Reflection for Saturday October 17 Memorial of Saint Ignatius of Antioch, Bishop and Martyr: Luke 12:8-12

Gospel: Luke 12:8-12

Jesus said to his disciples: “I tell you, everyone who acknowledges me before others the Son of Man will acknowledge before the angels of God. But whoever denies me before others will be denied before the angels of God.

“Everyone who speaks a word against the Son of Man will be forgiven, but the one who blasphemes against the Holy Spirit will not be forgiven. When they take you before synagogues and before rulers and authorities, do not worry about how or what your defense will be or about what you are to say. For the Holy Spirit will teach you at that moment what you should say.”
+ + + + + + +
Reflection:
Are we proud of our relationship with Jesus? Do we wear it like a badge of honor, unashamed to let others know that He is our Lord and Savior?

Of course, we would say that we are proud of our relationship with Jesus. However, our actions do not always reflect what we profess. There are times when we betray Him in exchange for the fleeting pleasures and temporary attractions of this world.

The sad truth is that our profession of love for Jesus is oftentimes nothing more than lip service. We may speak of our love for Him, pray to Him, and profess our faith, yet when temptation comes, we sometimes give in and choose worldly pleasures over Him.

When we are called to take a stand for Jesus, we may even deny Him through our words, decisions, and actions, just as Judas betrayed Him. How painful it is to realize that we can profess our love for Jesus with our lips while our hearts and actions tell a different story!

If we truly love Jesus, we must not be ashamed of our relationship with Him. More importantly, we must live out that love in our daily lives. Our faith must be seen not only in our prayers and words but also in the choices we make, the temptations we resist, the people we forgive, and the love we extend to others.

We must never trade our relationship with Jesus for the passing pleasures and attractions of this world. After all, what can this world offer us that compares with the priceless gift of knowing, loving, and following our Lord and Savior?

What would it profit us if we acquired everything we desired in this temporary world but, in the process, lost our relationship with the Lord? Worldly possessions may bring us comfort, pleasure, and recognition, but they cannot give us the lasting peace that comes from being close to God.

We must always remember that everything we possess is temporary. One day, we will leave our possessions behind, and whatever we have accumulated will no longer matter. What will truly matter is whether we have remained faithful to Jesus and allowed His love to transform our hearts.

But what about Jesus?

He remains faithful to us even when we stumble, fall, and struggle with our weaknesses. He is with us in good times and bad, in our sorrows and triumphs, and throughout our earthly lives and beyond. His love sustains us, His mercy welcomes us when we repent, and His grace gives us the strength to rise again whenever we fall. Even when we become distracted by the attractions of this world, Jesus continues to call us back to Him.

Let us, therefore, cherish our relationship with Jesus above everything this world can offer. Let us not be Christians in words alone, but in our actions, decisions, and the way we treat others. When temptation comes, may we choose Jesus. When our faith is tested, may we stand firm in Him. And when the world entices us with temporary pleasures, may we remember that nothing we gain is worth losing the peace and joy of being close to our Lord.

If Jesus remains faithful to us despite our weaknesses and failures, are we willing to remain faithful to Him—even when doing so means letting go of something we desire, resisting temptation, or standing for Him when it is difficult?— Marino J. Dasmarinas

Ang Mabuting Balita at Repleksyon Sabado Oktubre 17 Paggunita kay San Ignacio ng Antioquia, obispo at martir: Lucas 12:8-12

Mabuting Balita: Lucas 12:8-12

Noong panahong iyon, sinabi ni Hesus sa kanyang mga alagad, "Sinasabi ko sa inyo, ang sinumang kumikilala sa akin sa harapan ng mga tao ay kikilanlin din naman ng Anak ng Tao sa harapan ng mga anghel ng Diyos. Ngunit ang magtatwa sa akin sa harapan ng mga tao ay itatatwa ko rin naman sa harapan ng mga anghel ng Diyos. 

"Ang sinumang magsalita laban sa Anak ng Tao ay mapatatawad; ngunit ang lumait sa Espiritu Santo ay hindi mapatatawad. "Kapag kayo'y dinala nila sa sinagoga, o sa harapan ng mga tagapamahala at ng mga maykapangyarihan upang litisin, huwag ninyong isipin kung paano ninyo ipagtatanggol ang sarili o kung ano ang inyong sasabihin. Sapagkat sa oras na iyon, ang Espiritu ang magtuturo sa inyo kung ano ang dapat ninyong sabihin."

+ + + + + + +

Repleksyon:

Ipinagmamalaki ba natin ang ating ugnayan kay Hesus? Itinuturing ba natin itong isang karangalan na ipinakikita sa iba, sapagkat Siya ang ating Panginoon at Tagapagligtas?

Siyempre, sasabihin nating ipinagmamalaki natin ang ating ugnayan kay Hesus. Ngunit hindi sa lahat ng pagkakataon ay pinatutunayan ito ng ating mga kilos. May mga sandali na ipinagpapalit natin Siya sa panandaliang kaligayahan at mga bagay na kaakit-akit sa mundong ito.

Ang malungkot na katotohanan, kung minsan, ang pagpapahayag natin ng pagmamahal kay Hesus ay hanggang salita lamang. Maaaring sinasabi nating mahal natin Siya, nananalangin tayo sa Kanya, at ipinahahayag natin ang ating pananampalataya. Ngunit kapag dumarating ang tukso, may mga pagkakataong sumusuko tayo at pinipili ang mga makamundong kasiyahan sa halip na manatiling tapat sa Kanya.

Kapag kailangan nating manindigan para kay Hesus, maaari pa nga natin Siyang itatwa sa pamamagitan ng ating mga salita, pasiya, at kilos, tulad ng ginawa ni Hudas na nagkanulo sa Kanya. Napakasakit isipin na maaari nating ipahayag ang ating pagmamahal kay Hesus sa pamamagitan ng ating mga labi, samantalang iba naman ang ipinakikita ng ating puso at mga gawa!

Kung tunay nating mahal si Hesus, hindi tayo dapat mahiyang ipahayag ang ating ugnayan sa Kanya. Higit sa lahat, kailangan nating isabuhay ang pag-ibig na ito sa ating pang-araw-araw na buhay. Hindi lamang sa ating mga panalangin at salita dapat makita ang ating pananampalataya, kundi maging sa mga pasiyang ginagawa natin, sa mga tuksong nilalabanan natin, sa mga taong pinatatawad natin, at sa pagmamahal na ipinagkakaloob natin sa ating kapwa.

Huwag nating ipagpalit ang ating ugnayan kay Hesus sa mga panandaliang kasiyahan at pang-akit ng mundong ito. Sapagkat ano nga ba ang maiaalok ng mundo na maihahambing sa napakahalagang biyaya ng makilala, mahalin, at sundin ang ating Panginoon at Tagapagligtas?

