Reflection for Wednesday November 11 Memorial of Saint Martin of Tours, Bishop: Luke 17:11-19

Gospel: Luke 17:11-19

As Jesus continued his journey to Jerusalem, he traveled through Samaria and Galilee. As he was entering a village, ten lepers met him. They stood at a distance from him and raised their voices, saying, "Jesus, Master! Have pity on us! And when he saw them, he said, "Go show yourselves to the priests. 

As they were going they were cleansed. And one of them, realizing he had been healed, returned, glorifying God in a loud voice; and he fell at the feet of Jesus and thanked him. He was a Samaritan. Jesus said in reply, "Ten were cleansed, were they not? Where are the other nine?

Has none but this foreigner returned to give thanks to God? Then he said to him, "Stand up and go; your faith has saved you."

+ + + + + + +

Reflection:

Do we always thank the Lord for the countless blessings He showers upon us?

After Jesus healed the ten lepers, only one returned to thank Him—a Samaritan, someone who was not a member of the Jewish faith. That is why Jesus asked, “Ten were cleansed, were they not? Where are the other nine?” (Luke 17:17). Indeed, what happened to the other nine, who were also members of the Jewish faith?

Jesus must have been pleased that one of them returned to express his gratitude. Perhaps He was expecting all ten to come back and thank Him for the wonderful healing they had received. But only one returned. The other nine were nowhere to be found. They were eager to receive favors from Jesus, but once they received what they wanted, they simply disappeared.

Isn't this sometimes true of us as well? We earnestly pray when we need something from the Lord. We plead with Him, ask for His help, and promise to be faithful to Him. Yet, when our prayers are answered and we receive what we have been asking for, we sometimes forget Jesus. We become so occupied with our blessings that we forget the One who gave them to us.

Sadly, this attitude is not limited to our relationship with Jesus. Even when our family members, friends, and people we hardly know do something good for us, we sometimes forget to acknowledge their kindness. We receive their goodness but occasionally fail to express our gratitude. This reveals how forgetful and ungrateful we can sometimes be.

But shouldn't our hearts always be filled with gratitude? Every blessing we receive is an opportunity to recognize God's goodness and love in our lives. Even when life becomes difficult, we still have countless reasons to thank Him. We may not always receive everything we ask for, but we can always find something to be grateful for.

Let us reflect on our relationship with Jesus. Have we thanked Him for the many blessings He continues to give us? For example, every morning, we receive the precious blessing of another day of life. We open our eyes, breathe, and are given another opportunity to love, serve, forgive, and become better persons. Do we always thank the Lord for this wonderful gift? Is expressing our gratitude to Him the first thing we do when we wake up each morning?

Let us always be grateful to Jesus for our lives, our health, our families, and all the blessings we receive. We do not thank the Lord because He needs our gratitude; rather, we thank Him because we recognize and deeply appreciate His goodness and love toward us. Our gratitude is a humble acknowledgment that everything we have is a gift from Him.

Let us not be like the nine who received healing but failed to return and give thanks. Instead, let us be like the one Samaritan who remembered Jesus, returned to Him, and expressed his gratitude. May we never become so preoccupied with receiving blessings that we forget the One who blesses us.

When we wake up tomorrow morning, will we immediately ask Jesus for something again, or will we first fall on our knees, thank Him for the gift of another day, and show Him through our words and actions how grateful we are for His endless goodness?—Marino J. Dasmarinas

Ang Mabuting Balita at Repleksyon Miyerkules Nobyembre 11, Paggunita San Martin ng Tours, obispo: Lucas 17:11-19

Mabuting Balita: Lucas 17:11-19

Sa paglalakbay ni Hesus patungong Jerusalem, nagdaan siya sa hangganan ng Samaria at Galilea. Nang papasok na siya sa isang nayon, siya’y sinalubong ng sampung ketongin. Tumigil sila malayu-layo at humiyaw ng: “Hesus! Panginoon! Mahabag po kayo sa amin!” nang makita sila ay sinabi niya, “Humayo kayo at pakita sa mga saserdote.”

At samantalang sila’y naglalakad, gumaling sila. Nang mapuna ng isa na siya’y magaling na, nagbalik siyang sumisigaw ng pagpupuri sa Diyos. Nagpatirapa siya sa paanan ni Hesus at nagpasalamat. Ang taong ito’y Samaritano.

“Hindi ba sampu ang gumaling?” tanong ni Hesus. “Nasan ang siyam? Wala bang nagbalik at nagpuri sa Diyos kundi ang dayuhang ito?” Sinabi sa kanya ni Hesus, “Tumindig ka’t humayo sa iyong lakad! Pinagaling ka dahil sa iyong pananalig. 

+ + + + + + +  

Repleksyon:

Lagi ba tayong nagpapasalamat sa Panginoon sa napakaraming biyayang patuloy Niyang ipinagkakaloob sa atin?

Matapos pagalingin ni Jesus ang sampung ketongin, isa lamang ang nagbalik upang magpasalamat sa Kanya—isang Samaritano, isang taong hindi kabilang sa pananampalatayang Judio. Kaya nga nagtanong si Jesus, “Hindi ba sampu ang pinagaling? Nasaan ang siyam?” (Lucas 17:17). Tunay nga, nasaan ang siyam na iba pa na kabilang din sa pananampalatayang Judio?

Tiyak na ikinatuwa ni Jesus na may isa sa kanila na nagbalik upang magpasalamat. Marahil, inaasahan Niyang babalik ang lahat ng sampu upang ipahayag ang kanilang pasasalamat sa dakilang pagpapagaling na kanilang tinanggap. 

Ngunit isa lamang ang nagbalik. Hindi na nakita pa ang siyam na iba pa. Sabik silang tumanggap ng biyaya mula kay Jesus, ngunit nang makuha na nila ang kanilang hinihiling, tila nakalimutan na nila Siya.

Hindi ba't ganito rin kung minsan ang nangyayari sa atin? Marubdob tayong nananalangin kapag mayroon tayong pangangailangan sa Panginoon. Nagmamakaawa tayo sa Kanya, humihingi ng tulong, at nangangakong magiging tapat sa Kanya. 

Ngunit kapag sinagot na Niya ang ating mga panalangin at natanggap na natin ang ating hinihiling, kung minsan ay nakakalimutan na natin si Jesus. Masyado tayong nagiging abala sa pagtamasa ng ating mga biyaya kaya nalilimutan natin kung sino ang pinagmumulan ng mga ito.

Nakalulungkot, hindi lamang sa ating pakikipag-ugnayan kay Jesus nangyayari ang ganitong pag-uugali. Maging sa ating mga kapamilya, kaibigan, at maging sa mga taong hindi natin gaanong kakilala na gumagawa ng kabutihan para sa atin, kung minsan ay nakakalimutan nating kilalanin at pasalamatan ang kanilang kabutihan. 

Tinatanggap natin ang kanilang tulong at kabaitan, ngunit paminsan-minsan ay nakakalimutan nating ipahayag ang ating pasasalamat. Ipinakikita lamang nito kung gaano tayo kadaling makalimot at maging walang utang na loob.

Ngunit hindi ba't nararapat lamang na laging mapuno ng pasasalamat ang ating mga puso? Bawat biyayang tinatanggap natin ay pagkakataong kilalanin ang kabutihan at pagmamahal ng Diyos sa ating buhay. 

Kahit nagdaranas tayo ng mga pagsubok at paghihirap, marami pa rin tayong dahilan upang magpasalamat sa Kanya. Maaaring hindi natin palaging natatanggap ang lahat ng ating hinihiling, ngunit lagi tayong may dahilan upang magpasalamat.

