwasang magpadala sa galit. Kung minsan, ang paggaling ng isang pusong nasaktan at ang pagpapanumbalik ng isang nasirang relasyon ay nagsisimula sa isang mapagpakumbabang pag-uusap at sa isang pusong handang magpatawad.

Nawa’y lagi nating tandaan na ang pamumuno ay hindi tungkol sa pagpaparamdam sa iba ng takot sa atin. Ito ay tungkol sa pagbibigay-inspirasyon sa pamamagitan ng pag-ibig. Ang awtoridad ay hindi ipinagkakaloob sa atin upang magdomina sa iba, kundi upang sila ay paglingkuran. At kapag tayo ay namumuno nang may kababaang-loob, malasakit, at pag-ibig, hinahayaan nating kumilos si Hesus sa ating buhay.

May mga pagkakataon ba na nasaktan natin ang ating kapwa dahil sa ating pagmamataas? Nagamit ba natin ang ating awtoridad upang kontrolin ang iba sa halip na sila ay paglingkuran? May mga salitang nasabi ba tayo na nagtulak sa iba palayo sa halip na ilapit sila sa Diyos?

At kapag dumarating ang alitan, pipiliin ba natin ang mas madaling landas ng galit at pagdodomina, o magkakaroon tayo ng lakas ng loob na magpakumbaba, makinig nang may pag-ibig, magpatawad, at gumawa ng unang hakbang tungo sa pagkakasundo?

Paano kung ngayong araw, sa halip na ipilit nating tayo ang tama, piliin nating maging higit na katulad ni Hesus—magpakumbaba, lumapit, makinig, at maging instrumento ng paggaling sa buhay ng mga taong ipinagkatiwala sa atin ng Diyos?—Marino J. Dasmarinas

Reflection for September 5 Saturday of the Twenty-second Week in Ordinary Time: Luke 6:1-5

Gospel: Luke 6:1-5

While Jesus was going through a field of grain on a sabbath, his disciples were picking the heads of grain, rubbing them in their hands, and eating them. Some Pharisees said, “Why are you doing what is unlawful on the sabbath?”  

Jesus said to them in reply, “Have you not read what David did when he and those who were with him were hungry? How he went into the house of God, took the bread of offering, which only the priests could lawfully eat, ate of it, and shared it with his companions?” Then he said to them, “The Son of Man is lord of the sabbath.”

+ + + + + + +

Reflection:

Do we always do what is right, even when it is unpopular?

There are times when we are hindered from doing what is noble because we are afraid of the judgment of others. We may know what is right, yet the fear of criticism, rejection, or disapproval can make us hesitate. Sometimes, doing what is right requires courage—the courage to stand firm even when we stand alone.

Consider, for example, a young woman who suddenly finds herself facing an unwanted pregnancy. Because she is still young, her family may pressure her to end the life growing in her womb. Yet, despite the pressure and the opinions of others, she courageously stands her ground, carries her pregnancy to term, and gives birth to her child. Her decision reminds us that doing what we believe is right is not always easy, especially when others do not understand or support us.

In today's Gospel, the disciples were picking grains when some Pharisees admonished them because they were doing so on the Sabbath, the day of rest. The Pharisees were more concerned about the strict observance of a religious regulation than about the legitimate human need of the disciples.

But Jesus challenged their legalistic way of thinking. He reminded them of what David and his companions had done when they ate the bread of offering that was reserved for the priests. Jesus then declared His authority over the Sabbath.

Through this, Jesus teaches us an important truth: legitimate human needs and acts of mercy must never be sacrificed to a legalistic interpretation of religious law. God does not want us to become so focused on rules and traditions that we forget compassion, mercy, and love. For the Lord, the greater good must prevail.

There are moments in our lives when we, too, can become like the Pharisees. We may become so concerned about appearances, traditions, rules, and what others might say that we fail to see the person who is hurting right in front of us. We may know the letter of the law but forget its spirit. We may be physically present in church, yet our hearts may remain distant from the very people whom Jesus calls us to love.

Come to think of it, what good would it do us if we faithfully followed religious practices but, in the process, deprived those in need of our compassion and help? What good is our presence in church every Sunday for Holy Mass if we do not live out the teachings of Jesus when we leave the church? Our faith is not meant to remain within the walls of our churches. It is meant to be lived through our mercy, kindness, forgiveness, compassion, and love.

Let us therefore ask the Holy Spirit to give us the wisdom to know what is right, the courage to stand for what is good, and the compassion to see beyond rules and appearances.

May we never allow our fear of people's opinions to prevent us from doing what is pleasing to God. And may our obedience to God always lead us closer to those who are hurting, forgotten, or in need of our love.

