Reflection for October 25 Thirtieth Sunday in Ordinary Time: Matthew 22:34-40

Gospel: Matthew 22:34-40

When the Pharisees heard that Jesus had silenced the Sadducees, they gathered together, and one of them, a scholar of the law, tested him by asking, “Teacher, which commandment in the law is the greatest?”  

He said to him, “You shall love the Lord, your God, with all your heart, with all your soul, and with all your mind. This is the greatest and the first commandment. The second is like it: You shall love your neighbor as yourself. The whole law and the prophets depend on these two commandments.”

+ + + + + + +

Reflection:

A wife discovered that her husband had a second family. Deeply hurt and angry, she left him. However, her husband begged for her forgiveness and pleaded for a second chance. After giving the matter deep thought, she eventually forgave her repentant husband and chose to work toward healing their marriage.

When her mother asked her why she had forgiven her husband and chosen to rebuild their relationship despite what he had done, she replied, “I deeply love God, and I would be betraying my love for Him if I refused to forgive my husband and work toward healing our marriage.”

Conflicts are an inevitable part of married life. They may arise from various causes, including betrayal of trust, behavioral incompatibility, and financial disagreements. Every married couple may experience difficult moments that test their love, patience, and commitment to one another.

But how is it that, despite infidelity and serious conflicts, some couples find the strength to forgive each other and remain together until the end of their lives? One possible answer is that they put their love for God first. Their relationship with the Lord becomes a source of strength that inspires them to forgive, love, and persevere even when their marriage is going through painful trials.

When we put God first, His love becomes the foundation upon which we build our relationships. We begin to understand that loving someone does not mean that we will never be hurt or disappointed. Rather, genuine love calls us to seek God's grace so that we can respond to our hurts with wisdom, patience, and compassion. Through prayer and sincere repentance, we can find the courage to forgive, rebuild trust, and work toward lasting healing.

This does not mean that we must pretend that nothing happened or tolerate repeated wrongdoing. Forgiveness does not remove the need for accountability, and reconciliation requires sincere repentance and changed behavior. In situations involving abuse, seeking safety and appropriate help is essential. Even in our deepest pain, however, we can turn to God and ask Him to help us heal our wounded hearts.

Jesus teaches us that the greatest commandment is to love God with all our heart, soul, and mind, and to love our neighbor as ourselves (Matthew 22:37–39). When we genuinely love God, that love must also find expression in how we treat the people around us. We become more willing to forgive, more patient with others' weaknesses, and more humble in acknowledging our own shortcomings.

After all, how can we claim to love God, whom we cannot see, while deliberately refusing to love or forgive the people whom we encounter in our daily lives? Our faith must be more than words we speak or prayers we offer. It must become a living witness to the transforming love of God within us.

If we continue to harbor resentment against our spouse or anyone who has deeply hurt us, let us take time to examine our hearts. Are we allowing God's grace to work within us? Are we willing to surrender our anger and bitterness to Him? Do we sincerely desire the healing that comes when we choose to walk in the light of His love?

We may not find forgiveness easy, especially when the wounds are deep. But we do not have to face our struggles alone. We can ask Jesus to guide us, strengthen us, and teach us to love as He loves. As we grow closer to Him, we can allow His grace to transform our hearts and help us take the next right step toward forgiveness and healing.

Therefore, let us always remember that loving God first must not remain a beautiful statement of faith; it must become a reality in our daily lives. When God's love truly takes root in our hearts, it changes how we respond to those who hurt us and how we treat those who need our compassion.

And so, let us ask ourselves this heart-searching question: If we truly love God above all else, are we willing to let His love transform our hearts so that we can forgive those who have hurt us, seek healing where it is possible, and become living witnesses of His mercy?—Marino J. Dasmarinas

Ang Mabuting Balita at Repleksyon Oktubre 25 Ika-30 Linggo sa Karaniwang Panahon: Mateo 22:34-40

Mabuting Balita: Mateo 22:34-40

Noong panahong iyon, nagtipun-tipon ang mga Pariseo nang mabalitaan nilang napatahimik ni Hesus ang mga Saduseo. At isa sa kanila, isang dalubhasa sa Kautusan, ang nagtanong kay Hesus upang subukin ito: “Guro, alin po ang pinakamahalagang utos sa Kautusan?” 

Sumagot si Hesus, “Ibigin mo ang Panginoon mong Diyos nang buong puso, nang buong kaluluwa, at nang buong pag-iisip. Ito ang pinakamahalagang utos. Ito naman ang pangalawa: “Ibigin mo ang iyong kapwa gaya ng iyong sarili. Sa dalawang utos na ito nakasalalay ang buong Kautusan ni Moises at ang turo ng mga propeta.”

+ + + + + + +  

Repleksyon:

Nadiskubre ng isang babae na may ikalawang pamilya ang kanyang asawa. Kaya, labis siyang nasaktan at nagalit kaya nag desisyon siya na iwanan na ang kanyang asawa. Ngunit nagsumamo ang lalaki, humingi ng tawad, at nakiusap na bigyan siya ng ikalawang pagkakataon. Matapos niyang pag-isipang mabuti ang lahat, kalaunan ay pinatawad niya ang kanyang asawang tunay na nagsisisi at pinili niyang sikaping paghilumin ang kanilang nasirang pagsasama.

Nang tanungin siya ng kanyang ina kung bakit niya pinatawad ang kanyang asawa at piniling buuing muli ang kanilang relasyon sa kabila ng ginawa nito, sumagot siya, “Mahal na mahal ko ang Diyos, at para ko nang ipinagkanulo ang pagmamahal ko sa Kanya kung tatanggihan kong patawarin ang aking asawa at sikaping paghilumin ang aming pagsasama.”

Hindi maiiwasan ang mga alitan sa buhay mag-asawa. Maaaring magmula ang mga ito sa pagtataksil sa tiwala, hindi pagkakatugma ng mga pag-uugali, hindi pagkakaunawaan tungkol sa pananalapi, at marami pang ibang dahilan. Bawat mag-asawa ay maaaring dumaan sa mga pagsubok na sumusukat sa kanilang pagmamahalan, pagtitiis, at paninindigang manatiling tapat sa isa't isa.

Ngunit paano nagagawa ng ilang mag-asawa na magpatawaran at manatiling magkasama hanggang sa katapusan ng kanilang buhay sa kabila ng pagtataksil at mabibigat na suliranin? Isa sa mga posibleng dahilan ay ang paglalagay nila sa Diyos bilang una sa kanilang buhay. Ang kanilang ugnayan sa Panginoon ang nagiging bukal ng lakas na tumutulong sa kanila na magpatawad, magmahal, at magpatuloy kahit dumaranas sila ng matitinding pagsubok sa kanilang pagsasama.

Kapag inuuna natin ang Diyos, nagiging matibay na saligan ng ating mga ugnayan ang Kanyang pagmamahal. Unti-unti nating nauunawaan na ang tunay na pagmamahal ay hindi nangangahulugang hindi tayo masasaktan o mabibigo.

Sa halip, tinatawag tayo ng tunay na pagmamahal na humingi ng biyaya sa Diyos upang matugunan natin ang ating mga sugat nang may karunungan, pagtitiis, at habag. Sa pamamagitan ng panalangin at taos-pusong pagsisisi, makasusumpong tayo ng lakas upang magpatawad, muling buuin ang nasirang tiwala, at sikaping makamit ang pangmatagalang paghilom.

Hindi ito nangangahulugang kailangan nating magkunwaring walang nangyari o palampasin na lamang ang paulit-ulit na paggawa ng mali. Hindi inaalis ng pagpapatawad ang pangangailangang managot ang nagkasala sa kanyang mga ginawa. Kailangan din ang tunay na pagsisisi at pagbabago upang maibalik ang nasirang relasyon.

Itinuturo sa atin ni Hesus na ang pinakadakilang utos ay ibigin ang Diyos nang buong puso, buong kaluluwa, at buong pag-iisip, at ibigin ang ating kapwa gaya ng ating sarili (Mateo 22:37–39). Kapag tunay nating minamahal ang Diyos, dapat makita ang pagmamahal na ito sa paraan ng pakikitungo natin sa mga taong nakapaligid sa atin. Natututo tayong maging mapagpatawad, mapagpasensya sa mga kahinaan ng iba, at mapagpakumbabang kumilala sa sarili nating mga pagkukulang.

