Reflection for July 9 Thursday of the Fourteenth Week in Ordinary Time: Matthew 10:7-15

Gospel: Matthew 10:7-15

Jesus said to his Apostles: “As you go, make this proclamation: ‘The Kingdom of heaven is at hand.’ Cure the sick, raise the dead, cleanse the lepers, drive out demons. Without cost you have received; without cost you are to give.   

Do not take gold or silver or copper for your belts; no sack for the journey, or a second tunic, or sandals, or walking stick. The laborer deserves his keep. Whatever town or village you enter, look for a worthy person in it, and stay there until you leave. As you enter a house, wish it peace.    

If the house is worthy, let your peace come upon it; if not, let your peace return to you. Whoever will not receive you or listen to your words go outside that house or town and shake the dust from your feet. Amen, I say to you, it will be more tolerable for the land of Sodom and Gomorrah on the day of judgment than for that town.” 

+ + + +  + + +

Reflection:

The story is told of a righteous man who often reflected on the Kingdom of God. He would ask himself, "When will I experience the Kingdom of God?" Then, without warning, he suffered a heart attack and died. His soul was ushered by an angel into heaven to be with Jesus.

The Kingdom of God comes to us through the many avenues of life, and one of these avenues is our death. Whether we are ready or not, that moment will come for each one of us. If we were asked today, "Are we prepared to meet the Lord?" many, if not all, of us would probably answer, "Not yet," because we are still occupied with the many concerns, responsibilities, and pursuits of this earthly life.

We spend so much of our time working for things that will eventually pass away. But have we also been investing our time and energy in the things of God? Are we allowing our hearts to grow each day in faith, love, mercy, and obedience? Are we striving to deepen our friendship with Jesus by serving others, forgiving those who have hurt us, and living according to His will?

Jesus' instructions to His apostles are also His marching orders for us today: "Cure the sick, raise the dead, cleanse the lepers, and drive out demons." In other words, Jesus calls us to become instruments of His healing, compassion, hope, and love.

While we may not literally perform miracles as the apostles did, we are all called to bring His life-giving presence into the lives of others, especially the poor, the forgotten, the lonely, and those who are burdened by suffering. Whenever we freely give of ourselves, offer encouragement, extend forgiveness, or share what God has entrusted to us, we become living witnesses of His Kingdom.

Will we receive material or financial rewards for faithfully carrying out Jesus' mission? Perhaps not. Yet our greatest reward has never been earthly wealth, recognition, or success. Our greatest reward is the joy of walking with Christ now and the hope of dwelling with Him forever. Every act of love, every sacrifice made for His sake, and every faithful step of obedience prepares our hearts for our eternal home with Him.

Life is fleeting, and everything we possess in this world will one day be left behind. Wealth, achievements, and worldly success cannot accompany us into eternity. Only our relationship with God and the love we have shown to others will endure. As we journey through this life, may we continually choose what has eternal value, trusting that every act of faithfulness draws us closer to the Kingdom that Jesus has prepared for those who love Him.

When our earthly journey comes to an end and we finally stand before the Lord, will He find hearts that have been consumed by the pursuit of worldly treasures, or hearts that have faithfully loved, served, and followed Him?

Today, while we still have the gift of time, will we choose to prepare not merely for tomorrow, but for eternity? —Marino J. Dasmarinas

Ang Mabuting Balita at Repleksyon Hulyo 9 Huwebes ng Ika-14 Linggo sa Karaniwang Panahon: Mateo 10:7-15

Mabuting Balita: Mateo 10:7-15

Noong panahong iyon, sinabi ni Hesus sa kanyang mga apostol, "Humayo kayo at ipangaral ninyo na malapit nang maghari ang Diyos. Pagalingin ninyo ang mga may sakit at buhayin ang mga patay. Pagalingin ninyo ang mga ketongin at palayasin ang mga demonyo. Yamang tumanggap kayo nang walang bayad, magbigay naman kayo nang walang bayad.  

Huwag kayong magdala ng salapi -- maging ginto, pilak, o tanso -- sa inyong mga lukbutan. Huwag din kayong magdala ng supot sa inyong paglalakbay, ni bihisan, pampalit na panyapak, o tungkod; sapagkat ang manggagawa ay may karapatan sa kanyang ikabubuhay. 

"At saanmang bayan o nayon kayo dumating, humanap kayo ng taong karapat-dapat pakituluyan, at manatili kayo roon habang kayo'y nasa lugar na iyon. Pagpasok ninyo sa bahay, sabihin ninyo, 'Maghari nawa ang kapayapaan sa bahay na ito!' Kung karapat-dapat ang mga tao sa bahay na iyon, panatilihin ninyo sa kanila ang inyong bati.  

Ngunit kung hindi, bawiin ninyo ito. At kung ayaw kayong tanggapin o pakinggan sa isang tahanan o bayan, umalis kayo roon at ipagpag ang alikabok ng inyong mga paa. Sinasabi ko sa inyo na sa Araw ng Paghuhukom ay higit na mabigat ang ipaparusa sa mga tao sa bayang yaon kaysa dinanas ng mga taga-Sodoma at taga-Gomorra."

+ + + + + + +

Repleksyon:

May isang kuwento tungkol sa isang matuwid na tao na madalas magnilay tungkol sa Kaharian ng Diyos. Madalas niyang itanong sa kanyang sarili, "Kailan ko mararanasan ang Kaharian ng Diyos?" Ngunit isang araw, bigla siyang inatake sa puso at namatay. Pagkatapos nito, ang kanyang kaluluwa ay inalalayan ng isang anghel patungo sa langit upang makapiling si Jesus.

Ang Kaharian ng Diyos ay dumarating sa atin sa iba't ibang yugto at paraan ng ating buhay, at isa sa mga ito ay ang ating kamatayan. Dumating man ito nang inaasahan o hindi, tiyak na darating ang sandaling haharap tayong lahat sa Panginoon.

Kung tatanungin tayo ngayon, "Handa na ba tayong makatagpo ang Panginoon?" marahil marami, kung hindi man tayong lahat, ang sasagot ng, "Hindi pa," sapagkat abalang-abala pa tayo sa ating mga gawain, responsibilidad, at mga hangarin sa mundong ito.

Marami tayong oras na ginugugol sa paghahanap ng mga bagay na panandalian lamang. Ngunit gaano naman karami ang ating oras na inilalaan para sa Diyos at sa mga bagay na may walang hanggang halaga? Pinagsisikapan ba nating mapalalim ang ating pakikipagkaibigan kay Jesus sa pamamagitan ng pananampalataya, pagmamahal, awa, pagpapatawad, at paglilingkod sa ating kapwa?

Ang ipinag-utos ni Jesus sa Kanyang mga apostol ay Siya ring ipinag-uutos Niya sa atin ngayon: "Pagalingin ninyo ang mga maysakit, buhayin ang mga patay, linisin ang mga ketongin, at palayasin ang mga demonyo." Sa madaling salita, tinatawag Niya tayong maging mga daluyan ng Kanyang pag-ibig, habag, pag-asa, at kagalingan sa buhay ng iba.

Maaaring hindi tayo gumawa ng mga himalang tulad ng ginawa ng mga apostol, ngunit kaya nating maghatid ng himala ng kabutihan sa pamamagitan ng ating malasakit, pagpapatawad, pagtulong, at bukas-palad na pagbabahagi ng mga pagpapalang ipinagkatiwala sa atin ng Diyos. Sa tuwing ginagawa natin ito, lalo tayong lumalapit kay Jesus at nagiging buhay na saksi ng Kanyang Kaharian.

