Reflection for February 13 Friday of the Fifth Week in Ordinary Time: Mark 7:31-37

Gospel: Mark 7:31-37

Again Jesus left the district of Tyre and went by way of Sidon to the Sea of Galilee, into the district of the Decapolis. And people brought to him a deaf man who had a speech impediment and begged him to lay his hand on him. He took him off by himself away from the crowd.  

He put his finger into the man’s ears and, spitting, touched his tongue; then he looked up to heaven and groaned, and said to him, “Ephphatha!”— that is, “Be opened!” — And immediately the man’s ears were opened, his speech impediment was removed, and he spoke plainly.  

He ordered them not to tell anyone. But the more he ordered them not to, the more they proclaimed it. They were exceedingly astonished and they said, “He has done all things well. He makes the deaf hear and the mute speak.”

+ + + + +  + +

Reflection:

Have we ever witnessed a healing session?

Some of us may have already seen healing sessions on television where an individual in a wheelchair is suddenly able to walk, the blind are able to see, and those who cannot speak are able to speak again. At times, we may wonder if these healings are real because, according to some exposés, a number of these healings were staged. In some cases, the individuals who appeared sick were not actually sick; they only pretended to be and were reportedly members of the group conducting the healing sessions.

In the Gospel, however, we are presented with an authentic and deeply personal healing performed by Jesus. A deaf man who had a speech impediment was brought to Him for healing. To make a long story short, Jesus healed the deaf man—he was able to hear and speak again.

Jesus and the man moved away from the noisy crowd, and when they were alone, Jesus performed the personal healing. He put His fingers into the man’s ears and, after spitting, touched the man’s tongue. Then He looked up to heaven, groaned, and said to him, “Ephphatha!”—that is, “Be opened!” Immediately, the man’s ears were opened, his speech impediment was removed, and he spoke clearly.

In this moment, we see not only the power of Jesus to heal but also His deep desire for a personal encounter with each one of us. Jesus did not seek attention. He did not perform the healing to impress the crowd. Instead, He chose intimacy. He chose closeness. He chose a one-on-one encounter that restored not only the man’s body but also his dignity and wholeness.

Today, we may still ask: Is it possible for us to experience this personal, one-on-one healing encounter with Jesus? Yes, it is. When we come prayerfully to Holy Mass, or when we make a quiet and sincere visit to our church’s Perpetual Eucharistic Adoration Chapel, we place ourselves in His loving and healing presence. Jesus is there, personally waiting for us—to heal us of our sicknesses, our hidden wounds, our fears, and our pains.

If only we would open our hearts to the healing and calming presence of Jesus in the Blessed Sacrament… If only we would set aside even a small portion of our time to be with Him… We, too, can experience our own Ephphatha moment.

Then our hearts and minds can be opened to a deeper faith, a renewed hope, and a stronger love through our personal and wondrous encounter with Jesus in the Blessed Sacrament and with Jesus at Holy Mass.

Today, Jesus is still saying to us, “Ephphatha—Be opened.” Will we allow Him to open our hearts, heal our hidden wounds, and transform our lives if we truly come to Him and stay with Him?— Marino J. Dasmarinas

Ang Mabuting Balita at Repleksyon Pebrero 13 Biyernes ng Ikalimang Linggo sa Karaniwang Panahon: Marcos 7:31-37

Mabuting Balita: Marcos 7:31-37

Noong panahong iyon, pagbabalik ni Hesus mula sa lupain ng Tiro, dumaan siya sa Sidon, at nagtuloy sa Lawa ng Galilea, matapos tahakin ang lupain ng Decapolis. Dinala sa kanya ang isang lalaking bingi at utal at ipinamanhik nila na ipatong sa taong ito ang kanyang kamay. 

Inilayo muna siya ni Hesus sa karamihan, at isinuot ang kanyang mga daliri sa mga tainga nito. Tumingala si Hesus sa langit at nagbuntong-hininga, at sinabi sa tao, “Effata,” ibig sabihi’y “Mabuksan!” At nakarinig na ito, nawala ang pagkautal at nakapagsalita na nang malinaw. 

Sinabi ni Hesus sa mga tao na huwag ibalita ito kaninuman; ngunit kung kailan sila pinagbabawalan ay lalo naman nilang ipinamamalita ito. sila’y lubhang nanggilalas, at ang wika, “Anong buti ng lahat ng kanyang ginawa! Nakaririnig na ang bingi, at nakapagsasalita ang pipi!”

+ + + + + + +

Repleksyon:

Nakasaksi na ba tayo ng isang healing session?

Maaaring ang ilan sa atin ay nakapanood na sa telebisyon ng mga healing session kung saan ang isang taong naka-wheelchair ay biglang nakakalakad, ang bulag ay nakakakita, at ang mga hindi makapagsalita ay nakapagsasalita muli.

Minsan, maaaring nagtataka tayo kung totoo ba ang mga pagpapagaling na ito sapagkat ayon sa ilang pagbubunyag, may mga healing na isinagawa lamang bilang palabas. Sa ilang pagkakataon, ang mga taong ipinakitang may sakit ay hindi naman talaga may sakit; sila ay nagkunwari lamang at sinasabing kabilang sa grupong nagsasagawa ng healing session.

Ngunit sa Mabuting Balita, ipinapakita sa atin ang isang tunay at personal na pagpapagaling na ginawa ni Hesus. Isang lalaking bingi at may kapansanan sa pagsasalita ang dinala sa Kanya upang pagalingin. Sa madaling salita, pinagaling ni Hesus ang lalaking bingi—nakarinig siya at nakapagsalita muli.

Lumayo si Hesus at ang lalaki mula sa maingay na karamihan, at nang sila na lamang ang magkasama, isinagawa ni Hesus ang personal na pagpapagaling. Ipinasok Niya ang Kanyang mga daliri sa tainga ng lalaki at, matapos dumura, hinawakan ang dila nito. Pagkatapos, tumingala Siya sa langit, nagbuntong-hininga, at sinabi sa kanya, “Ephphatha!” — ibig sabihin, “Mabuksan ka!” Agad nabuksan ang mga tainga ng lalaki, nawala ang kanyang kapansanan sa pagsasalita, at nakapagsalita siya nang malinaw.

Sa tagpong ito, nakikita natin hindi lamang ang kapangyarihan ni Hesus na magpagaling kundi ang Kanyang malalim na hangarin na magkaroon ng personal na pakikipagtagpo sa bawat isa sa atin. Hindi Niya hinangad ang pansin ng marami. Hindi Niya ginawa ang pagpapagaling upang humanga ang tao. Sa halip, pinili Niya ang pagiging malapit. Pinili Niya ang personal na ugnayan. Pinili Niya ang isang pakikipagtagpong nagpanumbalik hindi lamang sa katawan kundi pati sa dangal at kabuuan ng pagkatao ng lalaki.

