Reflection for February 24 Tuesday of the First Week of Lent: Matthew 6:7-15

Gospel: Matthew 6:7-15

Jesus said to his disciples: “In praying, do not babble like the pagans, who think that they will be heard because of their many words. Do not be like them. Your Father knows what you need before you ask him.   

“This is how you are to pray: Our Father who art in heaven, hallowed be thy name, thy Kingdom come, thy will be done, on earth as it is in heaven. Give us this day our daily bread; and forgive us our trespasses, as we forgive those who trespass against us; and lead us not into temptation, but deliver us from evil.   

“If you forgive men their transgressions, your heavenly Father will forgive you. But if you do not forgive men, neither will your Father forgive your transgressions.”

+ + + + + + +

Reflection:

If God already knows what we need before we ask Him, why do we still pray?

We may sometimes wonder about this. If our Father already knows our needs, our struggles, our desires, and even our unspoken thoughts, what then is the purpose of prayer?

The answer is simple yet profound: prayer draws us closer to God.

When we choose to pray consistently, we open our hearts to Him. The more we come before Him, the more we grow in intimacy with Him. Prayer is not about informing God of what He does not know. It is about allowing ourselves to enter into His loving presence. It is about relationship.

If we have not yet developed a steady prayer life, perhaps today is the day we begin. Even a few quiet moments each day, offered sincerely, can transform our hearts. As we persevere, we will begin to notice something beautiful—our friendship with Jesus deepens. We become more aware of His presence in our daily lives. We begin to recognize His gentle guidance.

When we pray with sincerity and devotion, our whole being speaks to God—and He listens. In the silence of our hearts, He speaks to us as well. His voice may not be audible, but we sense His peace, His conviction, His comfort. There is a sacred exchange that happens in prayer—heart speaking to Heart.

This is how mature love grows.

Just as in marriage, where constant and loving communication strengthens the bond between husband and wife, so it is with us and God. Through regular conversation, love deepens. Understanding grows. Over time, words even become less necessary, because the hearts already know each other.

The same is true in our prayer life. The more we focus our whole being on God, the more we grow in closeness with Him. And there may come a time when we no longer need many words. We simply kneel. We become still. We allow our hearts to rest in His presence. Silence itself becomes prayer.

Prayer, then, is not a duty to fulfill—it is a relationship to nurture. It is not merely asking; it is loving. It is not only speaking; it is also listening. It is not only presenting our needs; it is offering our whole selves.

So now let us pause and reflect:

Are we merely saying prayers, or are we truly entering into communion with God?

Are we making space each day to grow in friendship with Him?

Or have we allowed busyness, distraction, or complacency to weaken our intimacy with the One who loves us most

Will we choose to draw closer to Him—so that our hearts may learn to beat in rhythm with His? —Marino J. Dasmarinas  

Ang Mabuting Balita at Repleksyon Pebrero 24 Martes sa Unang Linggo ng Kuwaresma: Mateo 6:7-15

Mabuting Balita: Mateo 6:7-15

Noong panahong iyon, sinabi ni Hesus sa kanyang mga alagad, "Sa pananalangin ninyo'y huwag kayong gagamit ng napakaraming salita, gaya ng ginagawa ng mga Hentil. Ang akala nila'y pakikinggan sila ng Diyos dahil sa dami ng kanilang salita. Huwag ninyo silang tutularan. Sapagkat alam na ng inyong Ama ang inyong kinakailangan bago pa ninyo hingin sa kanya. 

Ganito kayo mananalangin: 'Ama naming nasa langit, Sambahin nawa ang pangalan mo. Ikaw nawa ang maghari sa amin, Sundin nawa ang iyong kalooban dito sa lupa tulad ng sa langit. Bigyan mo kami ng pagkaing kailangan namin sa araw na ito; At patawarin mo kami sa aming mga kasalanan, Tulad ng aming pagpapatawad sa mga nagkakasala sa amin. At huwag mo kaming iharap sa mahigpit na pagsubok, Kundi ilayo mo kami sa Masama!  

Sapagkat iyo ang kaharian at ang kapangyarihan at ang kapurihan, magpakailanman! Amen.' Sapagkat kung pinatatawad ninyo ang mga nagkakasala sa inyo, patatawarin din kayo ng inyong Amang nasa langit. Ngunit kung hindi ninyo pinatatawad ang mga nagkakasala sa inyo, hindi rin kayo patatawarin ng inyong Ama."

+ + + + + + +   

Repleksyon:

Kung alam na ng Diyos ang ating mga pangangailangan bago pa tayo humingi sa Kanya, bakit pa tayo nananalangin?

Maaaring minsan ay naitatanong din natin ito sa ating sarili. Kung alam na ng ating Ama ang ating mga pangangailangan, mga suliranin, mga hangarin, at maging ang mga hindi natin masabi, ano pa ang saysay ng panalangin?

Ang sagot ay simple ngunit napakalalim: ang panalangin ang naglalapit sa atin sa Diyos.

Sa tuwing pinipili nating manalangin nang palagian, binubuksan natin ang ating puso sa Kanya. Habang lalo tayong lumalapit sa Kanya, lalo ring tumitibay ang ating ugnayan sa Kanya. Ang panalangin ay hindi upang ipaalam sa Diyos ang mga bagay na hindi Niya alam. Ito ay upang pahintulutan ang ating sarili na pumasok sa Kanyang mapagmahal na presensya. Ito ay tungkol sa relasyon.

Kung wala pa tayong regular na buhay-pananalangin, marahil ngayon na ang tamang panahon upang magsimula. Kahit ilang sandali lamang bawat araw na iniaalay natin nang taos-puso ay kayang baguhin ang ating puso. 

Kapag tayo ay nagtiyaga, mapapansin natin ang isang kahanga-hangang pagbabago—lalalim ang ating pakikipagkaibigan kay Hesus. Mas magiging mulat tayo sa Kanyang presensya sa ating pang-araw-araw na buhay. Mas makikilala natin ang Kanyang banayad na paggabay.

Kapag tayo ay nananalangin nang may katapatan at debosyon, ang buo nating pagkatao ay nakikipag-usap sa Diyos—at Siya ay nakikinig. Sa katahimikan ng ating puso, Siya rin ay nagsasalita sa atin. Maaaring hindi natin marinig ang Kanyang tinig sa pisikal na paraan, ngunit nararamdaman natin ang Kanyang kapayapaan, Kanyang gabay, at Kanyang paalala. May isang banal na palitan na nagaganap sa panalangin—puso na nakikipag-usap sa Puso.

Ganito lumalago ang tunay na pag-ibig.

Tulad ng sa isang pag-aasawa, kung saan ang madalas at makabuluhang pag-uusap ang nagpapatibay sa samahan ng mag-asawa, gayundin sa ating ugnayan sa Diyos. Sa patuloy na komunikasyon, lalalim ang pag-ibig at pag-unawa. Darating ang panahon na kahit walang salita, nagkakaunawaan ang mga puso.