Ano ang mapapala natin kung makakamit natin ang lahat ng ating ninanais sa mundong ito ngunit, kapalit naman nito, mawawala ang ating ugnayan sa Panginoon? Maaaring magbigay sa atin ng kaginhawahan, kasiyahan, at pagkilala ang mga materyal na bagay, ngunit hindi nila kayang ibigay ang tunay at pangmatagalang kapayapaang nagmumula sa pagiging malapit sa Diyos.

Lagi nating tandaan na pansamantala lamang ang lahat ng ating tinataglay. Darating ang araw na iiwan natin ang lahat ng ating ari-arian, at mawawalan din ng halaga ang mga bagay na pinaghirapan nating tipunin. Sa huli, ang tunay na mahalaga ay kung nanatili ba tayong tapat kay Hesus at hinayaan nating baguhin ng Kanyang pag-ibig ang ating mga puso.

Ngunit paano naman si Hesus?

Nananatili Siyang tapat sa atin kahit tayo ay nadadapa, nagkakamali, at nakikipaglaban sa sarili nating mga kahinaan. Kasama natin Siya sa panahon ng kasaganaan at kagipitan, sa ating mga kalungkutan at tagumpay, at sa buong buhay natin dito sa lupa hanggang sa buhay na walang hanggan.

Ang Kanyang pag-ibig ang nagbibigay sa atin ng lakas, ang Kanyang awa ang tumatanggap sa atin kapag tayo ay nagsisisi, at ang Kanyang biyaya ang tumutulong sa ating bumangon sa tuwing tayo ay nadadapa. Kahit nalilihis ang ating pansin dahil sa mga pang-akit ng mundo, patuloy pa rin tayong tinatawag ni Hesus upang manumbalik sa Kanya.

Kaya't pahalagahan natin ang ating ugnayan kay Hesus nang higit sa anumang maiaalok ng mundong ito. Huwag tayong maging mga Kristiyano sa salita lamang, kundi maging sa ating mga kilos, pasiya, at pakikitungo sa ating kapwa. Kapag dumarating ang tukso, piliin natin si Hesus.

Kapag sinusubok ang ating pananampalataya, manindigan tayo sa Kanya. At kapag inaakit tayo ng mundo sa mga panandaliang kasiyahan, alalahanin nating walang anumang bagay na makakamit natin dito sa lupa ang higit na mahalaga kaysa sa kapayapaan at kagalakang nagmumula sa pagiging malapit sa ating Panginoon.

Kung nananatiling tapat sa atin si Hesus sa kabila ng ating mga kahinaan at pagkukulang, handa rin ba tayong manatiling tapat sa Kanya—kahit kailangan nating talikuran ang isang bagay na labis nating ninanais, labanan ang tukso, o manindigan para sa Kanya sa panahong mahirap itong gawin? O ipagpapalit pa rin natin Siya sa panandaliang kasiyahan ng mundong ito?— Marino J. Dasmarinas

Reflection for October 16 Friday of the 28th Week in Ordinary Time: Luke 12:1-7

Gospel: Luke 12:1-7

At that time so many people were crowding together that they were trampling one another underfoot. Jesus began to speak, first to his disciples, “Beware of the leaven–that is, the hypocrisy–of the Pharisees.

“There is nothing concealed that will not be revealed, nor secret that will not be known. Therefore whatever you have said in the darkness will be heard in the light, and what you have whispered behind closed doors will be proclaimed on the housetops. I tell you, my friends, do not be afraid of those who kill the body but after that can do no more. I shall show you whom to fear.

Be afraid of the one who after killing has the power to cast into Gehenna; yes, I tell you, be afraid of that one. Are not five sparrows sold for two small coins? Yet not one of them has escaped the notice of God. Even the hairs of your head have all been counted. Do not be afraid. You are worth more than many sparrows.”
+ + + + + + +
Reflection:

Does God know everything about us?

Yes, God knows everything about us, including those sins that we think are known only to ourselves. Nothing is hidden from Him—not even the thoughts and desires we keep deep within our hearts. One reminder of this truth is our conscience, which troubles us whenever we do something wrong. These feelings may continue to bother us until we humbly ask for forgiveness and make amends to those whom we have hurt.

God is all-knowing and ever-present. He knows our weaknesses, our struggles, and even the sins we are afraid to reveal to others. Yet, despite knowing all our shortcomings, God continues to call us to repentance and invites us to return to Him. We must therefore turn away from sin while we still have the gift of time. Let us also strive to purify our minds and hearts of sinful thoughts and desires that can lead us away from His love.

It is far better for us to align our thoughts, words, and actions with God's will. Let us make Him the center of our daily lives, allowing His teachings to guide our decisions and His love to shape the way we treat others. We do not know when our earthly journey will end, but we can prepare ourselves by living faithfully, loving sincerely, forgiving generously, and seeking His mercy whenever we fall. May we always be ready to meet the Lord when our time in this world comes to an end, with the hope of dwelling with Him eternally.

However, we are weak human beings, and we sometimes fall into sin. There are times when we give in to temptation, allow our pride to overcome us, or hurt others through our words and actions. Nevertheless, our weaknesses do not have to define us. Through God's grace, sincere repentance, and a firm resolve to change, we can rise again and continue our journey toward holiness.

Let us never grow tired of asking the Lord to strengthen us, guide us, and give us the courage to resist sin. Whenever we stumble, may we humbly return to Him, trusting in His mercy and allowing His grace to transform our hearts.

Let us remember that God knows everything about us, yet He continues to love us and call us back to Him. While we still have the gift of time, let us not postpone our repentance or ignore the voice of our conscience. If God already knows our deepest thoughts, our hidden sins, and our every weakness, are we willing to open our hearts to Him today, turn away from sin, and live in such a way that we will be ready to meet Him when He calls us home?— Marino J. Dasmarinas

Ang Mabuting Balita at Repleksyon Oktubre 16 Biyernes ng Ika-28 Linggo sa Karaniwang Panahon: Lucas 12:1-7

Mabuting Balita: Lucas 12:1-7

Noong panahong iyon, samantalang dumaragsa ang libu-libong tao, anupa't nagkakatapakan sila, nagsalita muna si Jesus sa kanyang mga alagad, "Mag-ingat kayo sa lebadura ng mga Pariseo-- ito'y ang pagpapaimbabaw. Walang natatago na di malalantad, at walang nalilihim na di mabubunyag. Anumang sabihin ninyo sa dilim ay maririnig sa liwanag at anumang ibulong ninyo sa mga silid ay ipagsisigawan."

 "Sinasabi ko sa inyo, mga kaibigan, huwag ninyong katakutan ang mga pumapatay ng katawan, at pagkatapos ay wala nang magagawa pa. Sasabihin ko sa inyo kung ano ang dapat ninyong katakutan: katakutan ninyo yaong pagkatapos na pumatay ay may kapangyarihan pang magbulid sa impyerno.

Sinasabi ko sa inyo, ang Diyos ang dapat ninyong katakutan! "Hindi ba ipinagbibili sa halagang dalawang pera lamang ang limang maya? Gayunman, kahit isa sa kanila'y hindi pinababayaan ng Diyos. Maging ang buhok ninyo'y bilang na lahat. Kaya, huwag kayong matakot; higit kayong mahalaga kaysa mga maya."

