Reflection for March 1 Second Sunday of Lent: Matthew 17:1-9

Gospel: Matthew 17:1-9

Jesus took Peter, James, and John his brother, and led them up a high mountain by themselves. And he was transfigured before them; his face shone like the sun and his clothes became white as light.

And behold, Moses and Elijah appeared to them, conversing with him. Then Peter said to Jesus in reply, "Lord, it is good that we are here. If you wish, I will make three tents here, one for you, one for Moses, and one for Elijah." 

While he was still speaking, behold, a bright cloud cast a shadow over them, then from the cloud came a voice that said, "This is my beloved Son, with whom I am well pleased; listen to him." When the disciples heard this, they fell prostrate and were very much afraid. But Jesus came and touched them, saying, "Rise, and do not be afraid." And when the disciples raised their eyes, they saw no one else but Jesus alone.

As they were coming down from the mountain, Jesus charged them, "Do not tell the vision to anyone until the Son of Man has been raised from the dead."

+ + + + + + +

Reflection:

Have we ever reached a point in our lives when we felt like giving up because of the trials we were going through? What did we do? Did we turn to Jesus and ask Him to help us face our trials and carry our burdens?

In our journey of faith, there are moments when the weight of our struggles seems too heavy and the road ahead appears too difficult. At times, we may feel discouraged and tempted to lose hope. Yet in these moments, Jesus gently invites us to come closer to Him and trust in His loving presence.

One of the many reasons Jesus brought Peter, James, and John to the mountain of the Transfiguration was to strengthen them. Jesus knew beforehand that they would face enormous challenges in their mission. He knew that trials, persecutions, and sacrifices awaited them. So before sending them into difficult situations, He first allowed them to witness His glory.

That is why Jesus saw it fitting to bring them to the mountain of Transfiguration—to assure them that heaven exists and that it is prepared for them someday if they remain faithful to their mission. In that sacred moment, Jesus gave them a glimpse of the glory that awaited them, so that they would not lose heart when trials came.

Is this not also our life with Jesus? A life filled with challenges and oftentimes trials as well? Yet we are not alone in our struggles. Jesus walks with us in every step of our journey. When we grow weary, He strengthens us. When we feel burdened, He helps us carry our crosses. When we are discouraged, He reminds us that our sufferings have meaning and purpose.

The event of the Transfiguration reminds us that heavenly glory awaits us all if we remain faithful to our baptismal mission—the mission to help Jesus in His work of evangelization. Each one of us has been called and sent, not only to believe in Christ but also to share Him with others through our words and our lives.

But the sad reality is that many of us are not fulfilling this mission, and many are not even aware that we have a responsibility to help propagate the faith. Sometimes we become too occupied with our personal concerns and forget that we are disciples sent into the world.

We who are aware of this calling must never lose heart in carrying out our mission for Jesus and for the Church. Yes, there will be obstacles and challenges along the way. There will be sacrifices to make and crosses to carry. But these are nothing compared to what awaits us after our journey in this world is over.

Jesus assures us that heaven is real and that it is where we hope to be someday. The glory shown in the Transfiguration is also the glory promised to those who remain faithful. Because of this promise, we are called to share and live the teachings of the Lord no matter what it may cost us, for the cost is nothing compared to the eternal reward that awaits us in heaven.

As we continue our journey through the trials and struggles of life, do we allow Jesus to strengthen us and lead us toward heaven, or are we slowly losing heart and forgetting the mission He has entrusted to us?— Marino J. Dasmarinas

Ang Mabuting Balita at Repleksyon sa Marso 1 Ikalawang Linggo ng Kuwaresma: Mateo 17:1-9

Mabuting Balita: Mateo 17:1-9

Noong panahong iyon: Isinama ni Hesus si Pedro, at ang magkapatid na Santiago at Juan, at sila’y umakyat sa isang mataas na bundok. Samantalang sila’y naroon, nakita nilang nagbagong-anyo si Hesus: nagliwanag na parang araw ang kanyang mukha, at pumuting parang busilak ang kanyang damit. 

Nakita na lamang at sukat ng tatlong alagad sina Moises at Elias na nakikipag-usap kay Hesus. Kaya’t sinabi ni Pedro kay Hesus, “Panginoon, mabuti pa’y dumito na tayo. Kung ibig ninyo, gagawa ako ng tatlong kubol: isa sa inyo, isa kay Moises at isa kay Elias.” Nagsasalita pa siya nang liliman sila ng isang maningning na ulap. 

At mula rito’y may tinig na nagsabi, “Ito ang minamahal kong Anak na lubos kong kinalulugdan. Pakinggan ninyo siya!” Ang mga alagad ay natakot nang gayun na lamang nang marinig nila ang tinig, at sila’y napasubasob. Nguni’t nilapitan sila ni Hesus at hinipo. “Tumindig kayo,” sabi niya, “huwag kayong matakot.” At nang tumingin sila ay wala silang nakita kundi si Hesus.

At habang bumababa sila sa bundok, iniutos ni Hesus sa kanila, “Huwag ninyong sasabihin kaninuman ang pangitain hangga’t hindi muli nabubuhay ang Anak ng Tao.”

+ + + + + + +

Repleksyon:

Naranasan na ba natin sa ating buhay na dumating sa puntong gusto na nating sumuko dahil sa mga pagsubok na ating pinagdaraanan? Ano ang ating ginawa? Lumapit ba tayo kay Jesus at humingi ng tulong upang harapin ang ating mga pagsubok at buhatin ang ating mga pasanin?

Sa ating paglalakbay sa pananampalataya, may mga pagkakataong tila napakabigat ng ating mga dinadala at parang napakahirap ng landas na ating tinatahak. Minsan tayo ay pinanghihinaan ng loob at tila nawawalan ng pag-asa. Ngunit sa mga sandaling ito, marahan tayong inaanyayahan ni Jesus na lumapit sa Kanya at magtiwala sa Kanyang mapagmahal na presensya.

Isa sa mga dahilan kung bakit isinama ni Jesus sina Pedro, Santiago, at Juan sa bundok ng Pagbabagong-anyo ay upang palakasin sila. Alam ni Jesus na haharap sila sa malalaking pagsubok sa kanilang misyon. Alam Niya na darating ang mga paghihirap, pag-uusig, at sakripisyong kailangan nilang pagdaanan. Kaya bago Niya sila iharap sa mga hamon ng kanilang misyon, pinahintulutan muna Niya silang masilayan ang Kanyang kaluwalhatian.

Kaya minabuti ni Jesus na dalhin muna sila sa bundok ng Pagbabagong-anyo upang tiyakin sa kanila na mayroong langit at ito ay nakalaan para sa kanila balang araw kung mananatili silang tapat sa kanilang misyon. Sa banal na sandaling iyon, ipinakita ni Jesus ang kaluwalhatiang naghihintay sa kanila upang hindi sila panghinaan ng loob kapag dumating ang mga pagsubok.

