Reflection for September 2 Wednesday of the Twenty-second Week in Ordinary Time: Luke 4:38-44

Gospel: Luke 4:38-44

After Jesus left the synagogue, he entered the house of Simon. Simon’s mother-in-law was afflicted with a severe fever, and they interceded with him about her. He stood over her, rebuked the fever, and it left her. She got up immediately and waited on them. 

At sunset, all who had people sick with various diseases brought them to him. He laid his hands on each of them and cured them. And demons also came out from many, shouting, “You are the Son of God.” But he rebuked them and did not allow them to speak because they knew that he was the Christ.  

At daybreak, Jesus left and went to a deserted place. The crowds went looking for him, and when they came to him, they tried to prevent him from leaving them. But he said to them, “To the other towns also I must proclaim the good news of the Kingdom of God, because for this purpose I have been sent.” And he was preaching in the synagogues of Judea. 

+ + + + + + + 

Reflection: 

Have we asked Jesus to heal someone close to us? Have we brought a relative or a friend to Jesus? Our faith and relationship with Jesus become more meaningful when we are able to bring or introduce someone to Him. It is a beautiful sign that our faith is maturing and beginning to bear fruit—not only for our own sake, but also for the sake of those whom God has placed in our lives.

In today’s Gospel, Simon humbly asked Jesus to heal his mother-in-law, who was sick with a fever. Immediately, Jesus went to her, took her by the hand, and healed her. What if Simon had not brought her need before Jesus?

We can only wonder what might have happened. But Simon did not remain silent. He turned to Jesus in faith and entrusted to Him someone he loved. His prayerful and humble intercession became a doorway through which God’s healing grace entered his mother-in-law’s life.

Simon’s act of interceding for his mother-in-law is a beautiful reminder for all of us. We, too, are called to bring the needs of others to Jesus. There are people around us who may be carrying pain that we cannot see, fighting battles they do not talk about, or quietly searching for hope, healing, and direction. Some may be physically sick; others may be wounded in their hearts, struggling in their relationships, burdened by sin, or slowly drifting away from God.

Let us never underestimate the power of prayerful intercession. When we pray for others, we place them lovingly in the hands of Jesus. We may not always know what they are going through, and we may not immediately see the fruits of our prayers, but our loving God hears every sincere prayer offered with faith and humility. Let us especially remember the sick, the discouraged, those who are struggling, and those who have not yet come to know and understand the love of Jesus.

Our prayerful intercession can become an instrument through which God touches, heals, enlightens, and transforms lives. Saint Monica, the mother of Saint Augustine, gives us a powerful example of such persevering prayer. She faithfully prayed for the conversion of her husband and, for seventeen long years, continued praying for her son Augustine, who was living a sinful life.

She did not give up even when the answer to her prayers seemed delayed. Her tears, patience, faith, and perseverance became a beautiful testimony of a mother who placed her loved ones into the hands of God.

Eventually, her prayers were answered. Augustine experienced a profound conversion and became a great servant of God and one of the Church’s most influential saints. Saint Monica reminds us that God may not answer our prayers according to our timetable, but this does not mean that He is not listening. Sometimes, while we are waiting for God to change someone else, He is also deepening and transforming our own faith, patience, and trust in Him.

Perhaps there is someone in our life whom we have almost stopped praying for. Perhaps we have a loved one who needs healing, a friend who needs enlightenment, or someone who has wandered far from God. Let us not give up on them. Let us continue bringing them to Jesus in prayer. A simple prayer offered with love may seem small in our eyes, but in the hands of God, it can become an instrument of grace.

Let us remember that we are not called to save or change people by our own strength. Our calling is to love them, pray for them, and bring their needs before Jesus. Then, with humble and persevering hearts, we leave them in His loving hands and trust that He knows what is best.

Who is that person whom Jesus is inviting us to bring before Him today—and will we have the faith, love, and perseverance to keep praying for that person until God’s healing and grace have touched their life?—Marino J. Dasmarinas

Ang Mabuting Balita at Repleksyon Setyembre 2, Miyerkules ng Ika-22 Linggo sa Karaniwang Panahon: Lucas 4:38-44

Mabuting Balita: Lucas 4:38-44

Noong panahong iyon, umalis si Jesus sa sinagoga at nagtungo sa bahay ni Simon. Mataas noon ang lagnat ng biyenan ni Simon, kaya't ipinamanhik nila kay Jesus na pagalingin siya. Tumayo si Jesus sa tabi ng higaan ng babae at iniutos na maalis ang lagnat, at nawala nga ito. Noon di'y tumindig ang maysakit at naglingkod sa kanila.  

Paglubog ng araw, ang lahat ng maysakit -- anuman ang karamdaman -- ay dinala ng kanilang mga kaibigan kay Jesus. Ipinatong niya ang kanyang mga kamay sa bawat isa sa kanila at pinagaling sila. Nagsilabas sa marami ang mga demonyo, sabay sigaw, "Ikaw ang Anak ng Diyos!" Ngunit sinaway sila ni Jesus at hindi pinahintulutang magsalita, sapagkat nakikilala nila na siya ang Mesias.  

Nang mag-uumaga na, umalis si Jesus at nagpunta sa isang ilang na pook. Hinanap siya ng mga tao, at nang matagpuan ay pinakiusapang huwag munang umalis. Subalit sinabi niya, "Dapat ko ring ipangaral sa ibang bayan ang Mabuting Balita tungkol sa paghahari ng Diyos; sapagkat iyan ang layunin ng pagkasugo sa akin." At nangaral siya sa mga sinagoga sa Judea.

+ + + + + + +  

Repleksyon:  

Nanalangin naba tayo kay Jesus na pagalingin ang isang taong malapit sa atin? May kamag-anak o kaibigan ba tayong nailapit na kay Jesus?  

Nagiging higit na makahulugan ang ating pananampalataya at relasyon kay Jesus kapag nagagawa nating dalhin o ipakilala sa Kanya ang ibang tao. Isa itong magandang tanda na ang ating pananampalataya ay lumalago at nagsisimula nang mamunga—hindi lamang para sa ating sarili kundi para rin sa kapakanan ng mga taong ipinagkatiwala ng Diyos sa ating buhay.

Sa Ebanghelyo ngayon, buong pagpapakumbabang hiniling ni Simon kay Jesus na pagalingin ang kanyang biyenan na nilalagnat. Agad na pumunta si Jesus sa kanya, hinawakan siya sa kamay, at pinagaling. Paano kaya kung hindi dinala ni Simon kay Jesus ang kanyang kahilingan?

 Hindi natin alam kung ano ang maaaring nangyari. Ngunit hindi nanatiling tahimik si Simon. Buong pananampalataya siyang lumapit kay Jesus at ipinagkatiwala sa Kanya ang isang taong kanyang minamahal. Ang kanyang mapagpakumbaba at taimtim na pamamagitan ay naging daan upang maranasan ng kanyang biyenan ang mapagpagaling na biyaya ng Diyos.

Ang ginawa ni Simon para sa kanyang biyenan ay isang magandang paalala para sa ating lahat. Tayo rin ay tinatawag na dalhin kay Jesus ang mga pangangailangan ng iba. May mga taong nakapaligid sa atin na maaaring may dalang sakit na hindi natin nakikita, nakikipaglaban sa mga problemang hindi nila masabi, o tahimik na naghahanap ng pag-asa, kagalingan, at direksiyon sa buhay.

Ang ilan ay maaaring may karamdaman sa katawan; ang iba naman ay may sugat sa puso, may pinagdaraanan sa kanilang mga relasyon, nabibigatan sa kasalanan, o unti-unting lumalayo sa Diyos.

Huwag nating maliitin kailanman ang kapangyarihan ng pananalangin para sa iba. Kapag ipinapanalangin natin ang ating kapwa, buong pagmamahal natin silang inilalagay sa mga kamay ni Jesus. Maaaring hindi natin alam ang lahat ng kanilang pinagdaraanan, at maaaring hindi natin agad makita ang bunga ng ating mga panalangin.

Ngunit naririnig ng ating mapagmahal na Diyos ang bawat taimtim na panalanging iniaalay nang may pananampalataya at pagpapakumbaba. Lalo nating alalahanin sa ating panalangin ang mga maysakit, pinanghihinaan ng loob, may mabibigat na suliranin, at ang mga hindi pa lubos na nakakikilala at nakauunawa sa pag-ibig ni Jesus.