Pagnilayan natin ang ating pakikipag-ugnayan kay Jesus. Nagpapasalamat ba tayo sa Kanya sa napakaraming biyayang patuloy Niyang ipinagkakaloob sa atin? Halimbawa, tuwing umaga, pinagkakalooban tayo ng napakahalagang biyaya ng panibagong araw ng buhay. 

Nagigising tayo, nakakahinga, at binibigyan ng pagkakataong magmahal, maglingkod, magpatawad, at maging mas mabuting tao. Nagpapasalamat ba tayo sa Panginoon sa napakagandang kaloob na ito? Pasasalamat ba sa Kanya ang una nating ginagawa pagkagising natin tuwing umaga?

Lagi tayong magpasalamat kay Jesus para sa ating buhay, kalusugan, pamilya, at sa lahat ng biyayang tinatanggap natin. Hindi tayo nagpapasalamat sa Panginoon dahil kailangan Niya ang ating pasasalamat. Nagpapasalamat tayo dahil kinikilala at lubos nating pinahahalagahan ang Kanyang kabutihan at pagmamahal sa atin. Ang ating pasasalamat ay mapagpakumbabang pagkilala na ang lahat ng mayroon tayo ay kaloob mula sa Kanya.

Huwag tayong maging katulad ng siyam na ketongin na pinagaling ngunit hindi na nagbalik upang magpasalamat. Sa halip, tularan natin ang isang Samaritano na nakaalala kay Jesus, nagbalik sa Kanya, at nagpahayag ng taos-pusong pasasalamat. Huwag nawa tayong maging labis na abala sa pagtanggap ng mga biyaya hanggang sa makalimutan natin ang Diyos na nagkakaloob ng mga ito.

Bukas ng umaga, pagkagising natin, hihingi na naman ba tayo agad ng panibagong biyaya kay Jesus, o luluhod muna tayo upang magpasalamat sa kaloob Niyang panibagong araw ng buhay at ipakita sa pamamagitan ng ating mga salita at gawa kung gaano natin pinahahalagahan ang Kanyang walang hanggang kabutihan?—Marino J. Dasmarinas

Reflection for Tuesday November 10 Memorial of Saint Leo the Great, Pope and Doctor of the Church: Luke 17:7-10

Gospel: Luke 17:7-10

Jesus said to the Apostles: "Who among you would say to your servant who has just come in from plowing or tending sheep in the field, 'Come here immediately and take your place at table'? Would he not rather say to him, 'Prepare something for me to eat. Put on your apron and wait on me while I eat and drink.  

You may eat and drink when I am finished'? Is he grateful to that servant because he did what was commanded? So should it be with you. When you have done all you have been commanded, say, 'We are unprofitable servants; we have done what we were obliged to do.'"

+ + + + + + +

Reflection:

Do we sometimes question the existence of God? 

Once in a while, we go through difficult episodes in our lives that force us to question whether God truly exists. Because we have been taught that there is a God, we may immediately answer, “Yes, there is a God.” But deep in our hearts, we sometimes find ourselves asking again and again: If there is a God, why does suffering exist? Why do innocent people suffer? Why do our prayers sometimes seem to go unanswered?

We do not always know the answers to these very valid questions because there are times when God seems deaf to our cries and longings. During these moments, our faith is tested, our hearts become weary, and our minds are filled with questions. But who are we to question the majesty of God? We are but a speck in this vast world, mere servants and finite human beings who can easily lose hope whenever we are confronted with suffering.

Yet, despite our lowliness before this infinite and all-powerful God, it is perfectly human for us to ask Him questions. We can pour out our hearts before Him, express our anguish, and beg Him for answers. Why do we have to endure all these sufferings? Why does He sometimes seem silent when we desperately need Him? 

Let us bring these honest questions before God in prayer. He knows our hearts, understands our struggles, and sees every tear that falls from our eyes. Even when we cannot understand His ways, let us continue to seek His presence.

Despite all these sufferings, we who are still alive must never lose our faith. We must continue to hold on to the God who gave us life and the gift of faith. Otherwise, if we lose our faith, where will we go? Will we embrace evil and allow the Devil to take control of our lives? Of course not! None of us would want to surrender our lives to the Devil. Our sufferings may weaken us, but they must never be allowed to destroy our relationship with God.

The Devil is real, and he is always waiting for the right opportunity to lead us astray and gain control over our lives. He can use our disappointments, frustrations, and sufferings to tempt us to abandon our faith. However, the Devil is no match for the power of Jesus. This is why we must remain close to Jesus and take His teachings seriously, just as a faithful servant takes the teachings of his Lord to heart.

Let us remember that faith does not mean we will never question God, experience pain, or struggle with unanswered prayers. Rather, faith means that even when we do not understand what is happening in our lives, we continue to trust Him. We may not always receive the answers we desperately seek, but we can always turn to Jesus, who never abandons us.

When suffering makes us question God's existence and His love for us, will we allow our pain to drive us away from Him, or will we cling even more firmly to Jesus, trusting that His love and power are greater than all the suffering we could ever endure?—Marino J. Dasmarinas

Ang Mabuting Balita at Repleksyon Martes Nobyembre 10 Paggunita kay Dakilang Papa San Leon, pantas ng Simbahan: Lucas 17:7-10

Mabuting Balita: Lucas 17:7-10

Noong panahong iyon, sinabi ng Panginoon, "Ipalagay nating kayo'y may aliping nag-aararo, o nagpapastol kaya ng tupa. Pagkagaling niya sa bukid, sasabihin ba ninyo sa kanya, 'Halika at nang makakain ka na'? Hindi! Sa halip ay ganito ang sinasabi ninyo: 'Ipaghanda mo ako ng hapunan; magbihis ka, at silbihan mo ako habang ako'y kumakain. 

Kumain ka pagkakain ko.' Pinasasalamatan ba ang alipin dahil sa ginawa niya ang iniutos sa kanya? Gayon din naman kayo; kapag nagawa na ninyo ang lahat ng iniuutos sa inyo, sabihin ninyo, 'Kami'y mga aliping walang kabuluhan; tumupad lamang kami sa aming tungkulin.'"

+ + + + + + +

Repleksyon:

Mayroon ba talagang Diyos?

Paminsan-minsan, dumaraan tayo sa mahihirap na pagsubok sa buhay na nagtutulak sa atin na kuwestiyunin kung tunay nga bang may Diyos. Dahil itinuro sa atin na may Diyos, maaaring agad nating sabihin, “Oo, may Diyos.” Ngunit sa kaibuturan ng ating puso, kung minsan ay paulit-ulit pa rin nating itinatanong: Kung may Diyos, bakit may pagdurusa? Bakit nagdurusa ang mga inosente? Bakit kung minsan ay tila hindi sinasagot ang ating mga panalangin?

Hindi natin laging alam ang mga sagot sa mga makatuwirang tanong na ito sapagkat may mga pagkakataong tila bingi ang Diyos sa ating mga daing at pagsusumamo. Sa mga ganitong sandali, nasusubok ang ating pananampalataya, nanghihina ang ating puso, at napupuno ng mga katanungan ang ating isipan.

Ngunit sino ba tayo upang kuwestiyunin ang kadakilaan ng Diyos? Tayo ay tila isang munting tuldok lamang sa lawak ng mundong ito, mga abang lingkod at mga taong may hangganan na madaling panghinaan ng loob tuwing nahaharap tayo sa pagdurusa.

Gayunman, sa kabila ng ating kaliitan sa harap ng walang hanggan at makapangyarihang Diyos, likas lamang sa ating pagkatao na magtanong sa Kanya. Maaari nating ibuhos sa Kanya ang laman ng ating puso, ipahayag ang ating dalamhati, at taimtim na humingi ng mga kasagutan.

