Jesus said,
“Woe to you, scribes and Pharisees, you hypocrites. You are like whitewashed
tombs, which appear beautiful on the outside, but inside are full of dead men’s
bones and every kind of filth. Even so, on the outside you appear righteous,
but inside you are filled with hypocrisy and evildoing.
“Woe to you,
scribes and Pharisees, you hypocrites. You build the tombs of the prophets and
adorn the memorials of the righteous, and you say, ‘If we had lived in the days
of our ancestors, we would not have joined them in shedding the prophets’
blood.’ Thus you bear witness against yourselves that you are the children of
those who murdered the prophets; now fill up what your ancestors measured
out!
+ + + + + + +
Reflection:
Why was Jesus so
aghast at the scribes and the Pharisees?
Because they did
not walk their talk. What they said was contrary to what they did. They told
the people what to do, yet they themselves did not practice what they preached.
They were good at giving commands, but their responsibility seemed to end with
giving those commands.
They
were also very conscious of their outward appearance. They always put their
best foot forward, so to speak, yet they paid little attention to the condition
of their hearts and to their manipulative behavior. They were more concerned
with how they appeared before others than with who they truly were before God.
As
we reflect on their attitudes, let us not be too quick to point our fingers at
them. Perhaps, at times, we too can fall into the temptation of saying the
right things while failing to live them out. We may speak about humility yet
seek recognition, speak about honesty yet hide the truth, or speak about love
while being indifferent to those who need our compassion.
Sadly,
we can also see this attitude among some powerful people who project a clean
public image but lack integrity. They manipulate others so that they will be
admired, respected, and looked up to. Yet earthly power, prestige, and
influence are temporary. Nothing lasts forever in this world. Eventually, those
who rely solely on power will lose it, and those who exalt themselves through
arrogance will be humbled.
This
reminds us that God does not look merely at our outward appearance. He looks
into our hearts. We may be able to impress people with our words,
accomplishments, positions, or public image, but we can never hide the truth of
our hearts from God.
Therefore,
let us ask the Lord to help us become transparent, sincere, humble, and genuine
in our relationships with one another. May our words be consistent with our
actions, and may our faith be visible not merely in what we say but in how we
live. Let us avoid manipulation, arrogance, hypocrisy, and superficiality, and
instead allow God's grace to shape our hearts into hearts that are humble,
compassionate, and sincere.
May
we never become so concerned about appearing good before others that we forget
to become good before God. May our lives quietly testify to the faith we
profess, not through self-promotion, but through love, service, humility, and
integrity.
As
we stand before God today, are our words and actions truly walking together—or
are we only putting our best foot forward for others to see while God is gently
asking us to let Him transform what is hidden within our hearts?—Marino J.
Dasmarinas
Noong panahong iyon, sinabi ni Hesus, "Sa
aba ninyo, mga eskriba at mga Pariseo! Mga mapagpaimbabaw! Ang katulad ninyo'y
mga libingang pinaputi, magaganda sa labas, ngunit sa loob ay puno ng kabulukan
at buto ng mga patay. Ganyang-ganyan kayo! Sa paningin ng tao'y mabubuti kayo,
ngunit ang totoo, punong-puno kayo ng pagpapaimbabaw at kasamaan."
"Sa aba ninyo, mga eskriba at mga Pariseo!
Mga mapagpaimbabaw! Ipinagtatayo ninyo ng mga libingan ang mga propeta at
ginagayakan ang mga puntod ng mga taong namuhay nang matuwid. At sinasabi
ninyo, 'Kung kami sana'y nabuhay sa kapanahunan ng aming mga ninuno, hindi
namin ipapapatay ang mga propeta.'
Sa sinabi ninyong iyan, inaamin ninyong kayo'y
mga anak ng mga nagpapatay sa mga propeta! Sige! Tapusin ninyo ang pinasimulan
ng inyong mga ninuno!
+ + + +
+ + +
Repleksyon:
Bakit labis na nagalit si Jesus sa mga eskriba at mga Pariseo?
Sapagkat hindi nila isinasabuhay ang kanilang
sinasabi. Salungat ang kanilang mga salita sa kanilang mga gawa. Sinasabi nila
sa mga tao kung ano ang dapat gawin, ngunit hindi naman nila mismo isinasabuhay
ang kanilang ipinangangaral. Magaling silang magbigay ng mga utos, ngunit tila
hanggang sa pagbibigay lamang ng utos ang kanilang pananagutan.
Mahalaga
rin sa kanila ang kanilang panlabas na anyo. Lagi nilang ipinakikita ang
kanilang pinakamagandang anyo, wika nga, ngunit kakaunti ang kanilang
pagpapahalaga sa kalagayan ng kanilang puso at sa kanilang mapanlinlang na
pag-uugali. Mas iniisip nila kung paano sila nakikita ng ibang tao kaysa sa
kung sino talaga sila sa harapan ng Diyos.
Habang
pinagninilayan natin ang kanilang mga pag-uugali, huwag tayong agad magturo ng
daliri sa kanila. Marahil, may mga pagkakataon ding nahuhulog tayo sa tukso na
magsabi ng mga tamang bagay ngunit hindi naman natin ito naisasabuhay.
Maaari
tayong magsalita tungkol sa kababaang-loob ngunit naghahangad naman ng
pagkilala; magsalita tungkol sa katapatan ngunit nagtatago ng katotohanan; o
magsalita tungkol sa pag-ibig habang nananatiling walang malasakit sa mga
nangangailangan ng ating habag.
Sa
kasamaang-palad, nakikita rin natin ang ganitong pag-uugali sa ilang
makapangyarihang tao na nagpapakita ng malinis na imahe sa publiko ngunit
kulang naman sa integridad. Minamanipula nila ang iba upang sila ay hangaan,
respetuhin, at ituring na makapangyarihan.
Ngunit
ang kapangyarihan, katanyagan, at impluwensiya sa mundong ito ay pawang
panandalian lamang. Walang anumang bagay sa mundong ito ang mananatili
magpakailanman. Darating ang panahon na mawawala rin ang kapangyarihan ng mga
umaasa lamang dito, at ang mga nagmamataas ay ibababa.
Ipinapaalala
nito sa atin na hindi lamang panlabas na anyo ang tinitingnan ng Diyos.
Tinitingnan Niya ang ating puso. Maaari nating mapahanga ang mga tao sa
pamamagitan ng ating mga salita, mga nagawa, katungkulan, o magandang imahe sa
harap ng publiko, ngunit hindi natin kailanman maitatago sa Diyos ang tunay na
kalagayan ng ating puso.
Kaya
hilingin natin sa Panginoon na tulungan tayong maging tapat, bukas,
mapagpakumbaba, at tunay sa ating pakikitungo sa isa’t isa. Nawa’y maging magkatugma
ang ating mga salita at mga gawa, at nawa’y makita ang ating pananampalataya
hindi lamang sa ating sinasabi kundi higit sa paraan ng ating pamumuhay.
Iwasan
natin ang pagmamanipula, kayabangan, pagkukunwari, at pagiging mapagpaimbabaw.
Sa halip, hayaan nating hubugin ng biyaya ng Diyos ang ating mga puso upang
maging mapagpakumbaba, at mahabagin.
Huwag
nawa tayong maging labis na abala sa pagpapakitang mabuti sa paningin ng iba na
nakalilimutan na nating maging mabuti sa harapan ng Diyos. Nawa’y ang ating
buhay ay maging tahimik ngunit malinaw na patotoo sa pananampalatayang ating
ipinahahayag—hindi sa pamamagitan ng pagpapakitang-tao, kundi sa pamamagitan ng
pag-ibig, paglilingkod, kababaang-loob, at integridad.
Tunay
nga bang magkatugma ang ating mga salita at mga gawa? O baka ang ating
“pinakamagandang anyo” lamang ang nakikita ng mga tao, habang mahinahon tayong
inaanyayahan ng Diyos na hayaan Siyang baguhin at pagalingin ang mga bahaging
nakatago sa kaibuturan ng ating puso?—Marino J. Dasmarinas
Jesus said: “Woe to you, scribes and
Pharisees, you hypocrites. You pay tithes of mint and dill and cummin, and have
neglected the weightier things of the law: judgment and mercy and fidelity. But
these you should have done, without neglecting the others. Blind guides, who
strain out the gnat and swallow the camel!