Hindi ba ganito rin ang ating buhay kasama si Jesus? Isang buhay na puno ng mga hamon at kadalasa’y mga pagsubok? Ngunit hindi tayo nag-iisa sa ating pakikibaka. Si Jesus ay kasama natin sa bawat hakbang ng ating paglalakbay. Kapag tayo ay nanghihina, pinalalakas Niya tayo. Kapag tayo ay nabibigatan, tinutulungan Niya tayong pasanin ang ating mga krus. Kapag tayo ay pinanghihinaan ng loob, ipinapaalala Niya sa atin na may kahulugan ang ating mga paghihirap.

Ipinapaalala sa atin ng Pagbabagong-anyo na may kaluwalhatiang makalangit na naghihintay sa ating lahat kung tayo ay mananatiling tapat sa ating misyon bilang mga binyagan — ang makibahagi sa misyon ni Jesus ng pagpapalaganap ng Mabuting Balita. Tayong lahat ay tinawag hindi lamang upang maniwala kay Jesus kundi upang ibahagi rin Siya sa iba sa pamamagitan ng ating mga salita at pamumuhay.

Ngunit ang malungkot na katotohanan, marami sa atin ang hindi tinutupad ang misyong ito, at marami rin ang hindi nakaaalam na mayroon tayong tungkuling ipalaganap ang pananampalataya. Minsan ay masyado tayong abala sa ating mga pansariling alalahanin kaya nakakalimutan nating tayo ay mga alagad na isinugo sa mundo.

Tayong mga nakaaalam ng misyong ito ay hindi dapat panghinaan ng loob sa pagtupad ng ating misyon para kay Jesus at para sa Simbahan. Totoong may mga balakid at pagsubok na darating sa ating landas. May mga sakripisyong kailangang gawin at mga krus na kailangang pasanin. Ngunit ang lahat ng ito ay walang-wala kumpara sa kaluwalhatiang naghihintay sa atin kapag natapos na ang ating paglalakbay sa mundong ito.

Tinitiyak sa atin ni Jesus na mayroong langit at doon tayo inaasahang makarating balang araw. Kaya nararapat lamang na ating isabuhay at ibahagi ang mga aral ng Panginoon anuman ang maging kapalit nito, sapagkat ang anumang halaga na ating ibinibigay ay walang-wala kumpara sa gantimpalang naghihintay sa atin sa langit.

Sa gitna ng ating mga pagsubok at paghihirap sa buhay, hinahayaan ba nating palakasin tayo ni Jesus at akayin tayo patungo sa langit, o unti-unti na ba tayong pinanghihinaan ng loob at nakakalimot sa misyong ipinagkatiwala Niya sa atin? — Marino J. Dasmarinas

Reflection for February 28 Saturday of the First Week of Lent: Matthew 5:43-48

Gospel: Matthew 5:43-48

Jesus said to his disciples: “You have heard that it was said, You shall love your neighbor and hate your enemy. But I say to you, love your enemies, and pray for those who persecute you, that you may be children of your heavenly Father, for he makes his sun rise on the bad and the good, and causes rain to fall on the just and the unjust.  

For if you love those who love you, what recompense will you have? Do not the tax collectors do the same? And if you greet your brothers and sisters only, what is unusual about that? Do not the pagans do the same? So be perfect, just as your heavenly Father is perfect.”

+ + + + + + + 

Reflection:

What is genuine love?

Genuine love is a love that does not discriminate—a love that embraces everyone, even those who may seem unlovable in our eyes. This is the kind of love that reaches out without hesitation and accepts others despite their weaknesses and shortcomings. The beauty of loving even those who do not love us is that we show them what true love really is—love that comes from Jesus Himself, a love that is patient, merciful, and freely given.

When we love even those who seem difficult to love, we do not only give them our unconditional love; we also teach them how to love. Never mind if they do not love us in return. What matters is that we share with them the language of unconditional love so that they may learn from it and, hopefully, be transformed by it. Sometimes the love that we give today becomes the seed of love that will grow in another person’s heart tomorrow.

But is unconditional love still relevant in our world today? Many people see love as a two-way street: we love others only if they love us in return. If they do not love us, we withhold our love from them. Yet if this becomes our mindset, the language of true love slowly fades away. Genuine love and real sacrifice for others begin to disappear, replaced by love that depends on conditions and expectations.

True or genuine love, therefore, means loving without conditions and loving without expecting anything in return. This kind of love is not easy. It asks us to go beyond our comfort, our pride, and even our hurt. Yet if we truly love Jesus, we will be able to give love freely—a love that is not bound by the laws of reciprocity but guided by the generous heart of God.

In the end, genuine love is not measured by how much love we receive, but by how much love we are willing to give.– Marino  J. Dasmarinas

Ang Mabuting Balita at Repleksyon Pebrero 28 Sabado sa Unang Linggo ng Kuwaresma: Mateo 5:43-48

Mabuting Balita: Mateo 5:43-48

Noong panahong iyon, sinabi ni Hesus sa kanyang mga alagad, “Narinig na ninyong sinabi, ‘Ibigin mo ang iyong kaibigan at kapootan mo ang iyong kaaway.’ Ngunit ito naman sabi ko: ibigin ninyo ang mga umuusig sa inyo, upang kayo’y maging tunay na anak ng inyong Amang nasa langit. Sapagkat pinasisikat niya ang araw sa masasama at sa mabubuti, at pinapapatak niya ang ulan sa mga banal at sa mga makasalanan. 

Kung ang mga umiibig sa inyo ang siya lamang ninyo iibigin, ano pang gantimpala ang inyong hihintayin? Hindi ba’t ginagawa rin ito ng mga publikano? At kung ang binabati lamang ninyo’y ang inyong mga kapatid, ano ang nagawa ninyong higit kaysa iba? Ginagawa rin iyon ng mga Hentil! Kaya, dapat kayong maging ganap, gaya ng inyong Amang nasa Langit.” 

 + + + + + + +

Repleksyon:

Ano ang tunay na pag-ibig?

Ang tunay na pag-ibig ay pag-ibig na hindi namimili—isang pag-ibig na yumayakap sa lahat, maging sa mga taong tila mahirap mahalin sa ating paningin. Ito ang pag-ibig na marunong umunawa at tumanggap sa kabila ng mga kahinaan at pagkukulang ng bawat isa. Ang kagandahan ng pagmamahal kahit sa mga hindi nagmamahal sa atin ay naipapakita natin sa kanila kung ano ang tunay na pag-ibig—ang pag-ibig na nagmumula mismo kay Hesus, isang pag-ibig na matiyaga, mahabagin, at kusang ibinibigay.