 Bakit kailangan nating pagdaanan ang lahat ng pagdurusang ito? Bakit kung minsan ay tila nananahimik Siya sa mga sandaling lubos nating kailangan ang Kanyang tulong? Dalhin natin sa Diyos ang mga tapat na katanungang ito sa pamamagitan ng panalangin.

Kilala Niya ang ating puso, nauunawaan Niya ang ating mga pinagdaraanan, at nakikita Niya ang bawat luhang pumapatak mula sa ating mga mata. Kahit hindi natin nauunawaan ang Kanyang mga pamamaraan, patuloy pa rin nating hanapin ang Kanyang presensya.

Sa kabila ng lahat ng pagdurusang ito, tayong mga nabubuhay ay hindi dapat mawalan ng pananampalataya. Patuloy tayong kumapit sa Diyos na nagkaloob sa atin ng buhay at ng kaloob na pananampalataya. Sapagkat kung mawawala ang ating pananampalataya, kanino pa tayo lalapit?

Yayakapin ba natin ang kasamaan at hahayaan si Satanas na kontrolin ang ating buhay? Siyempre hindi! Walang sinuman sa atin ang magnanais na isuko ang kanyang buhay kay Satanas. Maaaring pahinain tayo ng mga pagdurusa, ngunit hindi natin dapat hayaang sirain ng mga ito ang ating ugnayan sa Diyos.

Totoo si Satanas at ang kanyang mga alalay na mga demonyo, at lagi siyang naghihintay ng tamang pagkakataon upang iligaw tayo at makontrol ang ating buhay. Maaari niyang gamitin ang ating mga pagkabigo, pagkadismaya, at pagdurusa upang tuksuhin tayong talikuran ang ating pananampalataya.

Ngunit walang anumang kapangyarihan si Satanas na makapapantay sa kapangyarihan ni Hesus. Kaya naman, manatili tayong malapit kay Hesus at sudin natin ang Kanyang mga aral, gaya ng isang tapat na lingkod na buong pusong isinasabuhay ang mga tagubilin ng kanyang Panginoon.

Tandaan natin na ang pagkakaroon ng pananampalataya ay hindi nangangahulugang hindi na tayo magtatanong sa Diyos, makararanas ng sakit, o mahihirapan dahil sa mga panalanging tila hindi sinasagot. Sa halip, ang tunay na pananampalataya ay ang patuloy nating pagtitiwala sa Kanya kahit hindi natin nauunawaan ang mga nangyayari sa ating buhay. Maaaring hindi natin laging matanggap ang mga sagot na labis nating inaasam, ngunit lagi tayong maaaring lumapit kay Hesus na hindi kailanman nagpapabaya sa atin.

Kapag ang ating mga pagdurusa ay nagtutulak sa atin na kuwestiyunin ang pag-iral ng Diyos at ang Kanyang pagmamahal sa atin, hahayaan ba nating ilayo tayo ng ating mga paghihirap sa Kanya, o lalo pa tayong kakapit kay Hesus at magtitiwala na higit na makapangyarihan ang Kanyang pagmamahal kaysa sa lahat ng pagdurusang maaari nating maranasan?—Marino J. Dasmarinas

Reflection for Monday November 9 Feast of the Dedication of the Lateran Basilica in Rome: John 2:13-22

Gospel: John 2:13-22

Since the Passover of the Jews was near, Jesus went up to Jerusalem. He found in the temple area those who sold oxen, sheep, and doves, as well as the money-changers seated there. He made a whip out of cords and drove them all out of the temple area, with the sheep and oxen, and spilled the coins of the money-changers and overturned their tables, and to those who sold doves he said, “Take these out of here, and stop making my Father’s house a marketplace.” 

His disciples recalled the words of Scripture, Zeal for your house will consume me. At this the Jews answered and said to him, “What sign can you show us for doing this?” Jesus answered and said to them, “Destroy this temple and in three days I will raise it up.” The Jews said, “This temple has been under construction for forty-six years, and you will raise it up in three days?”  

But he was speaking about the temple of his Body. Therefore, when he was raised from the dead, his disciples remembered that he had said this, and they came to believe the Scripture and the word Jesus had spoken.

+ + + + + + +

Reflection:

What do we do when we go to church to pray or attend Holy Mass?

Do we go there simply to experience its solemn atmosphere, or do we go there with the desire to have a personal encounter with Jesus? The church is our place of worship and our safe refuge whenever we are burdened by life's challenges.

It is also where we encounter Jesus personally before, during, and after the celebration of the Holy Mass. It is where we can pour out our hearts to Him, seek His guidance, ask for His forgiveness, and find peace in His loving presence.

But do we still observe proper respect and discipline when we are inside the church? Do we still dip our fingers into the holy water font, make the sign of the cross, and genuflect with our eyes fixed on the tabernacle before entering the church? Do we remember to observe these sacred gestures whenever we leave and return to the church? These may seem like simple gestures, but they remind us that we are entering a sacred place where Jesus is truly present.

In our Gospel, we read about Jesus entering the temple. To His dismay, He found it in disarray because the people had turned the house of worship into a place of commerce. Those who were supposed to be there to worship God were instead conducting business and engaging in activities that had nothing to do with worship.

Therefore, to restore order and uphold the sanctity of the temple, Jesus angrily drove out those who were desecrating it. He wanted the temple to remain what it was meant to be: a house of prayer and a place where people could encounter God.

This is a good reminder for all of us whenever we go to church to attend Holy Mass or spend time in prayer. We go there to encounter Jesus, worship Him, and give Him glory and honor. The church is not a business office where wheeling and dealing takes place.

Neither is it a place for unnecessary conversations, distractions, or activities that take our attention away from God. It is a sacred place where we offer our prayers, deepen our relationship with Jesus, and allow His presence to touch and transform our hearts.

Whenever we go to church to pray or attend Holy Mass, let us do so with our hearts and minds focused on Jesus. Let us give Him our undivided attention and show Him the reverence He deserves. Let us remember that we do not go to church merely to fulfill an obligation; we go there because we need Jesus in our lives. We need His wisdom to guide us, His mercy to forgive us, His love to strengthen us, and His grace to sustain us.

In doing so, we will leave the church with renewed strength, deeper faith, and hope that will sustain and energize us as we once again face life's challenges. More importantly, may the Jesus we encounter inside the church remain alive in our hearts as we return to our homes, workplaces, and communities.

Let us therefore ask ourselves: When we enter the house of God, do we truly come with hearts ready to worship, listen, and encounter Jesus, or do we sometimes allow worldly concerns and distractions to take His rightful place in our hearts?— Marino J. Dasmarinas

Ang Mabuting Balita at Repleksyon sa Lunes Nobyembre 9 Kapistahan ng Pagtatalaga sa Palasyong Simbahan sa Laterano, Roma: Juan 2:13-22

Mabuting Balita: Juan 2:13-22

Malapit na ang Paskuwa ng mga Judio, kaya’t pumunta si Hesus sa Jerusalem. Nakita niya sa templo ang mga nagbibili ng mga baka, mga tupa, at mga kalapati, at ang namamalit ng salapi. Gumawa siya ng isang panghagupit na lubid at ipinagtabuyang palabas ang mangangalakal, pati mga baka at tupa.

Isinabog niya ang salapi ng mga namamalit at pinagtataob ang kanilang mga hapag. Sinabi niya sa mga nagbibili ng kalapati, “Alisin ninyo rito ang mga iyan! Huwag ninyong gawing palengke ang bahay ng aking Ama!” Naalala ng kanyang mga alagad na sinasabi sa Kasulatan, “Ang aking malasakit sa iyong bahay ay parang apoy na nag-aalab sa puso ko.”

