Reflection for November 14 Saturday of the 32nd Week in Ordinary Time: Luke 18:1-8

Gospel: Luke 18:1-8

Jesus told his disciples a parable about the necessity for them to pray always without becoming weary. He said, “There was a judge in a certain town who neither feared God nor respected any human being. And a widow in that town used to come to him and say, ‘Render a just decision for me against my adversary.’ 

For a long time the judge was unwilling, but eventually he thought, ‘While it is true that I neither fear God nor respect any human being, because this widow keeps bothering me I shall deliver a just decision for her lest she finally come and strike me.’” The Lord said, “Pay attention to what the dishonest judge says. 

Will not God then secure the rights of his chosen ones who call out to him day and night? Will he be slow to answer them? I tell you, he will see to it that justice is done for them speedily. But when the Son of Man comes, will he find faith on earth?”

+ + + + + + +

Reflection:

After the death of Mother Teresa, a book about her titled Come Be My Light was published. It contained her letters revealing her struggles with her own faith. She shared that she had not experienced the presence of God since the founding of her religious congregation in 1948.

Despite the emptiness she felt, Mother Teresa never gave up on her mission of helping the poor and the abandoned. She remained faithful to her daily routine of waking up at 4:30 in the morning to pray and converse with Jesus.

What do we do when it seems that Jesus is deaf to our prayers? What do we do when we see no visible signs that He is answering us? Do we give up and simply walk away from Him? Or do we continue to hold on to Jesus, persist in our prayers, and hope that somehow we will see signs of His response?

In the Gospel, Jesus tells His disciples a parable about the necessity of praying always without becoming weary. He tells them about a dishonest judge who neither feared God nor respected any human being.

There was also a widow who kept approaching the judge, asking him to grant her justice. Because of her persistence, the judge finally listened to her and granted her request. Then the Lord said, "Pay attention to what the dishonest judge says. Will not God then secure the rights of his chosen ones who call out to him day and night? Will he be slow to answer them?"

God's Word is always alive and continues to speak to us. What Jesus is teaching us is that we must remain prayerful and never give up, even when we see no visible signs of His response.

Mother Teresa's life teaches us a beautiful lesson: we do not need to feel God's presence every moment to remain faithful to Him. We do not need to see immediate answers to our prayers before we continue serving Him. Sometimes, our faith is tested precisely when God seems silent. Yet it is during these moments that we are called to trust Him even more deeply.

In our short journey through this world, we will encounter disappointments, failures, and struggles. There will be moments when our prayers seem unanswered, when our hearts grow weary, and when we wonder whether God hears our cries. Yet these trials must never lead us to abandon our faith. Instead, let us remain persistent in our prayers, continue to trust in the Lord, and never cease believing in Him.

Let us remember that prayer is not simply about receiving what we ask for; it is also about remaining connected to Jesus. Even when we cannot feel His presence or understand His ways, He invites us to remain close to Him. Let us never allow unanswered prayers, disappointments, or life's difficulties to separate us from the Lord.

When God seems silent, when our prayers appear unanswered, and when our hearts grow weary, will we still choose to kneel before Him, hold on to our faith, and continue loving and serving Him just as Mother Teresa did?—Marino J. Dasmarinas

Ang Mabuting Balita para Nobyembre 14 Sabado sa Ika-32 Linggo sa Karaniwang Panahon: Lucas 18:1-8

Mabuting Balita: Lucas 18:1-8

Noong panahong iyon, isinaysay ni Jesus ang isang talinghaga upang ituro sa kanila na dapat silang manalanging lagi at huwag manghinawa."Sa isang lunsod," wika niya, "may isang hukom na hindi natatakot sa Diyos at walang taong iginagalang. Sa lunsod ding yaon ay may isang babaing balo na punta nang punta sa hukom at humihingi ng katarungan. Tinanggihan siya ng hukom sa loob ng ilang panahon. 

Ngunit ng malaunan ay nasabi nito sa sarili: 'Bagamat hindi ako natatakot sa Diyos ni gumagalang kaninuman, igagawad ko na ang katarungang hinihingi ng babaing ito sapagkat lagi niya akong ginagambala-- baka pa ako mainis sa kapaparito niya.'" 

At sinabi ng Panginoon, "Narinig ninyo ang sinabi ng masamang hukom. Hindi ipagkakait ng Diyos ang katarungan sa kanyang mga hinirang na dumaraing sa kanya araw-gabi, bagama't tila nagtatagal iyon. Sinasabi ko sa inyo, agad niyang igagawad sa kanila ang katarungan. Ngunit pagdating ng Anak ng Tao sa daigdig na ito, may makikita kaya siyang mga taong nananalig sa kanya?"

+ + + + + + +

Repleksyon:

Matapos pumanaw si Santa Teresa ng Calcutta, inilathala ang isang aklat tungkol sa kanya na pinamagatang Come Be My Light. Nilalaman ng aklat na ito ang kanyang mga liham na naglalahad ng kanyang mga pakikibaka sa pananampalataya. Ibinahagi niya na mula nang itatag niya ang kanyang kongregasyong panrelihiyon noong 1948 ay hindi na niya muling nadama ang presensya ng Diyos.

Sa kabila ng matinding kahungkagang kanyang nararamdaman, hindi kailanman sumuko si Santa Teresa sa kanyang misyon na tumulong sa mga mahihirap at mga pinabayaan ng lipunan. Nanatili siyang tapat sa kanyang nakagawiang paggising araw-araw nang alas-kuwatro y medya ng madaling-araw upang manalangin at makipag-usap kay Hesus.

Ano ang ginagawa natin kapag tila bingi si Hesus sa ating mga panalangin? Ano ang ginagawa natin kapag wala tayong nakikitang anumang palatandaan na sinasagot Niya ang ating mga panalangin? Susuko na lamang ba tayo at tatalikuran Siya? O patuloy tayong kakapit kay Hesus, magtitiyaga sa pananalangin, at aasa na balang araw ay makikita rin natin ang mga palatandaan ng Kanyang tugon?

Sa Ebanghelyo, nagkuwento si Hesus sa Kanyang mga alagad ng isang talinghaga tungkol sa kahalagahan ng palagiang pananalangin at hindi panghihina ng loob. Isinalaysay Niya ang tungkol sa isang hukom na hindi natatakot sa Diyos at walang paggalang sa sinumang tao.

Mayroon ding isang balong babae na paulit-ulit na lumalapit sa hukom upang hilingin ang katarungan. Dahil sa kanyang pagpupursige, sa wakas ay pinakinggan siya ng hukom at pinagbigyan ang kanyang kahilingan. Pagkatapos ay sinabi ng Panginoon, "Pakinggan ninyo ang sinabi ng di-makatarungang hukom. Hindi ba ipagkakaloob ng Diyos ang katarungan sa Kanyang mga hinirang na dumaraing sa Kanya araw at gabi? Magpapabukas-bukas pa ba Siya ng pagtulong sa kanila?"

Laging buhay ang Salita ng Diyos at patuloy itong nakikipag-usap sa atin! Ang itinuturo sa atin ni Hesus ay dapat tayong maging paladasal at huwag mawalan ng pag-asa, kahit wala tayong nakikitang palatandaan na sinasagot Niya ang ating mga panalangin.

May magandang aral tayong matututunan sa buhay ni Santa Teresa: hindi natin kailangang palaging maramdaman ang presensya ng Diyos upang manatili tayong tapat sa Kanya. Hindi rin natin kailangang makita agad ang sagot sa ating mga panalangin bago tayo magpatuloy sa paglilingkod sa Kanya. May mga pagkakataong sinusubok ang ating pananampalataya lalo na kapag tila tahimik ang Diyos. Ngunit sa mga ganitong sandali, higit tayong inaanyayahang magtiwala sa Kanya.

Sa maikling paglalakbay natin sa mundong ito, darating ang mga kabiguan, pagkatalo, at iba't ibang pagsubok. May mga pagkakataong tila walang sagot ang ating mga panalangin, nanghihina ang ating kalooban, at napapatanong tayo kung naririnig ba ng Diyos ang ating mga pagsusumamo.