Ngayon, maaari pa rin nating itanong: Posible pa rin ba para sa atin ang magkaroon ng ganitong personal at harapang pagpapagaling mula kay Hesus? Oo, posible pa rin. Kapag tayo ay taimtim na dumadalo sa Banal na Misa o tahimik na bumibisita sa Perpetual Eucharistic Adoration Chapel ng ating simbahan, inilalapit natin ang ating sarili sa Kanyang mapagmahal at mapagpagaling na presensya. Nandoon si Hesus, personal na naghihintay sa atin—upang pagalingin tayo sa ating mga karamdaman, sa ating mga nakatagong sugat, sa ating mga takot, at sa ating mga pasanin.

Kung bubuksan lamang natin ang ating puso sa mapagpagaling at mapayapang presensya ni Hesus sa Kabanal-banalang Sakramento… Kung maglalaan lamang tayo kahit kaunting oras upang makasama Siya… Maaari rin nating maranasan ang ating sariling Ephphatha na karanasan.

At sa gayon, mabubuksan din ang ating puso at isipan sa mas malalim na pananampalataya, mas matibay na pag-asa, at mas nag-aapoy na pag-ibig sa pamamagitan ng ating personal at kahanga-hangang pakikipagtagpo kay Hesus sa Kabanal-banalang Sakramento at sa Banal na Misa.

Sa araw na ito, patuloy na sinasabi ni Hesus sa atin, “Ephphatha — Mabuksan ka.” Hahayaan ba natin Siyang buksan ang ating puso, pagalingin ang ating mga nakatagong sugat, at baguhin ang ating buhay?— Marino J. Dasmarinas

Reflection for February 12 Thursday of the Fifth Week in Ordinary Time: Mark 7:24-30

Gospel: Mark 7:24-30

Jesus went to the district of Tyre. He entered a house and wanted no one to know about it, but he could not escape notice. Soon a woman whose daughter had an unclean spirit heard about him. She came and fell at his feet. The woman was a Greek, a Syrophoenician by birth, and she begged him to drive the demon out of her daughter. 

 

He said to her, “Let the children be fed first. For it is not right to take the food of the children and throw it to the dogs.” She replied and said to him, “Lord, even the dogs under the table eat the children’s scraps.” Then he said to her, “For saying this, you may go. The demon has gone out of your daughter.” When the woman went home, she found the child lying in bed and the demon gone.

+ + + + +  + +

Reflection:

Are we persistent when we pray before the Lord?

There was a Greek woman who came to Jesus, pleading with Him to drive out a demon from her daughter. What makes her story so powerful is that she was an outsider — not one of Jesus’ followers and not even a Jew. Yet, with courage and deep faith, she approached Jesus and asked for His help. Her heart and mind were fixed on reaching Him, believing that only He could heal her daughter.

When she finally stood before Jesus, she poured out her heart to Him about her daughter’s suffering. At first, Jesus seemed reluctant to help. But she did not turn away. Instead, she persisted. She humbled herself before Him, trusting in His mercy and love. Because of her faith and persistence, her daughter was healed.

In the same way, we all carry burdens deep in our hearts. We all have struggles, worries, fears, and silent prayers that we bring before Jesus. At times, when answers do not come right away, we may feel discouraged. We may feel unheard. But the Lord invites us to remain faithful and steadfast.

Let us not lose heart if we have not yet received the answer we are praying for. Instead, let us continue to persevere. Let us continue to humble ourselves before Him. Let us continue to seek His guidance and help with patient, trusting, and tireless hearts.

The woman never gave up until she received what she was asking from Jesus. In the same way, we, too, are called to remain steadfast in prayer. Oftentimes, we do not receive what we ask for because we grow tired, discouraged, or impatient. The same can happen in our dreams, our mission, and our calling — we sometimes fall short not because we are incapable, but because we stop trying.

But imagine if we do not give up. Imagine if we continue to persevere in faith. Imagine if we continue to humbly and faithfully entrust our prayers to the Good Lord, trusting that His timing and His will are always for our good.

Are we willing to keep trusting, keep praying, and keep surrendering our hearts to the Lord — even when the answer does not come right away? — Marino J. Dasmarinas

Ang Mabuting Balita at Repleksyon Huwebes ng Ikalimang Linggo sa Karaniwang Panahon: Marcos 7:24-30

Mabuting Balita: Marcos 7:24-30

Noong panahong iyon, nagtungo si Hesus sa lupain ng Tiro at tumuloy sa isang bahay doon. Ayaw sana niyang malaman ninuman na naroon siya, subalit hindi gayon ang nangyari. Ang pagdating niya'y nabalitaan ng isang inang may maliit na anak na babaing inaalihan ng masamang espiritu. Pumunta siya kay Jesus at nagpatirapa sa kanyang harapan.                     

Ang babaing ito'y Hentil -- tubo sa Sirofenicia. Ipinamanhik niya kay Hesus na palayasin ang demonyo na nasa kanyang anak; ngunit sinabi ni Hesus, "Kailangang busugin muna ang mga anak. Hindi dapat kunin ang pagkain ng mga anak upang ihagis sa mga tuta."

"Tunay nga po, Panginoon," tugon ng babae, "ngunit ang mga tuta mang nasa ilalim ng hapag ay naninimot ng mga mumong nalalaglag ng mga anak." Kaya't sinabi sa kanya ni Hesus, "Dahil sa sinabi mo, maaari ka nang umuwi. Iniwan na ng demonyo ang iyong anak." Umuwi ang babae, at naratnan niya sa higaan ang bata. Iniwan na nga ng demonyo.

+ + + + + + +

Repleksyon:

Tayo ba ay matiyaga kapag tayo ay nananalangin sa Panginoon?

May isang babaeng Griyego na lumapit kay Jesus upang magmakaawa na palayasin Niya ang demonyo mula sa kanyang anak na babae. Ang napakahalaga sa kuwentong ito ay siya ay hindi tagasunod ni Jesus at hindi rin Hudyo. Ngunit dahil sa kanyang matibay na pananampalataya, lumapit siya kay Hesus upang humingi ng tulong. Ang kanyang puso at isipan ay nakatuon lamang sa paglapit kay Hesus, naniniwalang Siya lamang ang makapagpapagaling sa kanyang anak.

Nang sa wakas ay nakalapit siya kay Jesus, boung puso niyang ikinuwento ang paghihirap ng kanyang anak. Noong una ay tila nag-atubili si Jesus na tulungan siya. Ngunit hindi siya umatras. Sa halip, nagpatuloy siya. Nagpakumbaba siya sa harapan Niya at lubos na nagtiwala sa Kanyang awa at pag-ibig. Dahil sa kanyang pananampalataya at pagtitiyaga, gumaling ang kanyang anak.

Ganoon din sa atin, tayong lahat ay may mga pasaning dinadala sa ating mga puso. Mayroon tayong mga suliranin, pangamba, takot, at mga tahimik na panalangin na inihaharap natin kay Jesus. May mga pagkakataon na kapag hindi agad dumarating ang sagot, tayo ay pinanghihinaan ng loob. Minsan ay pakiramdam natin ay hindi tayo naririnig. Ngunit inaanyayahan tayo ng Panginoon na manatiling matatag at tapat.