Kapag minamahal natin kahit ang mga taong tila hindi kaibig-ibig, hindi lamang natin ibinibigay ang ating walang pasubaling pag-ibig; tinuturuan din natin silang magmahal. Huwag na nating isipin kung hindi nila tayo kayang mahalin pabalik. Ang mahalaga ay naibabahagi natin sa kanila ang wika ng tunay na pag-ibig upang matuto sila mula rito at, sana, ay mabago ang kanilang puso. Minsan, ang pag-ibig na ibinibigay natin ngayon ang nagiging binhi ng pag-ibig na tutubo sa puso ng iba sa hinaharap.

Ngunit may halaga pa ba ang walang pasubaling pag-ibig sa panahon natin ngayon? Para sa marami sa atin, ang pag-ibig ay palaging may kapalit: nagmamahal tayo kung tayo ay minamahal din. Kapag hindi tayo minahal, ipinagkakait naman natin ang ating pagmamahal. Ngunit kung ito ang magiging ating pananaw, unti-unting mawawala ang pagsasabuhay ng tunay na pag-ibig. Mawawala ang tunay na pagmamahal at sakripisyo para sa kapwa, at mapapalitan ito ng pag-ibig na may hinihintay na kapalit.

Ang tunay na pag-ibig, kung gayon, ay ang pagmamahal nang walang kondisyon at ang pagmamahal nang hindi umaasa ng kapalit. Hindi ito madaling gawin. Hinahamon tayo nitong lampasan ang ating sarili, ang ating pagmamataas, at maging ang ating mga sugat at nasaktang damdamin.

Pero kung tunay nating minamahal si Hesus, matututo tayong magmahal nang malaya—isang pag-ibig na hindi nakatali sa pagbibigayan o sukatan ng kapalit, kundi ginagabayan ng mapagbigay na puso ng Diyos.

Sa huli, ang tunay na pag-ibig ay hindi nasusukat sa pag-ibig na natatanggap natin, kundi sa pag-ibig na kaya nating ibigay.

Handa ba tayong mahalin kahit ang mga taong hindi tayo kayang mahalin, at maging instrumento ng walang pasubaling pag-ibig na unang ipinakita sa atin ni Hesus? – Marino  J. Dasmarinas

Reflection for February 27 Friday of the First Week of Lent: Matthew 5:20-26

Gospel: Matthew 5:20-26

Jesus said to his disciples: “I tell you, unless your righteousness surpasses that of the scribes and Pharisees, you will not enter into the Kingdom of heaven.  

“You have heard that it was said to your ancestors, You shall not kill; and whoever kills will be liable to judgment. But I say to you, whoever is angry with his brother will be liable to judgment, and whoever says to his brother, Raqa, will be answerable to the Sanhedrin, and whoever says, ‘You fool,’ will be liable to fiery Gehenna.  

Therefore, if you bring your gift to the altar, and there recall that your brother has anything against you, leave your gift there at the altar, go first and be reconciled with your brother, and then come and offer your gift. 

Settle with your opponent quickly while on the way to court with him. Otherwise your opponent will hand you over to the judge, and the judge will hand you over to the guard, and you will be thrown into prison. Amen, I say to you, you will not be released until you have paid the last penny.”

+ + + + + + +

Reflection:

There is a story told about a man who suddenly died. When he was about to enter the pearly gates, the angels guarding them refused him entry. When he asked why, the angels told him that when he was still alive, his heart had been full of anger and arrogance.

Death is uncertain; it may come to any of us at any time. What if we suddenly die with our hearts still filled with anger and arrogance? Many people have been brought to perdition because of anger and arrogance, yet many of us still fail to learn our lesson.

Anger and arrogance are spiritual diseases that grow from our egos, from our high opinion of ourselves, and from our lack of humility. These quietly harden our hearts and distance us from God and from one another.

In the Gospel, Jesus teaches us the true path to humility and reconciliation. He tells us: “If you bring your gift to the altar, and there recall that your brother has anything against you, leave your gift there at the altar, go first and be reconciled with your brother, and then come and offer your gift. Settle with your opponent quickly while on the way to court with him” (Matthew 5:23–25).

The Lord reminds us that our relationship with Him cannot be separated from our relationship with one another. Before we offer our prayers and sacrifices to God, we are called to examine our hearts and seek reconciliation with those we may have hurt or offended.

It is not easy for us to practice humility because our pride often speaks louder than our conscience. Yet if we truly understand that humility brings us closer to Jesus and saves us from many troubles—even painful and serious ones—we would desire it more than honor or recognition. We would seek humility with sincere hearts and hold on to it as a precious gift from God.

The Lord invites us to examine our hearts. Are we still holding on to anger? Are we clinging to pride and arrogance? Life is uncertain, and we do not know when the Lord will call us home.

If the Lord were to call us today, would He find in our hearts anger and pride — or humility and reconciliation?— Marino J. Dasmarinas 

Ang Mabuting Balita at Repleksyon Pebrero 27 Biyernes sa Unang Linggo ng Kuwaresma: Mateo 5:20-26

Mabuting Balita: Mateo 5:20-26

Noong panahong iyon, sinabi ni Hesus sa kanyang mga alagad, “Sinasabi ko sa inyo: kung ang pagsunod ninyo sa kalooban ng Diyos ay tulad lamang ng pagsunod ng mga eskriba at mga Pariseo, hindi kayo makapapasok sa kaharian ng Diyos.”  

“Narinig ninyo na noong una’y inutos sa mga tao, ‘Huwag kang papatay; ang sinumang makamatay ay mananagot sa hukuman.’ Ngunit ngayo’y sinasabi ko sa inyo: ang mapoot sa kanyang kapatid ay mananagot sa hukuman; ang humamak sa kanyang kapatid ay mananagot sa Sanedrin, at sinumang magsabi sa kanyang kapatid ‘ulol ka!’ ay mapapasaapoy ng impiyerno.  

Kaya’t kung naghahandog ka sa Diyos, at maalaala mo na may sama ng loob sa iyo ang kapatid mo, iwan mo muna ang iyong handog sa harap ng dambana at makipagkasundo ka sa kanya. Saka ka magbalik at maghandog sa Diyos. “Kung may magsakdal laban sa iyo sa hukuman, makipag-ayos ka sa kanya habang may panahon, bago ka niya iharap sa hukom.

At kung hindi’y ibibigay ka niya sa hukom, na magbibigay naman sa iyo ng tanod, at ikaw ay mabibilanggo. Sinasabi ko sa iyo: hindi ka makalalabas doon hangga’t hindi mo nababayaran ang kahuli-hulihang kusing.”

