At that time so many people were crowding
together that they were trampling one another underfoot. Jesus began to speak,
first to his disciples, “Beware of the leaven–that is, the hypocrisy–of the
Pharisees.
“There is nothing concealed that will not be
revealed, nor secret that will not be known. Therefore whatever you have said
in the darkness will be heard in the light, and what you have whispered behind
closed doors will be proclaimed on the housetops. I tell you, my friends, do
not be afraid of those who kill the body but after that can do no more. I shall
show you whom to fear.
Be afraid of the one who after killing has the
power to cast into Gehenna; yes, I tell you, be afraid of that one. Are not
five sparrows sold for two small coins? Yet not one of them has escaped the
notice of God. Even the hairs of your head have all been counted. Do not be
afraid. You are worth more than many sparrows.” + + + + + + + Reflection:
Does
God know everything about us?
Yes,
God knows everything about us, including those sins that we think are known
only to ourselves. Nothing is hidden from Him—not even the thoughts and desires
we keep deep within our hearts. One reminder of this truth is our conscience,
which troubles us whenever we do something wrong. These feelings may continue
to bother us until we humbly ask for forgiveness and make amends to those whom
we have hurt.
God
is all-knowing and ever-present. He knows our weaknesses, our struggles, and
even the sins we are afraid to reveal to others. Yet, despite knowing all our
shortcomings, God continues to call us to repentance and invites us to return
to Him. We must therefore turn away from sin while we still have the gift of
time. Let us also strive to purify our minds and hearts of sinful thoughts and
desires that can lead us away from His love.
It
is far better for us to align our thoughts, words, and actions with God's will.
Let us make Him the center of our daily lives, allowing His teachings to guide
our decisions and His love to shape the way we treat others. We do not know
when our earthly journey will end, but we can prepare ourselves by living
faithfully, loving sincerely, forgiving generously, and seeking His mercy
whenever we fall. May we always be ready to meet the Lord when our time in this
world comes to an end, with the hope of dwelling with Him eternally.
However,
we are weak human beings, and we sometimes fall into sin. There are times when
we give in to temptation, allow our pride to overcome us, or hurt others through
our words and actions. Nevertheless, our weaknesses do not have to define us.
Through God's grace, sincere repentance, and a firm resolve to change, we can
rise again and continue our journey toward holiness.
Let
us never grow tired of asking the Lord to strengthen us, guide us, and give us
the courage to resist sin. Whenever we stumble, may we humbly return to Him,
trusting in His mercy and allowing His grace to transform our hearts.
Let us remember that God knows everything about us, yet He continues
to love us and call us back to Him. While we still have the gift of time, let
us not postpone our repentance or ignore the voice of our conscience. If God
already knows our deepest thoughts, our hidden sins, and our every weakness,
are we willing to open our hearts to Him today, turn away from sin, and live in
such a way that we will be ready to meet Him when He calls us home?— Marino J.
Dasmarinas
Noong panahong iyon,
samantalang dumaragsa ang libu-libong tao, anupa't nagkakatapakan sila,
nagsalita muna si Jesus sa kanyang mga alagad, "Mag-ingat kayo sa lebadura
ng mga Pariseo-- ito'y ang pagpapaimbabaw. Walang natatago na di malalantad, at
walang nalilihim na di mabubunyag. Anumang sabihin ninyo sa dilim ay maririnig
sa liwanag at anumang ibulong ninyo sa mga silid ay ipagsisigawan."
"Sinasabi
ko sa inyo, mga kaibigan, huwag ninyong katakutan ang mga pumapatay ng katawan,
at pagkatapos ay wala nang magagawa pa. Sasabihin ko sa inyo kung ano ang dapat
ninyong katakutan: katakutan ninyo yaong pagkatapos na pumatay ay may
kapangyarihan pang magbulid sa impyerno.
Sinasabi
ko sa inyo, ang Diyos ang dapat ninyong katakutan! "Hindi ba ipinagbibili
sa halagang dalawang pera lamang ang limang maya? Gayunman, kahit isa sa
kanila'y hindi pinababayaan ng Diyos. Maging ang buhok ninyo'y bilang na lahat.
Kaya, huwag kayong matakot; higit kayong mahalaga kaysa mga maya."
+ + +
+ + + +
Repleksyon:
Alam
ba ng Diyos ang lahat tungkol sa atin?
Oo,
alam ng Diyos ang lahat tungkol sa atin, maging ang mga kasalanang iniisip
nating tayo lamang ang nakaaalam. Walang anumang maitatago sa Kanya—maging ang
mga kaisipan at pagnanasang malalim nating ikinukubli sa ating mga puso.
Isa
sa mga paalala nito ay ang ating konsensiya na bumabagabag sa atin tuwing
gumagawa tayo ng mali. Maaaring patuloy tayong mabagabag ng ating mga nagawang
kasalanan hanggang sa buong kababaang-loob tayong humingi ng tawad sa Diyos at
makipagkasundo sa mga taong ating nasaktan.
Ang
Diyos ay nakaaalam ng lahat at nasa lahat ng dako. Alam Niya ang ating mga
kahinaan, mga pinagdaraanan, at maging ang mga kasalanang natatakot tayong
aminin sa ibang tao. Gayunman, sa kabila ng lahat ng ating pagkukulang, patuloy
Niya tayong tinatawag upang magsisi at manumbalik sa Kanya.
Kaya
naman, talikuran na natin ang kasalanan habang tayo ay buhay pa. Sikapin din
nating linisin ang ating mga isip at puso mula sa masasamang kaisipan at
pagnanasang maaaring maglayo sa atin sa Kanyang pagmamahal.
Higit
na mabuti kung iaayon natin sa kalooban ng Diyos ang ating mga iniisip,
sinasabi, at ginagawa. Gawin nating sentro ng ating pang-araw-araw na buhay ang
Panginoon. Hayaan nating gumabay sa ating mga pasiya ang Kanyang mga aral at
hubugin ng Kanyang pag-ibig ang paraan ng pakikitungo natin sa ating kapwa.
Hindi
natin alam kung kailan magtatapos ang ating paglalakbay sa mundong ito, ngunit
maaari tayong maghanda sa pamamagitan ng tapat na pamumuhay, taos-pusong
pagmamahal, bukas-palad na pagpapatawad, at patuloy na paghingi ng Kanyang awa
sa tuwing tayo ay nagkakasala. Nawa'y lagi tayong maging handang humarap sa
Panginoon sa pagtatapos ng ating buhay dito sa lupa, taglay ang pag-asang
makapiling Siya magpakailanman.
Subalit,
mahihina tayong mga tao at kung minsan ay nahuhulog tayo sa kasalanan. May mga
pagkakataong nagpapadaig tayo sa tukso, hinahayaang manaig ang ating
kayabangan, o nakasasakit tayo ng kapwa sa pamamagitan ng ating mga salita at
gawa. Gayunman, hindi kailangang maging katapusan ng ating paglalakbay ang
ating mga kahinaan.
Sa
tulong ng biyaya ng Diyos, taos-pusong pagsisisi, at matibay na pasiyang
magbago, maaari tayong bumangon at magpatuloy sa landas ng kabanalan. Huwag
sana tayong magsawa sa paghingi sa Panginoon ng lakas, patnubay, at tapang
upang mapaglabanan ang kasalanan. Sa tuwing tayo ay nadadapa, buong
kababaang-loob tayong manumbalik sa Kanya, magtiwala sa Kanyang awa, at hayaang
baguhin ng Kanyang biyaya ang ating mga puso.
