Reflection for April 26 Fourth Sunday of Easter: John 10:1-10

Gospel: John 10:1-10

Jesus said: “Amen, amen, I say to you, whoever does not enter a sheepfold through the gate but climbs over elsewhere is a thief and a robber. But whoever enters through the gate is the shepherd of the sheep. The gatekeeper opens it for him, and the sheep hear his voice, as the shepherd calls his own sheep by name and leads them out.   

When he has driven out all his own, he walks ahead of them, and the sheep follow him, because they recognize his voice. But they will not follow a stranger; they will run away from him, because they do not recognize the voice of strangers.” Although Jesus used this figure of speech, the Pharisees did not realize what he was trying to tell them.  

So Jesus said again, “Amen, amen, I say to you, I am the gate for the sheep. All who came before me are thieves and robbers, but the sheep did not listen to them. I am the gate. Whoever enters through me will be saved, and will come in and go out and find pasture. A thief comes only to steal and slaughter and destroy; I came so that they might have life and have it more abundantly.”

+ + + + + + +

Reflection:

Are we good shepherds to our children?

As parents, we are entrusted with a sacred calling—to be shepherds to our children. We are not only asked to provide for their material and spiritual needs, but also to gently form their character and shape the values that will guide them throughout their lives. 

In doing so, we prepare them for the day when they, too, will become shepherds in their own families. And when that moment comes, we hope and pray that what we have planted in their hearts will bear good and lasting fruit.

Jesus is our perfect model—the Good Shepherd who gave His very life for us. He did not simply teach with words; He led with love, humility, and sacrifice. He willingly set aside His own comfort and embraced suffering and death on the cross for our sake. Though He could have chosen another path, He chose to give Himself completely, showing us that true love is self-giving and faithful until the end.

In our own ways, we are all shepherds. Whether in our families, our communities, or in the lives of those entrusted to us, we are called to reflect the heart of Jesus. We are invited to listen to His voice, to trust in the Father as He did, and to lovingly guide others with patience, compassion, and truth. 

This calling asks much from us—it may require sacrifice, perseverance, and even letting go of our own comfort and desires—but it is a path that leads to deeper love and lasting joy.

When we pause and reflect, we realize that becoming a good shepherd is not easy. The path is often marked by challenges, misunderstandings, and quiet sacrifices that no one else may see. Yet when we look to Jesus and the path He walked, we are reminded that no act of love is ever wasted. Even when the fruits are not immediately visible, God is at work, shaping hearts—including our own.

As we continue this journey, may we ask the Lord to form in us the heart of a true shepherd—gentle yet firm, patient yet courageous, loving even when it is difficult.

 Are we truly caring, guiding, and sacrificing as good shepherds for those entrusted to us—or are there areas in our lives where Jesus is inviting us to love more deeply and serve more faithfully?—Marino J. Dasmarinas

Ang Mabuting Balita at Repleksyon Abril 26 Ikaapat na Linggo ng Pasko ng Muling Pagkabuhay: Juan 10:1-10

Mabuting Balita: Juan 10:1-10

Noong panahong iyon, sinabi ni Hesus, “Tandaan ninyo ito: ang pumasok sa kulungan ng mga tupa nang hindi sa pinto nagdaraan, ay magnanakaw at tulisan. Ngunit ang nagdaraan sa pintuan ay siyang pastol ng mga tupa. Pinapapasok siya ng bantay-pinto, at pinakikinggan ng mga tupa ang kanyang tinig.

Tinatawag niya ang kanyang mga tupa sa kani-kanilang pangalan, at inilalabas sa kulungan. Kapag nailabas na, siya’y nangunguna sa kanila at sumusunod naman ang mga tupa sapagkat nakikilala nila ang kanyang tinig. Hindi sila sumusunod sa iba, bagkus pa nga’y patakbong lumalayo, sapagkat hindi nila nakikilala ang kanyang tinig.”

Sinabi ni Hesus ang talinghagang ito, ngunit hindi nila naunawaan ang ibig niyang sabihin.

Kaya’t muling sinabi ni Hesus, “Tandaan ninyo: ako ang pintuang dinaraanan ng mga tupa. Ang mga nauna sa akin ay mga magnanakaw at mga tulisan, ngunit hindi sila pinakinggan ng mga tupa. Ako ang pintuan.

Ang sinumang pumapasok sa pamamagitan ko’y maliligtas. Papasok siya’t lalabas, at makatatagpo ng pastulan. Kaya lamang pupunta rito ang magnanakaw ay upang magnakaw, pumatay, at magwasak. Naparito ako upang ang mga tupa’y magkaroon ng buhay – isang buhay na ganap at kasiya-siya.”

+ + + + + + +  

Repleksyon:

Tayo ba ay mabubuting pastol sa ating mga anak?

Bilang mga magulang, ipinagkatiwala sa atin ang isang banal na tungkulin—ang maging mga pastol sa ating mga anak. Hindi lamang tayo tinatawag na tugunan ang kanilang mga pangangailangang materyal at espirituwal, kundi hinuhubog din natin ang kanilang pagkatao at pinayayaman ang mga pagpapahalagang magsisilbing gabay nila sa buong buhay.

Sa ganitong paraan, inihahanda natin sila sa panahong sila naman ang magiging mga pastol sa kanilang sariling pamilya. At kapag dumating ang araw na iyon, umaasa at nananalangin tayo na ang mga naitanim natin sa kanilang puso ay magbubunga ng mabuti at pangmatagalan.

Si Hesus ang ating huwaran—ang Mabuting Pastol na nag-alay ng Kanyang sariling buhay para sa atin. Hindi lamang Siya nagturo sa pamamagitan ng salita, kundi nanguna sa pamamagitan ng pag-ibig, kababaang-loob, at sakripisyo.

Isinantabi niya ang Kanyang sariling kaginhawaan at niyakap ang pagdurusa at kamatayan sa krus alang-alang sa atin. Bagamat maaari Siyang umiwas sa landas na iyon, pinili Niyang ialay ang Kanyang sarili nang lubusan, ipinapakita sa atin na ang tunay na pag-ibig ay handang magbigay hanggang wakas.