When the right thing becomes unpopular, when others criticize us, and when following Jesus demands courage, will we choose the approval of people—or will we have the courage to stand with Christ and let His love, mercy, and truth guide the way we live?—Marino J. Dasmarinas

Ang Mabuting Balita at Repleksyon Setyembre 5 Sabado ng Ika-22 Linggo sa Karaniwang Panahon: Lucas 6:1-5

Mabuting Balita: Lucas 6:1-5

Isang Araw ng Pamamahinga, naparaan sina Jesus sa triguhan. Ang kanyang mga alagad ay nangitil ng uhay, at kanilang kinain ang mga butil matapos ligisin sa kanilang mga kamay. "Bakit ninyo ginagawa sa Araw ng Pamamahinga ang ipinagbabawal ng Kautusan?" tanong ng ilang Pariseo.  

Sinagot sila ni Jesus, "Hindi ba ninyo nabasa ang ginawa ni David nang magutom siya at ang kanyang mga kasama? Pumasok siya sa bahay ng Panginoon, kumuha ng tinapay na handog sa Diyos at kumain nito. Binigyan pa niya ang mga kasama, bagama't ayon sa Kautusan, ang mga saserdote lamang ang may karapatang kumain niyon." At sinabi pa niya sa kanila, "Ang Araw ng Pamamahinga ay nasa ilalim ng kapangyarihan ng Anak ng Tao."

+ + + + + + +

Repleksyon:

Palagi ba nating ginagawa ang tama, kahit hindi ito popular o sinasang-ayunan ng karamihan?

May mga pagkakataon sa ating buhay na nahahadlangan tayong gumawa ng mabuti dahil natatakot tayo sa sasabihin at magiging pagtingin ng iba. Alam natin kung ano ang tama, ngunit dahil sa takot na mapuna, tanggihan, o hindi maunawaan, nag-aatubili tayo. Kung minsan, ang paggawa ng tama ay nangangailangan ng tapang—ang tapang na manindigan kahit tila nag-iisa tayo.

Isipin natin, halimbawa, ang isang batang babae na biglang humarap sa isang hindi planadong pagbubuntis. Dahil bata pa siya, maaaring hikayatin siya ng kanyang pamilya na ipalaglag ang buhay na nabubuo sa kanyang sinapupunan.

Ngunit sa kabila ng pressure at opinyon ng iba, buong tapang siyang nanindigan, ipinagpatuloy ang kanyang pagbubuntis, at isinilang ang kanyang anak. Ang kanyang naging pasiya ay nagpapaalala sa atin na hindi laging madali ang paggawa ng alam nating tama, lalo na kapag hindi tayo nauunawaan o sinusuportahan ng iba.

Sa Ebanghelyo ngayon, namimitas ng butil ang mga alagad nang sawayin sila ng ilang Pariseo dahil ginagawa nila ito sa Araw ng Sabbath, ang araw ng pamamahinga. Higit na binigyang-pansin ng mga Pariseo ang mahigpit na pagsunod sa isang tuntuning panrelihiyon kaysa sa lehitimong pangangailangan ng mga alagad.

Ngunit hinamon ni Jesus ang kanilang makitid at legalistikong pag-iisip. Ipinaalala Niya sa kanila ang ginawa ni David at ng kanyang mga kasama nang kainin nila ang tinapay na handog na nakalaan lamang para sa mga saserdote. At pagkatapos, ipinahayag ni Jesus ang Kanyang kapangyarihan at awtoridad maging sa Sabbath.

Sa pamamagitan nito, itinuturo sa atin ni Jesus ang isang mahalagang katotohanan: hindi dapat isakripisyo ang lehitimong pangangailangan ng tao at ang mga gawa ng awa dahil lamang sa isang makitid na pagpapakahulugan sa batas o kaugalian ng relihiyon. Hindi nais ng Diyos na maging abala tayo sa mga tuntunin at tradisyon hanggang sa makalimutan natin ang habag, awa, at pagmamahal. Para sa Panginoon, kailangang manaig ang higit na kabutihan.

May mga pagkakataon din na maaari tayong maging katulad ng mga Pariseo. Maaari tayong maging labis na abala sa mga panuntunan, tradisyon, panlabas na anyo, at sa kung ano ang sasabihin ng iba, hanggang sa hindi na natin napapansin ang taong nangangailangan ng ating tulong.

Maaari kabisado natin ang letra ng batas ngunit nakakalimutan ang diwa nito. Maaari tayong madalas na pisikal na naroroon sa simbahan, ngunit ang ating puso ay malayo naman sa mga taong tinatawag ni Jesus na ating mahalin at kalingain.

