Reflection for July 1 Wednesday of the Thirteenth Week in Ordinary Time: Matthew 8:28-34

Gospel: Matthew 8:28-34

When Jesus came to the territory of the Gadarenes, two demoniacs who were coming from the tombs met him. They were so savage that no one could travel by that road. They cried out, “What have you to do with us, Son of God? Have you come here to torment us before the appointed time?” 

Some distance away a herd of many swine was feeding. The demons pleaded with him, “If you drive us out, send us into the herd of swine.” And he said to them, “Go then!” They came out and entered the swine, and the whole herd rushed down the steep bank into the sea where they drowned.  

The swineherds ran away, and when they came to the town they reported everything, including what had happened to the demoniacs. Thereupon the whole town came out to meet Jesus, and when they saw him they begged him to leave their district.

+ + + + + + +

Reflection:

Are demons for real?

Demons are real. They are all around us, waiting for opportunities to attack whenever our faith in Jesus grows weak. Yet they no longer appear as the frightening figures we often imagine.

Instead, they work in subtle and deceptive ways, disguising themselves behind the attractions, distractions, and temptations of everyday life. Unless we remain spiritually alert, we may not recognize their influence until they have already drawn us away from God and led us toward sin.

Sometimes, these attacks begin within our own hearts and minds. Evil thoughts, sinful desires, pride, anger, greed, envy, or lust can quietly creep into our lives. If we entertain them instead of surrendering them to the Lord, they can gradually weaken our relationship with Him. What may seem like a small temptation today can become a much greater struggle tomorrow if we allow it to take root.

In the secular world we live in, the devil uses many worldly attractions and distractions to divert our attention from God. He knows that if our focus shifts away from Christ, our hearts can slowly become occupied with the things of this world instead of the things of God. This is why we must remain watchful, for temptation often comes in forms that seem harmless at first but eventually lead us away from the path the Lord desires for us.

Yet we need not live in fear, because our hope and victory are found in Jesus Christ. No demon, no temptation, and no power of evil can overcome Him. Jesus is infinitely more powerful than all the forces of darkness. When we remain close to Him through prayer, His Word, worship, and faithful obedience, He strengthens us, protects us, and gives us the grace to resist temptation and persevere in faith.

Let us, therefore, remain firmly connected to Jesus each day. Let us continually seek His help, wisdom, strength, and guidance, trusting that He is always with us in every spiritual battle. As long as we keep our eyes fixed on Him, we can walk with confidence, knowing that His light will always overcome the darkness.

Are we allowing anything in our hearts or daily lives to draw us away from Jesus, or are we remaining so close to Him that no temptation or deception can separate us from His love? May we choose today to surrender every part of our lives to Christ and allow Him alone to reign in our hearts.— Marino J. Dasmarinas

Ang Mabuting Balita at Repleksyon Hulyo 1 Miyerkules ng Ika-13 Linggo sa Karaniwang Panahon: Mateo 8:28-34

Mabuting Balita: Mateo 8:28-34

Noong panahong iyon, nang dumating si Jesus sa ibayo, sa lupain ng mga Gadenero, sinalubong siya ng dalawang lalaking galing sa libingan. Sila'y inaalihan ng mga demonyo at napakababangis kaya't walang mangahas na dumaan doon. Pagdaka'y sumigaw sila: "Ano ang pakialam mo sa amin, Anak ng Diyos? Naparito ka ba upang pahirapan kami nang hindi pa panahon?" 

Sa di kalayuan ay may malaking kawan ng baboy na nanginginain. At namanhik sa kanya ang mga demonyo, "Kung kami'y palalayasin mo, bayaan mo kaming pumasok sa mga baboy na iyon." Sinabi ni Jesus, "Humayo kayo." Kaya't lumabas sila sa dalawang lalaki at pumasok sa mga baboy. Ang buong kawan ay biglang sumibad ng takbo tungo sa bangin, nahulog sa lawa, at nalunod.  

Patakbong umuwi ng bayan ang mga tagapag-alaga ng kawan at pagdating doon ay ipinamalita ang lahat ng bagay, pati ang nangyari sa mga inalihan ng demonyo. Kaya't lumabas ang buong bayan upang salubungin si Jesus. Pagkakita sa kanya, ipinamanhik nilang siya'y umalis sa kanilang lupain.

+ + + + + + +  

Repleksyon:

Totoo ba ang mga demonyo?

Totoo ang mga demonyo. Nasa paligid lamang sila, naghihintay ng pagkakataong umatake kapag nakikita nilang nanghihina ang ating pananampalataya kay Jesus. Ngunit hindi na sila laging nagpapakita bilang mga nakatatakot na nilalang na madalas nating naiisip.

Sa halip, kumikilos sila sa mga banayad at mapanlinlang na paraan. Nagkukubli sila sa likod ng mga makamundong atraksyon, mga pang-abala, at iba't ibang tukso sa ating pang-araw-araw na buhay. Kapag hindi tayo nananatiling mapagbantay sa ating espirituwal na buhay, maaari nating hindi mapansin ang kanilang impluwensya hanggang sa unti-unti na tayong mailayo sa Diyos at maakay sa kasalanan.

Minsan, nagsisimula ang kanilang pag-atake sa loob mismo ng ating puso at isipan. Ang masasamang pag-iisip, pagmamataas, galit, inggit, kasakiman, at pita ng laman ay maaaring dahan-dahang pumasok sa ating buhay. Kapag hinayaan nating manatili ang mga ito sa halip na isuko sa Panginoon, maaari nitong pahinain ang ating ugnayan sa Kanya. Ang isang tukso na tila maliit lamang ngayon ay maaaring maging malaking pagbagsak bukas kung ating pahihintulutang mag-ugat sa ating puso.

Sa mundong ating ginagalawan, maraming bagay ang ginagamit ng demonyo upang ilihis ang ating pansin sa Diyos. Alam niyang kapag napako ang ating isip at puso sa mga bagay ng sanlibutan, unti-unti tayong lumalayo kay Hesus. Kaya naman kailangan tayong maging mapagmatyag, sapagkat ang tukso ay kadalasang dumarating sa paraang tila walang masama, ngunit sa bandang huli ay inilalayo tayo sa landas na nais ng Diyos para sa atin.

Ngunit hindi tayo dapat mabuhay sa takot, sapagkat ang ating pag-asa at tagumpay ay nasa ating Panginoong Hesucristo. Walang demonyo, walang tukso, at walang kapangyarihan ng kasamaan ang higit na makapangyarihan kaysa sa Kanya.

Kapag nananatili tayong malapit kay Jesus sa pamamagitan ng panalangin, pagmumuni-muni sa Kanyang Salita, pagsamba, at tapat na pagsunod, binibigyan Niya tayo ng lakas, karunungan, at biyayang kailangan upang mapagtagumpayan ang bawat tukso at manatiling matatag sa pananampalataya.