+ + + + + + +

Repleksyon:

Alam ba ng Diyos ang lahat tungkol sa atin?

Oo, alam ng Diyos ang lahat tungkol sa atin, maging ang mga kasalanang iniisip nating tayo lamang ang nakaaalam. Walang anumang maitatago sa Kanya—maging ang mga kaisipan at pagnanasang malalim nating ikinukubli sa ating mga puso.

Isa sa mga paalala nito ay ang ating konsensiya na bumabagabag sa atin tuwing gumagawa tayo ng mali. Maaaring patuloy tayong mabagabag ng ating mga nagawang kasalanan hanggang sa buong kababaang-loob tayong humingi ng tawad sa Diyos at makipagkasundo sa mga taong ating nasaktan.

Ang Diyos ay nakaaalam ng lahat at nasa lahat ng dako. Alam Niya ang ating mga kahinaan, mga pinagdaraanan, at maging ang mga kasalanang natatakot tayong aminin sa ibang tao. Gayunman, sa kabila ng lahat ng ating pagkukulang, patuloy Niya tayong tinatawag upang magsisi at manumbalik sa Kanya.

Kaya naman, talikuran na natin ang kasalanan habang tayo ay buhay pa. Sikapin din nating linisin ang ating mga isip at puso mula sa masasamang kaisipan at pagnanasang maaaring maglayo sa atin sa Kanyang pagmamahal.

Higit na mabuti kung iaayon natin sa kalooban ng Diyos ang ating mga iniisip, sinasabi, at ginagawa. Gawin nating sentro ng ating pang-araw-araw na buhay ang Panginoon. Hayaan nating gumabay sa ating mga pasiya ang Kanyang mga aral at hubugin ng Kanyang pag-ibig ang paraan ng pakikitungo natin sa ating kapwa.

Hindi natin alam kung kailan magtatapos ang ating paglalakbay sa mundong ito, ngunit maaari tayong maghanda sa pamamagitan ng tapat na pamumuhay, taos-pusong pagmamahal, bukas-palad na pagpapatawad, at patuloy na paghingi ng Kanyang awa sa tuwing tayo ay nagkakasala. Nawa'y lagi tayong maging handang humarap sa Panginoon sa pagtatapos ng ating buhay dito sa lupa, taglay ang pag-asang makapiling Siya magpakailanman.

Subalit, mahihina tayong mga tao at kung minsan ay nahuhulog tayo sa kasalanan. May mga pagkakataong nagpapadaig tayo sa tukso, hinahayaang manaig ang ating kayabangan, o nakasasakit tayo ng kapwa sa pamamagitan ng ating mga salita at gawa. Gayunman, hindi kailangang maging katapusan ng ating paglalakbay ang ating mga kahinaan.

Sa tulong ng biyaya ng Diyos, taos-pusong pagsisisi, at matibay na pasiyang magbago, maaari tayong bumangon at magpatuloy sa landas ng kabanalan. Huwag sana tayong magsawa sa paghingi sa Panginoon ng lakas, patnubay, at tapang upang mapaglabanan ang kasalanan. Sa tuwing tayo ay nadadapa, buong kababaang-loob tayong manumbalik sa Kanya, magtiwala sa Kanyang awa, at hayaang baguhin ng Kanyang biyaya ang ating mga puso.

Tandaan natin: Alam ng Diyos ang lahat tungkol sa atin, ngunit sa kabila ng ating mga kasalanan at kahinaan, patuloy Niya tayong minamahal at inaanyayahang manumbalik sa Kanya. Habang ipinagkakaloob pa sa atin ang panahon upang magbago, huwag nating ipagpaliban ang pagsisisi o balewalain ang tinig ng ating konsensiya.

Kung alam na ng Diyos ang pinakamalalim nating iniisip, ang mga kasalanang ikinukubli natin, at ang bawat kahinaan natin, handa ba tayong buksan sa Kanya ang ating puso ngayon, talikuran ang kasalanan, at mamuhay nang tapat sa Kanyang kalooban upang sa araw na tawagin Niya tayo ay buong pananampalataya tayong makaharap sa Kanya?— Marino J. Dasmarinas

Reflection for Thursday October 15 Memorial of Saint Teresa of Jesus, Virgin and Doctor of the Church: Luke 11:47-54

Gospel: Luke 11:47-54

The Lord said: “Woe to you who build the memorials of the prophets whom your fathers killed. Consequently, you bear witness and give consent to the deeds of your ancestors, for they killed them and you do the building.  

Therefore, the wisdom of God said, ‘I will send to them prophets and Apostles; some of them they will kill and persecute in order that this generation might be charged with the blood of all the prophets shed since the foundation of the world, from the blood of Abel to the blood of Zechariah who died between the altar and the temple building.  

Yes, I tell you, this generation will be charged with their blood! Woe to you, scholars of the law! You have taken away the key of knowledge. You yourselves did not enter and you stopped those trying to enter.

When Jesus left, the scribes and Pharisees began to act with hostility toward him and to interrogate him about many things, for they were plotting to catch him at something he might say.

+ + + + + + +

Reflection:

Who are the modern-day prophets we encounter today? They are people who speak about God and His truth, those who remind us of what is right, and those who genuinely care about our well-being. Through their words, advice, and loving concern, God may be reaching out to us and guiding us along the right path.

Sadly, we do not always listen to them. Instead, we often allow ourselves to be influenced by the fleeting dictates of this world. Sometimes, we even dismiss these people as unrealistic or out of touch with reality. We may ignore their advice because it challenges our choices, exposes our weaknesses, or calls us to change our ways. Yet, when we eventually encounter difficulties, we may realize how valuable their words were and how much they genuinely cared about us.

Let us remember that God can use the people around us to remind us of His truth and lead us closer to Him. They may be our parents, family members, friends, fellow parishioners, or even people whose words we initially find difficult to accept. Their advice may not always be easy to hear, but when it is rooted in truth, love, and concern for our spiritual well-being, we should take the time to listen, pray, and reflect on it.

Of course, we must also exercise discernment, for not every piece of advice necessarily comes from God. We must examine what we hear in the light of His Word and the teachings of our Catholic faith. When advice leads us toward greater love, humility, repentance, and faithfulness to God, we should not be too proud to accept it.

Let us not wait until we experience painful consequences before we recognize the wisdom of those who sincerely care for us. May we learn to listen with humble hearts, welcome correction with gratitude, and allow God to work through the people He places in our lives. Sometimes, the very words we resist may be the words we need to hear most.

Are we willing to listen to the people God may be using to guide us, even when their words challenge us to change, or will we continue to ignore their loving reminders until life's painful experiences teach us the lessons we refuse to learn?— Marino J. Dasmarinas

Ang Mabuting Balita at Repleksyon sa Huwebes Oktubre 15 Paggunita kay Santa Teresa ng Avila, dalaga at pantas ng Simbahan: Lucas 11:47-54

Mabuting Balita: Lucas 11:47-54

Noong panahong iyon, sinabi ni Hesus, "Kawawa kayo! Ipinagtatayo ninyo ng magagarang libingan ang mga propetang pinagpapatay ng inyong mga magulang. Sa ganitong paraan, kayo na rin ang nagpapatunay na sang-ayon kayo sa mga ginawa ng inyong mga magulang; sapagkat sila ang pumatay sa mga propeta at kayo naman ang nagtatayo ng libingang puntod ng mga yaon. 