Makatatanggap ba tayo ng gantimpalang materyal o salapi sa pagtupad sa misyon ni Jesus? Maaaring hindi. Ngunit ang pinakamahalagang gantimpala ay hindi kailanman nasusukat sa kayamanan, karangalan, o tagumpay sa mundong ito.

Ang ating pinakadakilang gantimpala ay ang mamuhay kasama ni Hesus ngayon at ang makapiling Siya magpakailanman sa Kanyang Kaharian. Ang bawat kabutihang ginagawa natin, bawat sakripisyong iniaalay natin alang-alang sa Kanya, at bawat hakbang ng katapatan sa Kanyang kalooban ay unti-unting naghahanda sa atin para sa ating walang hanggang tahanan.

Maikli lamang ang ating buhay sa mundo. Darating ang araw na iiwan natin ang lahat ng ating ari-arian, tagumpay, at mga pinaghirapan. Ang tanging madadala natin sa harapan ng Diyos ay ang ating pananampalataya, ang ating pagmamahal sa Kanya, at ang pag-ibig na ating ipinamalas sa ating kapwa.

Kaya't habang ipinagkakaloob pa sa atin ng Panginoon ang bawat bagong araw, piliin nating mamuhay para sa mga bagay na may walang hanggang halaga at patuloy tayong lumakad kasama Niya.

Kapag dumating ang araw na tayo'y tatawagin na ng Panginoon, ano kaya ang matatagpuan Niya sa ating mga puso—mga pusong labis na nahumaling sa mga kayamanan ng mundong ito, o mga pusong tapat na nagmahal, naglingkod, at sumunod sa Kanya?

Habang may pagkakataon pa tayo ngayon, pipiliin ba nating ihanda ang ating sarili hindi lamang para sa kinabukasan sa mundong ito, kundi higit sa lahat para sa walang hanggang buhay na inihanda ng Diyos para sa mga umiibig sa Kanya?—Marino J. Dasmarinas

Reflection for July 8 Wednesday of the Fourteenth Week in Ordinary Time: Matthew 10:1-7

Gospel: Matthew 10:1-7

Jesus summoned his Twelve disciples and gave them authority over unclean spirits to drive them out and to cure every disease and every illness.

The names of the Twelve Apostles are these: first, Simon called Peter, and his brother Andrew; James, the son of Zebedee, and his brother John; Philip and Bartholomew, Thomas and Matthew the tax collector; James, the son of Alphaeus, and Thaddeus; Simon the Cananean, and Judas Iscariot who betrayed Jesus. 

Jesus sent out these Twelve after instructing them thus, “Do not go into pagan territory or enter a Samaritan town. Go rather to the lost sheep of the house of Israel. As you go, make this proclamation: ‘The Kingdom of heaven is at hand.’”

 + + + + + + +

Reflection:

The story is told of an old man who died. As he was about to enter the pearly gates, he found Jesus there instead of St. Peter. Jesus asked him, “Have you done anything to propagate the faith?” The old man was unable to answer because he had not done anything to evangelize anyone.

Perhaps when our own time comes to pass through those same pearly gates, we too may hear our Lord ask us, “Have you done anything to spread the faith?” How will we answer Him? Will we be able to tell Him that we faithfully shared the Good News with others, or will we stand before Him with hearts filled with regret over opportunities we let pass by?

When Jesus called the Twelve Apostles, He did not immediately send them to distant places. Instead, He instructed them to begin by evangelizing those within their own sphere of influence. It is as if the Lord was reminding them, “Before you go far away, make sure that those nearest to you have first heard the Good News.”

That same call echoes in our hearts today. Before we seek to evangelize people far from us, we are first invited to share Christ with those closest to us—our family, our relatives, and those with whom we live each day. Parents, in a special way, have the beautiful mission of leading everyone in their household to know, love, and follow Jesus. What a blessing it is when our homes become places where faith is lived, nurtured, and joyfully passed on from one generation to the next.

One powerful witness is a family that faithfully attends Holy Mass together every Sunday. Such a simple yet profound act proclaims to others that God truly comes first in our lives. Without saying a word, our example can inspire other families to draw closer to the Lord and worship Him together.

Yet many of us are influenced by today's "selfie mindset," shaped by social media and the culture of modern life. We can easily slip into thinking, "My life, my worship, my faith." When our faith becomes centered only on ourselves, it gradually weakens our concern for others and closes our hearts to the mission Christ has entrusted to us.

As disciples of Jesus, however, we are called to replace a selfie mindset with a Gospel mindset—one that lovingly reaches out, encourages, and leads others to Christ. Let us begin where God has placed us: within our own homes. Through our prayers, our loving example, our kind words, and our daily acts of charity, we can become instruments through whom our families encounter the living Lord. When Christ reigns in our homes, His light naturally shines beyond them.

Today, let us ask the Holy Spirit to fill our hearts with renewed love for Christ and with the courage to share that love with others. May we never take for granted the people God has entrusted to us, for they are the first mission field He has given us.

When we one day stand before Jesus, will we be able to joyfully say that we began sharing our faith with those closest to us, or will someone in our own family still be waiting to hear the Good News through our words, our example, and our love? —Marino J. Dasmarinas

Ang Mabuting Balita at Repleksyon Hulyo 8 Miyerkules ng Ika-14 Linggo sa Karaniwang Panahon: Mateo 10:1-7

Mabuting Balita: Mateo 10:1-7

Noong panahong iyon, tinipon ni Jesus ang labindalawang alagad at binigyan ng kapangyarihang magpapalayas ng masasamang espiritu at magpagaling ng mga may karamdaman. 

Ito ang pangalan ng labindalawang apostol: si Simon na tinatawag na Pedro at si Andres na kanyang kapatid; sina Santiago at Juan na mga anak ni Zebedeo; sina Felipe at Bartolome; si Tomas, at si Mateo na publikano; si Santiago na anak ni Alfeo, at si Tadeo; si Simong Makabayan at si Judas Iscariote, ang nagkanulo kay Jesus.  

Ang labindalawang ito'y sinugo ni Jesus at kanyang pinagbilinan: "Huwag kayong pupunta sa lugar ng mga Hentil, o alinmang bayan ng mga Samaritano. Sa halip ay hanapin ninyo ang mga nawawalang tupa ng sambahayan ng Israel. Humayo kayo at ipangaral ninyo na malapit nang maghari ang Diyos."

+ + + + + + +  

Repleksyon:

May isang kuwento tungkol sa isang matandang lalaki na namatay. Nang siya ay papasok na sa pintuan ng langit, si Jesus mismo ang sumalubong sa kanya, at hindi si San Pedro. Tinanong siya ni Jesus, “May ginawa ka ba upang maipalaganap ang pananampalataya?” Hindi siya nakasagot sapagkat wala siyang naakay o naibahagi sa iba ang Mabuting Balita.

Marahil, darating din ang araw na tatawid tayo sa pintuan ng langit. At sino ang makapagsasabi? Baka tayo rin ay tanungin ng Panginoon, “May ginawa ka ba upang maibahagi ang pananampalataya?” 

Ano kaya ang magiging sagot natin? Masasabi kaya nating naging tapat tayong saksi ni Hesus, o mapupuno ba ng panghihinayang ang ating puso dahil pinalampas natin ang maraming pagkakataong magbahagi ng Kanyang pag-ibig?