Ganyan din sa ating buhay-pananalangin. Habang mas ibinibigay natin ang ating buong sarili sa Diyos, mas lumalalim ang ating pagiging malapit sa Kanya. At maaaring dumating ang sandali na hindi na natin kailangang magsalita pa. Luluhod lamang tayo. Mananahimik. Hahayaan nating ang ating puso ang makipag-usap sa ating maawain, mahabagin, at mapagmahal na Diyos. Ang katahimikan mismo ay nagiging panalangin.

Ang panalangin, kung gayon, ay hindi lamang tungkulin na dapat gampanan—ito ay relasyong dapat pagyamanin. Hindi lamang ito paghingi—ito ay pagmamahal. Hindi lamang ito pagsasalita—ito rin ay pakikinig. Hindi lamang ito paghaharap ng ating mga pangangailangan—ito ay pag-aalay ng ating buong sarili.

Tayo ba ay basta na lamang bumibigkas ng panalangin, o tunay ba tayong nakikipagtagpo sa Diyos?

Naglalaan ba tayo ng oras araw-araw upang palalimin ang ating pakikipagkaibigan sa Kanya?

O hinahayaan ba nating ang abala at pagkakaabalahan ng mundo ang unti-unting maglayo sa atin sa Kanya?

Pipiliin ba nating lumapit sa Diyos—upang ang ating puso ay mas mapalapit sa Kanyang puso? —Marino J. Dasmarinas   

Reflection for February 23 Monday of the First Week of Lent: Matthew 25:31-46

Gospel: Matthew 25:31-46

Jesus said to his disciples: "When the Son of Man comes in his glory, and all the angels with him, he will sit upon his glorious throne, and all the nations will be assembled before him. And he will separate them one from another, as a shepherd separates the sheep from the goats. He will place the sheep on his right and the goats on his left.  

Then the king will say to those on his right, 'Come, you who are blessed by my Father. Inherit the kingdom prepared for you from the foundation of the world. For I was hungry and you gave me food, I was thirsty and you gave me drink, a stranger and you welcomed me, naked and you clothed me, ill and you cared for me, in prison and you visited me.'  

Then the righteous will answer him and say, 'Lord, when did we see you hungry and feed you, or thirsty and give you drink? When did we see you a stranger and welcome you, or naked and clothe you? When did we see you ill or in prison, and visit you?' And the king will say to them in reply, 'Amen, I say to you, whatever you did for one of the least brothers of mine, you did for me.'  

Then he will say to those on his left, 'Depart from me, you accursed, into the eternal fire prepared for the devil and his angels. For I was hungry and you gave me no food, I was thirsty and you gave me no drink, a stranger and you gave me no welcome, naked and you gave me no clothing, ill and in prison, and you did not care for me.'  

Then they will answer and say, 'Lord, when did we see you hungry or thirsty or a stranger or naked or ill or in prison, and not minister to your needs?' He will answer them, 'Amen, I say to you, what you did not do for one of these least ones, you did not do for me.' And these will go off to eternal punishment, but the righteous to eternal life."

+ + + + + + +

Reflection:

Is Jesus already in our hearts right now?

If our answer is yes, then our lives must reflect His presence. If He truly dwells within us, we cannot remain the same. We are called to be compassionate, to be humble, and to have a heart that beats for the poor and the forgotten.

These virtues are not optional for us—they reveal that Jesus lives in us. For He was always compassionate, always humble, and never judgmental. His love embraced the sinner, lifted the broken, and restored the lost.

Christ’s Kingdom is not only a future promise—it is already here and now. It begins in our hearts. It grows in our minds. It becomes visible through our actions. Whenever we choose to love as He loves, we allow His Kingdom to take root within us.

His Kingdom becomes real when we feed those who are hungry and give drink to those who thirst. It becomes visible when we welcome the stranger, when we open not only our doors but also our hearts.

It shines forth when we care for the sick, when we visit those who are imprisoned not only by iron bars but also by loneliness, fear, and despair. And it becomes most powerful when we forgive—when we release the wounds inflicted upon us and choose mercy over resentment.

Each act of love, no matter how small, proclaims that Jesus is our King. Each act of mercy declares that His Kingdom reigns within us. When we live this way, we do not merely speak about Christ—we make Him present in our world.

So we ask ourselves once more: Is Jesus truly reigning in our lives?  

If He is, can others see His compassion in our words, His humility in our actions, and His mercy in our forgiveness?

Will we allow His Kingdom to shine through us so that others may encounter Him in us? —Marino J. Dasmarinas

Ang Mabuting Balita at Repleksyon Pebrero 23 Lunes sa Unang Linggo ng Kuwaresma: Mateo 25:31-46

Mabuting Balita: Mateo 25:31-46

Noong panahong iyon, sinabi ni Hesus sa kanyang mga alagad: "Darating ang Anak ng Tao bilang Hari, kasama ang lahat ng anghel, at luluklok sa kanyang maringal na trono. Sa panahong iyon, matitipon sa harapan niya ang lahat ng tao. Sila'y pagbubukud-bukurin niya, tulad ng ginagawa ng pastol sa mga tupa at mga kambing. Ilalagay niya sa kanyang kanan ang mga tupa, at sa kaliwa ng mga kambing. 

At sasabihin ng Hari sa mga nasa kanan, 'Halikayo, mga pinagpala ng aking Ama! Pumasok na kayo at manirahan sa kahariang inihanda para sa inyo mula pa nang likhain ang sanlibutan. Sapagkat ako'y nagutom at inyong pinakain, nauhaw at inyong pinainom. Ako'y isang dayuhan at inyong pinatuloy. ako'y walang maisuot at inyong pinaramtan, nagkasakit at inyong dinalaw; ako'y nabilanggo at ako'y inyong pinuntahan.' 

Sasagot ang mga matuwid, 'Panginoon, kailan po namin kayo nakitang nagutom at aming pinakain, o nauhaw at aming pinainom? Kailan po kayo naging dayuhan at aming pinatuloy, o kaya'y walang maisuot at aming pinaramtan? At kailan po namin kayo nakitang may sakit o nasa bilangguan at aming dinalaw?' Sasagutin ng Hari, 'Sinasabi ko sa inyo: nang gawin ninyo ito sa pinakahamak sa mga kapatid kong ito, ito ay sa akin ninyo ginawa.'

"At sasabihin naman niya sa mga nasa kaliwa, 'Lumayo kayo sa akin, mga sinumpa! kayo'y pasa-apoy na di-mamamatay, na inihanda para sa diyablo at sa kanyang mga kampon. Sapagkat ako'y nagutom at hindi ninyo pinakain, nauhaw at hindi ninyo pinainom. Ako'y naging isang dayuhan at hindi ninyo pinatuloy; ako'y nawalan ng maisuot at hindi ninyo pinaramtan, ako'y may sakit at nasa bilangguan at hindi ninyo dinalaw.' 