Huwag tayong mawalan ng pag-asa kung hindi pa natin natatanggap ang sagot sa ating mga panalangin. Sa halip, magpatuloy tayo sa pagtitiyaga. Magpakumbaba tayo sa harapan Niya. Patuloy nating hanapin ang Kanyang patnubay at tulong nang may pagtitiwala, pagtitiis, at katapatan ng puso.

Hindi sumuko ang babae hanggang sa matanggap niya ang kanyang hinihiling kay Jesus. Ganoon din, tayo rin ay tinatawag na manatiling matatag sa panalangin. Kadalasan, hindi natin natatanggap ang ating hinihiling dahil tayo ay napapagod, pinanghihinaan ng loob, o nawawalan ng pasensya. Ganito rin minsan sa ating mga pangarap, misyon, at bokasyon — may mga pagkakataon na hindi tayo nagtatagumpay hindi dahil hindi natin kaya, kundi dahil tayo ay sumusuko.

Ngunit paano kung hindi tayo susuko? Paano kung patuloy tayong magtitiwala? Paano kung patuloy nating ipagkakatiwala nang may kababaang-loob ang ating mga panalangin sa Mabuting Panginoon, naniniwalang ang Kanyang oras at kalooban ay laging para sa ating ikabubuti?

Handa ba tayong magpatuloy sa pagtitiwala, sa pananalangin, at sa pagsuko ng ating puso sa Panginoon — kahit hindi pa dumarating ang sagot sa ating hinihiling?— Marino J. Dasmarinas

Reflection for February 11 Wednesday of the Fifth Week in Ordinary Time: Mark 7:14-23

Gospel: Mark 7:14-23

Jesus summoned the crowd again and said to them, “Hear me, all of you, and understand. Nothing that enters one from outside can defile that person; but the things that come out from within are what defile.”  

When he got home away from the crowd his disciples questioned him about the parable. He said to them, “Are even you likewise without understanding? Do you not realize that everything that goes into a person from outside cannot defile, since it enters not the heart but the stomach and passes out into the latrine?” (Thus he declared all foods clean.)  

“But what comes out of the man, that is what defiles him. From within the man, from his heart, come evil thoughts, unchastity, theft, murder, adultery, greed, malice, deceit, licentiousness, envy, blasphemy, arrogance, folly. All these evils come from within and they defile.”

+ + + + + + +

Reflection:

Where does our desire to commit sin come from?

If we honestly examine our hearts, we will realize that it begins from within us. It starts as a simple thought. When we allow ourselves to dwell on that thought and entertain it, it slowly grows stronger. If we do not stop it early, it can eventually lead us to act on that sinful desire.

We can see this, for example, in the temptation to betray sacred commitments such as marriage vows. It may begin with a passing thought, a feeling, or a moment of weakness. When we place ourselves in situations that make sin easier to commit, we become more vulnerable to giving in. This reminds us that the battle against sin often begins not outside us, but within our own hearts and minds.

How, then, can we avoid sin? We turn to Jesus in prayer and humbly ask for His help to cleanse our minds and hearts from sinful desires. But prayer must go hand in hand with action. We must also do our part by consciously turning away from temptation, confronting our weaknesses, and choosing what is right. If we pray but do not live according to what we pray for, we risk falling into sin again and again. Truly, God strengthens those who sincerely cooperate with His grace.

When we reflect more deeply, why do we still commit sin? Perhaps it is because, at times, we do not take our faith in Jesus as seriously as we should. Sometimes we allow our desires, emotions, or circumstances to be stronger than our commitment to Him. Yet sin never truly satisfies us. Instead, it slowly traps us and can lead us farther away from the freedom and peace that God desires for us.

Are we not tired of falling into the same sins? Are we not tired of allowing sin to control parts of our lives? Each time we give ourselves to sin, we risk becoming more attached to it, and there is always the danger that it may become harder for us to break free.

Now is the time for us to break this cycle of sin. Now is the time for us to ask Jesus to purify our thoughts, our desires, and our intentions. Now is the time for us to choose the path that leads to true freedom, healing, and peace in Him.

 Are we ready to surrender not just our prayers, but our thoughts, desires, and actions to Jesus—so that we may finally live the holy and free life that He lovingly calls us to? – Marino J. Dasmarinas

Ang Mabuting Balita at Repleksyon Pebrero 11 Miyerkules ng Ikalimang Linggo sa Karaniwang Panahon: Marcos 7:14-23

Mabuting Balita: Marcos 7:14-23

Noong panahong iyon, muling pinalapit ni Hesus ang mga tao at sinabi sa kanila, "Makinig kayong lahat, at unawain ang aking sasabihin! Hindi ang pumapasok sa bibig ng tao ang nakapagpaparumi sa kanya sa mata ng Diyos kundi ang nagmumula sa kanya. Ang may pandinig ay makinig." 

Iniwan ni Jesus ang mga tao; at nang makapasok na sa bahay, siya'y tinanong ng kanyang mga alagad tungkol sa talinghaga. "Kayo man ba'y wala ring pang-unawa?" tugon ni Hesus. "Hindi ba ninyo alam na hindi nakapagpaparumi sa tao ang kinakain niya, sapagkat hindi naman iyon pumapasok sa kanyang puso, kundi sa tiyan, at pagkatapos ay idinudumi." Sa pagsasabi nito'y para nang ipinahayag ni Hesus na maaaring kanin ang lahat ng pagkain. 

Nagpatuloy siya sa pagsasalita: "Ang lumalabas mula sa tao ang nagpaparumi sa kanya sa mata ng Diyos. Sapagkat sa loob-- sa puso ng tao-- nagmumula ang masasamang isipang nag-uudyok sa kanya na makiapid, magnakaw, pumatay, mangalunya, mag-imbot, at gumawa ng lahat ng kabuktutan, tulad ng pagdaraya, kahalayan, pagkainggit, paninirang puri, kapalaluan, at kahangalan, Ang lahat ng ito'y nanggagaling sa puso ng tao, at siyang nagpaparumi sa kanya."

+ + + + + + +

Repleksyon:

Saan nga ba nagmumula ang ating pagnanais na magkasala?

Kung tapat nating susuriin ang ating mga puso, makikita natin na ito ay nagsisimula mula sa ating kalooban. Nagsisimula ito bilang isang simpleng kaisipan. Kapag hinahayaan nating manatili at paulit-ulit nating iniisip ang tukso, unti-unti itong lumalakas. Kapag hindi natin ito napipigilan agad, maaari tayong humantong sa paggawa ng kasalanan.

Makikita natin ito, halimbawa, sa tukso na ipagkanulo ang mga banal na pangako tulad ng sumpaan sa kasal. Maaari itong magsimula sa isang panandaliang kaisipan, damdamin, o kahinaan. Kapag inilalagay natin ang ating sarili sa mga sitwasyong nagpapadali sa paggawa ng kasalanan, mas nagiging mahina tayo laban sa tukso. Ipinapaalala nito sa atin na ang laban sa kasalanan ay kadalasang nagsisimula hindi sa labas, kundi sa loob ng ating mga puso at isipan.