Tandaan natin: Alam ng Diyos ang lahat tungkol sa atin, ngunit sa
kabila ng ating mga kasalanan at kahinaan, patuloy Niya tayong minamahal at
inaanyayahang manumbalik sa Kanya. Habang ipinagkakaloob pa sa atin ang panahon
upang magbago, huwag nating ipagpaliban ang pagsisisi o balewalain ang tinig ng
ating konsensiya.
Kung alam na ng Diyos ang pinakamalalim nating iniisip, ang mga
kasalanang ikinukubli natin, at ang bawat kahinaan natin, handa ba tayong
buksan sa Kanya ang ating puso ngayon, talikuran ang kasalanan, at mamuhay nang
tapat sa Kanyang kalooban upang sa araw na tawagin Niya tayo ay buong
pananampalataya tayong makaharap sa Kanya?— Marino J.
Dasmarinas
The Lord said: “Woe to you who build the
memorials of the prophets whom your fathers killed. Consequently, you bear
witness and give consent to the deeds of your ancestors, for they killed them
and you do the building.
Therefore, the wisdom of God said, ‘I will send to
them prophets and Apostles; some of them they will kill and persecute in order
that this generation might be charged with the blood of all the prophets shed
since the foundation of the world, from the blood of Abel to the blood of
Zechariah who died between the altar and the temple building.
Yes, I tell
you, this generation will be charged with their blood! Woe to you, scholars of
the law! You have taken away the key of knowledge. You yourselves did not enter
and you stopped those trying to enter.
When Jesus
left, the scribes and Pharisees began to act with hostility toward him and to
interrogate him about many things, for they were plotting to catch him at
something he might say.
+ + + + + + +
Reflection:
Who are the
modern-day prophets we encounter today? They are people who speak about God and
His truth, those who remind us of what is right, and those who genuinely care
about our well-being. Through their words, advice, and loving concern, God may be
reaching out to us and guiding us along the right path.
Sadly,
we do not always listen to them. Instead, we often allow ourselves to be
influenced by the fleeting dictates of this world. Sometimes, we even dismiss
these people as unrealistic or out of touch with reality. We may ignore their
advice because it challenges our choices, exposes our weaknesses, or calls us
to change our ways. Yet, when we eventually encounter difficulties, we may
realize how valuable their words were and how much they genuinely cared about
us.
Let
us remember that God can use the people around us to remind us of His truth and
lead us closer to Him. They may be our parents, family members, friends, fellow
parishioners, or even people whose words we initially find difficult to accept.
Their advice may not always be easy to hear, but when it is rooted in truth,
love, and concern for our spiritual well-being, we should take the time to
listen, pray, and reflect on it.
Of
course, we must also exercise discernment, for not every piece of advice
necessarily comes from God. We must examine what we hear in the light of His
Word and the teachings of our Catholic faith. When advice leads us toward
greater love, humility, repentance, and faithfulness to God, we should not be
too proud to accept it.
Let
us not wait until we experience painful consequences before we recognize the
wisdom of those who sincerely care for us. May we learn to listen with humble
hearts, welcome correction with gratitude, and allow God to work through the
people He places in our lives. Sometimes, the very words we resist may be the
words we need to hear most.
Are we willing to listen to the people God may
be using to guide us, even when their words challenge us to change, or will we
continue to ignore their loving reminders until life's painful experiences
teach us the lessons we refuse to learn?— Marino J.
Dasmarinas
Noong panahong iyon,
sinabi ni Hesus, "Kawawa kayo! Ipinagtatayo ninyo ng magagarang libingan
ang mga propetang pinagpapatay ng inyong mga magulang. Sa ganitong paraan, kayo
na rin ang nagpapatunay na sang-ayon kayo sa mga ginawa ng inyong mga magulang;
sapagkat sila ang pumatay sa mga propeta at kayo naman ang nagtatayo ng
libingang puntod ng mga yaon.
Dahil rito'y sinabi rin ng Karunungan ng Diyos, 'Magsusugo ako sa kanila
ng mga propeta at ng mga apostol; ang iba'y papatayin nila at uusigin ang iba.'
Sa gayo'y lalagpak sa lahing ito ang parusa dahil sa pagpatay sa mga propeta
buhat nang itatag ang sanlibutan, magmula kay Abel hanggang kay Zacarias na
pinatay sa pagitan ng dambanang sunugan ng mga handog at ng gusali ng
Templo.
Sinasabi ko sa inyo, lalagpak sa lahing ito ang parusa dahil sa
kanilang ginawa. "Kawawa kayo, mga dalubhasa sa Kautusan! Sapagkat inalis
ninyo ang susi ng karunungan. Ayaw na ninyong magsipasok, hinahadlangan pa
ninyo ang mga nagnanais pumasok." At umalis si Jesus sa bahay na iyon.
Mula noon, tinuligsa na siya ng mga eskriba at mga Pariseo at pinagtatanong
tungkol sa maraming bagay, upang masilo siya sa kanyang pananalita.
+ + + + + + +
Repleksyon:
Sino-sino
ang mga makabagong propeta na nakakatagpo natin sa ating buhay ngayon? Sila ang
mga taong nagsasalita tungkol sa Diyos at sa Kanyang katotohanan, nagpapaalala
sa atin kung ano ang tama, at tunay na nagmamalasakit sa ating kapakanan. Sa
pamamagitan ng kanilang mga salita, payo, at pagmamalasakit, maaaring ginagamit
sila ng Diyos upang gabayan tayo at akayin sa tamang landas.
Sa
kasamaang-palad, hindi natin sila palaging pinakikinggan. Sa halip, madalas
nating hinahayaang impluwensiyahan tayo ng mga panandaliang pang-aakit at
kaisipan ng mundong ito. May mga pagkakataon pa ngang itinuturing natin silang
mga taong hindi makatotohanan o hindi nakauunawa sa realidad ng buhay.
Minsan,
ayaw nating tanggapin ang kanilang mga payo dahil hinahamon ng mga ito ang
ating mga desisyon, inilalantad ang ating mga kahinaan, o hinihikayat tayong
baguhin ang ating maling mga nakagawian. Ngunit kapag dumating na ang mga
pagsubok at suliranin, saka lamang natin maaaring matanto kung gaano kahalaga
ang kanilang mga salita at kung gaano nila tayo tunay na pinahahalagahan.
Tandaan
natin na maaaring gamitin ng Diyos ang mga taong nakapaligid sa atin upang
ipaalala ang Kanyang katotohanan at ilapit tayo sa Kanya. Maaaring sila ay ang
ating mga magulang, kapamilya, kaibigan, kapwa natin mananampalataya sa
parokya, o maging mga taong ang mga salita ay mahirap nating tanggapin sa
simula.
Maaaring
hindi madaling pakinggan ang kanilang mga payo, ngunit kung ang mga ito ay
nagmumula sa katotohanan, pag-ibig, at tunay na malasakit sa ating espirituwal
na kapakanan, matuto sana tayong makinig, manalangin, at taimtim na magnilay.
Gayunman,
kailangan din nating gamitin ang ating wastong pagpapasya, sapagkat hindi lahat
ng payo ay nagmumula sa Diyos. Nararapat nating suriin ang mga naririnig natin
ayon sa Salita ng Diyos at sa mga aral ng ating pananampalatayang Katoliko.
Kung
ang isang payo ay umaakay sa atin tungo sa higit na pagmamahal, kababaang-loob,
pagsisisi sa kasalanan, at katapatan sa Diyos, huwag sana tayong maging
mapagmataas upang tanggapin ito. Sa halip, buksan natin ang ating puso sa mga
paalalang makatutulong sa ating paglago sa pananampalataya.