Kung tutuusin, paano natin masasabi na mahal natin ang Diyos na hindi natin nakikita kung sinasadya naman nating ipagkait ang pagmamahal at pagpapatawad sa mga taong nakakasalamuha natin araw-araw? Hindi dapat manatili sa mga salitang ating sinasambit o sa mga panalanging ating iniaalay ang ating pananampalataya. Dapat itong maging buhay na patotoo ng pag-ibig ng Diyos na kumikilos at nagbabago sa ating mga puso.

Kung patuloy tayong nagkikimkim ng sama ng loob laban sa ating asawa o sa sinumang labis na nakasakit sa atin, maglaan tayo ng panahon upang suriin ang ating mga puso. Hinahayaan ba nating kumilos ang biyaya ng Diyos sa ating buhay? Handa ba nating isuko sa Kanya ang ating galit at hinanakit? Nais ba talaga nating maranasan ang paghilom na maaaring magsimula kapag pinili nating lumakad sa liwanag ng Kanyang pagmamahal?

Maaaring hindi madali ang magpatawad, lalo na kung napakalalim ng ating mga sugat. Ngunit hindi natin kailangang harapin nang mag-isa ang ating mga pinagdaraanan. Maaari nating hilingin kay Hesus na gabayan tayo, palakasin ang ating kalooban, at turuan tayong magmahal gaya ng pagmamahal Niya. Habang lalo tayong napapalapit sa Kanya, maaari nating hayaan ang Kanyang biyaya na baguhin ang ating mga puso at tulungan tayong gawin ang susunod na wastong hakbang tungo sa pagpapatawad at paghilom.

Kaya lagi nating tandaan na ang pag-ibig sa Diyos nang higit sa lahat ay hindi dapat manatiling magandang pahayag lamang ng ating pananampalataya. Dapat itong maging tunay na bahagi ng ating pang-araw-araw na buhay. Kapag tunay nang nag-ugat sa ating puso ang pagmamahal ng Diyos, mababago nito ang paraan ng pagtugon natin sa mga taong nakasakit sa atin at ang pakikitungo natin sa mga taong nangangailangan ng ating pang-unawa at habag.

Kaya hamunin natin ang ating mga sarili at buong katapatan nating itanong sa ating mga puso: Kung tunay nating minamahal ang Diyos nang higit sa lahat, handa ba nating hayaan ang Kanyang pag-ibig na baguhin ang ating mga puso upang mapatawad natin ang mga nakasakit sa atin, sikapin ang paghilom ng mga sugat, at maging buhay na saksi ng Kanyang awa at habag?— Marino J. Dasmarinas

Reflection for October 24 Saturday of the Twenty-ninth Week in Ordinary Time: Luke 13:1-9

Gospel: Luke 13:1-9

Some people told Jesus about the Galileans whose blood Pilate had mingled with the blood of their sacrifices. Jesus said to them in reply, “Do you think that because these Galileans suffered in this way they were greater sinners than all other Galileans? By no means! But I tell you, if you do not repent, you will all perish as they did!

Or those eighteen people who were killed when the tower at Siloam fell on them— do you think they were more guilty than everyone else who lived in Jerusalem? By no means! But I tell you, if you do not repent, you will all perish as they did!” And he told them this parable: “There once was a person who had a fig tree planted in his orchard, and when he came in search of fruit on it but found none, he said to the gardener, ‘For three years now I have come in search of fruit on this fig tree but have found none. So cut it down. Why should it exhaust the soil?’

He said to him in reply, ‘Sir, leave it for this year also, and I shall cultivate the ground around it and fertilize it; it may bear fruit in the future. If not you can cut it down.’”

+ + + + + + +

Reflection:

Would we obey Jesus’ call to repentance?

Repentance is something we all need because we are all sinners. But why are many of us unwilling to heed Jesus’ call to repentance? One reason is that we lack the virtue of humility. Many of us have also mortgaged our lives to the devil in exchange for the temporary pleasures of sin. Because of our pride and attachment to worldly pleasures, we sometimes turn away from God instead of humbly responding to His loving call to repent.

But what price are we willing to pay for ignoring Jesus’ call to repentance? Are we willing to risk losing our peace, damaging our relationship with God, and jeopardizing our eternal salvation simply because we refuse to turn away from sin? No earthly pleasure is worth the loss of our relationship with Jesus, for the pleasures of this world are temporary, but the joy of being with God is everlasting.

When we sincerely repent, we begin to experience the freedom and peace that come from turning back to God. The heavy burden of sin can be lifted from our hearts, our consciences can find peace, and our relationship with Jesus can be restored through His mercy and forgiveness. Yet many of us continue to resist His loving invitation. Instead of breaking free from sin, we allow ourselves to remain its slaves. Instead of embracing God, who desires our salvation, we sometimes choose the temptations of the devil, which lead us away from Him.

In today’s Gospel, Jesus calls us to repent of all our sins. This means that we must be willing to turn away from our sinful thoughts, words, and actions. We must also have the courage to distance ourselves from people, situations, and influences that lead us into sin, while continuing to treat everyone with love and compassion. Above all, we must humble ourselves and seek the healing grace of the Sacrament of Reconciliation, where we can confess our sins, receive God’s forgiveness, and begin anew with hearts renewed by His mercy.

Let us remember that Jesus does not call us to repentance because He wants to condemn us. He calls us because He loves us and desires to free us from the chains of sin. No matter how far we have wandered, His mercy remains an invitation to return to Him. Let us not allow pride, worldly pleasures, or our attachment to sin to keep us away from His loving embrace. Instead, let us open our hearts to His grace and take the necessary steps toward a life of holiness and faithfulness.

Today, Jesus is calling each of us to repent and return to Him. Will we humble ourselves, let go of the sins that enslave us, and accept His healing mercy, or will we continue to cling to temporary worldly pleasures at the expense of our relationship with the Lord who loves us and desires to lead us to eternal life?— Marino J. Dasmarinas

Ang Mabuting Balita at Repleksyon para Oktubre 24 Sabado sa Ika-29 Linggo ng Karaniwang Panahon: Lucas 13:1-9

Mabuting Balita: Lucas 13:1-9

Dumating noon ang ilang mga tao at ibinalita kay Hesus na ipinapatay ni Pilato ang ilang Galileo samantalang ang mga ito’y naghahandog sa Diyos. Sinabi niya sa kanila, “Akala ba ninyo, higit na makasalanan ang mga Galileong ito kaysa ibang mga taga-Galilea dahil sa gayun ang sinapit nila? Hindi! Ngunit sinasabi ko sa inyo: kapag hindi ninyo pinagsisihan at tinalikdan ang inyong mga kasalanan, mapapahamak din kayong lahat. 

At ang labingwalong namatay nang mabagsakan ng tore sa Siloe – sa akala ba ninyo’y higit silang makasalanan kaysa ibang naninirahan sa Jerusalem? Hindi! Ngunit sinasabi ko sa inyo: kapag hindi ninyo pinagsisihan at tinalikdan ang inyong mga kasalanan, mapapahamak din kayong lahat.” 

Sinasabi sa kanila ni Hesus ang talinghagang ito: “May isang tao na may puno ng igos sa kanyang ubasan. Minsan, tiningnan niya kung may bunga ito, ngunit wala siyang nakita. Kaya’t sinabi niya sa tagapag-alaga ng ubasan, ‘Tatlong taon na akong pumaparito at naghahanap ng bunga sa punong ito, ngunit wala akong makita. 

Putulin mo na! Nakasisikip lang iyan!’ Ngunit sumagot ang tagapag-alaga, ‘Huwag po muna nating putulin sa taong ito. Huhukayan ko ang palibot at lalagyan ng pataba. Kung mamunga po ito sa darating na taon, mabuti; ngunit kung hindi, putulin na natin!’” 

+ + + + + + +

Repleksyon:

Susundin ba natin ang panawagan ni Hesus na magsisi?

Ang pagsisisi sa ating mga kasalanan ay isang bagay na kailangan nating lahat sapagkat lahat tayo ay nagkakasala. Ngunit bakit marami sa atin ang ayaw tumugon sa panawagan ni Hesus na magsisi at magbalik-loob sa Diyos? Isa sa mga dahilan ay ang kawalan natin ng kababaang-loob.