+ + + + + + +

Repleksyon:

May isang kuwento tungkol sa isang lalaking biglang namatay. Nang siya ay papasok na sana sa pintuan ng langit, hindi siya pinayagang makapasok ng mga anghel na nagbabantay roon. Nang itanong niya kung bakit, sinabi sa kanya ng mga anghel na noong siya ay nabubuhay pa, ang kanyang puso ay puno ng galit at kayabangan.

Ang kamatayan ay hindi natin alam kung kalian darating; maaari itong dumating sa atin anumang oras. Paano kung bigla tayong kunin ng Panginoon na ang ating mga puso ay puno pa rin ng galit at kayabangan?

Marami na ang napahamak dahil sa galit at kayabangan, ngunit marami pa rin sa atin ang hindi natututo ng aral. Ang galit at kayabangan ay nagmumula sa ating mataas na pagtingin sa ating sarili, at sa kakulangan natin ng pagpapakumbaba. Unti-unti nitong pinatitigas ang ating mga puso at inilalayo tayo sa Diyos at sa isa’t isa.

Sa Mabuting Balita, itinuturo sa atin ni Jesus ang landas ng tunay na pagpapakumbaba at pakikipagkasundo. Sinabi Niya: “Kaya kung mag-aalay ka ng iyong handog sa dambana at doon ay maalaala mong may sama ng loob sa iyo ang iyong kapatid, iwan mo muna roon ang iyong handog sa harap ng dambana. Humayo ka at makipagkasundo ka muna sa iyong kapatid, at saka ka bumalik at mag-alay ng iyong handog. Makipag-ayos ka agad sa iyong kaaway habang kayo’y nasa daan pa” (Mateo 5:23–25).

Ipinapaalala sa atin ng Panginoon na ang ating ugnayan sa Kanya ay hindi maaaring ihiwalay sa ating ugnayan sa isa’t isa. Bago tayo lumapit sa Diyos sa panalangin, tinatawagan Niya tayong suriin ang ating mga puso at makipagkasundo sa mga taong maaaring nasaktan o nagawan natin ng pagkukulang.

Hindi madaling magpakumbaba. Ngunit kung tunay lamang nating mauunawaan na ang pagpapakumbaba ang naglalapit sa atin kay Jesus at naglalayo sa atin sa maraming suliranin—maging sa mabibigat at masasakit na karanasan—hahanapin natin ito nang buong puso at iingatan bilang mahalagang biyaya ng Diyos.

Inaanyayahan tayo ng Panginoon ngayon na siyasatin ang ating mga puso. May galit pa ba tayong kinikimkim? May pagmamataas pa ba tayong itinatago sa ating puso? Ang buhay ay hindi tiyak, at hindi natin alam kung kailan tayo tatawagin ng Panginoon.

Kung tatawagin tayo ng Panginoon sa araw na ito, ano ang makikita Niya sa ating mga puso — galit at kayabangan ba o pagpapakumbaba at pakikipagkasundo?— Marino J. Dasmarinas

Reflection for February 26 Thursday of the First Week in Lent: Matthew 7:7-12

Gospel: Matthew 7:7-12

Jesus said to his disciples: “Ask and it will be given to you; seek and you will find; knock and the door will be opened to you. For everyone who asks, receives; and the one who seeks, finds; and to the one who knocks, the door will be opened. 

Which one of you would hand his son a stone when he asked for a loaf of bread, or a snake when he asked for a fish? If you then, who are wicked, know how to give good gifts to your children, how much more will your heavenly Father give good things to those who ask him.

 

“Do to others whatever you would have them do to you. This is the law and the prophets.”

+ + + + + + +

Reflection:

Do we have prayers before God?

Each of us carries prayers in our hearts — hopes we quietly lift up to God, burdens we entrust to Him, and desires that we place before His loving care. God always listens to our prayers and petitions.

Oftentimes His answer is yes; sometimes it is no. And there are moments when He gently tests our patience and lovingly tells us, “Wait.” Whatever His response may be, let us remain patient, hold on to hope, and continue to pray with trusting hearts.

Almost all of us have pending prayer petitions before God. Some of these prayers may have been in our hearts for a long time. At times we may grow weary or discouraged, especially when the answers do not come as quickly as we hope. Yet we must not lose faith or patience. Instead, let us continue to trust that, in His perfect time, God will grant what is truly best for us, because His love for us never fails.

When we ask God for something, we must not remain idle and simply wait for the answers to fall into our laps like manna from heaven. We are called to do our part as well, for God looks kindly upon those who support their prayers with faithful effort and sincere action. Our prayers must move our hands and our hearts to cooperate with God’s grace.

The secret, therefore, is never to give up on God and always believe that He answers our prayers. We may not immediately understand His response, and at times we may struggle to accept it, but we are invited to trust in His wisdom and goodness. God knows what is best for us even more than we know ourselves.

What prayers do we carry in our hearts before God? Are we willing to trust Him, patiently work for what we ask, and continue praying without losing hope — even when His answer seems delayed? —Marino J. Dasmarinas   

Ang Mabuting Balita at Repleksyon Pebrero 26 Huwebes sa Unang Linggo ng Kuwaresma: Mateo 7:7-12

Mabuting Balita: Mateo 7:7-12

Noong panahong iyon, sinabi ni Hesus sa kanyang mga alagad, “Humingi kayo, at kayo’y bibigyan; humanap kayo, at kayo’y makasusumpong; kumatok kayo, at ang pinto’y bubuksan para sa inyo. Sapagkat tumatanggap ang bawat humihingi, nakasusumpong ang bawat humahanap, at binubuksan ang pinto sa bawat kumakatok. 

Bibigyan ba ninyo ng bato ang inyong anak kung humihingi ng tinapay? Bibigyan ba ninyo siya ng ahas kung humihingi ng isda? Kung kayo na masasama, ay marunong magbigay ng mabubuting bagay sa inyong mga anak, gaano pa kaya ang inyong Amang nasa langit? Ibibigay niya ang mabubuting bagay sa mga humihingi sa kanya!

“Kaya gawin ninyo sa inyong kapwa ang ibig ninyong gawin nila sa inyo. Ito ang kahulugan ng Kautusan ni Moises at ng turo ng mga propeta.”

+ + + + + + +

Repleksyon:

May mga panalangin ba tayo sa harap ng Diyos?

Bawat isa sa atin ay may dalang mga panalangin sa ating puso — mga pag-asang tahimik nating iniaangat sa Diyos, mga pasaning ipinagkakatiwala natin sa Kanya, at mga hangaring inilalapit natin sa Kanyang mapagmahal na pangangalaga. Laging nakikinig ang Diyos sa ating mga panalangin at kahilingan.