Huwag
sana nating hintaying maranasan ang masasakit na bunga ng ating mga pagkakamali
bago natin pahalagahan ang karunungan ng mga taong tunay na nagmamalasakit sa
atin. Hilingin natin sa Panginoon na pagkalooban tayo ng mapagpakumbabang
puso—pusong marunong makinig, tumanggap ng pagtutuwid nang may pasasalamat, at
kumilala sa Kanyang pagkilos sa pamamagitan ng mga taong inilalagay Niya sa
ating buhay. Sapagkat kung minsan, ang mga salitang pilit nating iniiwasang
marinig ay siya palang mga salitang higit nating kailangang pakinggan.
Handa ba tayong makinig sa mga taong maaaring
ginagamit ng Diyos upang ituwid at gabayan tayo, kahit masakit o mahirap
tanggapin ang kanilang mga salita, o patuloy ba nating isasara ang ating puso
hanggang sa ang masasakit na karanasan na mismo ang magturo sa atin ng mga aral
na ayaw nating matutuhan?— Marino J. Dasmarinas
The Lord said: “Woe to you Pharisees! You pay tithes
of mint and of rue and of every garden herb, but you pay no attention to
judgment and to love for God. These you should have done, without overlooking
the others. Woe to you Pharisees! You love the seat of honor in synagogues and
greetings in marketplaces. Woe to you! You are like unseen graves over which
people unknowingly walk.”
Then one of the scholars of the law said
to him in reply, “Teacher, by saying this you are insulting us too.” And he
said, “Woe also to you scholars of the law! You impose on people burdens hard
to carry, but you yourselves do not lift one finger to touch them.
+ + + + + + +
Reflection:
Do we live what we say?
For example, we may
tell our children that they should live simply, yet our own lifestyle may not
reflect simplicity because we constantly desire expensive things. How, then,
can we expect our children to follow and believe what we teach them if our
actions contradict our words?
Jesus
was angry with the Pharisees because many of them were full of pretension.
Their outward actions were very different from what was in their hearts. They
instructed the people to do this and that, yet they themselves were unwilling
to practice what they preached.
What
Jesus wanted from the Pharisees then, and what He wants from us now, is to lead
by example. He calls us to be sincere in what we say and faithful in what we
do. It is not enough for us to speak about goodness, preach about love, or tell
others how they should live.
We
must also strive to practice what we teach. This is where we often fall short.
Yes, we go to church, and yes, we worship God. But do we allow our faith to
transform our hearts and become visible in our daily lives?
Let
us not be like the Pharisees and the scholars of the law, who were good at
giving orders but failed to practice what they preached. Instead, let us follow
Jesus, who lived out everything He taught. Jesus preached simplicity of life,
and He lived simply. He taught forgiveness, mercy, and love, and He
demonstrated these virtues through His own life and actions. He did not merely
speak about loving others; He showed His love through His compassion, His
forgiveness, His humble service, and ultimately, His sacrifice on the cross.
As
followers of Christ, we are called to do the same. Our Christian faith must go
beyond the words we speak and the prayers we offer. It must be reflected in the
way we treat our family members, how we deal with our neighbors, how we forgive
those who hurt us, and how we show compassion to those who are suffering.
When
we tell our children to be humble, let us practice humility. When we teach them
to forgive, let us be willing to forgive. When we encourage them to love
others, let them see that love in our own hearts and actions.
Let
us remember that our lives may be the very first Gospel that others will read.
Our children, our families, and the people around us may not always remember
what we say, but they will often remember how we live.
May
the Holy Spirit guide us to become more sincere in our faith, more humble in
our service, and more consistent in our words and actions. May we never become
Christians who are good only at preaching but fail to live according to the
Gospel.
Every
day gives us another opportunity to become more like Jesus. We may not always
get things right, but with God's grace, we can learn, change, and begin again.
Let us ask the Lord to cleanse our hearts of pride and pretension and help us
live out the Gospel with sincerity, humility, and love.
As we profess our faith in Jesus, are we truly
living what we preach, or have our words become louder than the witness of our
lives?—Marino J. Dasmarinas
Noong panahong iyon, sinabi ni Hesus,
"Kawawa kayo, mga Pariseo! Ibinibigay ninyo ang ikapu ng yerbabuena, ng
ruda, at ng iba pang gulayin, ngunit kinaliligtaan ninyo ang katarungan at ang
pag-ibig sa Diyos. Tamang gawin ninyo ito ngunit huwag naman ninyong
kaliligtaang gawin ang mga iba.
"Kawawa kayo, mga
Pariseo! Sapagkat ang ibig ninyo'y ang mga tanging luklukan sa mga sinagoga, at
ang pagpugayan kayo sa mga liwasang-bayan. Sa aba ninyo! Sapagkat para kayong
mga libingang walang tanda, at nalalakaran ng mga tao nang hindi nila
nalalaman."
Sinabi sa kanya ng isa sa
mga dalubhasa sa Kautusan, "Guro, sa sinabi mong iyan pati kami'y
kinukutya mo." At sinagot siya ni Jesus, "Kawawa rin kayo, mga
dalubhasa sa Kautusan! Sapagkat ipinapapasan ninyo sa mga tao ang mabibigat na
dalahin, ngunit ni daliri'y ayaw ninyong igalaw sa pagdadala ng mga iyon."
+ + + + + + +
Repleksyon:
Isinasabuhay ba natin ang ating sinasabi?
Halimbawa,
sinasabi natin sa ating mga anak na mamuhay sila nang simple at payak, ngunit
ang sarili naman nating pamumuhay ay hindi nagpapakita ng pagiging simple dahil
palagi tayong naghahangad ng mga mamahaling bagay. Paano natin maaasahang
susunod at maniniwala sa ating mga itinuturo ang ating mga anak kung ang ating
mga kilos ay salungat sa ating mga salita?
Nagagalit
si Hesus sa mga Pariseo sapagkat marami sa kanila ang mapagpanggap. Malaki ang
pagkakaiba ng kanilang panlabas na pagkilos sa tunay na nilalaman ng kanilang
puso. Inuutusan nila ang mga tao na gawin ito at iyon, ngunit sila mismo ay
ayaw namang isabuhay ang kanilang ipinangangaral.
Ang
nais ni Hesus sa mga Pariseo noon, at ang nais Niya sa atin ngayon, ay matuto
tayong manguna sa pamamagitan ng mabuting halimbawa. Tinatawag Niya tayong
maging tapat sa ating mga sinasabi at isabuhay ang ating mga itinuturo. Hindi
sapat na magsalita lamang tayo tungkol sa kabutihan, mangaral tungkol sa
pag-ibig, o magsabi sa iba kung paano sila dapat mamuhay.
Kailangan
din nating pagsikapang isagawa ang mga bagay na itinuturo natin. Dito tayo
madalas nagkukulang. Oo, nagsisimba tayo at sumasamba sa Diyos. Ngunit
hinahayaan ba nating baguhin ng ating pananampalataya ang ating puso at makita
ito sa ating pang-araw-araw na pamumuhay?
Huwag
nawa tayong maging katulad ng mga Pariseo at mga eskriba na mahusay magbigay ng
mga utos ngunit hindi naman isinasabuhay ang kanilang ipinangangaral. Sa halip,
tularan natin si Hesus na isinabuhay ang lahat ng Kanyang itinuro. Ipinangaral
ni Hesus ang payak na pamumuhay, at namuhay Siya nang simple.