Dahil dito’y tinanong siya ng mga Judio, “Anong tanda ang maibibigay mo upang patunayang may karapatan kang gawin ito?” Tumugon si Hesus, “Gibain ninyo ang templong ito at muli kong itatayo sa loob ng tatlong araw.” Sinabi ng mga Judio, “Apatnapu’t anim na taon na ginawa ang templong ito, at itatayo mo sa loob lamang ng tatlong araw?”

Ngunit ang templong tinutukoy ni Hesus ay ang kanyang katawan. Kaya’t nang siya’y muling mabuhay, naalaala ng kanyang mga alagad na sinabi niya ito; at naniwala sila sa Kasulatan at sa mga sinabi ni Hesus.

+ + + + + + +  

Repleksyon:

Ano ba ang ginagawa natin kapag pumupunta tayo sa simbahan upang manalangin o dumalo sa Banal na Misa?

Pumupunta ba tayo roon upang maranasan lamang ang banal at matahimik na kapaligiran ng simbahan, o tunay tayong naghahangad na magkaroon ng personal na pakikipagtagpo kay Hesus?

Ang simbahan ay ang ating tahanan ng pagsamba at ligtas na kanlungan sa tuwing tayo ay nabibigatan sa mga pagsubok at suliranin ng buhay. Dito rin natin personal na nakakatagpo si Hesus bago, habang, at pagkatapos ng pagdiriwang ng Banal na Misa. Dito natin malayang naibubuhos sa Kanya ang laman ng ating puso, hinihingi ang Kanyang patnubay at kapatawaran, at natatagpuan ang kapayapaang nagmumula sa Kanyang mapagmahal na presensya.

Ngunit sinusunod pa ba natin ang nararapat na paggalang at disiplina kapag tayo ay nasa loob ng simbahan? Isinasawsaw pa ba natin ang ating mga daliri sa lagayan ng holy water, nag aantanda tanda ng krus, at nag gegenuflect nang may pagpipitagan habang nakatuon ang ating mga mata sa tabernakulo bago tuluyang pumasok sa simbahan?

Naaalala rin ba nating gawin ang mga banal na kilos na ito sa tuwing tayo ay lumalabas at muling pumapasok sa simbahan? Maaaring sa iba ay karaniwan lamang ang mga kilos na ito, ngunit ipinapaalala nito na pumapasok tayo sa isang banal na lugar kung saan tunay na naroroon si Hesus.

Sa ating Ebanghelyo, mababasa natin ang tungkol kay Hesus na pumasok sa templo. Labis Siyang nalungkot at nabahala nang makita Niyang magulo ang lugar na dapat sana ay banal. Ginawa kasi ng mga tao ang bahay-dalanginan na isang pook ng kalakalan. Ang mga taong dapat sana ay naroroon upang sumamba sa Diyos ay sa halip abala sa pakikipagkalakalan at iba pang gawaing walang kaugnayan sa pagsamba.

Kaya naman, upang maibalik ang kaayusan at maipagtanggol ang kabanalan ng templo, buong tapang at galit na pinalayas ni Hesus ang mga taong lumalapastangan dito. Nais Niyang manatili ang templo sa tunay nitong layunin: maging bahay-dalanginan at lugar kung saan nakakatagpo ng tao ang Diyos.

Isang mahalagang paalala ito para sa ating lahat sa tuwing pumupunta tayo sa simbahan upang dumalo sa Banal na Misa o manalangin. Pumupunta tayo roon upang makatagpo si Hesus, sumamba sa Kanya, at magbigay sa Kanya ng luwalhati at karangalan. Ang simbahan ay hindi isang opisina ng negosyo kung saan nagaganap ang tawaran at mga transaksiyon.

Hindi rin ito lugar para sa mga hindi kailangang kuwentuhan, pagkakaabalahan, at iba pang bagay na umaagaw sa ating pansin mula sa Diyos. Ito ay isang banal na lugar kung saan iniaalay natin ang ating mga panalangin, pinatitibay ang ating ugnayan kay Hesus, at hinahayaan nating hipuin at baguhin Niya ang ating mga puso.

Sa tuwing pumupunta tayo sa simbahan upang manalangin o dumalo sa Banal na Misa, gawin natin ito nang nakatuon ang ating puso at isipan kay Hesus. Ibigay natin sa Kanya ang ating buong pansin at ipakita ang paggalang na nararapat sa Kanya. Lagi nating tandaan na hindi tayo pumupunta sa simbahan para lamang tuparin ang isang obligasyon.

Pumupunta tayo roon dahil kailangan natin si Hesus sa ating buhay. Kailangan natin ang Kanyang karunungan upang gabayan tayo, ang Kanyang awa upang patawarin tayo, ang Kanyang pagmamahal upang palakasin tayo, at ang Kanyang biyaya upang tulungan tayong magpatuloy sa kabila ng mga pagsubok.

Sa ganitong paraan, aalis tayo sa simbahan na may panibagong lakas, mas malalim na pananampalataya, at pag-asang magbibigay sa atin ng sigla upang muling harapin ang mga hamon ng buhay. Higit sa lahat, nawa'y manatiling buhay sa ating mga puso ang Hesus na ating nakatagpo sa simbahan sa ating pagbabalik sa ating mga tahanan, pinagtatrabahuhan, at pamayanan.

Kaya't hamunin natin ang ating mga sarili at taimtim na itanong: Sa tuwing pumapasok tayo sa bahay ng Diyos, dala ba natin ang pusong handang sumamba, makinig, at makatagpo si Hesus, o hinahayaan nating agawin ng mga alalahanin at pagkakaabalahan ng mundo ang lugar na nararapat lamang na kay Hesus sa ating mga puso?—Marino J. Dasmarinas

Reflection for November 8 Thirty-second Sunday in Ordinary Time: Matthew 25:1-13

Gospel: Matthew 25:1-13

Jesus told his disciples this parable: “The Kingdom of heaven will be like ten virgins who took their lamps and went out to meet the bridegroom. Five of them were foolish and five were wise. The foolish ones, when taking their lamps, brought no oil with them, but the wise brought flasks of oil with their lamps. 

Since the bridegroom was long delayed, they all became drowsy and fell asleep. At midnight, there was a cry, ‘Behold, the bridegroom! Come out to meet him!’Then all those virgins got up and trimmed their lamps. The foolish ones said to the wise, ‘Give us some of your oil, for our lamps are going out.’ But the wise ones replied, ‘No, for there may not be enough for us and you.  

Go instead to the merchants and buy some for yourselves.’ While they went off to buy it, the bridegroom came and those who were ready went into the wedding feast with him. Then the door was locked. Afterwards the other virgins came and said, ‘Lord, Lord, open the door for us!’ But he said in reply, ‘Amen, I say to you, I do not know you.’ Therefore, stay awake, for you know neither the day nor the hour.”

+ + + + + + +

Reflection:

Are we always prepared for the arrival of the Lord?

In the Gospel, we encounter two groups of virgins, each consisting of five women who waited for the arrival of the bridegroom. One group was made up of five foolish virgins, while the other consisted of five wise virgins.

We would always want to be identified with the five wise virgins who brought more than enough oil for their lamps. The oil they brought kept their lamps burning until the bridegroom arrived. Because they were prepared, they were welcomed into the wedding feast, which symbolizes the Kingdom of Heaven.

The other five were not as fortunate, for they were denied entry. They had no one to blame but themselves. If only they had been as prepared as the five wise virgins, they, too, could have been present at the wedding feast. Their failure to prepare teaches us an important lesson: opportunities that we neglect may never come our way again.