Ngunit hindi kailanman dapat maging dahilan ang mga pagsubok na ito upang talikuran natin ang ating pananampalataya. Sa halip, magpatuloy tayo sa matiyagang pananalangin, magtiwala sa Panginoon, at huwag mawalan ng pananalig sa Kanya.

Ang pananalangin ay hindi lamang tungkol sa pagtanggap ng mga bagay na hinihiling natin sa Diyos. Ito rin ay tungkol sa pagpapanatili ng ating malalim na ugnayan kay Hesus. Kahit hindi natin maramdaman ang Kanyang presensya o maunawaan ang Kanyang mga pamamaraan, inaanyayahan Niya tayong manatiling malapit sa Kanya. Huwag nating hayaang ilayo tayo sa Panginoon ng mga panalanging tila hindi sinasagot, mga kabiguan, at mga paghihirap sa buhay.

Kapag tila tahimik ang Diyos, kapag parang walang sagot ang ating mga panalangin, at kapag nanghihina na ang ating kalooban, pipiliin pa rin ba nating lumuhod sa Kanyang harapan, kumapit sa ating pananampalataya, at patuloy na magmahal at maglingkod sa Kanya gaya ng ginawa ni Santa Teresa?—Marino J. Dasmarinas

Reflection for November 13 Friday of the 32st Week in Ordinary Time: Luke 17:26-37

Gospel: Luke 17:26-37

Jesus said to his disciples: “As it was in the days of Noah, so it will be in the days of the Son of Man; they were eating and drinking, marrying and giving in marriage up to the day that Noah entered the ark, and the flood came and destroyed them all. Similarly, as it was in the days of Lot: they were eating, drinking, buying, selling, planting, building; on the day when Lot left Sodom, fire and brimstone rained from the sky to destroy them all.   

So it will be on the day the Son of Man is revealed. On that day, someone who is on the housetop and whose belongings are in the house must not go down to get them, and likewise one in the field must not return to what was left behind. Remember the wife of Lot.  

Whoever seeks to preserve his life will lose it, but whoever loses it will save it. I tell you, on that night there will be two people in one bed; one will be taken, the other left. And there will be two women grinding meal together; one will be taken, the other left.” They said to him in reply, “Where, Lord?” He said to them, “Where the body is, there also the vultures will gather.”

+ + + + +  + +

Reflection:

Are we afraid of the end times?

Of course, we all are. In our Gospel reading this Friday, Jesus speaks of frightening scenarios that will take place in the end times. He refers to destructive events similar to those that happened during the time of Noah, when everyone on the face of the earth perished except Noah and those who were with him in the ark.

A similar destruction happened in the cities of Sodom and Gomorrah, where the people had become exceedingly sinful. They committed despicable acts, including grave sexual sins, thereby incurring the wrath of Yahweh.

Our own end time will eventually come. We cannot prevent it from happening because death is part of our earthly existence. But do we have any say in what awaits us after our earthly life ends? Will it be eternal suffering or eternal peace with God? We do not know when our final hour will come, nor do we know what tomorrow holds. However, Jesus' words to His disciples in the Gospel serve as a timely reminder for all of us to straighten our lives and prepare ourselves for eternity.

Let us not waste the precious time that God has given us. Let us leave behind everything that leads us into sin while we still have the opportunity to change. We must take seriously Jesus' call to repentance because sin has never brought anything truly good into our lives. Instead, it has made our lives miserable, distanced us from God, and weakened our relationship with Him. If we refuse to turn away from sin, it will continue to destroy our peace, our relationships, and eventually our souls.

The thought of the end times should not merely frighten us; it should awaken us. Rather than spend our days worrying about when the end will come, let us focus on how we live each day. Let us nurture our relationship with Jesus, practice forgiveness, extend compassion to those in need, and remain faithful to God even when life becomes difficult. We do not know when our earthly journey will end, but we can choose how we live that journey—with faith, repentance, love, and obedience to God.

After all, our greatest preparation for eternity is not fear of the end but a life faithfully lived with Jesus. If our earthly life were to end today, would we be ready to face God with peaceful and repentant hearts, or would we still be holding on to the very sins that keep us away from Him?—Marino J. Dasmarinas

Ang Mabuting Balita at Repleksyon sa Nobyembre 13 Biyernes sa Ika-32 Linggo ng Karaniwang Panahon: Lucas 17:26-37

Mabuting Balita: Lucas 17:26-37

Noong panahong iyon, sinabi nin Hesus sa kanyang mga alagad, "Ang pagparito ng Anak ng Tao ay matutulad sa kapanahunan ni Noe. Noon, ang mga tao'y nagsisikain at nagsisiinom, nag-aasawa, hanggang sa araw na sumakay si Noe sa daong. Dumating ang baha at namatay silang lahat.

Gayon din noong panahon ni Lot -- ang mga tao'y nagsisikain at nagsisiinom, namimili at nagbibili, nagtatanim, at nagtatayo ng bahay. Ngunit nang araw na umalis si Lot sa Sodoma, umulan ng apoy at asupre at natupok silang lahat. Gayon din sa pagdating ng Anak ng Tao.  

"Sa araw na iyon, ang nasa bubungan ay huwag ng bumaba upang kunin ang kanyang mga ari-arian sa loob ng bahay. Ang nasa bukid ay huwag nang umuwi. Alalahanin ninyo ang nangyari sa asawa ni Lot. Ang sinumang magsikap na iligtas ang kanyang buhay ay mawawalan nito; ngunit ang sinumang mawalan ng kanyang buhay ay siyang makapagliligtas nito.  

Sinasabi ko sa inyo: may dalawang lalaking natutulog sa isang higaan sa gabing iyon; kukunin ang isa at iiwan ang isa. May dalawang babaing magkasamang gumigiling; kukunin ang isa at iiwan ang isa.

May dalawang lalaking gumagawa sa bukid; kukunin ang isa at iiwan ang isa." "Saan po, Panginoon,?" tanong ng kanyang mga alagad. Sumagot siya, "Kung saan naroon ang mga bangkay, doon naman nagkakatipon ang mga buwitre."

+ + + + + + +

Repleksyon:

Natatakot ba tayo sa katapusan ng mundo?

Siyempre, natatakot tayong lahat. Sa ating Ebanghelyo ngayong Biyernes, binabanggit ni Hesus ang mga nakatatakot na pangyayaring magaganap sa mga huling araw. Inihalintulad Niya ito sa mga mapanirang pangyayaring naganap noong panahon ni Noe, nang malipol ang lahat ng tao sa ibabaw ng mundo maliban kay Noe at sa mga kasama niya sa loob ng arka.

Gayundin ang mapaminsalang pangyayaring naganap sa mga lungsod ng Sodoma at Gomorra, kung saan naging lubhang makasalanan ang mga tao. Gumawa sila ng mga karumal-dumal na bagay, kabilang ang mabibigat na kasalanang seksuwal, kaya't nagbunga ito ng poot ng Diyos.

Darating din ang takdang panahon ng pagtatapos ng ating buhay dito sa mundo. Hindi natin ito maiiwasan sapagkat bahagi ito ng ating pagiging tao at ng ating buhay sa lupa. Ngunit mayroon ba tayong magagawa upang maihanda ang ating sarili sa kung ano ang naghihintay sa atin pagkatapos ng ating buhay dito sa mundo? Ito ba ay walang hanggang pagdurusa o walang hanggang kapayapaan kapiling ang Diyos?

Hindi natin alam kung kailan darating ang huling sandali ng ating buhay, ni hindi natin alam kung ano ang mangyayari bukas. Gayunman, ang mga salitang binitiwan ni Hesus sa Kanyang mga alagad sa Ebanghelyo ay isang napapanahong paalala sa ating lahat na ituwid ang ating pamumuhay at ihanda ang ating sarili para sa buhay na walang hanggan.

Huwag nating sayangin ang mahalagang panahong ipinagkaloob sa atin ng Diyos. Iwanan natin ang lahat ng bagay na nagtutulak sa atin na magkasala habang may pagkakataon pa tayong magbago. Seryosohin natin ang panawagan ni Hesus na magsisi at magbalik-loob sa Diyos sapagkat walang kabutihang tunay na naidudulot sa atin ang kasalanan.