Itinuro
Niya ang pagpapatawad, awa, at pag-ibig, at ipinakita Niya ang mga katangian na
ito sa pamamagitan ng Kanyang buhay at mga gawa. Hindi lamang Siya nagsalita tungkol
sa pagmamahal sa kapwa; ipinakita Niya ito sa pamamagitan ng Kanyang habag,
pagpapatawad, mapagpakumbabang paglilingkod, at sa huli, sa pamamagitan ng Kanyang
pagsasakripisyo ng kanyang buhay sa krus.
Bilang
mga tagasunod ni Kristo, tinatawag din tayong gawin ang gayon. Hindi dapat
manatili lamang sa mga salitang binibigkas natin at sa mga panalanging iniaalay
natin ang ating pananampalataya. Dapat itong makita sa paraan ng pakikitungo
natin sa ating pamilya, sa pakikisalamuha natin sa ating mga kapitbahay, sa
pagpapatawad natin sa mga nakasakit sa atin, at sa pagpapakita natin ng
malasakit sa mga nagdurusa.
Kung
itinuturo natin sa ating mga anak ang pagpapakumbaba, tayo mismo ay
magpakumbaba. Kung tinuturuan natin silang magpatawad, maging handa rin tayong
magpatawad. Kung hinihikayat natin silang magmahal sa kapwa, hayaang makita
nila ang pag-ibig na iyon sa ating puso at sa ating mga ginagawa.
Tandaan
natin na maaaring ang ating buhay ang unang Ebanghelyong mababasa ng ibang tao.
Maaaring hindi palaging matandaan ng ating mga anak, pamilya, at mga taong
nakapaligid sa atin ang ating mga sinasabi, ngunit madalas nilang maaalala kung
paano tayo namuhay at nakitungo sa kanila.
Hilingin
natin sa Espiritu Santo na gabayan tayo upang maging mas tapat sa ating
pananampalataya, mas mapagpakumbaba sa ating paglilingkod, at mas maging kaayon
ng ating mga kilos ang ating mga salita. Huwag nawa tayong maging mga
Kristiyanong mahusay lamang mangaral ngunit hindi naman namumuhay ayon sa
Ebanghelyo.
Bawat
araw ay nagbibigay sa atin ng panibagong pagkakataon upang higit na matulad kay
Hesus. Maaaring hindi natin palaging nagagawa ang tama, ngunit sa tulong ng
biyaya ng Diyos, maaari tayong matuto, magbago, at magsimulang muli. Hilingin
natin sa Panginoon na linisin ang ating puso mula sa kayabangan at
pagkukunwari. Nawa'y tulungan Niya tayong isabuhay ang Ebanghelyo nang may
katapatan, kababaang-loob, at tunay na pag-ibig.
Habang ipinahahayag natin ang ating pananampalataya kay Hesus,
tunay ba nating isinasabuhay ang ating ipinangangaral, o mas malakas pa ang
ating mga salita kaysa sa patotoo ng ating buhay?— Marino J.
Dasmarinas
After Jesus had spoken, a Pharisee invited him to dine
at his home. He entered and reclined at table to eat. The Pharisee was amazed
to see that he did not observe the prescribed washing before the meal.
The Lord said to him, “Oh you Pharisees! Although you
cleanse the outside of the cup and the dish, inside you are filled with plunder
and evil. You fools! Did not the maker of the outside also make the inside? But
as to what is within, give alms, and behold, everything will be clean for you.”
+ + + + + + +
Reflection:
Was the Pharisee
who invited Jesus to dine in his house a fan of Jesus?
Perhaps he was.
He may have admired Jesus’ wisdom and eloquence, which was why he invited Him
to dine in his home. Everything seemed to be going smoothly between Jesus and
His host until Jesus began eating without first washing His hands.
Did
Jesus deliberately refrain from washing His hands so that His host would
notice? Perhaps so, but there was a deeper lesson behind His action. Jesus
wanted the Pharisee to realize that there is something far more profound than
the mere external observance of Jewish laws. What matters most is not simply
what we do outwardly but, above all, what is in our hearts.
For
Jesus, what truly matters is the condition of our hearts! We may be admired for
our appearance, praised for our accomplishments, or recognized for our
religious practices, but none of these can take the place of a heart filled
with genuine kindness, mercy, and love. Outward appearances eventually fade,
earthly recognition passes, and material possessions are eventually left
behind. But the goodness we share with others can leave a lasting imprint on
their hearts.
Think
about the people who have shown us kindness when we were struggling, offered us
mercy when we made mistakes, or loved us when we felt unworthy of love. We may
no longer remember what they looked like, what clothes they wore, or the other
details of their outward appearance. Yet we continue to remember how they made
us feel, how they helped us through difficult moments, and how their goodness
brought light into our lives.
This
is the kind of goodness that Jesus wants us to cultivate in our hearts. He
calls us to perform acts of kindness, mercy, and love, especially those we do
quietly without seeking recognition, praise, or anything in return. These
virtues are at the heart of His teachings and the very foundation of our
Christian life. Our faith becomes truly meaningful when it moves beyond words
and religious appearances and becomes visible in the way we treat others.
Jesus
does not call us to be preoccupied with our outward appearance or the many
external aspects of our worldly lives. Rather, He invites us to look within and
allow Him to transform our hearts. He wants us to become more compassionate toward
those who are suffering, more forgiving toward those who have wronged us, more
generous toward those in need, and more loving toward those who are difficult
to love.
Let
us remember that we do not need to be wealthy to be generous, influential to be
helpful, or famous to make a difference. Sometimes, a simple act of kindness, a
sincere word of encouragement, a heartfelt prayer, or a quiet gesture of
forgiveness can become an instrument of God’s love in someone else’s life.
As
we reflect on this Gospel, let us ask the Lord to cleanse not only our outward
lives but, more importantly, our hearts. May we never become so concerned about
appearing holy before others that we forget to practice holiness in the privacy
of our daily lives. May our words, actions, and decisions reflect the love of
Jesus, even when nobody is watching and nobody will ever know what we have
done.
Are
we more concerned about how others see us than about what God sees in our
hearts? And if Jesus were to look into our hearts today, would He find the
kindness, mercy, humility, and love that we so often expect from others?—Marino
J. Dasmarinas
Noong panahong iyon,
pagkatapos magsalita ni Hesus, siya’y inanyayahan ng isang Pariseo upang
kumain, kaya’t pumunta siya sa bahay nito. Pagdulog sa hapag, nagtaka ang
Pariseo nang makita niyang kumain si Hesus nang hindi muna naghugas ng kamay.
Sinabi
sa kanya ng Panginoon, “Kayong mga Pariseo, hinuhugasan ninyo ang labas ng tasa
at ng pinggan, ngunit ang loob ninyo’y punong-puno ng kasakiman at kasamaan.
Mga hangal! Hindi ba’t ang may likha ng labas ang siya ring may likha ng loob?
Ngunit ipamahagi muna ninyo sa mga dukha ang mga laman ng mga sisidlan at
magiging malinis ang lahat ng bagay para sa inyo.”
+ + + +
+ + +
Repleksyon:
Tagahanga
ba ni Hesus ang Pariseong nag-anyaya sa Kanya upang makasalo sa pagkain sa
kanyang tahanan?
Marahil,
oo. Maaaring hinangaan niya ang karunungan at husay ni Hesus sa pagsasalita
kaya naman inanyayahan niya Siya sa kanyang tahanan. Sa simula, tila maayos
naman ang lahat sa pagitan ni Hesus at ng Pariseo. Ngunit nagbago ang sitwasyon
nang magsimulang kumain si Hesus nang hindi muna naghuhugas ng Kanyang mga
kamay.