One of the realities of life is its fragility. Our lives could end at any moment. We do not have complete control over our lives; only God knows when He will call us to our eternal home. This is the mystery of our existence: our life on earth is temporary, and its duration is uncertain.

This Gospel reminds us that we must never take our lives for granted. We may have many plans, dreams, and ambitions, but none of us knows how much time we have left. Therefore, we must not postpone our conversion, our repentance, or our decision to follow Jesus more faithfully. We must not wait for tomorrow to do the good that we can do today.

Hence, while we are still alive, let us always be prepared for the Lord's coming. Let us do good, confront our sins with humility, seek forgiveness when we fall, and avoid anything that separates us from God. Let us keep the flame of our faith burning through prayer, love, kindness, forgiveness, and service to others.

Lest we forget, our preparation for eternity is not measured by the material possessions we accumulate, the honors we receive, or the worldly achievements we accomplish. Rather, it is reflected in how faithfully we live our lives, how sincerely we love God, and how genuinely we love and serve our fellow human beings.

Let us not wait until our final hour before we begin preparing to meet the Lord. Let us make every day an opportunity to strengthen our faith, deepen our relationship with Jesus, and become instruments of His love.

When the Lord finally calls us home, will He find our lamps burning brightly with faith, love, and good works, or will we discover that we have spent our lives preparing for everything except meeting Him?— Marino J. Dasmarinas

Ang Mabuting Balita at Repleksyon Nobyembre 8, Ika-32 Linggo sa Karaniwang Panahon: Mateo 25:1-13

Mabuting Balita: Mateo 25:1-13

Noong panahong iyon, sinabi ni Hesus sa kanyang mga alagad ang talinghagang ito: "Dito maitutulad ang pagpasok sa kaharian ng Diyos: may sampung dalagang lumabas upang sumalubong sa lalaking ikakasal. Bawat isa'y may dalang ilawan.

Ang lima sa kanila'y hangal at ang lima'y matalino. Ang mga hangal ay nagdala ng ilawan ngunit hindi nagbaon ng langis. Subalit ang matatalino'y nagdala ng langis bukod pa sa kanilang ilawan. Nabalam ang dating ng lalaking ikakasal, kaya't inantok silang lahat at nakatulog.

"Ngunit nang hatinggabi na'y may sumigaw: 'Narito na ang lalaking ikakasal! Salubungin ninyo!' Agad nagbangon ang sampung dalaga at inayos ang kanilang ilawan. Sinabi ng mga hangal sa matatalino, 'Bigyan naman ninyo kami ng kaunting langis. Aandap-andap na ang aming mga ilawan, e!' 'Baka hindi magkasya ito sa ating lahat,' tugon ng matatalino. '

Mabuti pa'y pumunta muna kayo sa nagtitinda at bumili ng para sa inyo.' Kaya't lumakad ang limang hangal na dalaga. Samantalang bumibili sila, dumating ang lalaking ikakasal. Ang limang nakahanda ay kasama niyang pumasok sa kasalan, at ipininid ang pinto.

"Pagkatapos, dumating naman ang limang hangal na dalaga. 'Panginoon, papasukin po ninyo kami!' sigaw nila. Ngunit tumugon siya, 'Sinasabi ko sa inyo: hindi ko kayo nakikilala.' Kaya, magbantay kayo, sapagkat hindi ninyo alam ang araw ni ang oras."

+ + + + + + +  

Repleksyon:

Lagi ba tayong handa sa pagdating ng Panginoon?

Sa Ebanghelyo, makikita natin ang dalawang pangkat ng mga dalaga, na binubuo ng tiglilimang babae na naghihintay sa pagdating ng lalaking ikakasal. Ang isang pangkat ay binubuo ng limang hangal na dalaga, samantalang ang isa naman ay binubuo ng limang matatalinong dalaga.

Siyempre, nanaisin nating mapabilang sa limang matatalinong dalaga na nagdala ng sapat at higit pa sa kinakailangang langis para sa kanilang mga ilawan. Ang langis na kanilang dinala ang nagpanatiling nagniningas sa kanilang mga ilawan hanggang sa dumating ang lalaking ikakasal. Dahil sila ay naging handa, pinapasok sila sa piging ng kasalan na sumasagisag sa Kaharian ng Diyos.

Hindi naging kasingpalad ang limang hangal na dalaga sapagkat hindi sila pinapasok. Pero, wala silang ibang dapat sisihin kundi ang kanilang sarili. Kung naging handa lamang sana sila tulad ng limang matatalinong dalaga, nakadalo rin sana sila sa piging ng kasalan. Itinuturo sa atin ng kanilang pagkabigo ang isang mahalagang aral: may mga pagkakataong kapag ating pinabayaan o hindi pinahalagahan ay maaaring hindi na muling dumating sa ating buhay.

Isa sa mga katotohanan ng buhay ay ang ito ay walang katiyakan at hindi natin alam kung hanggang kailan ito magtatagal. Maaaring magwakas ang ating buhay anumang oras. Wala tayong ganap na kontrol sa haba ng ating buhay; ang Diyos lamang ang nakaaalam kung kailan Niya tayo tatawagin pabalik sa Kanyang piling. Ito ang hiwaga ng ating buhay: pansamantala lamang ang ating pananatili sa mundong ito at hindi natin alam kung kailan ito magwawakas.

Ipinaaalaala sa atin ng Ebanghelyong ito na huwag nating balewalain ang ating buhay at an gating ugnayan sa Diyos. Maaaring marami tayong mga plano, pangarap, at mithiin, ngunit walang sinuman sa atin ang nakaaalam kung gaano pa kahaba ang ating buhay.

Kaya huwag nating ipagpaliban ang ating pagbabalik-loob sa Diyos, ang pagsisisi sa ating mga kasalanan, at ang mas tapat na pagsunod kay Hesus. Huwag nating hintayin ang bukas upang gawin ang kabutihang kaya naman nating gawin ngayon.

Kaya habang tayo ay nabubuhay pa, lagi tayong maging handa sa pagdating ng Panginoon. Gumawa tayo ng mabuti, buong pagpapakumbabang harapin ang ating mga kasalanan, humingi ng tawad kapag tayo ay nagkakamali, at iwasan ang anumang bagay na naglalayo sa atin sa Diyos. Panatilihin nating nag-aalab ang apoy ng ating pananampalataya sa pamamagitan ng pananalangin, pagmamahal, kabutihan, pagpapatawad, at paglilingkod sa ating kapwa.

Ang ating paghahanda para sa buhay na walang hanggan ay hindi nasusukat sa dami ng ating kayamanan, sa mga karangalang ating natatanggap, o sa mga tagumpay na nakakamit natin sa mundong ito. Sa halip, makikita ito sa katapatan ng ating pamumuhay, sa sinseridad ng ating pagmamahal sa Diyos, at sa tunay na pagmamahal at paglilingkod natin sa ating kapwa.

Huwag nating hintayin ang huling sandali ng ating buhay bago tayo maghanda sa pakikipagtagpo sa Panginoon. Gawin nating pagkakataon ang bawat araw upang patatagin ang ating pananampalataya, palalimin ang ating ugnayan kay Hesus, at maging instrumento ng Kanyang pagmamahal sa ating kapwa.