Nang tawagin ni Jesus ang Labindalawang Apostol, hindi Niya sila agad isinugo sa malalayong lugar. Sa halip, inutusan Niya silang magsimula sa mga taong nasa kanilang sariling paligid. Para bang sinasabi Niya, “Bago kayo lumayo, tiyakin muna ninyong naipahayag ang Mabuting Balita sa mga pinakamalapit sa inyo.”

Ganyan din ang paanyaya ng Panginoon sa ating lahat ngayon. Bago natin hangaring akayin ang iba, magsimula muna tayo sa loob ng ating sariling tahanan. 

Ang una nating misyon ay ang ating pamilya—ang ating asawa, mga anak, mga magulang, mga kapatid, at lahat ng mga taong ipinagkatiwala ng Diyos sa atin.

Isang natatanging tungkulin ng mga magulang ang akayin ang buong sambahayan upang makilala, mahalin, at sundan si Jesus. Napakagandang pagmasdan ang isang tahanang ang sentro ng buhay ay ang Panginoon.

Napakalakas ng patotoong ibinibigay ng isang pamilyang sama-samang dumadalo sa Banal na Misa tuwing Linggo. Hindi man sila magsalita, ang kanilang halimbawa ay tahimik ngunit makapangyarihang paanyaya sa iba na unahin din ang Diyos at sambahin Siya bilang isang pamilya.

Subalit sa panahon natin ngayon, madali tayong mahulog sa tinatawag na “selfie mindset,” na pinalalakas ng impluwensiya ng social media at ng makabagong pamumuhay. Unti-unti nating naiisip, “Buhay ko ito, pananampalataya ko ito, at ako lamang ang dapat kong isipin.”

Kapag ang ating pananampalataya ay naging nakatuon lamang sa ating sarili, unti-unti ring lumalamig ang ating malasakit sa kaligtasan ng iba at nawawala ang ating sigasig na maging mga saksi ni Hesus.

Ngunit hindi tayo tinawag ni Jesus upang mamuhay para lamang sa ating sarili. Tinawag Niya tayong maging liwanag ng mundo at asin ng lupa. Kaya't talikuran natin ang “selfie mindset” at yakapin natin ang “Gospel mindset”—isang pusong handang magmahal, maglingkod, at magbahagi ng Mabuting Balita.

Simulan natin ito sa ating sariling tahanan. Sa pamamagitan ng ating panalangin, mabuting halimbawa, mapagmahal na pananalita, at mga gawa ng kabutihan, maaari tayong maging daan upang makatagpo ng buhay na Hesus ang ating pamilya. Kapag si Hesus ang naghahari sa ating tahanan, ang Kanyang liwanag ay kusang magniningning hanggang sa maabot ang iba.

Manalangin tayo na puspusin tayo ng Espiritu Santo ng pag-ibig, karunungan, at lakas ng loob upang maging tapat na mga saksi ni Cristo saan man tayo naroroon. Nawa'y huwag nating sayangin ang mga taong ipinagkatiwala ng Diyos sa atin, sapagkat sila ang unang nais Niyang ating paglingkuran.

Kapag dumating ang araw na tayo'y humarap kay Jesus, maipagmamalaki ba nating naibahagi natin ang ating pananampalataya sa mga pinakamalapit sa ating puso, o mayroon pa bang miyembro ng ating sariling pamilya na naghihintay pa ring marinig ang Mabuting Balita sa pamamagitan ng ating buhay, ating mga salita, at ating pagmamahal?– Marino J. Dasmarinas

Reflection for July 7 Tuesday of the Fourteenth Week in Ordinary Time: Matthew 9:32-38

Gospel: Matthew 9:32-38

A demoniac who could not speak was brought to Jesus, and when the demon was driven out the mute man spoke. The crowds were amazed and said, “Nothing like this has ever been seen in Israel.” But the Pharisees said, “He drives out demons by the prince of demons.”  

Jesus went around to all the towns and villages, teaching in their synagogues, proclaiming the Gospel of the Kingdom, and curing every disease and illness. At the sight of the crowds, his heart was moved with pity for them because they were troubled and abandoned, like sheep without a shepherd.  

Then he said to his disciples, “The harvest is abundant but the laborers are few; so ask the master of the harvest to send out laborers for his harvest.”

+ + + +  + + +

Reflection:

What are we going to do if the good we do is neither appreciated nor acknowledged?

Suppose we do something kind for a neighbor, but instead of hearing, “Thank you,” we are accused of having a hidden agenda. Such experiences can deeply hurt us and tempt us to stop doing good.

The same thing happened to Jesus. After He drove the demon out of the mute man, some people accused Him of being in league with demons. What an irony! The One who came to bring healing, freedom, and life was misunderstood and falsely judged. Yet Jesus did not allow rejection or false accusations to stop Him from fulfilling His mission. He remained faithful to His Father's will and continued doing good with love and humility.

 The Gospel gently reminds us that this may also happen to us. There will be times when our kindness is misunderstood, our sincere intentions are questioned, and our sacrifices go unnoticed. But if this happened to our Lord, we should not be surprised when it happens to us as well.

Jesus teaches us what to do when our goodness is not appreciated. We simply continue doing good because we do not serve to gain recognition, praise, or personal honor. Instead, we humbly offer our good works for the greater glory of God, trusting that He sees every act of love, no matter how hidden it may be.

Even when no one notices or appreciates our efforts, we need not lose heart. Our loving Father sees everything we do. He knows the true intentions of our hearts and understands every sacrifice we make for His sake. While people may judge only what is visible, God sees what is hidden within us. Our reward, therefore, comes from Him—not from human applause or approval.

Let us, then, never grow weary of doing good. Every act of kindness offered with love becomes a pleasing offering before God. Even if we do not receive our reward in this life, we can trust that the Lord, in His perfect time, will reward our faithfulness. He has prepared for us the gift of eternal life—a life filled with His presence, where there will be no more sorrow, worry, pain, or tears.

Today, let us ask ourselves: Will we continue doing good even when no one thanks us, misunderstands us, or recognizes our efforts, trusting that God's approval is far greater than the praise of the world?– Marino J. Dasmarinas   

Ang Mabuting Balita at Repleksyon Hulyo 7 Martes ng Ika-14 Linggo sa Karaniwang Panahon: Mateo 9:32-38

Mabuting Balita: Mateo 9:32-38

Noong panahong iyon, dinala kay Jesus ang isang piping inaalihan ng demonyo. Pinalayas ni Jesus ang demonyo at nakapagsalita ang pipi. Namangha ang mga tao, at sinabi nila, "Kailanma'y walang nakitang katulad nito sa Israel!" Datapwat sinabi ng mga Pariseo, "Ang prinsipe ng mga demonyo ang nagbigay sa kanya ng kapangyarihang magpalayas ng mga demonyo." 

Nilibot ni Jesus ang mga bayan at nayon at nagturo sa mga sinagoga. Ipinangaral niya ang Mabuting Balita tungkol sa paghahari ng Diyos, at pinagaling ang mga maysakit, anuman ang kanilang karamdaman. Nang makita niya ang napakaraming tao, nahabag siya sa kanila sapagkat sila'y lito at lupaypay, parang mga tupang walang pastol. 