“Woe to you, scribes and Pharisees, you hypocrites.
You cleanse the outside of cup and dish, but inside they are full of plunder
and self-indulgence. Blind Pharisee, cleanse first the inside of the cup, so
that the outside also may be clean.”
+ + +
+ + + +
Reflection:
Why do we follow
Jesus?
Do
we follow Him because we feel obliged by our faith, or do we follow Him because
of our deep love for Him? There is a profound difference between following
Jesus out of obligation and following Him out of love. When we follow Jesus
simply because we see it as an obligation, our faith can become something
external—something we do because we feel that we have to.
We
may attend Church, pray, serve, and fulfill our religious duties, yet remain
unchanged within. Our discipleship can become nothing more than an outward
expression that gives us a positive self-image, without bringing about genuine
interior cleansing and transformation.
But
when we follow Jesus because we truly love Him, something beautiful begins to
happen within us. His love touches the deepest corners of our hearts and
gradually transforms the way we think, speak, act, and relate to others.
When
we love Jesus, we become more willing to forgive those who have hurt us. We
learn not to harbor hatred and resentment in our hearts. We begin to turn away
from what is evil and contrary to God’s will because we desire to become more
like Jesus. True love for Jesus cannot remain hidden within our hearts. It must
bear fruit in the way we live.
Our
discipleship must always be rooted in our love for Jesus, not merely in an
obligation dictated by our faith. For true discipleship is not simply about
following religious practices or fulfilling our responsibilities. It is about
allowing Jesus to enter deeply into our hearts and transform us from within. It
is about surrendering our woundedness, pride, anger, resentment, and
selfishness to Him and allowing His grace to make us new.
Let
us therefore pause and examine our hearts. Why are we really following Jesus?
Are we following Him because we genuinely love Him, or are we simply doing so
because we feel obliged by our faith, our responsibilities, or even our
position in the Church and in our community?
If
our discipleship is only outward, we may unknowingly become like the Pharisees
and scribes whom Jesus rebuked for their hypocrisy. They appeared righteous
before others, but their hearts were not truly surrendered to God. May we never
allow our religious practices to become a substitute for a genuine relationship
with Jesus.
Perhaps
it is time for us to return to the heart of discipleship: love. Let us follow Jesus not merely because we are expected to, but
because we have come to know, love, and trust Him. And this love becomes real
when we forgive those who have hurt us, when we choose to build bridges rather
than walls, and when we humble ourselves before those whom we have hurt and
sincerely ask for their forgiveness.
Following
Jesus because we love Him means allowing His love to change us. It means
letting His mercy soften our hardened hearts, His forgiveness teach us to
forgive, His humility teach us to become humble, and His love teach us to love
even when it is difficult.
May
our faith never be merely something that we practice outwardly. May it become a
living relationship with Jesus that transforms our hearts and is reflected in
the way we live each day.
So,
as we look honestly into the depths of our hearts today, why are we really
following Jesus—because we feel that we have to, or because we truly love Him?
And if we say that we love Him, can others see His transforming love in the way
we forgive, humble ourselves, build bridges, and love one another?—Marino J.
Dasmarinas
Noong panahong iyon sinabi ni Jesus,
Sa aba ninyo, mga eskriba at mga Pariseo! Mga mapagpaimbabaw! Ibinibigay ninyo
ang ikapu ng gulaying walang halaga ngunit kinaliligtaan ninyong isagawa ang
lalong mahahalagang aral sa Kautusan: ang katarungan, ang pagkahabag, at ang
katapatan.
Tamang gawin ninyo ang mga ito,
ngunit huwag naman ninyong kaliligtaang gawin ang iba. Mga bulag na tagaakay!
Sinasala ninyo ang niknik sa inyong inumin, ngunit nilulunok ninyo ang
kamelyo!
"Sa
aba ninyo, mga eskriba at mga Pariseo! Mga mapagpaimbabaw! Nililinis ninyo ang
tasa at ng pinggan, ngunit ang loob nito'y puno ng nahuthot ninyo dahil sa
kasakiman at pagsasamantala. Bulag na Pariseo! Linisin mo muna ang mga nasa
loob ng tasa at ng pinggan, at magiging malinis din ang labas nito!
+ + + + + + +
Repleksyon:
Bakit nga ba
natin sinusundan si Jesus?
Sinusundan
ba natin Siya dahil pakiramdam natin ay obligado tayo dahil sa ating
pananampalataya, o sinusundan natin Siya dahil sa malalim at tunay nating
pagmamahal sa Kanya? May malaking pagkakaiba ang pagsunod kay Jesus dahil
lamang sa obligasyon at ang pagsunod sa Kanya dahil sa pag-ibig.
Kapag
sinusundan natin si Jesus dahil lamang sa tingin natin ay tungkulin natin ito,
maaaring manatili lamang sa panlabas ang ating pananampalataya. Maaari tayong
magsimba, manalangin, maglingkod, at tumupad sa ating mga gawaing panrelihiyon,
ngunit maaaring hindi naman tunay na nagbabago ang ating kalooban.
Ang
ating pagsunod ay maaaring maging isang panlabas na pagpapakita lamang na
nagbibigay sa atin ng magandang imahe sa sarili, ngunit walang malalim na
paglilinis at pagbabagong nagaganap sa ating puso.
Ngunit
kapag sinusundan natin si Jesus dahil tunay natin Siyang minamahal, may
magandang bagay na unti-unting nagaganap sa ating kalooban. Ang Kanyang
pag-ibig ay umaabot sa pinakamalalim na bahagi ng ating puso at unti-unting
binabago ang paraan ng ating pag-iisip, pagsasalita, pagkilos, at pakikitungo
sa iba.
Kapag
mahal natin si Jesus, nagiging mas handa tayong magpatawad sa mga nakasakit sa
atin. Natututo tayong huwag magkimkim ng galit, poot, at sama ng loob. Unti-unti
rin nating tinatalikuran ang anumang masama at salungat sa kalooban ng Diyos
sapagkat hangad nating maging higit na katulad ni Jesus.
Ang
tunay na pagmamahal natin kay Jesus ay hindi maaaring manatiling nakatago
lamang sa ating puso. Kailangang makita ito sa paraan ng ating pamumuhay. Ang
ating pagiging alagad ni Jesus ay dapat laging nakaugat sa pagmamahal natin sa
Kanya at hindi lamang sa isang obligasyong ipinag-uutos ng ating
pananampalataya.
Sapagkat
ang tunay na pagiging alagad ay hindi lamang tungkol sa pagsunod sa mga gawaing
panrelihiyon o pagtupad sa ating mga tungkulin. Ito ay tungkol sa
pagpapahintulot kay Jesus na pumasok nang malalim sa ating puso at baguhin tayo
mula sa ating kalooban. Ito ay tungkol sa pagsuko sa Kanya ng ating pagmamataas,
galit, sama ng loob, at pagiging makasarili, at pagpapahintulot sa Kanyang
biyaya na gawin tayong mga bagong nilalang.
Kaya
naman, huminto tayo sandali at suriin ang ating puso. Bakit nga ba
talaga natin sinusundan si Jesus? Sinusundan
ba natin Siya dahil tunay natin Siyang minamahal, o ginagawa lamang natin ito
dahil pakiramdam natin ay obligado tayo—dahil sa ating pananampalataya, sa
ating mga pananagutan, o maging sa posisyon natin sa Simbahan at sa ating
pamayanan?
Kung
panlabas lamang ang ating pagsunod, maaari nating hindi namamalayang maging
katulad tayo ng mga Pariseo at eskriba na sinaway ni Jesus dahil sa kanilang
pagkukunwari. Mukha silang matuwid sa paningin ng mga tao, ngunit ang kanilang
mga puso ay hindi tunay na nakasuko sa Diyos. Huwag nating hayaang ang ating
mga gawaing panrelihiyon ay maging kapalit ng isang tunay at malalim na
relasyon kay Jesus.