Kapag dumating na ang araw na tatawagin tayo ng Panginoon sa Kanyang piling, matatagpuan kaya Niya tayong may ilawang nagliliwanag dahil sa ating pananampalataya, pagmamahal, at paggawa ng kabutihan? O matutuklasan nating ginugol natin ang ating buhay sa paghahanda sa lahat ng bagay, maliban sa pinakamahalaga—ang pakikipagtagpo sa Kanya?— Marino J. Dasmarinas

Reflection for November 7 Saturday of the 31st Week in Ordinary Time: Luke 16:9-15

Gospel: Luke 16:9-15

Jesus said to his disciples: “I tell you, make friends for yourselves with dishonest wealth, so that when it fails, you will be welcomed into eternal dwellings. The person who is trustworthy in very small matters is also trustworthy in great ones; and the person who is dishonest in very small matters is also dishonest in great ones.  

If, therefore, you are not trustworthy with dishonest wealth, who will trust you with true wealth? If you are not trustworthy with what belongs to another, who will give you what is yours? No servant can serve two masters. He will either hate one and love the other, or be devoted to one and despise the other. You cannot serve God and mammon.”  

The Pharisees, who loved money, heard all these things and sneered at him. And he said to them, “You justify yourselves in the sight of others, but God knows your hearts; for what is of human esteem is an abomination in the sight of God.”

+ + + + + + +

Reflection:

Do we allow ourselves to be influenced by the love of material things?

Advertisers continuously bombard us with advertisements that entice us to develop a love for material things, such as smartphones. Manufacturers continually introduce new models to increase their sales and profits. And what do we often do? We buy these products simply because we allow ourselves to be captivated by persuasive advertisements, even when there is actually no need for us to purchase them yet.

This is something we must seriously watch out for. If we are not careful, we may eventually find ourselves serving the god of this world, which is Mammon, or money. Think about it: Who is behind these advertisements that entice us to spend mindlessly, keeping us constantly busy earning more money until we eventually push God aside in our lives?

The one behind this deception is the Devil, who deludes us into believing that Mammon, or materialism, is the be-all and end-all of life. If we are not careful, we may fall into this deception and begin to favor Mammon over God. But we must remember that Mammon can become an instrument of the Devil, leading us away from God. It is dangerous when we allow our desire for material possessions to become stronger than our desire to love and serve God.

Let us therefore be discerning about the things we desire and the things we spend our money on. There is nothing inherently wrong with having money or acquiring material possessions. The danger begins when these things take control of our lives, dictate our priorities, and gradually take the place that rightfully belongs to God. We must never allow the things that we own to eventually own us.

We must therefore choose God over the god of this world, which is Mammon or materialism. If we choose God, we will experience peace in our lives. This does not mean that we will be spared from every problem that may come our way. Rather, it means that we will have the strength and grace to face our difficulties, no matter how challenging they may be. Why? Because we have chosen to remain with God instead of allowing ourselves to be captivated by this materialism-driven world.

Let us remember that material possessions are temporary, but our relationship with God has eternal value. We may acquire the latest gadgets, the finest things, and all the comforts this world can offer, but none of these can replace the peace, joy, and fulfillment that come from having God in our lives.

As we go through life, let us ask ourselves: Are we using the blessings and material possessions God has given us to serve Him and others, or have we allowed these things to become our masters? When our earthly possessions eventually fade away, will our hearts still be firmly anchored in God?— Marino J. Dasmarinas

Ang Mabuting Balita para Nobyembre 7 Sabado sa Ika-31 Linggo sa Karaniwang Panahon: Lucas 16:9-15

Mabuting Balita: Lucas 16:9-15

Noong panahong iyon, sinabi ni Hesus sa kanyang mga alagad, "Kaya't sinasabi ko sa inyo: gamitin ninyo sa pakikipagkaibigan ang kayamanan ng sanlibutang ito. Maubos man ito'y may tatanggap naman sa inyo sa tahanang walang hanggan.  

Ang mapagkakatiwalaan sa maliit na bagay ay mapagkakatiwalaan din sa malaking bagay; ang magdaraya sa maliit na bagay ay magdaraya rin sa maliit na bagay.

Kung hindi kayo mapagkatiwalaan sa mga kayamanan ng sanlibutang ito, sino ang magtitiwala sa inyo ng tunay na kayamanan? At kung hindi kayo mapagkatiwalaan sa kayamanan ng iba, sino ang magbibigay sa inyo ng talagang para sa inyo? "Walang makapaglilingkod nang sabay sa dalawang panginoon. Sapagkat kapopootan niya ang isa at iibigin ang ikalawa, paglilingkuran nang tapat ang isa at hahamakin ang ikalawa.

Hindi ninyo mapaglilingkuran nang sabay ang Diyos at ang kayamanan." Narinig ito ng mga Pariseo at nilibak nila si Jesus, sapagkat sakim sila sa salapi. Kaya't sinabi niya sa kanila, "Kayo ang nagpapanggap na mga matuwid sa harapan ng mga tao, ngunit nasasaliksik ng Diyos ang inyong mga puso. Sapagkat ang itinuturing na mahalaga ng mga tao ay kasuklam-suklam sa paningin ng Diyos."

+ + + + + + +

Repleksyon:

Hinahayaan ba nating maging alipin tayo ng mga materyal na bagay?

Patuloy nating nakikita ang napakaraming patalastas na nag-uudyok sa atin na mahalin ang mga materyal na bagay, tulad ng mga smartphone. Palaging nagpapakilala ang mga manufacturer ng mga bagong modelo upang mapataas ang kanilang benta at kita. At ano naman ang madalas nating ginagawa? Bumibili tayo dahil hinahayaan nating maakit tayo ng mga mapanghikayat na patalastas, kahit wala pa naman talaga tayong pangangailangang bumili ng mga ito.

Ito ay isang bagay na dapat nating seryosong pag-ingatan. Kung hindi tayo magiging maingat, maaaring dumating ang panahon na matagpuan na lamang natin ang ating sarili na naglilingkod sa diyos ng mundong ito, na walang iba kundi si Mammon o ang diyos ng kayamanan at salapi. Pag-isipan natin ito: Sino nga ba ang nasa likod ng mga patalastas na humihikayat sa atin na gumastos na hindi na natin iniisip kung kailagan ba, kaya naman palagi tayong walang pera at palagi tayong abala sa paghahanap ng mas maraming pera hanggang sa unti-unti na nating naisasantabi ang Diyos sa ating buhay?

Ang nasa likod ng ganitong panlilinlang ay si Satanas, na nililinlang tayo upang maniwala na si Mammon, o ang materyalismo, ang pinakamahalaga at siya lamang layunin ng ating buhay. Kung hindi tayo mag-iingat, maaari tayong mahulog sa bitag na ito at mas piliin pa si Mammon kaysa sa Diyos.

Ngunit dapat nating tandaan na maaaring maging kasangkapan ni satanas ang kayamanan at materyalismo upang ilayo tayo sa Diyos. Mapanganib ito kapag hinahayaan nating maging mas matimbang ang pagnanais nating magkaroon ng maraming materyal na bagay kaysa sa ating hangaring mahalin at paglingkuran ang Diyos.

Kaya naman, maging mapanuri tayo sa mga bagay na ating hinahangad at sa mga bagay na pinaglalaanan natin ng ating pera. Walang masama sa pagkakaroon ng pera o materyal na mga ari-arian. Nagsisimula lamang ang panganib kapag ang mga bagay na ito ang kumokontrol sa ating buhay, nagdidikta sa ating mga prayoridad, at unti-unting pumapalit sa puwestong nararapat na inilaan natin para sa Diyos. Huwag nating hayaang dumating ang panahon na ang mga bagay na ating pag-aari ang siya nang magmay-ari sa atin.