Kaya't patuloy tayong kumapit kay Jesus sa bawat araw ng ating buhay. Lagi nating hingin ang Kanyang tulong, patnubay, at lakas, sapagkat kasama natin Siya sa bawat espirituwal na pakikipaglaban. Habang nakatuon ang ating mga mata at puso sa Kanya, makalalakad tayo nang may kapayapaan at pagtitiwala, sapagkat ang Kanyang liwanag ay laging magtatagumpay laban sa anumang kadiliman.

Ngayon, pagnilayan nating mabuti: Mayroon ba tayong mga iniingatan sa ating puso o mga bagay na unti-unting naglalayo sa atin kay Jesus? O pinipili ba nating manatiling malapit sa Kanya upang walang anumang tukso o panlilinlang ng kaaway ang makapaghihiwalay sa atin sa Kanyang pag-ibig?

Nawa'y piliin nating isuko sa Panginoon ang bawat bahagi ng ating buhay at hayaan Siyang Siya lamang ang maghari sa ating puso.— Marino J. Dasmarinas

Reflection for June 30 Tuesday of the Thirteenth Week in Ordinary Time: Matthew 8:23-27

Gospel: Matthew 8:23-27

As Jesus got into a boat, his disciples followed him. Suddenly a violent storm came up on the sea, so that the boat was being swamped by waves; but he was asleep. They came and woke him, saying, “Lord, save us! We are perishing!” 

He said to them, “Why are you terrified, O you of little faith?” Then he got up, rebuked the winds and the sea, and there was great calm. The men were amazed and said, “What sort of man is this, whom even the winds and the sea obey?”

+ + + + + + +

Reflection:

Do we always seek the help of Jesus whenever we pass through the storms of our lives?

While they were in the boat with Jesus, the disciples encountered a very powerful storm. The raging winds and crashing waves filled their hearts with fear. Realizing that they could not overcome the storm on their own, they cried out to Jesus, "Lord, save us! We are perishing!" (Matthew 8:25). In their moment of desperation, they turned to the only One who had the power to save them.

How many storms have we faced in our own lives? Perhaps more than we can count. Some storms come in the form of sickness, loss, disappointments, broken relationships, financial struggles, uncertainty, or overwhelming fears. Whatever storms we may encounter, let us always remember that Jesus is with us.

He never abandons His children. He is ever ready to hear our prayers, strengthen our faith, calm our anxious hearts, and safely lead us through every trial we face today and those that may still come tomorrow.

Imagine if Jesus had not been with the disciples on that fateful night. To whom could they have turned for help? No one. Left to themselves, they could all have perished in the violent storm. But Jesus was with them. His presence made all the difference. He rebuked the winds and the sea, and great calm followed.

The same Jesus is with us today. His presence in our lives is our greatest assurance, our deepest peace, and our unfailing hope. No storm is too fierce for His power, and no burden is too heavy for His loving hands. Whenever fear threatens to overwhelm us, we can confidently run to Him, knowing that He is our refuge, our strength, and our ever-present help in times of trouble.

The question is not whether storms will come—they surely will. The real question is: Where will we turn when they do? Will we rely on our own strength, or will we cry out to Jesus with complete faith and trust, believing that He is able to calm every storm and carry us safely through it?

May we never allow fear to drown out our faith. Instead, may every storm become an opportunity to draw closer to Jesus, to trust Him more deeply, and to experience the peace that only He can give.

Whatever storm we may be facing, will we place it completely into the hands of Jesus and trust Him to lead us safely through, or will we continue trying to weather the storm on our own?— Marino J. Dasmarinas

Ang Mabuting Balita at Repleksyon Hunyo 30 Martes ng Ika-13 Linggo sa Karaniwang Panahon: Mateo 8:23-27

Mabuting Balita: Mateo 8:23-27

Noong panahong iyon, sumakay si Jesus sa bangka, kasama ang kanyang mga alagad. Bumugso sa lawa ang isang malakas na unos, at halos matabunan ng mga alon ang bangka. ngunit natutulog noon si Jesus. 

Kaya't nilapitan siya ng mga alagad at ginising. "Panginoon, tulungan ninyo kami!" sabi nila. "Lulubog tayo!" At sinabi niya sa kanila, "Ano't kayo'y natatakot? Napakaliit naman ng pananalig ninyo!" Bumangon siya, sinaway ang hangin at ang dagat, at tumahimik ang mga ito. Namangha silang lahat at ang sabi, "Anong tao ito? Kahit ang hangin at dagat ay tumatalima sa kanya!"

+ + + + + + +  

Repleksyon:

Lagi ba nating hinahanap ang tulong ni Jesus sa tuwing dumaraan tayo sa mga bagyo ng ating buhay?

Habang kasama ni Jesus sa bangka ang Kanyang mga alagad, sinalubong sila ng isang napakalakas na bagyo. Sa tindi ng hangin at hampas ng mga alon, napuno ng takot ang kanilang mga puso. Nang mapagtanto nilang wala silang magagawa sa kanilang sariling lakas, sumigaw sila kay Jesus, "Panginoon, iligtas Mo kami! Mamamatay na kami!" (Mateo 8:25). Sa sandali ng kanilang matinding pangangailangan, lumapit sila sa Nag-iisang may kapangyarihang magligtas sa kanila.

Ilang bagyo na ba ang ating pinagdaanan? Marahil ay hindi na natin mabilang. Ang ilan ay anyo ng karamdaman, kabiguan, pagkawala ng mahal sa buhay, suliraning pinansyal, pagkasira ng relasyon, pangamba sa kinabukasan, o mga problemang tila higit sa ating kakayahan.

Ngunit anuman ang mga bagyong ating kinakaharap ngayon o haharapin pa sa hinaharap, lagi nating alalahanin na kasama natin si Jesus. Hindi Niya tayo kailanman iniiwan. Lagi Siyang handang makinig sa ating mga panalangin, palakasin ang ating pananampalataya, payapain ang ating mga pusong nababalisa, at akayin tayo nang ligtas sa bawat pagsubok.

Isipin natin: paano kaya kung hindi kasama ng mga alagad si Jesus noong gabing iyon? Kanino sila hihingi ng tulong? Wala. Malamang ay nasawi silang lahat sa gitna ng napakalakas na bagyo. Ngunit naroon si Jesus. Dahil sa Kanyang presensya, nagbago ang lahat. Sinaway Niya ang hangin at ang dagat, at nagkaroon ng ganap na katahimikan.

Ganoon din sa ating buhay ngayon. Ang presensya ni Jesus ang ating pinakamalaking katiyakan, pinakamalalim na kapayapaan, at hindi nauubos na pag-asa. Walang bagyong higit na makapangyarihan kaysa sa Kanya, at walang pasaning napakabigat para sa Kanyang mapagmahal na mga kamay.

Sa tuwing tayo ay dinadalaw ng takot at pangamba, maaari tayong lumapit sa Kanya nang may buong pagtitiwala, sapagkat Siya ang ating kanlungan, kalakasan, at laging handang saklolo sa oras ng pangangailangan.