Dahil rito'y sinabi rin ng Karunungan ng Diyos, 'Magsusugo ako sa kanila ng mga propeta at ng mga apostol; ang iba'y papatayin nila at uusigin ang iba.' Sa gayo'y lalagpak sa lahing ito ang parusa dahil sa pagpatay sa mga propeta buhat nang itatag ang sanlibutan, magmula kay Abel hanggang kay Zacarias na pinatay sa pagitan ng dambanang sunugan ng mga handog at ng gusali ng Templo. 

Sinasabi ko sa inyo, lalagpak sa lahing ito ang parusa dahil sa kanilang ginawa. "Kawawa kayo, mga dalubhasa sa Kautusan! Sapagkat inalis ninyo ang susi ng karunungan. Ayaw na ninyong magsipasok, hinahadlangan pa ninyo ang mga nagnanais pumasok." At umalis si Jesus sa bahay na iyon. Mula noon, tinuligsa na siya ng mga eskriba at mga Pariseo at pinagtatanong tungkol sa maraming bagay, upang masilo siya sa kanyang pananalita.

+ + + + + + +

Repleksyon:

Sino-sino ang mga makabagong propeta na nakakatagpo natin sa ating buhay ngayon? Sila ang mga taong nagsasalita tungkol sa Diyos at sa Kanyang katotohanan, nagpapaalala sa atin kung ano ang tama, at tunay na nagmamalasakit sa ating kapakanan. Sa pamamagitan ng kanilang mga salita, payo, at pagmamalasakit, maaaring ginagamit sila ng Diyos upang gabayan tayo at akayin sa tamang landas.

Sa kasamaang-palad, hindi natin sila palaging pinakikinggan. Sa halip, madalas nating hinahayaang impluwensiyahan tayo ng mga panandaliang pang-aakit at kaisipan ng mundong ito. May mga pagkakataon pa ngang itinuturing natin silang mga taong hindi makatotohanan o hindi nakauunawa sa realidad ng buhay.

Minsan, ayaw nating tanggapin ang kanilang mga payo dahil hinahamon ng mga ito ang ating mga desisyon, inilalantad ang ating mga kahinaan, o hinihikayat tayong baguhin ang ating maling mga nakagawian. Ngunit kapag dumating na ang mga pagsubok at suliranin, saka lamang natin maaaring matanto kung gaano kahalaga ang kanilang mga salita at kung gaano nila tayo tunay na pinahahalagahan.

Tandaan natin na maaaring gamitin ng Diyos ang mga taong nakapaligid sa atin upang ipaalala ang Kanyang katotohanan at ilapit tayo sa Kanya. Maaaring sila ay ang ating mga magulang, kapamilya, kaibigan, kapwa natin mananampalataya sa parokya, o maging mga taong ang mga salita ay mahirap nating tanggapin sa simula.

Maaaring hindi madaling pakinggan ang kanilang mga payo, ngunit kung ang mga ito ay nagmumula sa katotohanan, pag-ibig, at tunay na malasakit sa ating espirituwal na kapakanan, matuto sana tayong makinig, manalangin, at taimtim na magnilay.

Gayunman, kailangan din nating gamitin ang ating wastong pagpapasya, sapagkat hindi lahat ng payo ay nagmumula sa Diyos. Nararapat nating suriin ang mga naririnig natin ayon sa Salita ng Diyos at sa mga aral ng ating pananampalatayang Katoliko.

Kung ang isang payo ay umaakay sa atin tungo sa higit na pagmamahal, kababaang-loob, pagsisisi sa kasalanan, at katapatan sa Diyos, huwag sana tayong maging mapagmataas upang tanggapin ito. Sa halip, buksan natin ang ating puso sa mga paalalang makatutulong sa ating paglago sa pananampalataya.

Huwag sana nating hintaying maranasan ang masasakit na bunga ng ating mga pagkakamali bago natin pahalagahan ang karunungan ng mga taong tunay na nagmamalasakit sa atin. Hilingin natin sa Panginoon na pagkalooban tayo ng mapagpakumbabang puso—pusong marunong makinig, tumanggap ng pagtutuwid nang may pasasalamat, at kumilala sa Kanyang pagkilos sa pamamagitan ng mga taong inilalagay Niya sa ating buhay. Sapagkat kung minsan, ang mga salitang pilit nating iniiwasang marinig ay siya palang mga salitang higit nating kailangang pakinggan.

Handa ba tayong makinig sa mga taong maaaring ginagamit ng Diyos upang ituwid at gabayan tayo, kahit masakit o mahirap tanggapin ang kanilang mga salita, o patuloy ba nating isasara ang ating puso hanggang sa ang masasakit na karanasan na mismo ang magturo sa atin ng mga aral na ayaw nating matutuhan?— Marino J. Dasmarinas

Reflection for October 14 Wednesday of the 28th Week in Ordinary Time: Luke 11:42-46

Gospel: Luke 11:42-46

The Lord said: “Woe to you Pharisees! You pay tithes of mint and of rue and of every garden herb, but you pay no attention to judgment and to love for God. These you should have done, without overlooking the others. Woe to you Pharisees! You love the seat of honor in synagogues and greetings in marketplaces. Woe to you! You are like unseen graves over which people unknowingly walk.” 

Then one of the scholars of the law said to him in reply, “Teacher, by saying this you are insulting us too.” And he said, “Woe also to you scholars of the law! You impose on people burdens hard to carry, but you yourselves do not lift one finger to touch them.

+ + + + + + +

Reflection:

Do we live what we say? 

For example, we may tell our children that they should live simply, yet our own lifestyle may not reflect simplicity because we constantly desire expensive things. How, then, can we expect our children to follow and believe what we teach them if our actions contradict our words?

Jesus was angry with the Pharisees because many of them were full of pretension. Their outward actions were very different from what was in their hearts. They instructed the people to do this and that, yet they themselves were unwilling to practice what they preached.

What Jesus wanted from the Pharisees then, and what He wants from us now, is to lead by example. He calls us to be sincere in what we say and faithful in what we do. It is not enough for us to speak about goodness, preach about love, or tell others how they should live.

We must also strive to practice what we teach. This is where we often fall short. Yes, we go to church, and yes, we worship God. But do we allow our faith to transform our hearts and become visible in our daily lives?

Let us not be like the Pharisees and the scholars of the law, who were good at giving orders but failed to practice what they preached. Instead, let us follow Jesus, who lived out everything He taught. Jesus preached simplicity of life, and He lived simply. He taught forgiveness, mercy, and love, and He demonstrated these virtues through His own life and actions. He did not merely speak about loving others; He showed His love through His compassion, His forgiveness, His humble service, and ultimately, His sacrifice on the cross.