Ang ating pananalangin para sa iba ay maaaring maging kasangkapan upang hipuin, pagalingin, liwanagan, at baguhin ng Diyos ang kanilang buhay. Isang makapangyarihang halimbawa ng ganitong matiyagang pananalangin si Santa Monica, ang ina ni San Agustin. Tapat siyang nanalangin para sa pagbabagong-loob ng kanyang asawa at sa loob ng labimpitong mahabang taon ay patuloy na nanalangin para sa kanyang anak na si Agustin, na noon ay namumuhay sa kasalanan.

Hindi siya sumuko kahit tila matagal ang kasagutan sa kanyang mga panalangin. Ang kanyang mga luha, pagtitiis, pananampalataya, at pagtitiyaga ay naging magandang patotoo ng isang inang buong tiwalang ipinagkatiwala sa Diyos ang kanyang mga minamahal.

Sa huli, sinagot ng Diyos ang kanyang mga panalangin. Naranasan ni Agustin ang isang malalim na pagbabagong-loob at naging isang dakilang lingkod ng Diyos at isa sa mga pinakamaimpluwensiyang banal sa kasaysayan ng Simbahan.

Ipinapaalala sa atin ni Santa Monica na maaaring hindi sagutin ng Diyos ang ating mga panalangin ayon sa ating itinakdang panahon, ngunit hindi ito nangangahulugang hindi Niya tayo pinakikinggan. Kung minsan, habang hinihintay nating baguhin ng Diyos ang ibang tao, tayo rin ay Kanyang hinuhubog at binabago—pinapalalim ang ating pananampalataya, pagtitiis, at pagtitiwala sa Kanya.

Marahil ay may isang tao sa ating buhay na halos tumigil na tayong ipanalangin. Marahil ay may mahal tayo sa buhay na nangangailangan ng kagalingan, isang kaibigang nangangailangan ng kaliwanagan, o isang taong napalayo na sa Diyos.

Huwag natin silang sukuan. Patuloy natin silang dalhin kay Jesus sa panalangin. Maaaring tila maliit at payak lamang sa ating paningin ang isang panalanging iniaalay nang may pagmamahal, ngunit sa mga kamay ng Diyos, maaari itong maging isang makapangyarihang kasangkapan ng Kanyang biyaya.

Tandaan natin na hindi tayo tinatawag upang iligtas o baguhin ang ibang tao sa pamamagitan lamang ng ating sariling lakas. Ang ating tungkulin ay mahalin sila, ipanalangin sila, at dalhin kay Jesus ang kanilang mga pangangailangan. Pagkatapos, nang may mapagpakumbaba at matiyagang puso, ipaubaya natin sila sa Kanyang mapagmahal na mga kamay at magtiwala na alam Niya kung ano ang pinakamabuti para sa kanila.

Sino ang taong nais ni Jesus na dalhin natin sa Kanya sa panalangin ngayon? Handa ba tayong magmahal, manalangin, at magtiyaga para sa taong iyon kahit matagal nating hindi nakikita ang kasagutan—at patuloy ba tayong magtitiwala hanggang sa dumating ang araw na maranasan niya ang kagalingan, liwanag, at biyaya ng Diyos?—Marino J. Dasmarinas

Reflection for September 1 Tuesday of the Twenty-second Week in Ordinary Time: Luke 4:31-37

Gospel: Luke 4:31-37

Jesus went down to Capernaum, a town of Galilee. He taught them on the sabbath, and they were astonished at his teaching because he spoke with authority. In the synagogue there was a man with the spirit of an unclean demon, and he cried out in a loud voice, “What have you to do with us, Jesus of Nazareth? 

Have you come to destroy us? I know who you are–the Holy One of God!” Jesus rebuked him and said, “Be quiet! Come out of him!” Then the demon threw the man down in front of them and came out of him without doing him any harm. 

They were all amazed and said to one another, “What is there about his word? For with authority and power he commands the unclean spirits, and they come out.” And news of him spread everywhere in the surrounding region.

+ + + +  + +

Reflection:

Many years ago, while I was walking home, I saw a group of people gathered together. I also heard a very loud, groaning voice coming from within the group. Out of curiosity, I walked toward them to see what they were looking at and to find out where that disturbing sound was coming from.

There, I saw a man with frightening eyes being held by several men. When he was asked who he was, he answered in a terrifying voice that he was the devil. Afterwards, someone arrived—I do not know whether it was a priest or a pastor—and offered a very powerful prayer. He then sprinkled holy water on the man while invoking the name of Jesus. As this was being done, the man violently resisted and shouted until, eventually, he calmed down and soon passed out.

In our Gospel, we read about Jesus driving a demon out of a possessed man. After Jesus drove out the demon, the people were amazed and said, “What is there about his word? For with authority and power he commands the unclean spirits, and they come out” (Luke 4:36).

The people marveled because they did not yet fully understand who Jesus was or where His authority and power came from. But we are blessed because we have come to know Jesus. Through the gift of faith, we have come to recognize that His authority comes from God and that His power is greater than anything that seeks to lead us away from Him.

This is why we must never take our faith for granted. Knowing Jesus is not simply about knowing His name or hearing His words; it is about allowing His presence to transform our lives. Let us therefore deepen our relationship with Him by regularly reflecting on His powerful words in the Bible, nurturing a life of prayer, receiving the Sacraments faithfully, and participating wholeheartedly in the Holy Mass.

The closer we draw to Jesus, the more firmly rooted we become in His grace. We may still encounter temptations, struggles, fears, and moments of weakness, but we do not have to face them alone. We can always turn to Jesus. When darkness tries to enter our hearts, let us allow His light to shine more brightly within us. When temptation comes, let us not entertain it or give it room to grow. Let us immediately call upon the mighty name of Jesus, pray for His grace, and turn away from whatever may lead us into sin.

The devil is real, and temptation can come to us in many forms. It can appear through anger, hatred, pride, greed, envy, lust, selfishness, discouragement, resentment, or anything else that gradually separates us from God. Sometimes evil does not come to us in a frightening or obvious form. It can quietly enter our hearts through seemingly small compromises, until we slowly become distant from God.

Therefore, let us remain spiritually vigilant. Let us guard our hearts, strengthen our faith, and remain close to Jesus. Let us remember that our greatest protection is not our own strength but God's grace working within us. We do not overcome evil by our strength alone; we overcome by remaining united with Christ and allowing His grace to lead us.

May we never forget the power of the name of Jesus. May His words guide us, His grace strengthen us, His Spirit enlighten us, and His love keep us faithful. And whenever we find ourselves standing at the crossroads between temptation and obedience, may we have the courage to choose Jesus.

When temptation comes knocking at the door of our hearts today, will we give it a place in our lives—or will we immediately turn to Jesus, call upon His mighty name, and choose once again to walk in His light?—Marino J. Dasmarinas

Ang Mabuting Balita at Repleksyon Setyembre 1 Martes ng Ika-22 Linggo sa Karaniwang Panahon: Lucas 4:31-37

Mabuting Balita: Lucas 4:31-37

Noong panahong iyon, nagpunta si Jesus sa Capernaum, Galilea. Nagturo siya sa mga tao sa Araw ng Pamamahinga at nagtaka sila sa kanyang pagtuturo, sapagkat may kapangyarihan kung siya'y magsalita.  

Naroon sa sinagoga ang isang lalaking inaalihan ng demonyo o isang masamang espiritu. Sumigaw siya nang malakas: "Ano ang pakialam mo sa amin, Jesus na taga-Nazaret?  

Naparito ka ba upang puksain kami? Alam ko kung sino ka -- ikaw ang Banal ng Diyos." Subalit pinagwikaan siya ni Jesus, "Tumahimik ka! Lumayas ka sa taong iyan!" At sa harapan ng lahat, ang tao'y inilugmok ng demonyo at iniwan nang hindi man lamang sinaktan.  

Nanggilalas silang lahat at nagsabi sa isa't-isa, "Anong uri ng pangungusap ito? Makapangyarihan at mabisa! Pinalalayas niya ang masasamang espiritu, at sumusunod naman sila!" At kumalat ang balita tungkol kay Jesus sa buong lupaing iyon.

+ + + + + + +   

Repleksyon:

Maraming taon na ang nakalilipas, habang naglalakad ako pauwi, nakita ko ang isang grupo ng mga taong nagkakatipon. Narinig ko rin ang isang napakalakas at nakakatakot na ungol na nagmumula sa kanilang grupo. Kaya, lumapit ako sa kanila upang makita kung ano ang kanilang tinitingnan at malaman kung saan nanggagaling ang nakakatakot na sigaw  na iyon.