Ang tanong ay hindi kung darating pa ba ang mga bagyo sa ating buhay, sapagkat tiyak na darating ang mga ito. Ang tunay na tanong ay: Kanino tayo lalapit kapag dumating na ang mga ito? Magtitiwala ba tayo sa ating sariling kakayahan, o buong pagpapakumbabang tatawag kay Jesus at mananalig na kaya Niyang patahimikin ang bawat bagyo at ligtas tayong akayin hanggang sa kabilang pampang?

Nawa'y huwag nating hayaang madaig ng takot ang ating pananampalataya. Sa halip, nawa'y maging pagkakataon ang bawat bagyo upang higit tayong mapalapit kay Jesus, higit Siyang mapagtiwalaan, at higit nating maranasan ang kapayapaang Siya lamang ang makapagbibigay.

Sa mga bagyong kinakaharap natin, kanino ba talaga tayo kumakapit? Sa ating sariling lakas at kakayahan, o buong puso ba nating isinusuko ang lahat kay Jesus?— Marino J. Dasmarinas

Reflection for Monday June 29 Solemnity of Saints Peter and Paul, Apostles: Matthew 16:13-19

Gospel: Matthew 16:13-19

When Jesus went into the region of Caesarea Philippi he asked his disciples, “Who do people say that the Son of Man is?” They replied, “Some say John the Baptist, others Elijah, still others Jeremiah or one of the prophets.”

He said to them, “But who do you say that I am?” Simon Peter said in reply, “You are the Christ, the Son of the living God.” Jesus said to him in reply, “Blessed are you, Simon son of Jonah. For flesh and blood has not revealed this to you, but my heavenly Father.

 And so I say to you, you are Peter, and upon this rock I will build my Church, and the gates of the netherworld shall not prevail against it. I will give you the keys to the Kingdom of heaven. Whatever you bind on earth shall be bound in heaven; and whatever you loose on earth shall be loosed in heaven.”

+ + + + +  + +

Reflection:

Do we have a best friend forever (BFF)?

When we become best friends with someone, we build a relationship that is deeper than ordinary friendship. We gladly spend time together, share our joys and struggles, entrust our deepest concerns, and confide the secrets of our hearts. A true best friend is someone we love, trust, and remain close to through every season of life.

In the same way, Saint Peter shared a unique friendship with Jesus. More than any of the other apostles, Peter spent much of his time with the Lord, listening to His words, witnessing His miracles, and learning from His example.

Although Peter denied Jesus three times during His Passion, Jesus did not abandon him. Instead, in His boundless mercy and love, Jesus forgave Peter, restored him, and entrusted to him the care and leadership of His Church. Peter's failure did not have the final word—Jesus' grace did.

The same invitation is extended to us today. Jesus desires more than our admiration; He longs for a close and personal friendship with each one of us. As we grow in our relationship with Him, He strengthens our faith, transforms our hearts, and enables us to receive the gifts He lovingly desires to give us.

If we desire the gift of a deeper faith that can withstand life's trials, let us begin by becoming closer friends with Jesus. Let us spend time reading and reflecting on the Holy Bible each day, faithfully participating in the Holy Mass, speaking with Him in prayer, and living according to His teachings. The more we walk with Jesus, the more we will discover His unfailing love, experience His transforming grace, and grow in unwavering faith.

Today, Jesus lovingly asks each of us, "Will you be My close friend?" Will we make time for Him each day, trust Him with every part of our lives, and follow Him wholeheartedly so that our friendship with Him may grow deeper and bear fruit for His glory?– Marino J. Dasmarinas

Ang Mabuting Balita at Repleksyon Lunes Hunyo 29 Dakilang Kapistahan nina Apostol San Pedro at San Pablo: Mateo 16:13-19

Mabuting Balita: Mateo 16:13-19

Noong panahong iyon, dumating si Jesus sa Cesarea ng Filipos, tinanong niya ang kanyang mga alagad, "Sino raw ang Anak ng Tao, ayon sa mga tao?" At sumagot sila, "Ang sabi po ng ilan ay si Juan Bautista kayo. Sabi naman ng iba, si Elias kayo. At may nagsasabi pang si Jeremias kayo o isa sa mga propeta." "Kayo naman, ano ang sabi ninyo? Sino ako?" tanong niya sa kanila.  

Sumagot si Simon Pedro, "Kayo po ang Cristo, ang Anak ng Diyos na buhay." Sinabi sa kanya ni Jesus, "Mapalad ka, Simon na anak ni Jonas! Sapagkat ang katotohanang ito'y hindi inihayag sa iyo ng ibang tao kundi ng aking Amang nasa langit. 

At sinasabi ko naman sa iyo, ikaw ay Pedro, at sa ibabaw ng batong ito ay itatayo ko ang aking simbahan, at hindi makapananaig sa kanya kahit sa kapangyarihan ng kamatayan.  Ibibigay ko sa iyo ang mga susi ng kaharian ng langit: ang ipagbawal mo sa lupa ay ipagbabawal sa langit, at ang ipahintulot mo sa lupa ay ipahihintulot sa Langit."

+ + + + + + +

Repleksyon:

Mayroon ba tayong isang panghabangbuhay na matalik na kaibigan o BFF (Best Friend Forever)?

Kapag mayroon tayong matalik na kaibigan, higit pa ito sa karaniwang pagkakaibigan. Naglalaan tayo ng mahalagang oras para sa isa't isa, ibinabahagi natin ang ating mga kagalakan at kalungkutan, ipinagkakatiwala ang ating mga suliranin, at maging ang mga lihim na nasa ating puso. Ang isang tunay na matalik na kaibigan ay taong ating minamahal, pinagkakatiwalaan, at nananatiling kasama sa anumang yugto ng ating buhay.

Ganito rin ang naging ugnayan ni San Pedro kay Jesus. Higit sa ibang mga apostol, mas marami siyang panahong nakasama ang Panginoon. Nasaksihan niya ang Kanyang mga himala, nakinig sa Kanyang mga aral, at natuto mula sa Kanyang halimbawa. Totoong tatlong ulit niyang ikinaila si Jesus noong panahon ng Kanyang paghihirap, ngunit hindi siya tinalikuran ng Panginoon.

Sa halip, dahil sa Kanyang walang hanggang awa at pag-ibig, pinatawad siya ni Jesus, ibinalik sa Kanyang piling, at ipinagkatiwala sa kanya ang pangangalaga at pamumuno sa Kanyang Simbahan. Hindi ang pagkukulang ni Pedro ang naging wakas ng kanyang kuwento, kundi ang biyaya at pagmamahal ni Jesus.

Ang paanyayang ito ay para rin sa ating lahat. Hindi lamang nais ni Jesus na kilalanin natin Siya; higit sa lahat, nais Niyang magkaroon tayo ng malalim at personal na pakikipagkaibigan sa Kanya. Habang lalo tayong lumalapit sa Kanya, lalo Niyang pinatitibay ang ating pananampalataya, binabago ang ating puso, at ibinubuhos sa atin ang Kanyang mga biyayang nakalaan para sa mga nagtitiwala sa Kanya.

