Saturday, April 11, 2026

Reflection for April 12 Second Sunday of Easter Divine Mercy Sunday: John 20:19-31


Gospel: John 20:19-31
On the evening of that first day of the week, when the doors were locked, where the disciples were, for fear of the Jews, Jesus came and stood in their midst and said to them, "Peace be with you." When he had said this, he showed them his hands and his side. 

The disciples rejoiced when they saw the Lord. Jesus said to them again, "Peace be with you. As the Father has sent me, so I send you." And when he had said this, he breathed on them and said to them, "Receive the Holy Spirit. Whose sins you forgive are forgiven them, and whose sins you retain are retained."

Thomas, called Didymus, one of the Twelve, was not with them when Jesus came. So the other disciples said to him, "We have seen the Lord." But he said to them, "Unless I see the mark of the nails in his hands and put my finger into the nailmarks and put my hand into his side, I will not believe."

Now a week later his disciples were again inside and Thomas was with them. Jesus came, although the doors were locked, and stood in their midst and said, "Peace be with you." Then he said to Thomas, "Put your finger here and see my hands, and bring your hand and put it into my side, and do not be unbelieving, but believe." 

Thomas answered and said to him, "My Lord and my God!" Jesus said to him, "Have you come to believe because you have seen me? Blessed are those who have not seen and have believed."

Now, Jesus did many other signs in the presence of his disciples that are not written in this book. But these are written that you may come to believe that Jesus is the Christ, the Son of God, and that through this belief you may have life in his name.
+ + + + + + +
Reflection:
Do we sometimes feel alone, fearful, and without peace of mind because of the worries we carry in our hearts?

After the death of Jesus, the apostles felt orphaned and without a leader. Their hearts were troubled, and fear lingered within them—fear that was intensified by the voices of the religious leaders. In their weakness and uncertainty, they gathered from time to time, seeking strength in one another’s presence.

And then, in the midst of their loneliness and fear, Jesus came. He stood among them and gently spoke, “Peace be with you.” These were not just words; they were words filled with life, comfort, and assurance. In that moment, their fear began to melt away, replaced by the quiet strength of His presence.

In the same way, Jesus comes to us today. In our moments of anxiety, confusion, and inner turmoil, He draws near and whispers the same words to our hearts: “Peace be with you.” This peace is not the kind the world gives. It is not found in wealth, possessions, or power. It is not something we can achieve or earn. It is a gift—freely given to us by the Risen Lord.

We may have everything this world can offer, yet still feel restless within. We may surround ourselves with people, yet still feel a deep emptiness. Why? Because the peace our hearts long for is not external—it is a divine peace that only Jesus can place within us.

In the Gospel, Jesus repeats His greeting of peace not once, not twice, but three times. It is as if He is telling us: “Do not be afraid. Continue to believe. Hold on to your faith. Remain in Me.” His peace is steady, unchanging, and faithful—even when we are not.

The world may offer us temporary comfort, but it can never give us lasting peace. Wealth may bring convenience, but it can also bring anxiety. Power may give control, but it cannot calm a restless soul. Even the people we love, though they bring us joy, cannot fill the deepest longing of our hearts.

Only Jesus can.

He is always with us—in our silence, in our struggles, in our hidden fears. He never leaves us abandoned. He continues to speak peace into our lives, if only we would pause, listen, and open our hearts to Him.

 In the midst of our fears and uncertainties, are we truly allowing Jesus to enter our hearts and fill us with His peace—or are we still searching for it in the things of this world that can never truly satisfy us?—Marino J. Dasmarinas

Ang Mabuting Balita at Repleksyon Abril 12 Ikalawang Linggo ng Pasko ng Muling Pagkabuhay Linggo ng Banal na Awa: Juan 20:19-31


Mabuting Balita: Juan 20:19-31
Kinagabihan ng araw ding iyon, ang mga alagad ay nagkakatipon. Nakapinid ang mga pinto ng bahay na kanilang pinagtitipunan dahil sa takot nila sa mga Judio. Dumating si Jesus at tumayo sa gitna nila. "Sumainyo ang kapayapaan!" sabi niya. 

Pagkasabi nito, ipinakita niya ang kanyang mga kamay at ang kanyang tagiliran. Tuwang-tuwa ang mga alagad nang makita ang Panginoon. Sinabi na naman ni Jesus, "Sumainyo ang kapayapaan! Kung paanong sinugo ako ng Ama, gayon din naman, sinusugo ko kayo." Pagkatapos, sila'y hiningahan niya at sinabi, "Tanggapin ninyo ang Espiritu Santo. Ang patawarin ninyo sa kanilang mga kasalanan ay pinatawad na nga; ang hindi ninyo patawarin ay hindi nga pinatawad."

Ngunit si Tomas na tinaguriang Kambal, isa sa Labindalawa, ay wala roon nang dumating si Jesus. Kaya't sinabi sa kanya ng ibang alagad, "Nakita namin ang Panginoon!" Sumagot si Tomas, "Hindi ako maniniwala hangga't di ko nakikita ang butas ng mga pako sa kanyang mga kamay, at naisusuot dito ang aking mga daliri, at hangga't hindi ko naipapasok ang aking kamay sa kanyang tagiliran."

Makalipas ang walong araw, muling nagkatipon sa loob ng bahay ang mga alagad; kasama nila si Tomas. Nakapinid ang mga pinto, ngunit pumasok si Jesus at tumayo sa gitna nila. Sinabi niya, "Sumainyo ang kapayapaan!" Saka sinabi kay Tomas, "Tingnan mo ang aking mga kamay at ilapit dito ang iyong daliri. 

Ipasok mo ang iyong kamay sa aking tagiliran. Huwag ka nang mag-alinlangan, maniwala ka na." Sumagot si Tomas, "Panginoon ko at Diyos ko!" Sinabi sa kanya ni Jesus, "Naniniwala ka na ba sapagkat nakita mo ako? Mapapalad ang mga naniniwala kahit hindi nila ako nakita."

Marami pang kababalaghang ginawa si Jesus na nasaksihan ng mga alagad, ngunit hindi natatala sa aklat na ito. Ang mga natala rito'y sinulat upang sumampalataya kayong si Jesus ang Mesias, ang Anak ng Diyos, at sa gayo'y magkaroon kayo ng buhay sa pamamagitan niya. 

+ + + + + + +
Repleksyon:
Tayo ba ay nakararanas din ng mga sandaling tayo ay nalulungkot, natatakot, at nawawalan ng kapayapaan ng isip dahil sa mga alalahaning dinadala natin sa ating mga puso?

Pagkatapos ng kamatayan ni Jesus, nakadama ang mga apostol na sila ay parang naulila at nawalan ng gabay. Puno ng takot ang kanilang mga puso—takot na lalo pang pinalala ng mga boses ng mga pinunong panrelihiyon. Sa gitna ng kanilang kahinaan at pag-aalinlangan, sila ay nagtitipon-tipon paminsan-minsan upang palakasin ang loob ng isa’t isa.