As followers of Christ, we are called to do the same. Our Christian faith must go beyond the words we speak and the prayers we offer. It must be reflected in the way we treat our family members, how we deal with our neighbors, how we forgive those who hurt us, and how we show compassion to those who are suffering.

When we tell our children to be humble, let us practice humility. When we teach them to forgive, let us be willing to forgive. When we encourage them to love others, let them see that love in our own hearts and actions.

Let us remember that our lives may be the very first Gospel that others will read. Our children, our families, and the people around us may not always remember what we say, but they will often remember how we live.

May the Holy Spirit guide us to become more sincere in our faith, more humble in our service, and more consistent in our words and actions. May we never become Christians who are good only at preaching but fail to live according to the Gospel.

Every day gives us another opportunity to become more like Jesus. We may not always get things right, but with God's grace, we can learn, change, and begin again. Let us ask the Lord to cleanse our hearts of pride and pretension and help us live out the Gospel with sincerity, humility, and love.

As we profess our faith in Jesus, are we truly living what we preach, or have our words become louder than the witness of our lives?—Marino J. Dasmarinas

Ang Mabuting Balita at Repleksyon Oktubre 14, Miyerkules ng Ika-28 Linggo sa Karaniwang Panahon: Lucas 11:42-46

Mabuting Balita: Lucas 11:42-46

Noong panahong iyon, sinabi ni Hesus, "Kawawa kayo, mga Pariseo! Ibinibigay ninyo ang ikapu ng yerbabuena, ng ruda, at ng iba pang gulayin, ngunit kinaliligtaan ninyo ang katarungan at ang pag-ibig sa Diyos. Tamang gawin ninyo ito ngunit huwag naman ninyong kaliligtaang gawin ang mga iba.

 "Kawawa kayo, mga Pariseo! Sapagkat ang ibig ninyo'y ang mga tanging luklukan sa mga sinagoga, at ang pagpugayan kayo sa mga liwasang-bayan. Sa aba ninyo! Sapagkat para kayong mga libingang walang tanda, at nalalakaran ng mga tao nang hindi nila nalalaman."

 Sinabi sa kanya ng isa sa mga dalubhasa sa Kautusan, "Guro, sa sinabi mong iyan pati kami'y kinukutya mo." At sinagot siya ni Jesus, "Kawawa rin kayo, mga dalubhasa sa Kautusan! Sapagkat ipinapapasan ninyo sa mga tao ang mabibigat na dalahin, ngunit ni daliri'y ayaw ninyong igalaw sa pagdadala ng mga iyon."

+ + + + + + +  

Repleksyon:

Isinasabuhay ba natin ang ating sinasabi?

Halimbawa, sinasabi natin sa ating mga anak na mamuhay sila nang simple at payak, ngunit ang sarili naman nating pamumuhay ay hindi nagpapakita ng pagiging simple dahil palagi tayong naghahangad ng mga mamahaling bagay. Paano natin maaasahang susunod at maniniwala sa ating mga itinuturo ang ating mga anak kung ang ating mga kilos ay salungat sa ating mga salita?

Nagagalit si Hesus sa mga Pariseo sapagkat marami sa kanila ang mapagpanggap. Malaki ang pagkakaiba ng kanilang panlabas na pagkilos sa tunay na nilalaman ng kanilang puso. Inuutusan nila ang mga tao na gawin ito at iyon, ngunit sila mismo ay ayaw namang isabuhay ang kanilang ipinangangaral.

Ang nais ni Hesus sa mga Pariseo noon, at ang nais Niya sa atin ngayon, ay matuto tayong manguna sa pamamagitan ng mabuting halimbawa. Tinatawag Niya tayong maging tapat sa ating mga sinasabi at isabuhay ang ating mga itinuturo. Hindi sapat na magsalita lamang tayo tungkol sa kabutihan, mangaral tungkol sa pag-ibig, o magsabi sa iba kung paano sila dapat mamuhay.

Kailangan din nating pagsikapang isagawa ang mga bagay na itinuturo natin. Dito tayo madalas nagkukulang. Oo, nagsisimba tayo at sumasamba sa Diyos. Ngunit hinahayaan ba nating baguhin ng ating pananampalataya ang ating puso at makita ito sa ating pang-araw-araw na pamumuhay?

Huwag nawa tayong maging katulad ng mga Pariseo at mga eskriba na mahusay magbigay ng mga utos ngunit hindi naman isinasabuhay ang kanilang ipinangangaral. Sa halip, tularan natin si Hesus na isinabuhay ang lahat ng Kanyang itinuro. Ipinangaral ni Hesus ang payak na pamumuhay, at namuhay Siya nang simple.

Itinuro Niya ang pagpapatawad, awa, at pag-ibig, at ipinakita Niya ang mga katangian na ito sa pamamagitan ng Kanyang buhay at mga gawa. Hindi lamang Siya nagsalita tungkol sa pagmamahal sa kapwa; ipinakita Niya ito sa pamamagitan ng Kanyang habag, pagpapatawad, mapagpakumbabang paglilingkod, at sa huli, sa pamamagitan ng Kanyang pagsasakripisyo ng kanyang buhay sa krus.

Bilang mga tagasunod ni Kristo, tinatawag din tayong gawin ang gayon. Hindi dapat manatili lamang sa mga salitang binibigkas natin at sa mga panalanging iniaalay natin ang ating pananampalataya. Dapat itong makita sa paraan ng pakikitungo natin sa ating pamilya, sa pakikisalamuha natin sa ating mga kapitbahay, sa pagpapatawad natin sa mga nakasakit sa atin, at sa pagpapakita natin ng malasakit sa mga nagdurusa.

Kung itinuturo natin sa ating mga anak ang pagpapakumbaba, tayo mismo ay magpakumbaba. Kung tinuturuan natin silang magpatawad, maging handa rin tayong magpatawad. Kung hinihikayat natin silang magmahal sa kapwa, hayaang makita nila ang pag-ibig na iyon sa ating puso at sa ating mga ginagawa.

Tandaan natin na maaaring ang ating buhay ang unang Ebanghelyong mababasa ng ibang tao. Maaaring hindi palaging matandaan ng ating mga anak, pamilya, at mga taong nakapaligid sa atin ang ating mga sinasabi, ngunit madalas nilang maaalala kung paano tayo namuhay at nakitungo sa kanila.

Hilingin natin sa Espiritu Santo na gabayan tayo upang maging mas tapat sa ating pananampalataya, mas mapagpakumbaba sa ating paglilingkod, at mas maging kaayon ng ating mga kilos ang ating mga salita. Huwag nawa tayong maging mga Kristiyanong mahusay lamang mangaral ngunit hindi naman namumuhay ayon sa Ebanghelyo.