Sa ating sariling paraan, tayong lahat ay mga pastol. Sa ating pamilya, komunidad, at sa mga taong ipinagkatiwala sa atin, tinatawag tayong isabuhay ang puso ni Hesus. Inaanyayahan tayong makinig sa Kanyang tinig, magtiwala sa Ama tulad ng Kanyang ginawa, at akayin ang iba nang may pag-ibig, pagtitiyaga, at katotohanan.

Hindi madali ang tawag na ito—maaari itong humingi ng sakripisyo, pagtitiis, at pagtalikod sa sarili nating kagustuhan—ngunit ito ang landas na nagdadala sa mas malalim na pag-ibig at tunay na kagalakan.

Kapag tayo ay huminto at magnilay, mapagtatanto nating ang pagiging mabuting pastol ay hindi madali. Ang landas na ito ay puno ng pagsubok, hindi pagkakaunawaan, at mga tahimik na sakripisyong kadalasa’y hindi nakikita ng iba.

Ngunit kapag tinitingnan natin si Hesus at ang landas na Kanyang tinahak, pinaaalalahanan tayong walang anumang gawa ng pag-ibig ang nasasayang. Kahit hindi pa natin nakikita ang bunga ngayon, ang Diyos ay kumikilos—hinuhubog ang mga puso, pati na ang atin.

Sa ating pagpapatuloy, hilingin natin sa Panginoon na hubugin sa atin ang puso ng isang tunay na pastol—mahinahon at matatag, matiisin at matiyaga, at mapagmahal kahit sa mga taong mahirap mahalin.

Tayo ba ay tunay na nagmamahal, gumagabay, at nagsasakripisyo bilang mabubuting pastol sa mga ipinagkatiwala sa atin?—Marino J. Dasmarinas

Reflection for Saturday April 25 Feast of Saint Mark, evangelist: Mark 16:15-20

Gospel: Mark 16:15-20

Jesus appeared to the Eleven and said to them: “Go into the whole world and proclaim the Gospel to every creature. Whoever believes and is baptized will be saved; whoever does not believe will be condemned.  

These signs will accompany those who believe: in my name they will drive out demons, they will speak new languages. They will pick up serpents with their hands, and if they drink any deadly thing, it will not harm them. They will lay hands on the sick, and they will recover.”

Then the Lord Jesus, after he spoke to them, was taken up into heaven and took his seat at the right hand of God. But they went forth and preached everywhere, while the Lord worked with them and confirmed the word through accompanying signs.

+ + + + + + +

Reflection:

Have we done something to share the Good News about Jesus?

One of our foremost missions as followers of Jesus is to share Him with others. Yet sometimes, we may feel uncertain about how to speak about Him. In those moments, we are gently reminded that we can still proclaim Him through the witness of our lives. For evangelization is not limited to words alone—it is made visible in the way we love, forgive, serve, and remain faithful in both joy and suffering.

When the disciples were sent by Jesus on their mission, He may not have explicitly said it, but His expectation was clear: they were to live as He lived. Their effectiveness did not come merely from what they preached, but from how deeply they allowed His life to take root in them. They carried not only His message, but His very presence through the way they lived.

The same calling is given to us today. We are invited not only to speak about Jesus, but to reflect Him in our daily lives. Our actions, our choices, and even our silent sacrifices can become powerful testimonies of His love. For without living the life of Jesus, our words may sound empty, and our witness may fail to touch the hearts of others.

Many people, both within and outside the Church, profess to follow Jesus, yet their lives do not always reflect His humility, simplicity, and compassion. When this happens, our proclamation can become superficial—heard, but not felt; spoken, but not lived. But when our lives are rooted in Him, our witness becomes authentic, and hearts are quietly transformed.

Let us, therefore, examine ourselves with sincerity. As we go through our daily lives, do others see Jesus in us? Do our words bring hope, and do our actions reveal His love? Are we truly living in a way that draws others closer to Him?

Have we truly shared Jesus—not only with our lips, but with our lives? And if someone were to look closely at us, would they encounter Jesus?—Marino J. Dasmarinas

Ang Mabuting Balita at Repleksyon Sabado Abril 25 Kapistahan ni San Marcos, Manunulat ng Mabuting Balita: Marcos 16:15-20

Mabuting Balita: Marcos 16:15-20

Noong panahong iyon, nagpakita si Hesus sa Labing-isa at sinabi sa kanila, "Humayo kayo sa buong sanlibutan at ipangaral ninyo sa lahat ang Mabuting Balita. Ang sumasampalataya at mabinyagan ay maliligtas, ngunit ang hindi sumampalataya ay parurusahan. 

Ang mga sumasampalataya ay magtataglay ng ganitong tanda ng kapangyarihan: sa pangalan ko'y magpapalayas sila ng mga demonyo at magsasalita ng ibang wika; sila'y hindi maaano dumampot man ng ahas o uminom ng lason; at gagaling ang mga may sakit na mapatungan ng kanilang kamay."

Pagkatapos magsalita sa kanila, ang Panginoong Jesus ay iniakyat sa langit, at lumuklok sa kanan ng Diyos. Humayo nga ang mga alagad at nangaral sa lahat ng dako. Tinulungan sila ng Panginoon sa gawaing ito. Pinatotohanan niya ang Salitang kanilang ipinangangaral sa pamamagitan ng kapangyarihang gumawa ng himala, na ipinagkaloob niya sa kanila.

+ + + + + + +

Repleksyon:

May nagawa na ba tayo upang ibahagi ang Mabuting Balita tungkol kay Hesus?

Isa sa pinakamahalagang misyon nating mga tagasunod ni Hesus ay ang ibahagi Siya sa iba. Ngunit may mga pagkakataon na hindi natin alam kung paano Siya ipapahayag sa salita. Sa ganitong mga sandali, pinaaalalahanan tayo na maaari pa rin nating maipahayag si Jesus sa pamamagitan ng ating pamumuhay.

Sapagkat ang ebanghelisasyon ay hindi lamang nasasabi sa ating mga salita—ito ay nakikita sa paraan ng ating pagmamahal, pagpapatawad, paglilingkod, at pananatiling tapat sa gitna ng saya at pagsubok.