At doon, sa gitna ng kanilang kalungkutan at takot, dumating si Jesus. Tumayo Siya sa kanilang kalagitnaan at marahang nagsalita, “Sumainyo ang kapayapaan.” Hindi lamang ito karaniwang pagbati—ito ay mga salitang puno ng buhay, pag-asa, at katiyakan. Sa sandaling iyon, unti-unting napawi ang kanilang takot at napalitan ng kapanatagan na nagmumula sa Kanyang presensya.

Ganoon din sa atin ngayon. Sa ating mga sandali ng pagkabalisa, pagkalito, at kaguluhan ng damdamin, lumalapit si Jesus at ibinubulong sa ating mga puso ang parehong mensahe: “Sumainyo ang kapayapaan.” Ang kapayapaang ito ay hindi kayang ibigay ng mundo. Hindi ito matatagpuan sa yaman, ari-arian, o kapangyarihan. Hindi rin ito bunga ng ating sariling pagsisikap. Ito ay isang kaloob—malayang ibinibigay sa atin ng Muling Nabuhay na Kristo.

Maaaring taglay natin ang lahat ng iniaalok ng mundong ito, ngunit nananatili pa rin tayong balisa sa kalooban. Maaari tayong mapalibutan ng maraming tao, ngunit may bahagi pa rin ng ating puso na tila hungkag. Bakit? Sapagkat ang kapayapaang hinahanap ng ating puso ay hindi panlabas—ito ay banal na kapayapaan na si Jesus lamang ang makapagbibigay.

Sa Ebanghelyo, hindi isang beses, hindi dalawang beses, kundi tatlong ulit binati ni Jesus ang Kanyang mga tagasunod ng “Kapayapaan.” Para bang sinasabi Niya sa atin: “Huwag kayong matakot. Magpatuloy kayong maniwala. Panghawakan ninyo ang inyong pananampalataya. Manatili kayo sa Akin.” Ang Kanyang kapayapaan ay matatag, hindi nagbabago, at nananatili—kahit tayo ay nagiging marupok.

Maaaring magbigay ang mundo ng pansamantalang ginhawa, ngunit hindi nito kayang magbigay ng pangmatagalang kapayapaan. Ang yaman ay maaaring magdala ng kaginhawahan, ngunit maaari rin itong magdulot ng pag-aalala. Ang kapangyarihan ay maaaring magbigay ng autoridad, ngunit hindi nito mapapatahimik ang pusong balisa. Kahit ang mga taong mahal natin, bagamat nagbibigay ng saya, ay hindi kayang punuin ang pinakamalalim na pangangailangan ng ating puso.

Si Jesus lamang ang makapagbibigay nito.

Siya ay laging kasama natin—sa ating katahimikan, sa ating mga pagsubok, at sa ating mga lihim na takot. Hindi Niya tayo iniiwan. Patuloy Siyang nagsasalita ng kapayapaan sa ating buhay, kung tayo lamang ay magninilay, makikinig, at magbubukas ng ating puso sa Kanya.

Sa gitna ng ating mga takot at kawalang-katiyakan, hinahayaan ba nating pumasok si Jesus sa ating puso upang punuin tayo ng Kanyang kapayapaan—o patuloy pa rin ba nating hinahanap ito sa mga bagay ng mundong kailanman ay hindi tunay na makapagbibigay-kasiyahan, kapanatagan  at kapayapaan?—Marino J. Dasmarinas

Friday, April 10, 2026

Reflection for April 11 Saturday in the Octave of Easter: Mark 16:9-15


Gospel: Mark 16:9-15
When Jesus had risen, early on the first day of the week, he appeared first to Mary Magdalene, out of whom he had driven seven demons. She went and told his companions who were mourning and weeping. 

When they heard that he was alive and had been seen by her, they did not believe. After this he appeared in another form to two of them walking along on their way to the country. They returned and told the others; but they did not believe them either.  

But later, as the Eleven were at table, he appeared to them and rebuked them for their unbelief and hardness of heart because they had not believed those who saw him after he had been raised. He said to them, “Go into the whole world and proclaim the Gospel to every creature.”

+ + + + + + +
Reflection:
Among the many to whom Jesus could have appeared, why did He appear first to Mary Magdalene? She was a sinner who had once been possessed by seven demons. Why not appear first to one of His eleven apostles, who had been with Him for three years? Or why not appear first to His Mother, Mary?

We may not fully understand the reason, but what we do know about Mary Magdalene is deeply moving: she was a sinner who repented. Once bound by a sinful past, she encountered the mercy of the Lord and allowed that mercy to transform her life. She did not remain where she was—she turned back, she followed, and she loved.

Perhaps this is the message for all of us: no one is beyond the reach of God’s love. No matter how far we may have wandered, no matter how heavy our sins may feel, Jesus continues to seek us. In fact, the more we recognize our need for Him, the more He desires to reveal Himself to us—not to condemn us, but to restore us, to renew us, and to lead us into a life of grace and holiness.

Nothing is impossible for God. When He wills it, He can bring light into the darkest corners of our lives. He can heal what is broken, forgive what is sinful, and renew what seems lost. Yet, in His love, He does not force us. He invites us. He waits for our response.

We are given the freedom to choose—to open our hearts or to remain closed, to follow His ways or to cling to our old lives. But when we say “yes” to Him, when we cooperate with His grace, we begin to experience the beauty of true conversion and the promise of salvation.

Mary Magdalene became who she was because she allowed God to change her. She surrendered her past, embraced His mercy, and followed Him with a faithful heart.

Are we willing to let Jesus meet us where we are, to surrender whatever is holding us back, and to allow His transforming love to change our lives—just as He did for Mary Magdalene?—Marino J. Dasmarinas

Ang Mabuting Balita at Repleksyon Abril 11 Sabado sa Oktaba ng Pasko ng Pagkabuhay: Marcos 16:9-15


Mabuting Balita: Marcos 16:9-15
Umagang-umaga ng araw ng Linggo, matapos na muling mabuhay si Hesus, siya’y unang napakita kay Maria Magdalena. Pitong demonyo ang pinalayas ni Hesus sa babaing ito. Pumunta siya sa mga alagad ni Hesus, na noo’y nahahapis at umiiyak, at ibinalita ang kanyang nakita. 

Ngunit hindi sila naniwala sa sinabi ni Maria na buhay si Hesus at napakita sa kanya. Siya’y napakita rin sa dalawang alagad na naglalakad patungo sa bukid, ngunit iba ang kanyang kaanyuan. Bumalik sa Jerusalem ang dalawa at ibinalita sa kanilang kasamahan ang nangyari, ngunit sila ma’y hindi pinaniwalaan. 