Pag-isipan natin: Ano ang pakinabang kung buong katapatan nating sinusunod ang mga gawaing panrelihiyon ngunit, ipinagkakait naman natin ang habag at tulong sa mga nangangailangan? Ano ang saysay ng ating pakikibahagi sa Banal na Misa tuwing Linggo kung hindi naman natin isinasabuhay ang mga aral ni Jesus paglabas natin ng simbahan?

Ang ating pananampalataya ay hindi dapat manatili lamang sa loob ng mga pader ng ating simbahan. Dapat itong makita sa ating awa, kabutihan, pagpapatawad, malasakit, at pagmamahal sa kapwa.

Kaya hilingin natin sa Espiritu Santo na pagkalooban tayo ng karunungan upang gawin ang tama, ng tapang upang manindigan para sa kabutihan, at ng pusong tumutulong sa mga taong nangangailangan. Huwag nating hayaang ang takot sa sasabihin ng iba ang maging dahilan upang hindi natin gawin ang kalugod-lugod sa Diyos. Nawa'y ang ating pagsunod sa Panginoon ay laging maghatid sa atin palapit sa mga nasasaktan, nakakalimutan, inaapi, at nangangailangan ng ating pagmamahal.

Kapag ang paggawa ng tama ay hindi na popular, kapag tayo ay pinupuna at hindi nauunawaan, at kapag hinihingi ni Jesus sa atin ang tapang na manindigan—kanino natin pipiliing sumunod: sa opinyon ng mga tao, o kay Jesus na tumatawag sa atin na mamuhay sa katotohanan, awa, at pag-ibig? At kapag dumating ang sandaling kailangan nating pumili, handa ba tayong tumayo para sa tama kahit tayo lamang ang nakatayo?—Marino J. Dasmarinas

Reflection for September 4 Friday of the Twenty-second Week in Ordinary Time: Luke 5:33-39

Gospel: Luke 5:33-39

The scribes and Pharisees said to Jesus, “The disciples of John the Baptist fast often and offer prayers, and the disciples of the Pharisees do the same; but yours eat and drink.” Jesus answered them, “Can you make the wedding guests fast while the bridegroom is with them?  

But the days will come, and when the bridegroom is taken away from them, then they will fast in those days.” And he also told them a parable. “No one tears a piece from a new cloak to patch an old one. Otherwise, he will tear the new and the piece from it will not match the old cloak.  

Likewise, no one pours new wine into old wineskins. Otherwise, the new wine will burst the skins, and it will be spilled, and the skins will be ruined. Rather, new wine must be poured into fresh wineskins. And no one who has been drinking old wine desires new, for he says, ‘The old is good.’”

+ + + + + + +

Reflection:

The story is told of a lady who shared her personal testimony about how Jesus made a profound impact on her life and filled it with joy and contentment. She said that now that Jesus is in her heart, she knows where to turn whenever sadness, worries, and trials come her way. Instead of allowing these burdens to overwhelm her, she brings them to Jesus and trusts Him to take care of them.

Whether we admit it or not, sadness, loneliness, disappointments, and other painful emotions will visit us from time to time. This is especially true when life becomes difficult and many of us experience suffering in different ways. We cannot escape the realities of life because we are human beings with emotions. There will be moments when our hearts grow weary, when our tears fall silently, and when we wonder how we can continue.

But this is where our faith in Jesus becomes our source of strength and hope.

When Jesus is truly present in our lives, we may still experience sadness, but we do not have to face it alone. We may go through trials, but we do not have to carry them by ourselves. We may shed tears, but we can shed them in the presence of the One who understands the deepest cries of our hearts. Jesus does not promise that we will never experience pain, but He assures us that He will never abandon us in the midst of our pain.

Because Jesus is with us, we can continue moving forward with hope. When our strength is failing, His grace sustains us. When our hearts are troubled, His presence gives us peace. When we feel lost, He gently reminds us that we are never alone. And when the burdens of life seem too heavy for us to carry, we can place them into His loving hands and trust Him to carry us through.

Our sadness may come, but it does not have to define us. Our trials may hurt us, but they do not have to defeat us. Even the darkest and saddest moments of our lives cannot have the final victory over us, because in Jesus, we are continually being renewed. We are being transformed into something new—a life strengthened by His grace, purified by His love, and sustained by His presence.

Let us therefore not be afraid of the difficult emotions and trials that come our way. Instead, let us bring them to Jesus. Let us allow Him to enter the places in our hearts where we hurt the most. Let us trust Him not only when everything is going well, but especially when life becomes painful and uncertain.

For the heart that truly welcomes Jesus may still experience sorrow, but it will never be without hope; it may still face storms, but it will never be without a Savior.