Kaya piliin natin ang Diyos kaysa sa diyos ng mundong ito na si Mammon o ang materyalismo. Kung pipiliin natin ang Diyos, mararanasan natin ang tunay na kapayapaan sa ating buhay. Hindi ito nangangahulugang hindi na tayo makararanas ng mga problema o pagsubok. Sa halip, nangangahulugan itong pagkakalooban tayo ng Diyos ng lakas at biyaya upang harapin ang ating mga suliranin, gaano man kahirap ang mga ito. Bakit? Sapagkat pinili nating manatiling kasama ang Diyos sa halip na magpaalipin sa mundong labis na pinaghaharian ng materyalismo.

Pansamantala lamang ang mga materyal na bagay, ngunit ang ating ugnayan sa Diyos ay may walang hanggang. Maaaring magkaroon tayo ng pinakabagong mga gadget, pinakamagagandang kagamitan, at lahat ng kaginhawaang kayang ibigay ng mundong ito. Ngunit wala ang mga ito sa kapayapaan, kagalakan, at ganap na kasiyahang nagmumula sa Panginoon.

Kaya habang nagpapatuloy tayo sa ating paglalakbay sa buhay, tanungin natin ang ating sarili: Ginagamit ba natin ang mga biyaya at materyal na bagay na ipinagkaloob sa atin ng Diyos upang paglingkuran Siya at ang ating kapwa, o hinahayaan na ba nating ang mga ito ang maging panginoon ng ating buhay?— Marino J. Dasmarinas

Reflection for November 6 Friday of the 31st Week in Ordinary Time: Luke 16:1-8

Gospel: Luke 16:1-8

Jesus said to his disciples, “A rich man had a steward who was reported to him for squandering his property. He summoned him and said, ‘What is this I hear about you? Prepare a full account of your stewardship, because you can no longer be my steward.’ The steward said to himself, ‘What shall I do, now that my master is taking the position of steward away from me? 

I am not strong enough to dig and I am ashamed to beg. I know what I shall do so that, when I am removed from the stewardship, they may welcome me into their homes.’ He called in his master’s debtors one by one. To the first he said, ‘How much do you owe my master?’ He replied, ‘One hundred measures of olive oil.’ 

He said to him, ‘Here is your promissory note. Sit down and quickly write one for fifty.’ Then to another he said, ‘And you, how much do you owe?’ He replied, ‘One hundred measures of wheat.’

He said to him, ‘Here is your promissory note; write one for eighty.’ And the master commended that dishonest steward for acting prudently. For the children of this world are more prudent in dealing with their own generation than the children of light.

+ + + + + + +

Reflection:

Do we think of creative ways to advance the teachings of the Lord?

The steward in our Gospel is creative enough to devise a scheme to ensure his survival after he loses his job. He reduces the amounts owed by all the debtors. What a clever move! However, the downside is that he does this solely to secure his own future.

What if he had done the same thing with the intention of showing the debtors how generous and kind his master was? This way, when his master eventually visited them, they would warmly welcome him and perhaps even be grateful for his generosity. But the steward did this for his own benefit.

This is a very good reminder for all of us who profess to follow Jesus, who are presently participating in Christ's mission, or who aspire to evangelize and spread His teachings. Let us not use our talents, abilities, and creativity merely to serve our selfish interests. Rather, let us use them to fulfill the mission and purpose of Christ, so that people will come to know Jesus more than they know us.

Our mission as Christians is not to draw attention to ourselves but to lead others closer to Jesus. Whatever good we do, whatever talents we share, and whatever opportunities we have to evangelize must always point people toward Christ. We are merely instruments of His love, and our greatest achievement is not when people recognize us but when they come to recognize Jesus through us.

Someday, when our lives in this world come to an end, there will be an accounting of how we have lived. God will ask us: What have you done with the life I have given you? How shall we answer Him when that time comes?

Shall we be able to say that we have shared the many gifts He has generously bestowed upon us? Shall we be able to tell Him that we have used our time, talents, resources, and opportunities to help others and bring them closer to Him? Or will we be silent and speechless because we have failed to live productive lives by sharing the gifts God has given us?

Some of us might say, "How can we share our time when we hardly have enough time for ourselves?" This is a rather self-serving statement because, if we genuinely desire to share what we have, we will find a way to do so. It all boils down to our willingness and desire. If we truly want to share our blessings, talents, and time, we can always find ways to make it happen.

Let us remember that everything we have comes from God. Our talents are not meant to be buried, our blessings are not meant to be kept exclusively for ourselves, and our time is not meant to be spent solely on our personal interests.

God has entrusted these gifts to us so that we can become channels of His goodness, generosity, and love. Let us therefore be creative, generous, and selfless in sharing what we have. Let our lives become living testimonies of God's love, and let our good works lead others not to us but to Jesus.

When the day comes that we stand before God and give an account of how we have used the gifts He has entrusted to us, will we be able to say that we have used them generously to serve others, advance His Kingdom, and bring more people closer to Jesus?— Marino J. Dasmarinas

Ang Mabuting Balita at Repleksyon sa Nobyembre 6 Biyernes sa Ika-31 Linggo ng Karaniwang Panahon: Lucas 16:1-8

Mabuting Balita: Lucas 16:1-8

Noong panahong iyon, sinabi rin ni Jesus sa kanyang mga alagad, "May isang mayaman na may isang katiwala. Isinumbong sa kanya na nilulustay nito ang kanyang ari-arian. Kaya't ipinatawag niya at tinanong: 'Ano ba itong naririnig ko tungkol sa iyo? Isulit mo sa akin ng buo ang pangangasiwa mo sa aking ari-arian pagkat mula ngayon ay hindi na ikaw ang katiwala ko.'

Nawika ng katiwala sa sarili, 'Aalisin na ako ng aking panginoon sa pangangasiwa. Ano ang gagawin ko? Hindi ko kayang magbungkal ng lupa, nahihiya naman akong magpalimos. A, alam ko na ang aking gagawin! Maalis man ako sa pangangasiwa, may tatanggap din sa akin sa kanilang tahanan.'

Isa-isa niya ngayong tinawag ang mga may utang sa kanyang panginoon. Tinanong niya ang una. 'Gaano ang utang mo sa aking panginoon?' Sumagot ito, 'Sandaang tapayang langis po.' 'Heto ang kasulatan ng iyong pagkakautang. Dali! Maupo ka't gawin mong limampu.' sabi ng katiwala.

At tinanong naman niya ang isa, 'Ikaw gaano ang utang mo?'

Sumagot ito, 'Sandaang kabang trigo po.' 'Heto ang kasulatan ng iyong pagkakautang,' wika niya. 'Isulat mo, walumpo.' Pinuri ng panginoon ang magdarayang katiwala dahil sa katalinuhang ipinamalas nito. Sapagkat ang mga makasanlibutan ay mas mahusay gumawa ng paraan kaysa mga maka-Diyos."

+ + + + + + +

Repleksyon:

Nag-iisip ba tayo ng mga paraan upang mas maipalaganap ang mga aral ng Panginoon?

Ang katiwala sa ating Ebanghelyo ay nakaisip ng isang paraan upang matiyak ang kanyang kinabukasan matapos siyang mawalan ng trabaho. Binawasan niya ang mga utang ng lahat ng may pagkakautang sa kanyang panginoon. Tunay ngang kakaiba ang kanyang ginawa! Ngunit ang masama rito ay ginawa niya iyon para lamang matiyak ang sarili niyang kapakanan.

Paano kaya kung ginawa rin niya ang gayon ngunit ang layunin niya ay maipakita sa mga may utang kung gaano kabuti, kabukas-palad, at mapagbigay ang kanyang panginoon? Sa ganitong paraan, kapag dumalaw ang kanyang panginoon sa mga taong iyon, malugod nila itong tatanggapin at maaalala ang kabutihang ipinakita nito sa kanila. Ngunit hindi iyon ang naging layunin ng katiwala. Sarili lamang niyang kapakanan ang kanyang inisip.