Sa halip, ginagawa nitong miserable ang ating buhay, inilalayo tayo sa Diyos, at pinahihina ang ating ugnayan sa Kanya. Kung patuloy tayong kakapit sa kasalanan at tatangging talikuran ito, unti-unti nitong sisirain ang ating kapayapaan, ang ating mga relasyon sa kapwa, at sa huli, pati ang ating kaluluwa.

Hindi lamang dapat magdulot sa atin ng takot ang pag-iisip tungkol sa mga huling araw; nararapat din itong gumising sa ating kamalayan. Sa halip na gugulin natin ang ating mga araw sa pag-aalala kung kailan darating ang wakas, ituon natin ang ating pansin sa kung paano tayo namumuhay sa bawat araw. Pagyamanin natin ang ating ugnayan kay Hesus, matuto tayong magpatawad, magpakita ng malasakit sa mga nangangailangan, at manatiling tapat sa Diyos kahit nagiging mahirap ang ating buhay.

Hindi natin alam kung kailan magtatapos ang ating paglalakbay dito sa mundo, ngunit may kapangyarihan tayong piliin kung paano natin ito tatahakin—nang may pananampalataya, pagsisisi, pagmamahal, at pagsunod sa kalooban ng Diyos.

Ang pinakamabuting paghahanda natin para sa buhay na walang hanggan ay hindi ang mamuhay sa takot sa katapusan ng mundo kundi ang mamuhay nang tapat at malapit kay Hesus.

Kung sakaling matapos ang ating buhay dito sa mundo sa araw na ito, handa na ba tayong humarap sa Diyos nang may payapa at nagsisising puso? O patuloy pa rin ba tayong kumakapit sa mga kasalanang siyang naglalayo sa atin sa Kanya? Huwag na nating hintaying dumating ang huling sandali bago tayo magbago. Habang may panahon pa, manumbalik na tayo sa Diyos.— Marino J. Dasmarinas

Reflection for Thursday November 12 Memorial of Saint Josaphat, Bishop and Martyr: Luke 17:20-25

Gospel: Luke 17:20-25

Asked by the Pharisees when the Kingdom of God would come, Jesus said in reply, “The coming of the Kingdom of God cannot be observed, and no one will announce, ‘Look, here it is,’ or, ‘There it is.’ For behold, the Kingdom of God is among you.”   

Then he said to his disciples, “The days will come when you will long to see one of the days of the Son of Man, but you will not see it. There will be those who will say to you, ‘Look, there he is,’ or ‘Look, here he is.’ Do not go off, do not run in pursuit. 

For just as lightning flashes and lights up the sky from one side to the other, so will the Son of Man be in his day. But first he must suffer greatly and be rejected by this generation.”

+ + + + +  + +

Reflection:

Is the kingdom of God in our hearts already?

We already have the Kingdom of God in our hearts when we welcome Jesus into our lives and allow Him to reign over us. We experience His Kingdom when we feel His love within us, when our hearts are filled with peace and contentment, and when our lives reflect His goodness, mercy, and compassion.

Yet, many of us, including some of our politicians today, continue to seek the kingdom of this world. We accumulate wealth, sometimes even through corruption. We acquire vast properties and possessions as though we were building kingdoms that would last forever. But these earthly kingdoms will eventually fade away.

No matter how much wealth we accumulate or how much power we possess, we will leave everything behind when our time on earth comes to an end. Let us never forget that we came into this world with nothing, and we will leave this world with nothing.

What price are we willing to pay just to build our earthly kingdoms? Are we willing to sacrifice our integrity, abandon our faith, and even sell our souls to the devil just to acquire worldly wealth and power?

Let us wake up before it is too late! We must never allow greed and our endless desire for material possessions to lead us away from God. Otherwise, the earthly kingdoms we struggle so hard to build could become the very things that lead us away from eternal life.

In our Gospel for this Thursday, the Pharisees asked Jesus when the Kingdom of God would come. Jesus replied, “The coming of the Kingdom of God cannot be observed, and no one will announce, ‘Look, here it is,’ or, ‘There it is.’ For behold, the Kingdom of God is among you” (Luke 17:20–21).

Indeed, the Kingdom of God is already in our midst. It cannot be physically seen or measured, nor can it be bought with any amount of money. It is not established through wealth, political influence, power, or earthly recognition. Rather, God's Kingdom becomes present in our lives when we welcome Jesus, accept His teachings, and allow Him to reign in our hearts.

Let us not spend our entire lives building earthly kingdoms that we will eventually leave behind. Instead, let us allow Jesus to establish His Kingdom in our hearts. Let us make room for Him through humility, love, forgiveness, generosity, and faithful service to others. For when Jesus truly reigns in our hearts, we discover the peace, joy, and contentment that no amount of earthly wealth can ever provide.

As we continue building our lives here on earth, what kind of kingdom are we really building: one that will perish when we die, or one that will lead us to eternal life with God?— Marino J. Dasmarinas

Ang Mabuting Balita at Repleksyon Huwebes Nobyembre 12 Paggunita kay San Josafat, obispo at martir: Lucas 17:20-25

Mabuting Balita: Lucas 17:20-25

Noong panhong iyon, si Jesus ay tinanong ng mga Pariseo kung kailan itatatag ang kaharian ng Diyos. Sumagot siya, "Ang pagsisimula ng paghahari ng Diyos ay walang makikitang palatandaan. at wala ring magsasabing nagsisimula na roon o rini. Sapagkat ang totoo'y nagsimula nang maghari ang Diyos sa puso ng mga nananalig sa kanya."

At sinabi niya sa mga alagad, "Darating ang panahong hahangarin ninyong ang isa sa mga araw ng Anak ng Tao, ngunit hindi ninyo makikita iyon. at may magsasabi sa inyo, "Naroon siya! o, 'Narini siya!'

Huwag kayong pumunta upang siya'y hanapin. Sapagkat pagsapit ng takdang araw, ang Anak ng Tao'y darating na parang kidlat. Ngunit kailangan muna siyang magbata ng maraming hirap, at itakwil ng mga tao sa ngayon." 

+ + + + + + +

Repleksyon:

Nasa ating mga puso naba ang kaharian ng Diyos?

Nasa ating mga puso na ang Kaharian ng Diyos kapag tinatanggap natin si Hesus sa ating buhay at hinahayaan natin Siyang maghari sa atin. Nararanasan natin ang Kanyang Kaharian kapag nadarama natin ang Kanyang pagmamahal, kapag napupuspos ng kapayapaan at kapanatagan ang ating mga puso, at kapag naipapakita sa ating pamumuhay ang Kanyang kabutihan, awa, at malasakit sa kapwa.

Gayunman, marami sa atin, kabilang na ang ilan sa ating mga politiko sa kasalukuyan, ang patuloy na naghahangad ng kaharian ng mundong ito. Nag-iipon tayo ng kayamanan, kung minsan ay sa pamamagitan pa ng katiwalian o kurapsyon. Nagkakamal tayo ng malalawak na ari-arian at maraming pag-aari na para bang nagtatayo tayo ng mga kahariang magtatagal magpakailanman.

Ngunit darating ang panahon na maglalaho rin ang mga kahariang ito. Gaano man karami ang ating naipong kayamanan o gaano man kalaki ang kapangyarihang ating taglay, darating ang araw na iiwan natin ang lahat ng ito. Huwag nating kalilimutan na wala tayong dalang anuman nang tayo ay isilang sa mundong ito, at wala rin tayong anumang madadala sa ating paglisan dito.

Ano nga ba ang handa nating isakripisyo para lamang makapagtayo ng sarili nating kahariang makamundo? Handa ba nating talikuran ang ating katapatan, isuko ang ating pananampalataya, at ipagbili pa ang ating kaluluwa sa demonyo para lamang makamit ang kayamanan at kapangyarihan ng mundong ito? Gumising nawa tayo bago mahuli ang lahat!