Pagkatapos, napakita siya sa Labing-isa samantalang kumakain ang mga ito. Pinagwikaan niya sila dahil sa hindi nila pananalig sa kanya, at sa katigasan ng ulo, sapagkat hindi sila naniwala sa mga nakakita sa kanya pagkatapos na siya’y muling mabuhay. At sinabi ni Hesus sa kanila, “Humayo kayo sa buong sanlibutan at ipangaral ninyo sa lahat ang Mabuting Balita.”  

+ + + + + + +
Repleksyon:
Sa dami ng maaaring pagpakitaan ni Jesus ng Kanyang sarili, bakit kay Maria Magdalena Siya unang nagpakita? Siya ay isang makasalanan na minsang inaalihan ng pitong demonyo. Bakit hindi muna sa isa sa Kanyang labing-isang apostol na nakasama Niya sa loob ng tatlong taon? O kaya naman ay sa Kanyang Ina, si Maria?

Maaaring hindi natin lubos na maunawaan ang dahilan, ngunit ito ang alam natin tungkol kay Maria Magdalena: siya ay isang makasalanang nagsisi. Mula sa isang buhay na malayo sa Diyos, tinanggap niya ang habag ng Panginoon at hinayaang baguhin nito ang kanyang buong pagkatao. Hindi siya nanatili sa dati niyang kalagayan—siya ay tumalikod sa kasalanan, sumunod, at nagmahal.

Marahil ito ang paanyaya para sa ating lahat: walang sinuman ang hindi kayang abutin ng pag-ibig ng Diyos. Gaano man tayo kalayo, gaano man kabigat ang ating mga kasalanan, patuloy tayong hinahanap ni Jesus. Sa katunayan, habang kinikilala natin ang ating pangangailangan sa Kanya, lalo Siyang nagnanais na ipahayag ang Kanyang sarili sa atin—hindi upang hatulan tayo, kundi upang tayo’y ibalik, baguhin, at akayin sa isang buhay na puno ng biyaya at kabanalan.

Walang imposible sa Diyos. Kung Kanyang nanaisin, kaya Niyang magdala ng liwanag sa pinakamadilim na bahagi ng ating buhay. Kaya Niyang pagalingin ang sugatan, patawarin ang makasalanan, at buuin muli ang tila nawala. Ngunit sa Kanyang pag-ibig, hindi Niya tayo pinipilit—inaanyayahan Niya tayo. Naghihintay Siya ng ating tugon.

Ipinagkaloob sa atin ang kalayaan—ang magbukas o magsara ng ating puso, ang sumunod sa Kanya o manatili sa dati nating landas. Ngunit kapag pinili nating tumugon at makiisa sa Kanyang biyaya, unti-unti nating mararanasan ang tunay na pagbabagong-buhay at ang pangako ng kaligtasan.

Si Maria Magdalena ay naging tapat na tagasunod dahil hinayaan niyang baguhin siya ng Diyos. Isinuko niya ang kanyang nakaraan, tinanggap ang habag ng Panginoon, at buong pusong sumunod sa Kanya.

Tayo ba ay handang hayaang matagpuan tayo ni Jesus sa ating kinalalagyan, isuko ang anumang pumipigil sa atin, at pahintulutan ang Kanyang mapagbago at mapagmahal na presensya na baguhin ang ating buhay—tulad ng ginawa Niya kay Maria Magdalena?—Marino J. Dasmarinas

Reflection for April 10 Friday in the Octave of Easter: John 21:1-14


Gospel: John 21:1-14
Jesus revealed himself again to his disciples at the Sea of Tiberias. He revealed himself in this way. Together were Simon Peter, Thomas called Didymus, Nathanael from Cana in Galilee, Zebedee's sons, and two others of his disciples. Simon Peter said to them, "I am going fishing."They said to him, "We also will come with you." 

So they went out and got into the boat, but that night they caught nothing. When it was already dawn, Jesus was standing on the shore; but the disciples did not realize that it was Jesus. Jesus said to them, "Children, have you caught anything to eat?" They answered him, "No." So he said to them, "Cast the net over the right side of the boat and you will find something." 

So they cast it, and were not able to pull it in because of the number of fish. So the disciple whom Jesus loved said to Peter, "It is the Lord." When Simon Peter heard that it was the Lord, he tucked in his garment, for he was lightly clad, and jumped into the sea. The other disciples came in the boat, for they were not far from shore, only about a hundred yards, dragging the net with the fish. When they climbed out on shore, they saw a charcoal fire with fish on it and bread. Jesus said to them, "Bring some of the fish you just caught." 

So Simon Peter went over and dragged the net ashore full of one hundred fifty-three large fish. Even though there were so many, the net was not torn. Jesus said to them, "Come, have breakfast." And none of the disciples dared to ask him, "Who are you?" because they realized it was the Lord. Jesus came over and took the bread and gave it to them, and in like manner the fish. This was now the third time Jesus was revealed to his disciples after being raised from the dead.

+ + + + +  + +
Reflection:
Do we sometimes feel spiritually weak and empty? We are not alone—every one of us goes through moments of spiritual dryness and emptiness. There are times when our hearts feel heavy, our spirits grow weary, and we find ourselves searching for meaning, strength, and hope.

After the death of Jesus, some of the disciples did not yet know that He had already risen. In their confusion and sorrow, they returned to their former way of life. Though they felt lost, empty, and weak, they tried to move forward. In their weariness, they went fishing—but despite all their effort, they caught nothing.

How often does this mirror our own lives? We keep striving, working, and moving forward, yet at times, we still feel empty inside. 

Then, in the midst of their exhaustion and disappointment, the risen Christ appeared to them. He gently asked, “Have you caught anything?” When they answered no, He invited them to try again—to cast their net once more. In simple obedience, they followed His word, and suddenly their nets were filled beyond what they could carry.

In their emptiness, Jesus came. In their weakness, He revealed His presence. In their failure, He poured out His abundance. 

It is as if He is also speaking to us today:

“I am here with you. I have risen. I have never left you—not in your sorrow, not in your struggles, not even in your moments of deepest emptiness. When you feel alone, I am with you. When you feel weak, I am your strength. When your efforts seem fruitless, trust Me—and I will fill what is lacking.”

Brothers and sisters, in our journey through life, we will face moments of emptiness, helplessness, and loneliness. Yet these are often the very moments when Jesus draws closest to us—not to condemn us, but to renew us, to strengthen us, and to remind us that our hope is never lost in Him.

So today, as we carry our own burdens and face our own struggles, let us pause and listen to His voice. Let us trust Him even when we do not understand, and obey Him even when we feel tired and discouraged.