At sasagot din sila, 'Panginoon, kailan po namin kayo nakitang nagutom, nauhaw, naging dayuhan, nawalan ng maisuot, may sakit o nasa bilangguan, at hindi namin kayo pinaglingkuran?' At sasabihin sa kanila ng Hari, 'Sinasabi ko sa inyo: nang pinagkaitan ninyo ng tulong ang pinakahamak sa mga ito, ako ang inyong pinagkaitan.' Itataboy ang mga ito sa kaparusahang walang hanggan, ngunit ang mga matuwid ay tatanggap ng buhay na walang hanggan."

+ + + + + + +

Repleksyon:

Nasa ating mga puso na ba si Jesus ngayon?

Kung oo ang ating sagot, dapat makita sa ating buhay ang Kanyang presensya. Kung tunay Siyang nananahan sa atin, hindi tayo maaaring manatiling ganon pa rin na namumuhay sa kadiliman at kasamaan.

Tinatawag Niya tayong maging mahabagin, maging mapagkumbaba, at magkaroon ng pusong may malasakit sa mahihirap at mga kinalimutan ng lipunan. Ang mga katangian na ito ay patunay na si Jesus ay buhay sa atin. Sapagkat Siya ay laging mahabagin, laging mapagkumbaba, at hindi mapanghusga. Inakap Niya ang makasalanan, itinayo ang mga nadapa, at ibinalik ang pag-asa sa mga nawawala.

Ang Kaharian ni Kristo ay hindi lamang pangako sa hinaharap—ito ay naririto na, ngayon. Nagsisimula ito sa ating puso. Lumalago ito sa ating isipan. At nahahayag ito sa ating mga gawa. Sa tuwing pinipili nating magmahal tulad ng Kanyang pagmamahal, hinahayaan nating mag-ugat ang Kanyang Kaharian sa atin.

Nagiging totoo ang Kanyang Kaharian kapag pinapakain natin ang nagugutom at pinaiinom ang nauuhaw. Nakikita ito kapag tinatanggap natin ang mga dayuhan at binubuksan hindi lamang ang ating mga pintuan kundi pati ang ating mga puso.

Nagliliwanag ito kapag inaalagaan natin ang mga maysakit at dinadalaw ang mga bilanggo—maging sila man ay nakakulong sa rehas o sa kalungkutan, takot, at kawalan ng pag-asa. At higit itong nagiging makapangyarihan kapag tayo ay nagpapatawad—kapag pinipili nating palayain ang ating sarili mula sa sugat ng galit at magpakita ng awa sa halip na paghihiganti.

Sa bawat munting gawa ng pag-ibig, ipinahahayag natin na si Jesus ang Hari ng ating buhay. Sa bawat kilos ng habag, ipinadarama natin na ang Kanyang Kaharian ay naghahari sa atin. Kapag ganito tayo namumuhay, hindi lamang natin Siya ipinapangaral—ginagawa natin Siyang buhay at nakikita sa ating mundo.

Kaya muli nating tanungin ang ating sarili: Si Jesus ba ay tunay na naghahari sa ating buhay?

Kung Siya nga ang ating Hari, nakikita ba ng iba ang Kanyang habag sa ating mga salita, ang Kanyang kababaang-loob sa ating mga kilos, at ang Kanyang awa sa ating pagpapatawad?

Papayag ba tayong maging daluyan ng Kanyang Kaharian upang sa pamamagitan natin ay maranasan Siya ng iba? —Marino J. Dasmarinas

Reflection for February 22 First Sunday of Lent: Matthew 4:1-11

Gospel: Matthew 4:1-11

At that time Jesus was led by the Spirit into the desert to be tempted by the devil. He fasted for forty days and forty nights, and afterwards he was hungry.

The tempter approached and said to him, "If you are the Son of God, command that these stones become loaves of bread." He said in reply, "It is written: One does not live on bread alone, but on every word that comes forth from the mouth of God."

Then the devil took him to the holy city, and made him stand on the parapet of the temple, and said to him, "If you are the Son of God, throw yourself down. For it is written: He will command his angels concerning you and with their hands they will support you, lest you dash your foot against a stone." Jesus answered him, "Again it is written, You shall not put the Lord, your God, to the test."

Then the devil took him up to a very high mountain, and showed him all the kingdoms of the world in their magnificence, and he said to him, "All these I shall give to you, if you will prostrate yourself and worship me." At this, Jesus said to him, "Get away, Satan! It is written: The Lord, your God, shall you worship and him alone shall you serve."

Then the devil left him and, behold, angels came and ministered to him.

+ + + + + + +

Reflection:

Do we fight temptation when it comes to us, or do we quietly allow it to conquer our hearts?

When the devil thought he could overpower Jesus, he said, “If you are the Son of God, command that these stones become loaves of bread.” But our Lord responded firmly, “It is written: ‘One does not live by bread alone, but by every word that comes forth from the mouth of God.’”

Even in His hunger and weakness, Jesus remained in control. He did not allow His physical need to override His obedience to the Father. How about us? When we are tired, stressed, disappointed, or in need, how easily do we surrender our values? How quickly do we justify small compromises that slowly weaken our spiritual strength?

Temptation itself is not yet sin—but the moment we begin to entertain it, to dwell on it, and to welcome it into our thoughts, we open the door to falling. Let us be vigilant. Let us guard not only our actions but also our hearts and minds.

In the second temptation, the devil challenged Jesus to test God. How often do we do the same? Do we sometimes demand signs before we believe? Do we say, “Lord, if You do this for us, then we will trust You”? Yet true faith does not bargain with God. True faith rests in Him—even when we do not see, even when we do not fully understand. Blessed are we when we trust without demanding proof.

The third temptation speaks deeply to our present world—the temptation of wealth, power, and material comfort. Money in itself is not evil, but when we begin to cling to it, depend on it, and value it more than God, it quietly becomes our master. Let us ask ourselves: are we serving God, or are we unknowingly serving our possessions?

During this Lenten season, we will surely encounter temptations—subtle and obvious, small and great. The enemy may present them attractively, disguising them as harmless or even necessary. But we are not helpless. We have the Word of God. We have prayer. We have grace. We have Christ, who has already shown us how to overcome.

Let us stand firm. Let us choose obedience over convenience, trust over doubt, and holiness over temporary pleasure. —Marino J. Dasmarinas 

Ang Mabuting Balita at Repleksyon sa Pebrero 22 Unang Linggo ng Kuwaresma: Mateo 4:1-11

Mabuting Balita: Mateo 4:1-11

Noong panahong iyon: si Hesus ay dinala ng Espiritu sa ilang upang tuksuhin ng diyablo. Doon, apatnapung araw at apatnapung gabi nag-ayuno si Hesus, at siya’y nagutom. Dumating ang manunukso at sinabi sa kaniya, “Kung ikaw ang Anak ng Diyos, gawin mong tinapay ang mga batong ito.” Ngunit sumagot si Hesus, “Nasusulat, ‘Hindi lamang sa tinapay nabubuhay ang tao, kundi sa bawat salitang namumutawi sa bibig ng Diyos.”