Marami rin sa atin ang tila isinangla na ang ating buhay sa dimonyo kapalit ng panandaliang kaligayahang dulot ng kasalanan. Dahil sa ating kapalaluan at labis na pagkahumaling sa mga makamundong kasiyahan, kung minsan ay tumatalikod tayo sa Diyos sa halip na buong kababaang-loob na tumugon sa Kanyang mapagmahal na panawagan na magsisi.

Ngunit ano ang handa nating isakripisyo dahil sa hindi pagpansin sa panawagan ni Hesus na magsisi? Handa ba nating ipagsapalaran ang pagkawala ng ating kapayapaan, ang pagkasira ng ating ugnayan sa Diyos, at maging ang ating kaligtasan sa kabilang buhay dahil lamang ayaw nating talikuran ang kasalanan?

Walang anumang makamundong kasiyahan ang maihahambing sa halaga ng ating ugnayan kay Hesus. Ang mga kasiyahan sa mundong ito ay panandalian lamang, ngunit ang kagalakang makapiling ang Diyos ay walang hanggan.

Kapag taos-puso tayong nagsisisi, unti-unti nating nararanasan ang kalayaan at kapayapaang dulot ng pagbabalik-loob sa Diyos. Ang mabigat na pasanin ng kasalanan ay maaari nang maibsan, ang ating budhi ay muling makadarama ng kapayapaan, at ang ating nasirang ugnayan kay Hesus ay maaari nating maibalik sa pamamagitan ng Kanyang awa at pagpapatawad.

Gayunman, marami pa rin sa atin ang tumatanggi sa Kanyang mapagmahal na paanyaya. Sa halip na kumawala sa kasalanan, hinahayaan nating manatili tayong alipin nito. Sa halip na yakapin ang Diyos na nagnanais ng ating kaligtasan, kung minsan ay pinipili natin ang mga tukso ng diyablo na lalo lamang naglalayo sa atin sa Panginoon.

Sa Ebanghelyo ngayon, tinatawag tayo ni Hesus na magsisi sa lahat ng ating mga kasalanan. Nangangahulugan ito na kailangan nating talikuran ang ating masasamang kaisipan, salita, at gawa. Kailangan din nating magkaroon ng lakas ng loob na lumayo sa mga tao, sitwasyon, at impluwensiyang nagtutulak sa atin na magkasala, habang patuloy pa rin nating minamahal at pinakikitunguhan nang may malasakit ang ating kapwa.

Higit sa lahat, kailangan nating magpakumbaba at lumapit sa nagpapagaling na biyaya ng Sakramento ng Kumpisal o Pakikipagkasundo. Dito, maaari nating ipahayag ang ating mga kasalanan, tanggapin ang kapatawaran ng Diyos, at magsimulang muli taglay ang pusong binago at binuhay ng Kanyang awa.

Hindi tayo tinatawag ni Hesus na magsisi dahil nais Niya tayong hatulan. Tinatawag Niya tayo sapagkat mahal Niya tayo at nais Niya tayong palayain mula sa mga gapos ng kasalanan. Gaano man tayo lumayo sa Kanya, patuloy tayong inaanyayahan ng Kanyang awa na magbalik-loob.

Huwag nating hayaang ang kapalaluan, makamundong kasiyahan, at labis na pagkakapit sa kasalanan ang humadlang sa atin upang muling maranasan ang Kanyang mapagmahal na yakap. Sa halip, buksan natin ang ating mga puso sa Kanyang biyaya at buong katapatang tahakin ang landas tungo sa kabanalan.

Sa araw na ito, tinatawag tayo ni Hesus na magsisi at magbalik-loob sa Kanya. Handa ba tayong magpakumbaba, talikuran ang mga kasalanang umaalipin sa atin, at tanggapin ang Kanyang nagpapagaling na awa, o patuloy ba nating pipiliin ang panandaliang kasiyahan ng mundong ito kapalit ng ating ugnayan sa Panginoong nagmamahal sa atin at nagnanais na akayin tayo sa buhay na walang hanggan?— Marino J. Dasmarinas

Reflection for October 23 Friday of the 29th Week in Ordinary Time: Luke 12:54-59

Gospel: Luke 12:54-59

Jesus said to the crowds, “When you see a cloud rising in the west you say immediately that it is going to rain and so it does; and when you notice that the wind is blowing from the south you say that it is going to be hot and so it is.

You hypocrites! You know how to interpret the appearance of the earth and the sky; why do you not know how to interpret the present time? “Why do you not judge for yourselves what is right?

If you are to go with your opponent before a magistrate, make an effort to settle the matter on the way; otherwise your opponent will turn you over to the judge, and the judge hand you over to the constable, and the constable throw you into prison. I say to you; you will not be released until you have paid the last penny.”

+ + + + +  + +

Reflection:

The story is told of a man who had a verbal tussle with his neighbor that eventually escalated into a physical fight. After both men had been bloodied, they threatened to sue each other.

However, the neighbor who started the conflict suddenly realized that he needed to apologize. So, he went to his neighbor’s house and knocked on the gate. When the gate was opened, he humbly apologized, and his apology was immediately accepted.

In our Gospel, Jesus reminds us of the importance of making every effort to settle our conflicts with others, whether they are our neighbors, spouses, siblings, friends, or anyone else. Why? Because unresolved conflicts can grow into much bigger problems when we allow our pride, anger, and stubbornness to take control of our hearts.

Consider, for example, a conflict between spouses that is left unresolved. What begins as a simple disagreement can gradually develop into resentment, emotional distance, and eventually estrangement. The same can happen in our families, friendships, and other relationships. When we refuse to listen, forgive, or apologize, we risk allowing a small wound to become a deep and lasting one.

This is why we must learn to humble ourselves and take the first step toward reconciliation. Let us not allow our pride to become a wall that separates us from the people we love. If we have hurt someone, let us have the courage to apologize sincerely. If someone has hurt us, let us pray for the grace to forgive. And if a relationship has been wounded, let us do our part to bring healing, trusting that God can work in our hearts even when reconciliation takes time.

Apologizing is not a sign of weakness; it is an expression of humility, love, and courage. We may not always be able to control how others respond to us, but we can choose to do what is right before God. When we sincerely seek forgiveness and make an honest effort to restore peace, we allow the Lord to work within us and lead us toward the peace our hearts long for.

So, let us ask ourselves: Is there someone we need to approach, someone we need to forgive, or someone to whom we need to say, “I am sorry”? Are we willing to set aside our pride today and take the first step toward reconciliation before a small conflict becomes a wound that may be much harder to heal?— Marino J. Dasmarinas

Ang Mabuting Balita at Repleksyon sa Oktubre 23 Biyernes sa Ika-29 Linggo ng Karaniwang Panahon: Lucas 12:54-59

Mabuting Balita: Lucas 12:54-59

Noong panahong iyon, sinabi ni Jesus sa mga tao, "Kapag nakita ninyong Makapal ang ulap sa kanluran, sinasabi ninyong uulan, at gayon nga ang nangyayari. At kung umiihip ang hanging timog ay sinasabi ninyong iinit, at nagkakagayon nga. Mga mapagpaimbabaw!

Marunong kayong bumasa ng palatandaan sa lupa't sa langit, bakit hindi ninyo mabasa ang mga tanda ng kasalukuyang panahon? 

"Bakit hindi ninyo mapagpasiyahan kung alin ang matuwid? Kapag isinakdal ka sa hukuman, makipag-ayos ka sa nagsakdal habang may panahon; baka kaladkarin ka niya sa hukuman, at ibigay ka ng hukom sa tanod, at ibilanggo ka naman nito. Sinasabi ko sa iyo: hindi ka makalalabas doon hangga't hindi mo nababayaran ang kahuli-hulihang sentimo."

+ + + + + + +

Repleksyon:

May isang kuwento tungkol sa isang lalaki na nakipagtalo sa kanyang kapitbahay. Ang kanilang pagtatalo ay nauwi sa pisikal na pag-aaway. Pareho silang nasugatan, at kapwa nagbanta na magsasampa ng kaso laban sa isa’t isa.