When we find ourselves empty and weary, will we continue relying on our own strength—or will we trust Jesus enough to cast our nets once more at His word? —Marino J. Dasmarinas 

Ang Mabuting Balita at Repleksyon Abril 10 Biyernes sa Oktaba ng Pasko ng Pagkabuhay: John 21:1-14


Mabuting Balita: Juan 21:1-14
Noong panahong iyon, muling napakita si Jesus sa mga alagad sa tabi ng Lawa ng Tiberias. Ganito ang pangyayari. Magkakasama sina Simon Pedro, Tomas na tinaguriang Kambal, Natanael na taga-Cana, Galilea, ang mga anak ni Zebedeo, at dalawa pang alagad. Sinabi sa kanila ni Simon Pedro, "Mangingisda ako." "Sasama kami," wika nila.  

Umalis sila at lumulan sa bangka, subalit walang nahuli nang gabing iyon. Nang magbubukang-liwayway na, tumayo si Jesus sa pampang , subalit hindi siya nakilala ng mga alagad. Sinabi niya, "Mga anak, mayroon ba kayong huli?" "Wala po," tugon nila. "Ihulog ninyo ang lambat sa gawing kanan ng bangka, at makahuhuli kayo," sabi ni Jesus. Inihulog nga nila ang lambat at hindi nila ito mahila sa dami ng huli.  

Sinabi kay Pedro ng alagad na minamahal ni Jesus, "Ang Panginoon iyon!" Nang marinig ito ni Simon Pedro, siya'y nagsuot ng Damit sapagkat hubad siya at tumalon sa tubig. Ang kasama niyang mga alagad ay sumapit sa pampang, sakay nang munting bangka, hila-hila ang bangka na puno ng isda. Hindi sila gaanong kalayuan sa pampang -- mga siyamnapung metro lamang.  

Pag-ahon nila sa pampang ay nakakita sila roon ng mga baga na may isdang nakaihaw, at ilang tinapay. "Magdala kayo rito ng ilang isdang nahuli ninyo," sabi ni Jesus. Kaya't sumampa sa bangka si Simon Pedro at hinila sa pampang ang lambat na puno ng malalaking isda -- sandaan at limampu't tatlong lahat.  

Hindi napunit ang lambat, kahit ganoon karami ang isda. Halikayo at mag-almusal tayo" sabi ni Jesus. Isa man sa mga alagad ay walang nangahas magtanong kung sino siya, sapagkat alam nila na siya ang Panginoon. Lumapit si Jesus, kinuha ang tinapay at ibinigay sa kanila, gayon din ang isda.   

Ito ang ikatlong pagpapakita ni Jesus sa mga alagad pagkatapos na siya'y muling mabuhay.

+ + + + + + +  
Repleksyon:
Nararanasan din ba natin kung minsan ang manghina at mawalan ng sigla sa ating espirituwal na buhay? Hindi tayo nag-iisa—lahat tayo ay dumaraan sa mga sandali ng espirituwal na pagkatuyo at kawalan. May mga pagkakataon na mabigat ang ating puso, napapagod ang ating kalooban, at tila naghahanap tayo ng pag-asa, lakas, at direksyon.

Matapos ang kamatayan ni Hesus, hindi pa alam ng ilang alagad na Siya ay muling nabuhay. Sa gitna ng kanilang kalungkutan at kalituhan, bumalik sila sa dati nilang hanapbuhay. Bagamat sila’y nanghihina at nakakaramdam ng kawalan, sinubukan pa rin nilang magpatuloy. Nangisda sila, ngunit sa kabila ng kanilang pagsisikap, wala silang nahuli.

Hindi ba’t ganito rin ang ating karanasan? Patuloy tayong nagsisikap at lumalaban sa buhay, ngunit may mga sandaling tila wala pa ring nangyayari at nananatili ang ating pakiramdam ng kawalan.

Ngunit sa gitna ng kanilang pagod at pagkadismaya, nagpakita ang muling nabuhay na Kristo. Marahan Niya silang tinanong, “May nahuli ba kayo?” Nang sumagot sila ng wala, inanyayahan Niya silang muling ihagis ang kanilang lambat. Sa simpleng pagsunod, nakita nila ang himala—napuno ang kanilang lambat ng higit pa sa kanilang inaasahan.

Sa kanilang kawalan, dumating si Hesus. Sa kanilang kahinaan, ipinakita Niya ang Kanyang presensya. Sa kanilang pagkabigo, ibinuhos Niya ang Kanyang kasaganaan.

Para bang sinasabi rin Niya sa atin ngayon:

“Narito Ako sa piling ninyo. Ako ay muling nabuhay. Hindi Ko kayo iniwan—hindi sa inyong kalungkutan, hindi sa inyong mga pagsubok, at hindi kahit sa inyong pinakamalalim na pakiramdam ng kawalan. Kapag kayo’y nanghihina, Ako ang inyong lakas. Kapag tila walang bunga ang inyong pagsisikap, magtiwala kayo sa Akin—at ako ang pupuno sa lahat ng kulang.”

Mga kapatid, sa ating paglalakbay sa buhay, dumarating ang mga sandali ng kawalan, panghihina, at pag-iisa. Ngunit dito rin tayo nilalapitan ni Hesus—hindi upang husgahan tayo, kundi upang palakasin, buhayin, at paalalahanan na ang ating pag-asa ay kailanman hindi nawawala sa Kanya.

Kaya ngayon, sa gitna ng ating mga pinagdaraanan, huminto tayo sandali at pakinggan ang Kanyang tinig. Magtiwala tayo sa Kanya kahit hindi natin lubos na nauunawaan, at sumunod tayo kahit tayo’y pagod at pinanghihinaan.

Ngayon, ito ang tanong sa atin:

Sa mga sandaling tayo’y nanghihina at walang-wala, patuloy ba tayong aasa sa sarili nating lakas—o magtitiwala tayo kay Hesus at muling ihahagis ang ating lambat ayon sa Kanyang salita?—Marino J. Dasmarinas

Thursday, April 09, 2026

Reflection for April 9 Thursday in the Octave of Easter: Luke 24:35-48


Gospel: Luke 24:35-48
The disciples of Jesus recounted what had taken place along the way, and how they had come to recognize him in the breaking of bread. While they were still speaking about this, he stood in their midst and said to them, "Peace be with you." But they were startled and terrified and thought that they were seeing a ghost. 

Then he said to them, "Why are you troubled? And why do questions arise in your hearts? Look at my hands and my feet, that it is I myself. Touch me and see, because a ghost does not have flesh and bones as you can see I have." And as he said this, he showed them his hands and his feet. While they were still incredulous for joy and were amazed, he asked them, "Have you anything here to eat?" They gave him a piece of baked fish; he took it and ate it in front of them. 

He said to them, "These are my words that I spoke to you while I was still with you, that everything written about me in the law of Moses and in the prophets and psalms must be fulfilled." Then he opened their minds to understand the Scriptures. 

And he said to them, "Thus it is written that the Christ would suffer and rise from the dead on the third day and that repentance, for the forgiveness of sins, would be preached in his name to all the nations, beginning from Jerusalem. You are witnesses of these things."