Pagkatapos nito’y dinala siya ng diyablo sa taluktok ng templo sa Banal na Lungsod. “Kung ikaw ang Anak ng Diyos,” sabi sa kanya, “magpatihulog ka, sapagkat nasusulat, ‘Ipagbibilin niya sa kanyang mga anghel na ingatan ka,’‘Aalalayan ka nila, upang hindi ka matisod sa bato.’” Sumagot si Hesus, “Nasusulat din naman, ‘Huwag mong subukin ang Panginoon mong Diyos.’”

Pagkatapos, dinala din siya ng diyablo sa isang napakataas na bundok. Mula roo’y ipinatanaw sa kanya ang lahat ng kaharian ng sanlibutan at ang kayamanan ng mga ito. At sinabi ng diyablo, “Ibibigay ko sa iyo ang lahat ng ito, kung magpapatirapa ka at sasamba sa akin.” Sumagot si Hesus, “Lumayas ka, Satanas! Sapagkat nasusulat, ‘Ang iyong Diyos at Panginoon ang sasambahin mo; Siya lamang ang iyong paglilingkuran.’”

At iniwan siya ng diyablo. Dumating ang mga anghel at naglingkod sa kanya. 

+ + + + + + +

Repleksyon:

Nilalabanan ba natin ang tukso kapag ito’y dumarating sa atin, o hinahayaan natin itong manaig sa ating mga puso?

Nang akalain ng diyablo na kaya niyang tuksuhin si Jesus, sinabi niya, “Kung ikaw ang Anak ng Diyos, gawin mong tinapay ang mga batong ito.” Ngunit mariing tumugon ang ating Panginoon, “Nasusulat: ‘Hindi lamang sa tinapay nabubuhay ang tao, kundi sa bawat salitang nagmumula sa bibig ng Diyos.’”

Kahit Siya’y nagugutom, nanatili Siyang may pagpipigil sa sarili. Hindi Niya hinayaang manaig ang Kanyang pisikal na pangangailangan kaysa sa pagsunod sa diyablo. Tayo kaya? Kapag tayo’y pagod, nabibigatan, o may mga pangangailangan, gaano kadali para sa atin na isantabi ang ating mga pinahahalagahan? Gaano kabilis tayong magbigay-dahilan sa maliliit na kompromiso na unti-unting nagpapahina sa ating pananampalataya?

Ang tukso ay hindi agad kasalanan. Ngunit sa sandaling aliwin natin ito sa ating isipan at payagan itong manatili sa ating puso, doon nagsisimula ang ating pagkahulog. Kaya’t maging mapagbantay tayo. Bantayan natin hindi lamang ang ating mga kilos kundi pati ang ating mga isip at damdamin.

Sa ikalawang tukso, hinamon ng diyablo si Jesus na subukin ang Diyos. Hindi ba’t may mga pagkakataon ding tayo’y nagiging ganito? Humihingi tayo ng tanda bago tayo maniwala. Sinasabi natin, “Panginoon, kung gagawin Mo ito para sa amin, saka kami maniniwala.” Ngunit ang tunay na pananampalataya ay hindi nakikipagtawaran sa Diyos. Ito’y buong pusong pagtitiwala, kahit hindi natin nakikita, kahit hindi natin lubos na nauunawaan.

Sa ikatlong tukso, iniaalok ang kayamanan at kapangyarihan. Hindi masama ang pera, ngunit kapag hinayaan natin ang kasakiman at labis na pagkapit dito na maghari sa atin, unti-unti nitong inaagaw ang lugar ng Diyos sa ating puso. Hindi ba’t may mga sandaling mas inuuna natin ang materyal na bagay kaysa sa ating ugnayan sa Panginoon?

Ngayong panahon ng Kuwaresma, tiyak na makakaharap tayo ng iba’t ibang tukso—may tahimik at may lantad, may maliit at may mabigat. Maaaring magmukhang kaakit-akit ang mga ito, ngunit hindi tayo nag-iisa. Nasa atin ang Salita ng Diyos. Nasa atin ang panalangin. Nasa atin ang biyaya. At higit sa lahat, nasa atin si Kristo na nagpakita kung paano magtagumpay laban sa tukso.

Sa bawat pagkatok ng tukso sa pintuan ng ating puso, ano ang ating pipiliin—ang panandaliang kasiyahan o ang katapatan sa Diyos? Handa ba tayong manindigan kasama ni Kristo, kahit mahirap, at piliin ang kabanalan kaysa sa panandaliang kaginhawahan dulot ng tukso? —Marino J. Dasmarinas 

Reflection for February 21 Saturday after Ash Wednesday: Luke 5:27-32

Gospel: Luke 5:27-32

Jesus saw a tax collector named Levi sitting at the customs post. He said to him, "Follow me." And leaving everything behind, he got up and followed him. Then Levi gave a great banquet for him in his house, and a large crowd of tax collectors and others were at table with them.

The Pharisees and their scribes complained to his disciples, saying, "Why do you eat and drink with tax collectors and sinners?" Jesus said to them in reply, "Those who are healthy do not need a physician, but the sick do. I have not come to call the righteous to repentance but sinners."

+ + + + +  + +

Reflection:

What made Jesus call Levi to follow Him? And what moved Levi to leave everything behind to follow Jesus?

Levi was a sinner—just like us. Perhaps he had grown weary of the life he was living. Perhaps deep within his heart, there was a longing for something more, something cleaner, something true. And when Jesus looked at him—not with condemnation, but with compassion—Levi encountered mercy face to face.

When Jesus called him, Levi did not delay. He rose, left everything behind, and followed Him. Why? Because at last, he found someone who did not define him by his past. He found someone who believed he could change. He found someone who offered him not judgment, but a new beginning.

In this Gospel moment, we are not only witnesses—we are participants. For how often are we quick to judge those we consider sinners, forgetting that we, too, depend daily on God’s mercy? Who are we to condemn when we ourselves have been forgiven again and again?

Jesus shows us a different way. He teaches us to look beyond a person’s failures and see their potential for renewal. He invites us to become instruments of His mercy—people who give second chances, people who speak hope, people who believe that transformation is possible through grace.

There are many around us who are tired of their sins. Many are silently longing to rise but feel trapped by shame and the weight of judgment. They may be waiting—not for criticism—but for someone to believe in them, someone to extend a hand instead of pointing a finger.

Let us ask the Lord to soften our hearts. Let us choose mercy over condemnation, compassion over criticism. Let us be the kind of people whose presence makes others feel that change is still possible. For perhaps someone’s conversion is waiting—not just for God’s call—but for our willingness to reflect His mercy.