Huwag nating hayaang ilayo tayo ng kasakiman at walang katapusang paghahangad sa mga materyal na bagay mula sa Diyos. Kung hindi tayo magbabago, ang mga kahariang makamundo na pinaghihirapan nating itayo ay maaari pang maging dahilan ng ating paglayo sa Diyos at sa buhay na walang hanggan.

Sa ating Ebanghelyo ngayong Huwebes, tinanong si Hesus ng mga Pariseo kung kailan darating ang Kaharian ng Diyos. Sumagot si Hesus: “Ang pagdating ng Kaharian ng Diyos ay hindi mamamasdan ng ating mga mata, at walang magsasabi, ‘Narito!’ o ‘Nariyan!’ Sapagkat ang Kaharian ng Diyos ay nasa piling na ninyo” (Lucas 17:20–21).

Tunay ngang nasa piling na natin ang Kaharian ng Diyos. Hindi ito pisikal na nakikita o nasusukat, ni hindi ito nabibili ng anumang halaga ng salapi. Hindi ito naitatatag sa pamamagitan ng kayamanan, impluwensiyang pampulitika, kapangyarihan, o pagkilala ng mundo. Sa halip, naipapamalas ang Kaharian ng Diyos sa ating buhay kapag tinatanggap natin si Hesus, isinasabuhay ang Kanyang mga aral, at hinahayaan natin Siyang maghari sa ating mga puso.

Huwag nating gugulin ang buong buhay natin sa pagtatayo ng mga kahariang makamundo na tiyak din naman nating iiwan balang-araw. Sa halip, hayaan nating itatag ni Hesus ang Kanyang Kaharian sa ating mga puso. Bigyan natin Siya ng puwang sa ating buhay sa pamamagitan ng pagpapakumbaba, pagmamahal, pagpapatawad, pagkabukas-palad, at tapat na paglilingkod sa ating kapwa.

Sapagkat kapag tunay na naghahari si Hesus sa ating mga puso, matatagpuan natin ang kapayapaan, kagalakan, at kapanatagang hindi kailanman kayang ibigay ng anumang yaman ng mundong ito.

Habang patuloy tayong nagsisikap na magtagumpay sa buhay na ito, tanungin natin ang ating mga sarili: Anong uri ng kaharian ba ang tunay nating itinatayo—isang kahariang maglalaho sa oras ng ating kamatayan, o isang kahariang maglalapit sa atin sa buhay na walang hanggan kapiling ang Diyos?—Marino J. Dasmarinas

Reflection for Wednesday November 11 Memorial of Saint Martin of Tours, Bishop: Luke 17:11-19

Gospel: Luke 17:11-19

As Jesus continued his journey to Jerusalem, he traveled through Samaria and Galilee. As he was entering a village, ten lepers met him. They stood at a distance from him and raised their voices, saying, "Jesus, Master! Have pity on us! And when he saw them, he said, "Go show yourselves to the priests. 

As they were going they were cleansed. And one of them, realizing he had been healed, returned, glorifying God in a loud voice; and he fell at the feet of Jesus and thanked him. He was a Samaritan. Jesus said in reply, "Ten were cleansed, were they not? Where are the other nine?

Has none but this foreigner returned to give thanks to God? Then he said to him, "Stand up and go; your faith has saved you."

+ + + + + + +

Reflection:

Do we always thank the Lord for the countless blessings He showers upon us?

After Jesus healed the ten lepers, only one returned to thank Him—a Samaritan, someone who was not a member of the Jewish faith. That is why Jesus asked, “Ten were cleansed, were they not? Where are the other nine?” (Luke 17:17). Indeed, what happened to the other nine, who were also members of the Jewish faith?

Jesus must have been pleased that one of them returned to express his gratitude. Perhaps He was expecting all ten to come back and thank Him for the wonderful healing they had received. But only one returned. The other nine were nowhere to be found. They were eager to receive favors from Jesus, but once they received what they wanted, they simply disappeared.

Isn't this sometimes true of us as well? We earnestly pray when we need something from the Lord. We plead with Him, ask for His help, and promise to be faithful to Him. Yet, when our prayers are answered and we receive what we have been asking for, we sometimes forget Jesus. We become so occupied with our blessings that we forget the One who gave them to us.

Sadly, this attitude is not limited to our relationship with Jesus. Even when our family members, friends, and people we hardly know do something good for us, we sometimes forget to acknowledge their kindness. We receive their goodness but occasionally fail to express our gratitude. This reveals how forgetful and ungrateful we can sometimes be.

But shouldn't our hearts always be filled with gratitude? Every blessing we receive is an opportunity to recognize God's goodness and love in our lives. Even when life becomes difficult, we still have countless reasons to thank Him. We may not always receive everything we ask for, but we can always find something to be grateful for.

Let us reflect on our relationship with Jesus. Have we thanked Him for the many blessings He continues to give us? For example, every morning, we receive the precious blessing of another day of life. We open our eyes, breathe, and are given another opportunity to love, serve, forgive, and become better persons. Do we always thank the Lord for this wonderful gift? Is expressing our gratitude to Him the first thing we do when we wake up each morning?

Let us always be grateful to Jesus for our lives, our health, our families, and all the blessings we receive. We do not thank the Lord because He needs our gratitude; rather, we thank Him because we recognize and deeply appreciate His goodness and love toward us. Our gratitude is a humble acknowledgment that everything we have is a gift from Him.

Let us not be like the nine who received healing but failed to return and give thanks. Instead, let us be like the one Samaritan who remembered Jesus, returned to Him, and expressed his gratitude. May we never become so preoccupied with receiving blessings that we forget the One who blesses us.

When we wake up tomorrow morning, will we immediately ask Jesus for something again, or will we first fall on our knees, thank Him for the gift of another day, and show Him through our words and actions how grateful we are for His endless goodness?—Marino J. Dasmarinas

Ang Mabuting Balita at Repleksyon Miyerkules Nobyembre 11, Paggunita San Martin ng Tours, obispo: Lucas 17:11-19

Mabuting Balita: Lucas 17:11-19

Sa paglalakbay ni Hesus patungong Jerusalem, nagdaan siya sa hangganan ng Samaria at Galilea. Nang papasok na siya sa isang nayon, siya’y sinalubong ng sampung ketongin. Tumigil sila malayu-layo at humiyaw ng: “Hesus! Panginoon! Mahabag po kayo sa amin!” nang makita sila ay sinabi niya, “Humayo kayo at pakita sa mga saserdote.”

At samantalang sila’y naglalakad, gumaling sila. Nang mapuna ng isa na siya’y magaling na, nagbalik siyang sumisigaw ng pagpupuri sa Diyos. Nagpatirapa siya sa paanan ni Hesus at nagpasalamat. Ang taong ito’y Samaritano.

“Hindi ba sampu ang gumaling?” tanong ni Hesus. “Nasan ang siyam? Wala bang nagbalik at nagpuri sa Diyos kundi ang dayuhang ito?” Sinabi sa kanya ni Hesus, “Tumindig ka’t humayo sa iyong lakad! Pinagaling ka dahil sa iyong pananalig. 

+ + + + + + +  

Repleksyon:

Lagi ba tayong nagpapasalamat sa Panginoon sa napakaraming biyayang patuloy Niyang ipinagkakaloob sa atin?

Matapos pagalingin ni Jesus ang sampung ketongin, isa lamang ang nagbalik upang magpasalamat sa Kanya—isang Samaritano, isang taong hindi kabilang sa pananampalatayang Judio. Kaya nga nagtanong si Jesus, “Hindi ba sampu ang pinagaling? Nasaan ang siyam?” (Lucas 17:17). Tunay nga, nasaan ang siyam na iba pa na kabilang din sa pananampalatayang Judio?

Tiyak na ikinatuwa ni Jesus na may isa sa kanila na nagbalik upang magpasalamat. Marahil, inaasahan Niyang babalik ang lahat ng sampu upang ipahayag ang kanilang pasasalamat sa dakilang pagpapagaling na kanilang tinanggap. 

Ngunit isa lamang ang nagbalik. Hindi na nakita pa ang siyam na iba pa. Sabik silang tumanggap ng biyaya mula kay Jesus, ngunit nang makuha na nila ang kanilang hinihiling, tila nakalimutan na nila Siya.