+ + + + + + +
Reflection:
Who moves and inspires us to go on when we feel spiritually and emotionally weary and tired? Of course, it is none other than Jesus. In those quiet moments when our strength seems to fade and our hearts grow heavy, we turn to Him in prayer.

We lift up our burdens, our fears, and our doubts, asking for His help and strength. And when we sincerely open our hearts to Him, we begin to feel renewed—strengthened from within—ready once again to face the many trials in our lives.

When the disciples of Jesus were feeling weary and discouraged, burdened by the thought that He had not risen, He suddenly stood in their midst and greeted them, “Peace be with you.” In their confusion and fear, He gently asked, “Why are you troubled? And why do questions arise in your hearts?” In that sacred moment, Jesus revealed Himself to them—not only to prove that He had truly risen, but to remind them that He had never left them.

If we are honest with ourselves, we often find our own hearts reflected in the lives of the apostles. We, too, experience doubt. We, too, feel abandoned at times. We, too, question the presence of the Lord in our lives, wondering if He truly sees us, if He truly hears us, if He is truly with us.

And yet, even in our questioning, the Lord does not turn away from us. Instead, He comes to us—quietly, gently—speaking peace into our restless hearts.

At times, we may ask: If Jesus is truly present, why do we still experience hardships, struggles, and pain? But perhaps it is in these very moments of difficulty that His presence becomes even more real. For it is in our weakness that His strength sustains us, and in our trials that His grace carries us through.

What, then, does this Gospel remind us? It assures us that we are never alone. The Risen Jesus walks with us each day, especially in moments of struggle and uncertainty. He remains by our side—guiding us, strengthening us, and lifting us up when we fall.

As we continue our journey of faith, may we learn to recognize His presence even in the ordinary moments of our lives. May we trust that He is always near, even when we do not feel Him.

And so we ask ourselves: When doubts arise and our hearts grow weary, will we continue to question His presence—or will we choose to trust, believe, and allow the Risen Jesus to fill us with His peace?—Marino J. Dasmarinas

Ang Mabuting Balita at Repleksyon Abril 9 Huwebes sa Oktaba ng Pasko ng Pagkabuhay: Lucas 24:35-48


Mabuting Balita: Lucas 24:35-48
Noong panahong iyon, samantalang isinalaysay ng mga alagad ni Hesus ang nangyari sa daan, at kung paano nila siyang nakilala nang pagpira-pirasuhin niya ang tinapay. Samantalang pinag-uusapan nila ito, si Hesus ay tumayo sa gitna nila. "Sumainyo ang kapayapaan!" sabi niya sa kanila. Ngunit nagulat sila at natakot sapagkat ang akala nila'y multo ang nasa harapan nila. 

Kaya't sinabi ni Hesus sa kanila, "Ano't kayo'y nagugulumihanan? Bakit nag-aalinlangan pa kayo? Tingnan ninyo ang aking kamay at paa, ako nga ito. Hipuin nga ninyo at pagmasdan. Ang multo'y walang laman at buto, ngunit ako'y mayroon, tulad ng nakikita ninyo." At pagkasabi nito, ipinakita niya sa kanila ang kanyang mga kamay at mga paa. Nang hindi pa rin sila makapaniwala dahil sa malaking galak at pagkamangha, tinanong sila ni Hesus, "May makakain ba riyan?" Siya'y binigyan nila ng kaputol na isdang inihaw, kinuha niya ito at kinain sa harapan nila. 

Pagkatapos, sinabi sa mga alagad, "Ito ang tinutukoy ko nang sabihin ko sa inyo noong kasama-sama pa ninyo ako: dapat matupad ang lahat ng nasusulat tungkol sa akin sa Kautusan ni Moises sa mga aklat ng mga propeta at sa aklat ng mga Awit." At binuksan niya ang kanilang mga pag-iisip upang maunawaan nila ang mga Kasulatan.  

Sinabi niya sa kanila. "Ganito ang mga nasusulat: kinakailangang magbata ng hirap at mamatay ang Mesias at muling mabuhay sa ikatlong araw. Sa kanyang pangalan, ang pagsisisi at kapatawaran ng mga kasalanan ay dapat ipangaral sa lahat ng bansa, magmula sa Jerusalem. Kayo ang mga saksi sa bagay na ito."

+ + + + + + +
Repleksyon:
Sino ang nagbibigay-inspirasyon sa atin upang magpatuloy kapag tayo ay nakakaramdam ng pagkapagod—sa espirituwal man o emosyonal na aspeto ng ating buhay? Siyempre, walang iba kundi si Jesus. Sa mga tahimik na sandali na tila nauubos ang ating lakas at bumibigat ang ating puso, lumalapit tayo sa Kanya sa panalangin.

Iniaalay natin ang ating mga pasanin, takot, at pag-aalinlangan, humihingi ng Kanyang tulong at lakas. At kapag buong puso tayong dumudulog sa Kanya, unti-unti nating nadarama ang panibagong sigla—at lakas—handa muli tayong harapin ang iba’t ibang pagsubok sa ating buhay.

Noong ang mga alagad ni Jesus ay nalulumbay at pinanghihinaan ng loob, dahil inakala nilang hindi Siya muling nabuhay, bigla Siyang tumayo sa gitna nila at binati sila, “Sumainyo ang kapayapaan.” Sa gitna ng kanilang takot at pagkalito, mahinahon Niya silang tinanong, “Bakit kayo nababagabag? At bakit nag-aalinlangan ang inyong mga puso?” Sa banal na sandaling iyon, ipinahayag ni Jesus ang Kanyang sarili sa kanila—hindi lamang upang patunayang Siya ay muling nabuhay, kundi upang ipaalala na hindi Niya sila iniwan kailanman. 

Kung magiging tapat tayo sa ating sarili, madalas nating makita ang ating sarili sa mga alagad. Tayo rin ay nagdududa. Tayo rin ay nakakaramdam na tila pinabayaan. Tayo rin ay nagtatanong kung tunay ngang kasama natin ang Panginoon—kung nakikita ba Niya tayo, kung naririnig ba Niya tayo, kung tunay nga bang Siya ay naririto sa ating buhay. 

Ngunit kahit sa gitna ng ating mga tanong at pagdududa, hindi tayo iniiwan ng Panginoon. Sa halip, Siya ay lumalapit sa atin—tahimik ngunit tiyak—nagdadala ng kapayapaan sa ating puso. 

May mga pagkakataon na nagtatanong tayo: Kung tunay ngang naririto si Jesus, bakit patuloy pa rin nating nararanasan ang hirap, pagsubok, at sakit? Subalit marahil, sa mismong mga sandaling ito ng kahinaan, mas lalo nating nararanasan ang Kanyang presensya. Sapagkat sa ating kahinaan, ang Kanyang lakas ang siyang umaalalay sa atin; at sa ating mga pagsubok, ang Kanyang biyaya ang siyang gumagabay at bumubuhat sa atin. 