When Jesus looks at sinners with love, do we look at them the same way—or do we stand in the way of the very grace that once saved us? —Marino J. Dasmarinas 

Ang Mabuting Balita at Repleksyon Pebrero 21 Sabado kasunod ng Miyerkules ng Abo: Lucas 5:27-32

Mabuting Balita: Lucas 5:27-32

Noong Panahong iyon, nakita ni Jesus ang isang publikano na nag ngangalang Levi, nakaupo sa paningilan ng buwis. Sinabi sa kanya ni Jesus, "Sumunod ka sa akin." Tumindig si Levi, iniwan ang lahat, at sumunod kay Jesus.  

Si Jesus ay hinandugan ni Levi ng isang malaking piging sa kanyang bahay. Nakasalo niya roon ang mga publikano at ang iba pang mga tao. Nagbulung-bulungan ang mga Pariseo at ang kanilang mga kasamang eskriba. Sinabi nila sa mga alagad ni Jesus, "Bakit kayo kumakain at umiinom na kasalo ng mga publikano at ng mga makasalanan?"  

Sinagot siya ni Jesus, "Hindi nangangailangan ng manggagamot ang walang sakit kundi ang may sakit. Naparito ako, hindi upang tawagin ang mga matuwid kundi ang mga makasalanan upang magsisi."

+ + + + + + +

Repleksyon:

Ano ang nagbunsod kay Jesus na tawagin si Levi upang sumunod sa Kanya? At ano ang nag impluwensya kay Levi na iwanan ang lahat at sumunod sa Kanya?

Si Levi ay isang makasalanan—tulad natin. Marahil ay pagod na siya sa buhay na kanyang ginugol sa kasalanan. Marahil sa kaibuturan ng kanyang puso, may pagnanais para sa mas malinis, mas totoo, at mas makabuluhang buhay. At nang tumingin si Jesus sa kanya—hindi para husgahan, kundi para kaawaan—nakatagpo ni Levi ang awa at pagmamahal ng Diyos.

Nang tawagin siya ni Jesus, hindi siya nag-atubili. Siya’y bumangon, iniwan ang lahat, at sumunod sa Kanya. Bakit? Dahil sa wakas, nakatagpo niya ang isang taong hindi tinitingnan ang kanyang nakaraan bilang pasakit o hatol. Nakakita siya ng isang taong naniniwala sa kanyang pagbabago. Nakakita siya ng isang taong nag-aalok ng simula at pag-asa, hindi ng panghuhusga.

Sa sandaling ito ng Ebanghelyo, hindi lamang tayo mga saksi—tayo rin ay kalahok. Gaano tayo kadalas mabilis manghusga sa mga itinuturing nating makasalanan, nakakalimutan natin na tayo rin ay patuloy na umaasa sa awa ng Diyos? Sino tayo upang manghusga, samantalang tayo mismo ay palagi niyang pinapatawad araw-araw?

Ipinapakita sa atin ni Jesus huwag tayong maghusga dahil ang ating kapwa ay may kakayahang magbabago. Iniimbitahan Niya tayong maging instrumento ng Kanyang awa—ang mag bigay ng pangalawang pagkakataon, ang magpatawad, at maniniwala na posible ang pagbabago sa pamamagitan ng Kanyang grasya.

Marami sa paligid natin ang pagod na sa kanilang kasalanan. Marami ang tahimik na naghahangad na bumangon ngunit pakiramdam nila ay nakulong sila sa kahihiyan at hatol ng iba. Maaaring naghihintay lamang sila—hindi ng pagbatikos—kundi ng isang tao na maniwala sa kanila, ng isang kamay na handang tulungan sila sa tumayo muli sa pagkaalipin ng kasalanan.

Hilingin natin sa Panginoon na palambutin ang ating puso. Piliin natin ang awa kaysa sa panghuhusga, habag kaysa sa batikos. Maging mga taong nagbibigay ng pag-asa at nagiging instrumento ng pagbabagong buhay ng ating kapwa.

Dahil,  ang pagbabalik-loob ng isang tao ay naghihintay—hindi lamang sa tawag ng Diyos—kundi sa ating kagustuhang maging salamin ng Kanyang awa. —Marino J. Dasmarinas

Reflection for February 20 Friday after Ash Wednesday: Matthew 9:14-15

Gospel: Matthew 9:14-15

The disciples of John approached Jesus and said, “Why do we and the Pharisees fast much, but your disciples do not fast?” Jesus answered them, “Can the wedding guests mourn as long as the bridegroom is with them?

The days will come when the bridegroom is taken away from them, and then they will fast.”

+ + + + +  + +

Reflection:

Do we practice fasting?

When the disciples of John asked Jesus, “Why are your disciples not fasting?” they were thinking of fasting in its literal sense — abstaining from food as a visible religious practice. But Jesus responded in a deeper and more meaningful way when He said, “Can the wedding guests mourn as long as the bridegroom is with them?” While He was with them, His disciples were not fasting in the literal sense, because their hearts were filled with joy in His presence.

In this moment, we are invited to see something deeper. The disciples of John and the Pharisees practiced fasting that could be seen outwardly. Yet the disciples who walked with Jesus were living something greater — they were sharing in His life, His love, and His mission.

For us today, this invites an important question: Which matters more — the fasting that others can see, or the sharing of ourselves in the mission of Jesus? While fasting has its place in our spiritual life, it becomes truly meaningful when it leads us to love more, serve more, and give more of ourselves for others.

Perhaps this Gospel moment is opening our eyes and our hearts to what true fasting really is. True fasting is not only about denying ourselves food. True fasting happens when we willingly offer a part of ourselves so that others may live, have fullness of life, and encounter Jesus through our words, actions, and love.

 When we choose patience instead of anger, we are fasting.

When we choose forgiveness instead of resentment, we are fasting.

When we choose generosity instead of selfishness, we are fasting.

When we choose to lift others up instead of focusing only on ourselves, we are living true fasting.

As we journey in faith together, may we ask for the grace not only to practice fasting outwardly, but to live fasting inwardly — in our hearts, in our relationships, and in our daily choices. May our lives become offerings of love that reflect the presence of Jesus to the world around us.

Are we willing to fast not only from food, but from pride, selfishness, and indifference — so that through us, others may experience the love, mercy, and living presence of Jesus?— Marino J. Dasmarinas

Ang Mabuting Balita at Repleksyon Pebrero 20 Biyernes kasunod ng Miyerkules ng Abo: Mateo 9:14-15

Mabuting Balita: Mateo 9:14-15

Noong Panahong iyon, lumapit kay Jesus ang mga alagad ni Juan Bautista at ang wika, "Malimit kaming mag-ayuno, gayon din ang mga Pariseo. 