Hindi ba't ganito rin kung minsan ang nangyayari sa atin? Marubdob tayong nananalangin kapag mayroon tayong pangangailangan sa Panginoon. Nagmamakaawa tayo sa Kanya, humihingi ng tulong, at nangangakong magiging tapat sa Kanya. 

Ngunit kapag sinagot na Niya ang ating mga panalangin at natanggap na natin ang ating hinihiling, kung minsan ay nakakalimutan na natin si Jesus. Masyado tayong nagiging abala sa pagtamasa ng ating mga biyaya kaya nalilimutan natin kung sino ang pinagmumulan ng mga ito.

Nakalulungkot, hindi lamang sa ating pakikipag-ugnayan kay Jesus nangyayari ang ganitong pag-uugali. Maging sa ating mga kapamilya, kaibigan, at maging sa mga taong hindi natin gaanong kakilala na gumagawa ng kabutihan para sa atin, kung minsan ay nakakalimutan nating kilalanin at pasalamatan ang kanilang kabutihan. 

Tinatanggap natin ang kanilang tulong at kabaitan, ngunit paminsan-minsan ay nakakalimutan nating ipahayag ang ating pasasalamat. Ipinakikita lamang nito kung gaano tayo kadaling makalimot at maging walang utang na loob.

Ngunit hindi ba't nararapat lamang na laging mapuno ng pasasalamat ang ating mga puso? Bawat biyayang tinatanggap natin ay pagkakataong kilalanin ang kabutihan at pagmamahal ng Diyos sa ating buhay. 

Kahit nagdaranas tayo ng mga pagsubok at paghihirap, marami pa rin tayong dahilan upang magpasalamat sa Kanya. Maaaring hindi natin palaging natatanggap ang lahat ng ating hinihiling, ngunit lagi tayong may dahilan upang magpasalamat.

Pagnilayan natin ang ating pakikipag-ugnayan kay Jesus. Nagpapasalamat ba tayo sa Kanya sa napakaraming biyayang patuloy Niyang ipinagkakaloob sa atin? Halimbawa, tuwing umaga, pinagkakalooban tayo ng napakahalagang biyaya ng panibagong araw ng buhay. 

Nagigising tayo, nakakahinga, at binibigyan ng pagkakataong magmahal, maglingkod, magpatawad, at maging mas mabuting tao. Nagpapasalamat ba tayo sa Panginoon sa napakagandang kaloob na ito? Pasasalamat ba sa Kanya ang una nating ginagawa pagkagising natin tuwing umaga?

Lagi tayong magpasalamat kay Jesus para sa ating buhay, kalusugan, pamilya, at sa lahat ng biyayang tinatanggap natin. Hindi tayo nagpapasalamat sa Panginoon dahil kailangan Niya ang ating pasasalamat. Nagpapasalamat tayo dahil kinikilala at lubos nating pinahahalagahan ang Kanyang kabutihan at pagmamahal sa atin. Ang ating pasasalamat ay mapagpakumbabang pagkilala na ang lahat ng mayroon tayo ay kaloob mula sa Kanya.

Huwag tayong maging katulad ng siyam na ketongin na pinagaling ngunit hindi na nagbalik upang magpasalamat. Sa halip, tularan natin ang isang Samaritano na nakaalala kay Jesus, nagbalik sa Kanya, at nagpahayag ng taos-pusong pasasalamat. Huwag nawa tayong maging labis na abala sa pagtanggap ng mga biyaya hanggang sa makalimutan natin ang Diyos na nagkakaloob ng mga ito.

Bukas ng umaga, pagkagising natin, hihingi na naman ba tayo agad ng panibagong biyaya kay Jesus, o luluhod muna tayo upang magpasalamat sa kaloob Niyang panibagong araw ng buhay at ipakita sa pamamagitan ng ating mga salita at gawa kung gaano natin pinahahalagahan ang Kanyang walang hanggang kabutihan?—Marino J. Dasmarinas

Reflection for Tuesday November 10 Memorial of Saint Leo the Great, Pope and Doctor of the Church: Luke 17:7-10

Gospel: Luke 17:7-10

Jesus said to the Apostles: "Who among you would say to your servant who has just come in from plowing or tending sheep in the field, 'Come here immediately and take your place at table'? Would he not rather say to him, 'Prepare something for me to eat. Put on your apron and wait on me while I eat and drink.  

You may eat and drink when I am finished'? Is he grateful to that servant because he did what was commanded? So should it be with you. When you have done all you have been commanded, say, 'We are unprofitable servants; we have done what we were obliged to do.'"

+ + + + + + +

Reflection:

Do we sometimes question the existence of God? 

Once in a while, we go through difficult episodes in our lives that force us to question whether God truly exists. Because we have been taught that there is a God, we may immediately answer, “Yes, there is a God.” But deep in our hearts, we sometimes find ourselves asking again and again: If there is a God, why does suffering exist? Why do innocent people suffer? Why do our prayers sometimes seem to go unanswered?

We do not always know the answers to these very valid questions because there are times when God seems deaf to our cries and longings. During these moments, our faith is tested, our hearts become weary, and our minds are filled with questions. But who are we to question the majesty of God? We are but a speck in this vast world, mere servants and finite human beings who can easily lose hope whenever we are confronted with suffering.

Yet, despite our lowliness before this infinite and all-powerful God, it is perfectly human for us to ask Him questions. We can pour out our hearts before Him, express our anguish, and beg Him for answers. Why do we have to endure all these sufferings? Why does He sometimes seem silent when we desperately need Him? 

Let us bring these honest questions before God in prayer. He knows our hearts, understands our struggles, and sees every tear that falls from our eyes. Even when we cannot understand His ways, let us continue to seek His presence.

Despite all these sufferings, we who are still alive must never lose our faith. We must continue to hold on to the God who gave us life and the gift of faith. Otherwise, if we lose our faith, where will we go? Will we embrace evil and allow the Devil to take control of our lives? Of course not! None of us would want to surrender our lives to the Devil. Our sufferings may weaken us, but they must never be allowed to destroy our relationship with God.

The Devil is real, and he is always waiting for the right opportunity to lead us astray and gain control over our lives. He can use our disappointments, frustrations, and sufferings to tempt us to abandon our faith. However, the Devil is no match for the power of Jesus. This is why we must remain close to Jesus and take His teachings seriously, just as a faithful servant takes the teachings of his Lord to heart.

Let us remember that faith does not mean we will never question God, experience pain, or struggle with unanswered prayers. Rather, faith means that even when we do not understand what is happening in our lives, we continue to trust Him. We may not always receive the answers we desperately seek, but we can always turn to Jesus, who never abandons us.

When suffering makes us question God's existence and His love for us, will we allow our pain to drive us away from Him, or will we cling even more firmly to Jesus, trusting that His love and power are greater than all the suffering we could ever endure?—Marino J. Dasmarinas

Ang Mabuting Balita at Repleksyon Martes Nobyembre 10 Paggunita kay Dakilang Papa San Leon, pantas ng Simbahan: Lucas 17:7-10

Mabuting Balita: Lucas 17:7-10

Noong panahong iyon, sinabi ng Panginoon, "Ipalagay nating kayo'y may aliping nag-aararo, o nagpapastol kaya ng tupa. Pagkagaling niya sa bukid, sasabihin ba ninyo sa kanya, 'Halika at nang makakain ka na'? Hindi! Sa halip ay ganito ang sinasabi ninyo: 'Ipaghanda mo ako ng hapunan; magbihis ka, at silbihan mo ako habang ako'y kumakain. 

Kumain ka pagkakain ko.' Pinasasalamatan ba ang alipin dahil sa ginawa niya ang iniutos sa kanya? Gayon din naman kayo; kapag nagawa na ninyo ang lahat ng iniuutos sa inyo, sabihin ninyo, 'Kami'y mga aliping walang kabuluhan; tumupad lamang kami sa aming tungkulin.'"

+ + + + + + +

Repleksyon:

Mayroon ba talagang Diyos?