Nang isinugo ni Jesus ang Kanyang mga alagad, maaaring hindi Niya ito tahasang sinabi, ngunit malinaw ang Kanyang inaasahan: mamuhay sila ayon sa Kanyang pamumuhay. Ang kanilang pagiging epektibo ay hindi lamang nakasalalay sa kanilang ipinangaral, kundi sa kung paano nila isinabuhay ang Kanyang aral at pag-ibig. Hindi lamang nila dala ang Kanyang mensahe—dala nila ang Kanyang presensya sa paraan ng kanilang pamumuhay.

Gayon din ang paanyaya sa atin ngayon. Inaanyayahan tayong hindi lamang magsalita tungkol kay Jesus, kundi ipakita Siya sa ating araw-araw na buhay. Ang ating mga kilos, mga desisyon, at maging ang ating mga tahimik na sakripisyo ay maaaring maging makapangyarihang patotoo ng Kanyang pag-ibig. Sapagkat kung hindi natin isasabuhay ang buhay ni Jesus, maaaring maging hungkag ang ating mga salita at hindi nito maabot ang puso ng iba.

Marami, sa loob man o labas ng Simbahan, ang nagsasabing sumusunod sila kay Jesus, ngunit hindi naman ito nakikita sa kanilang pamumuhay. Dahil dito, nagiging mababaw ang ebanghelisasyon—naririnig ngunit hindi nadarama, nasasabi ngunit hindi naisasabuhay. Ngunit kapag ang ating buhay ay nakaugat kay Jesus, nagiging totoo at makapangyarihan ang ating patotoo, at unti-unting nababago ang puso ng iba.

Kaya’t magsuri tayo nang taos-puso. Sa ating pang-araw-araw na pamumuhay, nakikita ba ng iba si Jesus sa atin? Ang ating mga salita ba ay nagbibigay pag-asa, at ang ating mga gawa ba ay nagpapahayag ng Kanyang pag-ibig? Tayo ba ay tunay na namumuhay sa paraang naglalapit sa iba sa Kanya?

Naibabahagi ba natin si Jesus—hindi lamang sa ating mga labi kundi sa ating buong buhay? At kung may titingin nang mas malalim sa atin, makikita ba nila si Jesus?—Marino J. Dasmarinas

Reflection for April 24 Friday of the Third Week of Easter: John 6:52-59

Gospel: John 6:52-59

The Jews quarrelled among themselves, saying, "How can this man give us his Flesh to eat?" Jesus said to them, "Amen, amen, I say to you, unless you eat the Flesh of the Son of Man and drink his Blood, you do not have life within you. Whoever eats my Flesh and drinks my Blood has eternal life, and I will raise him on the last day. For my Flesh is true food, and my Blood is true drink.  

Whoever eats my Flesh and drinks my Blood remains in me and I in him. Just as the living Father sent me and I have life because of the Father, so also the one who feeds on me will have life because of me. This is the bread that came down from heaven. Unlike your ancestors who ate and still died, whoever eats this bread will live forever." These things he said while teaching in the synagogue in Capernaum.

+ + + + + + +

Reflection:

What is the difference between those of us who are regular communicants and those of us who do not partake of the Body of Christ in Holy Communion?

When we come before the Lord in Holy Mass with humble and open hearts, and when we allow ourselves to be nourished by the Body of Christ, something sacred begins to unfold within us. Slowly and quietly, yet powerfully and surely, we are being transformed by Him to become more Christ-like.

What does this mean for us? It means that each time we receive the Body of Christ, we are not merely participating in a ritual—we are entering into a living encounter with Jesus Himself. We welcome Him into our very being, and in doing so, we open our hearts to become His living presence in the world.

We are invited to become His hands that serve, His voice that speaks truth and compassion, and His heart that loves without condition. We are called to be His ambassadors—not only in words, but in the way we live our daily lives.

Yet, we must honestly ask ourselves: do we truly allow this transformation to take place within us? Do we sincerely surrender our hearts so that the Body of Christ may nourish and change us from within? Many of us receive Holy Communion regularly, yet we remain the same. We hold on to our old ways, our wounds, our pride, and our sinfulness. We receive Jesus, but we resist His transforming grace.

But when we truly allow Christ to dwell within us, the signs begin to show. We begin to live out His teachings—not out of obligation, but out of love. We learn to forgive those who have hurt us, even when it is difficult. We begin to let go of our pride and arrogance. We strive, with His grace, to overcome our sinfulness. Little by little, our lives start to reflect His presence.

And so, we are invited to reflect more deeply: Are we merely receiving the Body of Christ, or are we allowing Him to transform our lives? Are we truly becoming His presence in the world, or are we holding back parts of ourselves from Him?

As we come before the Lord, may we have the courage to open our hearts completely and surrender everything to Him—our weaknesses, our struggles, and even our resistance. For in every Holy Communion, Jesus gives Himself fully to us.

The question is: are we willing to give ourselves fully to Him in return, and allow Him to transform us into His living presence in the world?—Marino J. Dasmarinas  

Ang Mabuting Balita at Repleksyon Abril 24 Biyernes sa Ikatlong Linggo ng Pasko ng Pagkabuhay: Juan 6:52-59

Mabuting Balita: Juan 6:52-59

Noong panahong iyon, nagtalu-talo ang mga Judio. "Paanong maibibigay sa atin ng taong ito ang kanyang laman upang kanin natin?" tanong nila. Kaya't sinabi ni Jesus, "Tandaan ninyo: malibang kanin ninyo ang laman ng Anak ng Tao at inumin ang kanyang dugo, hindi kayo magkakaroon ng buhay.

Ang kumakain ng aking laman, at umiinom ng aking dugo ay may buhay na walang hanggan, at muli ko siyang bubuhayin sa huling araw. Sapagkat ang aking laman ay tunay na pagkain, at ang aking dugo ay tunay na inumin. Ang kumakain ng aking laman at umiinom ng aking dugo ay mananahan sa akin at ako sa kanya.