Kung ninanais nating tumanggap ng mas malalim na pananampalatayang makapagpapatatag sa atin sa gitna ng mga pagsubok sa buhay, magsimula tayong maging mas malapit kay Jesus. Maglaan tayo ng oras araw-araw sa pagbabasa at pagninilay ng Banal na Kasulatan, maging tapat tayo sa pagdalo at pakikibahagi sa Banal na Misa, makipag-usap tayo sa Kanya sa panalangin, at isabuhay natin ang Kanyang mga aral.

Habang mas lumalalim ang ating pakikipagkaibigan kay Jesus, lalo rin nating mararanasan ang Kanyang tapat na pag-ibig, ang Kanyang mapagbabagong biyaya, at ang pananampalatayang nananatiling matatag sa anumang pagsubok.

Sa araw na ito, tila banayad na tinatanong tayo ni Jesus, "Handa ba kayong maging tunay Kong kaibigan?" Maglalaan ba tayo ng panahon para sa Kanya, ipagkakatiwala ang ating buong buhay sa Kanya, at susunod sa Kanyang kalooban upang lalo pang tumibay ang ating pakikipagkaibigan sa Kanya at maging pagpapala sa iba?– Marino J. Dasmarinas

Reflection for June 28 Thirteenth Sunday in Ordinary Time: Matthew 10:37-42

Gospel: Matthew 10:37-42

Jesus said to his apostles: "Whoever loves father or mother more than me is not worthy of me, and whoever loves son or daughter more than me is not worthy of me; and whoever does not take up his cross and follow after me is not worthy of me. Whoever finds his life will lose it, and whoever loses his life for my sake will find it. 

"Whoever receives you receives me, and whoever receives me receives the one who sent me. Whoever receives a prophet because he is a prophet will receive a prophet's reward, and whoever receives a righteous man because he is a righteous man will receive a righteous man's reward. 

And whoever gives only a cup of cold water to one of these little ones to drink because the little one is a disciple—amen, I say to you, he will surely not lose his reward."

+ + + + + + +

Reflection:

A poor boy would often pass by a store in his neighborhood to ask for food that he could bring home to his sick father. Day after day, he came with hope in his heart because he knew that the store owner was kindhearted and compassionate.

After a few days, the store owner began to wonder why the boy was no longer coming by. He asked around the neighborhood and learned that the boy's family had moved to the city to live with a relative.

Twenty years later, the store owner had grown old and sick. He had already closed his store because there was no one left to manage it. One day, a wealthy young man came looking for him. When the young man was finally brought to the former store owner, he introduced himself as the boy who used to ask for food for his sick father.

The old man's eyes lit up with joy and surprise. He asked, “Why are you here?”

The young man replied, “I am here to repay your kindness.”

True to his word, he brought the old man to the hospital and paid all of his medical expenses. After the old man recovered, the young man invited him to live with him permanently. The kindness that had once been given and without expectation had come back as a blessing many years later.

In the Gospel for this Sunday, Jesus speaks about those who show kindness to His followers. He teaches us that whatever good we do for others because of our love for Him will never go unnoticed in the eyes of God. The Lord sees every act of generosity, every sacrifice, every helping hand, and every expression of compassion. Even when others forget, God remembers.

Yet Jesus does not call us to be kind only to those who follow Him. He invites us to open our hearts to everyone in need—the poor, the hungry, the lonely, the forgotten, and even those who may never be able to repay us. He calls us to be His hands, His feet, and His heart in a world that desperately needs His love.

As followers of Christ, we do not do good because we expect something in return. We do not serve because we hope for recognition or reward. Rather, we do good because our hearts have been touched by the love of Jesus. When we truly experience His goodness and mercy, we cannot help but share that same goodness and mercy with others.

Every day, God places people in our path who need encouragement, compassion, understanding, or practical help. Sometimes they are strangers; sometimes they are members of our own family. The question is not whether opportunities to do good exist. The question is whether we are willing to respond when God calls us to love.

Today, let us ask the Lord for hearts that are generous, compassionate, and ready to serve. Let us become instruments of His love wherever He sends us, trusting that no act of kindness done for His sake is ever wasted.

As we reflect on God's countless blessings in our lives, are we allowing His love to flow through us to those in need, or are we keeping His gifts to ourselves?– Marino J. Dasmarinas 

Ang Mabuting Balita at Repleksyon Hunyo 28 Ika-13 Linggo sa Karaniwang Panahon: Mateo 10:37-42

Mabuting Balita: Mateo 10:37-42

Noong panahong iyon sinabi ni Jesus sa kanyang mga apostol: "Ang umiibig sa ama o sa ina nang higit sa akin ay hindi karapat-dapat sa akin. At ang umiibig sa anak na lalaki o babae nang higit sa akin ay hindi karapat-dapat sa akin. 

Ang hindi nagpapasan ng kanyang krus at sumusunod sa akin ay hindi karapat-dapat sa akin. Ang nag-iingat ng kanyang buhay ay siyang mawawalan nito, at ang nawawalan ng kanyang buhay dahil sa akin ay magkakamit nito."

"Ang tumatanggap sa inyo ay tumatanggap sa akin. Ang tumatanggap sa isang propeta dahil sa siya'y propeta ay tatanggap ng gantimpala ukol sa propeta. At ang tumatanggap sa isang taong matuwid dahil sa siya'y matuwid ay tatanggap ng gantimpalang nauukol sa taong matuwid.

At sinumang magbigay ng isang basong tubig na malamig sa isang maliit na ito dahil sa ito'y alagad ko -- tinitiyak ko sa inyong tatanggap siya ng gantimpala."

+ + + + + + +  

Repleksyon:

May isang kuwento tungkol sa isang mahirap na batang lalaki na madalas dumaan sa isang tindahan sa kanilang lugar upang humingi ng pagkain na maiuuwi niya para sa kanyang amang may sakit. Araw-araw niya itong ginagawa dahil alam niyang mabait at mahabagin ang may-ari ng tindahan.

Pagkaraan ng ilang araw, napansin ng may-ari ng tindahan na hindi na dumaraan ang bata. Nagtanong siya sa mga kapitbahay at nalaman niyang lumipat na pala ang pamilya nito sa lungsod upang manirahan sa isang kamag-anak.

Makalipas ang dalawampung taon, matanda at may sakit na rin ang may-ari ng tindahan. Isinara na niya ang kanyang negosyo dahil wala nang mag-aasikaso nito. Isang araw, isang mayamang binata ang naghahanap sa kanya. Nang magkita sila, ipinakilala ng binata ang kanyang sarili bilang ang batang dating humihingi ng pagkain para sa kanyang amang may sakit.

Nagliwanag ang mga mata ng matandang lalaki sa tuwa at pagtataka. Tinanong niya, “Bakit ka narito?”

Sumagot ang binata, “Narito po ako upang suklian ang inyong kabutihan.”

Kaya, Dinala niya ang matanda sa ospital para ipagamot at siya ang nagbayad ng lahat ng gastusin nito. Nang siya ay gumaling at makalabas ng ospital, inanyayahan niya ang matanda na manirahan na sa kanyang tahanan habang buhay.