When sadness, loneliness, or trials come knocking at the door of our hearts, will we allow them to overwhelm us—or will we open our hearts to Jesus, surrender our burdens to Him, and trust Him to lead us through the storm?—Marino J. Dasmarinas 

Ang Mabuting Balita at Repleksyon Setyembre 4 Biyernes sa Ika-22 Linggo ng Karaniwang Panahon: Lucas 5:33-39

Mabuting Balita: Lucas 5:33-39

Noong panahong iyon, sinabi ng mga Pariseo at mga eskriba kay Jesus: "Ang mga alagad ni Juan ay malimit mag-ayuno at manalangin. Gayon din ang alagad ng mga Pariseo. Ngunit ang mga alagad mo'y patuloy ang pagkain at pag-inom." Sumagot si Jesus, "Pag-aayunuhin ba ninyo ang mga panauhin sa kasalan samantalang kasama pa nila ang lalaking ikinasal? Kung wala na ang ikinasal, saka pa lamang sila mag-aayuno."  

Sinabi rin niya sa kanila ang isang talinghaga; "Walang pumiraso sa bagong damit upang itagpi sa luma. Kapag ginawa ito, masisira ang bagong damit at ang tagping bago ay hindi babagay sa damit na luma. Wala ring nagsisilid ng bagong alak sa lumang sisidlang-balat. Kapag gayon ang ginawa, papuputukin ng bagong alak ang balat, matatapon ang alak, at masisira ang sisidlan.  

Sa bagong sisidlang-balat dapat ilagay ang bagong alak. at walang magkakagustong uminom ng bagong alak kapag nakainom na ng inimbak, sapagkat sasabihin niya, 'Masarap ang inimbak.

+ + + + + + +

Repleksyon:

May isang kuwento tungkol sa isang babae na nagbahagi ng kanyang personal na patotoo tungkol sa malalim na pagbabagong ginawa ni Jesus sa kanyang buhay at kung paano Niya pinuspos ng kagalakan at kapanatagan ang kanyang puso.

Sinabi niya na ngayong nasa kanyang puso na si Jesus, alam na niya kung kanino siya dapat bumaling sa tuwing dumarating ang kalungkutan, mga alalahanin, at mga pagsubok. Sa halip na hayaang ilugmok siya ng mga pasaning ito, inilalapit niya ang mga ito kay Jesus at nagtitiwalang Siya ang bahala sa kanya.

Aminin man natin o hindi, darating at darating sa ating buhay ang kalungkutan, pag-iisa, pagkabigo, at iba pang masasakit na damdamin. Lalo na sa panahong nagiging mahirap ang buhay at marami sa atin ang dumaranas ng iba't ibang uri ng paghihirap.

Hindi natin lubusang matatakasan ang mga realidad ng buhay sapagkat tayo ay mga taong may damdamin. May mga sandaling mapapagod ang ating puso, may mga luhang tahimik na dadaloy sa ating mga mata, at may mga pagkakataong itatanong natin sa ating sarili kung paano pa tayo makapagpapatuloy.

Ngunit dito nagiging mahalaga ang ating pananampalataya kay Jesus, sapagkat Siya ang ating pinagmumulan ng lakas at pag-asa.

Kapag tunay na nananahan si Jesus sa ating buhay, maaari pa rin tayong makaranas ng kalungkutan, ngunit hindi natin kailangang harapin ito nang nag-iisa. Maaari tayong dumaan sa mga pagsubok, ngunit hindi natin kailangang pasanin ang mga ito nang tayo lamang.

Maaari tayong lumuha, ngunit maaari tayong lumuha sa presensya ng Nag-iisang lubos na nakauunawa sa pinakamalalim na hinaing ng ating puso. Hindi ipinangako ni Jesus na hindi na tayo makararanas ng sakit, ngunit tinitiyak Niya sa atin na hindi Niya tayo kailanman pababayaan sa gitna ng ating mga paghihirap.

Dahil kasama natin si Jesus, maaari tayong magpatuloy sa paglalakbay nang may pag-asa. Kapag nanghihina ang ating lakas, ang Kanyang biyaya ang sumasalo sa atin. Kapag nababagabag ang ating puso, ang Kanyang presensya ang nagbibigay sa atin ng kapayapaan. Kapag pakiramdam natin ay naliligaw tayo ng landas, marahan Niya tayong pinaaalalahanan na hindi tayo nag-iisa. At kapag tila napakabigat na ng mga pasanin ng buhay, maaari nating ilagay ang mga ito sa Kanyang mapagmahal na mga kamay at magtiwalang tutulungan Niya tayong malampasan ang lahat.

Maaaring dumating ang ating kalungkutan, ngunit hindi nito kailangang maging pagkakakilanlan natin. Maaaring masaktan tayo ng mga pagsubok, ngunit hindi nito kailangang maging dahilan upang tayo ay tuluyang matalo.