Buhay ang Amang nagsugo sa akin, at ako'y nabubuhay dahil sa kanya. Gayon din naman, ang sinumang kumain sa akin ay mabubuhay dahil sa akin. Ito ang pagkaing bumaba mula sa langit; ang kumain nito'y mabubuhay magpakailanman. Hindi ito katulad ng kinain ng inyong mga magulang sa ilang; namatay sila bagamat kumain niyon." Sinabi ito ni Jesus nang siya'y nagtuturo sa sinagoga sa Capernaum.

+ + + + + + +  

Repleksyon:

Ano nga ba ang pagkakaiba nating mga palagiang tumatanggap ng Banal na Komunyon at yaong hindi nakikibahagi sa Katawan ni Kristo? Kapag tayo ay lumalapit sa Banal na Misa nang may kababaang-loob at bukás na puso, at hinahayaan nating tayo’y mapuspos at mapalakas ng Katawan ni Kristo, may isang banal na gawaing unti-unting nagaganap sa ating kalooban. Tahimik man, ngunit tiyak at makapangyarihan—tayo ay hinuhubog Niya upang maging higit na kawangis Niya.

Ano ang ibig sabihin nito para sa atin? Ibig sabihin, sa bawat pagtanggap natin sa Katawan ni Kristo, hindi lamang tayo nakikibahagi sa isang ritwal. Tayo ay pumapasok sa isang buhay na pakikipagtagpo kay Hesus. Inaanyayahan natin Siya na manahan sa ating pagkatao, at sa pagtanggap na ito, binubuksan natin ang ating sarili upang maging Kanyang presensya sa mundo.

Tayo ang Kanyang mga kamay na naglilingkod, ang Kanyang tinig na nagpapahayag ng katotohanan at habag, at ang Kanyang pusong nagmamahal nang walang kondisyon. Tayo ay tinatawag na maging Kanyang mga kinatawan—hindi lamang sa salita, kundi lalo na sa paraan ng ating pamumuhay.

Ngunit sa ating puso, kailangan nating maging tapat: tunay nga ba nating hinahayaan ang pagbabagong ito na mangyari sa atin? Lubos ba nating isinusuko ang ating sarili upang ang Katawan ni Kristo ang magpakain at magbago sa atin mula sa kaibuturan?

Marami sa atin ang palagiang tumatanggap ng Komunyon, ngunit nananatili pa rin tayo sa dati. Kumakapit tayo sa ating mga dating gawi, sa ating mga sugat, sa ating kayabangan, at sa ating pagkakasala. Tinatanggap natin si Hesus, ngunit nilalabanan natin ang Kanyang biyayang nagbabago.

Pero kapag tunay nating hinayaan si Kristo na manahan sa atin, makikita ang mga palatandaan. Nagsisimula nating isabuhay ang Kanyang mga turo—hindi dahil sa obligasyon, kundi dahil sa pag-ibig. Natututo tayong magpatawad sa mga nakasakit sa atin, kahit mahirap. Unti-unti nating binibitawan ang ating pagmamataas at kayabangan. Sa tulong ng Kanyang biyaya, sinisikap nating mapagtagumpayan ang ating mga kahinaan at kasalanan. Dahan-dahan, ang ating buhay ay nagiging salamin ng Kanyang presensya.

Kaya’t inaanyayahan tayong magnilay: Tumatanggap lamang ba tayo ng Katawan ni Kristo, o hinahayaan ba nating baguhin Niya ang ating buhay? Nagiging tunay ba tayong presensya Niya sa mundo, o may mga bahagi pa rin ng ating sarili na ayaw nating isuko sa Kanya?

Habang tayo ay lumalapit sa Panginoon, nawa’y magkaroon tayo ng tapang na buksan nang lubusan ang ating puso at ialay sa Kanya ang lahat—ang ating kahinaan, ang ating pakikibaka, at maging ang ating pag-aatubili. Sapagkat sa bawat pagtanggap natin ng Banal na Komunyon, ibinibigay ni Hesus ang Kanyang sarili nang buo sa atin.

Ang tanong: Handa ba nating ibigay ang ating sarili nang buong-buo sa Kanya at pahintulutan Siyang baguhin tayo upang maging Kanyang buhay na presensya sa mundo?—Marino J. Dasmarinas

Reflection for April 23 Thursday of the Third Week of Easter: John 6:44-51

Gospel: John 6:44-51

Jesus said to the crowds: “No one can come to me unless the Father who sent me draw him, and I will raise him on the last day. It is written in the prophets: They shall all be taught by God.  

Everyone who listens to my Father and learns from him comes to me. Not that anyone has seen the Father except the one who is from God; he has seen the Father. Amen, amen, I say to you, whoever believes has eternal life.  

I am the bread of life. Your ancestors ate the manna in the desert, but they died; this is the bread that comes down from heaven so that one may eat it and not die. I am the living bread that came down from heaven; whoever eats this bread will live forever; and the bread that I will give is my Flesh for the life of the world.”

+ + + + + + +

Reflection:

Are we afraid to die?

At some point in our lives, we may quietly ask ourselves this question: Are we afraid to die? Many of us carry this fear in our hearts. Perhaps it is because we feel unprepared. We still hold on to our plans, our responsibilities, and the many things of this world that we believe we must first accomplish.

Yet deep within, we know that life is uncertain. At a time we do not expect, we will be called to leave this world. And when that moment comes, what will matter most is not what we have achieved, but who we have allowed to dwell within us.

In today’s Gospel, Jesus lovingly offers us an answer to our fear. He gives us Himself as the Living Bread in Holy Communion. This is not just a symbol, but His very presence—offered to nourish our souls, strengthen our hearts, and prepare us for eternal life. The same Jesus whom we receive is also brought to the sick and the weak, reminding us that His love reaches us wherever we are.

When we come to Him and receive Him with reverence, something beautiful happens within us. He slowly forms us, transforms us, and fills us with a peace that the world cannot give. The fear of death begins to lose its hold on us, because we realize that to be with Jesus is to have life that never ends.

This is why we are not meant to keep this gift to ourselves. We are called to gently invite others—to walk with us, to come to Holy Mass, and to encounter Jesus personally. For when we bring others closer to Him, we become instruments of His grace, helping them discover the same hope and courage we are receiving.