Doon, nakita ko ang isang lalaki na may nanlilisik na mga mata at pinipigilan ng ilang kalalakihan. Nang tanungin siya kung sino siya, sumagot siya sa isang nakakatakot na tinig at sinabi niyang siya raw ang dimonyo. Maya-maya, may dumating na isang tao—hindi ko alam kung siya ay isang pari o pastor—at nagsimulang manalangin nang buong taimtim. Pagkatapos, winisikan niya ng banal na tubig ang lalaki habang binibigkas ang pangalan ni Jesus. Habang ginagawa ito, sumisigaw ang lalaki hanggang sa tuluyan siyang kumalma at maya-maya ay nawalan ng malay.

Sa ating Ebanghelyo, mababasa natin kung paano pinalayas ni Jesus ang isang demonyo mula sa isang lalaking sinasapian. Matapos palayasin ni Jesus ang demonyo, namangha ang mga tao at nagsabi, Anong uri ng pangungusap ito? “Makapangyarihan at mabisa! Pinalalayas niya ang masasamang espiritu, at sumusunod naman sila” (Lucas 4:36).

Namangha ang mga tao sapagkat hindi pa nila lubos na nauunawaan kung sino si Jesus at kung saan nagmumula ang Kanyang awtoridad at kapangyarihan. Ngunit pinagpala tayo sapagkat nakilala na natin si Jesus. Sa pamamagitan ng biyaya ng pananampalataya, natutuhan nating kilalanin na ang Kanyang awtoridad ay nagmumula sa Diyos at ang Kanyang kapangyarihan ay higit na makapangyarihan kaysa sa anumang bagay na nagtatangkang ilayo tayo sa Kanya.

Kaya naman, huwag nating kailanman balewalain ang biyaya ng ating pananampalataya. Ang pagkilala kay Jesus ay hindi lamang tungkol sa pagkakilala sa Kanyang pangalan o pakikinig sa Kanyang mga salita; ito ay tungkol sa pagpapahintulot na baguhin ng Kanyang presensya ang ating buhay. Kaya't palalimin natin ang ating relasyon sa Kanya sa pamamagitan ng palagiang pagninilay sa Kanyang makapangyarihang Salita sa Bibliya, pagpapanatili ng buhay-pananalangin, tapat na pagtanggap sa mga Sakramento, at buong pusong pakikibahagi sa Banal na Misa.

Habang lalo tayong lumalapit kay Jesus, lalo rin tayong nagiging matatag at nakaugat sa Kanyang biyaya. Maaaring patuloy pa rin nating maranasan ang mga tukso, pagsubok, takot, at mga sandali ng ating kahinaan, ngunit hindi natin kailangang harapin ang mga ito nang nag-iisa. Lagi tayong makalalapit kay Jesus.

Kapag sinisikap ng kadiliman na pumasok sa ating mga puso, hayaan nating higit na magliwanag sa ating buhay ang Kanyang liwanag. Kapag dumarating ang tukso, huwag natin itong pagbigyan o hayaang lumago sa ating puso. Sa halip, agad tayong tumawag sa makapangyarihang pangalan ni Jesus, manalangin para sa Kanyang biyaya, at lumayo sa anumang maaaring maghatid sa atin sa kasalanan.

Totoo ang dimonyo, at ang tukso ay maaaring dumating sa atin sa iba't ibang anyo. Maaari itong makita sa galit, poot, kayabangan, kasakiman, inggit, pagnanasa, pagiging makasarili, panghihina ng loob, sama ng loob, at sa anumang bagay na unti-unting naghihiwalay sa atin sa Diyos. Kung minsan, ang kasamaan ay hindi dumarating sa isang nakakatakot o lantad na anyo. Maaari itong tahimik na pumasok sa ating puso sa pamamagitan ng maliliit na tukso, hanggang sa hindi natin namamalayan na unti-unti na pala tayong lumalayo sa Diyos.

Kaya't manatili tayong mapagbantay sa ating espirituwal na buhay. Bantayan natin ang ating mga puso, patatagin natin ang ating pananampalataya, at manatili tayong malapit kay Jesus. Huwag nating kalilimutan na ang ating pinakamalaking sandigan ay hindi ang sarili nating lakas kundi ang biyaya ng Diyos na kumikilos sa ating buhay. Hindi natin nalalabanan ang kasamaan sa pamamagitan lamang ng sarili nating kakayahan; nagtatagumpay tayo sa pamamagitan ng pananatiling kaisa ni Cristo at pagpapahintulot na ang Kanyang biyaya ang gumabay sa atin.

Huwag nawa nating kalimutan ang kapangyarihan ng pangalan ni Jesus. Nawa'y gabayan tayo ng Kanyang mga salita, palakasin tayo ng Kanyang biyaya, liwanagan tayo ng Kanyang Espiritu, at panatilihin tayong tapat ng Kanyang pag-ibig. At sa tuwing masusumpungan natin ang ating sarili sa sangandaan ng tukso at pagsunod sa Diyos, nawa'y magkaroon tayo ng lakas ng loob na piliin si Jesus.

Kapag kumatok ang tukso sa pintuan ng ating puso ngayon, bibigyan ba natin ito ng puwang sa ating buhay, o agad tayong lalapit kay Jesus, tatawag sa Kanyang makapangyarihang pangalan, at muling pipiliing lumakad sa Kanyang liwanag?— Marino J. Dasmarinas

Reflection for August 31 Monday of the Twenty-second Week in Ordinary Time: Luke 4:16-30

Gospel: Luke 4:16-30

Jesus came to Nazareth, where he had grown up, and went according to his custom into the synagogue on the sabbath day. He stood up to read and was handed a scroll of the prophet Isaiah. He unrolled the scroll and found the passage where it was written: 

The Spirit of the Lord is upon me, because he has anointed me to bring glad tidings to the poor. He has sent me to proclaim liberty to captives and recovery of sight to the blind, to let the oppressed go free, and to proclaim a year acceptable to the Lord. 

Rolling up the scroll, he handed it back to the attendant and sat down, and the eyes of all in the synagogue looked intently at him. He said to them, “Today this Scripture passage is fulfilled in your hearing.” And all spoke highly of him and were amazed at the gracious words that came from his mouth. They also asked, “Is this not the son of Joseph?” 

He said to them, “Surely you will quote me this proverb, ‘Physician, cure yourself,’ and say, ‘Do here in your native place the things that we heard were done in Capernaum.’ And he said, “Amen, I say to you, no prophet is accepted in his own native place. Indeed, I tell you, there were many widows in Israel in the days of Elijah when the sky was closed for three and a half years and a severe famine spread over the entire land. 

 It was to none of these that Elijah was sent, but only to a widow in Zarephath in the land of Sidon. Again, there were many lepers in Israel during the time of Elisha the prophet; yet not one of them was cleansed, but only Naaman the Syrian. 

When the people in the synagogue heard this, they were all filled with fury. They rose up, drove him out of the town, and led him to the brow of the hill on which their town had been built, to hurl him down headlong. But he passed through the midst of them and went away.

+ + + + + + +

Reflection:

Do we sometimes envy the success of others?

Accepting that someone has achieved something can sometimes be difficult for many of us, especially when we know the person and their background quite well. At times, we may become doubtful, dismissive, or even scornful of their achievements. Instead of rejoicing with them, we may quietly ask ourselves, “Why them and not us?”

This kind of non-acceptance also happened to Jesus when He returned to Nazareth, the town where He grew up. His fellow townspeople refused to accept Him, even though it was evident that He was an exceptional person who possessed wisdom and authority. They knew Jesus personally, yet familiarity prevented them from recognizing who He truly was.

Their hearts had already been hardened toward Jesus. The worst part was that they even tried to kill Him. This is human behavior at its worst! But why do we sometimes find it difficult to accept the success and blessings of others? More often than not, the answer lies within us—in our pride, envy, and arrogance.

When envy takes root in our hearts, another person's success can feel like our own failure. We may forget that God blesses each of us in different ways and in His own time. The blessings given to others do not diminish what God has prepared for us. We do not need to compete with one another because God's love and goodness are not limited.

Our pride, envy, and arrogance will never bring us anything good. Instead, they can only hasten our downfall. When we allow these negative emotions to rule our hearts, we close ourselves to the grace of God and rob ourselves of the joy of celebrating the blessings of others.

Let us therefore ask God to give us humble and generous hearts. May we learn to rejoice when others succeed, to celebrate their blessings without comparing them with our own, and to trust that God knows what is best for each of us. Instead of asking, “Why them and not us?” perhaps we can learn to say, “Thank You, Lord, for blessing them. In Your perfect time, bless us also according to Your will.”