Kahit ang pinakamadilim at pinakamalungkot na sandali ng ating buhay ay hindi kailangang magkaroon ng huling tagumpay laban sa atin, sapagkat tayo ay patuloy na binabago ni Jesus. Tayo ay unti-unting nagiging bagong nilalang—pinapalakas ng Kanyang biyaya, nililinis ng Kanyang pag-ibig, at pinatatatag ng Kanyang presensya.

Kaya huwag tayong matakot sa mahihirap na damdamin at mga pagsubok na dumarating sa ating buhay. Sa halip, ilapit natin ang lahat ng ito kay Jesus. Hayaan nating pumasok Siya sa mga bahagi ng ating puso na pinakamasakit at pinakamahirap nating maunawaan. Magtiwala tayo sa Kanya hindi lamang kapag maayos ang lahat, kundi lalo na kapag tayo ay nasasaktan, nalilito, at hindi alam kung saan patungo ang ating buhay.

Sapagkat ang pusong tunay na tumatanggap kay Jesus ay maaaring makaranas pa rin ng kalungkutan, ngunit hindi ito mawawalan ng pag-asa. Maaari pa rin tayong harapin ng mga unos, ngunit hindi tayo kailanman mawawalan ng Tagapagligtas na sasamahan tayo sa bawat unos.

Kapag kumatok na sa pintuan ng ating puso ang kalungkutan, pag-iisa, at mga pagsubok, hahayaan ba nating lamunin tayo ng mga ito, o bubuksan natin ang ating puso kay Jesus, isusuko sa Kanya ang lahat ng ating pasanin, at buong pagtitiwalang hahawakan ang Kanyang kamay habang inaakay Niya tayo sa gitna ng unos?— Marino J. Dasmarinas

Reflection for Thursday September 3 Memorial of Saint Gregory the Great, Pope and Doctor of the Church: Luke 5:1-11

Gospel: Luke 5:1-11

While the crowd was pressing in on Jesus and listening to the word of God, he was standing by the Lake of Gennesaret. He saw two boats there alongside the lake; the fishermen had disembarked and were washing their nets. Getting into one of the boats, the one belonging to Simon, he asked him to put out a short distance from the shore. Then he sat down and taught the crowds from the boat. 

After he had finished speaking, he said to Simon, “Put out into deep water and lower your nets for a catch.” Simon said in reply, “Master, we have worked hard all night and have caught nothing, but at your command I will lower the nets.” When they had done this, they caught a great number of fish and their nets were tearing. They signaled to their partners in the other boat to come to help them. 

They came and filled both boats so that the boats were in danger of sinking. When Simon Peter saw this, he fell at the knees of Jesus and said, “Depart from me, Lord, for I am a sinful man.” For astonishment at the catch of fish they had made seized him and all those with him, and likewise James and John, the sons of Zebedee, who were partners of Simon. 

Jesus said to Simon, “Do not be afraid; from now on you will be catching men.” When they brought their boats to the shore, they left everything and followed him.

+ + + + + + +

Reflection:

From ordinary fishermen to extraordinary fishers of men, this is how we can best describe the lives of Simon Peter, James, and John. They were ordinary people doing ordinary things, yet Jesus saw something in them that they themselves perhaps could not yet see. He called them, transformed them, and entrusted them with a mission greater than they could have imagined.

Who transformed them into fishers of men? Jesus! And why were they transformed by Jesus? Because they listened, they obeyed, and they simply followed the command of the Lord.

This reminds us that Jesus can also transform our ordinary lives into something extraordinary when we are willing to listen to Him and obey His call. We may sometimes feel that we are not important, gifted, capable, or worthy enough to be used by God. Yet the Lord does not always call the most accomplished or powerful people. He calls ordinary people who are willing to trust Him and say, “Yes, Lord.”

When we obey Jesus, extraordinary things can begin to happen in our lives. But how can we hear His voice? How can we know that Jesus is speaking to us when we do not see Him or feel His physical presence?

Jesus speaks to us through the readings at Holy Mass. He speaks to us through the priest who prayerfully prepares his homily. He speaks to us when we read His words in the Bible. He also speaks to us through the sincere words, advice, encouragement, and reflections of people who genuinely desire to lead us closer to Him.

Through these many ways, Jesus continues to call us to conversion. He patiently invites us to leave behind whatever keeps us from Him and to faithfully follow where He leads us. Sometimes His invitation may challenge our comfort, our plans, our pride, or even our fears. Yet when we trust Him, we discover that what seems impossible to us is never impossible for God.

Simon Peter, James, John, and the other fishermen had worked hard and had caught nothing. Then Jesus told them to put their nets into the sea once again. Humanly speaking, it may have seemed pointless. They were tired, disappointed, and perhaps ready to give up. Yet they obeyed Jesus.