Bawat araw ay nagbibigay sa atin ng panibagong pagkakataon upang higit na matulad kay Hesus. Maaaring hindi natin palaging nagagawa ang tama, ngunit sa tulong ng biyaya ng Diyos, maaari tayong matuto, magbago, at magsimulang muli. Hilingin natin sa Panginoon na linisin ang ating puso mula sa kayabangan at pagkukunwari. Nawa'y tulungan Niya tayong isabuhay ang Ebanghelyo nang may katapatan, kababaang-loob, at tunay na pag-ibig.

Habang ipinahahayag natin ang ating pananampalataya kay Hesus, tunay ba nating isinasabuhay ang ating ipinangangaral, o mas malakas pa ang ating mga salita kaysa sa patotoo ng ating buhay?— Marino J. Dasmarinas

Marino J. Dasmarinas

 

Reflection for October 13 Tuesday of the 28th Week in Ordinary Time: Luke 11:37-41

Gospel: Luke 11:37-41

After Jesus had spoken, a Pharisee invited him to dine at his home. He entered and reclined at table to eat. The Pharisee was amazed to see that he did not observe the prescribed washing before the meal. 

The Lord said to him, “Oh you Pharisees! Although you cleanse the outside of the cup and the dish, inside you are filled with plunder and evil. You fools! Did not the maker of the outside also make the inside? But as to what is within, give alms, and behold, everything will be clean for you.”

+ + + + +  + +

Reflection:

Was the Pharisee who invited Jesus to dine in his house a fan of Jesus?

Perhaps he was. He may have admired Jesus’ wisdom and eloquence, which was why he invited Him to dine in his home. Everything seemed to be going smoothly between Jesus and His host until Jesus began eating without first washing His hands.

Did Jesus deliberately refrain from washing His hands so that His host would notice? Perhaps so, but there was a deeper lesson behind His action. Jesus wanted the Pharisee to realize that there is something far more profound than the mere external observance of Jewish laws. What matters most is not simply what we do outwardly but, above all, what is in our hearts.

For Jesus, what truly matters is the condition of our hearts! We may be admired for our appearance, praised for our accomplishments, or recognized for our religious practices, but none of these can take the place of a heart filled with genuine kindness, mercy, and love. Outward appearances eventually fade, earthly recognition passes, and material possessions are eventually left behind. But the goodness we share with others can leave a lasting imprint on their hearts.

Think about the people who have shown us kindness when we were struggling, offered us mercy when we made mistakes, or loved us when we felt unworthy of love. We may no longer remember what they looked like, what clothes they wore, or the other details of their outward appearance. Yet we continue to remember how they made us feel, how they helped us through difficult moments, and how their goodness brought light into our lives.

This is the kind of goodness that Jesus wants us to cultivate in our hearts. He calls us to perform acts of kindness, mercy, and love, especially those we do quietly without seeking recognition, praise, or anything in return. These virtues are at the heart of His teachings and the very foundation of our Christian life. Our faith becomes truly meaningful when it moves beyond words and religious appearances and becomes visible in the way we treat others.

Jesus does not call us to be preoccupied with our outward appearance or the many external aspects of our worldly lives. Rather, He invites us to look within and allow Him to transform our hearts. He wants us to become more compassionate toward those who are suffering, more forgiving toward those who have wronged us, more generous toward those in need, and more loving toward those who are difficult to love.

Let us remember that we do not need to be wealthy to be generous, influential to be helpful, or famous to make a difference. Sometimes, a simple act of kindness, a sincere word of encouragement, a heartfelt prayer, or a quiet gesture of forgiveness can become an instrument of God’s love in someone else’s life.

As we reflect on this Gospel, let us ask the Lord to cleanse not only our outward lives but, more importantly, our hearts. May we never become so concerned about appearing holy before others that we forget to practice holiness in the privacy of our daily lives. May our words, actions, and decisions reflect the love of Jesus, even when nobody is watching and nobody will ever know what we have done.

Are we more concerned about how others see us than about what God sees in our hearts? And if Jesus were to look into our hearts today, would He find the kindness, mercy, humility, and love that we so often expect from others?—Marino J. Dasmarinas

Ang Mabuting Balita at Repleksyon Oktubre 13 Martes ng Ika-28 Linggo sa Karaniwang Panahon: Lucas 11:37-41

Mabuting Balita: Lucas 11:37-41

Noong panahong iyon, pagkatapos magsalita ni Hesus, siya’y inanyayahan ng isang Pariseo upang kumain, kaya’t pumunta siya sa bahay nito. Pagdulog sa hapag, nagtaka ang Pariseo nang makita niyang kumain si Hesus nang hindi muna naghugas ng kamay.

Sinabi sa kanya ng Panginoon, “Kayong mga Pariseo, hinuhugasan ninyo ang labas ng tasa at ng pinggan, ngunit ang loob ninyo’y punong-puno ng kasakiman at kasamaan. Mga hangal! Hindi ba’t ang may likha ng labas ang siya ring may likha ng loob? Ngunit ipamahagi muna ninyo sa mga dukha ang mga laman ng mga sisidlan at magiging malinis ang lahat ng bagay para sa inyo.”   

+ + + + + + +

Repleksyon:

Tagahanga ba ni Hesus ang Pariseong nag-anyaya sa Kanya upang makasalo sa pagkain sa kanyang tahanan?

Marahil, oo. Maaaring hinangaan niya ang karunungan at husay ni Hesus sa pagsasalita kaya naman inanyayahan niya Siya sa kanyang tahanan. Sa simula, tila maayos naman ang lahat sa pagitan ni Hesus at ng Pariseo. Ngunit nagbago ang sitwasyon nang magsimulang kumain si Hesus nang hindi muna naghuhugas ng Kanyang mga kamay.

Sadyang hindi ba naghugas ng Kanyang mga kamay si Hesus upang mapansin ito ng Pareseo? Marahil, ngunit may mas malalim na aral sa likod ng Kanyang ginawa. Nais ni Hesus na maunawaan ng Pariseo na may higit na malalim na kahulugan kaysa sa panlabas na pagsunod lamang sa mga batas ng mga Judio. Ang pinakamahalaga ay hindi lamang ang nakikita sa ating mga ginagawa kundi, higit sa lahat, ang tunay na kalagayan ng ating mga puso.

Para kay Hesus, ang pinakamahalaga ay kung ano ang nasa kaibuturan ng ating mga puso! Maaaring hangaan tayo ng mga tao dahil sa ating hitsura, purihin dahil sa ating mga nagagawa, o kilalanin dahil sa ating mga gawaing panrelihiyon. Ngunit hindi kailanman mapapalitan ng mga bagay na ito ang pusong tunay na puno ng kabutihan, awa, at pagmamahal.

Lilipas din ang panlabas na kagandahan, mawawala ang pagkilala ng mga tao, at maiiwan din natin balang araw ang ating mga ari-arian. Ngunit ang kabutihang ibinabahagi natin sa kapwa ay maaaring mag-iwan ng pangmatagalang bakas sa kanilang mga puso.

Isipin natin ang mga taong nagpakita sa atin ng kabutihan noong tayo ay dumaranas ng mga pagsubok, nagbigay sa atin ng pang-unawa at awa noong tayo ay nagkamali, o nagmahal sa atin noong pakiramdam natin ay hindi tayo karapat-dapat mahalin.