After all, we are not called to outshine one another; we are called to love one another. And when we can sincerely rejoice in another person's blessing without allowing envy to steal our peace, we become more like Christ.

Can we rejoice wholeheartedly when others succeed, even when our own prayers are still waiting for an answer—and are we willing to ask God to remove whatever pride, envy, or arrogance may still be hiding in our hearts?—Marino J. Dasmarinas 

Ang Mabuting Balita at Repleksyon Agosto 31 Lunes sa Ika-22 Linggo ng Karaniwang Panahon: Lucas 4:16-30

Mabuting Balita: Lucas 4:16-30

Noong panahong iyon, umuwi si Jesus sa Nazaret na kanyang nilakhan. Gaya ng kanyang kinagawian, pumasok siya sa sinagoga nang Araw ng Pamamahinga. Tumindig siya upang bumasa; at ibinigay sa kanya ang aklat ni Propeta Isaias. 

Binuksan niya ang aklat sa dakong kinasusulatan ng ganito:"Sumasaakin ang Espiritu ng Panginoon, Sapagkat hinirang niya ako upang ipangaral sa mga dukha ang Mabuting Balita.

Sinugo niya ako upang ipahayag sa mga bihag na sila'y lalaya. At sa mga bulag na sila'y makakikita; Upang bigyang-kaluwagan ang mga sinisiil, At ipahayag ang pagliligtas ng Panginoon."  

Binalumbon niya ang Kasulatan, at matapos na isauli sa tagapaglingkod, siya'y naupo. Nakatitig sa kanya ang lahat ng nasa sinagoga. At sinabi niya sa kanila: "Natupad ngayon ang bahaging ito ng Kasulatan samantalang nakikinig kayo." Pinuri siya ng lahat, at namangha sila sa kanyang napakahusay na pananalita. "Hindi ba ito ang anak ni Jose?" tanong nila.  

Kaya't sinabi ni Jesus, "Walang pagsalang babanggitin ninyo sa akin ang kawikaang ito: 'Doktor, gamutin mo ang iyong sarili!' Sasabihin din ninyo sa akin, "Gawin mo naman sa iyong sariling bayan ang mga nabalitaan naming ginawa mo sa Capernaum.' " At nagpatuloy ng pagsasalita si Jesus, "Tandaan ninyo: walang propetang kinikilala sa kanyang sariling bayan.  

Ngunit sinasabi ko sa inyo: maraming babaing balo sa Israel noong kapanahunan ni Elias nang hindi umulan sa loob ng tatlong tao't kalahati at nagkaroon ng taggutom sa buong lupain. Subalit hindi sa kaninuman sa kanila pinapunta si Elias kundi sa isang babaing balo sa Sarepta, sa lupain ng Sidon.  

Sa dinami-dami ng ketongin sa Israel noong kapanahunan ni Eliseo, walang pinagaling isa man sa kanila; si Naaman pang taga-Siria ang pinagaling." Galit na galit ang lahat ng nasa sinagoga nang marinig ito. Nagtindigan sila, at ipinagtabuyan siyang palabas, sa taluktok ng burol na kinatatayuan ng bayan, upang ibulid sa bangin. Ngunit dumaan siya sa kalagitnaan nila at umalis.

+ + + + + + +

Repleksyon:

Naiinggit ba tayo kung minsan sa tagumpay ng iba?

Minsan, mahirap para sa marami sa atin na tanggapin na may taong nagtagumpay, lalo na kung kilala natin nang mabuti ang taong iyon at ang kanyang pinagmulan. May mga pagkakataon na nagiging mapagduda, mapanghusga, o maging mapanlibak tayo sa kanilang mga narating. Sa halip na makipagsaya sa kanila, tahimik nating naitatanong sa ating sarili: “Bakit sila at hindi tayo?”

Nangyari rin ang ganitong uri ng pagtanggi kay Jesus nang bumalik Siya sa Nazareth, ang bayang Kanyang kinalakhan. Hindi Siya tinanggap ng Kanyang mga kababayan, kahit malinaw na taglay Niya ang pambihirang karunungan at awtoridad. Kilala nila si Jesus nang personal, ngunit naging hadlang ang kanilang pagiging pamilyar sa Kanya upang makita at matanggap nila kung sino talaga Siya.

Matigas na ang kanilang mga puso kay Jesus. At ang pinakamasaklap, tinangka pa nilang patayin Siya. Tunay na ito ang isa sa pinakamalungkot na anyo ng pag-uugali ng tao! Ngunit bakit nga ba nahihirapan tayong tanggapin ang tagumpay at mga pagpapala ng iba? Kadalasan, ang sagot ay nasa ating sariling puso—ang ating pagmamataas, inggit, at kayabangan.

Kapag hinayaan nating mag-ugat ang inggit sa ating puso, maaaring maramdaman natin na ang tagumpay ng iba ay parang kabiguan natin. Nakakalimutan natin na pinagpapala ng Diyos ang bawat isa sa atin sa magkakaibang paraan at sa Kanyang takdang panahon.

Ang pagpapalang tinatanggap ng iba ay hindi nangangahulugang nababawasan ang pagpapalang inilaan ng Diyos para sa atin. Hindi natin kailangang makipagpaligsahan sa isa’t isa sapagkat walang hanggan ang pag-ibig at kabutihan ng Diyos.

Ang ating pagmamataas, inggit, at kayabangan ay hindi kailanman magdadala sa atin ng kabutihan. Sa halip, maaari lamang nitong pabilisin ang ating pagbagsak. Kapag hinayaan nating pamunuan ng mga negatibong damdaming ito ang ating puso, isinasara natin ang ating sarili sa biyaya ng Diyos at inaagawan natin ang ating sarili ng kagalakang dulot ng pakikibahagi sa pagpapala ng iba.

Kaya hilingin natin sa Diyos na pagkalooban tayo ng mapagpakumbaba, mapagbigay, at mapagmahal na puso. Matuto nawa tayong makipagsaya kapag may nagtatagumpay, ipagdiwang ang kanilang mga pagpapala nang hindi inihahambing ang mga ito sa ating sariling buhay, at magtiwala na alam ng Diyos kung ano ang pinakamabuti para sa bawat isa sa atin.

Sa halip na sabihin, “Bakit sila at hindi tayo?” matuto nawa tayong manalangin: “Salamat po, Panginoon, sa pagpapala Ninyo sa kanila. Sa Iyong takdang panahon, pagpapalain Mo rin po kami ayon sa Iyong kalooban.”

Hindi tayo tinatawag upang higitan o lampasan ang isa’t isa; tinatawag tayo upang mahalin ang isa’t isa. At kapag natutuhan nating tunay na makipagsaya sa pagpapala ng iba nang hindi hinahayaan ang inggit na nakawin ang ating kapayapaan, mas lalo nating naipapakita sa ating buhay ang puso ni Hesus.

Kaya, kaya ba nating tunay na makipagsaya sa tagumpay ng iba kahit ang sarili nating mga panalangin ay naghihintay pa rin ng kasagutan? At handa ba nating hayaan ang Diyos na alisin sa ating puso ang anumang pagmamataas, inggit, at kayabangan na maaaring lihim pa nating kinikimkim?—Marino J. Dasmarinas

Reflection for August 30 Twenty-second Sunday in Ordinary Time: Matthew 16:21-27

Gospel: Matthew 16:21-27

Jesus began to show his disciples that he must go to Jerusalem and suffer greatly from the elders, the chief priests, and the scribes, and be killed and on the third day be raised. Then Peter took Jesus aside and began to rebuke him, “God forbid, Lord! No such thing shall ever happen to you.” He turned and said to Peter, “Get behind me, Satan! You are an obstacle to me.  You are thinking not as God does, but as human beings do.”

Then Jesus said to his disciples, “Whoever wishes to come after me must deny himself, take up his cross, and follow me. For whoever wishes to save his life will lose it, but whoever loses his life for my sake will find it. What profit would there be for one to gain the whole world and forfeit his life?

Or what can one give in exchange for his life? For the Son of Man will come with his angels in his Father’s glory, and then he will repay all according to his conduct.”

+ + + + + + +

Reflection:

A man who was a Catholic in name only was being convinced by his friend to transfer to their religious congregation. The man asked, “Why should I transfer?” His friend replied, “The moment you do, you will begin to live a life free from worries and problems.” So, the man transferred to the new congregation. However, after almost a year, he experienced even more worries and problems.

This story reminds us that following God does not mean that we will have a life free from worries, trials, and suffering. Faith is not a promise that we will never experience pain; rather, it is the assurance that we will never face our pain alone because God is with us.