And because they obeyed, they witnessed something extraordinary. Their nets were filled with fish—far beyond what they had expected.

How often do we find ourselves in the same situation? We work hard, pray, struggle, and sometimes become discouraged because we do not immediately see the results we hope for. We may even wonder whether God is truly listening. But perhaps, in those very moments, Jesus is inviting us to trust Him a little more, to cast our nets once again, and to believe that His ways are greater than ours.

The miracle did not begin when the nets became full. It began when they chose to obey.

Our obedience may sometimes seem small: forgiving someone who hurt us, choosing honesty when dishonesty would be easier, helping someone in need, returning to prayer after becoming spiritually distant, letting go of our pride, or simply saying yes to God's invitation even when we do not fully understand where it will lead us.

We may not immediately see the fruits of our obedience. But when we place our faith and trust in Jesus, He can take our ordinary efforts, our ordinary lives, and our ordinary acts of love and transform them into something extraordinary for His glory.

Let us therefore never underestimate what God can do through us when we sincerely surrender our lives to Him. Like Peter, James, and John, we may be ordinary people, but with Jesus, our lives can become instruments of His extraordinary grace.

The moment we begin to truly listen to Jesus, trust Him, and obey His voice, extraordinary things can begin to happen in our lives.

So, are we willing to put our nets into the water one more time when Jesus asks us to—even when we are tired, disappointed, or afraid of failing again? What is the “net” that Jesus is asking us to cast today, and are we willing to trust Him enough to obey?—Marino J. Dasmarinas 

Ang Mabuting Balita at Repleksyon Huwebes Setyembre 3 Paggunita kay Dakilang Papa San Gregorio, pantas ng Simbahan: Lucas 5:1-11

Mabuting Balita: Lucas 5:1-11

Noong panahong iyon, nakatayo si Hesus sa baybayin ng Lawa ng Generaset. Pinagkalipumpunan siya ng napakaraming tao na ibig makarinig ng salita ng Diyos. May nakita siyang dalawang bangka sa baybayin; nakalunsad na ang mga mangingisda at naghuhugas ng kanilang mga lambat. Lumulan siya sa isa sa mga bangka at hiniling kay Simong may-ari nito, na ilayo nang kaunti sa tabi. Naupo siya sa bangka at nangaral sa mga tao.  

Pagkatapos niyang magsalita ay sinabi niya kay Simon, “Pumalaot kayo at ihulog ang mga lambat upang manghuli.” Sumagot si Simon, “Guro, magdamag po kaming nagpagod at wala kaming nahuli! Ngunit dahil sa sinabi ninyo, ihuhulog ko ang mga lambat.” Gayun nga ang ginawa nila at sa dami ng kanilang huli ay halos magkansisira ang kanilang mga lambat.  

Kaya’t kinawayan nila ang kanilang mga kasamahang nasa ibang bangka upang patulong, at lumapit naman ang mga ito. Napuno ang dalawang bangka na halos lumubog. Nang makita iyon ni Simon Pedro, siya’y nagpatirapa sa paanan ni Hesus at nagsabi, “Lumayo po kayo sa akin, Panginoon, sapagkat ako’y makasalanan.”   

Nanggilalas siya at ang kanyang mga kasama dahil sa dami ng kanilang huli; gayun din sina Santiago at Juan, mga anak ni Zebedeo, na mga kasosyo ni Simon. At sinabi ni Hesus kay Simon, “Huwag kang matakot. Mula ngayo’y mamamalakaya ka ng mga tao.” Nang maitabi na nila ang kanilang mga bangka, iniwan nila ang lahat at sumunod kay Hesus.

+ + + + + + +

Repleksyon:

Mula sa pagiging karaniwang mga mangingisda tungo sa pagiging pambihirang tagapangisda ng mga tao—ganito natin pinakamainam na mailalarawan ang buhay nina Simon Pedro, Santiago, at Juan. Sila ay mga ordinaryong taong namumuhay sa karaniwang gawain. Ngunit nakita ni Jesus ang isang bagay sa kanila na marahil ay hindi pa nila nakikita sa kanilang sarili. Tinawag Niya sila, binago, at pinagkatiwalaan ng isang misyon na higit na dakila kaysa sa maaari nilang maisip.

Sino ang nagpabago sa kanila upang maging tagahuli ng mga tao? Si Jesus! At bakit sila nabago ni Jesus? Sapagkat nakinig sila, sumunod sila, at buong pagpapakumbaba nilang sinunod ang utos ng Panginoon.