Kadalasan ang Kanyang sagot ay oo; kung minsan ay hindi; at may mga pagkakataon ding marahan Niyang sinasabi sa atin, “Maghintay ka muna.” Anuman ang Kanyang maging tugon, manatili nawa tayong matiyaga, patuloy na umasa, at magtiwala sa Kanya sa ating pananalangin.

Halos lahat sa atin ay may mga panalanging matagal nang inihaharap sa Diyos. May mga kahilingang tila matagal bago matupad kaya minsan tayo ay pinanghihinaan ng loob. Ngunit huwag nawa tayong mawalan ng pananampalataya at pagtitiis.

Sa halip, patuloy tayong magtiwala na sa tamang panahon ng Diyos ay ipagkakaloob Niya ang tunay na makabubuti para sa atin, sapagkat hindi nagkukulang ang Kanyang pag-ibig sa atin.

Kapag tayo ay humihingi sa Diyos, hindi tayo dapat manatiling walang ginagawa at maghintay lamang na parang kusang mahuhulog sa ating mga kamay ang sagot sa ating mga panalangin na tila manna o tinapay mula sa langit.

Kailangan din nating gawin ang ating bahagi, sapagkat kinalulugdan ng Diyos ang mga taong sinasabayan ng pagsisikap at mabuting gawa ang kanilang mga panalangin. Ang ating pananalangin ay dapat magbunsod sa atin na kumilos at makipagtulungan sa biyaya ng Diyos.

Ang lihim ay huwag tayong susuko sa Diyos at patuloy tayong maniwala na dinirinig at sinasagot Niya ang ating mga panalangin. Maaaring hindi natin agad maunawaan ang Kanyang sagot, at kung minsan ay mahirap itong tanggapin, ngunit inaanyayahan Niya tayong magtiwala sa Kanyang kabutihan at karunungan. Alam ng Diyos kung ano ang tunay na pinakamabuti para sa atin.

Anu-ano ang mga panalanging dinadala natin sa harap ng Diyos? Handa ba tayong magtiwala sa Kanya, maghintay nang may pagtitiis, at kumilos nang may pananampalataya — kahit tila matagal bago dumating ang Kanyang sagot? —Marino J. Dasmarinas

Reflection for February 25 Wednesday of the First Week in Lent: Luke 11:29-32

Gospel: Luke 11:29-32

While still more people gathered in the crowd, Jesus said to them, “This generation is an evil generation; it seeks a sign, but no sign will be given it, except the sign of Jonah. Just as Jonah became a sign to the Ninevites, so will the Son of Man be to this generation.  

At the judgment the queen of the south will rise with the men of this generation and she will condemn them, because she came from the ends of the earth to hear the wisdom of Solomon, and there is something greater than Solomon here. At the judgment the men of Nineveh will arise with this generation and condemn it, because at the preaching of Jonah they repented, and there is something greater than Jonah here.”

+ + + + + + +

Reflection:

Can we still remember the thief beside Jesus who asked Him to remember him when He came into His kingdom? In his final moments, the thief humbly turned to Jesus in repentance, and the Lord granted him the gift of salvation on the spot (Luke 23:42–43). This beautiful moment reminds us that it is never too late for us to return to God when we sincerely repent.

Jesus continues to call all of us to repentance every moment of our lives. His gentle voice invites us to turn away from sin and come back to Him. Let us not be deaf to this call. Instead, let us listen with open hearts, follow Him with trust, and embrace His invitation with humility.

What is sin that many of us still find so difficult to leave behind? What does it really give us? Does sin truly bring us the fulfillment that makes us continue to hold on to it? Whatever pleasure sin offers us is only temporary; in reality, it is a curse coated with pleasure.

For example, the sin of adultery may appear pleasurable and exciting at first. Yet we may unknowingly walk into Satan’s trap, which blinds us to the consequences of our actions until the truth is eventually revealed. While we may enjoy temporary pleasure and excitement, sins and problems slowly begin to pile up. In time, they can destroy not only us but also the people we love and the relationships we hold dear.

Why should we wait to be destroyed by sin when Jesus is always offering us repentance? He is ever ready to forgive and forget our past sins, provided that we leave them behind and sincerely walk away from them. His mercy is always available to those who humbly return to Him.

A reward awaits us the moment we listen to Jesus’ call to repentance. It is like the gift of salvation that He gave to the repentant thief on the cross. It may not always be instant salvation, but there will certainly be blessings when we decide to leave our sinful ways — blessings such as peace of mind, harmony in our families, and a life free from the burden of guilt.

Jesus is calling us once again to repentance, just as He welcomed the repentant thief on the cross. Will we continue to hold on to the sins that slowly destroy us, or will we turn to Jesus now and allow His mercy to transform our lives while there is still time? —Marino J. Dasmarinas   

Ang Mabuting Balita at Repleksyon Pebrero 25 Miyerkules sa Unang Linggo ng Kuwaresma: Lucas 11:29-32

Mabuting Balita: Lucas 11:29-32

Noong panahong iyon, samantalang dumaragsa ang mga tao, sinabi ni Hesus, “Napakasama ng lahing ito! Naghahanap sila ng palatandaan mula sa langit, subalit walang ipapakita sa kanila maliban sa palatandaang inilalarawan ng nangyari kay Jonas. Kung paanong naging isang palatandaan si Jonas sa mga taga-Ninive, gayun din naman, magiging isang palatandaan sa lahing ito ang Anak ng Tao.

Sa Araw ng Paghuhukom, titindig ang Reyna ng Timog laban sa lahing ito at sila’y hahatulan niya ng kaparusahan. Sapagkat nanggaling siya sa dulo ng daigdig upang pakinggan ang karunungan ni Solomon; ngunit higit na di-hamak kay Solomon ang naririto! Sa Araw ng Paghuhukom ay titindig ang mga taga-Ninive laban sa lahing ito at hahatulan ng kaparusahan, sapagkat nagsisi sila dahil sa pangangaral ni Jonas; ngunit higit na di-hamak kay Jonas ang naririto!”

+ + + + + + +

Repleksyon:

Naaalala pa ba natin ang magnanakaw na nakapako sa krus sa tabi ni Jesus na nakiusap sa Kanya na siya ay alalahanin kapag Siya ay nasa Kanyang kaharian? Sa huling sandali ng kanyang buhay, buong kababaang-loob siyang nagsisi sa kanyang mga kasalanan at lumapit kay Jesus.

Dahil sa kanyang taos-pusong pagsisisi, ipinagkaloob sa kanya ng Panginoon ang kaligtasan noon ding sandaling iyon. Ipinapaalala nito sa atin na hindi kailanman huli ang lahat para sa atin kung tayo ay magsisisi at babalik sa Diyos.