When Jesus told His disciples that He would suffer greatly and be killed, Peter rebuked Him and said, “God forbid, Lord! No such thing shall ever happen to You.” What was in Peter’s mind when he said this? Perhaps Peter thought that because Jesus was the Son of God, He should be exempt from suffering and could simply avoid everything that would cause Him pain.

Like Peter, we sometimes have the same mindset. We may think that because we know Jesus as our Lord and Savior, we should somehow be protected from suffering. We attend Holy Mass, read the Bible, pray, and try to do good things for others. Yet, when difficulties come, we may wonder: “Why is this happening to us? Have we not been faithful to God?”

But our faith is not a shield that prevents suffering from entering our lives. Instead, faith gives us the strength to face suffering with courage, hope, and trust in God. Carrying our crosses is part of following Jesus. We may not always understand why certain trials come our way, but we can trust that God can use even our deepest wounds and greatest struggles to strengthen our faith and draw us closer to Him.

We will not fully comprehend the important role that Jesus plays in our lives if we are unwilling to walk with Him through the sufferings, challenges, and the humps and bumps of life. Sometimes, it is precisely in our darkest moments that we discover how deeply God loves us. When everything seems to be falling apart, God may be quietly teaching us to hold on to Him more firmly.

Let us remember that before gold becomes a precious piece of jewelry, it must first be purified by intense fire. Before a diamond becomes a valuable gem, it goes through cutting, polishing, and refining. In the same way, our faith is constantly being refined. The trials we experience can become instruments through which God purifies our hearts, strengthens our trust, and teaches us to depend not on our own strength but on His grace.

Therefore, let us not be surprised when we suffer, and let us not immediately question God whenever we experience failures, disappointments, and difficulties in life. Instead, let us remain steadfast in our faith. When our crosses become heavy, let us cling more firmly to Jesus. When our prayers seem unanswered, let us continue praying. When we experience failure, let us rise again with hope. And when we feel that we can no longer carry our burdens, let us remember that Jesus walks beside us and invites us to place everything into His loving hands.

Our faith is not proven by the absence of suffering but by our willingness to remain faithful in the midst of it. The fire may be painful, the refining may be difficult, and the road may sometimes seem unbearably long, but God can bring something beautiful out of what we are going through.

So, when suffering comes our way, will we run away from Jesus because the cross is heavy—or will we cling to Him even more tightly, trusting that He can transform our suffering into a deeper faith, a stronger heart, and a life that reflects His love?—Marino J. Dasmarinas

Ang Mabuting Balita at Repleksyon Agosto 30 Ika-22 Linggo sa Karaniwang Panahon: Mateo 16:21-27

Mabuting Balita: Mateo 16:21-27

Noong panahong iyon, sinimulang ipaalam na ni Jesus sa kanyang mga alagad na dapat siyang magtungo sa Jerusalem at magbata ng maraming hirap sa kamay ng matatanda ng bayan, ng mga punong saserdote at mga eskriba, at kanilang ipapatay siya. Ngunit sa ikatlong araw siya'y muling mabubuhay. 

Niyaya siya ni Pedro sa isang tabi at pinagsabihan ng ganito: "Panginoon, huwag nawang itulot ng Diyos! Hindi po dapat mangyari ito sa inyo." Ngunit hinarap siya ni Jesus at sinabihan, "Lumayo ka, Satanas! Hadlang ka sa aking landas. Ang iniisip mo'y hindi sa Diyos kundi sa tao." 

Sinabi ni Jesus sa kanyang mga alagad, "Kung ibig ninumang sumunod sa akin, limutin niya ang ukol sa kanyang sarili, pasanin ang kanyang krus at sumunod sa akin. Ang naghahangad na magligtas ng kanyang buhay ay siyang mawawalan nito; ngunit ang mag-alay ng kanyang buhay alang-alang sa akin ay siyang magkakamit noon. 

Ano nga ang mapapala ng isang tao, makamtan man niya ang buong daigdig kung ang katumbas naman nito'y ang kanyang buhay? Ano ang maibabayad ng tao para mabalik sa kanya ang kanyang buhay? Sapagkat darating ang Anak ng Tao na taglay ang dakilang kapangyarihan ng kanyang Ama at kasama ang kanyang mga anghel. Sa panahong iyon ay gagantihan niya ang bawat tao ayon sa kanyang ginawa.

+ + + + + + +  

Repleksyon:

May isang kuwento tungkol sa isang taong Katoliko na hindi nagsasabuhay ng kanyang pananampalataya. Kaya, kinukumbinsi siya ng kanyang kaibigan na lumipat na sa kanilang pananampalataya. Tinanong niya ang kanyang kaibigan, “Bakit ako lilipat sa inyong pananampalataya?” 

Sumagot ang kanyang kaibigan, “Sa sandaling lumipat ka sa aming pananampalataya, mawawala ang lahat ng iyong mga alalahanin at problema.” Kaya lumipat ang lalaki sa bagong pananampalataya. Ngunit makalipas ang halos isang taon, lalo pa siyang nakaranas ng maraming alalahanin at problema.

Ipinapaalala sa atin ng kuwentong ito na ang pagsunod sa Diyos ay hindi nangangahulugang magkakaroon tayo ng buhay na walang alalahanin, pagsubok, at paghihirap. Ang pananampalataya ay hindi pangakong hindi tayo masasaktan o mahihirapan; sa halip, ito ang katiyakang hindi natin kailangang harapin nang mag-isa ang ating mga pinagdaraanan, sapagkat palagi nating kasama ang Diyos.

Nang sabihin ni Jesus sa Kanyang mga alagad na Siya ay magdurusa nang labis at papatayin, sinaway Siya ni Pedro at sinabi, “Huwag nawang itulot ng Diyos, Panginoon! Kailanma’y hindi iyan mangyayari sa iyo.” Ano kaya ang nasa isip ni Pedro nang sabihin niya ito? Marahil, inakala ni Pedro na dahil si Jesus ay Anak ng Diyos, hindi Siya dapat dumanas ng paghihirap at maaari Niyang iwasan ang anumang magdudulot sa Kanya ng paghihirap.

Tulad ni Pedro, minsan ay ganito rin ang ating pag-iisip. Maaaring isipin natin na dahil kilala natin si Jesus bilang ating Panginoon at Tagapagligtas, dapat ay hindi na tayo makaranas ng paghihirap. Nagsisimba tayo, nagbabasa ng Bibliya, nananalangin, at nagsisikap gumawa ng mabuti para sa ating kapwa. Ngunit kapag dumarating ang mga pagsubok, maaari rin nating itanong: “Bakit nangyayari ito sa atin? Hindi ba naging tapat naman tayo sa Diyos?”

Ngunit ang ating pananampalataya ay hindi isang proteksyon na pipigil sa lahat ng paghihirap na dumating sa ating buhay. Sa halip, binibigyan tayo nito ng lakas upang harapin ang mga pagsubok nang may tapang, pag-asa, at pagtitiwala sa Diyos.

Bahagi ng pagsunod kay Jesus ang pagdadala ng ating mga krus. Maaaring hindi natin palaging nauunawaan kung bakit dumarating ang ilang pagsubok, ngunit makapagtitiwala tayo na sa gitna ng ating mga pinakamabibigat na pagsubok ay palagi paring nandiyan ang Panginoon na handang umalalay sa atin.

Hindi natin lubos na mauunawaan ang mahalagang papel ni Jesus sa ating buhay kung hindi tayo dadaan sa mga hamon ng buhay. Kung minsan, sa mismong pinakamadilim na sandali ng ating buhay natin natutuklasan kung gaano kalalim ang pagmamahal ng Diyos sa atin. Kapag tila gumuho na ang lahat, maaaring tahimik tayong tinuturuan ng Diyos na mas mahigpit na kumapit sa Kanya.

Alalahanin natin na bago maging isang mamahaling alahas ang ginto, kailangan muna itong dalisayin sa matinding apoy. Bago maging isang mamahaling hiyas ang isang diamante, dumaraan muna ito sa pagputol, pagpapakinis, at masusing pagdadalisay. Gayundin, patuloy na dadaan sa mga pagsubok ang ating pananampalataya. 

Ang mga pagsubok na ating nararanasan ay maaaring maging kasangkapan ng Diyos upang dalisayin ang ating puso, patatagin ang ating pagtitiwala, at turuan tayong hindi lamang umasa sa sarili nating lakas kundi higit sa Kanyang biyaya.