Paano nga ba natin maiiwasan ang kasalanan? Lumalapit tayo kay Hesus sa panalangin at mapagpakumbabang humihingi ng Kanyang tulong upang linisin ang ating isipan at puso mula sa masasamang pagnanasa. Ngunit ang panalangin ay dapat samahan ng gawa. Kailangan din nating gawin ang ating bahagi sa pamamagitan ng paglayo sa tukso, pagharap sa ating mga kahinaan, at pagpili sa kung ano ang tama. Kung tayo ay nananalangin ngunit hindi naaayon ang ating pamumuhay sa ating ipinapanalangin, maaari pa rin tayong bumagsak sa kasalanan sa kalaunan. Totoo, pinalalakas ng Diyos ang mga taong taos-pusong nakikipagtulungan sa Kanyang biyaya.

Kung pag-iisipan pa nating mabuti, bakit nga ba tayo nagkakasala? Marahil ay dahil minsan ay hindi natin lubos na siniseryoso ang ating pananampalataya kay Hesus. May mga pagkakataong hinahayaan nating manaig ang ating mga pagnanasa, emosyon, o sitwasyon kaysa sa ating pangako sa Kanya. Ngunit ang kasalanan ay hindi kailanman nagbibigay ng tunay na kasiyahan. Sa halip, unti-unti tayong binibitag nito at inilalayo sa kalayaan at kapayapaang nais ng Diyos para sa atin.

Hindi ba tayo napapagod sa paulit-ulit na pagkakasala? Hindi ba tayo napapagod na hayaan ang kasalanan na kontrolin ang bahagi ng ating buhay? Sa tuwing pinipili natin ang kasalanan, may panganib na lalo tayong mahulog dito at mas mahirapan tayong makalaya.

Panahon na para putulin natin ang kasalanan. Panahon na para hilingin natin kay Hesus na linisin ang ating mga iniisip, mga pagnanasa, at mga layunin. Panahon na para piliin natin ang landas na patungo sa tunay na kalayaan, kagalingan, at kapayapaan sa Kanya.

Handa na ba tayong isuko kay Hesus hindi lamang ang ating mga panalangin, kundi pati ang ating mga iniisip, pagnanasa, at mga gawa—upang tuluyan nating maranasan ang banal at malayang buhay na buong pagmamahal Niyang iniaalok sa atin?– Marino J. Dasmarinas

Reflection for Tuesday February 10 Memorial of Saint Scholastica, Virgin: Mark 7:1-13

Gospel: Mark 7:1-13

When the Pharisees with some scribes who had come from Jerusalem gathered around Jesus, they observed that some of his disciples ate their meals with unclean, that is, unwashed, hands. (For the Pharisees and, in fact, all Jews, do not eat without carefully washing their hands, keeping the tradition of the elders.  

And on coming from the marketplace they do not eat without purifying themselves. And there are many other things that they have traditionally observed, the purification of cups and jugs and kettles and beds.) So the Pharisees and scribes questioned him, “Why do your disciples not follow the tradition of the elders but instead eat a meal with unclean hands?” He responded, “Well did Isaiah prophesy about you hypocrites, as it is written: 

This people honors me with their lips, but their hearts are far from me; In vain do they worship me, teaching as doctrines human precepts. You disregard God’s commandment but cling to human tradition.” He went on to say, “How well you have set aside the commandment of God in order to uphold your tradition! 

For Moses said, Honor your father and your mother, and Whoever curses father or mother shall die. Yet you say, ‘If someone says to father or mother, “Any support you might have had from me is qorban”’ (meaning, dedicated to God), you allow him to do nothing more for his father or mother. You nullify the word of God in favor of your tradition that you have handed on. And you do many such things.”

+ + + + +  + +

Reflection:

Are we fond of insisting on rules that we ourselves do not actually follow?

Oftentimes, we may find ourselves insisting that others follow certain rules, standards, or traditions. In the Gospel, Jesus criticized the hypocrisy of the Pharisees and scribes because they insisted on following the tradition of washing their hands before eating. Yet Jesus knew them very well. He knew that while they were good at pushing people to follow their traditions and man-made laws, they themselves were not faithfully following the very laws they had created.

What made Jesus an extraordinary leader was not only His wisdom but His example. He led by the way He lived. There was no hypocrisy in Him. He practiced what He preached. His words and His actions were one. As His followers, are we not sometimes—or even oftentimes—like the Pharisees and scribes?

We can be good at telling others what to do, yet we ourselves may struggle to do what we expect from others. In our families, for example, we may set rules and boundaries for our children, yet we ourselves may fail to live by the same standards we set. In our workplaces, communities, and even in our faith life, we may speak what is right, yet find it difficult to live it out consistently.

Oftentimes, we lose the respect of others not because of what we say, but because of how we live. When our words and actions do not match, trust is weakened. But when we strive to live what we believe, when we humbly try to align our actions with our words, we become living witnesses of truth, integrity, and faith.

Jesus shows us that true leadership and true discipleship begin in the heart and are proven through our daily actions. He calls all of us not to perfection, but to sincerity—to a life where we continually try to put His teachings into action through how we think, speak, and live.

When we strive to live this way, we do not only earn respect—we also give glory to God through our lives. 

Are we willing to allow Jesus to transform us from people who only speak what is right into people who truly live what is right, even when it is difficult and unseen? —Marino J. Dasmarinas

Ang Mabuting Balita at Repleksyon Pebrero 10 Martes Paggunita kay Santa Escolastica, dalaga: Marcos 7:1-13

Mabuting Balita: Marcos 7:1-13

Noong panahong iyon may mga Pariseo at ilang eskribang galing sa Jerusalem, na lumapit kay Jesus. Nakita nila na ang ilan sa mga alagad ni Jesus ay kumain ng hindi muna naghugas ng kamay sa paraang naaayon sa turong minana nila.  

Ang mga Judio, lalo na ang mga Pariseo, ay hindi kumakain hangga't hindi nakapaghuhugas ng kamay ayon sa mga turong minana nila sa kanilang mga ninuno. Hindi rin sila kumakain ng anumang galing sa palengke nang hindi muna ito hinuhugasan. At marami pang ibang minanang turo ang kanilang sinusunod, tulad ng tanging paraan ng paghuhugas ng mga inuman, ng mga saro, ng mga sisidlang tanso [at mga higaan]. 

Kaya't tinanong si Jesus ng mga Pariseo at mga eskriba, "Bakit hindi sumusunod ang mga alagad mo sa mga turo ng ating mga ninuno? Kumain sila nang hindi man lamang naghugas ng kamay ayon sa paraang iniutos!" Sinagot sila ni Jesus, "Tama ang hula ni Isaias tungkol sa inyo, gaya ng kanyang isinulat: 'Paggalang na handog sa 'kin ng bayan ko'y paimbabaw lamang, Sapagkat sa bibig at hindi sa puso ito bumubukal. Pagpupuri't pagsambang ginagawa nila'y walang kabuluhan, Ang utos ng tao ay itinuturong utos ng Maykapal.'  

