Reflection for June 2 Tuesday of the Ninth Week in Ordinary Time: Mark 12:13-17

Gospel: Mark 12:13-17

Some Pharisees and Herodians were sent to Jesus to ensnare him in his speech. They came and said to him, “Teacher, we know that you are a truthful man and that you are not concerned with anyone’s opinion. You do not regard a person’s status but teach the way of God in accordance with the truth.

Is it lawful to pay the census tax to Caesar or not? Should we pay or should we not pay?” Knowing their hypocrisy he said to them, “Why are you testing me? Bring me a denarius to look at. They brought one to him and he said to them, “Whose image and inscription is this? They replied to him, “Caesar’s. So Jesus said to them “Repay to Caesar what belongs to Caesar and to God what belongs to God. They were utterly amazed at him.

+ + + + + + +

Reflection:

Do we always do what is right and just?

The Pharisees and the Herodians tested Jesus regarding the just payment of taxes to Caesar. Knowing their evil intentions, Jesus simply asked them, “Whose image is on the coin?” They answered that it bore Caesar’s image.

Jesus then told them to give to Caesar what belonged to Caesar because he was the governing authority. More importantly, He said, “Give to God what belongs to God” (Mark 12:17). This leads us to an important question: What belongs to God? What is due to Him from us?

What belongs to God is the time that we freely and lovingly offer to Him. We give Him our daily moments of prayer when we wake up in the morning and before we retire at night. We give Him our worship and thanksgiving when we participate in Holy Mass on Sundays. We also give Him our acts of service, kindness, generosity, and commitment to the Church and to our brothers and sisters in need.

Everything we have comes from God. Our life, our talents, our blessings, our opportunities, and even the very breath we take each day are gifts from His loving hands. Therefore, it is only right and just that we give back to Him our love, gratitude, trust, and faithful obedience.

At times, we may think that giving our time and attention to God is a sacrifice. Yet when we give God what is due to Him, we never become poorer. Instead, He fills our hearts with His peace, strengthens us in our struggles, guides us through life's uncertainties, and assures us of His loving presence. Most importantly, He gives us the hope of eternal life with Him when our earthly journey comes to an end.

Let us examine our hearts. Are we merely giving God what is left over after everything else has claimed our time and attention, or are we truly giving Him what rightfully belongs to Him—our wholehearted love, faithful worship, and willing obedience?

May we have the courage to give to God not only a portion of our lives but our very selves. For if everything we are and everything we have comes from Him, are we truly giving back to God what belongs to God?

What is one area of our life that we have been withholding from God, and are we willing to surrender it to Him so that He may reign more fully in our hearts?—Marino J. Dasmarinas  

Ang Mabuting Balita at Repleksyon Hunyo 2 Martes ng Ikasiyam na Linggo sa Karaniwang Panahon: Marcos 12:13-17

Mabuting Balita: Marcos 12:13-17

Noong panahong iyon, ilang Pariseo at ilang kampon ni Herodes ang pinapunta kay Hesus upang siluin siya sa kanyang pananalita. Lumapit sila sa kanya at ang sabi, “Guro, nalalaman po naming kayo’y tapat at walang pinangingimian, sapagkat pareho ang pagtingin ninyo sa lahat ng tao.

At itinuturo ninyo kung ano ang kalooban ng Diyos sa mga tao. Naaayon po ba sa Kautusan ang pagbabayad ng buwis sa Cesar? Dapat ba kaming bumuwis o hindi?” Ngunit batid ni Hesus na sila’y nagkukunwari, kaya’t sinabi niya sa kanila, “Bakit ba ibig ninyo akong siluin?

Bigyan ninyo ako ng isang denaryo. Titingnan ko.” At kanilang binigyan siya. “Kaninong larawan at pangalan ang nakaukit dito?” tanong ni Hesus. “Sa Cesar po,” tugon nila. Sinabi ni Hesus, “Ibigay ninyo sa Cesar ang sa Cesar, at sa Diyos ang sa Diyos.” At sila’y namangha sa kanya.