Ngunit biglang napagtanto ng kapitbahay na siyang nagsimula ng alitan na kailangan niyang humingi ng tawad. Kaya nagtungo siya sa bahay ng kanyang kapitbahay at kumatok sa tarangkahan. Nang buksan ito, buong kababaang-loob siyang humingi ng tawad, at agad naman siyang pinatawad ng kanyang kapitbahay.

Sa ating Ebanghelyo, pinaaalalahanan tayo ni Hesus na gawin natin ang lahat ng ating makakaya upang maayos ang anumang alitan natin sa ating kapwa, maging ito man ay sa ating mga kapitbahay, asawa, kapatid, kaibigan, o sinumang nakasasalamuha natin. Bakit? Sapagkat ang alitang hindi agad naaayos ay maaaring lumala at humantong sa mas mabigat na problema kapag hinayaan nating manaig ang ating pride, galit, at katigasan ng puso.

Isipin natin, halimbawa, ang isang alitan sa pagitan ng mag-asawa na hindi naaayos. Ang nagsimula sa isang simpleng hindi pagkakaunawaan ay maaaring humantong sa sama ng loob, paglayo ng damdamin, at kalaunan ay pagkakahiwalay. Maaari rin itong mangyari sa ating pamilya, pagkakaibigan, at iba pang mahahalagang ugnayan sa ating buhay. Kapag tumanggi tayong makinig, magpatawad, o humingi ng tawad, nanganganib na ang isang maliit na sugat sa ating relasyon ay maging malalim at mahirap nang pagalingin.

Kaya naman, kailangan nating matutong magpakumbaba at gumawa ng unang hakbang tungo sa pagkakasundo. Huwag nating hayaang maging pader ang ating pride na maglalayo sa atin sa mga taong mahal natin. Kung may nasaktan tayo, magkaroon sana tayo ng lakas ng loob na taos-pusong humingi ng tawad.

Kung may nakasakit naman sa atin, ipanalangin natin na pagkalooban tayo ng Diyos ng pusong marunong magpatawad. At kung may nasirang relasyon, gawin natin ang ating bahagi upang maibalik ang kapayapaan at pagmamahalan, habang nagtitiwala na kumikilos ang Diyos sa ating mga puso, kahit nangangailangan ng panahon ang pagkakasundo.

Ang paghingi ng tawad ay hindi tanda ng kahinaan. Ito ay pagpapakita ng kababaang-loob, pag-ibig, at katapangan. Maaaring hindi natin makontrol kung paano tutugon sa atin ang ibang tao, ngunit maaari nating piliing gawin ang tama sa harap ng Diyos. Kapag taos-puso tayong humihingi ng tawad at nagsisikap na maibalik ang kapayapaan, binubuksan natin ang ating mga puso upang kumilos ang Panginoon sa ating buhay at akayin tayo sa kapayapaang matagal nang hinahanap ng ating mga puso.

Kaya tanungin natin ang ating sarili: Mayroon ba tayong kailangang puntahan upang humingi ng tawad? Mayroon ba tayong kailangang patawarin? Mayroon ba tayong kailangang sabihan ng mga salitang, “Patawarin mo ako”? Handa ba tayong isantabi ang ating pride at gumawa ng unang hakbang tungo sa pagkakasundo ngayon, bago pa maging isang malalim at mahirap nang pagalingin na sugat ang isang alitang maaari pa naman nating ayusin?— Marino J. Dasmarinas

Reflection for October 22 Thursday of the Twenty-ninth Week in Ordinary Time: Luke 12:49-53

Gospel: Luke 12:49-53

Jesus said to his disciples: “I have come to set the earth on fire, and how I wish it were already blazing! There is a baptism with which I must be baptized, and how great is my anguish until it is accomplished! Do you think that I have come to establish peace on the earth? 

No, I tell you, but rather division. From now on a household of five will be divided, three against two and two against three; a father will be divided against his son and a son against his father, a mother against her daughter and a daughter against her mother, a mother-in-law against her daughter-in-law and a daughter-in-law against her mother-in-law.”

+ + + + + + +

Reflection:

The story is told of two childhood best friends who grew up together and eventually attended the same university. One day, the first friend noticed that something was not right with his best friend’s behavior. He asked him if something was wrong, but the second friend replied that there was nothing to worry about because everything was fine.

A few days later, the second friend was caught by the school authorities using illegal drugs. The first friend, who was a devout follower of Jesus, urged his best friend to straighten out his life. He even told him that if he continued down that path, he would have to distance himself from him.

All along, we may have viewed Jesus as a unifying force and a man of peace. And indeed, He is our Lord of peace and the source of our unity. Yet, in the Gospel, we also encounter another aspect of His mission: His teachings can become a source of division and conflict, even among family members and friends.

Why? Because following Jesus does not always make everyone happy with us. Sometimes, choosing what is right means standing against what is wrong, even when doing so displeases the people we love. Jesus challenges us to examine our lives, abandon our sinful ways, and remain faithful to God, even when the cost of doing so is painful.

For example, if some members of our family refuse to attend Sunday Mass, should we simply keep quiet and let things be? Of course not! We can gently remind them of the importance of worshipping God and celebrating the Holy Eucharist. We must do so with patience, understanding, and love, remembering that our purpose is not to condemn them but to help them grow closer to Jesus.

Here is another example: Suppose a member of our family becomes pregnant outside marriage, and someone suggests abortion as a solution. Should we remain silent and simply agree with that suggestion? No. As followers of Jesus, we are called to uphold the dignity and sacredness of human life while offering compassionate support to the mother.

We must accompany her with love, help her explore life-affirming options, and assure her that she does not have to face her difficult situation alone. Our Christian convictions must be expressed not only through the words we speak but also through the compassion and support we offer.

Indeed, being a true follower of Jesus requires courage. We cannot always remain silent just to avoid disagreements or preserve our relationships at the expense of our Christian convictions. There are times when we must speak up for what is right, even when our words are unpopular and our decisions are misunderstood.

However, we must also remember that correcting others does not mean forcing our beliefs on them or treating them as though we are better than they are. We, too, are sinners who need God's mercy, forgiveness, and guidance. Therefore, whenever we correct someone who is going astray, let us do so with humility, gentleness, and genuine concern for that person's spiritual well-being. Let our words be firm enough to uphold the truth but gentle enough to show the love of Jesus.

Sometimes, our efforts to guide others back to the right path may lead to disagreements, hurt feelings, or even temporary separation. When this happens, let us not immediately give up on them. We cannot force anyone to change, nor can we control the decisions of those we love. What we can do is continue to pray for them, set a good example, and patiently entrust them to God's loving care.

After all, our responsibility is not to win every argument but to remain faithful to Jesus. If others listen to our words, let us rejoice and continue encouraging them. If they refuse to listen, let us remain patient and continue loving them without compromising the truth. Sometimes, the seed of faith we plant today may take a long time to grow, but we must never underestimate what God's grace can accomplish in a person's heart.

Let us remember that following Jesus is not always the easiest path, but it is always a call to love, truth, and faithfulness. He does not call us to create unnecessary divisions; He calls us to remain faithful to the truth even when that faithfulness exposes differences between us and the people we love.

And so, when we are faced with a choice between pleasing others and standing for what is right, will we have the courage to remain faithful to Jesus, speaking the truth with love, showing compassion to those who disagree with us, and trusting God to touch the hearts of those we cannot change?— Marino J. Dasmarinas 

Ang Mabuting Balita at Repleksyon sa Oktubre 22 Huwebes sa Ika-29 Linggo ng Karaniwang Panahon: Lucas 12:49-53

Mabuting Balita: Lucas 12:49-53

Noong panahong iyon, sinabi ni Hesus sa kanyang mga alagad, "Naparito ako upang magdala ng apoy sa lupa -- at sana'y napagningas na ito! May isang binyag pa na dapat kong tanggapin, at nababagabag ako hangga't hindi natutupad ito! Akala ba ninyo'y pumarito ako upang magdala ng kapayapaan sa lupa?

Sinasabi ko sa inyo: hindi kapayapaan kundi pagkabaha-bahagi. Mula ngayon, ang lima katao sa isang sambahayan ay mababahagi: tatlo laban sa dalawa at dalawa laban sa tatlo. Maglalaban-laban ang ama at ang anak na lalaki, ang ina at ang anak na babae, at gayon din ang biyenang babae, at manugang na babae."