Marahil,
panahon na upang bumalik tayo sa puso ng tunay na pagiging alagad: pag-ibig. Sundan natin si Jesus hindi lamang dahil inaasahan ito sa atin,
kundi dahil nakilala natin Siya, minahal Siya, at natutunan nating magtiwala sa
Kanya. At nagiging tunay ang pag-ibig na ito kapag nagpapatawad tayo sa mga
nakasakit sa atin, kapag pinipili nating makipagkasundo imbes na makipagaway at
kapag nagpapakumbaba tayo sa harap ng mga taong ating nasaktan at taos-pusong
humihingi ng kanilang kapatawaran.
Ang
pagsunod kay Jesus dahil mahal natin Siya ay nangangahulugang hinahayaan nating
baguhin tayo ng Kanyang pag-ibig. Hinahayaan nating palambutin ng Kanyang awa
ang ating matigas na puso, turuan tayo ng Kanyang pagpapatawad na magpatawad,
turuan tayo ng Kanyang kababaang-loob na magpakumbaba, at turuan tayo ng
Kanyang pag-ibig na magmahal kahit mahirap.
Nawa’y
hindi lamang maging panlabas na gawain ang ating pananampalataya. Nawa’y maging
isang buhay at malalim na relasyon ito kay Jesus—isang relasyong tunay na
bumabago sa ating puso at nakikita sa paraan ng ating pamumuhay araw-araw.
Kaya
habang tapat nating sinusuri ang kaibuturan ng ating puso ngayon, bakit nga ba
talaga natin sinusundan si Jesus—dahil pakiramdam natin ay kailangan natin, o
dahil tunay natin Siyang minamahal?
At
kung sinasabi nating mahal natin Siya, nakikita ba ng mga tao sa ating paligid
ang Kanyang nagbabagong pag-ibig sa paraan ng ating pagpapatawad,
pagpapakumbaba, pakikipagkasundo, at pagmamahal sa isa’t isa?— Marino J.
Dasmarinas
Philip found Nathanael and told him, “We
have found the one about whom Moses wrote in the law, and also the prophets,
Jesus son of Joseph, from Nazareth.” But Nathanael said to him, “Can anything
good come from Nazareth?” Philip said to him, “Come and see.”
Jesus saw Nathanael coming toward him and said of him,
“Here is a true child of Israel. There is no duplicity in him.” Nathanael said
to him, “How do you know me?” Jesus answered and said to him, “Before Philip
called you, I saw you under the fig tree.” Nathanael answered him, “Rabbi, you
are the Son of God; you are the King of Israel.”
Jesus
answered and said to him, “Do you believe because I told you that I saw you
under the fig tree? You will see greater things than this.” And he said to him,
“Amen, amen, I say to you, you will see heaven opened and the angels of God
ascending and descending on the Son of Man.”
+ + + + + + +
Reflection:
Have we shared
our faith and friendship with Jesus?
If
we have, well and good. Let us continue sharing Jesus and, through Him, helping
to transform and save lives. We may not see worldly rewards for what we do for
Jesus now, nor may we receive recognition or appreciation from others. But we
can be certain that someday, we will receive from Him a reward beyond anything
we can comprehend.
Time
and again, we have heard personal testimonies about how Jesus has restored
wayward lives—transforming lives that once seemed empty and without direction
into lives filled with purpose and meaning. We have heard stories of people who
were once trapped in sin but, through the grace and mercy of Jesus, found
forgiveness, freedom, and a new way of life.
These
stories remind us that no life is ever too broken for Jesus to restore and no
heart is ever too far for His love to reach. Sometimes, all it takes is for
someone to courageously introduce another person to Jesus, to share a word of
encouragement, to tell a personal story of faith, or simply to show Christ's
love through a kind and selfless act.
In
our Gospel, Philip was on fire for Jesus. His heart was filled with excitement
because he had found the One whom the Scriptures had promised. He could not
keep this wonderful discovery to himself. He immediately went to his friend
Nathanael and said, “We have found the one about whom Moses wrote in the law, and also
the prophets, Jesus son of Joseph, from Nazareth” (John 1:45).
What
a beautiful example for all of us! Philip did not keep Jesus to himself. He
shared Him with someone he cared about. His encounter with Jesus naturally
overflowed into an invitation for another person to come and see.
Our
faith, love, and friendship with Jesus become more alive, meaningful, and
fruitful when we share them with others. When we speak about what Jesus has done
in our lives and allow His love to shine through our words and actions, we
become beacons of His light. Through us, others may discover hope when they are
discouraged, strength when they are weak, forgiveness when they are burdened by
sin, and a renewed sense of purpose when they feel lost.
We
may sometimes think that our simple words or humble acts of kindness are
insignificant. But we should never underestimate what Jesus can do through our
little acts of faith. A simple invitation to pray, a sincere conversation, a
word of encouragement, or our willingness to listen may become the very
instrument Jesus uses to touch and transform someone's life.
Perhaps
we have not yet shared Jesus with others because we are afraid—afraid that they
might reject us, misunderstand us, or think that we are being too religious.
But let us remember Philip. He simply shared what he had discovered. He did not
force Nathanael; he invited him to encounter Jesus for himself.
Let
us do the same. We do not need perfect words or extraordinary abilities to
share Jesus. We only need a willing heart, a genuine love for others, and the
courage to say, through our words and lives, “Come and see.”
When
we share Jesus, we become instruments through whom others may experience His
love, hope, mercy, and transforming grace. And when we help lead others toward
Christ, we may discover that our own friendship with Him grows deeper and our
faith becomes stronger.
Let
us therefore not keep Jesus only within the walls of our churches or within the
privacy of our prayers. Let us bring Him into our homes, workplaces,
friendships, communities, and everyday encounters. Let our lives become living
testimonies of His goodness and mercy.
Who
among the people around us might be waiting for someone like Philip to
introduce them to Jesus—and are we willing to be that person today?—Marino J.
Dasmarinas
Noong panahong iyon, hinanap ni
Felipe si Natanael, at sinabi rito, "Natagpuan namin si Jesus na
taga-Nazaret, ang anak ni Jose. Siya ang tinutukoy ni Moises sa kanyang Kautusan,
at gayon din ng mga propeta." "May magmumula bang mabuti sa
Nazaret?" tanong ni Natanael. Sumagot si Falipe, "Halika tingnan
mo."
Nang malapit na si Natanael ay sinabi ni Jesus, "Masdan ninyo
ang isang tunay na Israelita; siya'y hindi magdaraya!" Tinanong siya ni
Natanael, "Paano ninyo ako nakilala?" Sumagot si Jesus, Bago ka pa
tawagin ni Felipe, nakita na kita nang ikaw ay nasa ilalim ng puno ng
igos."
"Rabi,
kayo po ang Anak ng Diyos! Kayo ang Hari ng Israel" wika ni Natanael.
Sinabi
ni Jesus, "Nananampalataya ka ba dahil sinabi kong nasa ilalim ka ng puno
ng igos? Makakakita ka ng mga bagay na higit kaysa rito!" At sinabi niya
sa lahat, "Tandaan ninyo: makikita ninyong bukas ang langit, at ang anghel
ng Diyos ay manhik-manaog sa kinaroroonan ng Anak ng Tao!"
+ + + +
+ + +
Repleksyon:
Ibinahagi
na ba natin ang ating pananampalataya at pakikipagkaibigan kay Jesus?
Kung
oo, mabuti at ipagpatuloy natin ang pagbabahagi kay Jesus at, sa pamamagitan
Niya, ay marami pang mga buhay ang mababago. Maaaring hindi natin makita ngayon
ang mga gantimpalang mula sa mundo para sa mga ginagawa natin para kay Jesus.
Maaaring hindi rin tayo mapansin, mapuri, o mapahalagahan ng iba. Ngunit
makatitiyak tayo na balang araw, tatanggap tayo mula sa Kanya ng gantimpalang
higit pa sa anumang kaya nating isipin o unawain.
Paulit-ulit
nating naririnig ang mga personal na patotoo tungkol sa kung paano binago at
ibinalik ni Jesus sa tamang landas ang mga buhay na naligaw. Mula sa buhay na
tila walang direksiyon, ginawa Niya itong buhay na may layunin at kabuluhan.
Mula sa buhay na nakagapos sa kasalanan, binigyan Niya tayo ng kapatawaran,
kalayaan, at panibagong simula.
Ipinapaalala
sa atin ng mga kuwentong ito na walang buhay na napakalayo upang abutin ng
pag-ibig ni Jesus at walang pusong sugatan na hindi Niya kayang pagalingin.