Are we allowing Jesus to prepare our hearts for eternal life? And who among those around us is waiting for our invitation to come and encounter Him?—Marino J. Dasmarinas

Ang Mabuting Balita at Repleksyon Abril 23 Huwebes sa Ikatlong Linggo ng Pasko ng Pagkabuhay: Juan 6:44-51

Mabuting Balita: Juan 6:44-51

Noong mga panahong iyon, sinabi ni Jesus sa mga tao, "Walang makalalapit sa akin malibang dalhin siya ng Amang nagsugo sa akin. At ang lalapit sa akin ay muli kong bubuhayin sa huling araw. Nasusulat sa aklat ng mga propeta, 'At silang lahat ay tuturuan ng Diyos.' Ang bawat nakikinig sa Ama at natututo ay lalapit sa akin.

Hindi ito nangangahulugang may nakakita na sa Ama; yaong nagmula sa Diyos ang tanging nakakita sa Ama. "Sinasabi ko sa inyo: ang nananalig sa akin ay may buhay na walang hanggan. Ako ang pagkaing nagbibigay buhay. Kumain ng manna ang inyong mga ninuno nang sila'y nasa ilang, gayuma'y namatay sila.

Ngunit ang sinumang kumain ng pagkaing bumaba mula sa langit ay hindi mamamatay. Ako ang pagkaing nagbibigay-buhay na bumaba mula sa langit. Mabubuhay magpakailanman ang sinumang kumain nito. At ang pagkaing ibibigay ko sa ikabubuhay ng sanlibutan ay ang aking laman."

+ + + + + + +

Repleksyon:

Tayo ba ay natatakot mamatay?

Sa isang yugto ng ating buhay, itatanong natin sa ating sarili: Tayo ba ay natatakot mamatay? Marahil marami sa atin ang may ganitong takot. Maaaring ito’y dahil pakiramdam natin ay hindi pa tayo handa. Marami pa tayong pangarap, mga responsibilidad, at mga bagay sa mundong ito na nais pa nating tapusin.

Ngunit sa kaibuturan ng ating puso, alam natin na ang buhay ay hindi tiyak. Sa panahong hindi natin inaasahan, tayo ay tatawagin upang lisanin ang mundong ito. At sa sandaling iyon, hindi ang ating mga nagawa ang tunay na mahalaga, kundi kung sino ang ating pinahintulutang manahan sa ating puso.

Sa Ebanghelyo ngayon, buong pagmamahal na iniaalok ni Jesus ang sagot sa ating takot. Ibinibigay Niya ang Kanyang sarili bilang Buhay na Tinapay sa Banal na Komunyon. Hindi lamang ito simbolo, kundi ang Kanyang tunay na presensya—na nagbibigay-lakas sa ating kaluluwa, nagpapalalim ng ating pananampalataya, at naghahanda sa atin para sa buhay na walang hanggan. Ang parehong Jesus na ating tinatanggap ay Siya ring dinadala sa mga may sakit at mahihina, bilang paalala na ang Kanyang pagmamahal ay umaabot sa atin saan man tayo naroroon.

Kapag tayo ay lumalapit sa Kanya at tumatanggap nang may paggalang at pananampalataya, may nagaganap na pagbabago sa loob natin. Unti-unti Niya tayong hinuhubog, binabago, at pinupuno ng kapayapaang hindi kayang ibigay ng mundo. Nawawala ang ating takot sa kamatayan, sapagkat nauunawaan natin na ang makasama si Jesus ay ang pagkakaroon ng buhay na walang hanggan.

Kaya naman, hindi natin dapat sarilinin ang biyayang ito. Tayo ay tinatawag upang mag-anyaya ng iba—akayin sila, samahan, at dalhin sa Banal na Misa upang makatagpo nila si Jesus nang personal. Sa pag-anyaya natin sa iba, tayo ay nagiging kasangkapan ng Kanyang biyaya, upang maranasan din nila ang pag-asa at lakas na ating tinatanggap.

Hinahayaan ba nating ihanda ni Jesus ang ating puso para sa buhay na walang hanggan? At sino sa ating paligid ang naghihintay ng ating paanyaya upang makatagpo Siya?—Marino J. Dasmarinas

Reflection for April 22 Wednesday of the Third Week of Easter: John 6:35-40

Gospel: John 6:35-40

Jesus said to the crowds, “I am the bread of life; whoever comes to me will never hunger, and whoever believes in me will never thirst. But I told you that although you have seen me, you do not believe. 

Everything that the Father gives me will come to me, and I will not reject anyone who comes to me, because I came down from heaven not to do my own will but the will of the one who sent me. 

And this is the will of the one who sent me, that I should not lose anything of what he gave me, but that I should raise it on the last day. For this is the will of my Father, that everyone who sees the Son and believes in him may have eternal life, and I shall raise him on the last day.”

+ + + + + + +

Reflection:

What do we truly gain when we worship Jesus Christ and choose to become His friends? We gain more than we can ever imagine—we receive the fullness of His grace, His peace, and His abiding presence in our lives. In today’s Gospel, He gently reminds us that if we come to Him and believe in Him, we will never hunger or thirst again. These are not just words; they are a promise meant to be lived and experienced.

Yet, how often do we hold back? How often do we hesitate to take Him seriously? Oftentimes, we allow ourselves to be drawn more by the attractions of the world than by His loving invitation. And still, in moments of need—when life becomes heavy and uncertain—we find ourselves returning to Him, kneeling in prayer, seeking His help and comfort.

But once the storms pass and calm is restored, do we remain with Him? Or do we slowly drift away again, allowing our hearts to be captured once more by the things that cannot truly satisfy us? How can we fully understand the depth of His love and the power of His presence if we only come to Him when it is convenient for us?

The truth is this: our hunger and thirst will only be satisfied when we make a home for Jesus in our hearts—not just for a moment, not just in times of need, but every single day. When we welcome Him fully, when we allow Him to dwell within us, we begin to experience the quiet yet profound truth of His promises. We discover that what He says is not only true—it is life-giving.