Kaya't sinabi niya sa kanyang mga alagad, "Sagana ang aanihin, ngunit kakaunti ang mag-aani. Idalangin ninyo sa may-ari ng anihin na magpadala siya ng mga manggagawa sa kanyang aanihin."

+ + + + + + +   

Repleksyon:

Ano ang gagawin natin kung ang kabutihang ginagawa natin ay hindi man lamang napahahalagahan o kinikilala? 

Halimbawa, gumawa tayo ng kabutihan para sa ating kapwa, ngunit sa halip na makarinig ng, “Salamat,” tayo pa ang mapagbintangang may lihim na motibo sa ating pagtulong. Masakit itong maranasan at maaaring matukso tayong tumigil na lamang sa paggawa ng mabuti. 

Ganito rin ang naranasan ni Jesus. Matapos Niyang palayasin ang demonyo sa piping lalaki, inakusahan pa Siya ng ilan na nakikipagsabwatan sa demonyo. Kay laking kabalintunaan! Ang Siyang dumating upang magdala ng kagalingan, kalayaan, at buhay ay Siya pang hinusgahan at pinaratangan ng kasamaan. 

Ngunit hindi hinayaan ni Jesus na pigilan Siya ng pagtanggi, maling paratang, o kawalan ng pagpapahalaga. Nanatili Siyang tapat sa kalooban ng Ama at nagpatuloy sa paggawa ng mabuti nang may kababaang-loob at pag-ibig. 

Ito rin ang paalala sa atin ng Ebanghelyo. Darating ang mga pagkakataong ang ating kabutihan ay hindi mauunawaan, ang ating mabuting hangarin ay pagdududahan, at ang ating mga sakripisyo ay hindi mapapansin. Ngunit kung ito ay naranasan ng ating Panginoon, hindi tayo dapat magtaka kung maranasan din natin ito. 

Itinuturo sa atin ni Jesus kung ano ang dapat nating gawin kapag hindi pinahahalagahan ang ating kabutihan. Magpatuloy lamang tayo sa paggawa ng mabuti, sapagkat hindi natin ito ginagawa upang tumanggap ng papuri, pagkilala, o karangalan. Ginagawa natin ito para sa higit na ikaluluwalhati ng Diyos. Ang ating mabubuting gawa ay maging tahimik na handog ng pag-ibig para sa Kanya. 

Kapag walang nakakakita o kumikilala sa ating kabutihan, huwag tayong panghinaan ng loob. Nakikita ng Panginoon ang bawat kabutihang ginagawa natin. Kilala Niya ang tunay na hangarin ng ating puso at nauunawaan Niya ang bawat sakripisyong iniaalay natin alang-alang sa Kanya. Maaaring tao ang tumingin lamang sa panlabas, ngunit ang Diyos ay tumitingin sa kaibuturan ng ating puso. Siya ang magbibigay ng gantimpala sa atin, hindi ang papuri o pagkilala ng mundo. 

Kaya't huwag tayong mapagod sa paggawa ng mabuti. Ang bawat kabutihang ginagawa natin nang may pag-ibig at katapatan ay hindi nasasayang sa paningin ng Diyos. At kung hindi man natin matanggap ang gantimpala sa buhay na ito, makapagtitiwala tayong gagantimpalaan tayo ng Panginoon sa Kanyang takdang panahon. Inihahanda Niya para sa atin ang buhay na walang hanggan—isang buhay na wala nang luha, dalamhati, pag-aalala, o sakit, kundi walang hanggang kagalakan sa Kanyang piling. 

Ngayon, tanungin natin ang ating sarili: Magpapatuloy pa rin ba tayong gumawa ng mabuti kahit hindi tayo pasalamatan, kilalanin, o maunawaan ng iba, dahil sapat na ba sa atin ang malaman na ang Diyos ang nakakakita, nakaaalam, at nalulugod sa bawat kabutihang iniaalay natin para sa Kanya?– Marino J. Dasmarinas

Reflection for July 6 Monday of the Fourteenth Week in Ordinary Time: Matthew 9:18-26

Gospel: Matthew 9:18-26

While Jesus was speaking, an official came forward, knelt down before him, and said, “My daughter has just died. But come, lay your hand on her, and she will live.” Jesus rose and followed him, and so did his disciples. 

A woman suffering hemorrhages for twelve years came up behind him and touched the tassel on his cloak. She said to herself, “If only I can touch his cloak, I shall be cured.” Jesus turned around and saw her, and said, “Courage, daughter! Your faith has saved you.” And from that hour the woman was cured.  

When Jesus arrived at the official’s house and saw the flute players and the crowd who were making a commotion, he said, “Go away! The girl is not dead but sleeping.” And they ridiculed him. When the crowd was put out, he came and took her by the hand, and the little girl arose. And news of this spread throughout all that land.

+ + + +  + + +

Reflection:

Do we worry that our prayers to the Lord will not be heard?

Let us not allow fear or anxiety to take hold of our hearts. As long as we come to the Lord with genuine faith, we can be confident that He hears every prayer we offer. He may not always answer according to our own plans or timetable, but He always responds according to His perfect wisdom, love, and will. Our prayers are never ignored, for our loving and faithful God knows what is truly best for us.

Why is it that we do not always receive what we ask from Jesus? At times, it is because doubt weakens our faith, or because we fail to cooperate with Him through faithful action. True faith is not only expressed through our words but is also revealed by the way we live and respond to God's call.

Sometimes we pray without deep conviction. We utter words, yet our hearts are hesitant, uncertain, or divided. But powerful prayer flows from a heart that completely trusts in the Lord. When we surrender our fears, cast aside our doubts, and confidently entrust everything to Jesus, we open ourselves to receive His grace. We can rest in the assurance that He is gracious, merciful, and always faithful to those who seek Him with sincere hearts.

In today's Gospel, we encounter two people whose prayers were strengthened by both faith and action. They did not simply ask Jesus for help—they approached Him with unwavering trust and acted upon that faith. Because they believed in His power and compassion, they experienced His loving response.

May their example inspire us to bring every joy, every burden, every fear, and every hope before the Lord. Let us continue to go to Jesus not only when we are in need, but also in moments of peace, gratitude, and blessing. The more we seek Him, the more our friendship with Him deepens, and the stronger our faith becomes. As we remain close to Him, we learn to trust Him more completely and discover the peace that only He can give.

How do we deepen our friendship with Jesus? We spend time with Him each day in prayer, meditate on His Word in the Bible, faithfully participate in the Holy Mass, and visit Him in the Adoration Chapel. Every moment we spend with the Lord draws us closer to His Sacred Heart and transforms us little by little into the people He calls us to be.

Today, Jesus lovingly invites us to trust Him more deeply than ever before. Will we bring our prayers to Him with unwavering faith, support them with faithful action, and choose each day to grow in a deeper friendship with the One who never fails us?– Marino J. Dasmarinas

Ang Mabuting Balita at Repleksyon Hulyo 6 Lunes ng Ika-14 na Linggo sa Karaniwang Panahon: Mateo 9:18-26

Mabuting Balita: Mateo 9:18-26

Noong panahong iyon, samantalang nagsasalita si Jesus, may dumating na isang pinuno ng mga Judio. Lumuhod sa harapan niya at ang sabi, "Kamamatay lang po ng aking anak na babae; ngunit sumama lang kayo sa akin at ipatong ang inyong kamay sa kanya ay mabubuhay siya." Tumindig si Jesus at sumama sa kanya, gayon din ang kanyang mga alagad.  