Sadyang
hindi ba naghugas ng Kanyang mga kamay si Hesus upang mapansin ito ng Pareseo?
Marahil, ngunit may mas malalim na aral sa likod ng Kanyang ginawa. Nais ni
Hesus na maunawaan ng Pariseo na may higit na malalim na kahulugan kaysa sa
panlabas na pagsunod lamang sa mga batas ng mga Judio. Ang pinakamahalaga ay
hindi lamang ang nakikita sa ating mga ginagawa kundi, higit sa lahat, ang tunay
na kalagayan ng ating mga puso.
Para
kay Hesus, ang pinakamahalaga ay kung ano ang nasa kaibuturan ng ating mga
puso! Maaaring hangaan tayo ng mga tao dahil sa ating hitsura, purihin dahil sa
ating mga nagagawa, o kilalanin dahil sa ating mga gawaing panrelihiyon. Ngunit
hindi kailanman mapapalitan ng mga bagay na ito ang pusong tunay na puno ng
kabutihan, awa, at pagmamahal.
Lilipas
din ang panlabas na kagandahan, mawawala ang pagkilala ng mga tao, at maiiwan
din natin balang araw ang ating mga ari-arian. Ngunit ang kabutihang ibinabahagi
natin sa kapwa ay maaaring mag-iwan ng pangmatagalang bakas sa kanilang mga
puso.
Isipin
natin ang mga taong nagpakita sa atin ng kabutihan noong tayo ay dumaranas ng
mga pagsubok, nagbigay sa atin ng pang-unawa at awa noong tayo ay nagkamali, o
nagmahal sa atin noong pakiramdam natin ay hindi tayo karapat-dapat mahalin.
Maaaring
hindi na natin maalala kung ano ang kanilang hitsura, kung anong damit ang
kanilang suot, o ang iba pang detalye tungkol sa kanilang panlabas na anyo.
Ngunit nananatili sa ating alaala kung paano nila tayo pinasaya, kung paano
nila tayo tinulungan sa gitna ng mga paghihirap, at kung paano nila naging
liwanag ang kanilang kabutihan sa madidilim na sandali ng ating buhay.
Ito
ang uri ng kabutihang nais ni Hesus na linangin natin sa ating mga puso.
Tinatawag Niya tayong gumawa ng mga kabutihan, magpakita ng awa, at magmahal,
lalo na sa mga pagkakataong ginagawa natin ang mga ito nang tahimik, nang hindi
naghihintay ng pagkilala, papuri, o anumang kapalit.
Ang
mga birtud na ito ang nasa puso ng Kanyang mga aral at pundasyon ng ating buhay
Kristiyano. Nagiging tunay na makabuluhan ang ating pananampalataya kapag hindi
lamang ito nananatili sa mga salita at panlabas na pagpapakita ng kabanalan,
kundi naisasabuhay sa paraan ng pakikitungo natin sa ating kapwa.
Hindi
tayo tinatawag ni Hesus na maging labis na abala sa ating panlabas na anyo o sa
iba pang panlabas na bagay na may kaugnayan sa ating makamundong buhay. Sa
halip, inaanyayahan Niya tayong suriin ang ating mga puso at hayaan Siyang
baguhin ang mga ito.
Nais
Niyang maging higit tayong mahabagin sa mga nagdurusa, mapagpatawad sa mga
nakasakit sa atin, mapagbigay sa mga nangangailangan, at mapagmahal maging sa
mga taong mahirap mahalin.
Tandaan
natin na hindi kailangang maging mayaman upang maging mapagbigay, maging
makapangyarihan upang makatulong, o maging tanyag upang makagawa ng kabutihan.
Kung minsan, ang isang simpleng kabutihan, taos-pusong salitang
nagbibigay-lakas, taimtim na panalangin, o tahimik na pagpapatawad ay maaaring
maging kasangkapan ng pag-ibig ng Diyos sa buhay ng ibang tao.
Habang
pinagninilayan natin ang Ebanghelyong ito, hilingin natin sa Panginoon na
linisin hindi lamang ang ating panlabas na pamumuhay kundi, higit sa lahat, ang
ating mga puso. Huwag nawa tayong maging labis na abala sa pagpapakita sa mga
tao na tayo ay banal habang nakakalimutan naman nating isabuhay ang kabanalan
sa mga sandaling walang nakakakita sa atin. Nawa ang ating mga salita, kilos,
at mga pagpapasya ay magpakita ng pag-ibig ni Hesus, kahit walang nakakakita at
walang nakaaalam sa kabutihang ating ginagawa.
Mas
mahalaga ba sa atin kung paano tayo nakikita at hinuhusgahan ng ibang tao kaysa
sa kung ano ang nakikita ng Diyos sa ating mga puso? At kung sisiyasatin ni
Hesus ang ating puso sa araw na ito, matatagpuan ba Niya roon ang kabutihan,
awa, kababaang-loob, at pagmamahal na madalas nating hinihingi sa ating kapwa?—
Marino J. Dasmarinas
While still more people gathered in the crowd, Jesus
said to them, “This generation is an evil generation; it seeks a sign, but no
sign will be given it, except the sign of Jonah. Just as Jonah became a sign to
the Ninevites, so will the Son of Man be to this generation.
At the judgment the queen of the
south will rise with the men of this generation and she will condemn them,
because she came from the ends of the earth to hear the wisdom of Solomon, and
there is something greater than Solomon here.
At the judgment the men of Nineveh will
arise with this generation and condemn it, because at the preaching of Jonah
they repented, and there is something greater than Jonah here.”
+ + + + + + +
Reflection:
Do we ask for
signs before making a decision?
For example, if
someone is courting us, would we ask God for a sign to determine whether that
person is the right one for us? And based on that sign, would we decide whether
to say yes or no to that person?
Jesus
is far greater than any sign we may ask God to give us. When we have Jesus in
our hearts and trust in His wisdom, we learn to discern His will without
constantly asking for signs. But do we truly allow Jesus to have a special
place in our hearts? Jesus desires to dwell within us, to guide our decisions,
transform our hearts, and lead us closer to God.
To
prepare ourselves for His presence, we must repent of our sins, turn away from
our sinful ways, and return to Him with sincere and humble hearts. Repentance
opens our hearts to God's transforming grace and allows His love to work within
us.
During
the time of Jonah, the people of Nineveh listened to his call to repentance.
They were warned that destruction would come upon them if they refused to change
their ways. In response, they humbled themselves, put on sackcloth as a sign of
their sorrow for their sins, and turned away from their sinful ways.
They
recognized their need for God's mercy and responded with sincere repentance.
Their example reminds us that when God calls us to change our lives, we must
not harden our hearts or postpone our conversion. Instead, we must humbly
listen to His voice and courageously take the path that leads us back to Him.
Why
do we continue to embrace sin when it does us no good? Why do we cling to sin
when we know that it separates us from God and can eventually destroy our
souls? Sometimes, we continue to sin because the devil tempts us with promises
of pleasure, satisfaction, power, and worldly rewards.
These
temptations may appear attractive at first, but they can gradually enslave our
hearts and draw us away from the One who truly loves us. When we deliberately
choose sin over God, we place ourselves in danger of losing our way. We may
gain temporary pleasure from our sinful choices, but no worldly satisfaction
can replace the lasting peace and joy that come from living in God's grace.
If
we love this world more than we love God, we will find it difficult to resist
the temptations that lead us to sin. Yet, even when we repeatedly fall, God
never ceases to call us back to Him. He does not abandon us because of our
weaknesses or refuse to welcome us because of our past mistakes.