Paminsan-minsan, dumaraan tayo sa mahihirap na pagsubok sa buhay na nagtutulak sa atin na kuwestiyunin kung tunay nga bang may Diyos. Dahil itinuro sa atin na may Diyos, maaaring agad nating sabihin, “Oo, may Diyos.” Ngunit sa kaibuturan ng ating puso, kung minsan ay paulit-ulit pa rin nating itinatanong: Kung may Diyos, bakit may pagdurusa? Bakit nagdurusa ang mga inosente? Bakit kung minsan ay tila hindi sinasagot ang ating mga panalangin?

Hindi natin laging alam ang mga sagot sa mga makatuwirang tanong na ito sapagkat may mga pagkakataong tila bingi ang Diyos sa ating mga daing at pagsusumamo. Sa mga ganitong sandali, nasusubok ang ating pananampalataya, nanghihina ang ating puso, at napupuno ng mga katanungan ang ating isipan.

Ngunit sino ba tayo upang kuwestiyunin ang kadakilaan ng Diyos? Tayo ay tila isang munting tuldok lamang sa lawak ng mundong ito, mga abang lingkod at mga taong may hangganan na madaling panghinaan ng loob tuwing nahaharap tayo sa pagdurusa.

Gayunman, sa kabila ng ating kaliitan sa harap ng walang hanggan at makapangyarihang Diyos, likas lamang sa ating pagkatao na magtanong sa Kanya. Maaari nating ibuhos sa Kanya ang laman ng ating puso, ipahayag ang ating dalamhati, at taimtim na humingi ng mga kasagutan.

 Bakit kailangan nating pagdaanan ang lahat ng pagdurusang ito? Bakit kung minsan ay tila nananahimik Siya sa mga sandaling lubos nating kailangan ang Kanyang tulong? Dalhin natin sa Diyos ang mga tapat na katanungang ito sa pamamagitan ng panalangin.

Kilala Niya ang ating puso, nauunawaan Niya ang ating mga pinagdaraanan, at nakikita Niya ang bawat luhang pumapatak mula sa ating mga mata. Kahit hindi natin nauunawaan ang Kanyang mga pamamaraan, patuloy pa rin nating hanapin ang Kanyang presensya.

Sa kabila ng lahat ng pagdurusang ito, tayong mga nabubuhay ay hindi dapat mawalan ng pananampalataya. Patuloy tayong kumapit sa Diyos na nagkaloob sa atin ng buhay at ng kaloob na pananampalataya. Sapagkat kung mawawala ang ating pananampalataya, kanino pa tayo lalapit?

Yayakapin ba natin ang kasamaan at hahayaan si Satanas na kontrolin ang ating buhay? Siyempre hindi! Walang sinuman sa atin ang magnanais na isuko ang kanyang buhay kay Satanas. Maaaring pahinain tayo ng mga pagdurusa, ngunit hindi natin dapat hayaang sirain ng mga ito ang ating ugnayan sa Diyos.

Totoo si Satanas at ang kanyang mga alalay na mga demonyo, at lagi siyang naghihintay ng tamang pagkakataon upang iligaw tayo at makontrol ang ating buhay. Maaari niyang gamitin ang ating mga pagkabigo, pagkadismaya, at pagdurusa upang tuksuhin tayong talikuran ang ating pananampalataya.

Ngunit walang anumang kapangyarihan si Satanas na makapapantay sa kapangyarihan ni Hesus. Kaya naman, manatili tayong malapit kay Hesus at sudin natin ang Kanyang mga aral, gaya ng isang tapat na lingkod na buong pusong isinasabuhay ang mga tagubilin ng kanyang Panginoon.

Tandaan natin na ang pagkakaroon ng pananampalataya ay hindi nangangahulugang hindi na tayo magtatanong sa Diyos, makararanas ng sakit, o mahihirapan dahil sa mga panalanging tila hindi sinasagot. Sa halip, ang tunay na pananampalataya ay ang patuloy nating pagtitiwala sa Kanya kahit hindi natin nauunawaan ang mga nangyayari sa ating buhay. Maaaring hindi natin laging matanggap ang mga sagot na labis nating inaasam, ngunit lagi tayong maaaring lumapit kay Hesus na hindi kailanman nagpapabaya sa atin.

Kapag ang ating mga pagdurusa ay nagtutulak sa atin na kuwestiyunin ang pag-iral ng Diyos at ang Kanyang pagmamahal sa atin, hahayaan ba nating ilayo tayo ng ating mga paghihirap sa Kanya, o lalo pa tayong kakapit kay Hesus at magtitiwala na higit na makapangyarihan ang Kanyang pagmamahal kaysa sa lahat ng pagdurusang maaari nating maranasan?—Marino J. Dasmarinas

Reflection for Monday November 9 Feast of the Dedication of the Lateran Basilica in Rome: John 2:13-22

Gospel: John 2:13-22

Since the Passover of the Jews was near, Jesus went up to Jerusalem. He found in the temple area those who sold oxen, sheep, and doves, as well as the money-changers seated there. He made a whip out of cords and drove them all out of the temple area, with the sheep and oxen, and spilled the coins of the money-changers and overturned their tables, and to those who sold doves he said, “Take these out of here, and stop making my Father’s house a marketplace.” 

His disciples recalled the words of Scripture, Zeal for your house will consume me. At this the Jews answered and said to him, “What sign can you show us for doing this?” Jesus answered and said to them, “Destroy this temple and in three days I will raise it up.” The Jews said, “This temple has been under construction for forty-six years, and you will raise it up in three days?”  

But he was speaking about the temple of his Body. Therefore, when he was raised from the dead, his disciples remembered that he had said this, and they came to believe the Scripture and the word Jesus had spoken.

+ + + + + + +

Reflection:

What do we do when we go to church to pray or attend Holy Mass?

Do we go there simply to experience its solemn atmosphere, or do we go there with the desire to have a personal encounter with Jesus? The church is our place of worship and our safe refuge whenever we are burdened by life's challenges.

It is also where we encounter Jesus personally before, during, and after the celebration of the Holy Mass. It is where we can pour out our hearts to Him, seek His guidance, ask for His forgiveness, and find peace in His loving presence.

But do we still observe proper respect and discipline when we are inside the church? Do we still dip our fingers into the holy water font, make the sign of the cross, and genuflect with our eyes fixed on the tabernacle before entering the church? Do we remember to observe these sacred gestures whenever we leave and return to the church? These may seem like simple gestures, but they remind us that we are entering a sacred place where Jesus is truly present.

In our Gospel, we read about Jesus entering the temple. To His dismay, He found it in disarray because the people had turned the house of worship into a place of commerce. Those who were supposed to be there to worship God were instead conducting business and engaging in activities that had nothing to do with worship.

Therefore, to restore order and uphold the sanctity of the temple, Jesus angrily drove out those who were desecrating it. He wanted the temple to remain what it was meant to be: a house of prayer and a place where people could encounter God.

This is a good reminder for all of us whenever we go to church to attend Holy Mass or spend time in prayer. We go there to encounter Jesus, worship Him, and give Him glory and honor. The church is not a business office where wheeling and dealing takes place.

Neither is it a place for unnecessary conversations, distractions, or activities that take our attention away from God. It is a sacred place where we offer our prayers, deepen our relationship with Jesus, and allow His presence to touch and transform our hearts.

Whenever we go to church to pray or attend Holy Mass, let us do so with our hearts and minds focused on Jesus. Let us give Him our undivided attention and show Him the reverence He deserves. Let us remember that we do not go to church merely to fulfill an obligation; we go there because we need Jesus in our lives. We need His wisdom to guide us, His mercy to forgive us, His love to strengthen us, and His grace to sustain us.

In doing so, we will leave the church with renewed strength, deeper faith, and hope that will sustain and energize us as we once again face life's challenges. More importantly, may the Jesus we encounter inside the church remain alive in our hearts as we return to our homes, workplaces, and communities.