Kaya naman, huwag tayong mabigla kapag dumarating ang paghihirap, at huwag agad nating kuwestiyunin ang Diyos sa tuwing nakararanas tayo ng kabiguan, pagkadismaya, at mga suliranin sa buhay. Sa halip, manatili tayong matatag sa pananampalataya.

Kapag mabigat na ang ating krus, lalo tayong kumapit kay Jesus. Kapag tila hindi sinasagot ang ating mga panalangin, patuloy pa rin tayong manalangin. Kapag tayo ay nabigo, bumangon tayong muli nang may pag-asa. At kapag nararamdaman nating hindi na natin kayang dalhin ang ating mga pasanin, alalahanin nating hindi tayo nag-iisa. Kasama natin si Jesus at inaanyayahan Niya tayong ilagak ang lahat sa Kanyang mapagmahal na mga kamay.

Hindi nasusukat ang ating pananampalataya sa kawalan ng paghihirap, kundi sa ating katapatan sa Diyos sa gitna ng paghihirap. Maaaring masakit ang apoy, mahirap ang pagdadalisay, at tila napakahaba ng ating paghihirap. Ngunit kahit sa gitna ng lahat ng ito, ay gagawa ang Diyos ng maganda mula sa ating mga pinagdaraanan.

Kaya sa tuwing dumarating ang paghihirap, ano ang pipiliin natin: lalayo ba tayo kay Jesus dahil mabigat ang ating krus, o lalo tayong kakapit sa Kanya at magtitiwala na kaya Niyang gawing mas malalim ang ating pananampalataya, mas matatag ang ating puso, at mas makabuluhan ang ating buhay?

Kapag dumating ang panahong hindi na natin nauunawaan ang ating mga pinagdaraanan, mananatili ba tayong nakakapit sa kamay ni Jesus?—Marino J. Dasmarinas

Reflection for Saturday August 29 Memorial of the Passion of Saint John the Baptist: Mark 6:17-29

Gospel: Mark 6:17-29

Herod was the one who had John the Baptist arrested and bound in prison on account of Herodias, the wife of his brother Philip, whom he had married. John had said to Herod, “It is not lawful for you to have your brother’s wife.” Herodias harbored a grudge against him and wanted to kill him but was unable to do so. 

Herod feared John, knowing him to be a righteous and holy man, and kept him in custody. When he heard him speak he was very much perplexed, yet he liked to listen to him. She had an opportunity one day when Herod, on his birthday, gave a banquet for his courtiers, his military officers, and the leading men of Galilee. 

Herodias’ own daughter came in and performed a dance that delighted Herod and his guests. The king said to the girl, “Ask of me whatever you wish and I will grant it to you.” He even swore many things to her, “I will grant you whatever you ask of me, even to half of my kingdom.” She went out and said to her mother, “What shall I ask for?” She replied, “The head of John the Baptist.” The girl hurried back to the king’s presence and made her request, “I want you to give me at once on a platter the head of John the Baptist.” 

The king was deeply distressed, but because of his oaths and the guests he did not wish to break his word to her. So he promptly dispatched an executioner with orders to bring back his head. He went off and beheaded him in the prison. He brought in the head on a platter and gave it to the girl. The girl in turn gave it to her mother. When his disciples heard about it, they came and took his body and laid it in a tomb.

+ + + + + + +

Reflection:

How would we react if we discovered an adulterous relationship? Would we simply keep quiet because we are afraid of the consequences of speaking out? Or would we courageously speak against what is wrong, even when doing so may bring us suffering, rejection, or hardship?

Saint John the Baptist chose the road less traveled. He courageously denounced the adulterous relationship of King Herod and Herodias. He knew that speaking the truth could cost him dearly, yet he refused to remain silent. In the end, he paid for his courage with his life.

John could have pretended not to see what was wrong. He could have chosen silence and avoided confrontation. But his love for truth and righteousness was greater than his fear of the consequences. He did not allow evil to pass quietly before him. He spoke out because he knew that remaining silent in the face of wrongdoing could mean allowing that wrongdoing to continue.

What if we were in John’s place? How would we respond? Would we remain silent, indifferent, and simply look the other way? Sometimes, our silence may appear harmless, but when we knowingly remain silent in the face of wrongdoing, we risk becoming indifferent to evil. Our faith calls us not merely to recognize what is right but also to have the courage to stand for it.

Yet standing for truth does not mean condemning or humiliating those who have gone astray. As followers of Christ, we are called to speak the truth with love, humility, and compassion. When we courageously speak against wrongdoing, our hope should be to help others recognize their mistakes, turn away from sin, and return to the path that leads to righteousness and life.

This is not easy. Like Saint John, we may sometimes have to choose between comfort and courage, between silence and truth, between pleasing people and remaining faithful to God. There may be moments when doing what is right will cost us something. But God does not ask us to be faithful only when it is convenient. He calls us to remain faithful even when our faithfulness demands courage and sacrifice.

May Saint John the Baptist inspire us to become people who are not afraid to stand for truth, defend what is right, and speak with love when we encounter wrongdoing. May the Holy Spirit give us wisdom to know when to speak, courage to speak when necessary, and humility to speak not from anger or self-righteousness but from genuine love for God and for our brothers and sisters.

When the moment comes for us to choose between remaining silent and standing courageously for what is right, will we have the faith and courage to stand with God—even when doing so may cost us our comfort, our reputation, or even our security?—Marino J. Dasmarinas

Ang Mabuting Balita at Repleksyon Sabado Agosto 29 Paggunita sa Pagpapakasakit ni San Juan, ang Tagapagbinyag, Martir: Marcos 6:17-29

Mabuting Balita: Marcos 6:17-29

Noong panahong iyon, si Herodes ang nagpahuli, nagpagapos at nagpabilanggo kay Juan dahil kay Herodias. Ang babaing ito'y asawa ni Felipe kapatid ni Herodes ngunit ito'y kinakasama niya. Laging sinasabi sa kanya ni Juan, "Hindi matuwid na kunin ninyo ang asawa ng inyong kapatid." 

Kaya't si Herodias ay nagkimkim ng galit kay Juan. Hinangad niyang ipapatay ito, ngunit hindi niya ito magawa, sapagkat natatakot si Herodes kay Juan. Alam niyang ito'y taong matuwid at banal, kaya't ipinagsasanggalang niya. Gustong-gusto niyang makinig kay Juan, bagama't labis siyang nababagabag sa sinasabi nito.  

Sa wakas ay nagkaroon ng pagkakataon si Herodias nang anyayahan ni Herodes sa kanyang kaarawan ang kanyang mga kagawad, mga pinuno ng hukbo, at ang mga pangunahing mamamayan ng Galilea. Pumasok ang anak ni Herodias at nagsayaw. 

Labis na nasiyahan si Herodes at mga panauhin, kaya't sinabi ng hari sa dalaga, "Hingin mo sa akin ang anumang ibig mo at ibibigay ko sa iyo." At naisumpa pa niyang ibibigay kahit ang kalahati ng kanyang kaharian kung ito ang hihilingin.  

Lumabas ang dalaga at tinanong ang kanyang ina. "Ano ang hihingin ko?" "Ang ulo ni Juan Bautista," sagot ng ina. Dali-daling nagbalik ang dalaga sa kinaroroonan ng hari. "Ang ibig ko po'y ibigay ninyo ngayon din, sa isang pinggan, ang ulo ni Juan Bautista," sabi niya. Labis na nalungkot ang hari, ngunit dahil sa kanyang sumpa na narinig ng kanyang mga panauhin, hindi niya matanggihan ang dalaga.  

Kaagad niyang iniutos sa isang bantay na dalhin sa kanya ang ulo ni Juan. Sumunod ang bantay at pinugutan si Juan sa bilangguan, inilagay ang ulo sa isang pinggan, at ibinigay sa dalaga. Ibinigay naman iyon ng dalaga sa kanyang ina. Nang mabalitaan ito ng mga alagad ni Juan, kinuha nila ang kanyang bangkay at inilibing.

+ + + + + + +

Repleksyon:

Paano tayo tutugon kung matuklasan natin na may isang relasyong may pangangalunya? Mananahimik na lamang ba tayo dahil natatakot tayo sa maaaring maging bunga ng pagsasalita? O magkakaroon tayo ng lakas ng loob na magsalita laban sa mali, kahit pa maaari itong magdulot sa atin ng pagdurusa, pagtanggi, o mga pagsubok?

Pinili ni San Juan Bautista ang landas na hindi madaling tahakin. Buong tapang niyang tinuligsa ang relasyong may pangangalunya nina Haring Herodes at Herodias. Alam niyang maaaring malaki ang kapalit ng pagsasabi ng katotohanan, ngunit tumanggi siyang manahimik. Sa huli, binayaran niya ng kanyang buhay ang kanyang katapangan.

