Ang Mabuting Balita at Repleksyon Oktubre 11 Ika-28 Linggo sa Karaniwang Panahon: Mateo 22:1-14

Mabuting Balita: Mateo 22:1-14

Noong panahong iyon, muling nagsalita sa mga punong saserdote at matatanda ng bayan si Hesus sa pamamagitan ng talinghaga. Sinabi niya, “Ang paghahari ng Diyos ay katulad nito: naghandog ng isang piging ang isang hari sa kasal ng kanyang anak na lalaki.

Sinugo niya ang kanyang mga alipin upang tawagin ang mga inanyayahan ngunit ayaw nilang dumalo. Muli siyang nagsugo ng ibang mga alipin at kanyang pinagbilinan, ‘Sabihin ninyo sa mga inanyayahan na naihanda ko na ang aking piging: napatay na ang aking mga baka at mga pinatabang guya, at handa na ang lahat ng bagay. Halina kayo sa piging!’

Ngunit hindi ito pinansin ng mga inanyayahan. Humayo sila sa kani-kanilang lakad; ang isa’y sa kanyang bukid at sa kanyang pangangalakal naman ang isa. Sinunggaban naman ng iba ang mga alipin, hinamak at pinatay. Galit na galit ang hari. Pinaparoon niya ang kanyang mga kawal, ipinapuksa ang mga mamamatay-taong iyon at ipinasunog ang kanilang lungsod.

Sinabi niya sa kanyang mga alipin, ‘Nakahanda na ang piging, ngunit hindi karapat-dapat ang mga inanyayahan. Kaya’t pumunta kayo sa mga langsangang matao, at inyong anyayahan sa kasalan ang lahat ng makita ninyo.’ Lumabas nga sa mga pangunahing lansangan ang mga alipin at isinama ang lahat ng natagpuan, masasama’t mabubuti, anupat napuno ng mga panauhin ang bulwagang pangkasalan.

“Pumasok ang hari upang tingnan ang mga panauhin, at nakita niya roon ang isang taong hindi nakadamit pangkasalan. ‘Kaibigan, bakit ka pumasok dito nang hindi nakadamit pangkasalan?’ tanong niya. Hindi nakaimik ang tao. Kaya’t sinabi ng hari sa mga katulong, ‘Gapusin ninyo ang kanyang kamay at paa at itapon siya sa kadiliman sa labas. Doo’y mananangis siya at magngangalit ang kanyang ngipin.’ Sapagkat marami ang tinatawag, ngunit kakaunti ang nahihirang.”

+ + + + + + +  

Repleksyon:

May isang kuwento tungkol sa isang ama na palaging maagang gumigising tuwing Linggo upang maghanda sa pagdalo sa Banal na Misa. Matiyaga niyang hinihintay ang pagtunog ng mga kampana ng simbahan. Sa sandaling marinig niya ang mga ito, sinasabi niya sa kanyang pamilya, “Ang pagtunog ng mga kampana ng simbahan ay paanyaya ng Panginoon. Tumugon tayo sa Kanyang tawag at magtungo tayo sa simbahan upang dumalo sa Banal na Misa.”

Habang nagpapatuloy tayo sa paglalakbay ng ating buhay, may mga taong mag-aanyaya sa atin na dumalo sa Banal na Misa. Gayunman, dahil sa dami ng ating pinagkakaabalahan, kung minsan ay nagbibingi-bingihan tayo sa kanilang mga paanyaya. Naririnig natin sila, ngunit hindi natin gaanong pinahahalagahan ang kanilang sinasabi.

Hinahayaan nating manaig ang ating mga abalang gawain, personal na suliranin, at paghahangad sa mga bagay ng mundo kaysa sa paglalaan ng panahon para sa Diyos. Kung maglalaan lamang tayo ng oras upang makinig at tumugon sa Kanyang paanyaya, mabubuksan ang ating mga puso sa di-mabilang na mga biyaya at higit tayong mapapalapit sa Panginoong umaakay sa atin tungo sa buhay na walang hanggan.

Napagnilayan naba natin ang mga biyayang tinatanggap natin sa tuwing dumadalo tayo sa Banal na Misa? Sa pakikibahagi natin sa pinaka banal na pagdiriwang na ito, nararanasan natin ang langit habang tayo ay nabubuhay pa sa mundong ito. Nakatatagpo natin si Hesus sa Banal na Eukaristiya, tumatanggap tayo ng espirituwal na kalakasan, at nakasusumpong ng kagalingan para sa ating mga sugatang puso.