Let us therefore ask ourselves: When we enter the house of God, do we truly come with hearts ready to worship, listen, and encounter Jesus, or do we sometimes allow worldly concerns and distractions to take His rightful place in our hearts?— Marino J. Dasmarinas

Ang Mabuting Balita at Repleksyon sa Lunes Nobyembre 9 Kapistahan ng Pagtatalaga sa Palasyong Simbahan sa Laterano, Roma: Juan 2:13-22

Mabuting Balita: Juan 2:13-22

Malapit na ang Paskuwa ng mga Judio, kaya’t pumunta si Hesus sa Jerusalem. Nakita niya sa templo ang mga nagbibili ng mga baka, mga tupa, at mga kalapati, at ang namamalit ng salapi. Gumawa siya ng isang panghagupit na lubid at ipinagtabuyang palabas ang mangangalakal, pati mga baka at tupa.

Isinabog niya ang salapi ng mga namamalit at pinagtataob ang kanilang mga hapag. Sinabi niya sa mga nagbibili ng kalapati, “Alisin ninyo rito ang mga iyan! Huwag ninyong gawing palengke ang bahay ng aking Ama!” Naalala ng kanyang mga alagad na sinasabi sa Kasulatan, “Ang aking malasakit sa iyong bahay ay parang apoy na nag-aalab sa puso ko.”

Dahil dito’y tinanong siya ng mga Judio, “Anong tanda ang maibibigay mo upang patunayang may karapatan kang gawin ito?” Tumugon si Hesus, “Gibain ninyo ang templong ito at muli kong itatayo sa loob ng tatlong araw.” Sinabi ng mga Judio, “Apatnapu’t anim na taon na ginawa ang templong ito, at itatayo mo sa loob lamang ng tatlong araw?”

Ngunit ang templong tinutukoy ni Hesus ay ang kanyang katawan. Kaya’t nang siya’y muling mabuhay, naalaala ng kanyang mga alagad na sinabi niya ito; at naniwala sila sa Kasulatan at sa mga sinabi ni Hesus.

+ + + + + + +  

Repleksyon:

Ano ba ang ginagawa natin kapag pumupunta tayo sa simbahan upang manalangin o dumalo sa Banal na Misa?

Pumupunta ba tayo roon upang maranasan lamang ang banal at matahimik na kapaligiran ng simbahan, o tunay tayong naghahangad na magkaroon ng personal na pakikipagtagpo kay Hesus?

Ang simbahan ay ang ating tahanan ng pagsamba at ligtas na kanlungan sa tuwing tayo ay nabibigatan sa mga pagsubok at suliranin ng buhay. Dito rin natin personal na nakakatagpo si Hesus bago, habang, at pagkatapos ng pagdiriwang ng Banal na Misa. Dito natin malayang naibubuhos sa Kanya ang laman ng ating puso, hinihingi ang Kanyang patnubay at kapatawaran, at natatagpuan ang kapayapaang nagmumula sa Kanyang mapagmahal na presensya.

Ngunit sinusunod pa ba natin ang nararapat na paggalang at disiplina kapag tayo ay nasa loob ng simbahan? Isinasawsaw pa ba natin ang ating mga daliri sa lagayan ng holy water, nag aantanda tanda ng krus, at nag gegenuflect nang may pagpipitagan habang nakatuon ang ating mga mata sa tabernakulo bago tuluyang pumasok sa simbahan?

Naaalala rin ba nating gawin ang mga banal na kilos na ito sa tuwing tayo ay lumalabas at muling pumapasok sa simbahan? Maaaring sa iba ay karaniwan lamang ang mga kilos na ito, ngunit ipinapaalala nito na pumapasok tayo sa isang banal na lugar kung saan tunay na naroroon si Hesus.

Sa ating Ebanghelyo, mababasa natin ang tungkol kay Hesus na pumasok sa templo. Labis Siyang nalungkot at nabahala nang makita Niyang magulo ang lugar na dapat sana ay banal. Ginawa kasi ng mga tao ang bahay-dalanginan na isang pook ng kalakalan. Ang mga taong dapat sana ay naroroon upang sumamba sa Diyos ay sa halip abala sa pakikipagkalakalan at iba pang gawaing walang kaugnayan sa pagsamba.

Kaya naman, upang maibalik ang kaayusan at maipagtanggol ang kabanalan ng templo, buong tapang at galit na pinalayas ni Hesus ang mga taong lumalapastangan dito. Nais Niyang manatili ang templo sa tunay nitong layunin: maging bahay-dalanginan at lugar kung saan nakakatagpo ng tao ang Diyos.

Isang mahalagang paalala ito para sa ating lahat sa tuwing pumupunta tayo sa simbahan upang dumalo sa Banal na Misa o manalangin. Pumupunta tayo roon upang makatagpo si Hesus, sumamba sa Kanya, at magbigay sa Kanya ng luwalhati at karangalan. Ang simbahan ay hindi isang opisina ng negosyo kung saan nagaganap ang tawaran at mga transaksiyon.

Hindi rin ito lugar para sa mga hindi kailangang kuwentuhan, pagkakaabalahan, at iba pang bagay na umaagaw sa ating pansin mula sa Diyos. Ito ay isang banal na lugar kung saan iniaalay natin ang ating mga panalangin, pinatitibay ang ating ugnayan kay Hesus, at hinahayaan nating hipuin at baguhin Niya ang ating mga puso.

Sa tuwing pumupunta tayo sa simbahan upang manalangin o dumalo sa Banal na Misa, gawin natin ito nang nakatuon ang ating puso at isipan kay Hesus. Ibigay natin sa Kanya ang ating buong pansin at ipakita ang paggalang na nararapat sa Kanya. Lagi nating tandaan na hindi tayo pumupunta sa simbahan para lamang tuparin ang isang obligasyon.

Pumupunta tayo roon dahil kailangan natin si Hesus sa ating buhay. Kailangan natin ang Kanyang karunungan upang gabayan tayo, ang Kanyang awa upang patawarin tayo, ang Kanyang pagmamahal upang palakasin tayo, at ang Kanyang biyaya upang tulungan tayong magpatuloy sa kabila ng mga pagsubok.

Sa ganitong paraan, aalis tayo sa simbahan na may panibagong lakas, mas malalim na pananampalataya, at pag-asang magbibigay sa atin ng sigla upang muling harapin ang mga hamon ng buhay. Higit sa lahat, nawa'y manatiling buhay sa ating mga puso ang Hesus na ating nakatagpo sa simbahan sa ating pagbabalik sa ating mga tahanan, pinagtatrabahuhan, at pamayanan.

Kaya't hamunin natin ang ating mga sarili at taimtim na itanong: Sa tuwing pumapasok tayo sa bahay ng Diyos, dala ba natin ang pusong handang sumamba, makinig, at makatagpo si Hesus, o hinahayaan nating agawin ng mga alalahanin at pagkakaabalahan ng mundo ang lugar na nararapat lamang na kay Hesus sa ating mga puso?—Marino J. Dasmarinas

Reflection for November 8 Thirty-second Sunday in Ordinary Time: Matthew 25:1-13

Gospel: Matthew 25:1-13

Jesus told his disciples this parable: “The Kingdom of heaven will be like ten virgins who took their lamps and went out to meet the bridegroom. Five of them were foolish and five were wise. The foolish ones, when taking their lamps, brought no oil with them, but the wise brought flasks of oil with their lamps. 

Since the bridegroom was long delayed, they all became drowsy and fell asleep. At midnight, there was a cry, ‘Behold, the bridegroom! Come out to meet him!’Then all those virgins got up and trimmed their lamps. The foolish ones said to the wise, ‘Give us some of your oil, for our lamps are going out.’ But the wise ones replied, ‘No, for there may not be enough for us and you.  

Go instead to the merchants and buy some for yourselves.’ While they went off to buy it, the bridegroom came and those who were ready went into the wedding feast with him. Then the door was locked. Afterwards the other virgins came and said, ‘Lord, Lord, open the door for us!’ But he said in reply, ‘Amen, I say to you, I do not know you.’ Therefore, stay awake, for you know neither the day nor the hour.”

+ + + + + + +

Reflection:

Are we always prepared for the arrival of the Lord?

In the Gospel, we encounter two groups of virgins, each consisting of five women who waited for the arrival of the bridegroom. One group was made up of five foolish virgins, while the other consisted of five wise virgins.