Sumunod din ang isang babaing may labingdalawang taon nang dinudugo. Lumapit ito sa likuran ni Jesus at hinipo ang laylayan ng kanyang damit. Sapagkat sinabi niya sa sarili, "Mahipo ko lamang ang kanyang damit ay gagaling na ako." Bumaling si Jesus at pagkakita sa kanya'y sinabi, "Anak, lakasan mo ang iyong loob! Pinagaling ka ng iyong pananalig." Noon di'y gumaling ang babae. 

Nang dumating si Jesus sa bahay ng pinuno, nakita niya ang mga manunugtog ng plauta at ang maraming taong nagkakaingay. Sinabi niya, "Magsilabas kayo! Hindi patay ang bata; natutulog lang!" At siya'y pinagtawanan nila. Ngunit nang mapalabas na ang mga tao, pumasok siya, hinawakan sa kamay ang bata at ito'y nagbangon. At ang balita tungkol sa pangyayaring ito ay kumalat sa buong lupaing iyon. 

+ + + + + + +

Repleksyon:

Nag-aalala ba tayo na baka hindi dinggin ng Panginoon ang ating mga panalangin?

Huwag nating hayaang manaig ang takot o pag-aalala sa ating mga puso. Hangga't lumalapit tayo sa Panginoon nang may tunay na pananampalataya, makatitiyak tayong dinirinig Niya ang bawat panalanging ating iniaalay.

Maaaring hindi Niya ito sagutin ayon sa ating inaasahan o sa panahong nais natin, ngunit lagi Siyang tumutugon ayon sa Kanyang ganap na karunungan, pag-ibig, at banal na kalooban. Walang panalanging nagmumula sa pusong nagtitiwala sa Kanya ang nasasayang o nababalewala.

Bakit nga ba hindi natin laging natatanggap ang ating hinihiling kay Jesus? Kung minsan, hinahayaan nating manaig ang pag-aalinlangan sa ating puso, o kaya naman ay hindi natin sinasabayan ng tapat na pagkilos ang ating pananampalataya. Ang tunay na pananampalataya ay hindi lamang nasasambit sa ating mga panalangin, kundi naipapakita rin sa paraan ng ating pamumuhay at pagsunod sa kalooban ng Diyos.

May mga pagkakataong tayo ay nananalangin ngunit kulang sa pananalig at pagtitiwala. Nababanggit natin ang mga salita ng panalangin, ngunit nag-aatubili ang ating puso. Ang pinakamakapangyarihang panalangin ay yaong nagmumula sa pusong lubos na nagtitiwala sa Panginoon.

Kapag isinuko natin kay Jesus ang ating mga takot, pag-aalinlangan, at mga pasanin, at buong pagtitiwala nating ipinauubaya sa Kanya ang ating buhay, binubuksan natin ang ating sarili upang tanggapin ang Kanyang biyaya. Makaaasa tayong hindi Niya tayo pababayaan sapagkat Siya ay puspos ng habag, awa, at walang hanggang katapatan.

Sa Ebanghelyo ngayon, nasaksihan natin ang dalawang taong lumapit kay Jesus na may pananampalatayang sinamahan ng pagkilos. Hindi lamang sila humiling ng tulong; buong pagtitiwala silang lumapit sa Kanya at isinabuhay ang kanilang pananampalataya. Dahil dito, naranasan nila ang Kanyang mapagmahal at makapangyarihang pagtugon.

Nawa'y maging inspirasyon sa atin ang kanilang halimbawa. Dalhin natin kay Jesus ang bawat kagalakan, bawat suliranin, bawat takot, at bawat pag-asa ng ating puso. Lumapit tayo sa Kanya hindi lamang kapag tayo ay may pangangailangan, kundi maging sa mga panahong payapa ang ating buhay at umaapaw ang ating pasasalamat.

Habang lalo tayong lumalapit sa Kanya, lalo ring tumitibay ang ating pakikipagkaibigan sa Kanya at lumalago ang ating pananampalataya. Sa piling Niya, matatagpuan natin ang kapayapaang tanging Siya lamang ang makapagbibigay.

Paano natin mapapalalim ang ating pakikipagkaibigan kay Jesus? Maglaan tayo ng oras araw-araw para sa panalangin, magnilay sa Kanyang Salita sa Banal na Kasulatan, maging tapat sa pagdalo at pakikiisa sa Banal na Misa, at dumalaw sa Kanya sa Adoration Chapel. Ang bawat sandaling inilalaan natin sa Panginoon ay unti-unti tayong binabago at inilalapit sa Kanyang Banal na Puso.

Inaanyayahan tayo ni Jesus na magtiwala nang lubusan sa Kanya. Handa ba tayong ialay sa Kanya ang ating mga panalangin nang may buong pananampalataya at samahan ito ng tapat na pagkilos?– Marino J. Dasmarinas

Reflection for July 5 Fourteenth Sunday in Ordinary Time: Matthew 11:25-30

Gospel: Matthew 11:25-30

At that time Jesus exclaimed: “I give praise to you, Father, Lord of heaven and earth, for although you have hidden these things from the wise and the learned you have revealed them to little ones. Yes, Father, such has been your gracious will. 

All things have been handed over to me by my Father. No one knows the Son except the Father, and no one knows the Father except the Son and anyone to whom the Son wishes to reveal him.” 

“Come to me, all you who labor and are burdened, and I will give you rest. Take my yoke upon you and learn from me, for I am meek and humble of heart; and you will find rest for yourselves. For my yoke is easy, and my burden light.”

+ + + + + + +

Reflection:

There was a man who had wealth, knowledge, and success. He believed that his own wisdom and abilities were enough, so he rarely sought God’s guidance. But when trials came, he realized that his achievements could not give him the peace his heart was longing for.

In his darkest hour, he kneeled before Jesus and surrendered everything to Him. He discovered that true greatness is not found in what we have, but in our trust and dependence on God.

What is the key to the heart of Jesus?

It is humility. Humility is the quiet posture of a heart that trusts Jesus as children trust their loving parents. It is the willingness to surrender everything to Him—our dreams, our plans, our strengths, our weaknesses, and even our very lives. Humility opens the door to the heart of Jesus, yet it is a treasure that is often overlooked by those who rely solely on human wisdom and understanding.

At times, we may be tempted to depend more on ourselves than on the Lord. We may rely on our knowledge, abilities, achievements, or resources, believing they are enough to accomplish what we desire. Without realizing it, we can move forward with our own plans without first seeking God's guidance, trusting in our own strength instead of His unfailing wisdom.

Yet life without God is empty and barren. We may possess wealth, power, influence, or knowledge, but if Jesus is not at the center of our lives and if we do not place our trust in Him, these things have no lasting value. Apart from God, everything this world offers is temporary and fleeting. True significance, lasting peace, and genuine fulfillment are found only in Him.

History and even our own experience remind us that many who pursued success apart from God eventually discovered that earthly achievements could never satisfy the deepest longings of the human heart.

Some allowed wealth, power, influence, or worldly wisdom to become the foundation of their lives instead of the Lord. In trusting themselves more than God, they drifted away from the One who alone gives life its true purpose and meaning.

The Lord lovingly calls each one of us to humble ourselves before Him and draw near to His presence. He invites us to lay down our pride, surrender our self-reliance, and place our complete trust in His faithful hands. He alone is our refuge, our strength, and our lasting peace. When we humble ourselves before Jesus, we discover that His heart is always open to welcome us with mercy, grace, and unfailing love.