So today, let us pause and reflect. Let us open our hearts more deeply and allow Him to enter, to stay, and to transform us from within.

Are we truly ready to let Jesus dwell in our hearts—not only in our moments of need, but in every moment of our lives?—Marino J. Dasmarinas

Ang Mabuting Balita at Repleksyon Abril 22 Miyerkules sa Ikatlong Linggo ng Pasko ng Pagkabuhay: Juan 6:35-40

Mabuting Balita: Juan 6:35-40

Noong panahong iyon, sinabi ni Jesus sa mga tao: "Ako ang pagkaing nagbibigay-buhay," Ang lumalapit sa akin ay hindi na magugutom, at ang nananalig sa akin ay hindi na mauuhaw kailanman." 

"Ngunit sinasabi ko sa inyo: nakita na ninyo ako, gayunma'y hindi kayo nanalig sa akin. Lalapit sa akin ang lahat ng ibinibigay sa akin ng Ama. At hindi ko itataboy ang sinumang lumalapit sa akin. Sapagkat ako'y bumaba mula sa langit, hindi upang gawin ang kalooban ko, kundi ang kalooban ng nagsugo sa akin.

At ito ang kanyang kalooban: huwag kong pabayaang mawala kahit isa sa mga ibinigay niya sa akin, kundi muling buhayin sila sa huling araw. Sapagkat ito ang kalooban ng aking Ama: ang lahat ng makakita at manalig sa Anak ay magkaroon ng buhay na walang hanggan. At sila'y muli kong bubuhayin sa huling araw."

+ + + + + + +

Repleksyon:

Ano nga ba ang ating tunay na mapapala kapag sumunod tayo kay Hesus at pinipili nating maging kaibigan Niya? Higit pa sa ating inaasahan ang Kanyang handog—ang kabuuan ng Kanyang biyaya, kapayapaan, at ang Kanyang patuloy na presensya sa ating buhay.

Sa Ebanghelyo ngayon, marahan Niya tayong pinaaalalahanan na kung lalapit tayo sa Kanya at sasampalataya sa Kanya, hindi na tayo magugutom o mauuhaw kailanman. Hindi lamang ito mga salita—ito ay pangakong dapat nating maranasan sa ating buhay.

Ngunit gaano kadalas tayong nag-aatubili? Gaano kadalas nating hindi Siya sineseryoso? Madalas, mas pinipili nating yakapin ang mga bagay ng mundo kaysa tugunan ang Kanyang paanyaya ng pag-ibig. At gayon pa man, sa oras ng ating pangangailangan—kapag mabigat ang buhay at puno ng pagsubok—bumabalik tayo sa Kanya, lumuluhod sa panalangin, at humihingi ng Kanyang tulong at pagdamay.

Subalit kapag lumipas na ang unos at bumalik na ang katahimikan, nananatili pa rin ba tayo sa Kanya? O muli tayong unti-unting lumalayo, hinahayaang maakit ang ating puso ng mga bagay na hindi naman tunay na makapagbibigay-kasiyahan? Paano natin lubos na mauunawaan ang lalim ng Kanyang pag-ibig at kapangyarihan kung lalapit lamang tayo sa Kanya kapag kailangan natin Siya?

Ang katotohanan ay ito: mapupunan lamang ang ating gutom at uhaw kapag ginawa nating tahanan si Jesus sa ating mga puso—hindi lamang sa sandali ng pangangailangan, kundi sa bawat araw ng ating buhay. Kapag buong puso natin Siyang tinanggap at pinahintulutang manahan sa atin, mararanasan natin ang tahimik ngunit malalim na katotohanan ng Kanyang mga pangako. Matutuklasan natin na ang Kanyang mga salita ay hindi lamang totoo—ito ay nagbibigay-buhay.

Kaya, sandali tayong huminto at magnilay. Buksan natin nang mas malalim ang ating mga puso at hayaan Siyang pumasok, manatili, at baguhin tayo mula sa kaloob-looban.

Handa na ba tayong tunay na patirahin si Jesus sa ating puso—hindi lamang sa oras ng ating pangangailangan, kundi sa bawat sandali ng ating buhay?—Marino J. Dasmarinas

Reflection for April 21 Tuesday of the Third Week of Easter: John 6:30-35

Gospel: John 6:30-35

The crowd said to Jesus: “What sign can you do, that we may see and believe in you? What can you do? Our ancestors ate manna in the desert, as it is written:

He gave them bread from heaven to eat.” So Jesus said to them, “Amen, amen, I say to you, it was not Moses who gave the bread from heaven; my Father gives you the true bread from heaven. For the bread of God is that which comes down from heaven and gives life to the world.” 

So they said to Jesus, “Sir, give us this bread always.” Jesus said to them, “I am the bread of life; whoever comes to me will never hunger, and whoever believes in me will never thirst.”

+ + + + + + +

Reflection:

Would we be willing to give our very lives for Jesus?

In the first reading, we witness the powerful and moving testimony of Stephen—a man whose faith in Jesus remained unwavering even in the face of death. He could have chosen silence to save his life, yet he chose instead to boldly proclaim his love for the Lord. Because of this, he was stoned to death.

As we reflect on Stephen’s witness, we are invited to look into our own hearts. His sacrifice may seem far beyond what is asked of us, yet it reveals a deeper truth about our discipleship. To follow Jesus is to love Him above all else—to the point that we are willing to offer not only a part of our lives, but even our very selves.

In our daily lives, we may not face persecution that threatens our physical life, but we are not exempt from trials. Our faith is tested in quieter, yet equally challenging ways—through temptations of the flesh, through suffering, through disappointments, and through unexpected hardships. In these moments, we are gently but firmly asked: will we remain faithful, or will we turn away?

There are times when following Jesus feels difficult. We may grow tired, discouraged, or distracted by the many voices of the world that promise comfort, pleasure, and ease. At times, we may even find ourselves drifting, choosing what is convenient rather than what is right.

Yet deep within us, we know that true life is found only in Jesus. When we choose Him, even in sacrifice, we choose love, truth, and lasting joy. When we turn away, we risk losing the very peace our hearts long for.