We would always want to be identified with the five wise virgins who brought more than enough oil for their lamps. The oil they brought kept their lamps burning until the bridegroom arrived. Because they were prepared, they were welcomed into the wedding feast, which symbolizes the Kingdom of Heaven.

The other five were not as fortunate, for they were denied entry. They had no one to blame but themselves. If only they had been as prepared as the five wise virgins, they, too, could have been present at the wedding feast. Their failure to prepare teaches us an important lesson: opportunities that we neglect may never come our way again.

One of the realities of life is its fragility. Our lives could end at any moment. We do not have complete control over our lives; only God knows when He will call us to our eternal home. This is the mystery of our existence: our life on earth is temporary, and its duration is uncertain.

This Gospel reminds us that we must never take our lives for granted. We may have many plans, dreams, and ambitions, but none of us knows how much time we have left. Therefore, we must not postpone our conversion, our repentance, or our decision to follow Jesus more faithfully. We must not wait for tomorrow to do the good that we can do today.

Hence, while we are still alive, let us always be prepared for the Lord's coming. Let us do good, confront our sins with humility, seek forgiveness when we fall, and avoid anything that separates us from God. Let us keep the flame of our faith burning through prayer, love, kindness, forgiveness, and service to others.

Lest we forget, our preparation for eternity is not measured by the material possessions we accumulate, the honors we receive, or the worldly achievements we accomplish. Rather, it is reflected in how faithfully we live our lives, how sincerely we love God, and how genuinely we love and serve our fellow human beings.

Let us not wait until our final hour before we begin preparing to meet the Lord. Let us make every day an opportunity to strengthen our faith, deepen our relationship with Jesus, and become instruments of His love.

When the Lord finally calls us home, will He find our lamps burning brightly with faith, love, and good works, or will we discover that we have spent our lives preparing for everything except meeting Him?— Marino J. Dasmarinas

Ang Mabuting Balita at Repleksyon Nobyembre 8, Ika-32 Linggo sa Karaniwang Panahon: Mateo 25:1-13

Mabuting Balita: Mateo 25:1-13

Noong panahong iyon, sinabi ni Hesus sa kanyang mga alagad ang talinghagang ito: "Dito maitutulad ang pagpasok sa kaharian ng Diyos: may sampung dalagang lumabas upang sumalubong sa lalaking ikakasal. Bawat isa'y may dalang ilawan.

Ang lima sa kanila'y hangal at ang lima'y matalino. Ang mga hangal ay nagdala ng ilawan ngunit hindi nagbaon ng langis. Subalit ang matatalino'y nagdala ng langis bukod pa sa kanilang ilawan. Nabalam ang dating ng lalaking ikakasal, kaya't inantok silang lahat at nakatulog.

"Ngunit nang hatinggabi na'y may sumigaw: 'Narito na ang lalaking ikakasal! Salubungin ninyo!' Agad nagbangon ang sampung dalaga at inayos ang kanilang ilawan. Sinabi ng mga hangal sa matatalino, 'Bigyan naman ninyo kami ng kaunting langis. Aandap-andap na ang aming mga ilawan, e!' 'Baka hindi magkasya ito sa ating lahat,' tugon ng matatalino. '

Mabuti pa'y pumunta muna kayo sa nagtitinda at bumili ng para sa inyo.' Kaya't lumakad ang limang hangal na dalaga. Samantalang bumibili sila, dumating ang lalaking ikakasal. Ang limang nakahanda ay kasama niyang pumasok sa kasalan, at ipininid ang pinto.

"Pagkatapos, dumating naman ang limang hangal na dalaga. 'Panginoon, papasukin po ninyo kami!' sigaw nila. Ngunit tumugon siya, 'Sinasabi ko sa inyo: hindi ko kayo nakikilala.' Kaya, magbantay kayo, sapagkat hindi ninyo alam ang araw ni ang oras."

+ + + + + + +  

Repleksyon:

Lagi ba tayong handa sa pagdating ng Panginoon?

Sa Ebanghelyo, makikita natin ang dalawang pangkat ng mga dalaga, na binubuo ng tiglilimang babae na naghihintay sa pagdating ng lalaking ikakasal. Ang isang pangkat ay binubuo ng limang hangal na dalaga, samantalang ang isa naman ay binubuo ng limang matatalinong dalaga.

Siyempre, nanaisin nating mapabilang sa limang matatalinong dalaga na nagdala ng sapat at higit pa sa kinakailangang langis para sa kanilang mga ilawan. Ang langis na kanilang dinala ang nagpanatiling nagniningas sa kanilang mga ilawan hanggang sa dumating ang lalaking ikakasal. Dahil sila ay naging handa, pinapasok sila sa piging ng kasalan na sumasagisag sa Kaharian ng Diyos.

Hindi naging kasingpalad ang limang hangal na dalaga sapagkat hindi sila pinapasok. Pero, wala silang ibang dapat sisihin kundi ang kanilang sarili. Kung naging handa lamang sana sila tulad ng limang matatalinong dalaga, nakadalo rin sana sila sa piging ng kasalan. Itinuturo sa atin ng kanilang pagkabigo ang isang mahalagang aral: may mga pagkakataong kapag ating pinabayaan o hindi pinahalagahan ay maaaring hindi na muling dumating sa ating buhay.

Isa sa mga katotohanan ng buhay ay ang ito ay walang katiyakan at hindi natin alam kung hanggang kailan ito magtatagal. Maaaring magwakas ang ating buhay anumang oras. Wala tayong ganap na kontrol sa haba ng ating buhay; ang Diyos lamang ang nakaaalam kung kailan Niya tayo tatawagin pabalik sa Kanyang piling. Ito ang hiwaga ng ating buhay: pansamantala lamang ang ating pananatili sa mundong ito at hindi natin alam kung kailan ito magwawakas.

Ipinaaalaala sa atin ng Ebanghelyong ito na huwag nating balewalain ang ating buhay at an gating ugnayan sa Diyos. Maaaring marami tayong mga plano, pangarap, at mithiin, ngunit walang sinuman sa atin ang nakaaalam kung gaano pa kahaba ang ating buhay.

Kaya huwag nating ipagpaliban ang ating pagbabalik-loob sa Diyos, ang pagsisisi sa ating mga kasalanan, at ang mas tapat na pagsunod kay Hesus. Huwag nating hintayin ang bukas upang gawin ang kabutihang kaya naman nating gawin ngayon.

Kaya habang tayo ay nabubuhay pa, lagi tayong maging handa sa pagdating ng Panginoon. Gumawa tayo ng mabuti, buong pagpapakumbabang harapin ang ating mga kasalanan, humingi ng tawad kapag tayo ay nagkakamali, at iwasan ang anumang bagay na naglalayo sa atin sa Diyos. Panatilihin nating nag-aalab ang apoy ng ating pananampalataya sa pamamagitan ng pananalangin, pagmamahal, kabutihan, pagpapatawad, at paglilingkod sa ating kapwa.

Ang ating paghahanda para sa buhay na walang hanggan ay hindi nasusukat sa dami ng ating kayamanan, sa mga karangalang ating natatanggap, o sa mga tagumpay na nakakamit natin sa mundong ito. Sa halip, makikita ito sa katapatan ng ating pamumuhay, sa sinseridad ng ating pagmamahal sa Diyos, at sa tunay na pagmamahal at paglilingkod natin sa ating kapwa.

Huwag nating hintayin ang huling sandali ng ating buhay bago tayo maghanda sa pakikipagtagpo sa Panginoon. Gawin nating pagkakataon ang bawat araw upang patatagin ang ating pananampalataya, palalimin ang ating ugnayan kay Hesus, at maging instrumento ng Kanyang pagmamahal sa ating kapwa.

Kapag dumating na ang araw na tatawagin tayo ng Panginoon sa Kanyang piling, matatagpuan kaya Niya tayong may ilawang nagliliwanag dahil sa ating pananampalataya, pagmamahal, at paggawa ng kabutihan? O matutuklasan nating ginugol natin ang ating buhay sa paghahanda sa lahat ng bagay, maliban sa pinakamahalaga—ang pakikipagtagpo sa Kanya?— Marino J. Dasmarinas