Bakit po hindi nag-aayuno ang inyong mga alagad?" Sumagot siya, "Maaari bang magdalamhati ang mga panauhin sa kasalan habang kasama nila ang lalaking ikinasal? Kapag wala na siya, saka pa lamang sila mag-aayuno."

+ + + + + + +

Repleksyon:

Isinasabuhay ba natin ang pag-aayuno?

Nang tanungin ng mga alagad ni Juan si Hesus, “Bakit hindi nag-aayuno ang iyong mga alagad?” ang nasa isip nila ay ang literal na pag-aayuno — ang hindi pagkain bilang isang nakikitang gawaing panrelihiyon.

Ngunit sumagot si Jesus sa mas malalim at makabuluhang paraan nang Kanyang sabihin, “Makakapagluksa ba ang mga bisita sa kasalan habang kasama pa nila ang lalaking ikakasal?” Habang kasama nila Siya, ang Kanyang mga alagad ay hindi nag-aayuno sa literal na paraan dahil ang kanilang mga puso ay puno ng kagalakan sa Kanyang presensya.

Sa tagpong ito, inaanyayahan tayong tumingin nang mas malalim. Ang mga alagad ni Juan at ang mga Pariseo ay nagsasagawa ng pag-aayuno na nakikita sa panlabas. Ngunit ang mga alagad na kasama ni Jesus ay may mas malalim na isinasabuhay — nakikibahagi sila sa Kanyang buhay, sa Kanyang pag-ibig, at sa Kanyang misyon.

Para sa atin ngayon, ito ay nagdadala ng isang mahalagang tanong: Ano ang mas mahalaga — ang pag-aayunong nakikita ng iba, o ang pagbabahagi ng ating sarili sa misyon ni Jesus? May lugar ang pag-aayuno sa ating buhay espiritwal, ngunit nagiging tunay itong makabuluhan kapag ito ay nagbubunga ng mas malalim na pagmamahal, paglilingkod, at pagbibigay ng ating sarili para sa kapwa.

Marahil, binubuksan ng tagpong ito sa Ebanghelyo ang ating mga mata at puso sa tunay na kahulugan ng pag-aayuno. Ang tunay na pag-aayuno ay hindi lamang tungkol sa pagtanggi sa pagkain. Ang tunay na pag-aayuno ay nangyayari kapag kusang-loob tayong nagbibigay ng bahagi ng ating sarili upang ang iba ay mabuhay, magkaroon ng ganap na buhay, at makilala si Jesus sa pamamagitan ng ating mga salita, gawa, at pagmamahal.

 Kapag pinipili natin ang pagtitiyaga kaysa galit — nag-aayuno tayo.

Kapag pinipili natin ang pagpapatawad kaysa sama ng loob — nag-aayuno tayo.

Kapag pinipili natin ang pagiging mapagbigay kaysa pagkamakasarili — nag-aayuno tayo.

Kapag pinipili nating itaas ang kapwa kaysa puro sarili ang iniisip — isinasabuhay natin ang tunay na pag-aayuno. 

Sa ating paglalakbay sa pananampalataya, nawa’y hingin natin ang biyaya na hindi lamang magsagawa ng panlabas na pag-aayuno, kundi isabuhay ang pag-aayuno sa ating puso, sa ating pakikipagkapwa, at sa ating pang-araw-araw na pagpili. Nawa’y ang ating buhay ay maging handog ng pag-ibig na nagpapakita ng presensya ni Jesus sa mundong ating ginagalawan.

Handa ba tayong mag-ayuno hindi lamang sa pagkain, kundi sa ating kayabangan, pagkamakasarili, at kawalang malasakit — upang sa pamamagitan natin, maranasan ng iba ang pag-ibig, awa, at buhay na presensya ni Jesus?— Marino J. Dasmarinas

Reflection for February 19 Thursday after Ash Wednesday: Luke 9:22-25

Gospel: Luke 9:22-25

Jesus said to his disciples: “The Son of Man must suffer greatly and be rejected by the elders, the chief priests, and the scribes, and be killed and on the third day be raised.” 

Then he said to all, “If anyone wishes to come after me, he must deny himself and take up his cross daily and follow me. For whoever wishes to save his life will lose it, but whoever loses his life for my sake will save it. What profit is there for one to gain the whole world yet lose or forfeit himself?”

+ + + + + + +

Reflection:

Do we have a cross that we are carrying right now?

All of us, in one way or another, carry our own share of little and big crosses in life. Some crosses are visible, while others are hidden deep within our hearts. Yet each cross forms part of our journey as we walk with the Lord.

Jesus gives us this paradoxical yet life-giving message: “If anyone wishes to come after me, he must deny himself, take up his cross daily, and follow me. For whoever wishes to save his life will lose it, but whoever loses his life for my sake will save it. What profit is there for one to gain the whole world yet lose or forfeit himself?” (Luke 9:23–25)

At first, these words may seem difficult to understand. But when we open our hearts in faith, we realize that these are precious and priceless, wisdom-filled words from the Lord. The moment we decide to truly follow Jesus, we begin to let go of worldly attachments that pull us away from Him. With courage and trust, we carry our cross each day as we walk in His footsteps.

As we carry our daily cross, we slowly realize that it is not as heavy as we first thought, because Jesus is with us. He walks beside us. He strengthens us. He helps us carry whatever cross we have, making sure that the burdens we carry right now do not crush us but instead draw us closer to His loving heart.

When Jesus carried the cross toward Golgotha (Calvary), His cross became a sign of suffering and intense pain. Yet that same cross also became the sign of triumph and salvation. In the same way, when we carry our cross with Jesus, that cross can become our path to purification, transformation, triumph, and ultimately, salvation.

Our crosses may not disappear immediately. But when we carry them with faith, hope, and love, they are no longer meaningless burdens. They become sacred encounters where we experience the saving presence of Jesus in our lives.

So if we are carrying a cross right now, let us humbly ask Jesus to help us carry it. Let us trust that He is walking with us every step of the way, even when the road feels long and difficult. —Marino J. Dasmarinas

Ang Mabuting Balita at Repleksyon Pebrero 19 Huwebes kasunod ng Miyerkules ng Abo: Lucas 9:22-25

Mabuting Balita: Lucas 9:22-25

Noong panahong iyon, sinabi ni Jesus sa kanyang mga alagad: "Ang Anak ng Tao'y dapat magtiis ng maraming hirap. Itatakwil siya ng matatanda ng bayan, ng mga punong saserdote at ng mga eskriba. Ipapapatay nila siya, ngunit sa ikatlong araw ay muling mabubuhay." 

At sinabi niya sa lahat, "Kung ibig ninumang sumunod sa akin, limutin niya ang ukol sa kanyang sarili, pasanin araw-araw ang kanyang krus at sumunod sa akin. 

Ang naghahangad magligtas ng kanyang buhay ay siyang mawawalan nito; ngunit ang mag-alay ng kanyang buhay alang-alang sa akin ay siyang magkakamit niyon. 