Ano, kung gayon, ang paalala sa atin ng Ebanghelyo? Ipinapaalala nito na hindi tayo nag-iisa. Ang Muling Nabuhay na si Jesus ay patuloy na lumalakad kasama natin araw-araw, lalo na sa gitna ng ating mga paghihirap at pagsubok. Siya ay nananatiling nasa ating tabi—gumagabay, nagpapalakas, at nag-aangat sa atin sa tuwing tayo ay nadarapa. 

Sa pagpapatuloy ng daloy ng ating buhay, nawa’y matutunan nating kilalanin ang Kanyang presensya kahit sa mga karaniwang sandali ng ating buhay. Nawa’y patuloy tayong magtiwala na Siya ay laging malapit, kahit hindi natin Siya nadarama. 

Kaya tanungin natin ang ating sarili: Sa gitna ng ating pagdududa at pagkapagod, pipiliin ba nating mag-alinlangan—o pipiliin nating magtiwala, sumampalataya, at hayaang punuin tayo ng kapayapaan ng Muling Nabuhay na si Hesus?— Marino J. Dasmarinas

Tuesday, April 07, 2026

Reflection for April 8 Wednesday in the Octave of Easter: Luke 24:13-35


Gospel: Luke 24:13-35
That very day, the first day of the week, two of Jesus' disciples were going to a village seven miles from Jerusalem called Emmaus, and they were conversing about all the things that had occurred. And it happened that while they were conversing and debating, Jesus himself drew near and walked with them, but their eyes were prevented from recognizing him.  

He asked them, "What are you discussing as you walk along?" They stopped, looking downcast. One of them, named Cleopas, said to him in reply, "Are you the only visitor to Jerusalem who does not know of the things that have taken place there in these days?" And he replied to them, "What sort of things?"  

They said to him, "The things that happened to Jesus the Nazarene, who was a prophet mighty in deed and word before God and all the people, how our chief priests and rulers both handed him over to a sentence of death and crucified him. 

But we were hoping that he would be the one to redeem Israel; and besides all this, it is now the third day since this took place. Some women from our group, however, have astounded us: they were at the tomb early in the morning and did not find his Body; they came back and reported that they had indeed seen a vision of angels who announced that he was alive.  

Then some of those with us went to the tomb and found things just as the women had described, but him they did not see." And he said to them, "Oh, how foolish you are! How slow of heart to believe all that the prophets spoke! Was it not necessary that the Christ should suffer these things and enter into his glory?" Then beginning with Moses and all the prophets, he interpreted to them what referred to him in all the Scriptures.  

As they approached the village to which they were going, he gave the impression that he was going on farther. But they urged him, "Stay with us, for it is nearly evening and the day is almost over." So he went in to stay with them. And it happened that, while he was with them at table, he took bread, said the blessing, broke it, and gave it to them. With that their eyes were opened and they recognized him, but he vanished from their sight.  

Then they said to each other, "Were not our hearts burning within us while he spoke to us on the way and opened the Scriptures to us?" So they set out at once and returned to Jerusalem where they found gathered together the Eleven and those with them who were saying, "The Lord has truly been raised and has appeared to Simon!" Then the two recounted what had taken place on the way and how he was made known to them in the breaking of the bread.

+ + + + + + +
Reflection:
Do we truly remain aware of the presence of Jesus in our lives?

As we reflect on the journey of Cleopas and his companion on the road to Emmaus, we see a story that mirrors our own. They were walking with heavy hearts—downcast, burdened, and confused by all that had happened. Their hopes seemed shattered, their expectations unmet, and their spirits weighed down by sorrow.

And yet, in the midst of their sadness, something beautiful and profound was taking place.

The Risen Lord was already walking beside them.

But they did not recognize Him.

How often does this happen to us? In moments when we feel alone, abandoned, or overwhelmed by life’s trials, we fail to see that Jesus is already near—quietly walking with us, listening to us, and gently guiding us.

When Jesus asked, “What are you discussing as you walk along?” (Luke 24:17), He invited them to open their hearts. And they did—sharing not only their story but also their disappointments and false expectations. Like them, we too sometimes expect that following Jesus will make life easier, free from suffering, and filled only with blessings.

We may even, in our own way, see Him as someone who will solve all our problems instantly—a “superhero” who will remove every hardship.

But the path of discipleship is not a bed of roses.

The cross is part of our journey.

Jesus Himself showed us that love often involves sacrifice, that faith is tested through trials, and that hope is born in moments of darkness. Like Cleopas and his companion, we may feel confused when things do not go as we expect. We may question, doubt, or even lose heart.

Yet, the Gospel gently reminds us: we are never alone.

Even when we do not recognize Him, Jesus walks beside us.

Even when our hearts are heavy, He is already at work within us.

Even when hope seems lost, He is preparing us for a deeper encounter with His presence.

So let us continue to walk in faith. Let us persevere through our struggles, trusting that in God’s perfect time, our sorrow will be turned into joy, our discouragement into renewed strength, and our doubts into a deeper, unshakable hope.

For just as the Risen Lord revealed Himself to those two disciples, He will also reveal Himself to us—in ways we may not expect, but in moments we most need.

As we journey through the roads of our own lives, will we open our hearts and recognize Jesus walking beside us—or will we allow our doubts and disappointments to keep us from seeing His loving presence?—Marino J. Dasmarinas  

Ang Mabuting Balita at Repleksyon Abril 8 Miyerkules sa Oktaba ng Pasko ng Pagkabuhay: Lucas 24:13-35


Mabuting Balita: Lucas 24:13-35
Nang araw ding iyon, ang dalawa sa mga alagad ay patungo sa isang nayong tinatawag na Emaus, may labing-isang kilometro ang layo sa Jerusalem. Pinag-uusapan nila ang mga pangyayari. Samantalang nag-uusap sila at nagtatanungan, lumapit si Hesus at nakisabay sa kanila.  

Siya'y nakita nila, ngunit hindi nakilala agad. Tinanong sila ni Hesus, "Ano ba ang pinag-uusapan ninyo?" At tumigil silang nalulumbay. Sinabi ng isa na ang ngala'y Cleopas, "Kayo po lamang yata ang dayuhan sa Jerusalem na hindi nakaaalam sa mga bagay na katatapos pa lamang nangyari roon." "Anong mga bagay?" tanong niya. At sumagot sila, "Tungkol kay Hesus na taga-Nazaret, isang propetang makapangyarihan sa gawa at sa salita, maging sa harapan ng Diyos at ng mga tao.  