Niwawalang-kabuluhan nga ninyo ang utos ng Diyos, at ang sinusunod ninyo'y ang turo ng tao."Sinabi pa ni Jesus, "Kay husay ng paraan ninyo sa pagpapawalang-bisa sa utos ng Diyos masunod lamng ninyo ang mga turong minana ninyo! Tulad nito: iniutos ni Moises, 'Igalang mo ang iyong ama't ina'; at, 'Ang magsalita ng masama sa kanyang ama o ina ay dapat mamatay.'  

Ngunit itinuturo ninyo, 'Kapag sinabi ng isang tao sa kanyang ama o ina; Ang anumang maitutulong ko sa inyo ay Corban' (alalaong baga'y inihahain ko ito sa Diyos)-- hindi na ninyo siya pinahihintulutang tumulong sa kanyang ama o ina. Sa ganitong paraa'y niwawalang-kabuluhan ninyo ang salita ng Diyos sa pamamagitan ng mga turong minana ninyo. at marami pang bagay na tulad nito ang ginagawa Ninyo.

+ + + + + + +   

Repleksyon:

Madalas ba tayong mag utos ng mga tuntunin na tayo mismo ay hindi naman sumusunod?

Kadalasan, maaari nating makita ang ating mga sarili na ipinipilit sa iba ang mga patakaran, pamantayan, o tradisyon. Sa Mabuting Balita, kinondena ni Jesus ang pagkukunwari ng mga Pariseo at mga eskriba dahil ipinipilit nila ang tradisyon ng paghuhugas ng kamay bago kumain.

Ngunit kilalang-kilala sila ni Jesus. Alam Niya na bagama’t magaling silang mag-utos sa iba na sundin ang kanilang mga tradisyon at mga batas na gawa ng tao, sila mismo ay hindi tapat na sumusunod sa mismong mga batas na kanilang ginawa.

Ano ang nagpa-iba kay Jesus bilang isang pambihirang guro at pinuno? Hindi lamang ang Kanyang karunungan kundi ang Kanyang halimbawa. Pinangunahan Niya tayo sa pamamagitan ng Kanyang pamumuhay. Walang pagkukunwari sa Kanya. Isinabuhay Niya ang Kanyang ipinangaral. Iisa ang Kanyang salita at gawa. Bilang Kanyang mga tagasunod, hindi ba tayo minsan katulad ng mga Pariseo at mga eskriba?

Maaaring magaling tayong magsabi sa iba kung ano ang dapat nilang gawin, ngunit tayo mismo ay nahihirapang gawin ang inaasahan natin sa iba. Sa ating mga pamilya, halimbawa, maaari tayong magtakda ng mga alituntunin para sa ating mga anak, ngunit tayo mismo ay hindi laging namumuhay ayon sa mga pamantayang iyon. Sa ating trabaho, komunidad, at maging sa ating buhay-pananampalataya, maaari nating sabihin kung ano ang tama, ngunit nahihirapan tayong isabuhay ito araw-araw.

Nawawala ang paggalang sa atin ng iba hindi dahil sa ating mga sinasabi, kundi dahil sa paraan ng ating pamumuhay. Kapag hindi nagtutugma ang ating salita at gawa, humihina ang tiwala ng iba sa atin. Ngunit kapag sinisikap nating isabuhay ang ating pinaniniwalaan, kapag mapagkumbaba nating inaayon ang ating kilos sa ating mga salita, nagiging buhay tayong saksi ng katotohanan, integridad, at pananampalataya.

Ipinapakita sa atin ni Jesus na ang tunay na pamumuno at tunay na pagiging alagad ay nagsisimula sa puso at napapatunayan sa ating araw-araw na pamumuhay. Tinatawag Niya tayong lahat hindi sa pagiging perpekto, kundi sa pagiging tapat—sa buhay na patuloy na nagsisikap isabuhay ang Kanyang mga turo sa ating pag-iisip, pananalita, at pagkilos.

Kapag sinisikap nating mamuhay nang ganito, hindi lamang tayo nagkakamit ng paggalang—nagbibigay din tayo ng kaluwalhatian sa Diyos sa pamamagitan ng ating buhay.

Handa ba tayong hayaang baguhin tayo ni Jesus—mula sa mga taong nagsasabi lamang ng tama tungo sa mga taong tunay na namumuhay sa tama, kahit mahirap at walang nakakakita? —Marino J. Dasmarinas

Reflection for February 9 Monday of the Fifth Week in Ordinary Time: Mark 6:53-56

Gospel: Mark 6:53-56

After making the crossing to the other side of the sea, Jesus and his disciples came to land at Gennesaret and tied up there. As they were leaving the boat, people immediately recognized him.                 

They scurried about the surrounding country and began to bring in the sick on mats to wherever they heard he was. Whatever villages or towns or countryside he entered, they laid the sick in the marketplaces and begged him that they might touch only the tassel on his cloak; and as many as touched it were healed.

+ + + + +  + +

Reflection:

Why do we pray to Jesus?

Perhaps we pray because we long for something from the Lord, and because we desire to place all our cares, fears, and worries into His loving hands. Prayer is not only about asking; it is about drawing close to the One who truly understands the deepest longings of our hearts.

In the Gospel, people went to Jesus when they learned that He was in their area. They brought their sick and carried with them the hidden burdens they had been keeping in their hearts. They longed for healing for their bodies and their souls, and Jesus never turned them away.

In the same way, we too come to Him, bringing not only our physical needs but also our emotional pain, our fears about the future, and the silent struggles that only we and God know.

Whenever we go to Jesus and ask Him for something, let us trust that He will give us what is truly best for us. Sometimes this may be physical healing. Other times, it may be emotional or spiritual healing—healing that strengthens our hearts, renews our hope, and restores our peace. When we believe that Jesus is already at work within us, we begin to live with calm confidence, knowing that we are never alone in our struggles.

But what about those of us who pray for physical healing yet do not receive it? There are many times when we pray with deep faith and still do not experience the physical healing we hope for. Yet physical healing is only a small part of the greater healing that Jesus desires to give us. What we must always recognize and be grateful for is the emotional and spiritual healing that He generously pours into our lives whenever we turn to Him with sincere hearts.

If we are not healed physically, we need not lose hope. The faith that lives in our hearts is more than enough to help us face whatever sickness, fear, or uncertainty may come our way. Our faith anchors us in God’s love. Our faith reminds us that Jesus walks with us, carries us, and strengthens us even in our weakest moments.

So let us continue to believe. Let us continue to trust. Let us continue to pray—not only when we need something, but because we love the One who first loved us.