Kung minsan, ang kailangan lamang ng isang taong naliligaw ay may maglakas-loob
na magpakilala sa kanya kay Jesus—sa pamamagitan ng isang salita ng pag-asa,
isang personal na patotoo tungkol sa ating pananampalataya, isang simpleng
paanyaya na manalangin, o isang mabuti at mapagkawanggawang gawa.
Sa
ating Ebanghelyo, nag-aalab ang puso ni Felipe para kay Jesus. Napuno siya ng
kagalakan dahil natagpuan niya ang Isa na ipinangako ng mga Kasulatan. Hindi
niya kayang sarilinin ang kanyang natuklasan. Agad niyang hinanap ang kanyang
kaibigang si Natanael at sinabi sa kanya: “Natagpuan na namin ang isinulat
ni Moises sa Kautusan at ng mga propeta—si Jesus na anak ni Jose, na
taga-Nazaret” (Juan 1:45).
Napakaganda
ng halimbawa ni Felipe para sa ating lahat! Hindi niya itinago si Jesus sa
kanyang sarili. Ibinahagi niya Siya sa taong kanyang minamahal at
pinahahalagahan. Ang kanyang pakikipagtagpo kay Jesus ay natural na umapaw sa
isang paanyaya upang makilala rin Siya ng iba.
Ang
ating pananampalataya, pag-ibig, at pakikipagkaibigan kay Jesus ay lalong
nagiging buhay, makabuluhan, at mabunga kapag ibinabahagi natin ang mga ito sa
iba. Kapag ibinabahagi natin ang ginawa ni Jesus sa ating buhay at hinahayaan
nating makita ng iba ang Kanyang pag-ibig sa pamamagitan ng ating mga salita at
gawa, nagiging mga tanglaw tayo ng Kanyang liwanag.
Sa
pamamagitan natin, maaaring makatagpo ng pag-asa ang mga pinanghihinaan ng
loob, lakas ang mga nanghihina, kapatawaran ang mga nabibigatan sa kanilang mga
kasalanan, at panibagong layunin ang mga nawawalan ng direksiyon sa buhay.
Maaaring
isipin natin kung minsan na maliit at walang halaga ang ating mga salita o
simpleng kabutihan. Ngunit huwag nating maliitin ang kayang gawin ni Jesus sa
pamamagitan ng ating maliliit na gawa ng pananampalataya. Ang isang simpleng
paanyaya na manalangin, isang taos-pusong pag-uusap, isang salita ng
pagpapalakas ng loob, o ang ating pagiging handang makinig ay maaaring maging kasangkapan
na gagamitin ni Jesus upang hipuin at baguhin ang buhay ng isang tao.
Marahil
ay hindi pa natin naibabahagi si Jesus sa iba dahil natatakot tayo—natatakot na
baka tayo ay tanggihan, hindi maunawaan, o isipin ng iba na tayo ay masyadong
relihiyoso. Ngunit alalahanin natin si Felipe. Ibinahagi lamang niya ang
kanyang natuklasan. Hindi niya pinilit si Natanael; inanyayahan lamang niya
itong makilala si Jesus mismo.
Ganoon
din ang gawin natin. Hindi natin kailangang magkaroon ng perpektong mga salita o
pambihirang kakayahan upang maibahagi si Jesus. Ang kailangan lamang natin ay
pusong handang magmahal, tunay na malasakit sa kapwa, at lakas ng loob na
sabihin sa pamamagitan ng ating mga salita at buhay: “Halika at
tingnan mo.”
Kapag
ibinabahagi natin si Jesus, nagiging mga kasangkapan tayo upang maranasan ng
iba ang Kanyang pag-ibig, pag-asa, awa, at nagbabagong biyaya. At habang
inaakay natin ang iba patungo kay Hesus, lalo rin nating natutuklasan ang lalim
ng ating sariling pakikipagkaibigan sa Kanya at lalong tumitibay ang ating
pananampalataya.
Kaya
huwag nating ikulong si Jesus sa loob lamang ng ating mga simbahan o sa
katahimikan ng ating mga personal na panalangin. Dalhin natin Siya sa ating mga
tahanan, trabaho, pagkakaibigan, pamayanan, at sa bawat pagkakataong
ipinagkakaloob sa atin. Hayaang maging buhay na patotoo ng Kanyang kabutihan at
awa ang ating mga salita, kilos, at paraan ng pamumuhay.
Sino
kaya sa mga taong nakapaligid sa atin ang naghihintay na may isang tulad ni
Felipe na magpakilala sa kanya kay Jesus? At handa ba tayong maging ang taong
iyon—ang taong gagamitin ni Jesus upang may isang buhay na muling makatagpo ng
pag-asa, layunin, at kaligtasan?—Marino J. Dasmarinas
Jesus went into the region of Caesarea
Philippi and he asked his disciples, “Who do people say that the Son of Man
is?” They replied, “Some say John the Baptist, others Elijah, still others
Jeremiah or one of the prophets.” He said to them, “But who do you say that I
am?”
Simon Peter said in reply, “You are the
Christ, the Son of the living God.” Jesus said to him in reply, “Blessed are
you, Simon son of Jonah. For flesh and blood has not revealed this to you, but
my heavenly Father. And so I say to you, you are Peter, and upon this rock I
will build my church, and the gates of the netherworld shall not prevail
against it.
I will give you the keys to the kingdom of
heaven. Whatever you bind on earth shall be bound in heaven; and whatever you
loose on earth shall be loosed in heaven.” Then he strictly ordered his
disciples to tell no one that he was the Christ.
+ + + + + + +
Reflection:
The story is told
of a poor man who became rich. He would always boast that he had become wealthy
because of his hard work. One day, someone asked him, “What about God? Did He
have a hand in your becoming rich?” He replied, “No.” In the years that
followed, the rich man eventually became poor again because he failed to
acknowledge God’s hand in his success.
Are
we sometimes tempted to boast about who we are, what we do, and what we have?
Are we sometimes tempted to show off how intelligent we are or how profound our
knowledge of Jesus and our faith has become? In our moments of success, do we
sometimes forget the One who made that success possible?
The
intellect we possess and everything we have are not the result of our efforts
alone. Whatever wisdom we have, whatever abilities we possess, and whatever
blessings we enjoy ultimately come from God. The Good Lord has had a hand in
what we know and what we have today. Even our personal successes are not
achieved solely through our own efforts; God’s grace has been at work in our
lives every step of the way.
In
our Gospel today, Peter hit the jackpot when he correctly answered Jesus’
question: “Who
do you say that I am?” Peter recognized Jesus as the Messiah,
the Son of the living God. Yet Jesus immediately reminded him that this
knowledge did not come from Peter’s own intellect or human understanding. It
was God who enlightened Peter and enabled him to recognize Jesus’ true
identity.
We
can perhaps reflect deeply on Jesus’ words to Peter: “Blessed are
you, Simon son of Jonah. For flesh and blood has not revealed this to you, but
my heavenly Father” (Matthew 16:17).
These
words remind us that even the things we understand about God are themselves
gifts of grace. We may study, read, pray, reflect, and search for truth, but
ultimately, it is God who opens our hearts and minds to understand Him.
Whatever wisdom we possess should therefore lead us not to pride but to
gratitude; not to boasting but to humility; not to self-glorification but to
praise of God.
There
are times when we may be tempted to take credit for who we are and for what we
have accomplished. We may begin to think that our success is entirely the fruit
of our intelligence, strength, hard work, or determination.
Yet if we look more
deeply into our lives, we will realize that behind every achievement are
countless blessings we did not create for ourselves: the people who helped us,
the opportunities that came our way, the strength we received when we were
weak, and the grace that carried us when we could no longer carry ourselves.
Jesus
reminds us that everything is a gift and a grace from God. Who we are today,
what we know, what we have, and whatever success we have achieved are
ultimately gifts entrusted to us. That is why we must never allow success to
carry us away, no matter how great our accomplishments may be.
Instead,
may our blessings make us more grateful. May our knowledge make us more humble.
May our success make us more generous. And may everything we have become an
opportunity to glorify the God who has been quietly working in our lives even
when we failed to notice His presence.