Ano nga ang mapapala ng tao, makamtan man niya ang buong sanlibutan kung ang katumbas naman nito'y ang kanyang buhay? Ano nga ang mapapala niya kung siya’y mapapahamak?”

+ + + + + + +

Repleksyon:

May krus ba tayong pasan sa ngayon?

Lahat tayo, sa iba’t ibang paraan, ay may dalang maliliit man o malalaking krus sa ating buhay. May mga krus na nakikita ng iba, at mayroon ding tahimik lamang nating dinadala sa kaibuturan ng ating puso. Ngunit ang bawat krus ay bahagi ng ating paglalakbay habang tayo ay lumalakad kasama ang Panginoon.

Ibinibigay sa atin ni Hesus ang tila kabalintunaang mensaheng ito na nagbibigay-buhay:

“Ang sinumang nagnanais sumunod sa akin ay kailangang itakwil ang kanyang sarili, pasanin ang kanyang krus araw-araw, at sumunod sa akin. Sapagkat ang sinumang nagnanais magligtas ng kanyang buhay ay mawawalan nito, ngunit ang sinumang mawalan ng buhay alang-alang sa akin ay makapagliligtas nito. Ano ang mapapala ng tao kung makamtan man niya ang buong mundo ngunit mapapahamak naman ang kanyang sarili?” (Lucas 9:23–25)

Sa unang tingin, maaaring mahirap unawain ang mga salitang ito. Ngunit kapag binuksan natin ang ating puso sa pananampalataya, mauunawaan natin na ang mga ito ay mahalaga, napakahalaga, at puno ng karunungang nagmumula sa Panginoon.

Sa sandaling piliin nating tunay na sumunod kay Hesus, unti-unti nating binibitawan ang mga makamundong bagay na humihila sa atin palayo sa Kanya. Nang may tapang at pagtitiwala, pinapasan natin ang ating krus araw-araw habang sinusundan natin ang Kanyang mga yapak.

Habang pinapasan natin ang ating pang-araw-araw na krus, unti-unti rin nating napapansin na hindi pala ito kasing bigat ng inaakala natin, sapagkat kasama natin si Hesus. Siya ang nagbibigay sa atin ng lakas. Siya ang umaakay sa atin.

Tinutulungan Niya tayong buhatin ang anumang krus na ating dinadala, at tinitiyak Niyang ang mga pasanin natin ngayon ay hindi magpapabagsak sa atin kundi maglalapit sa atin sa Kanyang pusong mapagmahal.

Nang pasanin ni Hesus ang krus patungong Golgota (Kalbaryo), ang krus ay naging tanda ng pagdurusa at matinding sakit. Ngunit ang mismong krus ding iyon ang naging tanda ng tagumpay at kaligtasan. Gayundin naman, kapag pinapasan natin ang ating krus kasama si Hesus, ang krus na iyon ay maaaring maging daan ng ating paglilinis, pagbabago ng puso, tagumpay, at sa huli, kaligtasan.

Maaaring hindi agad mawala ang ating mga krus. Ngunit kapag pinapasan natin ang mga ito nang may pananampalataya, pag-asa, at pag-ibig, hindi na lamang sila basta pasanin. Nagiging banal na tagpo ang mga ito kung saan nararanasan natin ang nagliligtas na presensya ni Hesus sa ating buhay.

Kaya kung tayo man ay may pinapasan na krus sa ngayon, buong kababaang-loob tayong manalangin at hilingin kay Hesus na tulungan Niya tayong buhatin ito. Magtiwala tayo na Siya ay kasama natin sa bawat hakbang, kahit mahaba at mahirap ang ating dinaraanan. —Marino J. Dasmarinas

Reflection for February 18 Ash Wednesday (Fasting and Abstinence): Matthew 6:1-6, 16-18

Gospel: Matthew 6:1-6, 16-18

Jesus said to his disciples: “Take care not to perform righteous deeds in order that people may see them; otherwise, you will have no recompense from your heavenly Father. When you give alms, do not blow a trumpet before you, as the hypocrites do in the synagogues and in the streets to win the praise of others.

Amen, I say to you, they have received their reward. But when you give alms, do not let your left hand know what your right is doing, so that your almsgiving may be secret. And your Father who sees in secret will repay you. 

“When you pray, do not be like the hypocrites, who love to stand and pray in the synagogues and on street corners so that others may see them. Amen, I say to you, they have received their reward. But when you pray, go to your inner room, close the door, and pray to your Father in secret. And your Father who sees in secret will repay you. 

“When you fast, do not look gloomy like the hypocrites. They neglect their appearance, so that they may appear to others to be fasting. Amen, I say to you, they have received their reward. But when you fast, anoint your head and wash your face, so that you may not appear to be fasting, except to your Father who is hidden. And your Father who sees what is hidden will repay you.”

+ + + + +  + +

Reflection:

The story is told about a man who had the habit of showing off the good and pious acts he did through social media. For example, when he attended Mass, he would take pictures and post them on his Facebook account. He did the same when performing acts of compassion, hoping that others would notice what he was doing.

If we reflect deeply, we may realize that, at times, we too can fall into the same temptation — the desire to be seen, appreciated, and affirmed by others for the good that we do. Yet this Ash Wednesday, the Gospel gently but firmly calls us back to what truly matters.

The three core teachings of the Gospel this Ash Wednesday are almsgiving, prayer, and fasting. Unlike many of our social media posts — pictures, comments, likes, and reactions — where we sometimes seek recognition, we are being lovingly invited by Jesus to turn away from selfish and ego-driven tendencies and return to a life centered on God.

In almsgiving, prayer, and fasting, Jesus invites us to do these noble acts quietly, humbly, and sincerely. When we help others, when we pray, and when we fast, we are encouraged to do so not for praise or attention, but out of love for God and love for others. When we choose humility over recognition, our hearts slowly become more like the heart of Christ.

When we do our good deeds away from the prying eyes of others, our Heavenly Father, who sees what is hidden, blesses us in ways deeper than public recognition ever could. The quiet transformation of our hearts becomes the greatest reward we can ever receive.

At the same time, Lent is a sacred invitation for us to reflect on our lives — especially our relationship with Jesus and the sins that weigh us down. When we examine our hearts, we must ask ourselves: Will we allow our sins to remain, or will we humbly surrender them to God through the Sacrament of Reconciliation?

Our sins can slowly pull us farther away from God. If we are not attentive, we may drift away from His love without even realizing it. Yet God never stops calling us back. His mercy is always waiting. His love is always ready to embrace us again.

None of us truly desires a life separated from God’s love. Deep within our hearts, we long for peace, forgiveness, healing, and true joy — all of which can only be found in Him.

Therefore, this Ash Wednesday and throughout the Lenten season, let us enter into deeper spiritual reflection. Let us look honestly at our sinfulness, the fragility of our lives, and the depth of our personal relationship with Jesus. Let us return to Him with humble and sincere hearts, trusting that He is always ready to receive us.