Maaari sanang magkunwari si Juan na wala siyang nakikita at wala siyang nalalaman tungkol sa mali. Maaari sana siyang nanahimik upang maiwasan ang komprontasyon at anumang panganib. Ngunit higit na pinahalagahan niya ang katotohanan at katuwiran kaysa sa kanyang takot sa maaaring mangyari. Hindi niya hinayaang tahimik na lumipas ang kasamaan sa kanyang harapan. Nagsalita siya sapagkat alam niyang ang pananatiling tahimik sa harap ng mali ay maaaring maging dahilan upang magpatuloy ito.

Paano kung tayo ang nasa kalagayan ni Juan? Paano tayo tutugon? Mananatili ba tayong tahimik, walang pakialam, at magbubulag-bulagan na lamang? Kung minsan, maaaring isipin nating walang masama sa pananahimik. Ngunit kapag alam nating may maling nangyayari at pinili nating manahimik, nanganganib tayong masanay sa kasamaan at maging walang malasakit dito. Bilang mga taong may pananampalataya, hindi sapat na alam lamang natin kung ano ang tama; tinatawag din tayo ng Diyos na magkaroon ng tapang na manindigan para sa tama.

Subalit ang paninindigan sa katotohanan ay hindi nangangahulugang dapat nating hatulan, ipahiya, o tuligsain ang mga taong naligaw ng landas. Bilang mga tagasunod ni Kristo, tinatawag tayong magsalita ng katotohanan nang may pagmamahal, kababaang-loob, at malasakit. Kapag buong tapang tayong nagsasalita laban sa mali, ang ating hangarin ay hindi upang manakit o manghusga kundi upang matulungan ang iba na makita ang kanilang pagkakamali, talikuran ang kasalanan, at muling tahakin ang landas ng katuwiran at buhay.

Hindi ito madaling gawin. Tulad ni San Juan Bautista, darating din ang mga pagkakataong kailangan nating pumili sa pagitan ng kaginhawahan at katapangan, sa pagitan ng pananahimik at pagsasabi ng katotohanan, at sa pagitan ng pagpapalugod sa mga tao at pagiging tapat sa Diyos. Maaaring may mga pagkakataong may kapalit ang paggawa ng tama. Ngunit hindi tayo tinatawag ng Diyos na maging tapat lamang kapag madali at maginhawa ang lahat. Tinatawag Niya tayong manatiling tapat kahit nangangailangan ito ng tapang, pagtitiis, at sakripisyo.

Nawa’y maging inspirasyon sa atin si San Juan Bautista upang hindi tayo matakot na manindigan para sa katotohanan, ipagtanggol ang tama, at magsalita nang may pagmamahal kapag nakikita natin ang mali. Nawa’y pagkalooban tayo ng Espiritu Santo ng karunungan upang malaman kung kailan tayo dapat magsalita kapag kinakailangan, at magkaroon ng kababaang-loob upang ang ating mga salita ay hindi magmula sa galit o pagmamataas, kundi sa tunay na pagmamahal sa Diyos at sa ating kapwa.

Kapag dumating ang sandali na kailangan nating pumili sa pagitan ng pananahimik at matapang na paninindigan para sa katotohanan, magkakaroon kaya tayo ng sapat na pananampalataya at tapang na manindigan kasama ng Diyos—kahit ang kapalit nito ay ang ating kaginhawahan, reputasyon, o maging ang ating seguridad?—Marino J. Dasmarinas

Reflection for Friday August 28 Memorial of Saint Augustine, Bishop and Doctor of the Church: Matthew 25:1-13

Gospel: Matthew 25:1-13

Jesus told his disciples this parable: “The Kingdom of heaven will be like ten virgins who took their lamps and went out to meet the bridegroom. Five of them were foolish and five were wise.  

The foolish ones, when taking their lamps, brought no oil with them, but the wise brought flasks of oil with their lamps. Since the bridegroom was long delayed, they all became drowsy and fell asleep.  At midnight, there was a cry, ‘Behold, the bridegroom! Come out to meet him!’   

Then all those virgins got up and trimmed their lamps. The foolish ones said to the wise, ‘Give us some of your oil, for our lamps are going out.’ But the wise ones replied, ‘No, for there may not be enough for us and you. Go instead to the merchants and buy some for yourselves.’  

While they went off to buy it, the bridegroom came and those who were ready went into the wedding feast with him. Then the door was locked. Afterwards the other virgins came and said, ‘Lord, Lord, open the door for us!’ But he said in reply, ‘Amen, I say to you, I do not know you.’ Therefore, stay awake, for you know neither the day nor the hour.”

+ + + + + + +

Reflection:

What is the advantage of being prepared? When we are prepared, we are ready for whatever may happen at any time. More importantly, when we are spiritually prepared, we are ready to meet the Lord whenever He calls us.

Jesus said to His disciples, “Stay awake, for you know neither the day nor the hour” (Matthew 25:13). Indeed, none of us knows the moment of the Lord’s coming. This is why we must always strive to be spiritually prepared by faithfully following His teachings and allowing His words to shape the way we live. We must continually turn away from whatever leads us into sin and draw closer to Him.

It is easy for us to say that we are prepared for the Lord’s coming, but sometimes our words can become mere lip service without a genuine commitment to live out what we profess. We can easily be tempted to fall into sin again—to hurt others, to ignore those who are in need, especially the poor, to become selfish, or to develop a sense of superiority over others.

Many of us can sometimes be like this. We may remain spiritually prepared for a short period of time, only to fall back into our sinful ways. We may sincerely promise to change, yet find ourselves returning to the same weaknesses and temptations. Why does this happen, and what can we do to avoid falling back into our old ways?

We need a continuous and meaningful encounter with Jesus. We strengthen our relationship with Him through our participation in Holy Mass, through prayer, and through reading and reflecting on the Bible. These are not merely religious practices that we perform out of habit; they are opportunities for us to encounter the Lord, listen to His voice, and allow His grace to transform our hearts.

When we continually remain close to Jesus, we become more aware of our weaknesses and more willing to seek His mercy when we fall. Our spiritual preparation is not something we accomplish only once. It is a daily journey of conversion—a daily decision to choose God over sin, love over selfishness, humility over pride, and compassion over indifference. In this way, we remain spiritually vigilant and ready for the Lord’s coming.

In the Gospel, we read about the ten virgins: five were foolish, and five were wise. The wise virgins came prepared by bringing extra oil for their lamps so that their lamps would remain lit even if the bridegroom arrived late.

And sure enough, the bridegroom arrived late for the wedding feast. But the five wise virgins were prepared because they had brought extra oil for their lamps. When the bridegroom arrived, they were ready and were allowed to enter the wedding feast and take part in the celebration.

What happened to the other five virgins who were foolish? The bridegroom did not allow them to enter because they were not prepared.

This Gospel reminds us that preparation cannot be postponed indefinitely. There may come a moment when we can no longer say, “I will prepare later.” We do not know when our earthly journey will end, nor do we know when the Lord will come. What we have is today—the opportunity to pray, to repent, to forgive, to love, to serve, and to return wholeheartedly to God.

Our persistent attachment to sin makes us spiritually unprepared for the coming of the Lord. But whenever we sincerely turn back to Him, His mercy invites us to begin again. Let us not wait for a crisis before we seek God. Let us not wait until our final moments before we make peace with Him and with one another.

Let us therefore remain spiritually awake and vigilant. Let us continually seek Jesus, nourish our faith through prayer and participation in Holy Mass, listen to His Word, and live out His teachings in our daily lives. Let us remember that being prepared is not something we do only once; it is a daily commitment to remain faithful to God and to allow His love to transform us.

May our lives become living lamps that continue to shine with faith, love, mercy, humility, and service. And when the Lord comes, may He find us not merely saying that we are ready, but actually living as people whose hearts are prepared to welcome Him.

Are our lamps truly burning with the light of Christ today, or are we still postponing our conversion and telling ourselves that we have plenty of time? If the Lord were to come tonight, would He find our hearts awake, our faith alive, and our lives prepared to welcome Him?— Marino J. Dasmarinas

Ang Mabuting Balita at Repleksyon Biyernes Agosto 28 Paggunita kay San Agustin, obispo at pantas ng Simbahan: Mateo 25:1-13

Mabuting Balita: Mateo 25:1-13

Noong panahong iyon, sinabi ni Hesus sa kanyang mga alagad ang talinghagang ito: "Dito maitutulad ang pagpasok sa kaharian ng Diyos: may sampung dalagang lumabas upang sumalubong sa lalaking ikakasal. Bawat isa'y may dalang ilawan.