The
Catholic Church we have today was founded by Jesus through Peter. Jesus did not
choose Peter because he was perfect, the most intelligent, or the most
deserving. Peter was chosen because it was God’s will. His calling was not
based merely on Peter’s own strength or merit but on God’s grace and purpose.
This
should give us hope. God does not call us because we are perfect. He does not
bless us because we have earned everything through our own strength. He calls
us, accompanies us, strengthens us, and gives us grace because He loves us. Our
part is to remain humble, faithful, and open to His will.
Therefore,
let us keep our feet firmly planted on the ground, no matter how successful,
intelligent, or knowledgeable we may become. Let us never forget where our
blessings come from. Let us never allow our achievements to become an excuse
for pride. Instead, may we always remember that everything is a gift from God
and that everything ultimately flows from His goodness, love, and grace.
Perhaps
the greatest sign of true success is not how high we rise, how much we possess,
or how much we know, but how humbly we acknowledge the God who has lifted us
up.
So, when we look at our lives today—our knowledge, our abilities,
our possessions, our achievements, and even our faith—are we still humble
enough to say, “Lord, everything I have comes from You”? And if God were to
remove everything we proudly claim as our own, would our hearts still be
grateful enough to praise Him simply for being our God?—Marino J. Dasmarinas
Noong panahong iyon, dumating si Jesus sa lupain ng Cesarea ng
Filipos, tinanong niya ang kanyang mga alagad, "Sino raw ang Anak ng Tao,
ayon sa mga tao?" At sumagot sila, "Ang sabi po ng iba ay si Juan
Bautista po kayo. Sabi naman ng iba, si Elias kayo. At may nagsasabi pang si
Jeremias kayo o isa sa mga propeta."
"Kayo naman, ano ang sabi ninyo? Sino ako?" tanong niya
sa kanila. Sumagot si Simon Pedro, "Kayo po ang Cristo, ang Anak ng Diyos
na buhay." Sinabi sa kanya ni Jesus, "Mapalad ka, Simon na anak ni
Jonas! Sapagkat ang katotohanang ito'y hindi inihayag sa iyo ng sinumang tao
kundi ng aking Amang nasa langit.
At sinasabi ko naman sa iyo, ikaw ay Pedro, at sa ibabaw ng batong
ito ay itatayo ko ang aking iglesya, at hindi makapananaig sa kanya kahit ang
kapangyarihan ng kamatayan. Ibibigay ko sa iyo ang mga susi ng kaharian ng
langit: ang ipagbawal mo sa lupa ay ipagbabawal sa langit, at ang ipahintulot
mo sa lupa ay ipahihintulot sa langit." At mahigpit niyang tinagubilinan
ang kanyang mga alagad na huwag sabihin kaninuman na siya ang Cristo.
+
+ + + + + +
Repleksyon:
May isang kuwento tungkol sa isang mahirap na lalaki na naging
mayaman. Lagi niyang ipinagmamalaki na naging mayaman siya dahil sa kanyang
sariling pagsisikap at kasipagan. Isang araw, may nagtanong sa kanya, “Paano
naman ang Diyos? May bahagi ba ang Diyos sa iyong pagiging mayaman?” Sumagot
siya, “Wala.” Sa paglipas ng mga taon, muli siyang naghirap sapagkat hindi niya
kinilala ang kamay ng Diyos sa kanyang tagumpay.
Tayo rin kaya ay natutuksong ipagmalaki kung sino tayo, ang mga
bagay na ginagawa natin, at ang mga bagay na mayroon tayo? Natutukso rin kaya
tayong ipakita sa iba kung gaano tayo katalino, karami ang ating nalalaman, o
kung gaano kalalim ang ating kaalaman tungkol kay Jesus at sa ating
pananampalataya? Sa mga sandali ng ating tagumpay, nakakalimot din kaya tayo sa
Diyos na siyang nagbigay-daan upang makamit natin ang mga ito?
Ang talinong ipinagkaloob sa atin at ang lahat ng mayroon tayo ay
hindi lamang bunga ng sarili nating pagsisikap. Ang karunungang taglay natin,
ang ating mga kakayahan, at ang mga pagpapalang tinatanggap natin ay nagmumula
sa Diyos.
May kamay ang ating butihing Panginoon sa lahat ng ating nalalaman at
sa lahat ng mayroon tayo ngayon. Maging ang ating mga personal na tagumpay ay
hindi lamang bunga ng ating sariling pagsisikap; ang biyaya ng Diyos ay
kumikilos sa ating buhay sa bawat hakbang ng ating paglalakbay.
Sa ating Ebanghelyo ngayon, tila “tumama sa jackpot” si Pedro nang
masagot niya ang tanong ni Jesus: “Ngunit para sa inyo, sino ako?” Nakilala ni
Pedro si Jesus bilang Mesiyas, ang Anak ng Diyos na buhay. Ngunit agad siyang
pinaalalahanan ni Jesus na ang pagkakilala niyang ito ay hindi nagmula lamang
sa kanyang sariling talino o pang-unawa. Ang Diyos ang nagbigay-liwanag kay
Pedro at nagkaloob sa kanya ng biyaya upang makilala niya kung sino talaga si
Jesus.
Mabuti nating pagnilayan ang mga salita ni Jesus kay Pedro: “Mapalad
ka, Simon na anak ni Jonas! Sapagkat hindi tao ang nagpahayag nito sa iyo kundi
ang aking Amang nasa langit” (Mateo 16:17).
Ang mga salitang ito ay nagpapaalala sa atin na maging ang ating
pang-unawa tungkol sa Diyos ay isang kaloob ng Kanyang biyaya. Maaari tayong
mag-aral, magbasa, manalangin, magnilay, at patuloy na maghanap ng katotohanan,
ngunit sa huli, ang Diyos pa rin ang nagbubukas ng ating puso at isipan upang
higit natin Siyang makilala. Kaya naman ang anumang karunungan na mayroon tayo
ay hindi dapat maging dahilan upang tayo ay magmataas, kundi maging dahilan
upang tayo ay higit na magpasalamat; hindi upang tayo ay magmayabang, kundi
upang tayo ay higit na magpakumbaba; at hindi upang luwalhatiin ang ating
sarili, kundi upang luwalhatiin ang Diyos.
May mga pagkakataon na natutukso tayong angkinin ang lahat ng
papuri para sa kung sino tayo at para sa mga bagay na ating nakamit. Maaari
nating isipin na ang ating tagumpay ay bunga lamang ng ating talino, lakas,
sipag, at determinasyon.
Ngunit kung titingnan natin nang malalim ang ating buhay,
mapagtatanto nating sa likod ng bawat tagumpay ay napakaraming biyayang hindi
natin nilikha para sa ating sarili: mga taong tumulong sa atin, mga
pagkakataong dumating sa ating buhay, lakas na ipinagkaloob sa atin nang tayo
ay nanghina, at biyayang umalalay sa atin nang hindi na natin kayang magpatuloy
sa sarili nating lakas.
Ipinaaalala sa atin ni Jesus na ang lahat ay kaloob at biyaya mula
sa Diyos. Kung sino tayo ngayon, ang ating kaalaman, mga kakayahan, mga
ari-arian, at anumang tagumpay na ating natamo ay mga kaloob na ipinagkatiwala
sa atin ng Diyos. Kaya huwag nating hayaang matangay tayo ng tagumpay, gaano
man ito kalaki.
Sa halip, nawa’y ang ating mga pagpapala ay magturo sa atin na
higit na magpasalamat. Nawa’y ang ating kaalaman ay magturo sa atin ng higit na
pagpapakumbaba. Nawa’y ang ating tagumpay ay magtulak sa atin na maging higit
na mapagbigay. At nawa’y ang lahat ng ipinagkaloob sa atin ay maging daan upang
luwalhatiin natin ang Diyos na tahimik na kumikilos sa ating buhay, maging sa
mga panahong hindi natin namamalayan ang Kanyang presensya.
Ang Simbahang Katolika na mayroon tayo ngayon ay itinatag ni Jesus
sa pamamagitan ni Pedro. Hindi pinili ni Jesus si Pedro dahil siya ay perpekto,
pinakamatalino, o higit na karapat-dapat kaysa sa iba. Pinili siya sapagkat
iyon ang kalooban ng Diyos. Ang kanyang pagkatawag ay hindi nakabatay lamang sa
sariling lakas o kakayahan ni Pedro kundi sa biyaya at layunin ng Diyos.