Today, let us choose humility over pride, trust over self-reliance, and surrender over control. Let us seek our rest not in the passing promises of this world but in the loving embrace of Christ, who alone can satisfy the deepest desires of our hearts.

As we come before the Lord today, are we truly placing our complete trust in Jesus, or are we still clinging to our own wisdom, strength, and achievements? May we have the humility to surrender everything to Him, for only then will we discover the joy, peace, and fullness of life that can be found only in Him.— Marino J. Dasmarinas

Ang Mabuting Balita at Repleksyon Hulyo 5 Ika-14 Linggo sa Karaniwang Panahon: Mateo 11:25-30

Mabuting Balita: Mateo 11:25-30

Noong panahong iyon, sinabi ni Jesus, "Pinasasalamatan kita, Ama, Panginoon ng langit at lupa, sapagkat inilihim mo ang mga bagay na ito sa marurunong at matatalino at inihayag sa mga may kaloobang tulad ng sa bata. Oo, Ama, sapagkat gayon ang ikinalulugod mo.

"Ibinigay sa akin ng aking Ama ang lahat ng bagay. Walang nakakikilala sa Anak kundi ang Ama, at walang nakakikilala sa Ama kundi ang Anak at yaong marapating pagpahayagan ng Anak.

"Lumapit kayo sa akin, kayong lahat na napapagal at; nabibigatan sa inyong pasanin, at kayo'y pagpapahingahin ko. Pasanin ninyo ang aking pamatok, at mag-aral kayo sa akin; ako'y maamo at mababang-loob, at makasusumpong kayo ng kapahingahan para sa inyong kaluluwa. Sapagkat maginhawang dalhin ang aking pamatok, at magaan ang pasaning ibibigay ko sa inyo." 

+ + + + + + + 

Repleksyon:

May isang tao na pinagpala ng kayamanan, kaalaman, at tagumpay. Naniniwala siya na sapat na ang kanyang sariling talino at kakayahan kaya bihira niyang hingin ang patnubay ng Diyos. Ngunit nang dumating ang mga pagsubok sa kanyang buhay, natuklasan niyang hindi kayang ibigay ng kanyang mga tagumpay ang kapayapaang hinahanap ng kanyang puso.

Sa kadiliman ng kanyang buhay  ay, lumuhod siya kay Jesus at isinuko ang lahat sa Kanya. Natutunan niya na ang tunay na kadakilaan ay hindi nasusukat sa kung ano ang ating taglay, kundi sa ating pagtitiwala, pagpapakumbaba  at pag-asa sa Diyos.

 Ano ang susi sa puso ni Jesus?

Ito ay ang kababaang-loob. Ang kababaang-loob ay ang tahimik na saloobin ng pusong lubos na nagtitiwala kay Jesus, tulad ng pagtitiwala ng isang bata sa kanyang mapagmahal na mga magulang. Ito ang kusang pagsuko sa Kanya ng lahat—ang ating mga pangarap, mga plano, mga kakayahan, mga kahinaan, at maging ang ating buong buhay. Ang kababaang-loob ang pintuang nagbubukas sa puso ni Jesus, ngunit ito rin ang kayamanang madalas na hindi napapansin ng mga umaasa lamang sa kanilang sariling karunungan at kaalaman.

Kung minsan, tayong lahat ay natutuksong umasa nang higit sa ating sarili kaysa sa Panginoon. Maaari nating isipin na sapat na ang ating talino, kakayahan, karanasan, yaman, o impluwensiya upang makamit ang ating mga mithiin. Dahil dito, nakakagawa tayo ng mga pasya at mga plano nang hindi muna humihingi ng patnubay ng Diyos, sapagkat mas nagtitiwala tayo sa ating sariling lakas kaysa sa Kanyang walang hanggang karunungan.

Ngunit ang buhay na hiwalay sa Diyos ay walang kabuluhan. Maaari nating taglayin ang kayamanan, kapangyarihan, impluwensiya, at karunungan ng mundong ito, ngunit kung wala si Jesus sa gitna ng ating buhay at kung hindi tayo nagtitiwala sa Kanya, ang lahat ng ito ay walang halaga. 

Ang lahat ng iniaalok ng mundong ito ay panandalian lamang. Ang tunay na kapayapaan, layunin, kagalakan, at kaganapan ng buhay ay matatagpuan lamang sa Panginoon.

Ipinapaalala sa atin ng kasaysayan at maging ng ating sariling karanasan na marami ang naghangad ng tagumpay nang hiwalay sa Diyos, ngunit sa huli ay natuklasan nilang hindi kayang punuin ng mga bagay sa mundo ang pinakamalalim na pangangailangan ng puso sa Diyos.

Ang iba ay hinayaang maging sandigan ang kanilang kayamanan, kapangyarihan, impluwensiya, at sariling karunungan sa halip na ang Diyos. Sa labis na pagtitiwala sa kanilang sarili, unti-unti silang napalayo sa Kanya na siyang tanging pinagmumulan ng tunay na buhay at layunin.

Mapagmahal tayong inaanyayahan ng Panginoon na magpakumbaba sa Kanyang harapan at lumapit sa Kanya. Inaanyayahan Niya tayong isuko ang ating pagmamataas, bitawan ang labis na pag-asa sa ating sarili, at ilagak ang ating buong pagtitiwala sa Kanyang tapat at mapagmahal na mga kamay.

Siya lamang ang ating kanlungan, kalakasan, at kapayapaang hindi kailanman magmamaliw. Kapag mapagpakumbaba tayong lumalapit kay Jesus, matutuklasan nating ang Kanyang puso ay laging bukas upang tayo ay tanggapin nang may awa, biyaya, at walang hanggang pag-ibig.

Kaya, piliin nating magpakumbaba kaysa magmataas, magtiwala kaysa umasa lamang sa ating sarili, at isuko ang ating buhay sa Panginoon. Hanapin natin ang ating tunay na kapahingahan, hindi sa mga pangakong panandalian ng mundong ito, kundi sa mapagmahal na yakap ni Hesus na siyang tanging makapagbibigay-kasiyahan sa pinakamalalim na pananabik ng ating puso.

Saan ba talaga nakasalalay ang ating pagtitiwala—sa ating sariling talino, kakayahan, kayamanan, at mga tagumpay, o sa Panginoong nagmamahal sa atin nang walang kondisyon? Handa ba nating isuko ang lahat sa Kanya upang maranasan natin ang tunay na kapayapaan, kagalakan, at ganap na buhay na tanging sa Kanyang Puso lamang matatagpuan?— Marino J. Dasmarinas

Reflection for July 4 Saturday of the Thirteenth Week in Ordinary Time: Matthew 9:14-17

Gospel: Matthew 9:14-17

The disciples of John approached Jesus and said, “Why do we and the Pharisees fast much, but your disciples do not fast?” Jesus answered them, “Can the wedding guests mourn as long as the bridegroom is with them? The days will come when the bridegroom is taken away from them, and then they will fast. 

No one patches an old cloak with a piece of unshrunken cloth, for its fullness pulls away from the cloak and the tear gets worse. People do not put new wine into old wineskins. Otherwise the skins burst, the wine spills out, and the skins are ruined. Rather, they pour new wine into fresh wineskins, and both are preserved.”

+ + + +  + + +

Reflection:

Who can truly make us complete?