Sa pamamagitan ng biyaya ng Diyos, tumatanggap din tayo ng lakas at kaaliwan sa harap ng ating mga pisikal na karamdaman, emosyonal na paghihirap, at iba pang hamon sa buhay. Maaaring hindi agad mawala ang ating mga suliranin, ngunit nakasusumpong tayo ng kapayapaan at panibagong pag-asa sa piling ng Panginoon.

Isipin natin ang ating mga kapatid na tapat na dumadalo sa pang-araw-araw na Misa, kabilang ang maraming nakatatanda na patuloy na naglalaan ng panahon para sa Diyos sa kabila ng mga limitasyong kaakibat ng kanilang edad. Ang kanilang debosyon ay nagpapaalala sa atin na hindi dapat nakasalalay sa ating edad, kalusugan, kalagayan sa buhay, o kaginhawahan ang ating pakikipag-ugnayan sa Panginoon.

Anuman ang yugto ng buhay na ating kinalalagyan, lagi tayong may dahilan upang higit na mapalapit sa Diyos. Habang inaalagaan natin ang ating espirituwal na buhay, higit nating natututuhan na umasa sa Kanyang biyaya at harapin ang mga pagsubok nang may pananampalataya at katatagan.

Sa ating Ebanghelyo, naghanda ang isang hari ng isang piging para sa kasal at inutusan ang kanyang mga lingkod na tawagin ang mga inanyayahang panauhin. Sa kasamaang-palad, tumanggi silang tumugon sa paanyaya dahil abala sila sa kani-kanilang mga gawain. Ang ilan ay nagtungo sa kanilang mga bukirin, samantalang ang iba naman ay nag-asikaso sa kanilang mga negosyo.

Mas pinili nilang unahin ang kanilang mga gawain sa mundo kaysa tumugon sa paanyaya ng hari. Dahil dito, pinalampas nila ang pagkakataong makadalo sa piging ng hari—isang pagdiriwang kung saan maaari sana nilang maranasan ang kanyang kabutihang-loob, malasakit, at pagkalinga, at magkaroon ng mas malapit na ugnayan sa kanya.

Gaano kadalas na tayo rin ay nagiging katulad ng mga panauhing ito? Patuloy tayong inaanyayahan ng Diyos na mapalapit sa Kanya, ngunit kung minsan ay hinahayaan nating manaig ang trabaho, mga suliranin ng pamilya, personal na ambisyon, libangan, at iba pang mga abala.

Maaaring sabihin natin sa ating sarili na dadalo tayo sa Misa kapag hindi na gaanong puno ang ating iskedyul o kapag nabawasan na ang ating mga problema. Ngunit darating nga ba ang panahong magiging ganap na maluwag ang lahat? Kung patuloy nating ipagpapaliban ang pagtugon sa paanyaya ng Diyos, maaaring mapalampas natin ang mga biyayang nais Niyang ipagkaloob sa atin sa kasalukuyan.

Hindi tayo inaanyayahan ng Panginoon na dumalo sa Banal na Misa upang tuparin lamang ang isang obligasyon. Inaanyayahan Niya tayo dahil mahal Niya tayo at ninanais Niyang palakasin ang ating kaluluwa, patatagin ang ating pananampalataya, at palalimin ang ating ugnayan sa Kanya.

Sa bawat pagdiriwang ng Banal na Misa, nagkakaroon tayo ng pagkakataong makinig sa Kanyang Salita, tanggapin si Hesus sa Banal na Eukaristiya, at ihandog sa Ama, kaisa ni Kristo, ang ating mga kagalakan, kalungkutan, paghihirap, at pag-asa. Paalala rin ito na gaano man kahalaga ang ating mga gawain at suliranin sa mundo, hindi natin dapat hayaang tuluyan nilang mapalitan ang Diyos sa ating buhay.

Kaya't matuto tayo mula sa amang sabik na tumutugon sa pagtunog ng mga kampana ng simbahan. Nawa'y magkaroon din tayo ng pusong laging handang makinig sa paanyaya ng Diyos at tumugon dito nang may pagmamahal. Huwag nating hayaang ilayo tayo sa Panginoon ng ating pagiging abala, mga dahilan, at labis na pagkakapit sa mga bagay ng mundo.