Ipinapaalala nito sa atin na kaya ring baguhin ni Jesus ang ating mga karaniwang buhay upang maging pambihira kapag handa tayong makinig at sumunod sa Kanyang tawag. Kung minsan, maaari nating isipin na hindi tayo sapat na mahalaga, may kakayahan, o karapat-dapat na gamitin ng Diyos. Ngunit hindi laging tinatawag ng Panginoon ang pinakamarurunong, pinakamatagumpay, o pinakamakapangyarihan. Tinatawag Niya ang mga ordinaryong taong handang magtiwala sa Kanya at magsabi ng, “Opo, Panginoon.”

Kapag tayo ay sumusunod kay Jesus, may mga pambihirang bagay na maaaring magsimulang mangyari sa ating buhay. Ngunit paano natin maririnig ang Kanyang tinig? Paano natin malalaman na si Jesus ay nagsasalita sa atin kung hindi natin Siya nakikita o nararamdaman ang Kanyang pisikal na presensya?

Nagsasalita sa atin si Jesus sa pamamagitan ng mga pagbasa sa Banal na Misa. Nagsasalita Siya sa pamamagitan ng pari na buong panalangin at kasipagang naghahanda ng kanyang homiliya. Nagsasalita rin Siya sa atin kapag binabasa natin ang Kanyang mga salita sa Bibliya. At ginagamit din Niya ang tapat na mga salita, payo, panghihikayat, at mga pagninilay ng mga taong tunay na nagnanais na mapalapit tayo sa Kanya.

Sa pamamagitan ng mga ito, patuloy tayong tinatawag ni Jesus sa pagbabalik-loob. Matiyaga Niya tayong inaanyayahang iwan ang anumang bagay na humahadlang sa ating relasyon sa Kanya at buong katapatang sumunod sa landas na itinuturo Niya. Kung minsan, ang Kanyang paanyaya ay maaaring humamon sa ating kaginhawaan, mga plano, pagmamataas, o maging sa ating mga takot. Ngunit kapag nagtiwala tayo sa Kanya, natutuklasan natin na ang tila imposible para sa atin ay hindi kailanman imposible sa Diyos.

Si Simon Pedro, Santiago, Juan, at ang iba pang mga mangingisda ay buong magdamag na nagpagod ngunit wala silang nahuling isda. Pagkatapos, sinabi sa kanila ni Jesus na muli nilang ihulog ang kanilang mga lambat sa dagat. Sa pananaw ng tao, maaaring tila wala nang saysay ang gawin iyon. Pagod na sila, nabigo, at marahil ay handa nang sumuko. Ngunit sumunod sila kay Jesus.

At dahil sila ay sumunod, nasaksihan nila ang isang pambihirang pangyayari. Napuno ng mga isda ang kanilang mga lambat—higit pa sa kanilang inaasahan.

Gaano kadalas tayong napupunta sa ganitong kalagayan? Nagsisikap tayo, nananalangin, nagtitiis, at kung minsan ay pinanghihinaan ng loob dahil hindi natin agad nakikita ang resulta na ating inaasahan. Maaari pa nga nating itanong kung tunay bang nakikinig ang Diyos. Ngunit marahil, sa mismong mga sandaling iyon, inaanyayahan tayo ni Jesus na lalo pang magtiwala sa Kanya, muling ihulog ang ating mga lambat, at maniwalang higit na dakila ang Kanyang mga paraan kaysa sa ating mga paraan.

Hindi nagsimula ang himala nang mapuno ang kanilang mga lambat. Nagsimula ito nang piliin nilang sumunod.

Maaaring maliit lamang ang ating pagsunod sa paningin ng mundo: ang pagpapatawad sa taong nakasakit sa atin, ang pagpili ng katapatan kahit mas madaling magsinungaling, ang pagtulong sa nangangailangan, ang pagbabalik sa panalangin matapos tayong mapalayo sa Diyos, ang pagbitaw sa ating pagmamataas, o ang simpleng pagsasabi ng “oo” sa paanyaya ng Diyos kahit hindi pa natin lubos na nauunawaan kung saan Niya tayo dadalhin.

Maaaring hindi natin agad makita ang bunga ng ating pagsunod. Ngunit kapag inilagay natin ang ating pananampalataya at pagtitiwala kay Jesus, kaya Niyang gamitin ang ating mga karaniwang pagsisikap, ang ating karaniwang buhay, at ang ating karaniwang mga gawa ng pagmamahal upang maging pambihirang instrumento ng Kanyang biyaya at kaluwalhatian.

Kaya huwag nating maliitin ang maaaring gawin ng Diyos sa pamamagitan natin kapag buong puso nating isinuko ang ating buhay sa Kanya. Tulad nina Pedro, Santiago, at Juan, maaaring ordinaryo lamang tayo sa paningin ng mundo. Ngunit kasama si Jesus, ang ating buhay ay maaaring maging kasangkapan ng Kanyang pambihirang biyaya.