+ + + + + + +

Repleksyon:

May isang kuwento tungkol sa dalawang matalik na magkaibigan mula pa noong kanilang kabataan. Magkasama silang lumaki at kalaunan ay nag-aral sa iisang unibersidad. Isang araw, napansin ng unang kaibigan na tila may kakaiba sa ikinikilos ng kanyang matalik na kaibigan. Tinanong niya ito kung may problema ba, ngunit sumagot ang pangalawang kaibigan na wala siyang dapat ipag-alala dahil maayos naman ang lahat.

Pagkalipas ng ilang araw, nahuli ng mga awtoridad ng kanilang paaralan ang pangalawang kaibigan na gumagamit ng ilegal na droga. Ang unang kaibigan, na isang debotong tagasunod ni Hesus, ay pinayuhan ang kanyang matalik na kaibigan na ituwid ang kanyang buhay. Sinabi pa niya na kung magpapatuloy ito sa maling landas, mapipilitan siyang dumistansya sa kanya.

Marahil, nakasanayan nating tingnan si Hesus bilang bukal ng pagkakaisa at Panginoon ng kapayapaan. At tunay ngang Siya ang ating Panginoon ng kapayapaan at bukal ng ating pagkakaisa. Gayunman, ipinakikita rin sa atin ng Ebanghelyo ang isa pang bahagi ng Kanyang misyon: ang Kanyang mga aral ay maaaring magdulot ng pagkakahati-hati at hindi pagkakaunawaan, maging sa loob ng pamilya at sa pagitan ng magkakaibigan.

Bakit? Sapagkat hindi sa lahat ng pagkakataon ay matutuwa ang mga tao sa atin kapag sinusunod natin si Hesus. May mga pagkakataong ang pagpili sa tama ay nangangahulugang pagtindig laban sa mali, kahit hindi ito ikasiya ng mga taong mahal natin. Hinahamon tayo ni Hesus na suriin ang ating buhay, talikuran ang ating mga kasalanan, at manatiling tapat sa Diyos, kahit mahirap at masakit ang kapalit nito.

Halimbawa, kung may mga miyembro ng ating pamilya na ayaw nang magsimba tuwing Linggo, dapat ba tayong manahimik na lamang at hayaan silang gawin ang kanilang nais? Siyempre, hindi! Maaari natin silang mahinahong paalalahanan tungkol sa kahalagahan ng pagsamba sa Diyos at pakikibahagi sa Banal na Eukaristiya. Gawin natin ito nang may pagtitiyaga, pang-unawa, at pagmamahal. Tandaan natin na hindi natin layuning kondenahin sila, kundi tulungan silang higit na mapalapit kay Hesus.

Narito ang isa pang halimbawa. Ipagpalagay nating may isang miyembro ng ating pamilya na nabuntis nang hindi kasal, at may nagmumungkahi na magpalaglag bilang solusyon. Dapat ba tayong manahimik na lamang at sumang-ayon sa mungkahing ito? Hindi. Bilang mga tagasunod ni Hesus, tinatawag tayong ipagtanggol ang dignidad at kabanalan ng buhay ng tao habang nagbibigay ng mahabagin at mapagmahal na suporta sa ina.

Samahan natin siya sa kanyang pinagdaraanan, tulungan siyang humanap ng mga paraang nagpapahalaga sa buhay, at iparamdam sa kanya na hindi niya kailangang harapin nang nag-iisa ang mabigat na sitwasyong ito. Ang ating pananampalatayang Kristiyano ay hindi lamang dapat makita sa ating mga sinasabi, kundi higit sa lahat, sa habag, malasakit, at tulong na ating ibinibigay.

Tunay ngang nangangailangan ng tapang ang pagiging tunay na tagasunod ni Hesus. Hindi tayo maaaring palaging manahimik dahil lamang nais nating maiwasan ang hindi pagkakaunawaan o mapanatili ang ating mga relasyon, kapalit naman ng pagtalikod sa ating mga paninindigang Kristiyano. May mga pagkakataong kailangan nating magsalita at manindigan para sa tama, kahit hindi ito popular at kahit hindi tayo maunawaan ng iba.

Gayunman, tandaan din natin na ang pagtutuwid sa iba ay hindi nangangahulugang dapat nating ipilit ang ating paniniwala o ituring ang ating sarili na mas mabuti kaysa kanila. Tayo man ay mga makasalanang nangangailangan ng awa, kapatawaran, at patnubay ng Diyos.

Kaya kapag itinutuwid natin ang isang taong naliligaw ng landas, gawin natin ito nang may kababaang-loob, kahinahunan, at tunay na malasakit sa kanyang espirituwal na kapakanan. Maging matatag nawa ang ating mga salita sa pagtatanggol sa katotohanan, ngunit manatiling mahinahon at mapagmahal ang ating paraan ng pagsasalita, tulad ng ipinakikita sa atin ni Hesus.

May mga pagkakataong ang ating pagsisikap na akayin ang iba pabalik sa tamang landas ay magdudulot ng hindi pagkakaunawaan, sama ng loob, o pansamantalang paglayo ng loob. Kapag nangyari ito, huwag tayong agad sumuko sa kanila. Hindi natin mapipilit ang sinuman na magbago, at hindi rin natin kayang kontrolin ang mga pasiya ng mga taong mahal natin. Ang magagawa natin ay patuloy silang ipanalangin, maging mabuting halimbawa sa kanila, at buong pagtitiwalang ipaubaya sila sa mapagmahal na pangangalaga ng Diyos.

Tandaan natin na hindi natin kailangang manalo sa bawat pagtatalo upang maging tapat kay Hesus. Kung pakikinggan ng iba ang ating mga paalala, magalak tayo at patuloy silang palakasin sa kanilang pananampalataya. Kung hindi naman sila makikinig, manatili tayong matiyaga at patuloy silang mahalin nang hindi isinasakripisyo ang katotohanan. Maaaring matagal bago tumubo ang binhi ng pananampalatayang itinanim natin ngayon, ngunit huwag nating maliitin ang magagawa ng biyaya ng Diyos sa puso ng isang tao.

Ang pagsunod kay Hesus ay hindi nangangahulugang palaging magiging madali ang ating buhay. Sa halip, ito ay isang panawagan na mamuhay nang may pagmamahal, katotohanan, at katapatan sa Diyos. Hindi Niya tayo tinatawag upang sadyang lumikha ng pagkakawatak-watak. Tinatawag Niya tayong manatiling tapat sa katotohanan, kahit may mga pagkakataong ang ating paninindigan ay maglalantad ng pagkakaiba natin sa mga taong mahal natin.

Kaya kapag dumating ang pagkakataong kailangan nating mamili sa pagitan ng pagpapalugod sa mga tao at paninindigan sa tama, magkakaroon ba tayo ng lakas ng loob na manatiling tapat kay Hesus, magsalita nang may pagmamahal, magpakita ng habag sa mga hindi sumasang-ayon sa atin, at magtiwalang kayang hipuin ng Diyos ang puso ng mga taong hindi natin kayang baguhin?—Marino J. Dasmarinas 

Reflection for October 19 Monday of the 29th Week in Ordinary Time: Luke 12:13-21

Gospel: Luke 12:13-21

Someone in the crowd said to Jesus, “Teacher, tell my brother to share the inheritance with me.” He replied to him, “Friend, who appointed me as your judge and arbitrator?” Then he said to the crowd, “Take care to guard against all greed, for though one may be rich, one’s life does not consist of possessions.” Then he told them a parable. “There was a rich man whose land produced a bountiful harvest. 

He asked himself, ‘What shall I do, for I do not have space to store my harvest?’ And he said, ‘This is what I shall do: I shall tear down my barns and build larger ones. There I shall store all my grain and other goods and I shall say to myself, “Now as for you, you have so many good things stored up for many years, rest, eat, drink, be merry!”’  

But God said to him, ‘You fool, this night your life will be demanded of you; and the things you have prepared, to whom will they belong?’ Thus will it be for the one who stores up treasure for himself but is not rich in what matters to God.”

+ + + + + + +

Reflection:

Which would we prefer: to possess the treasures of this world or to discover the treasures that come from knowing God? Many of us would probably choose worldly treasures over the spiritual riches that come from knowing Him. Why? Because this is what the world constantly teaches us: to acquire, accumulate, and enjoy material possessions as signs of success and happiness.