Stephen’s life reminds us that faith is not merely spoken—it is lived, proven, and sometimes purified through suffering. His courage challenges us, his love inspires us, and his witness calls us higher.

When our faith is tested in the ordinary and extraordinary moments of our lives, will we choose to remain faithful to Jesus—even if it costs us comfort, security, or even everything?—Marino J. Dasmarinas

Ang Mabuting Balita at Repleksyon Abril 21 Martes sa Ikatlong Linggo ng Pasko ng Pagkabuhay: Juan 6:30-35

Mabuting Balita: Juan 6:30-35

Noong panahong iyon, sinabi ng mga tao kay Hesus:"Ano pong kababalaghan ang maipakikita ninyo upang manalig kami sa inyo ? Ano po ang gagawin ninyo?" tanong nila. "Ang aming magulang ay kumain ng manna sa ilang, ayon sa nasusulat, 'Sila'y binigyan niya ng pagkaing mula sa langit,'" dugtong pa nila.

Sumagot si Jesus, "Dapat ninyong malamang hindi si Moises ang nagbigay sa inyo ng pagkaing mula sa langit, kundi ang aking Ama. Siya ang nagbibigay sa inyo ng tunay na pagkaing mula sa langit. Sapagkat ang pagkaing bigay ng Diyos ay yaong bumaba mula sa langit at nagbibigay-buhay sa sanlibutan."

"Ginoo," wika nila, "bigyan po ninyo kaming lagi ng pagkaing iyon." "Ako ang pagkaing nagbibigay-buhay," sabi ni Jesus. "Ang lumalapit sa akin ay hindi na magugutom, at ang nananalig sa akin ay hindi na mauuhaw kailanman."

+ + + + + + +

Repleksyon:

Handa ba tayong ibigay maging ang ating sariling buhay para kay Hesus?

Sa unang pagbasa, nasasaksihan natin ang makapangyarihan at makahulugang patotoo ni Esteban—isang taong nanatiling matatag sa kanyang pananampalataya kay Hesus kahit sa harap ng kamatayan. Maaari sana niyang iligtas ang kanyang buhay kung pinili niyang manahimik, ngunit sa halip, buong tapang niyang ipinahayag ang kanyang pag-ibig sa Panginoon. Dahil dito, siya ay binato hanggang sa mamatay.

Habang pinagninilayan natin ang kanyang sakripisyo, inaanyayahan tayong silipin ang ating sariling puso. Maaaring tila napakalayo ng kanyang pinagdaanan kumpara sa atin, ngunit ipinapakita nito ang tunay na kahulugan ng ating pagiging alagad ni Hesus. Ang sumunod sa Kanya ay ang magmahal nang higit sa lahat—hanggang sa kaya nating ialay hindi lamang ang bahagi ng ating buhay, kundi ang ating buong sarili.

Sa ating pang-araw-araw na buhay, maaaring hindi man tayo humarap sa pag-uusig na nagbabanta sa ating buhay, ngunit hindi ibig sabihin na wala tayong pagsubok. Ang ating pananampalataya ay nasusubok sa mas tahimik ngunit tunay na paraan—sa gitna ng tukso ng laman, sa mga paghihirap, sa mga kabiguan, at sa mga hindi inaasahang pagsubok. Sa mga sandaling ito, marahan ngunit malinaw tayong tinatanong: mananatili ba tayong tapat, o tatalikod tayo?

May mga pagkakataon na ang pagsunod kay Hesus ay hindi madali. Napapagod tayo, pinanghihinaan ng loob, at naaakit sa mga alok ng mundo na tila nagbibigay ng ginhawa at kasiyahan. Minsan, pinipili natin ang mas madali kaysa sa tama.

Ngunit sa kaibuturan ng ating puso, alam nating si Hesus lamang ang pinagmumulan ng tunay na buhay. Kapag pinili natin Siya—kahit may kaakibat na sakripisyo—pinipili natin ang pag-ibig, katotohanan, at kapayapaang hindi kayang ibigay ng mundo. Kapag tayo’y lumalayo sa Kanya, unti-unti rin nating nawawala ang kapayapaang hinahanap ng ating puso.

Ang buhay ni Esteban ay paalala na ang pananampalataya ay hindi lamang sinasabi—ito ay isinasabuhay, pinagtitibay, at kung minsan ay dinadalisay sa gitna ng pagsubok. Ang kanyang tapang ay humahamon sa atin, ang kanyang pag-ibig ay nagbibigay-inspirasyon sa atin, at ang kanyang patotoo ay nagtataas sa atin tungo sa mas malalim na pananampalataya.

Sa oras na masubok ang ating pananampalataya—sa maliliit man o malalaking paraan—pipiliin ba nating manatiling tapat kay Hesus, kahit may kapalit na hirap, sakripisyo, o maging ang ating buong sarili?—Marino J. Dasmarinas

Reflection for April 20 Monday of the Third Week of Easter: John 6:22-29

Gospel: John 6:22-29

[After Jesus had fed the five thousand men, his disciples saw him walking on the sea.] The next day, the crowd that remained across the sea saw that there had been only one boat there, and that Jesus had not gone along with his disciples in the boat, but only his disciples had left. Other boats came from Tiberias near the place where they had eaten the bread when the Lord gave thanks. 

When the crowd saw that neither Jesus nor his disciples were there, they themselves got into boats and came to Capernaum looking for Jesus. And when they found him across the sea they said to him, “Rabbi, when did you get here?” Jesus answered them and said, “Amen, amen, I say to you, you are looking for me not because you saw signs but because you ate the loaves and were filled. 

Do not work for food that perishes but for the food that endures for eternal life, which the Son of Man will give you. For on him the Father, God, has set his seal.” So they said to him, “What can we do to accomplish the works of God?” Jesus answered and said to them, “This is the work of God, that you believe in the one he sent.”

+ + + + +  + +

Reflection:

Do we still make time to reflect on the present state of our spiritual life? In the midst of our busy days and countless responsibilities, we are invited to pause and look within—to ask ourselves whether we are still living a life anchored in purpose, a life centered on Jesus.