Patuloy tayong tinatawag ni Jesus sa pagsisisi sa bawat sandali ng ating buhay. Inaanyayahan Niya tayong talikuran ang kasalanan at muling lumapit sa Kanya. Huwag sana tayong magbingi-bingihan sa Kanyang paanyaya. Sa halip, makinig tayo nang may bukas na puso, sumunod tayo nang may pagtitiwala, at buong kababaang-loob nating yakapin ang Kanyang tawag.

Ano ba ang kasalanan at nahihirapan pa rin tayong talikuran ito? Ano ba talaga ang naibibigay nito sa atin? Nagbibigay ba ang kasalanan ng tunay na kaganapan sa ating buhay kaya patuloy natin itong pinanghahawakan? Anumang sarap na ibinibigay ng kasalanan ay panandalian lamang; sa katotohanan, ito ay isang sumpang nababalutan ng kasiyahan.

Halimbawa, ang kasalanan ng pakikiapid ay maaaring magmukhang masarap at kapana-panabik sa simula. Ngunit maaaring hindi natin namamalayan na tayo ay nahuhulog na pala sa bitag ni Satanas na bumubulag sa atin sa mga masasamang kahihinatnan ng ating ginagawa hanggang sa tuluyang mabunyag ang kasalanan.

Habang tinatamasa natin ang pansamantalang sarap at saya na bunga nito, unti-unti ring naiipon ang mga kasalanan at suliranin. Sa paglipas ng panahon, maaari nitong sirain hindi lamang ang ating sarili kundi pati ang mga taong mahal natin at ang mga ugnayang pinahahalagahan natin.

Bakit pa tayo maghihintay na wasakin tayo ng kasalanan kung si Jesus ay patuloy na nag-aalok sa atin ng pagsisisi at kapatawaran? Lagi Siyang handang magpatawad at limutin ang ating mga nakaraang kasalanan, kung tayo ay handang talikuran ang mga ito at tuluyang lumayo sa masamang gawain. Ang Kanyang awa ay laging bukás para sa ating mga pusong nagpapakumbaba at nagbabalik-loob sa Kanya.

May gantimpalang naghihintay sa atin sa sandaling pakinggan natin ang tawag ni Jesus sa pagsisisi. Ito ay tulad ng kaloob na kaligtasan na ipinagkaloob Niya sa nagsisising magnanakaw sa krus. Maaaring hindi ito agad-agad na kaligtasan, ngunit tiyak na may pagpapalang darating kapag pinili nating iwan ang ating makasalanang pamumuhay — mga pagpapalang tulad ng kapayapaan ng isip, kapayapaan sa ating pamilya, at isang buhay na malaya sa bigat ng konsensya.

Ngayon ay muli tayong tinatawag ni Jesus sa pagsisisi. Patuloy pa ba nating hahayaang manaig ang kasalanan sa ating buhay, o lalapit ba tayo kay Jesus ngayon at hahayaang baguhin Niya ang ating puso habang may panahon pa? —Marino J. Dasmarinas

Reflection for February 24 Tuesday of the First Week of Lent: Matthew 6:7-15

Gospel: Matthew 6:7-15

Jesus said to his disciples: “In praying, do not babble like the pagans, who think that they will be heard because of their many words. Do not be like them. Your Father knows what you need before you ask him.   

“This is how you are to pray: Our Father who art in heaven, hallowed be thy name, thy Kingdom come, thy will be done, on earth as it is in heaven. Give us this day our daily bread; and forgive us our trespasses, as we forgive those who trespass against us; and lead us not into temptation, but deliver us from evil.   

“If you forgive men their transgressions, your heavenly Father will forgive you. But if you do not forgive men, neither will your Father forgive your transgressions.”

+ + + + + + +

Reflection:

If God already knows what we need before we ask Him, why do we still pray?

We may sometimes wonder about this. If our Father already knows our needs, our struggles, our desires, and even our unspoken thoughts, what then is the purpose of prayer?

The answer is simple yet profound: prayer draws us closer to God.

When we choose to pray consistently, we open our hearts to Him. The more we come before Him, the more we grow in intimacy with Him. Prayer is not about informing God of what He does not know. It is about allowing ourselves to enter into His loving presence. It is about relationship.

If we have not yet developed a steady prayer life, perhaps today is the day we begin. Even a few quiet moments each day, offered sincerely, can transform our hearts. As we persevere, we will begin to notice something beautiful—our friendship with Jesus deepens. We become more aware of His presence in our daily lives. We begin to recognize His gentle guidance.

When we pray with sincerity and devotion, our whole being speaks to God—and He listens. In the silence of our hearts, He speaks to us as well. His voice may not be audible, but we sense His peace, His conviction, His comfort. There is a sacred exchange that happens in prayer—heart speaking to Heart.

This is how mature love grows.

Just as in marriage, where constant and loving communication strengthens the bond between husband and wife, so it is with us and God. Through regular conversation, love deepens. Understanding grows. Over time, words even become less necessary, because the hearts already know each other.

The same is true in our prayer life. The more we focus our whole being on God, the more we grow in closeness with Him. And there may come a time when we no longer need many words. We simply kneel. We become still. We allow our hearts to rest in His presence. Silence itself becomes prayer.

Prayer, then, is not a duty to fulfill—it is a relationship to nurture. It is not merely asking; it is loving. It is not only speaking; it is also listening. It is not only presenting our needs; it is offering our whole selves.

So now let us pause and reflect:

Are we merely saying prayers, or are we truly entering into communion with God?

Are we making space each day to grow in friendship with Him?

Or have we allowed busyness, distraction, or complacency to weaken our intimacy with the One who loves us most

Will we choose to draw closer to Him—so that our hearts may learn to beat in rhythm with His? —Marino J. Dasmarinas  

Ang Mabuting Balita at Repleksyon Pebrero 24 Martes sa Unang Linggo ng Kuwaresma: Mateo 6:7-15

Mabuting Balita: Mateo 6:7-15

Noong panahong iyon, sinabi ni Hesus sa kanyang mga alagad, "Sa pananalangin ninyo'y huwag kayong gagamit ng napakaraming salita, gaya ng ginagawa ng mga Hentil. Ang akala nila'y pakikinggan sila ng Diyos dahil sa dami ng kanilang salita. Huwag ninyo silang tutularan. Sapagkat alam na ng inyong Ama ang inyong kinakailangan bago pa ninyo hingin sa kanya. 

Ganito kayo mananalangin: 'Ama naming nasa langit, Sambahin nawa ang pangalan mo. Ikaw nawa ang maghari sa amin, Sundin nawa ang iyong kalooban dito sa lupa tulad ng sa langit. Bigyan mo kami ng pagkaing kailangan namin sa araw na ito; At patawarin mo kami sa aming mga kasalanan, Tulad ng aming pagpapatawad sa mga nagkakasala sa amin. At huwag mo kaming iharap sa mahigpit na pagsubok, Kundi ilayo mo kami sa Masama!  