But what about choosing God above all else? Perhaps only a few of us would make this choice. We live in a materially centered world that constantly urges us to acquire more possessions, achieve greater success, and do whatever it takes to get ahead. Sadly, in our pursuit of earthly treasures, we can become so preoccupied with what we want to possess that we forget the God who gives meaning to our lives.

But worldly success is not what God ultimately desires for us. He wants us to become His faithful followers, to know Him more deeply, to love Him wholeheartedly, and to serve Him through our love for others. God did not create us merely to live for this world and its temporary pleasures. He created us to know, love, and serve Him so that we may one day be with Him in heaven.

We were created to bear spiritual fruit so that others may come to know God through our words, actions, kindness, and example. Our lives become truly fruitful when we allow God to work through us, especially when we show compassion to those who are suffering, extend forgiveness to those who have hurt us, and share our blessings with those in need.

When our time in this world comes to an end, our earthly possessions, achievements, and positions will no longer matter in the way they once did. What will truly matter is our relationship with God and the love we have shared with His people. No amount of wealth can replace a heart that is at peace with God, and no worldly achievement can compare with the joy of knowing that we have lived our lives according to His will.

A life spent chasing earthly wealth and power while leaving God out of the picture will ultimately leave us spiritually empty. On the other hand, a life centered on God is filled with purpose, peace, and meaning. When we put God first, we begin to understand that our greatest treasure is not what we own but the One who loves us unconditionally and calls us to eternal life with Him.

Therefore, let us examine our hearts and our priorities. There is nothing wrong with working hard, providing for our families, or striving to improve our lives. But we must never allow these pursuits to take God's place in our hearts. Let us use whatever blessings we receive to glorify Him, serve others, and become instruments of His love. After all, the true measure of our lives is not how much we have accumulated but how faithfully we have loved God and our neighbors.

If we were to stand before God today, would our greatest treasure be the wealth and achievements we have accumulated, or the love we have given, the faith we have lived, and the relationship we have nurtured with Him? What must we change in our lives today so that God, and not the treasures of this world, will always be our greatest treasure?— Marino J. Dasmarinas

Ang Mabuting Balita at Repleksyon sa Oktubre 19 Lunes sa Ika-29 Linggo ng Karaniwang Panahon: Lucas 12:13-21

Mabuting Balita: Lucas 12:13-21

Noong panahong iyon, sinabi kay Hesus ng isa sa mga tao, “Guro, iutos nga po ninyo sa kapatid ko na ibigay sa akin ang bahagi ko sa aming mana.” Sumagot siya “Ginoo, sino ang naglagay sa akin bilang hukom o tagapaghati ng mana ninyo?” At sinabi niya sa kanilang lahat: “Mag-ingat kayo sa lahat ng uri ng kasakiman; sapagkat ang buhay ng tao ay wala sa laki ng kayamanan.” 

At pagkatapos ay isinaysay ni Hesus ang talinhagang ito: “Ang bukirin ng isang mayaman ay umani nang sagana. Kaya’t nasabi niya sa sarili, ‘Ano ang gagawin ko? Wala na akong paglagyan ng aking ani! A, gigibain ko ang aking mga kamalig, at magtatayo ako ng lalong mas malaki. 

Doon ko ilalagay ang aking ani at ari-arian. At sasabihin ko sa aking sarili, Ayan, marami naman na akong ari-arian! Hindi na ako kukulangin habambuhay! Kaya’t mamamahinga na lang ako, kakain, iinom, at magsasaya!’ 

Ngunit sinabi sa kanya ng Diyos, ‘Hangal! Sa gabing ito’y babawian ka ng buhay. Kanino mapupunta ang mga bagay na inihanda mo?’ Ganyan ang sasapitin ng nagtitipon ng kayamanan para sa sarili, ngunit dukha naman sa paningin ng Diyos.”

+ + + + + + +  

Repleksyon:

Alin ang mas pipiliin natin: ang mag-angkin ng mga kayamanan ng mundong ito o ang matuklasan ang mga kayamanang nagmumula sa pagkakilala sa Diyos?

Marahil, marami sa atin ang pipili ng mga kayamanan ng mundo kaysa sa mga espirituwal na kayamanang nagmumula sa pagkakilala sa Kanya. Bakit? Sapagkat ito ang palaging itinuturo sa atin ng mundo: ang magtipon, mag-ipon, at magtamasa ng mga materyal na bagay bilang mga palatandaan ng tagumpay at kaligayahan.

Ngunit paano naman kung ang Diyos ang piliin natin higit sa lahat?

Marahil, iilan lamang sa atin ang gagawa ng ganitong pasiya. Nabubuhay tayo sa isang mundong labis na nagpapahalaga sa materyal na kayamanan. Palagi tayong hinihikayat na magkaroon ng mas maraming ari-arian, makamit ang higit na tagumpay, at gawin ang lahat upang mangibabaw sa buhay.

Nakalulungkot isipin na sa paghahangad natin ng mga kayamanan ng mundo, maaari tayong maging lubhang abala sa mga bagay na nais nating angkinin at makalimutan ang Diyos na nagbibigay ng tunay na kahulugan sa ating buhay.

Ngunit hindi ang makamundong tagumpay ang pangunahing ninanais ng Diyos para sa atin. Nais Niyang maging tapat tayong mga tagasunod Niya, mas makilala natin Siya, buong puso natin Siyang mahalin, at paglingkuran Siya sa pamamagitan ng pagmamahal sa ating kapwa.

Hindi tayo nilikha ng Diyos upang mabuhay lamang para sa mundong ito at sa mga panandaliang kaligayahang iniaalok nito. Nilikha Niya tayo upang makilala, mahalin, at paglingkuran Siya, nang sa gayon ay makapiling natin Siya sa langit balang araw.

Nilikha tayo upang mamunga sa espirituwal na buhay, nang sa pamamagitan ng ating mga salita, kilos, kabutihan, at halimbawa ay makilala rin ng iba ang Diyos. Nagiging tunay na mabunga ang ating buhay kapag hinahayaan nating kumilos ang Diyos sa pamamagitan natin. Naipakikita natin ito kapag nagmamalasakit tayo sa mga nagdurusa, nagpapatawad sa mga nakasakit sa atin, at nagbabahagi ng ating mga biyaya sa mga nangangailangan.

Kapag dumating ang panahon na lilisanin na natin ang mundong ito, hindi na magiging mahalaga ang ating mga ari-arian, mga tagumpay, at mga katungkulang minsan nating ipinagmalaki. Ang tunay na mahalaga ay ang ugnayang binuo natin sa Diyos at ang pagmamahal na ipinadama natin sa Kanyang bayan.

Walang kayamanan sa mundo ang makapapalit sa pusong payapa dahil sa pakikipagkasundo sa Diyos, at walang makamundong tagumpay ang maihahambing sa kagalakang dulot ng pamumuhay ayon sa Kanyang kalooban.

Ang buhay na ginugugol sa paghahabol sa kayamanan at kapangyarihan habang isinasantabi ang Diyos ay maaaring mag-iwan sa atin ng kahungkagan sa ating kalooban. Sa kabilang banda, ang buhay na nakasentro sa Diyos ay puno ng layunin, kapayapaan, at tunay na kahulugan.

Kapag inuuna natin ang Diyos, unti-unti nating nauunawaan na ang pinakamahalagang kayamanan ay hindi ang mga bagay na pag-aari natin, kundi ang Diyos na walang sawang nagmamahal sa atin at tumatawag sa atin upang makapiling Siya sa buhay na walang hanggan.

Kaya naman, suriin natin ang ating mga puso at mga pinahahalagahan sa buhay. Walang masama sa pagsisikap na umunlad, magtaguyod ng ating pamilya, at mapabuti ang ating kalagayan. Ngunit huwag nating hayaang maagaw ng mga bagay na ito ang lugar ng Diyos sa ating puso.

Gamitin natin ang mga biyayang ipinagkakaloob Niya sa atin upang luwalhatiin Siya, paglingkuran ang ating kapwa, at maging mga instrumento ng Kanyang pagmamahal. Sapagkat ang tunay na sukatan ng ating buhay ay hindi kung gaano karami ang ating naipon o naangkin, kundi kung gaano tayo naging tapat sa pagmamahal sa Diyos at sa ating kapwa.