Napakarami nating matatamo kapag naglalaan tayo ng panahon para sa Kanya: mas malalim na pananampalataya, pusong higit na marunong magmahal, biyayang magpapatatag sa atin sa gitna ng mga pagsubok, at pag-asang makamtan ang buhay na walang hanggan.

Patuloy tayong inaanyayahan ng Diyos sa Kanyang piging. Ang tanong ay hindi kung tinatawag Niya tayo, kundi kung handa ba tayong makinig at tumugon. Sa tuwing maririnig natin ang pagtunog ng mga kampana ng simbahan at inaanyayahan tayo ng Panginoon na makatagpo Siya sa Banal na Misa, patuloy ba tayong magdadahilan at magpapadala sa mga alalahanin ng mundong ito, o bubuksan natin ang ating mga puso, isasantabi ang ating mga pagkaabala, at buong galak na haharap sa Kanya—ang Panginoong nagmamahal sa atin at tumatawag sa atin tungo sa buhay na walang hanggan?— Marino J. Dasmarinas

Reflection for October 10 Saturday of the Twenty-seventh Week in Ordinary Time: Luke Luke 11:27-28

Gospel: Luke 11:27-28

While Jesus was speaking, a woman from the crowd called out and said to him, “Blessed is the womb that carried you and the breasts at which you nursed.” 

He replied, “Rather, blessed are those who hear the word of God and observe it.”

+ + + + +  + +

Reflection:

Who was the woman who said to Jesus, “Blessed is the womb that carried you and the breasts at which you nursed” (Luke 11:27)?

She was so enthralled by the words and works of Jesus that she expressed her admiration for Him by honoring His Blessed Mother, recognizing the important role Mary played in bringing Jesus into the world.

Do we also give honor and reverence to the Blessed Mother? Some Christian denominations do not honor Mary in the same way we do. But why should we not honor the mother of Jesus? Through her humble acceptance of God’s will, Jesus was born into this world, and through Him, we received our Savior.

Thanks to the humility and obedience of the Blessed Mother, Jesus came into our world to bring us salvation. When the angel announced God’s plan for her, Mary did not resist or demand to know everything that lay ahead. Instead, she humbly accepted her sacred mission, saying, “I am the handmaid of the Lord. May it be done to me according to your word” (Luke 1:38).

Her response teaches us that genuine faith means trusting God even when we do not fully understand His plans. Like Mary, we are called to surrender our fears, doubts, and uncertainties to the Lord and allow His will to guide our lives.

This Gospel invites all of us to give greater honor and reverence to the Blessed Mother. We honor her by asking her to pray for us and by faithfully praying the Holy Rosary, through which we meditate on the life, suffering, death, and Resurrection of Jesus. As we reflect on the mysteries of the Rosary, we learn to walk more closely with Jesus, following the example of His Blessed Mother, who always points us toward her Son.

This Gospel also reminds us of the important role our own mothers play in our lives. Let us remember their countless sacrifices, the burdens they have carried, and the many times they have put our needs before their own. Many of our mothers have quietly endured hardships, sleepless nights, and personal struggles so that we could grow up with love, dignity, and care.

Let us never take their sacrifices for granted. If our mothers are still with us, may we show them our love and gratitude while we still have the opportunity. If they have already gone home to the Lord, may we remember them with love and entrust them to God's merciful embrace.

As we honor the Blessed Mother, may we also learn from her humility, obedience, and unwavering trust in God. And as we remember our own mothers, may we become more grateful for the love and sacrifices that have helped shape our lives.

Do we make time to ask the Blessed Mother to pray for us and bring our petitions to Jesus? Do we faithfully pray the Holy Rosary, even if only once a week? And if Mary’s humble “yes” to God helped open the way for Jesus to enter our world, are we also willing to say “yes” to God today by trusting His will, loving our families, and bringing Christ’s love to the people around us?— Marino J. Dasmarinas

Ang Mabuting Balita at Repleksyon Oktubre 10 Sabado ng Ika-27 Linggo sa Karaniwang Panahon: Lucas 11:27-28

Mabuting Balita: Lucas 11:27-28

Noong panahong iyon, samantalang nagsasalita si Jesus, sa mga tao, may isang babaing sumigaw mula sa karamihan at nagsabi sa kanya, "Mapalad ang babaing nagdala sa inyo sa kanyang sinapupunan, at nagpasuso sa inyo!" Ngunit sumagot siya, "Higit na mapalad ang mga nakikinig sa salita ng Diyos at tumutupad nito!"