Maaaring hindi na natin maalala kung ano ang kanilang hitsura, kung anong damit ang kanilang suot, o ang iba pang detalye tungkol sa kanilang panlabas na anyo. Ngunit nananatili sa ating alaala kung paano nila tayo pinasaya, kung paano nila tayo tinulungan sa gitna ng mga paghihirap, at kung paano nila naging liwanag ang kanilang kabutihan sa madidilim na sandali ng ating buhay.

Ito ang uri ng kabutihang nais ni Hesus na linangin natin sa ating mga puso. Tinatawag Niya tayong gumawa ng mga kabutihan, magpakita ng awa, at magmahal, lalo na sa mga pagkakataong ginagawa natin ang mga ito nang tahimik, nang hindi naghihintay ng pagkilala, papuri, o anumang kapalit.

Ang mga birtud na ito ang nasa puso ng Kanyang mga aral at pundasyon ng ating buhay Kristiyano. Nagiging tunay na makabuluhan ang ating pananampalataya kapag hindi lamang ito nananatili sa mga salita at panlabas na pagpapakita ng kabanalan, kundi naisasabuhay sa paraan ng pakikitungo natin sa ating kapwa.

Hindi tayo tinatawag ni Hesus na maging labis na abala sa ating panlabas na anyo o sa iba pang panlabas na bagay na may kaugnayan sa ating makamundong buhay. Sa halip, inaanyayahan Niya tayong suriin ang ating mga puso at hayaan Siyang baguhin ang mga ito.

Nais Niyang maging higit tayong mahabagin sa mga nagdurusa, mapagpatawad sa mga nakasakit sa atin, mapagbigay sa mga nangangailangan, at mapagmahal maging sa mga taong mahirap mahalin.

Tandaan natin na hindi kailangang maging mayaman upang maging mapagbigay, maging makapangyarihan upang makatulong, o maging tanyag upang makagawa ng kabutihan. Kung minsan, ang isang simpleng kabutihan, taos-pusong salitang nagbibigay-lakas, taimtim na panalangin, o tahimik na pagpapatawad ay maaaring maging kasangkapan ng pag-ibig ng Diyos sa buhay ng ibang tao.

Habang pinagninilayan natin ang Ebanghelyong ito, hilingin natin sa Panginoon na linisin hindi lamang ang ating panlabas na pamumuhay kundi, higit sa lahat, ang ating mga puso. Huwag nawa tayong maging labis na abala sa pagpapakita sa mga tao na tayo ay banal habang nakakalimutan naman nating isabuhay ang kabanalan sa mga sandaling walang nakakakita sa atin. Nawa ang ating mga salita, kilos, at mga pagpapasya ay magpakita ng pag-ibig ni Hesus, kahit walang nakakakita at walang nakaaalam sa kabutihang ating ginagawa.

Mas mahalaga ba sa atin kung paano tayo nakikita at hinuhusgahan ng ibang tao kaysa sa kung ano ang nakikita ng Diyos sa ating mga puso? At kung sisiyasatin ni Hesus ang ating puso sa araw na ito, matatagpuan ba Niya roon ang kabutihan, awa, kababaang-loob, at pagmamahal na madalas nating hinihingi sa ating kapwa?— Marino J. Dasmarinas

Reflection for October 12 Monday of the 28th Week in Ordinary Time: Luke 11:29-32

Gospel: Luke 11:29-32

While still more people gathered in the crowd, Jesus said to them, “This generation is an evil generation; it seeks a sign, but no sign will be given it, except the sign of Jonah. Just as Jonah became a sign to the Ninevites, so will the Son of Man be to this generation. 

At the judgment the queen of the south will rise with the men of this generation and she will condemn them, because she came from the ends of the earth to hear the wisdom of Solomon, and there is something greater than Solomon here.

At the judgment the men of Nineveh will arise with this generation and condemn it, because at the preaching of Jonah they repented, and there is something greater than Jonah here.”

+ + + + + + +

Reflection:

Do we ask for signs before making a decision?

For example, if someone is courting us, would we ask God for a sign to determine whether that person is the right one for us? And based on that sign, would we decide whether to say yes or no to that person?

Jesus is far greater than any sign we may ask God to give us. When we have Jesus in our hearts and trust in His wisdom, we learn to discern His will without constantly asking for signs. But do we truly allow Jesus to have a special place in our hearts? Jesus desires to dwell within us, to guide our decisions, transform our hearts, and lead us closer to God.

To prepare ourselves for His presence, we must repent of our sins, turn away from our sinful ways, and return to Him with sincere and humble hearts. Repentance opens our hearts to God's transforming grace and allows His love to work within us.

During the time of Jonah, the people of Nineveh listened to his call to repentance. They were warned that destruction would come upon them if they refused to change their ways. In response, they humbled themselves, put on sackcloth as a sign of their sorrow for their sins, and turned away from their sinful ways.

They recognized their need for God's mercy and responded with sincere repentance. Their example reminds us that when God calls us to change our lives, we must not harden our hearts or postpone our conversion. Instead, we must humbly listen to His voice and courageously take the path that leads us back to Him.

Why do we continue to embrace sin when it does us no good? Why do we cling to sin when we know that it separates us from God and can eventually destroy our souls? Sometimes, we continue to sin because the devil tempts us with promises of pleasure, satisfaction, power, and worldly rewards.

These temptations may appear attractive at first, but they can gradually enslave our hearts and draw us away from the One who truly loves us. When we deliberately choose sin over God, we place ourselves in danger of losing our way. We may gain temporary pleasure from our sinful choices, but no worldly satisfaction can replace the lasting peace and joy that come from living in God's grace.

If we love this world more than we love God, we will find it difficult to resist the temptations that lead us to sin. Yet, even when we repeatedly fall, God never ceases to call us back to Him. He does not abandon us because of our weaknesses or refuse to welcome us because of our past mistakes. 

His mercy remains available to us when we sincerely repent and seek His forgiveness. Like a loving father welcoming a repentant child, God is always ready to embrace us with His infinite love and compassion. We need not remain prisoners of our sins, for His grace gives us the strength to begin again and walk in the light of His presence.

Let us not wait for extraordinary signs before we turn to God. Let us listen to His voice, examine our consciences, acknowledge our sins, and humbly seek His forgiveness. May we never become so attached to the pleasures of this world that we lose sight of the eternal joy God desires to share with us. Every day is another opportunity to repent, to change our ways, and to make room for Jesus in our hearts.