Kung tatawagin tayo ng Diyos upang humarap sa Kanya ngayon, ano kaya ang maipagmamalaki nating pinakamahalagang kayamanan: ang yaman at tagumpay na naipon natin sa mundong ito, o ang pagmamahal na ating ipinadama, ang pananampalatayang ating isinabuhay, at ang ugnayang pinagyaman natin sa Kanya?

Ano ang handa nating baguhin sa ating buhay simula ngayon upang matiyak na ang Diyos, at hindi ang mga kayamanan ng mundong ito, ang mananatiling pinakamahalagang kayamanan ng ating puso?— Marino J. Dasmarinas

Reflection for October 18 Twenty-ninth Sunday in Ordinary Time: Matthew 22:15-21

Gospel: Matthew 22:15-21

The Pharisees went off and plotted how they might entrap Jesus in speech. They sent their disciples to him, with the Herodians, saying, "Teacher, we know that you are a truthful man and that you teach the way of God in accordance with the truth.

And you are not concerned with anyone's opinion, for you do not regard a person's status. Tell us, then, what is your opinion: Is it lawful to pay the census tax to Caesar or not?" Knowing their malice, Jesus said, "Why are you testing me, you hypocrites? Show me the coin that pays the census tax." 

Then they handed him the Roman coin. He said to them, "Whose image is this and whose inscription?" They replied, "Caesar's." At that he said to them, "Then repay to Caesar what belongs to Caesar and to God what belongs to God."

+ + + + + + +

Reflection:

Why do people protest against their government?

People protest because they feel that their government is not giving them what they rightfully deserve. We expect our government leaders to practice honest governance, deliver basic services effectively, demonstrate competent leadership, and fulfill their responsibilities to the people. When these expectations are not met, discontent and frustration will sooner or later arise. However, when our government leaders fulfill their responsibilities, peace and progress become more attainable, and we are more likely to pay our taxes willingly and fulfill our civic duties.

In the Gospel, Jesus is asked, “Is it lawful to pay the census tax to Caesar or not?” Jesus asks for a coin and then says, “Whose image is this and whose inscription?” They reply, “Caesar’s.” Jesus then delivers this famous teaching: “Then repay to Caesar what belongs to Caesar and to God what belongs to God” (Matthew 22:17–21).

Jesus already knows about their deceitful plan to entrap Him with His own words. That is why He asks them, “Why are you testing me, you hypocrites?” (Matthew 22:18). Instead of allowing Himself to be trapped by their question, Jesus responds with an answer filled with wisdom. He reminds them that we have responsibilities to our earthly authorities, but we must never forget our greater and enduring obligation to God.

As citizens, when our government fulfills its responsibilities to the people, let us do our part by paying our taxes honestly and obeying the laws of our land. However, we must also remain vigilant so that we will not be abused, deceived, or taken advantage of by those in power. Our government leaders are entrusted with authority by the people, and they have a responsibility to serve the people with honesty, integrity, and compassion. Responsible citizenship does not mean blindly accepting everything our leaders do; it also means having the courage to speak up when we witness injustice and wrongdoing.

But beyond our responsibilities as citizens, we must also examine our obligations to God. Jesus reminds us of the two greatest commandments: “You shall love the Lord, your God, with all your heart, with all your soul, and with all your mind” and “You shall love your neighbor as yourself” (Matthew 22:37, 39).

How do we show our love for God? We demonstrate it through our faithful participation in Holy Mass, our sincere reading of the Bible, our prayerful recitation of the Rosary, and our heartfelt conversations with God. We show our love for Him not only through our prayers and religious practices but also through the way we live our lives. Our faith must be visible in our honesty, humility, kindness, forgiveness, and concern for others.

We also demonstrate our love for our neighbors by helping those in need, comforting those who are grieving, forgiving those who have hurt us, and standing beside those who are experiencing injustice. We do not need to be wealthy or powerful to serve others. Even our simple acts of kindness can become powerful expressions of God's love when we offer them with sincere and generous hearts.

Let us remember that human governments and their leaders are imperfect. There will be times when they fail to fulfill their responsibilities, disappoint us, or even abuse the authority entrusted to them. But God remains faithful to us. His love, mercy, and goodness never fail. Even when we fall short in our faithfulness to Him, He continues to call us back to His loving presence.

Therefore, while we fulfill our responsibilities as citizens, let us never neglect our responsibilities as God's children. Let us pay what we owe, respect what is right, speak up against injustice, and faithfully fulfill our duties to our fellow human beings. Above all, let us give God what belongs to Him: our hearts, our love, our trust, and our lives.

We can be passionate about demanding honesty and accountability from our government leaders, and rightly so. But are we equally passionate about examining our own hearts and correcting our own shortcomings?

Before we demand that others fulfill their obligations, let us ask ourselves: Are we truly giving God what belongs to Him by loving Him with all our hearts and showing that love through our daily actions, especially toward those who need our compassion, forgiveness, and help the most?— Marino J. Dasmarinas

Ang Mabuting Balita at Repleksyon Oktubre 18 Ika-29 Linggo sa Karaniwang Panahon: Mateo 22:15-21

Mabuting Balita: Mateo 22:15-21

Noong panahong iyon, umalis ang mga Pariseo at pinag-usapan kung paano nila masisilo si Hesus sa kanyang pananalita. Kaya pinapunta nila sa kanya ang ilan sa kanilang mga alagad, kasama ang ilang tauhan ni Herodes. Sinabi nila, “Guro, nalalaman naming kayo’y tapat, at itinuturo ninyo nang buong katotohanan ang ibig ng Diyos na gawin ng mga tao. 

Wala kayong pinangingimian sapagkat pareho ang pagtingin ninyo sa tao. Ano po ang palagay ninyo? Naaayon ba sa Kautusan na bumuwis sa Cesar, o hindi?” Ngunit batid ni Hesus ang kanilang masamang layon kaya’t sinabi niya, “Kayong mapagimbabaw! Bakit ibig ninyo akong siluin? Akin na ang salaping pambuwis.”

 At siya’y binigyan nila ng isang denaryo. “Kaninong larawan at pangalan ang nakaukit dito?” tanong ni Hesus, “Sa Cesar po,” tugon nila. At sinabi niya sa kanila, “Kung gayon, ibigay ninyo sa Cesar ang sa Cesar, at sa Diyos ang sa Diyos.”

+ + + + + + +  

Repleksyon:

Bakit nagpoprotesta ang mga tao laban sa kanilang pamahalaan?

Nagpoprotesta ang mga tao dahil pakiramdam nila ay hindi ipinagkakaloob sa kanila ng pamahalaan ang nararapat nilang matanggap. Inaasahan natin na ang ating mga pinuno ay mamamahala nang tapat, magbibigay ng mahusay na serbisyong pampubliko, magpapakita ng karampatang kakayahan sa pamumuno, at tutuparin ang kanilang mga pananagutan sa mamamayan.

Kapag hindi natutupad ang mga inaasahang ito, darating ang panahon na lilitaw ang kawalang-kasiyahan at pagkadismaya. Ngunit kapag ginagampanan ng ating mga pinuno ang kanilang mga tungkulin, mas nagiging posible ang kapayapaan at pag-unlad, at mas nagiging bukal sa ating kalooban ang pagbabayad ng buwis at pagtupad sa ating mga tungkulin bilang mamamayan.

Sa Ebanghelyo, tinanong si Jesus: “Ipinahihintulot ba na magbayad ng buwis kay Cesar o hindi?” Humingi si Jesus ng isang barya at nagtanong, “Kaninong larawan at pangalan ang nakaukit dito?” Sumagot sila, “Kay Cesar.” Pagkatapos, sinabi ni Jesus ang makahulugan na pananalitang ito: “Ibigay kay Cesar ang kay Cesar, at sa Diyos ang sa Diyos” (Mateo 22:17–21).

Batid na ni Jesus ang kanilang mapanlinlang na balak na siluin Siya sa pamamagitan ng Kanyang mga salita. Kaya tinanong Niya sila, “Bakit ninyo ako sinusubok, kayong mga mapagkunwari?” (Mateo 22:18). Hindi Siya nagpadala sa kanilang pakana. Sa halip, sumagot Siya nang may karunungan at lalim ng pang-unawa. Ipinaalala Niya sa kanila na mayroon tayong mga pananagutan sa mga awtoridad sa mundong ito, ngunit hindi natin dapat kalimutan ang higit na mahalaga at pangmatagalang pananagutan natin sa Diyos.