It is Jesus. Only He can make us whole. The possessions, achievements, and power of this world, no matter how great or impressive they may be, can never satisfy the deepest longings of our hearts. Our wealth and influence will never give us lasting peace or true fulfillment. If we allow them to take God's rightful place in our lives, they may even lead us away from Him and ultimately destroy us.

Nothing in this world can fill our longing for God because our hearts were created for Him alone. The more we cling to worldly things instead of to the Lord, the farther we drift from His loving presence. But when we choose to draw near to Jesus, we discover the joy, peace, and completeness that only He can give.

John’s disciples asked Jesus, “Why do we and the Pharisees fast much, but your disciples do not fast?” Jesus answered them, “Can the wedding guests mourn as long as the bridegroom is with them?” The wedding guests represent the followers of Jesus, and the bridegroom is Jesus Himself.

Just as the guests at a wedding banquet rejoice while the bridegroom is with them, so it is with us. When we live in the presence of Jesus, our hearts are renewed, filled with joy, and made complete. We begin to leave behind our old sinful ways and everything that separates us from God. As we continue to walk with Him each day, He transforms us little by little into the people He created us to be.

We also surrender our fears about what tomorrow may bring because we know that Jesus walks with us. Even when the future is uncertain, His faithful presence gives us the courage to trust rather than to fear. In Him, our anxiety is replaced with hope, our weakness with strength, and our emptiness with the fullness of His love. What remains in our hearts is a steadfast faith in our Lord and Savior, Jesus Christ.

Today, let us honestly ask ourselves: Are we still searching for completeness in the temporary things of this world, or have we entrusted our whole lives to Jesus, the only One who can truly satisfy our hearts? May we choose each day to remain close to Him, for only in His presence do we find the fullness of life, abiding joy, and lasting peace.— Marino J. Dasmarinas

Ang Mabuting Balita at Repleksyon Hulyo 4 Sabado ng Ika-13 Linggo sa Karaniwang Panahon: Mateo 9:14-17

Mabuting Balita: Mateo 9:14-17

Noong panahong iyon, lumapit kay Hesus ang mga alagad ni Juan Bautista at ang wika, “Malimit kaming mag-ayuno, gayun din ang mga Pariseo. Bakit po hindi nag-aayuno ang inyong mga alagad?” Sumagot siya, “Maaari bang magdalamhati ang mga panauhin sa kasalan habang kasama nila ang lalaking ikinasal? Kapag wala na siya, saka pa lamang sila mag-aayuno. 

“Walang nagtatagpi ng bagong kayo sa isang lumang kasuutan; sapagkat mababatak nito ang tinagpian, at lalong lalaki ang punit. Wala ring nagsisilid ng bagong alak sa lumang sisidlang-balat. Kapag gayon ang ginawa, puputok ang balat, matatapon ang alak, at mawawasak ang sisidlan. Sa halip ay isinisilid ang bagong alak sa bagong sisidlang-balat, at sa gayo’y kapwa nagtatagal.”

+ + + + + + +

Repleksyon:

Sino nga ba ang tunay na makapagbubuo sa ating pagkatao?

Si Jesus lamang. Siya lamang ang makapagbibigay ng tunay na kaganapan sa ating buhay. Ang mga ari-arian, tagumpay, katanyagan, at kapangyarihan sa mundong ito, gaano man karami o kalaki ang mga ito, ay hindi kailanman makapupuno sa pinakamalalim na pangangailangan ng ating puso.

Ang ating kayamanan at impluwensya ay hindi makapagbibigay ng tunay at pangmatagalang kapayapaan. Sa halip, kapag hinayaan nating ang mga ito ang pumalit sa lugar ng Diyos sa ating buhay, maaari pa tayong ilayo sa Kanya at humantong sa ating kapahamakan.

Walang anumang bagay sa mundong ito ang makapupuno sa pananabik ng ating puso sa Diyos, sapagkat nilikha Niya tayo para sa Kanya lamang. Habang higit tayong kumakapit sa mga bagay ng mundo kaysa sa Panginoon, lalo tayong napapalayo sa Kanyang mapagmahal na presensya. Ngunit kapag pinili nating lumapit kay Jesus, natatagpuan natin ang kagalakan, kapayapaan, at kaganapang Siya lamang ang makapagbibigay.

Tinanong ng mga alagad ni Juan si Jesus, "Bakit kami at ang mga Pariseo ay madalas na nag-aayuno, ngunit ang Iyong mga alagad ay hindi?" Sumagot si Jesus, "Maaari bang magluksa ang mga panauhin sa kasalan habang kasama pa nila ang lalaking ikakasal?" Ang mga panauhin sa kasalan ay sumasagisag sa mga tagasunod ni Jesus, at ang lalaking ikakasal ay walang iba kundi si Jesus mismo.

Kung paanong nag-uumapaw sa kagalakan ang mga panauhin habang kasama nila ang lalaking ikakasal, ganoon din tayo. Kapag namumuhay tayo sa presensya ni Jesus, ang ating mga puso ay napapanibago, napupuno ng tunay na kagalakan, at nagiging ganap sa Kanya.

Unti-unti nating iniiwan ang ating dating makasalanang pamumuhay at ang lahat ng bagay na naghihiwalay sa atin sa Diyos. Habang patuloy tayong lumalakad kasama Niya araw-araw, unti-unti Niya tayong binabago upang maging mga taong nilikha Niya ayon sa Kanyang kagustuhan.

Isinusuko rin natin sa Kanya ang ating mga pangamba tungkol sa maaaring idulot ng bukas, sapagkat alam nating kasama natin si Jesus sa bawat hakbang ng ating buhay. Kahit hindi natin alam ang hinaharap, sapat ang Kanyang presensya upang palitan ng pagtitiwala ang ating takot, ng pag-asa ang ating pangamba, ng lakas ang ating kahinaan, at ng Kanyang pag-ibig ang anumang kakulangan sa ating puso. Kaya ang nananatili sa atin ay isang matatag na pananampalataya sa ating Panginoon at Tagapagligtas na si Jesu-Cristo.

Patuloy pa ba nating hinahanap ang ating kaganapan sa mga pansamantalang bagay ng mundong ito, o buong puso na ba nating isinusuko ang ating buhay kay Jesus, ang tanging makapagpupuno sa ating puso?

Nawa'y piliin nating manatiling malapit kay Hesus araw-araw, sapagkat sa Kanya lamang natin matatagpuan ang tunay na kaganapan, walang hanggang kagalakan, at kapayapaang hindi kailanman kayang ibigay ng mundong ito.— Marino J. Dasmarinas

Reflection for Friday July 3 Feast of St. Thomas apostle: John 20:24-29

Gospel: John 20:24-29

Thomas, called Didymus, one of the Twelve, was not with them when Jesus came. So the other disciples said to him, "We have seen the Lord." But Thomas said to them, "Unless I see the mark of the nails in his hands and put my finger into the nailmarks and put my hand into his side, I will not believe."  

Now a week later his disciples were again inside and Thomas was with them. Jesus came, although the doors were locked, and stood in their midst and said, "Peace be with you." Then he said to Thomas, "Put your finger here and see my hands, and bring your hand and put it into my side, and do not be unbelieving, but believe."

Thomas answered and said to him, "My Lord and my God!" Jesus said to him, "Have you come to believe because you have seen me? Blessed are those who have not seen and have believed."