As we walk this Lenten journey together, may we choose humility over recognition, repentance over pride, and love over self-glory.— Marino J. Dasmarinas

Ang Mabuting Balita at Repleksyon Pebrero 18 Miyerkules ng Abo (Pag-aayuno at Abstinensya): Mateo 6:1-6, 16-18

Mabuting Balita: Mateo 6:1-6, 16-18

Noong panahong iyon, sinabi ni Hesus sa kanyang mga alagad: “Pag-ingatan ninyo na huwag maging pakitang-tao lamang ang paggawa ninyo ng mabuti. Kapag ganyan ang ginawa ninyo, wala kayong matatamong gantimpala buhat sa inyong Amang nasa langit.

“Kaya nga, kapag naglilimos ka, huwag mo nang ipagmakaingay ito, katulad ng ginagawa ng mga mapagpaimbabaw doon sa sinagoga at sa mga lansangan. Ginagawa nila ito upang purihin sila ng mga tao. Sinasabi ko sa inyo: tinanggap na nila ang kanilang gantimpala. Ngunit kung naglilimos ka, huwag mo nang ipaalam ito kahit sa iyong pinakamatalik na kaibigan upang malihim ang iyong paglilimos. At gagantihan ka ng iyong Amang nakakikita ng kabutihang ginagawa mo nang lihim. 

“At kapag nananalangin kayo huwag kayong tumulad sa mga mapagpaimbabaw. Mahilig silang manalangin nang patayo sa mga sinagoga at sa mga panukalang-daan, upang makita ng mga tao. Sinasabi ko sa inyo: tinanggap na nila ang kanilang gantimpala. Ngunit kapag mananalangin ka, pumasok ka sa iyong silid at isara mo ang pinto. Saka ka manalangin sa iyong Amang hindi mo nakikita, at gagantihan ka ng iyong Amang nakakikita ng kabutihang ginagawa mo nang lihim. 

“Kapag nag-aayuno kayo, huwag kayong magmukhang malungkot, tulad ng mga mapagimbabaw. Hindi sila nag-aayos upang malaman ng mga tao na sila’y nag-aayuno. Sinasabi ko sa inyo: tinanggap na nila ang kanilang gantimpala. Kapag ikaw ay nag-aayuno, mag-ayos ka ng buhok at maghilamos upang huwag mapansin ng mga tao na nag-aayuno ka. Ang iyong Amang hindi mo nakikita ang siya lamang nakaaalam nito. Siya, na nakakikita ng kabutihang ginagawa mo ng lihim, ang gaganti sa iyo.”

+ + + + + + +

Repleksyon:

May isang kuwento tungkol sa isang lalaki na nakasanayan nang ipakita sa social media ang mabubuti at maka-Diyos na kanyang ginagawa. Halimbawa, kapag siya ay nagsisimba, kinukunan niya ito ng litrato at ipinopost sa kanyang Facebook account. Ganito rin ang ginagawa niya kapag siya ay gumagawa ng mga gawaing may malasakit sa kapwa, upang mapansin siya ng ibang tao.

Kung pagninilayan natin ito nang mas malalim, maaari nating makita na kung minsan, tayo rin ay natutuksong hangarin ang pagkilala, papuri, at paghanga ng iba sa mga mabubuti nating ginagawa. Ngunit ngayong Miyerkules ng Abo, marahang inaanyayahan tayo ng Mabuting Balita na bumalik sa tunay na mahalaga.

Ang tatlong pangunahing aral ng Mabuting Balita ngayong Miyerkules ng Abo ay ang pagkakawanggawa, panalangin, at pag-aayuno. Hindi tulad ng marami sa ating mga social media posts — mga larawan, komento, likes, at reactions — kung saan minsan ay naghahangad tayo ng pagkilala, inaanyayahan tayo nang may pagmamahal ni Hesus na talikuran ang pagiging makasarili at ang paghahangad ng papuri.

Sa pagkakawanggawa, panalangin, at pag-aayuno, inaanyayahan tayo ni Jesus na gawin ang mga ito nang tahimik, mapagkumbaba, at taos-puso. Kapag tayo ay tumutulong sa kapwa, nananalangin, at nag-aayuno, gawin natin ito hindi para mapansin o purihin, kundi dahil sa ating pagmamahal sa Diyos at sa kapwa. Kapag pinipili natin ang kababaang-loob kaysa pagkilala ng tao, unti-unting nahuhubog ang ating puso upang maging katulad ng puso ni Kristo.

Kapag ginagawa natin ang mabubuti nating gawa nang hindi nakikita ng iba, ang ating Amang nasa Langit, na nakakakita ng lahat ay pinagpapala tayo sa paraang higit pa sa anumang papuri ng tao.

Kasabay nito, ang Kuwaresma ay isang banal na paanyaya para pagnilayan natin ang ating buhay — lalo na ang ating relasyon kay Jesus at ang mga kasalanang nagpapabigat sa atin. Kapag sinuri natin ang ating sarili, kailangan nating itanong: Hahayaan na lang ba nating manatili ang ating mga kasalanan, o mapagkumbaba ba nating isusuko ang mga ito sa Diyos sa pamamagitan ng Sakramento ng Kumpisal?

Ang ating mga kasalanan ay maaaring unti-unting maglayo sa atin sa Diyos. Kung hindi tayo magiging mapagmatyag, maaari tayong tuluyang malayo sa Kanyang pag-ibig nang hindi natin namamalayan. Ngunit hindi kailanman tumitigil ang Diyos sa pagtawag sa atin pabalik sa Kanya. Ang Kanyang awa ay laging naghihintay. Ang Kanyang pag-ibig ay laging handang yumakap muli sa atin.

Wala sa atin ang tunay na nagnanais na mabuhay na malayo sa pag-ibig ng Diyos. Sa kaibuturan ng ating puso, hinahangad natin ang kapayapaan, kapatawaran, kagalingan, at tunay na kagalakan — at ang lahat ng ito ay matatagpuan lamang natin sa Kanya.

Kaya ngayong Miyerkules ng Abo at sa buong panahon ng Kuwaresma, sama-sama tayong pumasok sa mas malalim na pagninilay espiritwal. Tapat nating harapin ang ating pagiging makasalanan, ang kahinaan ng ating buhay, at ang lalim ng ating personal na ugnayan kay Jesus. Bumalik tayo sa Kanya nang may mapagkumbaba at taos-pusong puso, nagtitiwala na lagi Niya tayong tatanggapin.

Sa ating paglalakbay ngayong Kuwaresma, piliin natin ang kababaang-loob kaysa paghahangad ng pagkilala, ang pagsisisi kaysa pagmamataas, at ang pag-ibig kaysa pagluwalhati sa sarili. — Marino J. Dasmarinas