Bilang mga mamamayan, kung ginagampanan ng ating pamahalaan ang mga pananagutan nito sa bayan, gawin din natin ang ating bahagi sa pamamagitan ng tapat na pagbabayad ng buwis at pagsunod sa mga batas ng ating bansa. Gayunman, kailangan din nating manatiling mapagmatyag upang hindi tayo abusuhin, linlangin, o samantalahin ng mga taong nasa kapangyarihan.

Ipinagkatiwala sa ating mga pinuno ang kapangyarihang mamahala, kaya tungkulin nilang paglingkuran ang mamamayan nang may katapatan, integridad, at malasakit. Ang pagiging responsableng mamamayan ay hindi nangangahulugang basta na lamang natin tatanggapin ang lahat ng ginagawa ng ating mga pinuno. Nangangahulugan din ito ng pagkakaroon ng lakas ng loob na magsalita at manindigan kapag nasasaksihan natin ang kawalang-katarungan at katiwalian.

Ngunit higit sa ating mga pananagutan bilang mamamayan, kailangan din nating suriin ang ating mga tungkulin sa Diyos. Ipinaalala sa atin ni Jesus ang dalawang pinakadakilang utos: “Ibigin mo ang Panginoon mong Diyos nang buong puso mo, nang buong kaluluwa mo, at nang buong pag-iisip mo” at “Ibigin mo ang iyong kapwa gaya ng iyong sarili” (Mateo 22:37, 39).

Paano natin maipakikita ang ating pagmamahal sa Diyos? Naipakikita natin ito sa pamamagitan ng tapat at taimtim nating pakikibahagi sa Banal na Misa, masigasig na pagbabasa ng Bibliya, mapanalanging pagdarasal ng Santo Rosaryo, at taos-pusong pakikipag-usap sa Diyos sa pamamagitan ng panalangin.

Ngunit hindi lamang sa ating mga panalangin at gawaing panrelihiyon nasusukat ang ating pagmamahal sa Kanya. Dapat din itong makita sa paraan ng ating pamumuhay. Ang ating pananampalataya ay dapat makita sa ating katapatan, kababaang-loob, kabutihan, pagpapatawad, at malasakit sa kapwa.

Naipakikita rin natin ang ating pagmamahal sa ating kapwa sa pamamagitan ng pagtulong sa mga nangangailangan, pagdamay sa mga nagdadalamhati, pagpapatawad sa mga nakasakit sa atin, at pakikiisa sa mga nakararanas ng kawalang-katarungan.

Hindi natin kailangang maging mayaman o makapangyarihan upang makapaglingkod sa iba. Kahit ang pinakasimpleng kabutihang ginagawa natin ay maaaring maging makapangyarihang pagpapahayag ng pag-ibig ng Diyos kapag nagmumula ito sa isang pusong tapat, mapagbigay, at mapagmahal.

Tandaan natin na hindi perpekto ang mga pamahalaan at ang mga namumuno rito. May mga pagkakataong nabibigo silang tuparin ang kanilang mga pananagutan, binibigo nila ang ating mga inaasahan, o inaabuso pa nila ang kapangyarihang ipinagkatiwala sa kanila.

Ngunit nananatiling tapat ang Diyos sa atin. Hindi nagmamaliw ang Kanyang pag-ibig, awa, at kabutihan. Kahit nagkukulang tayo sa ating katapatan sa Kanya, patuloy Niya tayong tinatawag upang manumbalik sa Kanyang mapagmahal na piling.

Kaya habang ginagampanan natin ang ating mga tungkulin bilang mamamayan, huwag nating pabayaan ang ating mga pananagutan bilang mga anak ng Diyos. Ibayad natin ang nararapat bayaran, igalang natin ang tama, manindigan tayo laban sa kawalang-katarungan, at tuparin natin nang buong katapatan ang ating mga tungkulin sa ating kapwa. Higit sa lahat, ibigay natin sa Diyos ang nararapat para sa Kanya: ang ating mga puso, pag-ibig, pagtitiwala, at buong buhay.

Maaari tayong maging masigasig sa paghiling na maging tapat at managot ang ating mga pinuno, at nararapat lamang iyon. Ngunit gayundin ba tayo kasigasig sa pagsusuri ng ating sariling puso at pagtutuwid sa ating mga pagkukulang? Bago natin hilingin sa iba na tuparin nila ang kanilang mga pananagutan, suriin muna natin ang ating sarili.

Ibinibigay ba talaga natin sa Diyos ang nararapat para sa Kanya sa pamamagitan ng pagmamahal sa Kanya nang buong puso at pagpapakita ng pagmamahal na ito sa ating pang-araw-araw na buhay, lalo na sa mga taong higit na nangangailangan ng ating malasakit, pagpapatawad, at tulong? O baka naman hinihingi natin sa iba ang katapatan at kabutihang hindi rin natin lubos na naipakikita sa ating sariling buhay?— Marino J. Dasmarinas

Reflection for Saturday October 17 Memorial of Saint Ignatius of Antioch, Bishop and Martyr: Luke 12:8-12

Gospel: Luke 12:8-12

Jesus said to his disciples: “I tell you, everyone who acknowledges me before others the Son of Man will acknowledge before the angels of God. But whoever denies me before others will be denied before the angels of God.

“Everyone who speaks a word against the Son of Man will be forgiven, but the one who blasphemes against the Holy Spirit will not be forgiven. When they take you before synagogues and before rulers and authorities, do not worry about how or what your defense will be or about what you are to say. For the Holy Spirit will teach you at that moment what you should say.”
+ + + + + + +
Reflection:
Are we proud of our relationship with Jesus? Do we wear it like a badge of honor, unashamed to let others know that He is our Lord and Savior?

Of course, we would say that we are proud of our relationship with Jesus. However, our actions do not always reflect what we profess. There are times when we betray Him in exchange for the fleeting pleasures and temporary attractions of this world.

The sad truth is that our profession of love for Jesus is oftentimes nothing more than lip service. We may speak of our love for Him, pray to Him, and profess our faith, yet when temptation comes, we sometimes give in and choose worldly pleasures over Him.

When we are called to take a stand for Jesus, we may even deny Him through our words, decisions, and actions, just as Judas betrayed Him. How painful it is to realize that we can profess our love for Jesus with our lips while our hearts and actions tell a different story!

If we truly love Jesus, we must not be ashamed of our relationship with Him. More importantly, we must live out that love in our daily lives. Our faith must be seen not only in our prayers and words but also in the choices we make, the temptations we resist, the people we forgive, and the love we extend to others.

We must never trade our relationship with Jesus for the passing pleasures and attractions of this world. After all, what can this world offer us that compares with the priceless gift of knowing, loving, and following our Lord and Savior?

What would it profit us if we acquired everything we desired in this temporary world but, in the process, lost our relationship with the Lord? Worldly possessions may bring us comfort, pleasure, and recognition, but they cannot give us the lasting peace that comes from being close to God.

We must always remember that everything we possess is temporary. One day, we will leave our possessions behind, and whatever we have accumulated will no longer matter. What will truly matter is whether we have remained faithful to Jesus and allowed His love to transform our hearts.

But what about Jesus?

He remains faithful to us even when we stumble, fall, and struggle with our weaknesses. He is with us in good times and bad, in our sorrows and triumphs, and throughout our earthly lives and beyond. His love sustains us, His mercy welcomes us when we repent, and His grace gives us the strength to rise again whenever we fall. Even when we become distracted by the attractions of this world, Jesus continues to call us back to Him.

Let us, therefore, cherish our relationship with Jesus above everything this world can offer. Let us not be Christians in words alone, but in our actions, decisions, and the way we treat others. When temptation comes, may we choose Jesus. When our faith is tested, may we stand firm in Him. And when the world entices us with temporary pleasures, may we remember that nothing we gain is worth losing the peace and joy of being close to our Lord.

If Jesus remains faithful to us despite our weaknesses and failures, are we willing to remain faithful to Him—even when doing so means letting go of something we desire, resisting temptation, or standing for Him when it is difficult?— Marino J. Dasmarinas