Ang kabutihang minsang ipinakita ng lalaki nang walang hinihintay na kapalit ay bumalik sa kanya bilang isang napakalaking pagpapala pagkalipas ng maraming taon.

Sa Ebanghelyo ngayong Linggo, ipinapaalala sa atin ni Jesus na ang bawat kabutihang ginagawa natin para sa iba dahil sa ating pagmamahal sa Kanya ay hindi kailanman nalilimutan ng Diyos. Nakikita Niya ang bawat pagtulong, bawat sakripisyo, bawat pagdamay, at bawat gawa ng pagmamahal. Maaaring hindi ito mapansin ng tao, ngunit hindi ito kailanman nakaliligtas sa mapagmahal na paningin ng Panginoon.

Gayunman, hindi tayo tinatawagan ni Jesus na gumawa lamang ng mabuti sa mga sumusunod sa Kanya. Inaanyayahan Niya tayong buksan ang ating mga puso sa lahat ng nangangailangan—sa mahihirap, sa nagugutom, sa nalulungkot, sa mga nakalilimutan, at maging sa mga taong walang kakayahang suklian ang ating kabutihan. Tayo ay tinatawag na maging mga instrumento ng Kanyang pagmamahal, habag, at awa sa mundong uhaw sa pag-ibig ng Diyos.

Bilang mga tagasunod ni Hesus, hindi tayo gumagawa ng mabuti upang makatanggap ng gantimpala o pagkilala. Hindi tayo naglilingkod upang may maibalik sa atin balang araw. Gumagawa tayo ng mabuti sapagkat mahal tayo ng Diyos. At kapag tunay nating naranasan ang Kanyang kabutihan at awa, kusang umaapaw ang ating puso upang ibahagi rin ito sa iba.

Sa bawat araw, may mga taong inilalagay ang Diyos sa ating landas na nangangailangan ng ating pag-unawa, pagdamay, panalangin, o tulong. Minsan sila ay mga estranghero, ngunit kadalasan sila ay mga taong malapit sa atin. Ang tanong ay hindi kung may pagkakataon tayong gumawa ng mabuti. Ang tunay na tanong ay kung handa ba tayong tumugon kapag tinatawag tayo ng Diyos upang magmahal, magpatawad at maglingkod.

Kaya naman, hilingin natin sa Panginoon ang pusong mapagbigay, mahabagin, at laging handang tumulong. Nawa'y maging daluyan tayo ng Kanyang pagmamahal na may pagtitiwalang walang kabutihang ginagawa para sa Kanya ang nasasayang.

Habang ating binibilang ang napakaraming biyayang tinatanggap natin mula sa Diyos araw-araw, hinahayaan ba nating dumaloy ang Kanyang pagmamahal sa pamamagitan natin patungo sa mga nangangailangan? —Marino J. Dasmarinas

Reflection for June 27 Saturday of the Twelfth Week in Ordinary Time: Matthew 8:5-17

Gospel: Matthew 8:5-17

When Jesus entered Capernaum, a centurion approached him and appealed to him, saying, “Lord, my servant is lying at home paralyzed, suffering dreadfully.” He said to him, “I will come and cure him.” The centurion said in reply, “Lord, I am not worthy to have you enter under my roof; only say the word and my servant will be healed. 

For I too am a man subject to authority, with soldiers subject to me. And I say to one, ‘Go,’ and he goes; and to another, ‘Come here,’ and he comes; and to my slave, ‘Do this,’ and he does it.” When Jesus heard this, he was amazed and said to those following him, “Amen, I say to you, in no one in Israel have I found such faith. 

I say to you, many will come from the east and the west, and will recline with Abraham, Isaac, and Jacob at the banquet in the Kingdom of heaven, but the children of the Kingdom will be driven out into the outer darkness, where there will be wailing and grinding of teeth.” And Jesus said to the centurion, “You may go; as you have believed, let it be done for you.” 

And at that very hour his servant was healed. Jesus entered the house of Peter, and saw his mother-in-law lying in bed with a fever. He touched her hand, the fever left her, and she rose and waited on him. 

When it was evening, they brought him many who were possessed by demons, and he drove out the spirits by a word and cured all the sick, to fulfill what had been said by Isaiah the prophet: 

He took away our infirmities and bore our diseases.

+ + + +  + +

Reflection:

What does the Roman centurion have that we oftentimes do not?

He has profound faith and genuine humility. The Roman centurion is a living example of unwavering faith. He believed with all his heart that Jesus had the power and authority to grant his request. Without hesitation or doubt, he trusted completely in the Lord's word. Because of his deep faith, Jesus healed his servant.

The centurion also demonstrated remarkable humility. Although he was a ranking officer with authority over many soldiers, he did not rely on his position, influence, or power. Instead, he personally came before Jesus and earnestly pleaded for his servant's healing.

He could have sent an emissary to speak on his behalf, but he chose to humble himself before the Lord. His greatness was found not in his rank but in his willingness to bow before the One who is truly great.

Perhaps this is what we, too, often lack. There are times when our faith wavers, and we allow fear, doubt, or discouragement to overshadow our trust in God. There are also moments when pride keeps us from surrendering completely to the Lord. Yet the Roman centurion reminds us that God's grace is received by hearts that trust Him completely and humbly submit to His will.

When we come before Jesus with unwavering faith and sincere humility, we open our hearts to His transforming power. He hears our prayers, knows our deepest needs, and, in His perfect wisdom and love, answers them according to His holy will and for our greatest good. Our responsibility is not to dictate God's answers but to trust His heart, His timing, and His unfailing love.

Today, may we ask the Lord to strengthen our faith and deepen our humility. May we learn to rely less on ourselves and more on His limitless power and mercy. As we entrust every burden, every hope, and every prayer to Him, may we discover the peace that comes from knowing that our lives are safely held in His loving hands.

Will we, like the Roman centurion, choose to humble ourselves before Jesus and trust Him completely, believing that His will is always greater than our own?–Marino J. Dasmarinas

Ang Mabuting Balita at Repleksyon Hunyo 27 Sabado ng Ika-12 Linggo sa Karaniwang Panahon: Mateo 8:5-17

Mabuting Balita: Mateo 8:5-17

Noong panahong iyon, pagpasok ni Hesus sa Capernaum, lumapit ang isang kapitang Romano at nakiusap sa kanya: “Ginoo, ang alipin ko po’y naparalisis. Siya’y nararatay sa amin at lubhang nahihirapan.” “Paroroon ako at pagagalingin siya,” sabi ni Hesus. Ngunit sumagot sa kanya ang kapitan, “Ginoo, hindi po ako karapat-dapat na puntahan pa ninyo sa aking bahay. Sabihin po lamang ninyo at gagaling na ang aking alipin.  

Ako’y nasa ilalim ng mga nakatataas na pinuno, at ako man ay may nasasakupang mga kawal. Kung sabihin ko sa isa, ‘Humayo ka!’ siya’y humahayo; at sa iba, ‘Halika!’ siya’y lumalapit; at sa aking alipin, ‘Gawin mo ito!’ at ginagawa niya.” Namangha si Hesus nang marinig ito, at sinabi niya sa mga taong sumusunod sa kanya, “Sinasabi ko sa inyo, na hindi ako nakatagpo kahit sa Israel ng ganito kalaking pananalig. 