Dapat itong magbigay sa atin ng pag-asa. Hindi tayo tinatawag ng
Diyos dahil perpekto tayo. Hindi Niya tayo pinagpapala dahil nakamit natin ang
lahat sa pamamagitan lamang ng ating sariling lakas. Tinatawag Niya tayo,
sinasamahan, pinalalakas, at pinagkakalooban ng biyaya dahil mahal Niya tayo.
Ang ating bahagi ay manatiling mapagpakumbaba, tapat, at bukas sa Kanyang
kalooban.
Kaya naman, manatili tayong nakatapak nang matatag sa lupa, gaano
man tayo maging matagumpay, katalino, o karami ang ating nalalaman. Huwag
nating kalimutan kung saan nagmumula ang ating mga pagpapala. Huwag nating
hayaang maging dahilan ng pagmamataas ang ating mga tagumpay. Sa halip, lagi
nating alalahanin na ang lahat ay kaloob ng Diyos at ang lahat ay nagmumula sa
Kanyang kabutihan, pag-ibig, at biyaya.
Marahil, ang tunay na sukatan ng tagumpay ay hindi kung gaano
kataas ang ating narating, gaano karami ang ating naipon, o gaano karami ang
ating nalalaman. Ang tunay na tagumpay ay maaaring makita sa kung gaano tayo
nananatiling mapagpakumbaba at marunong kumilala sa Diyos na siyang nag-angat
at umalalay sa atin.
Kaya, kapag tinitingnan natin ang ating buhay ngayon—ang ating
kaalaman, mga kakayahan, mga ari-arian, mga tagumpay, at maging ang ating
pananampalataya—may kababaang-loob pa ba tayong magsabi, “Panginoon, ang lahat
ng mayroon ako ay nagmula sa Iyo”?
At kung isang araw ay mawala ang lahat ng bagay na ipinagmamalaki
nating atin, mananatili pa rin kaya tayong may pusong marunong magpasalamat at
magsabi: “Panginoon, sapat nang Ikaw ang mayroon ako, sapagkat Ikaw ang
pinagmumulan ng lahat ng mayroon ako”?—
Marino J.
Dasmarinas
The angel Gabriel was sent from God to a town of
Galilee called Nazareth, to a virgin betrothed to a man named Joseph, of the
house of David, and the virgin’s name was Mary. And coming to her, he said,
“Hail, full of grace! The Lord is with you.” But she was greatly troubled at
what was said and pondered what sort of greeting this might be.
Then the
angel said to her, “Do not be afraid, Mary, for you have found favor with God.
Behold, you will conceive in your womb and bear a son, and you shall name him
Jesus. He will be great and will be called Son of the Most High, and the Lord
God will give him the throne of David his father, and he will rule over the
house of Jacob forever, and of his Kingdom there will be no end.”
But Mary
said to the angel, “How can this be, since I have no relations with a man?” And
the angel said to her in reply, “The Holy Spirit will come upon you, and the
power of the Most High will overshadow you. Therefore the child to be born will
be called holy, the Son of God.
And behold, Elizabeth, your relative, has
also conceived a son in her old age, and this is the sixth month for her who
was called barren; for nothing will be impossible for God.” Mary said, “Behold,
I am the handmaid of the Lord. May it be done to me according to your word.”
Then the angel departed from her.
+ + + + + + +
Reflection:
Today is the Memorial of the Queenship of
the Blessed Virgin Mary. It highlights Mary’s role as a Queen who intercedes
for her children, and who reflects the majesty of Christ the King.
The Memorial formally began in 1954 under
Pope Pius XII, but its history go back to early Christian devotion. It was
later moved to August 22 to highlight Mary’s Assumption and her sharing in her
Son’s glory as Queen.
Do we always humble ourselves before God?
There is something beautiful in the
Blessed Mother that many of us may not always have: a deep humility and
docility to follow the will of God. Mary teaches us what it truly means to
listen, trust, and surrender when God calls us to something beyond our own
plans and understanding.
After the angel Gabriel told Mary
everything about the Lord’s plan for her, the Blessed Mother simply said, “Behold,
I am the handmaid of the Lord. May it be done to me according to your word”
(Luke 1:38). With these words, Mary placed her life completely in God’s hands.
She did not demand to know everything that would happen. She did not insist on
having her own way. She simply believed, trusted, and surrendered.
God also speaks to us in so many ways. He
speaks to us through His Word, through prayer, through the teachings of the
Church, and even through the people and events that He allows to enter our
lives. Sometimes His voice may gently challenge us to change, to forgive, to
let go, or to choose what is right. Yet how often do we ignore that voice
because it does not agree with what we want?
What if the Blessed Mother had chosen to
ignore the angel and simply continued with her own plans? What if she had
allowed fear, uncertainty, or inconvenience to prevent her from saying yes to
God? But Mary chose to listen. She trusted God even when she could not see the
whole path before her.
Listening to the voice of God is something
that many of us struggle with today. Yes, we pray. Yes, we go to church and
attend Holy Mass. Yet, more often than not, it is still our own will that we
follow rather than the will of God. We may pray for God to bless our plans, but
are we also willing to surrender our plans when He asks us to follow a
different path?
Perhaps this is why we sometimes fall into
sin and find ourselves burdened with problems that could have been avoided. We
hear God’s voice, but we choose not to listen. We know what is good and right,
but we sometimes allow our desires, attachments, pride, or the influence of
others to lead us in another direction. The teachings of the Church continually
remind us to choose what is good, right, and pleasing to God, yet we can still
choose to follow our own desires.
The Blessed Mother did not resist God’s
will. She did not allow fear to have the final word. She believed, trusted, and
humbly submitted herself to God’s plan. Her fiat—her loving “yes”to God—reminds
us that genuine faith is not simply about believing in God; it is also about
trusting Him enough to surrender our will to His.
And God’s will for us is not something
meant to destroy our happiness. He calls us to choose what is right, to turn
away from sin, to forgive, to love, to do what is good, and to have the courage
to distance ourselves from people, situations, and influences that continually
lead us away from Him.
Perhaps today God is speaking to us about
something we have been refusing to surrender. Perhaps He is asking us to
forgive someone, to leave behind a sinful habit, to make peace, to choose what
is right, or simply to trust Him with something that has been troubling our
hearts.
Like the Blessed Mother, may we have the
humility to listen and the courage to say yes to God—even when His will is
different from our own. May we learn to pray not only, “Lord, bless what I
want,” but also, “Lord, teach me to want what You want.”
When God’s will is different from our own,
are we willing to let go of our plans, humble our hearts, and say with Mary,
“May it be done to me according to Your word”? And when God speaks to us today,
will we listen—or will we continue choosing our own way?— Marino J. Dasmarinas
Nang ikaanim na buwan na ng pagdadalantao ni
Elisabet, ang anghel Gabriel ay sinugo ng Diyos sa Nazaret, Galilea, sa isang
dalaga na ang pangala'y Maria. Siya'y nakatakdang ikasal kay Jose, isang lalaki
buhat sa lipi ni Haring David. Paglapit ng anghel sa kinaroroonan ng dalaga,
binati niya ito.
"Matuwa ka!
Ikaw ay kalugud-lugod sa Diyos," wika niya. "Sumasaiyo ang
Panginoon!" Nagulumihanan si Maria sa gayong pangungusap, at inisip niyang
mabuti kung ano ang kahulugan niyon. Kaya't sinabi sa kanya ng anghel,
"Huwag kang matakot, Maria, sapagkat kinalulugdan ka ng Diyos. Makinig ka!
Ikaw ay maglilihi at manganganak ng isang lalaki, at siya'y tatawagin mong
Jesus.
Magiging dakila
siya, at tatawaging Anak ng Kataas-taasan. Ibibigay sa kanya ng Panginoong
Diyos ang trono ng kanyang amang si David. Maghahari siya sa angkan ni Jacob
magpakailanman, at ang kanyang paghahari ay walang hanggan." "Paanong
mangyayari ito, gayong ako'y dalaga?" tanong ni Maria. Sumagot ang anghel,
"Bababa sa iyo ang Espiritu Santo, at lililiman ka ng kanyang
kapangyarihan ng Kataas-taasan.