Sa sandaling tunay tayong makinig kay Jesus, magtiwala sa Kanya, at sumunod sa Kanyang tinig, maaaring magsimulang mangyari ang mga pambihirang bagay sa ating buhay.

Kaya ngayon, handa ba tayong muling ihulog ang ating mga lambat kapag tayo ay tinawag ni Jesus—kahit tayo ay pagod, bigo, nasasaktan, o natatakot na muling mabigo? Ano ang “lambat” na hinihiling ni Jesus na muli nating ihulog ngayon, at sapat ba ang ating pagtitiwala sa Kanya upang sabihin nating, “Panginoon, susunod ako,” kahit hindi pa natin nakikita kung ano ang naghihintay sa atin?—Marino J. Dasmarinas

Reflection for September 2 Wednesday of the Twenty-second Week in Ordinary Time: Luke 4:38-44

Gospel: Luke 4:38-44

After Jesus left the synagogue, he entered the house of Simon. Simon’s mother-in-law was afflicted with a severe fever, and they interceded with him about her. He stood over her, rebuked the fever, and it left her. She got up immediately and waited on them. 

At sunset, all who had people sick with various diseases brought them to him. He laid his hands on each of them and cured them. And demons also came out from many, shouting, “You are the Son of God.” But he rebuked them and did not allow them to speak because they knew that he was the Christ.  

At daybreak, Jesus left and went to a deserted place. The crowds went looking for him, and when they came to him, they tried to prevent him from leaving them. But he said to them, “To the other towns also I must proclaim the good news of the Kingdom of God, because for this purpose I have been sent.” And he was preaching in the synagogues of Judea. 

+ + + + + + + 

Reflection: 

Have we asked Jesus to heal someone close to us? Have we brought a relative or a friend to Jesus? Our faith and relationship with Jesus become more meaningful when we are able to bring or introduce someone to Him. It is a beautiful sign that our faith is maturing and beginning to bear fruit—not only for our own sake, but also for the sake of those whom God has placed in our lives.

In today’s Gospel, Simon humbly asked Jesus to heal his mother-in-law, who was sick with a fever. Immediately, Jesus went to her, took her by the hand, and healed her. What if Simon had not brought her need before Jesus?

We can only wonder what might have happened. But Simon did not remain silent. He turned to Jesus in faith and entrusted to Him someone he loved. His prayerful and humble intercession became a doorway through which God’s healing grace entered his mother-in-law’s life.

Simon’s act of interceding for his mother-in-law is a beautiful reminder for all of us. We, too, are called to bring the needs of others to Jesus. There are people around us who may be carrying pain that we cannot see, fighting battles they do not talk about, or quietly searching for hope, healing, and direction. Some may be physically sick; others may be wounded in their hearts, struggling in their relationships, burdened by sin, or slowly drifting away from God.

Let us never underestimate the power of prayerful intercession. When we pray for others, we place them lovingly in the hands of Jesus. We may not always know what they are going through, and we may not immediately see the fruits of our prayers, but our loving God hears every sincere prayer offered with faith and humility. Let us especially remember the sick, the discouraged, those who are struggling, and those who have not yet come to know and understand the love of Jesus.

Our prayerful intercession can become an instrument through which God touches, heals, enlightens, and transforms lives. Saint Monica, the mother of Saint Augustine, gives us a powerful example of such persevering prayer. She faithfully prayed for the conversion of her husband and, for seventeen long years, continued praying for her son Augustine, who was living a sinful life.

She did not give up even when the answer to her prayers seemed delayed. Her tears, patience, faith, and perseverance became a beautiful testimony of a mother who placed her loved ones into the hands of God.

Eventually, her prayers were answered. Augustine experienced a profound conversion and became a great servant of God and one of the Church’s most influential saints. Saint Monica reminds us that God may not answer our prayers according to our timetable, but this does not mean that He is not listening. Sometimes, while we are waiting for God to change someone else, He is also deepening and transforming our own faith, patience, and trust in Him.

Perhaps there is someone in our life whom we have almost stopped praying for. Perhaps we have a loved one who needs healing, a friend who needs enlightenment, or someone who has wandered far from God. Let us not give up on them. Let us continue bringing them to Jesus in prayer. A simple prayer offered with love may seem small in our eyes, but in the hands of God, it can become an instrument of grace.

Let us remember that we are not called to save or change people by our own strength. Our calling is to love them, pray for them, and bring their needs before Jesus. Then, with humble and persevering hearts, we leave them in His loving hands and trust that He knows what is best.

Who is that person whom Jesus is inviting us to bring before Him today—and will we have the faith, love, and perseverance to keep praying for that person until God’s healing and grace have touched their life?—Marino J. Dasmarinas