Tandaan ninyo: marami ang darating buhat sa silangan at kanluran at dudulog sa hapag na kasalo nina Abraham, Isaac at Jacob sa kaharian ng langit. Ngunit marami sa lipi ng Israel ang itatapon sa kadiliman sa labas; doo’y mananangis sila at magngangalit ang kanilang ngipin.” At sinabi ni Hesus sa kapitan, “Umuwi na kayo; mangyayari ang hinihiling ninyo ayon sa inyong pananalig.” Noon di’y gumaling ang alipin ng kapitan. 

Pumunta si Hesus sa bahay ni Pedro at doo’y nakita niya ang biyenan nito, nakahiga at inaapoy ng lagnat. Hinawakan ni Hesus ang kamay ng babae at nawala ang lagnat nito. Pagkatapos, bumangon ito at naglingkod sa kanya. Nang gabing iyon, dinala kay Hesus ang maraming inaalihan ng mga demonyo. 

Sa isang salita lamang ay pinalayas niya ang masasamang espiritu, at pinagaling ang lahat ng may karamdaman. Ginawa niya ito upang matupad ang sinabi ni Propeta Isaias, “Kinuha niya ang ating mga kahinaan at binata ang ating mga karamdaman.”

+ + + + + + +

Repleksyon:

Ano ang taglay ng Romanong senturyon na kadalasan ay wala sa atin?

Taglay niya ang malalim na pananampalataya at tunay na pagpapakumbaba. Ang Romanong senturyon ay isang buhay na larawan ng matatag na pananampalataya. Buong puso siyang naniwala na kayang tugunin ni Jesus ang kanyang kahilingan. Wala siyang alinlangan sa kapangyarihan at awtoridad ng Panginoon. Dahil sa kanyang matibay na pananampalataya, pinagaling ni Jesus ang kanyang alipin.

Hindi lamang pananampalataya ang ipinakita ng senturyon kundi maging ang kanyang kahanga-hangang pagpapakumbaba. Bagama't isa siyang mataas na opisyal na may kapangyarihan sa maraming kawal, hindi siya umasa sa kanyang katungkulan, impluwensya, o awtoridad. Sa halip, siya mismo ang lumapit kay Jesus at buong kababaang-loob na nakiusap para sa kagalingan ng kanyang alipin.

Maaari sana siyang magpadala ng isang kinatawan upang makiusap para sa kanya, ngunit pinili niyang personal na lumapit sa Panginoon. Ang kanyang tunay na kadakilaan ay hindi nasusukat sa kanyang ranggo kundi sa kanyang kababaang-loob na yumuko sa harapan ng tunay na Dakila.

Marahil ito rin ang madalas na kulang sa atin. May mga pagkakataong nanghihina ang ating pananampalataya dahil hinahayaan nating manaig ang takot, pag-aalinlangan, at mga alalahanin kaysa ang ating pagtitiwala sa Diyos.

May mga sandali rin na ang ating pagmamataas ang humahadlang upang lubusan nating maisuko ang ating mga sarili sa Kanya. Ngunit itinuturo sa atin ng Romanong senturyon na ang biyaya ng Diyos ay malayang ipinagkakaloob sa mga pusong lubos na nagtitiwala at mapagpakumbabang sumusunod sa Kanyang banal na kalooban.

Kapag tayo ay lumalapit kay Jesus nang may matatag na pananampalataya at taos-pusong pagpapakumbaba, binubuksan natin ang ating mga puso sa Kanyang kapangyarihang nagbabago ng buhay.

Naririnig Niya ang ating mga panalangin, batid Niya ang ating pinakamalalim na pangangailangan, at sa Kanyang ganap na karunungan at pag-ibig ay ipinagkakaloob Niya ang pinakamabuti para sa atin ayon sa Kanyang banal na kalooban. Ang ating tungkulin ay hindi ang idikta sa Diyos ang ating nais, kundi ang buong pagtitiwalang tanggapin ang Kanyang kalooban, panahon, at walang hanggang pag-ibig.

Ngayong araw, hilingin nating palalimin pa ng Panginoon ang ating pananampalataya at hubugin ang ating pagpapakumbaba. Nawa'y matuto tayong umasa hindi sa ating sariling kakayahan kundi sa Kanyang walang hanggang kapangyarihan at awa.

Habang buong puso nating ipinagkakatiwala sa Kanya ang ating mga pasanin, mga pangarap, at mga panalangin, matagpuan nawa natin ang kapayapaang nagmumula sa katiyakang tayo ay ligtas na nasa Kanyang mapagmahal na mga kamay.

Tulad ba ng Romanong senturyon, handa ba tayong isantabi ang ating pagmamataas, lumapit kay Jesus nang may buong pagpapakumbaba at matatag na pananampalataya, at magtiwalang ang Kanyang kalooban ang siyang tunay na pinakamabuti para sa ating buhay?– Marino J. Dasmarinas

Reflection for June 26 Friday of the Twelfth Week in Ordinary Time: Matthew 8:1-4

Gospel: Matthew 8:1-4

When Jesus came down from the mountain, great crowds followed him. And then a leper approached, did him homage, and said, “Lord, if you wish, you can make me clean. He stretched out his hand, touched him, and said, “I will do it. Be made clean.  

His leprosy was cleansed immediately. Then Jesus said to him, “See that you tell no one, but go show yourself to the priest, and offer the gift that Moses prescribed; that will be proof for them.”

+ + + + + + +

Reflection:

Who is this leper who courageously approached Jesus and begged for His healing?

We do not know his name, background, or story, but one thing is certain: he believed in Jesus. He must have heard about the healing power of the Lord and treasured the hope that one day he, too, could experience that healing touch. Deep within his heart was a longing to encounter Jesus personally. So when the opportunity finally came, he did not hesitate. With faith, humility, and hope, he approached the Lord.

Like the leper, we too have heard about the wonders that Jesus can do in our lives. We have heard testimonies of His mercy, His compassion, His healing, and His transforming power. The question is: What do we do with what we have heard? Do we remain passive and content from a distance, or do we actively seek Him with hearts that hunger and thirst for His presence?

The leper, though rejected and considered an outcast by society, refused to let his condition keep him away from Jesus. His illness did not become an excuse to stay where he was. Instead, it became a reason to draw closer to the One who could heal him. He courageously sought a personal encounter with his Savior and Healer.

How often do we allow our own struggles, fears, disappointments, sins, or weaknesses to keep us from coming to the Lord? Yet Jesus continually invites us to come to Him just as we are. He does not turn away those who seek Him with sincere and humble hearts. His compassion is greater than our brokenness, and His mercy is deeper than our wounds.

Whatever sicknesses we may carry—whether physical, emotional, mental, relational, or spiritual—let us bring them before the Lord with faith. Let us kneel before Him in humility and trust, believing that He hears our prayers and knows the deepest needs of our hearts. The same Jesus who welcomed the leper still welcomes us today. The same Jesus who healed then still has the power to heal now according to His perfect will.