If God is already calling us to repentance today, will we continue to cling to the sins that draw us away from Him, or will we finally surrender our hearts to His mercy, turn away from evil, and allow His transforming love to lead us to a new life with Him?—Marino J. Dasmarinas

Ang Mabuting Balita at Repleksyon sa Oktubre 12 Lunes sa Ika-28 Linggo ng Karaniwang Panahon: Lucas 11:29-32

Mabuting Balita: Lucas 11:29-32

Noong panahong iyon, samantalang dumaragsa ang mga tao, sinabi ni Hesus, “Napakasama ng lahing ito! Naghahanap sila ng palatandaan mula sa langit, subalit walang ipapakita sa kanila maliban sa palatandaang inilalarawan ng nangyari kay Jonas. Kung paanong naging isang palatandaan si Jonas sa mga taga-Ninive, gayun din naman, magiging isang palatandaan sa lahing ito ang Anak ng Tao.

Sa Araw ng Paghuhukom, titindig ang Reyna ng Timog laban sa lahing ito at sila’y hahatulan niya ng kaparusahan. Sapagkat nanggaling siya sa dulo ng daigdig upang pakinggan ang karunungan ni Solomon; ngunit higit na di-hamak kay Solomon ang naririto! Sa Araw ng Paghuhukom ay titindig ang mga taga-Ninive laban sa lahing ito at hahatulan ng kaparusahan, sapagkat nagsisi sila dahil sa pangangaral ni Jonas; ngunit higit na di-hamak kay Jonas ang naririto!”

+ + + + + + +  

Repleksyon:

Humihingi ba tayo ng mga tanda bago gumawa ng isang pasiya?

Halimbawa, kung may nanliligaw sa atin, humihingi ba tayo sa Diyos ng isang tanda upang malaman kung siya na nga ang taong nararapat para sa atin? At batay sa tandang iyon, magpapasiya ba tayo kung tatanggapin o tatanggihan natin ang kanyang panliligaw?

Higit na dakila si Hesus kaysa sa anumang tandang maaari nating hilingin sa Diyos. Kapag nasa puso natin si Hesus at nagtitiwala tayo sa Kanyang karunungan, natututo tayong unawain at kilalanin ang Kanyang kalooban nang hindi palaging humihingi ng mga tanda. Ngunit tunay nga ba nating binibigyan si Hesus ng natatanging lugar sa ating mga puso?

Nais ni Hesus na manahan sa ating kalooban, gumabay sa ating mga pasiya, magbago sa ating mga puso, at maglapit sa atin sa Diyos. Upang maihanda natin ang ating mga sarili sa Kanyang pananatili sa atin, kailangan nating pagsisihan ang ating mga kasalanan, talikuran ang ating masasamang gawain, at manumbalik sa Kanya nang may tapat at mapagpakumbabang puso. Sa pamamagitan ng taos-pusong pagsisisi, binubuksan natin ang ating mga puso sa biyaya ng Diyos at hinahayaan nating baguhin tayo ng Kanyang dakilang pag-ibig.

Noong panahon ni propeta Jonas, pinakinggan ng mga taga-Nineve ang kanyang panawagan na magsisi at magbalik-loob sa Diyos. Binalaan sila na darating ang kapahamakan sa kanilang lungsod kung hindi nila babaguhin ang kanilang pamumuhay. Bilang tugon, nagpakumbaba sila, nagsuot ng damit-sako bilang tanda ng kanilang pagsisisi sa mga kasalanang nagawa nila, at tinalikuran ang kanilang masasamang gawain.

Kinilala nila ang kanilang pangangailangan sa awa ng Diyos at taos-puso silang nagsisi. Ipinapaalala sa atin ng kanilang halimbawa na kapag tinatawag tayo ng Diyos upang baguhin ang ating buhay, huwag nating patigasin ang ating mga puso o ipagpaliban ang ating pagbabalik-loob. Sa halip, mapagpakumbaba nating pakinggan ang Kanyang tinig at buong tapang na tahakin ang landas na magbabalik sa atin sa Kanya.

Bakit patuloy nating niyayakap ang kasalanan gayong wala naman itong maidudulot na mabuti sa atin? Bakit patuloy tayong kumakapit sa kasalanan gayong alam nating inilalayo tayo nito sa Diyos at maaari nitong sirain ang ating kaluluwa? Kung minsan, nagpapatuloy tayo sa pagkakasala dahil tinutukso tayo ng diyablo sa pamamagitan ng mga pangakong kasiyahan, kaligayahan, kapangyarihan, at mga gantimpalang pansamantala.

Sa unang tingin, maaaring kaakit-akit ang mga tuksong ito, ngunit unti-unti nitong maaaring alipinin ang ating mga puso at ilayo tayo sa Diyos na tunay na nagmamahal sa atin. Kapag sadya nating pinipili ang kasalanan sa halip na ang Diyos, inilalagay natin ang ating mga sarili sa panganib na maligaw ng landas. Maaaring makaranas tayo ng panandaliang kasiyahan mula sa ating mga maling gawain, ngunit walang anumang kasiyahang dulot ng mundo ang makapapalit sa tunay na kapayapaan at kagalakang nagmumula sa pamumuhay nang naaayon sa biyaya ng Diyos.

Kung higit nating mamahalin ang mundong ito kaysa sa pagmamahal natin sa Diyos, mahihirapan tayong labanan ang mga tuksong umaakay sa atin sa pagkakasala. Gayunman, kahit paulit-ulit tayong nadadapa at nagkakasala, hindi tumitigil ang Diyos sa pagtawag sa atin upang manumbalik sa Kanya. Hindi Niya tayo iniiwan dahil sa ating mga kahinaan, ni isinasara ang Kanyang mga bisig dahil sa mga pagkakamali natin noon.

Nananatiling bukas sa atin ang Kanyang awa kapag taos-puso tayong nagsisisi at humihingi ng Kanyang kapatawaran. Tulad ng isang mapagmahal na amang malugod na tumatanggap sa anak na nagsisisi, laging handa ang Diyos na yakapin tayo sa pamamagitan ng Kanyang walang hanggang pag-ibig at habag. Hindi natin kailangang manatiling bihag ng ating mga kasalanan, sapagkat binibigyan tayo ng Kanyang biyaya ng lakas upang muling magsimula at lumakad sa liwanag ng Kanyang presensya.

Huwag nawa tayong maghintay ng mga pambihirang tanda bago tayo manumbalik sa Diyos. Sa halip, pakinggan natin ang Kanyang tinig, suriin ang ating mga budhi, aminin ang ating mga kasalanan, at mapagpakumbabang hingin ang Kanyang kapatawaran. Huwag nawa tayong maging labis na nakakapit sa mga kasiyahan ng mundong ito hanggang sa makalimutan natin ang walang hanggang kagalakang nais ipagkaloob ng Diyos sa atin. Bawat araw ay panibagong pagkakataon upang magsisi, baguhin ang ating pamumuhay, at bigyan si Hesus ng ganap na puwang sa ating mga puso.

Kung tinatawag na tayo ng Diyos upang magsisi at magbalik-loob sa Kanya ngayon, patuloy pa ba tayong kakapit sa mga kasalanang naglalayo sa atin sa Kanya, o handa na ba nating isuko ang ating mga puso sa Kanyang awa, talikuran ang kasamaan, at hayaang baguhin tayo ng Kanyang dakilang pag-ibig upang mamuhay tayong panibago kasama Niya?—Marino J. Dasmarinas