Kaya't banal ang
ipanganganak mo at tatawaging Anak ng Diyos. Natatandaan mo ang iyong
kamag-anak na si Elisabet? Alam ng lahat na siya'y baog, ngunit naglihi siya sa
kabila ng kanyang katandaan. At ngayo'y ikaanim na buwan na ng kanyang
pagdadalantao -- sapagkat walang hindi mapangyayari ang Diyos." Sumagot si
Maria, "Ako'y alipin ng Panginoon. Mangyari sa akin ang iyong sinabi."
At nilisan siya ng anghel.
+ + + + +
+ +
Repleksyon:
Ngayon po ay ginugunita natin ang Pagka-reyna ng Mahal na Birheng
Maria. Ipinapakita nito ang mahalagang papel ni Maria bilang Reyna na
namamagitan para sa sangkatauhan at sumasalamin sa kadakilaan ni Kristo na
ating Hari.
Pormal na nagsimula ang pagdiriwang na ito noong 1954 sa ilalim ng
pamumuno ni Papa Pio XII, ngunit ang kasaysayan nito ay umaabot pa sa sinaunang
debosyon ng mga Kristiyano. Inilipat ito sa ika-22 ng Agosto upang bigyang-diin
ang Pag-akyat ni Maria sa Langit at ang kanyang pakikibahagi sa kaluwalhatian
ng kanyang Anak bilang Hari.
Palagi
ba nating mapagpakumbabang isinusuko ang ating sarili sa Diyos?
May
isang napakagandang katangian ang Mahal na Birheng Maria na maaaring hindi
natin palaging taglay: ang malalim na kapakumbabaan at kahandaang sumunod sa kalooban ng Diyos. Itinuturo sa atin ni Maria kung ano
ang tunay na kahulugan ng pakikinig, pagtitiwala, at pagsuko sa Diyos, lalo na
kapag tinatawag Niya tayo sa isang bagay na higit sa ating sariling mga plano
at pang-unawa.
Matapos
sabihin ng anghel Gabriel kay Maria ang lahat tungkol sa plano ng Panginoon
para sa kanya, buong kababaang-loob niyang sinabi, “Narito ang
alipin ng Panginoon. Mangyari nawa sa akin ang ayon sa iyong salita”
(Lucas 1:38).
Sa
mga salitang ito, buong-buo niyang inilagay ang kanyang buhay sa mga kamay ng
Diyos. Hindi niya hiniling na malaman muna ang lahat ng mangyayari. Hindi niya
iginiit ang kanyang sariling kagustuhan. Siya ay naniwala, nagtiwala, at buong
pagpapakumbabang sumuko sa kalooban ng Diyos.
Ang
Diyos ay nagsasalita rin sa atin sa napakaraming paraan. Nagsasalita Siya sa
pamamagitan ng Kanyang Salita, ng panalangin, ng mga turo ng Simbahan, at maging
sa pamamagitan ng mga tao at pangyayaring Kanyang ipinahihintulot na dumating
sa ating buhay. Kung minsan, mahinahon Niya tayong hinihikayat na magbago,
magpatawad, bumitaw sa isang bagay, o piliin ang tama. Ngunit ilang beses na ba
nating hindi pinansin ang Kanyang tinig dahil hindi ito naaayon sa ating gusto?
Paano
kung pinili ng Mahal na Birheng Maria na huwag pakinggan ang anghel at
ipagpatuloy na lamang ang sarili niyang mga plano? Paano kung hinayaan niyang
manaig ang takot, pag-aalinlangan, o mga maaaring maging abala sa pagtanggap sa
kalooban ng Diyos? Ngunit pinili niyang makinig. Nagtiwala siya sa Diyos kahit
hindi niya nakikita ang buong landas na kanyang tatahakin.
Ang
pakikinig sa tinig ng Diyos ay isang bagay na marami sa atin ang nahihirapang
gawin. Oo, nananalangin tayo. Oo, nagsisimba tayo at dumadalo sa Banal na Misa.
Ngunit kadalasan, ang sarili pa rin nating kalooban ang sinusunod natin sa
halip na ang kalooban ng Diyos. Maaaring nananalangin tayo na pagpalain ng
Diyos ang ating mga plano, ngunit handa rin ba tayong isuko ang mga planong iyon
kapag tayo ay tinawag Niyang sundin ang ibang landas?
Marahil,
ito rin ang dahilan kung bakit tayo nahuhulog sa kasalanan at kung bakit kung
minsan ay napapabigat ang ating buhay sa mga suliraning maaari naman sanang
naiwasan. Naririnig natin ang tinig ng Diyos, ngunit pinipili nating huwag
makinig.
Alam
natin kung ano ang mabuti at tama, ngunit kung minsan ay hinahayaan nating
pangunahan tayo ng ating mga hangarin, pagkakapit, pagmamataas, o impluwensiya
ng iba. Patuloy tayong tinuturuan ng Simbahan na piliin ang mabuti, tama, at
kalugod-lugod sa Diyos, ngunit maaari pa rin nating piliing sundin ang sarili
nating kagustuhan.
Hindi
nilabanan ng Mahal na Birheng Maria ang kalooban ng Diyos. Hindi niya hinayaang
ang takot ang magkaroon ng huling salita. Siya ay naniwala, nagtiwala, at buong
kababaang-loob na isinuko ang kanyang sarili sa plano ng Diyos. Ang kanyang “oo”—ang
kanyang mapagmahal na pagsang-ayon sa Diyos—ay nagpapaalala sa atin na ang
tunay na pananampalataya ay hindi lamang tungkol sa paniniwala sa Diyos. Ito
rin ay tungkol sa sapat na pagtitiwala sa Kanya upang maisuko natin ang ating
sariling kalooban sa Kanyang kagustuhan.
At
ano ang kalooban ng Diyos para sa atin? Tinatawag Niya tayong piliin ang tama,
lumayo sa kasalanan, magpatawad, magmahal, gumawa ng mabuti, at magkaroon ng
tapang na lumayo sa mga tao, sitwasyon, at impluwensiyang patuloy na naglalayo
sa atin sa Kanya.
Marahil,
sa araw na ito, may isang bagay na hinihiling ang Diyos na isuko natin sa
Kanya. Maaaring tinatawag Niya tayong magpatawad sa isang taong nakasakit sa
atin, talikuran ang isang nakasanayang kasalanan, makipagkasundo, piliin ang
tama, o simpleng magtiwala sa Kanya tungkol sa isang bagay na matagal nang
nagpapabigat sa ating puso.
Tulad
ng Mahal na Birheng Maria, nawa’y magkaroon tayo ng kababaang-loob na makinig
at ng tapang na magsabi ng “oo” sa Diyos—kahit iba ang Kanyang kalooban sa
sarili nating nais. Matuto nawa tayong manalangin hindi lamang ng, “Panginoon,
pagpalain Mo ang nais namin,”kundi pati
ng, “Panginoon,
turuan Mo kaming naisin kung ano ang Iyong nais.”
Kapag
iba ang kalooban ng Diyos sa ating sariling kagustuhan, handa ba nating bitawan
ang ating mga plano, magpakumbaba, at sabihin kasama ni Maria, “Mangyari nawa
sa akin ang ayon sa Iyong salita”? At kapag nagsasalita ang Diyos sa ating puso
ngayon, makikinig ba tayo—o patuloy nating pipiliing sundin ang sarili nating
kagustuhan?— Marino J. Dasmarinas
When the Pharisees heard that Jesus had
silenced the Sadducees, they gathered together, and one of them, a scholar of
the law, tested him by asking, "Teacher, which commandment in the law is
the greatest?"
He said to him, "You shall love the Lord, your
God, with all your heart, with all your soul, and with all your mind. This is
the greatest and the first commandment. The second is like it: You shall love
your neighbor as yourself. The whole law and the prophets depend on these two
commandments."
+ + + + + + +
Reflection:
The story is
told of a middle-aged, wealthy woman who was always present in church for
worship. She considered this her way of showing others that she lived the
commandment of loving God with all her heart, soul, and mind. Near the house
where she lived was a community of poor people.
One day, as
the pious woman was passing by, the leader of the poor community saw her and
remembered her as the woman who was always in church. So he said to himself, “I
will ask this prayerful woman for help, for I know that she will not fail me.”