As we come before Jesus in prayer, do we truly trust that He is already working in our lives, even in ways we cannot yet see—and are we willing to surrender everything to Him, no matter the outcome?— Marino J. Dasmarinas

Ang Mabuting Balita at Repleksyon Pebrero 9 Lunes ng Ika-5 Linggo sa Karaniwang Panahon: Marcos 6:53-56

Mabuting Balita: Marcos 6:53-56

Noong panahong iyon, sina Hesus at ang kanyang mga alagad ay tumawid ng lawa, at pagdating sa Genesaret ay isinadsad nila ang bangka. Paglunsad nila, nakilala agad sila ng mga tao. Kaya't nagmamadaling nilibot ng mga ito ang mga pook sa paligid; at ang mga may sakit, na nakaratay na sa higaan ay dinala nila kay Jesus, saanman nila mabalitaang naroon siya. 

At saanman siya dumating maging sa nayon, lunsod, o kabukiran ay dinadala sa liwasan ang mga may sakit at isinasamo sa kanya na pahipuin sila kahit man lang sa palawit ng kanyang kasuotan. At lahat ng makahipo nito ay gumagaling.  

+ + + + + + +

Repleksyon:

Bakit tayo nananalangin kay Hesus?

Marahil tayo ay nananalangin dahil may hinihiling tayo sa Panginoon, at dahil nais nating ilagak sa Kanyang mapagmahal na mga kamay ang lahat ng ating alalahanin, takot, at mga pasanin. Ang panalangin ay hindi lamang paghingi; ito ay paglapit sa Kanya na lubos na nakauunawa sa pinakamalalim na hinahangad ng ating mga puso.

Sa Mabuting Balita, lumapit ang mga tao kay Hesus nang malaman nilang Siya ay nasa kanilang lugar. Dinala nila ang kanilang mga maysakit at pati ang mga problemang matagal na nilang kinikimkim sa kanilang mga puso. Ninais nila ang kagalingan para sa kanilang katawan at kaluluwa, at hindi sila binigo ni Hesus.

Gayundin, tayo rin ay lumalapit sa Kanya dala hindi lamang ang ating pisikal na pangangailangan kundi pati ang ating sakit sa damdamin, mga pangamba sa hinaharap, at mga tahimik na laban na tanging tayo at ang Diyos ang nakaaalam.

Sa tuwing tayo ay lumalapit kay Hesus at may hinihiling sa Kanya, magtiwala tayo na ibibigay Niya ang tunay na makabubuti sa atin. Minsan, ito ay pisikal na kagalingan. Sa ibang pagkakataon, ito ay emosyonal o espirituwal na kagalingan—kagalingang nagpapalakas ng ating puso, nagbabalik ng ating pag-asa, at nagbibigay ng kapayapaan sa ating kalooban.

Kapag naniniwala tayo na si Hesus ay kumikilos na sa ating buhay, natututo tayong mamuhay nang may kapayapaan at pagtitiwala, sapagkat alam nating hindi tayo nag-iisa sa ating mga pinagdaraanan.

Ngunit paano naman tayong mga nananalangin para sa pisikal na kagalingan ngunit hindi ito natatanggap? Maraming pagkakataon na tayo ay nananalangin nang may malalim na pananampalataya ngunit hindi natin nararanasan ang pisikal na paggaling na ating inaasam.

Gayunman, ang pisikal na kagalingan ay maliit na bahagi lamang ng mas dakilang kagalingang nais ibigay sa atin ni Hesus. Ang dapat nating kilalanin at ipagpasalamat ay ang emosyonal at espirituwal na kagalingang patuloy Niyang ibinubuhos sa ating buhay tuwing tayo ay lumalapit sa Kanya nang may tapat na puso.

Kung hindi man tayo gumaling sa pisikal, huwag tayong mawalan ng pag-asa. Ang pananampalatayang nananahan sa ating mga puso ay higit pa sa sapat upang tulungan tayong harapin ang anumang karamdaman, takot, o pagsubok na maaaring dumating sa ating buhay. Ang ating pananampalataya ang nagpapaalala sa atin na kasama natin si Hesus—ginagabayan tayo, pinapalakas tayo, at binubuhat tayo lalo na sa mga sandaling tayo ay nanghihina.

Kaya patuloy tayong maniwala. Patuloy tayong magtiwala. Patuloy tayong manalangin—hindi lamang kapag may kailangan tayo, kundi dahil mahal natin ang Diyos na unang nagmahal sa atin.

Habang tayo ay lumalapit kay Hesus sa panalangin, tunay ba nating pinagtitiwala sa Kanya ang ating buong buhay, kahit hindi natin nakikita at nararamdaman agad ang Kanyang sagot?— Marino J. Dasmarinas

Reflection for February 8 Fifth Sunday in Ordinary Time: Matthew 5:13-16

Gospel: Matthew 5:13-16

Jesus said to his disciples: "You are the salt of the earth. But if salt loses its taste, with what can it be seasoned? It is no longer good for anything but to be thrown out and trampled underfoot. 

You are the light of the world. A city set on a mountain cannot be hidden. Nor do they light a lamp and then put it under a bushel basket; it is set on a lampstand, where it gives light to all in the house. Just so, your light must shine before others, that they may see your good deeds and glorify your heavenly Father."

+ + + + + + +

Reflection:

The story is told about a hardworking single mother who was able to bring up her children and send them to college by herself. She stood strong through life’s struggles, trusting that God would provide for their needs. This same single mother also became the bond that kept her siblings closely knit, reminding us that love, when rooted in sacrifice, has the power to hold families together.

Every now and then, she would reach out to help her poor siblings. Being the eldest, she patiently counseled them. Whenever they needed help, she was always there to give it—without any strings attached. In many ways, this extraordinary woman reflects what Jesus said to His disciples: “You are the salt of the earth and the light of the world.”

What does salt give? Salt gives flavor to food. It defines taste. It also acts as a preservative that prevents meat from decaying. In the same way, when we allow God to work in us, we bring flavor, meaning, and direction to the lives of the people around us. Through love, sacrifice, and perseverance, we help preserve one another from losing hope and from going astray.

And what did Jesus mean when He said that we are the light of the world? Jesus calls us to illuminate the lives of others through our actions, our kindness, and our compassion. When we serve with humility and love, expecting nothing in return, we reflect His light to a world that often walks in darkness.

Therefore, the challenge for all of us is to become salt and light in the lives of the people around us—within our families, among our friends, in our workplaces, and even to those who know us although we may not personally know them. Every small act of love, every quiet sacrifice, and every moment of patience can become a light that leads others closer to God.

 When the love and humility of Jesus are deeply rooted in our lives, we naturally become salt that gives life and light that gives hope to others. —Marino J. Dasmarinas

Ang Mabuting Balita at Repleksyon sa Pebrero 8 Ikalimang Linggo sa Karaniwang Panahon: Mateo 5:13-16

                                                               Mabuting Balita: Mateo 5:13-16

Noong panahong iyon, sinabi ni Hesus sa kanyang mga alagad, “Kayo’y asin sa sanlibutan. Kung mawalan ng alat ang asin, paano pang mapananauli ang alat nito? Wala na itong kabuluhan kaya’t itinatapon na lamang at niyayapakan ng mga tao. 