Isinakdal siya ng aming mga punong saserdote at mga pinuno upang mahatulang mamatay, at siya'y ipinako sa krus. Siya pa naman ang inaasahan naming magpapalaya sa Israel. Hindi lamang iyan. Ikatlong araw na ngayon mula nang mangyari ito, nabigla kami sa ibinalita ng ilan sa mga babaing kasamahan namin. 

Maagang-maaga raw silang nagpunta sa libingan, at di nila natagpuan ang kanyang bangkay. Nagbalik sila at ang sabi'y nakakita raw sila ng isang pangitain -- mga anghel na nagsabing buhay si Hesus. Pumunta rin sa libingan ang ilan sa mga kasama namin at gayon nga ang natagpuan nila, ngunit hindi nila nakita si Hesus."  

Sinabi sa kanila ni Hesus, "Kay hahangal ninyo! Ano't hindi ninyo mapaniwalaan ang lahat ng sinabi ng mga propeta? Hindi ba't ang Mesias ay kailangang magbata ng lahat ng ito bago niya kamtan ang kanyang marangal na katayuan?" At ipinaliwanag sa kanila ni Hesus ang lahat ng nasasaad sa Kasulatan tungkol sa kanyang sarili, simula sa mga aklat ni Moises hanggang sa sinulat ng mga propeta. 

Malapit na sila sa nayong kanilang patutunguhan, at si Hesus ay waring magpapatuloy pa ng lakad. Ngunit siya'y pinakapigil-pigil nila. "Tumuloy na po kayo rito sa amin," anila, "sapagkat palubog na ang araw at dumidilim na." Kaya't sumama nga siya sa kanila. Nang siya'y kasalo na nila sa hapag, dumampot siya ng tinapay at nagpasalamat sa Diyos, saka pinaghati-hati at ibinigay sa kanila.  

Nabuksan ang kanilang paningin at nakita nila si Hesus, subalit ito'y biglang nawala. At nawika nila, "Kaya pala gayon ang pakiramdam natin habang tayo'y kinakausap sa daan at ipinapaliwanag sa atin ang mga Kasulatan!" 

Noon di'y tumindig sila at nagbalik sa Jerusalem. Naratnan nilang nagkakatipon ang Labing-isa at ang ibang mga kasama nila na nag-uusap-usap, "Muli ngang nabuhay ang Panginoon! Napakita kay Simon!" At isinalaysay naman ng dalawa ang nangyari sa daan, at kung paano siyang nakilala nang paghati-hatiin niya ang tinapay.

+ + + + + + +
Repleksyon:
Tayo ba ay tunay na may kamalayan sa presensya ni Jesus sa ating buhay?

Sa ating pagninilay sa paglalakbay nina Cleopas at ng kanyang kasama patungong Emmaus, nakikita natin ang isang kuwento na sumasalamin sa sarili nating karanasan. Sila ay naglalakad na may mabibigat na puso—nalulungkot, nabibigatan, at nalilito sa mga nangyari. Ang kanilang mga inaasahan ay tila nawasak, at ang kanilang pag-asa ay tila unti-unting nawawala.

Ngunit sa gitna ng kanilang kalungkutan, may isang napakagandang katotohanan na nagaganap.

Ang Muling Nabuhay na Panginoon ay kasama na nila.

Ngunit hindi nila Siya nakilala.

Gaano kadalas itong nangyayari sa atin? Sa mga sandaling tayo ay nakakaramdam ng pag-iisa, panghihina, o tila ba pinabayaan na, hindi natin napapansin na si Jesus ay naroon na—tahimik na sumasabay sa ating paglalakbay, nakikinig sa ating mga hinaing, at marahang gumagabay sa atin.

Nang tanungin sila ni Jesus, “Ano ang inyong pinag-uusapan habang kayo’y naglalakad?” (Lucas 24:17), binuksan Niya ang pintuan ng kanilang mga puso. At sila nga ay nagbahagi—hindi lamang ng kanilang kuwento, kundi pati ng kanilang mga pagkadismaya at maling inaasahan. Tulad nila, tayo rin ay minsang umaasa na ang pagsunod kay Jesus ay magdudulot ng buhay na walang paghihirap, puno lamang ng biyaya at kaginhawaan.

Minsan pa nga, tinitingnan natin Siya bilang isang “tagapagligtas” na agad lulutas sa lahat ng ating problema.

Ngunit ang landas ng pagiging alagad ay hindi laging madali.

Ang krus ay bahagi ng ating paglalakbay.

Ipinakita mismo ni Jesus na ang tunay na pag-ibig ay may kasamang sakripisyo, na ang pananampalataya ay nasusubok sa gitna ng pagsubok, at ang pag-asa ay higit na tumitibay sa kadiliman. Tulad nina Cleopas, maaari rin tayong panghinaan ng loob kapag hindi nangyayari ang mga bagay ayon sa ating inaasahan. Maaari tayong magtanong, magduda, o mawalan ng pagasa.

Ngunit marahang ipinapaalala sa atin ng Ebanghelyo: hindi tayo kailanman nag-iisa.

Kahit hindi natin Siya nakikilala, si Jesus ay patuloy na naglalakad kasama natin.

Kahit mabigat ang ating puso, Siya ay kumikilos na sa ating buhay.

Kahit tila nawawala ang pag-asa, inihahanda Niya tayo sa isang mas malalim na karanasan ng Kanyang presensya.

Kaya magpatuloy tayo sa ating paglalakbay ng pananampalataya. Magtiwala tayo at magtiyaga, sapagkat sa tamang panahon ng Diyos, ang ating kalungkutan ay mapapalitan ng kagalakan, ang ating panghihina ay mapapalitan ng bagong lakas, at ang ating pagdududa ay magiging matatag na pag-asa.

Sapagkat kung paanong ipinahayag ni Jesus ang Kanyang sarili kina Cleopas at sa kanyang kasama, gayundin Niya ipapahayag ang Kanyang sarili sa atin—sa mga paraang hindi natin inaasahan, ngunit sa mga sandaling lubos natin Siyang kailangan.

Sa ating patuloy na paglalakbay sa buhay, bubuksan ba natin ang ating mga puso upang makilala si Jesus na kasama natin—o hahayaan ba natin ang ating mga pagdududa at pagkadismaya na hadlangan tayo na makita ang Kanyang mapagmahal na presensya?—Marino J. Dasmarinas

Monday, April 06, 2026

Reflection for April 7 Tuesday in the Octave of Easter: John 20:11-18


Gospel: John 20:11-18
Mary Magdalene stayed outside the tomb weeping. And as she wept, she bent over into the tomb and saw two angels in white sitting there one at the head and one at the feet where the Body of Jesus had been. And they said to her, “Woman, why are you weeping?

She said to them, “They have taken my Lord, and I don’t know where they laid him. When she had said this, she turned around and saw Jesus there, but did not know it was Jesus. Jesus said to her, “Woman, why are you weeping? 