Ang lima sa kanila'y hangal at ang lima'y matalino. Ang mga hangal ay nagdala ng ilawan ngunit hindi nagbaon ng langis. Subalit ang matatalino'y nagdala ng langis bukod pa sa kanilang ilawan. Nabalam ang dating ng lalaking ikakasal, kaya't inantok silang lahat at nakatulog.

"Ngunit nang hatinggabi na'y may sumigaw: 'Narito na ang lalaking ikakasal! Salubungin ninyo!' Agad nagbangon ang sampung dalaga at inayos ang kanilang ilawan. Sinabi ng mga hangal sa matatalino, 'Bigyan naman ninyo kami ng kaunting langis. Aandap-andap na ang aming mga ilawan, e!' 'Baka hindi magkasya ito sa ating lahat,' tugon ng matatalino. '

Mabuti pa'y pumunta muna kayo sa nagtitinda at bumili ng para sa inyo.' Kaya't lumakad ang limang hangal na dalaga. Samantalang bumibili sila, dumating ang lalaking ikakasal. Ang limang nakahanda ay kasama niyang pumasok sa kasalan, at ipininid ang pinto.

"Pagkatapos, dumating naman ang limang hangal na dalaga. 'Panginoon, papasukin po ninyo kami!' sigaw nila. Ngunit tumugon siya, 'Sinasabi ko sa inyo: hindi ko kayo nakikilala.' Kaya, magbantay kayo, sapagkat hindi ninyo alam ang araw ni ang oras."

+ + + + + + +

Repleksyon:

Ano ang kahalagahan ng pagiging handa? Kapag tayo ay handa, nalalampasan natin ang anumang maaaring mangyari sa bawat sandali. Higit sa lahat, kapag tayo ay espirituwal na handa, nakahanda rin tayong humarap sa Panginoon sa oras na tawagin Niya tayo.

Sinabi ni Jesus sa Kanyang mga alagad, “Manatili kayong gising, sapagkat hindi ninyo alam ang araw ni ang oras” (Mateo 25:13). Tunay nga na walang sinuman sa atin ang nakaaalam kung kailan darating ang Panginoon. Kaya naman, dapat tayong laging magsikap na maging espirituwal na handa sa pamamagitan ng tapat na pagsunod sa Kanyang mga aral at pagpayag na hubugin ng Kanyang Salita ang ating pamumuhay. Patuloy nating talikuran ang anumang naglalayo sa atin sa Diyos at magpakalapit sa Kanya.

Madali para sa atin na sabihin na tayo ay handa sa pagdating ng Panginoon, ngunit kung minsan, nagiging mga salita lamang ito kung wala tayong tunay na paninindigang isabuhay ang ating ipinahahayag. Madali rin tayong matukso na muling mahulog sa kasalanan—muling makasakit ng kapwa, muling ipagsawalang-bahala ang mga nangangailangan, lalo na ang mga mahihirap, maging makasarili, o magkaroon ng pakiramdam na tayo ay nakahihigit sa iba.

Marami sa atin ang maaaring maging ganito. Maaaring maging masigasig tayo sa ating buhay espirituwal sa loob ng maikling panahon, ngunit kalaunan ay bumabalik din tayo sa dati nating mga kasalanan at kahinaan.

Maaari tayong taimtim na mangakong magbabago, ngunit natatagpuan natin ang ating sarili na muling nahuhulog sa parehong mga tukso. Bakit kaya ito nangyayari, at ano ang maaari nating gawin upang hindi tayo muling bumalik sa dati nating mga maling gawain?

Kailangan natin ng patuloy at makabuluhang pakikipagtagpo kay Jesus. Pinatitibay natin ang ating ugnayan sa Kanya sa pamamagitan ng ating pakikibahagi sa Banal na Misa, pananalangin, at pagbabasa at pagbubulay-bulay sa Bibliya. Ang mga ito ay hindi lamang mga gawaing panrelihiyon na ginagawa natin dahil nakasanayan na natin; mga pagkakataon ang mga ito upang makatagpo natin ang Panginoon, mapakinggan ang Kanyang tinig, at hayaang baguhin ng Kanyang biyaya ang ating mga puso.

Kapag patuloy tayong nananatiling malapit kay Jesus, mas nakikilala natin ang ating mga kahinaan at mas natututo tayong lumapit sa Kanyang awa kapag tayo ay nadadapa. Ang pagiging espirituwal na handa ay hindi isang bagay na minsan lamang nating ginagawa.

Ito ay isang araw-araw na paglalakbay ng pagbabagong-buhay—isang araw-araw na pagpili na unahin ang Diyos kaysa kasalanan, pag-ibig kaysa pagiging makasarili, kababaang-loob kaysa kayabangan, at malasakit kaysa pagiging walang pakialam. Sa ganitong paraan, nananatili tayong gising sa espiritu at laging handa sa pagdating ng Panginoon.

Sa Ebanghelyo, mababasa natin ang tungkol sa sampung dalaga: lima ang mangmang at lima ang matatalino. Ang limang matatalinong dalaga ay naghanda sa pamamagitan ng pagdadala ng ekstrang langis para sa kanilang mga ilawan upang patuloy na magliwanag ang mga ito kahit mahuli ang pagdating ng lalaking ikakasal.

At tunay nga, nahuli ang pagdating ng lalaking ikakasal. Ngunit walang naging problema sa limang matatalinong dalaga dahil mayroon silang ekstrang langis para sa kanilang mga ilawan. Nang dumating ang lalaking ikakasal, sila ay handa at pinayagang pumasok sa piging ng kasalan at makibahagi sa pagdiriwang.

Ano naman ang nangyari sa limang mangmang na dalaga? Hindi sila pinayagang makapasok ng lalaking ikakasal dahil hindi sila naging handa.

Ipinapaalala sa atin ng Ebanghelyong ito na hindi natin maaaring ipagpaliban habambuhay ang ating paghahanda. Darating ang panahon na hindi na natin maaaring sabihin, “Maghahanda na lang ako mamaya.” Hindi natin alam kung kailan matatapos ang ating paglalakbay dito sa mundo, ni hindi natin alam kung kailan darating ang Panginoon. Ang mayroon tayo ay ang araw na ito—ang pagkakataong manalangin, magsisi, magpatawad, magmahal, maglingkod, at buong pusong manumbalik sa Diyos.

Ang patuloy nating pagkakapit sa kasalanan ang nagiging dahilan upang tayo ay maging espirituwal na hindi handa sa pagdating ng Panginoon. Ngunit sa tuwing taos-puso tayong nanunumbalik sa Kanya, inaanyayahan tayo ng Kanyang awa na muling magsimula. Huwag nating hintayin ang isang malaking pagsubok bago tayo lumapit sa Diyos. Huwag din nating hintaying dumating ang ating mga huling sandali bago tayo makipagkasundo sa Kanya at sa ating kapwa.

Kaya manatili tayong gising at mapagbantay sa espiritu. Patuloy nating hanapin si Jesus, palalimin ang ating pananampalataya sa pamamagitan ng pananalangin at pakikibahagi sa Banal na Misa, pakinggan ang Kanyang Salita, at isabuhay ang Kanyang mga aral sa ating pang-araw-araw na buhay. Tandaan natin: ang pagiging handa ay hindi isang bagay na minsan lamang nating ginagawa. Ito ay araw-araw na paninindigan na manatiling tapat sa Diyos at hayaang baguhin tayo ng Kanyang pag-ibig.

Nawa'y maging mga ilawang buhay ang ating mga puso at buhay—patuloy na nagliliwanag sa pamamagitan ng pananampalataya, pag-ibig, awa, kababaang-loob, at paglilingkod. At sa pagdating ng Panginoon, nawa'y matagpuan Niya tayong hindi lamang nagsasabing tayo ay handa, kundi tunay na namumuhay bilang mga taong ang puso ay nakahandang tumanggap sa Kanya.

Tunay nga bang nagliliyab ngayon ang ating mga ilawan sa liwanag ni Cristo, o ipinagpapaliban pa rin natin ang ating pagbabagong-buhay dahil iniisip nating marami pa tayong panahon? Kung dumating ang Panginoon ngayong gabi, matatagpuan kaya Niyang gising ang ating mga puso, buhay ang ating pananampalataya, at handang-handa ang ating buhay na salubungin Siya?— Marino J. Dasmarinas