+ + + + + + +  

Repleksyon:

Palagi ba nating ginagawa ang tama at matuwid?

Sinubok ng mga Pariseo at mga Herodiano si Jesus tungkol sa makatarungang pagbabayad ng buwis kay Cesar. Alam ni Jesus ang kanilang masasamang balak kaya't tinanong Niya sila, “Kaninong larawan ang nakaukit sa baryang ito?” Sumagot sila na larawan iyon ni Cesar.

Dahil dito, sinabi ni Jesus na ibigay kay Cesar ang nararapat para kay Cesar sapagkat siya ang namumunong awtoridad. Ngunit higit pa rito, sinabi rin Niya, “Ibigay ninyo sa Diyos ang nauukol sa Diyos”(Marcos 12:17).

Nagbibigay ito sa atin ng isang mahalagang tanong: Ano nga ba ang nauukol sa Diyos? Ano ang nararapat nating ibigay sa Kanya?

Ang nauukol sa Diyos ay ang oras na kusang-loob at buong pagmamahal nating iniaalay sa Kanya. Ibinibigay natin sa Kanya ang ating oras ng pananalangin sa pagsisimula ng bawat umaga at bago tayo magpahinga sa gabi.

Iniaalay natin sa Kanya ang ating pagsamba at pasasalamat tuwing Linggo sa Banal na Misa. Gayundin, ang ating paglilingkod, kabutihan, pagkakawanggawa, at pakikiisa sa Simbahan at sa ating kapwa ay mga handog na nararapat nating ibigay sa Diyos.

Ang lahat ng mayroon tayo ay nagmumula sa Kanya. Ang ating buhay, mga talento, mga biyaya, mga pagkakataon, at maging ang bawat hiningang ating tinatanggap araw-araw ay kaloob ng Kanyang mapagmahal na kamay. Kaya't makatarungan lamang na suklian natin ang Kanyang kabutihan sa pamamagitan ng ating pagmamahal, pasasalamat, pagtitiwala, at tapat na pagsunod.

Minsan, maaaring isipin natin na ang pagbibigay ng ating oras at atensyon sa Diyos ay isang sakripisyo. Ngunit kapag ibinibigay natin sa Diyos ang nararapat para sa Kanya, hindi tayo nawawalan. Sa halip, pinupuno Niya ang ating puso ng kapayapaan, pinalalakas tayo sa gitna ng mga pagsubok, ginagabayan tayo sa mga hindi tiyak na landas ng buhay, at tinitiyak sa atin ang Kanyang mapagmahal na presensya. Higit sa lahat, binibigyan Niya tayo ng pag-asa sa buhay na walang hanggan kapag natapos na ang ating paglalakbay sa mundong ito.

Kaya't suriin natin ang ating mga puso. Ibinibigay ba natin sa Diyos ang natitirang oras lamang matapos nating paglaanan ng pansin ang lahat ng ibang bagay, o tunay ba nating ibinibigay sa Kanya ang nararapat Niyang matanggap—ang ating buong pagmamahal, tapat na pagsamba, at kusang-loob na pagsunod?

Nawa'y magkaroon tayo ng lakas ng loob na ialay sa Diyos hindi lamang ang bahagi ng ating buhay kundi ang ating buong sarili. Sapagkat kung ang lahat ng tayo ay mayroon at ang lahat ng tayo ay tinatamasa ay mula sa Kanya, hindi ba't nararapat lamang na ibalik natin sa Kanya ang nauukol sa Kanya?

Ano ang bahagi ng ating buhay na hanggang ngayon ay ipinagkakait pa natin sa Diyos? Handa na ba tayong isuko ito sa Kanya upang Siya ang higit na maghari sa ating puso, o patuloy pa rin ba nating hahawakan ang bagay na dapat ay matagal na nating ipinagkatiwala sa Kanya? —Marino J. Dasmarinas