Isang mahalagang paalala ito para sa ating lahat na nagpapahayag na tayo ay mga tagasunod ni Jesus, sa mga kasalukuyang nakikibahagi sa Kanyang misyon, at sa mga nagnanais na magpalaganap ng Kanyang mga aral. Huwag nating gamitin ang ating mga talento, kakayahan, at pagkamalikhain para lamang sa ating pansariling interes. Sa halip, gamitin natin ang mga ito upang maisakatuparan ang misyon at layunin ni Kristo, nang sa gayon ay higit na makilala ng mga tao si Jesus kaysa sa atin.

Bilang mga Kristiyano, hindi tungkulin nating ituon sa ating sarili ang pansin ng mga tao kundi akayin sila palapit kay Jesus. Anuman ang kabutihang ginagawa natin, anumang talento ang ating ibinabahagi, at anumang pagkakataong mayroon tayo upang magpalaganap ng Mabuting Balita ay dapat laging maging daan upang higit na makilala ng mga tao si Kristo.

Mga instrumento lamang tayo ng Kanyang pagmamahal. Ang tunay na tagumpay ng ating paglilingkod ay hindi nasusukat sa dami ng taong nakakakilala sa atin kundi sa dami ng taong nakakakilala, nagmamahal, at sumusunod kay Jesus dahil sa ating mabuting halimbawa.

Darating ang araw na matatapos ang ating buhay dito sa mundo at haharap tayo sa Diyos upang magsulit sa paraan ng ating pamumuhay. Itatanong Niya sa atin: Ano ang ginawa ninyo sa buhay na ipinagkaloob Ko sa inyo? Ano kaya ang isasagot natin sa Kanya pagdating ng araw na iyon?

Masasabi kaya natin na ibinahagi natin ang maraming biyayang ipinagkaloob Niya sa atin? Masasabi kaya natin na ginamit natin ang ating oras, mga talento, kakayahan, yaman, at mga pagkakataon upang makatulong sa ating kapwa at mailapit sila sa Kanya? O matatahimik na lamang tayo dahil nabigo tayong mamuhay nang makabuluhan sa pamamagitan ng pagbabahagi ng mga kaloob na ipinagkatiwala sa atin ng Diyos?

Maaaring sabihin ng ilan sa atin, "Paano tayo makapagbabahagi ng ating oras gayong halos wala na nga tayong panahong mailaan para sa ating sarili?" Isang pahayag ito na nagpapakita ng labis na pagtutuon sa pansariling kapakanan. Sapagkat kung tunay nating ninanais na magbahagi ng anumang mayroon tayo, makakahanap tayo ng paraan upang magawa ito.

Nasa ating kagustuhan at kahandaang magbahagi ang lahat. Kung talagang nais nating ibahagi ang ating mga biyaya, talento, at oras, makakahanap tayo ng paraan upang maisakatuparan ito. Huwag nating kalimutan na ang lahat ng mayroon tayo ay nagmula sa Diyos.

Hindi Niya ipinagkaloob ang ating mga talento upang ibaon lamang natin ang mga ito. Hindi Niya tayo pinagpala upang sarilinin lamang natin ang mga biyayang tinanggap natin. At hindi rin Niya ipinagkaloob ang ating panahon upang gugulin lamang natin ito sa pansarili nating kapakanan. Ipinagkatiwala Niya sa atin ang lahat ng ito upang maging daluyan tayo ng Kanyang kabutihan, pagkabukas-palad, at pagmamahal.

Kaya't maging malikhain, mapagbigay, at mapagkalinga tayo sa pagbabahagi ng anumang mayroon tayo. Hayaang maging buhay na patotoo ng pagmamahal ng Diyos ang ating pamumuhay. Sa pamamagitan ng ating mabubuting gawa, nawa'y hindi tayo ang mapansin at maparangalan ng mga tao, kundi si Jesus ang higit nilang makilala at mahalin.

Kapag dumating ang araw na haharap tayo sa Diyos at magsusulit tungkol sa paggamit natin ng mga biyaya at kaloob na ipinagkatiwala Niya sa atin, masasabi ba nating buong puso nating ibinahagi ang mga ito upang maglingkod sa ating kapwa, palaganapin ang Kanyang Kaharian, at higit pang mailapit ang maraming tao kay Jesus? O masasabi kaya ng Diyos na sinarili lamang natin ang mga biyayang ipinagkaloob Niya sa atin?—Marino J. Dasmarinas

Reflection for November 5 Thursday of the 31st Week in Ordinary Time: Luke 15:1-10

Gospel: Luke 15:1-10

The tax collectors and sinners were all drawing near to listen to Jesus, but the Pharisees and scribes began to complain, saying, “This man welcomes sinners and eats with them.” So Jesus addressed this parable to them. “What man among you having a hundred sheep and losing one of them would not leave the ninety-nine in the desert and go after the lost one until he finds it?  

 And when he does find it, he sets it on his shoulders with great joy and, upon his arrival home, he calls together his friends and neighbors and says to them, ‘Rejoice with me because I have found my lost sheep.’ I tell you, in just the same way there will be more joy in heaven over one sinner who repents than over ninety-nine righteous people who have no need of repentance. 

“Or what woman having ten coins and losing one would not light a lamp and sweep the house, searching carefully until she finds it?

And when she does find it, she calls together her friends and neighbors and says to them, ‘Rejoice with me because I have found the coin that I lost. In just the same way, I tell you, there will be rejoicing among the angels of God over one sinner who repents.

+ + + + + + +

Reflection:

Are we patient enough to seek out those who are lost or have strayed from the path of the Lord?

For example, when a relative or friend has fallen into sin, do we have enough patience to reach out to them? Do we make time to counsel them, listen to their struggles, and lovingly guide them so that they may find their way back to the loving embrace of the Lord?

In the Gospel, Jesus tells us about a shepherd who had one hundred sheep. When one of them strayed into the wilderness, the shepherd left the ninety-nine and patiently searched for the lost sheep. He did not give up until he found it. What a beautiful picture of God's love for us! We may lose our way, but God never stops calling us back to Him.

Jesus also tells us about a woman who had ten silver coins. When she lost one of them, she diligently searched for it until she found it. Her joy upon finding the lost coin reminds us of the joy in heaven when a sinner repents and returns to God.

These two stories reveal the depth of God's love and mercy. He never abandons us, even when we fall into sin and wander far from His presence. Jesus continues to love us, patiently waiting for us to turn away from our sinful ways and return to Him. No matter how far we have strayed, His mercy remains available to us when we humbly seek His forgiveness.

And because we are recipients of this wonderful love, we, too, are called to extend it to others. When our relatives or friends fall into sin, let us not be quick to condemn them or turn our backs on them. Instead, let us patiently listen to them, lovingly counsel them, and pray for them. Let us remember that we, too, have our own weaknesses and shortcomings, and that we also depend on God's mercy every day.

Perhaps someone in our family or among our friends has wandered away from the Lord. Perhaps someone is struggling with sin, carrying a heavy burden, or silently longing for someone who will listen without judging. We can become instruments of God's love by reaching out to them with patience, understanding, and compassion. We may not be able to change their hearts, but we can lovingly accompany them and trust God to work in their lives.

Let us never forget that God has never given up on us. His love continues to seek us, His mercy invites us to begin again, and His grace gives us hope even when we feel lost. May we also learn to love others with the same patience and compassion that God continually shows us.

If God never gives up on us despite our sins and shortcomings, are we willing to do the same for those who have lost their way, patiently reaching out to them and helping them rediscover the unfailing love of the Lord?— Marino J. Dasmarinas