+ + + + + + +

Reflection:

Do we need to see explicit evidence before we believe in Jesus?

Thomas did not believe that Jesus had appeared to the other disciples unless he saw and experienced it for himself. His request was granted by Jesus when He appeared to them for the second time. During this appearance, Jesus invited Thomas to place his fingers into His side and to see His wounded hands. After this encounter, Thomas finally believed and proclaimed his faith.

We, too, can find ourselves in Thomas’ place—longing for signs, searching for proof, and struggling with doubt that Jesus can truly transform our lives unless we see and experience His miracles for ourselves. Yet, in the midst of our doubts, Jesus gently calls us to a deeper trust. He invites us to walk by faith and not by sight, to believe even when we do not fully understand, and to rest in His love even when answers are not immediate.

That is why, at the end of the Gospel reading, He says: “Blessed are those who have not seen and yet have believed.” These words are not meant to condemn us in our struggles, but to lift us into a higher kind of faith—one that trusts the heart of God even in the silence.

We often refer to Thomas as “Doubting Thomas” because he hesitated until he saw the risen Lord in the flesh. But perhaps we can also see him as a seeker—someone who desired not just information, but encounter. Was he truly doubting, or was he simply longing for confirmation that would deepen his faith?

There is nothing wrong when we seek confirmation of what we believe. In fact, in our honest searching, we may discover a deeper hunger for God—a longing that draws us closer to Him rather than away from Him. When we seek with sincere hearts, our faith is not weakened; it is refined, strengthened, and made more alive.

And so, as we reflect on Thomas’ journey, we are also invited to look into our own hearts. Where are we in our walk of faith today? Are we willing to trust Jesus even when we cannot yet see? Or are we still waiting for proof before we surrender more fully to Him?

May we learn to trust His presence even in our uncertainties, and to believe in His love even in our waiting.

And now, as we stand before the Risen Lord together with Thomas, we are left with this gentle but piercing question: Will we wait to see before we believe—or will we dare to believe so that we may truly see?—Marino J. Dasmarinas

Ang Mabuting Balita at Repleksyon Biyernes Hulyo 3 Kapistahan ni Santo Tomas, apostol: Juan 20:24-29

Mabuting Balita: Juan 20:24-29

Si Tomas na tinaguriang Kambal, isa sa Labindalawa, ay wala roon nang dumating si Jesus. Kaya't sinabi sa kanya ng ibang alagad, "Nakita namin ang Panginoon!" Sumagot si Tomas, "Hindi ako naniniwala hangga't di ko nakikita ang butas ng mga pako sa kanyang mga kamay, at naisusuot dito ang aking daliri, at hangga't hindi ko naipapasok ang aking kamay sa kanyang tagiliran." 

Makalipas ang walong araw, muling nagkatipon sa bahay ang mga alagad; kasama nila si Tomas. Nakapinid ang mga pinto, ngunit pumasok si Jesus at tumayo sa gitna nila. Sinabi niya, "Sumainyo ang kapayapaan!" Saka sinabi kay Tomas, "Tingnan mo ang aking mga kamay at ilapit dito ang iyong mga daliri.

Ipasok mo ang iyong kamay sa aking tagiliran. Huwag ka nang magalinlangan, maniwala ka na." Sumagot si Tomas, "Panginoon ko at Diyos ko!" Sinabi sa kanya ni Jesus, "Naniniwala ka na ba sapagkat nakita mo ako? Mapapalad ang mga naniniwala kahit hindi nila ako nakita."

+ + + + + + +   

Repleksyon:

Kailangan ba nating makakita ng malinaw na katibayan bago tayo maniwala kay Jesus?

Hindi naniwala si Tomas na nagpakita si Jesus sa ibang mga alagad hangga’t hindi niya mismo ito nakita at naranasan. Tinugon ni Jesus ang kanyang kahilingan nang magpakita Siyang muli sa kanila.

Sa pagkakataong iyon, inanyayahan Niya si Tomas na ilagay ang kanyang daliri sa Kanyang tagiliran at tingnan ang Kanyang mga sugatang kamay. Sa personal na pagtatagpong iyon, tuluyan nang naniwala si Tomas at ipinahayag ang kanyang pananampalataya.

Tayo rin ay maaaring maging katulad ni Tomas. Madalas tayong naghahanap ng mga palatandaan, naghihintay ng mga patunay, at nag-aalinlangan kung tunay ngang kayang baguhin ni Jesus ang ating buhay hangga’t hindi natin nakikita o nararanasan ang Kanyang mga himala.

Ngunit sa gitna ng ating mga pagdududa, mahinahon tayong inaanyayahan ni Jesus na magkaroon ng mas malalim na pananampalataya. Tinatawagan Niya tayong mamuhay sa pananampalataya at hindi lamang sa nakikita ng ating mga mata, magtiwala sa Kanya kahit hindi natin lubos na nauunawaan ang lahat, at manalig sa Kanyang pag-ibig kahit tila nananatiling tahimik ang Kanyang mga tugon.

Kaya nga sa pagtatapos ng Ebanghelyo ay sinabi Niya: “Mapapalad ang mga hindi nakakita at gayunma’y sumampalataya.” Ang mga salitang ito ay hindi upang tayo’y hatulan kapag tayo’y nag-aalinlangan, kundi upang akayin tayo sa isang mas malalim na uri ng pananampalataya—isang pananampalatayang nagtitiwala sa puso ng Diyos kahit sa gitna ng katahimikan at paghihintay.

Madalas nating tawagin si Tomas na “Tomas na Nag-alinlangan.” Ngunit marahil maaari rin natin siyang tingnan bilang isang taong taimtim na naghahangad ng personal na pagtatagpo sa Panginoon. Talaga bang nagduda si Tomas, o nais lamang niyang magkaroon ng katiyakan na lalo pang magpapatatag sa kanyang pananampalataya?

Walang masama kung naghahangad tayong mapagtibay ang ating pinaniniwalaan. Sa katunayan, kapag tapat ang ating paghahanap, ipinakikita lamang nito na nauuhaw tayo sa Diyos at nagnanais na mas lumalim ang ating ugnayan sa Kanya. Ang taimtim na paghahanap sa Panginoon ay hindi nagpapahina ng ating pananampalataya; sa halip, lalo Niya itong pinatitibay, pinalalalim, at binibigyang-buhay.

Habang pinagninilayan natin ang paglalakbay ni Tomas, inaanyayahan din tayong tingnan ang sarili nating puso. Nasaan na ba tayo sa ating paglalakbay ng pananampalataya? Handa ba tayong magtiwala kay Jesus kahit hindi pa natin nakikita ang lahat ng Kanyang ginagawa? O naghihintay pa rin ba tayo ng sapat na patunay bago natin lubusang isuko sa Kanya ang ating buhay?

Nawa’y pagkalooban tayo ng Panginoon ng pusong marunong magtiwala sa Kanyang presensya kahit sa gitna ng ating mga pagdududa, at pusong patuloy na sumasampalataya sa Kanyang pag-ibig kahit sa panahon ng paghihintay.

At ngayon, kasama ni Tomas na nakatayo sa harap ng Muling Nabuhay na Panginoon, isang tanong ang marahang kumakatok sa ating puso: Maghihintay pa ba tayong makakita bago sumampalataya, o pipiliin na ba nating sumampalataya upang higit nating makita at maranasan ang kapangyarihan ng Kanyang buhay at pag-ibig?—Marino J. Dasmarinas