“Kayo’y ilaw sa sanlibutan. Hindi maitatago ang isang lungsod na nakatayo sa ibabaw ng burol. Walang nagsisindi ng ilaw at naglalagay nito sa ilalim ng takalan. Sa halip ay inilalagay ito sa talagang patungan upang matanglawan ang lahat ng nasa bahay. 

Gayun din naman, dapat ninyong paliwanagin ang inyong ilaw sa harapan ng mga tao, upang makita nila ang inyong mabubuting gawa, at luwalhatiin ang inyong Amang nasa Langit.”

+ + + + + + +

Repleksyon:

May isang kuwento tungkol sa isang masipag na ina na nagawang palakihin ang kanyang mga anak at mapagtapos sila ng kolehiyo sa sarili niyang pagsisikap. Matatag siyang humarap sa mga pagsubok ng buhay, nagtitiwala na ang Diyos ang magbibigay ng lahat ng kanilang pangangailangan.

Ang inang ito rin ang naging bigkis na nagpanatiling nagkakaisa ang kanyang mga kapatid. Ipinapaalala nito sa atin na ang pagmamahal na nakaugat sa sakripisyo ay may kapangyarihang pag-isahin at mag bigay ng inspirasyon sa pamilya.

Paminsan-minsan, tinutulungan din niya ang kanyang mga kapatid na nangangailangan. Bilang panganay, matiyaga niya silang pinapayuhan. Kapag kailangan nila ng tulong, lagi siyang nariyan upang magbigay—walang hinihintay na kapalit. Sa maraming paraan, ang kahanga-hangang babaeng ito ay sumasalamin sa sinabi ni Jesus sa Kanyang mga alagad: “Kayo ang asin ng lupa at ilaw ng sanlibutan.”

Ano ang naibibigay ng asin? Nagbibigay ito ng lasa sa pagkain. Mas pinatitingkad nito ang tunay na lasa. Nagsisilbi rin itong pan-preserba upang hindi agad masira ang karne. Ganoon din kapag hinahayaan nating kumilos ang Diyos sa ating buhay—nagiging daan tayo upang magkaroon ng saysay, direksyon, at pag-asa ang buhay ng mga tao sa ating paligid. Sa pamamagitan ng pagmamahal, sakripisyo, at pagbibigay ng inspirasyon, natutulungan natin ang isa’t isa upang hindi mawalan ng pag-asa at hindi maligaw ng landas.

Ano naman ang ibig sabihin ni Jesus nang sabihin Niyang tayo ang ilaw ng sanlibutan? Tinatawag Niya tayong magbigay-liwanag sa buhay ng iba sa pamamagitan ng ating mga gawa, kabutihan, at malasakit. Kapag tayo ay naglilingkod at tumutulong nang may kababaang-loob at pagmamahal, nang walang inaasahang kapalit, naipapakita natin ang Kanyang liwanag sa mundong madalas ay nababalot ng dilim.

Kaya ang hamon para sa ating lahat ay maging asin at ilaw sa buhay ng mga taong nasa paligid natin—sa ating pamilya, sa ating mga kaibigan, sa ating trabaho, at maging sa mga taong nakakakilala sa atin kahit hindi natin sila lubos na kilala. Ang bawat munting gawa ng pagmamahal, bawat tahimik na sakripisyo, at bawat sandali ng pagbibigay ng inspirasyon ay nagiging  ilaw na maglalapit sa ating kapwa sa Diyos.

 Kapag ang pag-ibig at kababaang-loob ni Jesus ay malalim na nakatanim sa ating buhay, kusang lumalabas sa atin ang pagiging asin na nagbibigay-buhay at ilaw na nagbibigay-pag-asa at liwanag sa iba. —Marino J. Dasmarinas

Reflection for February 7 Saturday of the Fourth Week in Ordinary Time: Mark 6:30-34

Gospel: Mark 6:30-34

The Apostles gathered together with Jesus and reported all they had done and taught. He said to them, “Come away by yourselves to a deserted place and rest a while.” People were coming and going in great numbers, and they had no opportunity even to eat.  

So they went off in the boat by themselves to a deserted place. People saw them leaving and many came to know about it. They hastened there on foot from all the towns and arrived at the place before them.  

When Jesus disembarked and saw the vast crowd, his heart was moved with pity for them, for they were like sheep without a shepherd; and he began to teach them many things.

+ + + + +  + +

Reflection:

The story is told about a man who was very busy with his many businesses that he no longer had time for God. Day after day, he poured his energy into his work, his plans, and his worldly pursuits, until God slowly faded into the background of his life. One day, he felt an unusual pain in his body, so he went to a doctor for a medical checkup. After going through a battery of tests, he discovered that he had a severe illness.

In his fear and helplessness, he turned to the Lord and prayed sincerely for healing. In the depths of his prayer, he promised the Lord that if He would heal him, he would devote more time to Him than to his many worldly concerns. By God’s grace, the man was healed, and true to his word, he fulfilled his promise and began to give God the place He deserved in his life.

As we reflect on this story, we are invited to look into our own lives. Are we always busy with our many worldly concerns—business, politics, ambitions, or anything that keeps our focus fixed only on this world?

Oftentimes, many of us become so busy with worldly concerns that we slowly lose time for God. We hardly find time to pray, to read the Bible, or to be with Jesus at Holy Mass. This is not a good sign for our spiritual well-being. What will happen to us if we are always busy with worldly concerns and no longer have time for God? What will happen to our souls if we gain success in the world but slowly lose our closeness to Him?

In the Gospel, after working hard in carrying out their mission, the apostles returned and told Jesus about their accomplishments. Jesus recognized their efforts and lovingly said to them, “Come away by yourselves to a quiet place and rest a while.” Then they went away in a boat to a secluded place by themselves (Mark 6:30–32).

What did they do in that quiet and secluded place? Perhaps they reflected on their mission. Perhaps they reflected on their relationship with their Master and Teacher, Jesus. Perhaps, as close followers of Christ, they had a moment of spiritual recollection—a sacred pause to rest in the presence of God.

Despite the frenetic pace of our smartphone-driven lives, wherein many of us spend more time exploring social media using our smartphones than communicating with God, our need to meditate and reflect on God’s role in our lives has never diminished. In fact, amid the noise, pressure, and busyness of our daily lives, we need even more to be reminded that there is a God who is lovingly waiting to reveal Himself to us, to listen to us, and to embrace us with His mercy and love.

One of the most effective ways of connecting with God is to find our own quiet place where we can speak to Him heart-to-heart in prayer. Even Jesus, in His humanity, always found time to withdraw to a quiet place to rest and to commune with the Father. If the Son of God made time for prayer, how much more do we need it in our lives?

Therefore, we must intentionally find time for God no matter how busy we are. For what good will it do us if we gain all the riches, power, and recognition in this world but have no relationship with God? All things in this world will pass away, but our relationship with God is eternal.