He approached
her and asked for her help in whatever way she could. But the supposedly pious
and prayerful woman said no. She even had the temerity to scold the poor man.
Obviously,
the woman was not true to her self-proclaimed love for God. Her love for God
was merely a charade. For how can we claim to love God when we ignore the poor
and needy who come to us asking for our help?
In the
Gospel, Jesus gives us the two greatest commandments: to love God and to love
our neighbor. These two commandments are inseparable. We cannot truly love God
while closing our hearts to our brothers and sisters who are in need. Our love
for God must always find expression in the way we love, serve, forgive, and
care for others.
Sometimes, we
may find it easy to worship God, to pray, to attend Mass, and to speak about
our faith. But the real test of our love for God is often found outside the
church—in the people whom we encounter every day, especially those who are
poor, struggling, forgotten, or in need of our compassion.
If we profess
our love for God through our worship, God desires that this love overflow into
the lives of our neighbors. Our prayers should lead us to compassion. Our
worship should lead us to service. Our faith should lead us to forgiveness. And
our love for God should open our hearts to those whom He places in our path.
It is
possible for us to be present in church yet absent from the needs of our
neighbors. We can lift our hands in worship yet fail to extend them to someone
who needs our help. We can speak beautifully about loving God yet harbor
resentment, refuse to forgive, or become irritated by those who continually
disturb our peace.
When this
happens, perhaps the Lord is gently reminding us that our worship must not end
when we leave the church. True worship continues when we encounter the hungry,
the poor, the lonely, the hurting, the inconvenient, and even those whom we
find difficult to love.
Let us therefore
ask the Holy Spirit to transform our love for God into concrete acts of love
for one another. May our prayers become compassion, our faith become service,
and our worship become a life offered for others. May we never allow our love
for God to remain only on our lips or within the walls of our churches. May it
overflow from our hearts into the lives of the people around us.
For in the
end, the question is not simply whether we worship God, but whether our worship
has changed the way we love.
Can the
people around us see, through the way we love, forgive, serve, and care for
them, that we truly love God—or is Jesus inviting us today to open our hearts
wider and let our love for Him overflow into the lives of those who need us
most?—Marino J. Dasmarinas
Noong
panahong iyon, nagtipun-tipon ang mga Pariseo nang mabalitaan nilang
napatahimik ni Hesus ang mga Saduseo. At isa sa kanila, isang dalubhasa sa
Kautusan, ang nagtanong kay Hesus upang subukin ito: “Guro, alin po ang
pinakamahalagang utos sa Kautusan?”
Sumagot
si Hesus, “Ibigin mo ang Panginoon mong Diyos nang buong puso, nang buong
kaluluwa, at nang buong pag-iisip. Ito ang pinakamahalagang utos. Ito naman ang
pangalawa: “Ibigin mo ang iyong kapwa gaya ng iyong sarili. Sa dalawang utos na
ito nakasalalay ang buong Kautusan ni Moises at ang turo ng mga propeta.”
+ + + +
+ + +
Repleksyon:
May isang
kuwentong tungkol sa isang mayamang babae na palaging dumadalo sa Banal na Misa.
Para sa kanya, ito ang paraan ng pagpapakita sa iba na isinasabuhay niya ang
utos na mahalin ang Diyos nang buong puso, buong kaluluwa, at buong pag-iisip.
Malapit sa kanyang tahanan ay may isang komunidad ng mga mahihirap.
Isang
araw, habang naglalakad ang babae, nakita siya ng pinuno ng komunidad ng mga
mahihirap. Nakilala niya ito bilang ang babaeng palaging nasa simbahan. Kaya
sinabi niya sa kanyang sarili, “Hihingi ako ng tulong sa babaeng ito na
palaging nananalangin, sapagkat alam kong hindi niya ako bibiguin.”
Lumapit
siya sa babae at humingi ng tulong sa anumang paraan na maaari nitong maibigay.
Ngunit tumanggi ang babae atpinagalitan pa niya ang mahirap na lalaki.
Maliwanag
na hindi naging tapat ang babae sa kanyang ipinagmamalaking pag-ibig sa Diyos.
Naging tila palabas lamang ang kanyang sinasabing pag-ibig sa Diyos. Sapagkat
paano natin masasabi na tunay nating mahal ang Diyos kung ipinipikit naman
natin ang ating mga mata sa mga mahihirap at nangangailangan na lumalapit sa
atin para humingi ng tulong?
Sa
Ebanghelyo, ibinibigay sa atin ni Jesus ang dalawang pinakadakilang utos:
mahalin ang Diyos at mahalin ang ating kapwa. Hindi natin maaaring paghiwalayin
ang dalawang utos na ito. Hindi natin tunay na mamahalin ang Diyos kung
isinasara naman natin ang ating puso sa ating mga kapatid na nangangailangan.
Ang ating pag-ibig sa Diyos ay kailangang makita sa paraan ng ating pagmamahal,
paglilingkod, pagpapatawad, at pagkalinga sa iba.
Kung
minsan, madali para sa atin ang magsimba, manalangin, umawit ng papuri, at
magsalita tungkol sa ating pananampalataya. Ngunit ang tunay na pagsubok ng
ating pag-ibig sa Diyos ay madalas nating nakikita hindi lamang sa loob ng
simbahan kundi sa labas nito—sa mga taong nakakasalamuha natin araw-araw, lalo
na sa mga mahihirap, nahihirapan, nakakalimutan, nasasaktan, at nangangailangan
ng ating malasakit.
Kung
ipinapahayag natin ang ating pag-ibig sa Diyos sa pamamagitan ng ating
pagsamba, nais ng Diyos na ang pag-ibig na ito ay umapaw sa buhay ng ating
kapwa. Ang ating panalangin ay dapat humantong sa pagkahabag. Ang ating
pagsamba ay dapat humantong sa paglilingkod. Ang ating pananampalataya ay dapat
humantong sa pagpapatawad. At ang ating pag-ibig sa Diyos ay dapat magbukas ng
ating puso sa mga taong inilalagay Niya sa ating landas.
Posibleng
palagi tayong nasa simbahan ngunit hindi natin napapansin ang pangangailangan
ng ating kapwa. Maaari nating itaas ang ating mga kamay sa pagpupuri ngunit
hindi natin maiabot ang mga ito sa isang taong nangangailangan ng tulong.
Maaari tayong magsalita nang maganda tungkol sa pagmamahal sa Diyos ngunit puno
naman ng sama ng loob ang ating puso, ayaw nating magpatawad, o naiirita tayo
sa mga taong paulit-ulit na nakagagambala sa ating kapayapaan.
Kapag
nangyayari ito sa ating buhay, marahil ay mahinahon tayong pinapaalalahanan ng
Panginoon na hindi dapat natatapos ang ating pagsamba paglabas natin ng
simbahan. Ang tunay na pagsamba ay nagpapatuloy kapag tinutulungan natin ang
nagugutom, mahirap, malungkot, nasasaktan, nangangailangan, at maging ang mga
taong nahihirapan tayong mahalin.
Kaya
hilingin natin sa Banal na Espiritu na baguhin ang ating pag-ibig sa Diyos
upang maging konkretong pag-ibig para sa isa’t isa. Nawa’y maging malasakit ang
ating mga panalangin, maging paglilingkod ang ating pananampalataya, at maging
handog para sa iba ang ating pagsamba. Huwag nating hayaang manatili lamang sa
ating mga labi o sa loob ng simbahan ang ating pag-ibig sa Diyos. Nawa’y umapaw
ito mula sa ating puso patungo sa buhay ng mga taong nakapaligid sa atin.
Sapagkat
sa huli, hindi lamang ang tanong kung tayo ba ay sumasamba sa Diyos. Ang mas
mahalagang tanong ay: Binabago ba ng ating pagsamba ang paraan ng ating
pagmamahal?
Makikita
ba ng mga taong nakapaligid sa atin—sa paraan ng ating pagmamahal,
pagpapatawad, paglilingkod, at pagkalinga—na tunay nating minamahal ang Diyos?
O inaanyayahan tayo ni Jesus ngayon na buksan pa nang higit ang ating puso
upang ang pag-ibig natin sa Kanya ay umapaw tungo sa mga taong higit na
nangangailangan sa atin?—Marino J.
Dasmarinas