Sapagkat iyo ang kaharian at ang kapangyarihan at ang kapurihan, magpakailanman! Amen.' Sapagkat kung pinatatawad ninyo ang mga nagkakasala sa inyo, patatawarin din kayo ng inyong Amang nasa langit. Ngunit kung hindi ninyo pinatatawad ang mga nagkakasala sa inyo, hindi rin kayo patatawarin ng inyong Ama."

+ + + + + + +   

Repleksyon:

Kung alam na ng Diyos ang ating mga pangangailangan bago pa tayo humingi sa Kanya, bakit pa tayo nananalangin?

Maaaring minsan ay naitatanong din natin ito sa ating sarili. Kung alam na ng ating Ama ang ating mga pangangailangan, mga suliranin, mga hangarin, at maging ang mga hindi natin masabi, ano pa ang saysay ng panalangin?

Ang sagot ay simple ngunit napakalalim: ang panalangin ang naglalapit sa atin sa Diyos.

Sa tuwing pinipili nating manalangin nang palagian, binubuksan natin ang ating puso sa Kanya. Habang lalo tayong lumalapit sa Kanya, lalo ring tumitibay ang ating ugnayan sa Kanya. Ang panalangin ay hindi upang ipaalam sa Diyos ang mga bagay na hindi Niya alam. Ito ay upang pahintulutan ang ating sarili na pumasok sa Kanyang mapagmahal na presensya. Ito ay tungkol sa relasyon.

Kung wala pa tayong regular na buhay-pananalangin, marahil ngayon na ang tamang panahon upang magsimula. Kahit ilang sandali lamang bawat araw na iniaalay natin nang taos-puso ay kayang baguhin ang ating puso. 

Kapag tayo ay nagtiyaga, mapapansin natin ang isang kahanga-hangang pagbabago—lalalim ang ating pakikipagkaibigan kay Hesus. Mas magiging mulat tayo sa Kanyang presensya sa ating pang-araw-araw na buhay. Mas makikilala natin ang Kanyang banayad na paggabay.

Kapag tayo ay nananalangin nang may katapatan at debosyon, ang buo nating pagkatao ay nakikipag-usap sa Diyos—at Siya ay nakikinig. Sa katahimikan ng ating puso, Siya rin ay nagsasalita sa atin. Maaaring hindi natin marinig ang Kanyang tinig sa pisikal na paraan, ngunit nararamdaman natin ang Kanyang kapayapaan, Kanyang gabay, at Kanyang paalala. May isang banal na palitan na nagaganap sa panalangin—puso na nakikipag-usap sa Puso.

Ganito lumalago ang tunay na pag-ibig.

Tulad ng sa isang pag-aasawa, kung saan ang madalas at makabuluhang pag-uusap ang nagpapatibay sa samahan ng mag-asawa, gayundin sa ating ugnayan sa Diyos. Sa patuloy na komunikasyon, lalalim ang pag-ibig at pag-unawa. Darating ang panahon na kahit walang salita, nagkakaunawaan ang mga puso.

Ganyan din sa ating buhay-pananalangin. Habang mas ibinibigay natin ang ating buong sarili sa Diyos, mas lumalalim ang ating pagiging malapit sa Kanya. At maaaring dumating ang sandali na hindi na natin kailangang magsalita pa. Luluhod lamang tayo. Mananahimik. Hahayaan nating ang ating puso ang makipag-usap sa ating maawain, mahabagin, at mapagmahal na Diyos. Ang katahimikan mismo ay nagiging panalangin.

Ang panalangin, kung gayon, ay hindi lamang tungkulin na dapat gampanan—ito ay relasyong dapat pagyamanin. Hindi lamang ito paghingi—ito ay pagmamahal. Hindi lamang ito pagsasalita—ito rin ay pakikinig. Hindi lamang ito paghaharap ng ating mga pangangailangan—ito ay pag-aalay ng ating buong sarili.

Tayo ba ay basta na lamang bumibigkas ng panalangin, o tunay ba tayong nakikipagtagpo sa Diyos?

Naglalaan ba tayo ng oras araw-araw upang palalimin ang ating pakikipagkaibigan sa Kanya?

O hinahayaan ba nating ang abala at pagkakaabalahan ng mundo ang unti-unting maglayo sa atin sa Kanya?

Pipiliin ba nating lumapit sa Diyos—upang ang ating puso ay mas mapalapit sa Kanyang puso? —Marino J. Dasmarinas   

Reflection for February 23 Monday of the First Week of Lent: Matthew 25:31-46

Gospel: Matthew 25:31-46

Jesus said to his disciples: "When the Son of Man comes in his glory, and all the angels with him, he will sit upon his glorious throne, and all the nations will be assembled before him. And he will separate them one from another, as a shepherd separates the sheep from the goats. He will place the sheep on his right and the goats on his left.  

Then the king will say to those on his right, 'Come, you who are blessed by my Father. Inherit the kingdom prepared for you from the foundation of the world. For I was hungry and you gave me food, I was thirsty and you gave me drink, a stranger and you welcomed me, naked and you clothed me, ill and you cared for me, in prison and you visited me.'  

Then the righteous will answer him and say, 'Lord, when did we see you hungry and feed you, or thirsty and give you drink? When did we see you a stranger and welcome you, or naked and clothe you? When did we see you ill or in prison, and visit you?' And the king will say to them in reply, 'Amen, I say to you, whatever you did for one of the least brothers of mine, you did for me.'  

Then he will say to those on his left, 'Depart from me, you accursed, into the eternal fire prepared for the devil and his angels. For I was hungry and you gave me no food, I was thirsty and you gave me no drink, a stranger and you gave me no welcome, naked and you gave me no clothing, ill and in prison, and you did not care for me.'  

Then they will answer and say, 'Lord, when did we see you hungry or thirsty or a stranger or naked or ill or in prison, and not minister to your needs?' He will answer them, 'Amen, I say to you, what you did not do for one of these least ones, you did not do for me.' And these will go off to eternal punishment, but the righteous to eternal life."

+ + + + + + +

Reflection:

Is Jesus already in our hearts right now?

If our answer is yes, then our lives must reflect His presence. If He truly dwells within us, we cannot remain the same. We are called to be compassionate, to be humble, and to have a heart that beats for the poor and the forgotten.

These virtues are not optional for us—they reveal that Jesus lives in us. For He was always compassionate, always humble, and never judgmental. His love embraced the sinner, lifted the broken, and restored the lost.

Christ’s Kingdom is not only a future promise—it is already here and now. It begins in our hearts. It grows in our minds. It becomes visible through our actions. Whenever we choose to love as He loves, we allow His Kingdom to take root within us.