God is longing for us. He is patiently waiting for us to return to Him, to speak with Him, and to walk with Him every day of our lives.

Let us pause and ask ourselves: In the busyness of our lives, are we still making space for God… or are we slowly replacing Him with the things of this world? And if God is lovingly calling us back to Him right now, will we answer His call?— Marino J. Dasmarinas

Ang Mabuting Balita at Repleksyon Pebrero 7 Sabado ng Ikaapat na Linggo sa Karaniwang Panahon: Marcos 6:30-34

Mabuting Balita: Marcos 6:30-34

Noong panahong iyon, bumalik kay Hesus ang mga apostol at iniulat ang lahat ng kanilang naisagawa at naituro. Napakaraming taong dumarating at umaalis, anupat hindi na makuhang kumain ni Hesus at ng kanyang mga alagad. 

Kaya’t sinabi niya sa mga ito, “Magtungo tayo sa isang ilang na pook upang malayo sa karamihan at makapagpahinga kayo nang kaunti.” Umalis silang lulan ng bangka, at nagpunta nga sa isang ilang na dako.  

Ngunit maraming nakakita sa kanilang pag-alis at nakilala sila. Kaya’t mula sa lahat ng bayan, ang mga tao’y patakbong tumungo sa dakong pupuntahan nina Hesus at nauna pang dumating doon kaysa kanila. Paglunsad ni Hesus, nakita niya ang napakaraming tao; nahabag siya sa kanila sapagkat para silang mga tupang walang pastol. At sila’y tinuruan niya ng maraming bagay.

+ + + + + + +

Repleksyon:

May isang kuwento tungkol sa isang lalaki na labis na naging abala sa kanyang maraming negosyo kaya unti-unti na siyang nawalan ng panahon para sa Diyos. Araw-araw, ibinuhos niya ang kanyang lakas sa trabaho, sa mga plano, at sa mga bagay ng mundo, hanggang sa ang Diyos ay unti-unting naisantabi sa kanyang buhay.

Isang araw, nakaramdam siya ng kakaibang pananakit sa kanyang katawan kaya nagpunta siya sa doktor para magpatingin. Matapos sumailalim sa iba’t ibang pagsusuri, nalaman niyang mayroon siyang malubhang karamdaman.

Sa gitna ng kanyang takot at panghihina, lumapit siya sa Panginoon at taimtim na nanalangin para sa kagalingan. Nangako siya sa Panginoon na kung siya ay pagagalingin, ilalaan niya ang mas maraming panahon sa Kanya kaysa sa kanyang mga alalahanin sa mundo. Sa biyaya ng Diyos, siya ay gumaling, at tinupad niya ang kanyang pangako at nagsimulang bigyan ang Diyos ng tamang lugar sa kanyang buhay.

Habang pinagninilayan natin ang kuwentong ito, inaanyayahan tayong tingnan ang ating sariling buhay. Tayo ba ay labis ding abala sa ating mga alalahanin sa mundo—sa negosyo, pulitika, ambisyon, o anumang bagay na nakatuon lamang sa mundong ito?

Kadalasan, marami sa atin ang nagiging sobrang abala sa mga bagay ng mundo kaya unti-unti tayong nawawalan ng oras para sa Diyos. Halos wala na tayong panahon upang manalangin, magbasa ng Bibliya, o makasama si Jesus sa Banal na Misa. Hindi ito mabuting senyales para sa ating espiritwal na kapakanan.

Ano ang mangyayari sa atin kung palagi tayong abala sa mga bagay ng mundo at wala na tayong panahon para sa Diyos? Ano ang mangyayari sa ating kaluluwa kung makamtan man natin ang tagumpay sa mundo ngunit unti-unti naman tayong napapalayo sa Kanya?

Sa Mabuting Balita, matapos magsumikap sa kanilang misyon, bumalik ang mga apostol at ikinuwento kay Jesus ang kanilang mga nagawa. Kinilala ni Jesus ang kanilang pagsisikap at sinabi sa kanila, “Sumama kayo sa isang tahimik na lugar at magpahinga sandali.” Kaya sila ay sumakay sa bangka at pumunta sa isang liblib na lugar na sila lamang ang naroon (Marcos 6:30–32).

Ano kaya ang ginawa nila sa tahimik at liblib na lugar na iyon? Marahil ay pinagnilayan nila ang kanilang misyon. Marahil ay pinagnilayan nila ang kanilang relasyon sa kanilang Guro at Panginoon na si hesus. Marahil, bilang malalapit na tagasunod ni Hesus, nagkaroon sila ng maikling sandali ng espiritwal na pagninilay—isang banal na paghinto upang magpahinga sa presensya ng Diyos.

Sa kabila ng mabilis at magulong takbo ng ating buhay na pinamumunuan ng teknolohiya, kung saan marami sa atin ang mas maraming oras na nakikipag-ugnayan sa ating mga smartphone kaysa sa Diyos, hindi nababawasan ang ating pangangailangang magnilay at pag-isipan ang papel ng Diyos sa ating buhay.

Sa katunayan, sa gitna ng ingay, pressure, at pagiging abala ng ating araw-araw na pamumuhay, mas kailangan nating alalahanin na may Diyos na naghihintay sa atin—handa Siyang makinig sa atin, kausapin tayo, at yakapin tayo ng Kanyang awa at pagmamahal.

Isa sa pinakamabisang paraan upang makipag-ugnayan sa Diyos ay ang paghahanap ng sarili nating tahimik na lugar kung saan maaari tayong makipag-usap sa Kanya nang puso sa puso sa panalangin.

Maging si Hesus, sa Kanyang pagiging tao, ay laging naghahanap ng panahon upang pumunta sa isang tahimik na lugar upang magpahinga at manalangin sa Ama. Kung ang Anak ng Diyos ay naglaan ng panahon para sa panalangin, gaano pa kaya tayo na higit na nangangailangan nito sa ating buhay?

Kaya naman, dapat tayong sadyang maglaan ng panahon para sa Diyos gaano man tayo kaabala. Sapagkat ano ang mapapala natin kung makamtan natin ang lahat ng kayamanan, kapangyarihan, at pagkilala sa mundong ito ngunit wala naman tayong relasyon sa Diyos? Ang lahat ng bagay sa mundong ito ay lilipas, ngunit ang ating ugnayan sa Diyos ay walang hanggan.

Ang Diyos ay naghihintay sa atin. Siya ay matiyagang naghihintay na tayo ay lumapit sa Kanya, makipag-usap sa Kanya, at makasama Siya sa araw-araw ng ating buhay.

Sandali tayong tumigil at tanungin ang ating sarili: Sa sobrang pagiging abala natin sa buhay, may puwang pa ba ang Diyos sa ating puso… o unti-unti na ba natin Siyang napapalitan ng mga bagay ng mundong ito? Kung ngayon ay tinatawag tayo ng Diyos para isama sa isang tahimik na lugar, handa ba tayong tumugon sa Kanyang tawag?— Marino J. Dasmarinas