His
mercy remains available to us when we sincerely repent and seek His
forgiveness. Like a loving father welcoming a repentant child, God is always
ready to embrace us with His infinite love and compassion. We need not remain
prisoners of our sins, for His grace gives us the strength to begin again and
walk in the light of His presence.
Let
us not wait for extraordinary signs before we turn to God. Let us listen to His
voice, examine our consciences, acknowledge our sins, and humbly seek His
forgiveness. May we never become so attached to the pleasures of this world
that we lose sight of the eternal joy God desires to share with us. Every day
is another opportunity to repent, to change our ways, and to make room for
Jesus in our hearts.
If God is already calling us to repentance today, will we continue
to cling to the sins that draw us away from Him, or will we finally surrender
our hearts to His mercy, turn away from evil, and allow His transforming love
to lead us to a new life with Him?—Marino J.
Dasmarinas
Noong panahong iyon, samantalang dumaragsa ang
mga tao, sinabi ni Hesus, “Napakasama ng lahing ito! Naghahanap sila ng
palatandaan mula sa langit, subalit walang ipapakita sa kanila maliban sa
palatandaang inilalarawan ng nangyari kay Jonas. Kung paanong naging isang
palatandaan si Jonas sa mga taga-Ninive, gayun din naman, magiging isang palatandaan
sa lahing ito ang Anak ng Tao.
Sa Araw ng Paghuhukom, titindig
ang Reyna ng Timog laban sa lahing ito at sila’y hahatulan niya ng kaparusahan.
Sapagkat nanggaling siya sa dulo ng daigdig upang pakinggan ang karunungan ni
Solomon; ngunit higit na di-hamak kay Solomon ang naririto! Sa Araw ng
Paghuhukom ay titindig ang mga taga-Ninive laban sa lahing ito at hahatulan ng
kaparusahan, sapagkat nagsisi sila dahil sa pangangaral ni Jonas; ngunit higit
na di-hamak kay Jonas ang naririto!”
+ + + +
+ + +
Repleksyon:
Humihingi
ba tayo ng mga tanda bago gumawa ng isang pasiya?
Halimbawa,
kung may nanliligaw sa atin, humihingi ba tayo sa Diyos ng isang tanda upang
malaman kung siya na nga ang taong nararapat para sa atin? At batay sa tandang
iyon, magpapasiya ba tayo kung tatanggapin o tatanggihan natin ang kanyang
panliligaw?
Higit
na dakila si Hesus kaysa sa anumang tandang maaari nating hilingin sa Diyos.
Kapag nasa puso natin si Hesus at nagtitiwala tayo sa Kanyang karunungan,
natututo tayong unawain at kilalanin ang Kanyang kalooban nang hindi palaging
humihingi ng mga tanda. Ngunit tunay nga ba nating binibigyan si Hesus ng
natatanging lugar sa ating mga puso?
Nais
ni Hesus na manahan sa ating kalooban, gumabay sa ating mga pasiya, magbago sa
ating mga puso, at maglapit sa atin sa Diyos. Upang maihanda natin ang ating
mga sarili sa Kanyang pananatili sa atin, kailangan nating pagsisihan ang ating
mga kasalanan, talikuran ang ating masasamang gawain, at manumbalik sa Kanya
nang may tapat at mapagpakumbabang puso. Sa pamamagitan ng taos-pusong
pagsisisi, binubuksan natin ang ating mga puso sa biyaya ng Diyos at hinahayaan
nating baguhin tayo ng Kanyang dakilang pag-ibig.
Noong
panahon ni propeta Jonas, pinakinggan ng mga taga-Nineve ang kanyang panawagan
na magsisi at magbalik-loob sa Diyos. Binalaan sila na darating ang kapahamakan
sa kanilang lungsod kung hindi nila babaguhin ang kanilang pamumuhay. Bilang
tugon, nagpakumbaba sila, nagsuot ng damit-sako bilang tanda ng kanilang
pagsisisi sa mga kasalanang nagawa nila, at tinalikuran ang kanilang masasamang
gawain.
Kinilala
nila ang kanilang pangangailangan sa awa ng Diyos at taos-puso silang nagsisi.
Ipinapaalala sa atin ng kanilang halimbawa na kapag tinatawag tayo ng Diyos
upang baguhin ang ating buhay, huwag nating patigasin ang ating mga puso o
ipagpaliban ang ating pagbabalik-loob. Sa halip, mapagpakumbaba nating
pakinggan ang Kanyang tinig at buong tapang na tahakin ang landas na magbabalik
sa atin sa Kanya.
Bakit
patuloy nating niyayakap ang kasalanan gayong wala naman itong maidudulot na
mabuti sa atin? Bakit patuloy tayong kumakapit sa kasalanan gayong alam nating
inilalayo tayo nito sa Diyos at maaari nitong sirain ang ating kaluluwa? Kung
minsan, nagpapatuloy tayo sa pagkakasala dahil tinutukso tayo ng diyablo sa
pamamagitan ng mga pangakong kasiyahan, kaligayahan, kapangyarihan, at mga
gantimpalang pansamantala.
Sa
unang tingin, maaaring kaakit-akit ang mga tuksong ito, ngunit unti-unti nitong
maaaring alipinin ang ating mga puso at ilayo tayo sa Diyos na tunay na
nagmamahal sa atin. Kapag sadya nating pinipili ang kasalanan sa halip na ang
Diyos, inilalagay natin ang ating mga sarili sa panganib na maligaw ng landas.
Maaaring makaranas tayo ng panandaliang kasiyahan mula sa ating mga maling gawain,
ngunit walang anumang kasiyahang dulot ng mundo ang makapapalit sa tunay na
kapayapaan at kagalakang nagmumula sa pamumuhay nang naaayon sa biyaya ng
Diyos.
Kung
higit nating mamahalin ang mundong ito kaysa sa pagmamahal natin sa Diyos,
mahihirapan tayong labanan ang mga tuksong umaakay sa atin sa pagkakasala.
Gayunman, kahit paulit-ulit tayong nadadapa at nagkakasala, hindi tumitigil ang
Diyos sa pagtawag sa atin upang manumbalik sa Kanya. Hindi Niya tayo iniiwan
dahil sa ating mga kahinaan, ni isinasara ang Kanyang mga bisig dahil sa mga
pagkakamali natin noon.
Nananatiling
bukas sa atin ang Kanyang awa kapag taos-puso tayong nagsisisi at humihingi ng
Kanyang kapatawaran. Tulad ng isang mapagmahal na amang malugod na tumatanggap
sa anak na nagsisisi, laging handa ang Diyos na yakapin tayo sa pamamagitan ng
Kanyang walang hanggang pag-ibig at habag. Hindi natin kailangang manatiling
bihag ng ating mga kasalanan, sapagkat binibigyan tayo ng Kanyang biyaya ng
lakas upang muling magsimula at lumakad sa liwanag ng Kanyang presensya.
Huwag
nawa tayong maghintay ng mga pambihirang tanda bago tayo manumbalik sa Diyos.
Sa halip, pakinggan natin ang Kanyang tinig, suriin ang ating mga budhi, aminin
ang ating mga kasalanan, at mapagpakumbabang hingin ang Kanyang kapatawaran.
Huwag nawa tayong maging labis na nakakapit sa mga kasiyahan ng mundong ito
hanggang sa makalimutan natin ang walang hanggang kagalakang nais ipagkaloob ng
Diyos sa atin. Bawat araw ay panibagong pagkakataon upang magsisi, baguhin ang
ating pamumuhay, at bigyan si Hesus ng ganap na puwang sa ating mga puso.