His Kingdom becomes real when we feed those who are hungry and give drink to those who thirst. It becomes visible when we welcome the stranger, when we open not only our doors but also our hearts.

It shines forth when we care for the sick, when we visit those who are imprisoned not only by iron bars but also by loneliness, fear, and despair. And it becomes most powerful when we forgive—when we release the wounds inflicted upon us and choose mercy over resentment.

Each act of love, no matter how small, proclaims that Jesus is our King. Each act of mercy declares that His Kingdom reigns within us. When we live this way, we do not merely speak about Christ—we make Him present in our world.

So we ask ourselves once more: Is Jesus truly reigning in our lives?  

If He is, can others see His compassion in our words, His humility in our actions, and His mercy in our forgiveness?

Will we allow His Kingdom to shine through us so that others may encounter Him in us? —Marino J. Dasmarinas

Ang Mabuting Balita at Repleksyon Pebrero 23 Lunes sa Unang Linggo ng Kuwaresma: Mateo 25:31-46

Mabuting Balita: Mateo 25:31-46

Noong panahong iyon, sinabi ni Hesus sa kanyang mga alagad: "Darating ang Anak ng Tao bilang Hari, kasama ang lahat ng anghel, at luluklok sa kanyang maringal na trono. Sa panahong iyon, matitipon sa harapan niya ang lahat ng tao. Sila'y pagbubukud-bukurin niya, tulad ng ginagawa ng pastol sa mga tupa at mga kambing. Ilalagay niya sa kanyang kanan ang mga tupa, at sa kaliwa ng mga kambing. 

At sasabihin ng Hari sa mga nasa kanan, 'Halikayo, mga pinagpala ng aking Ama! Pumasok na kayo at manirahan sa kahariang inihanda para sa inyo mula pa nang likhain ang sanlibutan. Sapagkat ako'y nagutom at inyong pinakain, nauhaw at inyong pinainom. Ako'y isang dayuhan at inyong pinatuloy. ako'y walang maisuot at inyong pinaramtan, nagkasakit at inyong dinalaw; ako'y nabilanggo at ako'y inyong pinuntahan.' 

Sasagot ang mga matuwid, 'Panginoon, kailan po namin kayo nakitang nagutom at aming pinakain, o nauhaw at aming pinainom? Kailan po kayo naging dayuhan at aming pinatuloy, o kaya'y walang maisuot at aming pinaramtan? At kailan po namin kayo nakitang may sakit o nasa bilangguan at aming dinalaw?' Sasagutin ng Hari, 'Sinasabi ko sa inyo: nang gawin ninyo ito sa pinakahamak sa mga kapatid kong ito, ito ay sa akin ninyo ginawa.'

"At sasabihin naman niya sa mga nasa kaliwa, 'Lumayo kayo sa akin, mga sinumpa! kayo'y pasa-apoy na di-mamamatay, na inihanda para sa diyablo at sa kanyang mga kampon. Sapagkat ako'y nagutom at hindi ninyo pinakain, nauhaw at hindi ninyo pinainom. Ako'y naging isang dayuhan at hindi ninyo pinatuloy; ako'y nawalan ng maisuot at hindi ninyo pinaramtan, ako'y may sakit at nasa bilangguan at hindi ninyo dinalaw.' 

At sasagot din sila, 'Panginoon, kailan po namin kayo nakitang nagutom, nauhaw, naging dayuhan, nawalan ng maisuot, may sakit o nasa bilangguan, at hindi namin kayo pinaglingkuran?' At sasabihin sa kanila ng Hari, 'Sinasabi ko sa inyo: nang pinagkaitan ninyo ng tulong ang pinakahamak sa mga ito, ako ang inyong pinagkaitan.' Itataboy ang mga ito sa kaparusahang walang hanggan, ngunit ang mga matuwid ay tatanggap ng buhay na walang hanggan."

+ + + + + + +

Repleksyon:

Nasa ating mga puso na ba si Jesus ngayon?

Kung oo ang ating sagot, dapat makita sa ating buhay ang Kanyang presensya. Kung tunay Siyang nananahan sa atin, hindi tayo maaaring manatiling ganon pa rin na namumuhay sa kadiliman at kasamaan.

Tinatawag Niya tayong maging mahabagin, maging mapagkumbaba, at magkaroon ng pusong may malasakit sa mahihirap at mga kinalimutan ng lipunan. Ang mga katangian na ito ay patunay na si Jesus ay buhay sa atin. Sapagkat Siya ay laging mahabagin, laging mapagkumbaba, at hindi mapanghusga. Inakap Niya ang makasalanan, itinayo ang mga nadapa, at ibinalik ang pag-asa sa mga nawawala.

Ang Kaharian ni Kristo ay hindi lamang pangako sa hinaharap—ito ay naririto na, ngayon. Nagsisimula ito sa ating puso. Lumalago ito sa ating isipan. At nahahayag ito sa ating mga gawa. Sa tuwing pinipili nating magmahal tulad ng Kanyang pagmamahal, hinahayaan nating mag-ugat ang Kanyang Kaharian sa atin.

Nagiging totoo ang Kanyang Kaharian kapag pinapakain natin ang nagugutom at pinaiinom ang nauuhaw. Nakikita ito kapag tinatanggap natin ang mga dayuhan at binubuksan hindi lamang ang ating mga pintuan kundi pati ang ating mga puso.

Nagliliwanag ito kapag inaalagaan natin ang mga maysakit at dinadalaw ang mga bilanggo—maging sila man ay nakakulong sa rehas o sa kalungkutan, takot, at kawalan ng pag-asa. At higit itong nagiging makapangyarihan kapag tayo ay nagpapatawad—kapag pinipili nating palayain ang ating sarili mula sa sugat ng galit at magpakita ng awa sa halip na paghihiganti.

Sa bawat munting gawa ng pag-ibig, ipinahahayag natin na si Jesus ang Hari ng ating buhay. Sa bawat kilos ng habag, ipinadarama natin na ang Kanyang Kaharian ay naghahari sa atin. Kapag ganito tayo namumuhay, hindi lamang natin Siya ipinapangaral—ginagawa natin Siyang buhay at nakikita sa ating mundo.

Kaya muli nating tanungin ang ating sarili: Si Jesus ba ay tunay na naghahari sa ating buhay?

Kung Siya nga ang ating Hari, nakikita ba ng iba ang Kanyang habag sa ating mga salita, ang Kanyang kababaang-loob sa ating mga kilos, at ang Kanyang awa sa ating pagpapatawad?

Papayag ba tayong maging daluyan ng Kanyang Kaharian upang sa pamamagitan natin ay maranasan Siya ng iba? —Marino J. Dasmarinas