Whom are you looking for? She thought it was the gardener and said to him,“ Sir, if you carried him away, tell me where you laid him, and I will take him. Jesus said to her, “Mary!” She turned and said to him in Hebrew, “Rabbouni, which means Teacher. Jesus said to her, “Stop holding on to me, for I have not yet ascended to the Father.

But go to my brothers and tell them,‘I am going to my Father and your Father to my God and your God.’Mary went and announced to the disciples,“I have seen the Lord, and then reported what he had told her.

+ + + + +  + +
Reflection:
Do we always recognize the manifestation of Jesus in our lives? In so many quiet and unexpected ways, He continually reveals Himself to us in our daily journey. Yet, how often do we pause, reflect, and truly discern His presence? We need only to open the eyes of our hearts, to become still, and to recognize that He has been with us all along.

There are moments when we lose our way and follow our own desires, choosing paths that lead us away from Him. We fall, we fail, and at times, we feel distant and unworthy. But even then, Jesus never abandons us. In His great love and mercy, He gently calls us back, straightens our path, and reminds us that we are never alone. He whispers hope into our hearts and invites us to trust in Him once more.

Like Mary of Magdala, we too experience moments of sorrow, confusion, and emptiness. She wept outside the tomb, believing that all was lost. But in the very moment of her deepest grief, Jesus revealed Himself to her. Her tears turned into joy, her despair into hope. And filled with this encounter, she ran to share the Good News: the Lord is alive.

In the same way, Jesus, our Rabboni—our Teacher—has risen and remains with us. He walks beside us in our struggles, speaks to us in silence, and reveals Himself in the ordinary moments of our lives. He is not distant; He is near—closer than we often realize.

As we continue our journey in this world, let us call upon His name with faith and humility. Let us ask Him to guide us, strengthen us, and remain with us, especially in times when we feel weak or lost. For even in the presence of trials and temptations, His grace is always greater, and His love is always enough.

In the midst of our daily struggles and distractions, are we truly seeking to recognize the living presence of Jesus among us—and when He reveals Himself, are we ready to listen, to trust, and to follow Him with all our hearts?—Marino J. Dasmarinas

Ang Mabuting Balita at Repleksyon Abril 7 Martes sa Oktaba ng Pasko ng Pagkabuhay: Juan 20:11-18


Mabuting Balita: Juan 20:11-18
Noong panahong iyon, si Maria'y nakatayong umiiyak sa labas ng libingan; yumuko siya at tumingin sa loob. May nakita siyang dalawang anghel na nakaupo sa pinaglagyan ng bangkay ni Hesus, ang isa'y sa gawing ulunan at ang isa nama'y sa paanan. Tinanong nila si Maria, "Ale, bakit kayo umiiyak?" Sumagot siya, "Kinuha po nila ang aking Panginoon, at hindi ko alam kung saan nila dinala." 

Lumingon siya pagkasabi nito, at nakita niya si Hesus na nakatayo roon, ngunit hindi niya nakilalang si Jesus iyon. Tinanong siya ni Hesus, "Bakit ka umiiyak? Sino ang hinahanap mo?" Akala ni Maria'y siya ang tagapag-alaga ng halamanan, kaya't sinabi niya, "Ginoo, kung kayo po ang kumuha sa kanya, ituro ninyo sa akin kung saan ninyo dinala at kukunin ko." 


"Maria!" ani Hesus. Humarap siya at kanyang sinabi, "Raboni!"-- ibig sabihi'y "Guro." "Huwag mo akong hawakan, sapagkat hindi pa ako nakapupunta sa Ama," wika ni Jesus. Sa halip, pumunta ka sa aking mga kapatid at sabihin mong aakyat ako sa aking Ama at inyong Ama, sa aking Diyos at inyong Diyos." Kaya't si Maria Magdalena'y pumunta sa mga alagad at sinabi, "Nakita ko ang Panginoon!" At tuloy sinabi sa kanila ang bilin ni Hesus.
+ + + + + + +
Repleksyon:
Palagi ba nating nakikilala ang pagpaparamdam ni Hesus sa ating buhay? Sa napakaraming tahimik at hindi inaasahang paraan, patuloy Niya tayong sinasamahan sa ating pang-araw-araw na paglalakbay.

Ngunit gaano kadalas tayong humihinto, nagmumuni-muni, at tunay na nakikilala ang Kanyang presensya? Kailangan lamang nating buksan ang mga mata ng ating puso, manahimik, at kilalanin na Siya ay matagal nang nasa piling natin.

May mga sandali na tayo ay naliligaw ng landas at pinipili ang sarili nating kagustuhan. Dahil dito, tayo ay nagkakasala at napapalayo sa Kanya. Ngunit kahit sa ating pagkukulang, hindi tayo iniiwan ni Hesus. Sa Kanyang dakilang pag-ibig at awa, marahan Niya tayong tinatawag pabalik, itinutuwid ang ating landas, at ipinapaalala na hindi tayo nag-iisa. Binubulong Niya ang pag-asa sa ating puso at inaanyayahan tayong muling magtiwala sa Kanya.

Tulad ni Maria Magdalena, nararanasan din natin ang kalungkutan, pagkalito, at kawalan ng pag-asa. Siya ay umiyak sa labas ng libingan, iniisip na nawala na ang lahat. Ngunit sa gitna ng kanyang matinding dalamhati, nagpakita sa kanya si Hesus. Ang kanyang mga luha ng pagddalamhati ay napalitan ng mga luha ng kagalakan, at ang kanyang kawalan ng pag-asa ay napalitan ng panibagong bukas. At dahil sa kanyang karanasan, agad siyang tumakbo upang ibalita sa iba: buhay ang Panginoon.

Gayon din sa atin, si Hesus—ang ating Rabboni o Guro—ay muling nabuhay at nananatiling kasama natin. Siya ay sumasabay sa ating paglalakbay, nakikinig sa ating katahimikan, at nagpapahayag ng Kanyang sarili sa mga karaniwang sandali ng ating buhay. Hindi Siya malayo—Siya ay malapit, higit pa sa ating inaakala.

Habang tayo ay nagpapatuloy sa ating paglalakbay sa mundong ito, patuloy nating tawagin ang Kanyang pangalan nang may pananampalataya at pagpapakumbaba. Hilingin natin na tayo ay Kanyang gabayan, palakasin, at samahan—lalo na sa mga panahong tayo ay nanghihina at naliligaw. Sapagkat sa gitna ng mga pagsubok at tukso, ang Kanyang biyaya ay laging sapat at ang Kanyang pag-ibig ay hindi nagmamaliw.

Sa gitna ng ingay, abala, at pagsubok ng ating pang-araw-araw na buhay, hinahanap ba natin at kinikilala ang buhay na presensya ni Hesus sa atin—at kapag Siya ay nagpakita, handa ba tayong makinig, magtiwala, at sumunod sa Kanya nang buong puso? —Marino J. Dasmarinas