Kung tinatawag na tayo ng Diyos upang magsisi at magbalik-loob sa
Kanya ngayon, patuloy pa ba tayong kakapit sa mga kasalanang naglalayo sa atin
sa Kanya, o handa na ba nating isuko ang ating mga puso sa Kanyang awa,
talikuran ang kasamaan, at hayaang baguhin tayo ng Kanyang dakilang pag-ibig
upang mamuhay tayong panibago kasama Niya?—Marino J.
Dasmarinas
Jesus again in reply spoke to the chief priests and
the elders of the people in parables saying, “The Kingdom of heaven may be
likened to a king who gave a wedding feast for his son. He dispatched his
servants to summon the invited guests to the feast, but they refused to
come.
A second
time he sent other servants, saying, ‘Tell those invited: “Behold, I have
prepared my banquet, my calves and fattened cattle are killed, and everything
is ready; come to the feast.” Some ignored the invitation and went away, one to
his farm, another to his business. The rest laid hold of his servants,
mistreated them, and killed them.
The king
was enraged and sent his troops, destroyed those murderers, and burned their
city. Then the king said to his servants, ‘The feast is ready, but those who
were invited were not worthy to come. Go out, therefore, into the main roads
and invite to the feast whomever you find.’
The
servants went out into the streets and gathered all they found, bad and good
alike, and the hall was filled with guests. But when the king came in to meet
the guests he saw a man there not dressed in a wedding garment.
He said to him, ‘My friend, how is it that
you came in here without a wedding garment?’ But he was reduced to silence.
Then the king said to his attendants, ‘Bind his hands and feet, and cast him
into the darkness outside, where there will be wailing and grinding of teeth.’
Many are invited, but few are chosen.”
+ + + + + + +
Reflection:
The story is told
of a father who would always wake up early every Sunday to prepare himself for
Holy Mass. He would patiently wait to hear the church bells toll. The moment he
heard them, he would tell his family, “The tolling of the church bells is the
Lord’s invitation. Let us respond to His call and go to church for Holy Mass.”
As
we journey through life, there will be people who invite us to attend Holy
Mass. However, because of our many preoccupations, we sometimes turn a deaf ear
to their invitations. We hear them, but we do not take their words seriously.
We allow our busy schedules, personal concerns, and worldly pursuits to take
precedence over our time with God. If only we would take the time to listen and
respond, we would open ourselves to countless blessings and grow closer to the
Lord who leads us toward eternal life.
Have
we ever stopped to reflect on the blessings we receive when we attend Holy
Mass? When we participate in its sacred celebration, we experience a foretaste
of heaven while we are still in this world. We encounter Jesus in the
Eucharist, receive spiritual nourishment, and find healing for our wounded
hearts. Through God's grace, we also receive strength and comfort as we face
our physical illnesses, emotional struggles, and other challenges in life.
Although our problems may not immediately disappear, we can find peace and
renewed hope in the presence of the Lord.
Consider
our brothers and sisters who faithfully attend daily Mass, including many
senior citizens who continue to make time for God despite the limitations that
may come with age. Their devotion reminds us that our relationship with the
Lord should not depend on our age, health, circumstances, or convenience. No
matter what season of life we are in, we always have a reason to draw closer to
God. The more we nurture our spiritual lives, the more we learn to depend on
His grace and face life's difficulties with faith and courage.
In
our Gospel, a king prepared a wedding banquet and sent his servants to call the
invited guests to the feast. Sadly, they refused to heed the invitation because
they were preoccupied with their own concerns. Some went to their fields, while
others attended to their businesses.
They
allowed their worldly pursuits to take precedence over the invitation extended
to them. As a result, they missed the opportunity to be present at the king's
banquet—a celebration where they could have enjoyed the king's generosity,
experienced his goodness, and established a closer relationship with him.
How
often do we act like these invited guests? God continually invites us to draw
closer to Him, yet we sometimes allow work, family concerns, personal
ambitions, entertainment, and other distractions to occupy most of our time. We
may tell ourselves that we will attend Mass when our schedules become less
demanding or when we have fewer problems to worry about. But will that perfect
time ever come? If we keep postponing our response to God's invitation, we may
miss the blessings He wants us to receive today.
The
Lord does not invite us to Holy Mass merely to fulfill an obligation. He
invites us because He loves us and desires to nourish our souls, strengthen our
faith, and deepen our relationship with Him. Every celebration of the Holy Mass
gives us an opportunity to listen to His Word, receive Jesus in the Eucharist,
and unite our joys, sorrows, struggles, and hopes with His perfect offering to
the Father. It is also an opportunity for us to remember that our earthly
concerns, however important they may be, should never completely take the place
of God in our lives.
Let
us, therefore, learn from the father who eagerly responded to the tolling of
the church bells. May we also develop hearts that are attentive to God's
invitation and willing to respond with love. Let us not allow our busyness,
excuses, or worldly attachments to keep us away from the Lord. We have so much
to gain when we make time for Him: a deeper faith, a more loving heart, the
grace to persevere through trials, and the hope of eternal life.
God
continues to invite us to His banquet. The question is not whether He is
calling us, but whether we are willing to listen and respond. When the
church bells ring and the Lord invites us to encounter Him in the Holy Mass,
will we continue to make excuses and allow the concerns of this world to keep
us away, or will we open our hearts, set aside our distractions, and joyfully
come into the presence of the One who loves us and calls us to eternal life?—Marino J. Dasmarinas
Noong panahong iyon, muling nagsalita sa mga punong
saserdote at matatanda ng bayan si Hesus sa pamamagitan ng talinghaga. Sinabi
niya, “Ang paghahari ng Diyos ay katulad nito: naghandog ng isang piging ang
isang hari sa kasal ng kanyang anak na lalaki.
Sinugo
niya ang kanyang mga alipin upang tawagin ang mga inanyayahan ngunit ayaw
nilang dumalo. Muli siyang nagsugo ng ibang mga alipin at kanyang pinagbilinan,
‘Sabihin ninyo sa mga inanyayahan na naihanda ko na ang aking piging: napatay
na ang aking mga baka at mga pinatabang guya, at handa na ang lahat ng bagay.
Halina kayo sa piging!’
Ngunit
hindi ito pinansin ng mga inanyayahan. Humayo sila sa kani-kanilang lakad; ang
isa’y sa kanyang bukid at sa kanyang pangangalakal naman ang isa. Sinunggaban
naman ng iba ang mga alipin, hinamak at pinatay. Galit na galit ang hari.
Pinaparoon niya ang kanyang mga kawal, ipinapuksa ang mga mamamatay-taong iyon
at ipinasunog ang kanilang lungsod.
Sinabi
niya sa kanyang mga alipin, ‘Nakahanda na ang piging, ngunit hindi
karapat-dapat ang mga inanyayahan. Kaya’t pumunta kayo sa mga langsangang
matao, at inyong anyayahan sa kasalan ang lahat ng makita ninyo.’ Lumabas nga
sa mga pangunahing lansangan ang mga alipin at isinama ang lahat ng natagpuan,
masasama’t mabubuti, anupat napuno ng mga panauhin ang bulwagang pangkasalan.
“Pumasok
ang hari upang tingnan ang mga panauhin, at nakita niya roon ang isang taong
hindi nakadamit pangkasalan. ‘Kaibigan, bakit ka pumasok dito nang hindi
nakadamit pangkasalan?’ tanong niya. Hindi nakaimik ang tao. Kaya’t sinabi ng
hari sa mga katulong, ‘Gapusin ninyo ang kanyang kamay at paa at itapon siya sa
kadiliman sa labas. Doo’y mananangis siya at magngangalit ang kanyang ngipin.’