Are we willing to step out in faith like the leper, leave behind whatever keeps us distant from Jesus, and humbly approach Him for the healing, grace, and transformation that only He can give?—Marino J. Dasmarinas

Ang Mabuting Balita at Repleksyon Hunyo 26 Biyernes ng Ika-12 Linggo sa Karaniwang Panahon: Mateo 8:1-4

Mabuting Balita: Mateo 8:1-4

Nang makababa si Jesus mula sa bundok, sinundan siya ng napakaraming tao. Lumapit sa kanya ang isang ketongin at lumuhod sa harapan niya, "Ginoo," ang wika niya, "kung ibig po ninyo, ako'y inyong mapagagaling." 

Hinipo siya ni Jesus at sinabi, "Ibig ko, gumaling ka." At pagdaka'y nawala ang kanyang ketong. "Huwag mo itong sasabihin kaninuman," bilin ni Jesus. Pumunta ka't pasuri sa saserdote. Pagkatapos maghandog ka ng haing iniuutos ni Moises, bilang patotoo sa mga tao na magaling ka na."

+ + + + + + +   

Repleksyon:

Sino ba ang ketonging ito na buong tapang na lumapit kay Jesus upang magmakaawa para sa Kanyang pagpapagaling?

Hindi natin alam ang kanyang pangalan, pinagmulan, o buong kuwento ng kanyang buhay. Ngunit isang bagay ang tiyak: nanampalataya siya kay Jesus. Marahil ay narinig niya ang tungkol sa kapangyarihan ng Panginoon na magpagaling at nagtanim iyon ng pag-asa sa kanyang puso.

Marahil ay matagal na niyang hinihintay ang pagkakataong makatagpo si Jesus nang personal upang siya man ay maranasan ang Kanyang mahabagin at mapagpagaling na paghipo. Kaya nang dumating ang pagkakataon, hindi siya nag-atubili. Lumapit siya kay Jesus na may pananampalataya, pagpapakumbaba, at pag-asa.

Tulad ng ketonging ito, tayo rin ay nakarinig na ng maraming patotoo tungkol sa mga himalang ginagawa ni Jesus sa buhay ng mga tao. Narinig na natin ang tungkol sa Kanyang awa, habag, pagmamahal, at kapangyarihang magbago ng buhay.

Ngunit ano ang ginagawa natin sa mga bagay na ating naririnig? Nanatili na lamang ba tayong tagapanood mula sa malayo, o nagsisikap tayong higit na mapalapit sa Kanya na may pusong nauuhaw at naghahangad sa Kanyang presensya?

Ang ketongin, bagama’t itinuring na isang itinakwil at iniiwasan ng lipunan, ay hindi hinayaang hadlangan siya ng kanyang karamdaman upang makalapit kay Jesus. Sa halip na maging dahilan ang kanyang kalagayan upang lumayo sa Panginoon, ginawa niya itong daan upang lalo pang lumapit sa Kanya. Ninais niyang magkaroon ng personal na pakikipagtagpo sa kanyang Tagapagligtas at Manggagamot.

Gaano naman kadalas na hinahayaan nating ang ating mga problema, takot, pagkabigo, kahinaan, o maging ang ating mga kasalanan ang humadlang sa atin upang lumapit sa Panginoon? Gayunman, patuloy tayong inaanyayahan ni Jesus na lumapit sa Kanya kung ano man ang ating kalagayan.

Hindi Niya itinataboy ang mga pusong taos-pusong naghahanap sa Kanya. Ang Kanyang habag ay higit na dakila kaysa sa ating mga sugat, at ang Kanyang awa ay higit na malalim kaysa sa ating mga paghihirap.

Anuman ang ating dinaranas—pisikal, emosyonal, mental, relasyon, o espirituwal na karamdaman—dalhin natin ang lahat ng ito sa Panginoon nang may pananampalataya. Lumuhod tayo sa Kanyang harapan nang may pagpapakumbaba at pagtitiwala, naniniwalang naririnig Niya ang ating mga panalangin at batid Niya ang pinakamalalim na pangangailangan ng ating puso.

Ang Jesus na tumanggap at nagpagaling sa ketongin noon ay Siya ring Jesus na tumatanggap at nagmamahal sa atin ngayon. Ang kapangyarihan Niyang magpagaling noon ay kapangyarihan ding kumikilos sa ating buhay sa kasalukuyan ayon sa Kanyang banal at perpektong kalooban.

Handa ba tayong tularan ang pananampalataya ng ketongin? Handa ba tayong iwanan ang anumang humahadlang sa atin upang mas mapalapit kay Jesus at buong pagpapakumbabang ilapit sa Kanya ang ating mga sugat, pasanin, at kahinaan?

O mananatili pa rin ba tayong nakatayo sa malayo, samantalang ang Panginoon ay naghihintay na tayo ay lumapit at magtiwalang Siya lamang ang makapagbibigay ng tunay na kagalingan, kapayapaan, at pagbabago na ating hinahanap?

Ano ang pumipigil sa atin upang lubusang lumapit kay Jesus—at handa na ba tayong isuko iyon upang maranasan ang Kanyang mapagpagaling na pag-ibig at habag?—Marino J. Dasmarinas

Reflection for June 25 Thursday of the Twelfth Week in Ordinary Time: Matthew 7:21-29

Gospel: Matthew 7:21-29

(Jesus said to his disciples) “Not everyone who says to me, ‘Lord, Lord,’ will enter the Kingdom of heaven, but only the one who does the will of my Father in heaven. Many will say to me on that day, ‘Lord, Lord, did we not prophesy in your name? Did we not drive out demons in your name? Did we not do mighty deeds in your name?’ Then I will declare to them solemnly, ‘I never knew you. Depart from me, you evildoers.’ 

“Everyone who listens to these words of mine and acts on them will be like a wise man who built his house on rock. The rain fell, the floods came, and the winds blew and buffeted the house. But it did not collapse; it had been set solidly on rock. 

And everyone who listens to these words of mine but does not act on them will be like a fool who built his house on sand. The rain fell, the floods came, and the winds blew and buffeted the house. And it collapsed and was completely ruined.” When Jesus finished these words, the crowds were astonished at his teaching, for he taught them as one having authority, and not as their scribes.

+ + + +  + + +

Reflection:

Where is our life anchored today? Is it anchored in this world, or is it anchored in God alone?

It is very tempting to anchor our lives in this world. After all, who among us does not desire wealth, influence, power, success, and the many comforts that life can offer? We would not be completely honest with ourselves if we claimed that these things hold no appeal for us.

Yet we must pause and reflect: What happens to us when our hearts become too attached to the things of this world? What happens when God becomes merely an option—someone we turn to only in times of trouble, but easily forget when life is going well? Little by little, our priorities begin to shift, and without realizing it, our relationship with God can become secondary to our pursuit of worldly desires.