Oftentimes, we find ourselves caught up in the pursuit of security and success. We spend our energy thinking about how we can earn more, achieve more, and prepare for a future in this world. Yet, in doing so, do we slowly lose sight of the One who gives true meaning to our lives?

If our hearts are fixed only on earthly concerns, we risk becoming people shaped entirely by this world—forgetting that our lives are meant for something greater, something eternal. We begin to overlook the quiet but essential truth that our relationship with Jesus is not just a part of our life—it is the very foundation of it.

As we journey together through life, we remember how faithfully we care for our physical needs. We nourish our bodies so that we may remain strong and healthy. But do we give the same attention to our souls? Do we nourish our spirits with prayer, reflection, and a deep encounter with Jesus? Our souls, too, hunger and thirst—not for the things of this world, but for the presence of God.

Why do we follow Jesus? Is it because we hope to receive material blessings, to enjoy comfort, and to gain what this world can offer? Or do we follow Him because we long for something more—because we desire to be filled with His love, His truth, and His life?

In the Gospel, we see how the crowd followed Jesus, not because they sought spiritual nourishment, but because they desired their physical hunger to be satisfied. And perhaps, if we are honest with ourselves, we may find a reflection of our own hearts in theirs.

Are we truly following Jesus for who He is, or are we only seeking Him for what He can give us—and if everything else is taken away, will we still choose to follow Him?—Marino J. Dasmarinas  

Ang Mabuting Balita at Repleksyon Abril 20 Lunes sa Ikatlong Linggo ng Pasko ng Pagkabuhay: Juan 6:22-29

Mabuting Balita: Juan 6:22-29

Kinabukasan, nakita ng mga taong nanatili sa ibayo ng lawa na naroon pa ang isang bangka. Alam nilang si Hesus ay hindi kasama ng mga alagad, sapagkat ang mga ito lamang ang sumakay sa bangka at umalis. 

Dumating naman ang ilang bangkang galing sa Tiberias at sumadsad sa lugar na malapit sa kinainan nila ng tinapay matapos magpasalamat sa Panginoon. Nang makita ng mga tao na wala na roon si Hesus, ni ang kanyang mga alagad, sila’y sumakay sa mga bangka at pumunta rin sa Capernaum upang hanapin si Hesus.  

Nakita nila si Hesus sa ibayo ng lawa, at kanilang tinanong, “Rabi, kailan pa kayo rito?” Sumagot si Hesus, “Sinasabi ko sa inyo: hinahanap ninyo ako, hindi dahil sa mga kababalaghang nakita ninyo, kundi dahil sa nakakain kayo ng tinapay at nabusog. Gumawa kayo, hindi upang magkaroon ng pagkaing hindi nasisira at nagbibigay ng buhay na walang hanggan.  

Ibibigay ito sa inyo ng Anak ng Tao, sapagkat siya ang binigyan ng kapangyarihan ng Diyos Ama.” Kaya’t siya’y tinanong nila, “Ano po ang dapat naming gawin upang aming maganap ang kalooban ng Diyos?” “Ito ang ipinagagawa sa inyo ng Diyos: manalig kayo sa sinugo niya,” tugon ni Hesus.

+ + + + + + +

Repleksyon:

May panahon pa ba tayo upang magnilay sa kasalukuyang kalagayan ng ating buhay espiritwal? Sa gitna ng ating pagiging abala at sa dami ng ating mga responsibilidad, inaanyayahan tayong huminto sandali at tumingin sa ating kalooban—tanungin ang ating sarili kung tayo pa ba ay namumuhay nang may kabuluhan, isang buhay na nakasentro kay Hesus.

Madalas, nadadala tayo sa paghahangad ng seguridad at tagumpay. Inuubos natin ang ating lakas sa pag-iisip kung paano pa tayo kikita nang higit, makakamit ang mas marami, at masisiguro ang ating kinabukasan sa mundong ito. Ngunit sa ating patuloy na paghabol sa mga bagay na ito, hindi ba natin unti-unting nakakalimutan ang Siya na nagbibigay ng tunay na kahulugan sa ating buhay?

Kung ang ating puso ay nakatuon lamang sa mga bagay na panlupa, nanganganib tayong maging mga taong hinuhubog na lamang ng mundong ito—nakakalimutan na ang ating buhay ay nilikha para sa mas dakila at walang hanggan. Nakakaligtaan natin ang tahimik ngunit mahalagang katotohanan na ang ating ugnayan kay Hesus ay hindi lamang bahagi ng ating buhay—ito ang pinakapundasyon nito.

Habang tayo ay naglalakbay sa mundong ito, alam natin kung paano natin inaalagaan ang ating pisikal na pangangailangan. Pinapakain natin ang ating katawan upang manatiling malakas at malusog.

Ngunit naaalagaan din ba natin ang ating kaluluwa? Pinapakain din ba natin ang ating espiritu sa pamamagitan ng panalangin, pagninilay, at isang malalim na pakikipagtagpo kay Hesus? Ang ating kaluluwa ay nagugutom at nauuhaw—hindi sa mga bagay ng mundong ito, kundi sa presensya ng Diyos.

Bakit nga ba natin sinusundan si Hesus? Dahil ba nais nating tumanggap ng mga pagpapalang materyal, upang maranasan ang kaginhawahan at makamtan ang mga bagay na iniaalok ng mundong ito? O sinusundan natin Siya dahil naghahangad tayo ng mas malalim pa na ugnayan sa kanya—dahil nais nating mapuspos ng Kanyang pag-ibig, katotohanan, at buhay?

Sa Ebanghelyo, makikita natin na ang karamihan ay sumunod kay Hesus hindi dahil hinahanap nila ang pagkaing espiritwal, kundi dahil nais nilang mabusog ang kanilang pisikal na gutom. At marahil, kung magiging tapat tayo sa ating sarili, makikita rin natin ang ating sarili sa kanila.

Tayo ba ay tunay na sumusunod kay Hesus dahil sa kung sino Siya, o dahil lamang sa kung ano ang maaari nating matanggap mula sa Kanya—at kung halimbawang wala tayong matangap , pipiliin pa rin ba nating sumunod sa Kanya?—Marino J. Dasmarinas