Sapagkat marami ang tinatawag, ngunit kakaunti ang nahihirang.”
+
+ + + + + +
Repleksyon:
May isang kuwento tungkol sa isang ama
na palaging maagang gumigising tuwing Linggo upang maghanda sa pagdalo sa Banal
na Misa. Matiyaga niyang hinihintay ang pagtunog ng mga kampana ng simbahan. Sa
sandaling marinig niya ang mga ito, sinasabi niya sa kanyang pamilya, “Ang
pagtunog ng mga kampana ng simbahan ay paanyaya ng Panginoon. Tumugon tayo sa
Kanyang tawag at magtungo tayo sa simbahan upang dumalo sa Banal na Misa.”
Habang
nagpapatuloy tayo sa paglalakbay ng ating buhay, may mga taong mag-aanyaya sa
atin na dumalo sa Banal na Misa. Gayunman, dahil sa dami ng ating
pinagkakaabalahan, kung minsan ay nagbibingi-bingihan tayo sa kanilang mga
paanyaya. Naririnig natin sila, ngunit hindi natin gaanong pinahahalagahan ang
kanilang sinasabi.
Hinahayaan
nating manaig ang ating mga abalang gawain, personal na suliranin, at
paghahangad sa mga bagay ng mundo kaysa sa paglalaan ng panahon para sa Diyos.
Kung maglalaan lamang tayo ng oras upang makinig at tumugon sa Kanyang
paanyaya, mabubuksan ang ating mga puso sa di-mabilang na mga biyaya at higit
tayong mapapalapit sa Panginoong umaakay sa atin tungo sa buhay na walang
hanggan.
Napagnilayan
naba natin ang mga biyayang tinatanggap natin sa tuwing dumadalo tayo sa Banal
na Misa? Sa pakikibahagi natin sa pinaka banal na pagdiriwang na ito,
nararanasan natin ang langit habang tayo ay nabubuhay pa sa mundong ito.
Nakatatagpo natin si Hesus sa Banal na Eukaristiya, tumatanggap tayo ng
espirituwal na kalakasan, at nakasusumpong ng kagalingan para sa ating mga
sugatang puso.
Sa
pamamagitan ng biyaya ng Diyos, tumatanggap din tayo ng lakas at kaaliwan sa
harap ng ating mga pisikal na karamdaman, emosyonal na paghihirap, at iba pang
hamon sa buhay. Maaaring hindi agad mawala ang ating mga suliranin, ngunit
nakasusumpong tayo ng kapayapaan at panibagong pag-asa sa piling ng Panginoon.
Isipin
natin ang ating mga kapatid na tapat na dumadalo sa pang-araw-araw na Misa,
kabilang ang maraming nakatatanda na patuloy na naglalaan ng panahon para sa
Diyos sa kabila ng mga limitasyong kaakibat ng kanilang edad. Ang kanilang
debosyon ay nagpapaalala sa atin na hindi dapat nakasalalay sa ating edad,
kalusugan, kalagayan sa buhay, o kaginhawahan ang ating pakikipag-ugnayan sa
Panginoon.
Anuman
ang yugto ng buhay na ating kinalalagyan, lagi tayong may dahilan upang higit
na mapalapit sa Diyos. Habang inaalagaan natin ang ating espirituwal na buhay,
higit nating natututuhan na umasa sa Kanyang biyaya at harapin ang mga pagsubok
nang may pananampalataya at katatagan.
Sa
ating Ebanghelyo, naghanda ang isang hari ng isang piging para sa kasal at
inutusan ang kanyang mga lingkod na tawagin ang mga inanyayahang panauhin. Sa
kasamaang-palad, tumanggi silang tumugon sa paanyaya dahil abala sila sa
kani-kanilang mga gawain. Ang ilan ay nagtungo sa kanilang mga bukirin,
samantalang ang iba naman ay nag-asikaso sa kanilang mga negosyo.
Mas
pinili nilang unahin ang kanilang mga gawain sa mundo kaysa tumugon sa paanyaya
ng hari. Dahil dito, pinalampas nila ang pagkakataong makadalo sa piging ng
hari—isang pagdiriwang kung saan maaari sana nilang maranasan ang kanyang
kabutihang-loob, malasakit, at pagkalinga, at magkaroon ng mas malapit na
ugnayan sa kanya.
Gaano
kadalas na tayo rin ay nagiging katulad ng mga panauhing ito? Patuloy tayong
inaanyayahan ng Diyos na mapalapit sa Kanya, ngunit kung minsan ay hinahayaan
nating manaig ang trabaho, mga suliranin ng pamilya, personal na ambisyon,
libangan, at iba pang mga abala.
Maaaring
sabihin natin sa ating sarili na dadalo tayo sa Misa kapag hindi na gaanong
puno ang ating iskedyul o kapag nabawasan na ang ating mga problema. Ngunit
darating nga ba ang panahong magiging ganap na maluwag ang lahat? Kung patuloy
nating ipagpapaliban ang pagtugon sa paanyaya ng Diyos, maaaring mapalampas
natin ang mga biyayang nais Niyang ipagkaloob sa atin sa kasalukuyan.
Hindi
tayo inaanyayahan ng Panginoon na dumalo sa Banal na Misa upang tuparin lamang
ang isang obligasyon. Inaanyayahan Niya tayo dahil mahal Niya tayo at ninanais
Niyang palakasin ang ating kaluluwa, patatagin ang ating pananampalataya, at
palalimin ang ating ugnayan sa Kanya.
Sa
bawat pagdiriwang ng Banal na Misa, nagkakaroon tayo ng pagkakataong makinig sa
Kanyang Salita, tanggapin si Hesus sa Banal na Eukaristiya, at ihandog sa Ama,
kaisa ni Kristo, ang ating mga kagalakan, kalungkutan, paghihirap, at pag-asa.
Paalala rin ito na gaano man kahalaga ang ating mga gawain at suliranin sa
mundo, hindi natin dapat hayaang tuluyan nilang mapalitan ang Diyos sa ating
buhay.
Kaya't
matuto tayo mula sa amang sabik na tumutugon sa pagtunog ng mga kampana ng
simbahan. Nawa'y magkaroon din tayo ng pusong laging handang makinig sa
paanyaya ng Diyos at tumugon dito nang may pagmamahal. Huwag nating hayaang
ilayo tayo sa Panginoon ng ating pagiging abala, mga dahilan, at labis na
pagkakapit sa mga bagay ng mundo.
Napakarami
nating matatamo kapag naglalaan tayo ng panahon para sa Kanya: mas malalim na
pananampalataya, pusong higit na marunong magmahal, biyayang magpapatatag sa
atin sa gitna ng mga pagsubok, at pag-asang makamtan ang buhay na walang
hanggan.
Patuloy
tayong inaanyayahan ng Diyos sa Kanyang piging. Ang tanong ay hindi kung
tinatawag Niya tayo, kundi kung handa ba tayong makinig at tumugon. Sa tuwing
maririnig natin ang pagtunog ng mga kampana ng simbahan at inaanyayahan tayo ng
Panginoon na makatagpo Siya sa Banal na Misa, patuloy ba tayong magdadahilan at
magpapadala sa mga alalahanin ng mundong ito, o bubuksan natin ang ating mga
puso, isasantabi ang ating mga pagkaabala, at buong galak na haharap sa
Kanya—ang Panginoong nagmamahal sa atin at tumatawag sa atin tungo sa buhay na
walang hanggan?—
Marino J. Dasmarinas