The truth is that we were not created to be permanent citizens of this world. We are pilgrims and travelers on a journey toward our eternal home. One day, we will leave behind everything we have worked for, accumulated, and treasured in this life. No earthly possession, achievement, or status can accompany us into eternity. When that day comes, what will truly matter is whether we have lived for ourselves or for God.

This is why it is always wiser and safer to anchor our lives in Him. To be anchored in God means more than simply worshiping Him with our lips; it means surrendering our hearts, trusting His will, and faithfully following His ways. It means allowing His Word to guide our decisions, shape our character, and direct the course of our lives.

Sadly, there are times when we honor God with our words but fail to obey Him through our actions. Oftentimes, we profess our faith, yet continue to cling to worldly values and desires. When this happens, we gradually become enslaved to the very things we thought would bring us happiness, while drifting farther away from the One who alone can satisfy the deepest longings of our hearts.

Today, let us ask the Holy Spirit to examine our hearts and reveal what truly holds first place in our lives. May He help us loosen our grip on temporary things and strengthen our desire for the eternal. May we learn to trust God not only in moments of need but in every moment of our lives, knowing that He alone is our true security, our lasting treasure, and our eternal hope.

Can we honestly say that our hearts are anchored in Him alone, or have the passing things of this world quietly taken His place in our lives?—Marino J. Dasmarinas

Ang Mabuting Balita at Repleksyon Hunyo 25 Huwebes ng Ika-12 Linggo sa Karaniwang Panahon: Mateo 7:21-29

Mabuting Balita: Mateo 7:21-29

Noong panahong iyon, sinabi ni Hesus sa kanyang mga alagad, “Hindi lahat ng tumatawag sa akin, ‘Panginoon, Panginoon,’ ay papasok sa kaharian ng langit, kundi yaon lamang sumusunod sa kalooban ng aking Amang nasa langit.

Pagdating ng huling Araw, marami ang magsasabi sa akin, ‘Panginoon, nangaral po kami at nagpalayas ng mga demonyo, at gumawa ng mga kababalaghan sa inyong pangalan!’ At sasabihin ko sa kanila, ‘Kailanma’y hindi ko kayo nakilala. Lumayo kayo sa akin, mga mapaggawa ng masama!’

“Kaya’t ang bawat nakikinig at nagsasagawa ng mga salita kong ito ay matutulad sa isang taong matalino na nagtayo ng kanyang bahay sa ibabaw ng bato. Umulan nang malakas, bumaha, at binayo ng malakas na hangin ang bahay na iyon, ngunit hindi nagiba sapagkat nakatayo sa ibabaw ng bato.

Ang bawat nakikinig ng aking mga salita at hindi nagsasagawa nito ay matutulad sa isang taong hangal na nagtayo ng kanyang bahay sa buhanginan. Umulan nang malakas, bumaha, at binayo ng malakas na hangin ang bahay. Bumagsak ang bahay na iyon at lubusang nawasak.”

Nang masabi na ni Hesus ang mga pananalitang ito, ang mga tao’y namangha. Sapagkat nagturo siya na parang isang may kapangyarihan, at hindi tulad ng mga eskriba.

+ + + + + + +

Repleksyon:

Saan ba nakasentro ang ating buhay ngayon? Nakasentro ba ito sa mundong ito, o sa Diyos?

Napakadaling maakit na esentro ang ating buhay sa mundong ito. Tutal, sino ba sa atin ang hindi naghahangad ng kayamanan, impluwensya, kapangyarihan, tagumpay, at iba't ibang kaginhawaan na maaaring ibigay ng mundo? Hindi tayo magiging ganap na tapat sa ating sarili kung sasabihin nating wala tayong pagnanais sa mga bagay na ito.

Ngunit kailangan nating huminto sandali at magnilay. Ano ang mangyayari sa atin kapag masyado nang nakakapit ang ating puso sa mga bagay ng mundong ito? Ano ang mangyayari kapag ang Diyos ay nagiging isa na lamang opsyon sa ating buhay—ang nilalapitan lamang natin kapag tayo ay may problema, ngunit madaling nalilimutan kapag maayos na ang lahat?

Unti-unti, maaaring magbago ang ating mga prayoridad. At bago pa natin mamalayan, ang ating relasyon sa Diyos ay naisasantabi dahil sa ating paghahangad ng mga bagay na panandalian lamang.

Ang totoo, hindi tayo nilikha upang maging permanenteng mamamayan ng mundong ito. Tayo ay mga manlalakbay lamang na patungo sa ating tunay at walang hanggang tahanan. Darating ang araw na iiwan natin ang lahat ng ating pinagpaguran, naipon, at pinahalagahan sa buhay na ito.

Walang kayamanan, tagumpay, katayuan, o ari-arian ang maaari nating dalhin sa kabilang buhay. Sa araw na iyon, ang tunay na mahalaga ay kung namuhay ba tayo para sa ating sarili o para sa Diyos.

Kaya naman higit na mabuti na isentro natin ang ating buhay sa Kanya. Ang pagsentro sa Diyos ay hindi lamang nangangahulugan ng pagsamba sa Kanya sa pamamagitan ng ating mga labi. Nangangahulugan din ito ng buong pagtitiwala sa Kanya, pagsunod sa Kanyang kalooban, at pamumuhay ayon sa Kanyang mga utos. Nangangahulugan ito ng pagpapahintulot sa Kanyang Salita na gabayan ang ating mga pagpapasya, hubugin ang ating pagkatao, at ituro ang tamang landas para sa ating buhay.

Subalit aminin man natin o hindi, may mga pagkakataong pinararangalan natin ang Diyos sa pamamagitan ng ating mga salita ngunit hindi naman natin Siya sinusunod sa ating mga gawa. Madalas, ipinapahayag natin ang ating pananampalataya ngunit patuloy pa rin tayong kumakapit sa mga pagpapahalaga at pagnanasa ng mundong ito.

Kapag nangyari ito, unti-unti tayong nagiging alipin ng mga bagay na inaakala nating magbibigay sa atin ng tunay na kaligayahan, habang lalo naman tayong napapalayo sa Diyos na Siyang tanging makapupuno sa pinakamalalim na pangangailangan ng ating puso.

Sa araw na ito, hilingin natin sa Espiritu Santo na siyasatin ang ating mga puso at ipakita kung ano talaga ang pinakamahalaga sa ating buhay. Nawa'y tulungan Niya tayong bitawan ang ating labis na pagkakapit sa mga bagay na pansamantala at palalimin ang ating paghahangad sa mga bagay na walang hanggan.

Nawa'y matuto tayong magtiwala sa Diyos hindi lamang sa panahon ng kagipitan kundi sa bawat sandali ng ating buhay, sapagkat Siya lamang ang ating tunay na sandigan, kayamanan, at pag-asa.

Kung tatawagin tayo ng Panginoon sa araw na ito, masasabi kaya natin ng buong katapatan na ang ating puso ay lubos na nakasentro sa Kanya, o may mga bagay pa ba sa mundong ito na lihim nating inilalagay sa lugar na nararapat lamang para sa Diyos?—Marino J. Dasmarinas