+ + + + + + +

Repleksyon:

Sino ang babaeng nagsabi kay Hesus, “Mapalad ang sinapupunang nagdala sa iyo at ang mga dibdib na iyong sinuso” (Lucas 11:27)?

Tila labis siyang namangha sa mga salita at mga milagrong ginawa ni Hesus kaya ipinahayag niya ang kanyang paghanga sa pamamagitan ng pagpupuri sa Mahal na Birheng Maria. Kinilala niya ang mahalagang papel ni Maria sa pagdating ni Hesus sa ating mundo.

Ibinibigay din ba natin ang karangalan at paggalang na nararapat sa Mahal na Birheng Maria? May ilang denominasyong Kristiyano na hindi nagbibigay ng parehong uri ng paggalang kay Maria gaya ng ginagawa natin bilang mga Katoliko.

Ngunit bakit hindi natin pararangalan ang ina ni Hesus? Sa pamamagitan ng mapagpakumbabang pagtanggap ni Maria sa kalooban ng Diyos, isinilang si Hesus sa mundong ito, at sa pamamagitan Niya, tinanggap natin ang ating Tagapagligtas.

Dahil sa kababaang-loob at pagsunod ng Mahal na Birheng Maria sa kalooban ng Diyos, dumating si Hesus sa ating mundo upang iligtas tayo. Nang ipahayag ng anghel ang plano ng Diyos para sa kanya, hindi tumutol si Maria o iginiit na dapat muna niyang malaman ang lahat ng mangyayari. Sa halip, buong kababaang-loob niyang tinanggap ang banal na misyon na ipinagkatiwala sa kanya. Sinabi niya, “Narito ang alipin ng Panginoon. Mangyari nawa sa akin ang ayon sa iyong salita” (Lucas 1:38).

Itinuturo sa atin ng tugon ni Maria na ang tunay na pananampalataya ay ang pagtitiwala sa Diyos kahit hindi natin lubos na nauunawaan ang Kanyang mga plano. Tulad ni Maria, tinatawag din tayong ipaubaya sa Panginoon ang ating mga takot, pag-aalinlangan, at pangamba. Sa halip na laging ipilit ang sarili nating kagustuhan, matuto nawa tayong magtiwala sa Kanya at hayaang ang Kanyang kalooban ang gumabay sa ating buhay.

Inaanyayahan tayong lahat ng Ebanghelyong ito na higit pang parangalan at igalang ang Mahal na Birheng Maria. Pinararangalan natin siya sa pamamagitan ng paghingi ng kanyang panalangin para sa atin at sa tapat na pagdarasal ng Banal na Rosaryo. Sa pagdarasal nito, pinagninilayan natin ang buhay, pagdurusa, pagkamatay, at Muling Pagkabuhay ni Hesus. Sa bawat misteryong ating pinagninilayan, natututo tayong lumakad nang mas malapit kay Hesus, na sumusunod sa halimbawa ng Kanyang Mahal na Ina na laging nagtuturo sa atin patungo sa Kanyang Anak.

Ipinaaalaala rin sa atin ng Ebanghelyong ito ang mahalagang papel ng sarili nating mga ina sa ating buhay. Alalahanin natin ang napakaraming sakripisyong kanilang ginawa, ang mga pasaning kanilang tiniis, at ang mga pagkakataong isinantabi nila ang sarili nilang pangangailangan upang unahin ang kapakanan natin. Marami sa ating mga ina ang tahimik na nagtiis ng mga paghihirap, nagpuyat sa gabi, at nagsakripisyo ng sariling kaginhawahan upang lumaki tayo nang may pagmamahal, dignidad, at kalinga.

Huwag nating balewalain ang kanilang mga sakripisyo. Kung kasama pa natin ang ating mga ina, ipakita natin sa kanila ang ating pagmamahal at pasasalamat habang may pagkakataon pa tayo. Huwag nating hintaying dumating ang panahong hindi na natin sila mayakap, makausap, o masabihan ng “Mahal kita.” Kung ang ating mga ina naman ay pumanaw na, alalahanin natin sila nang may pagmamahal at buong pagtitiwalang ipagkatiwala sila sa mahabaging yakap ng Diyos.

Habang pinararangalan natin ang Mahal na Birheng Maria, matuto rin nawa tayo sa kanyang kababaang-loob, pagsunod, at matatag na pagtitiwala sa Diyos. At habang inaalala natin ang ating mga ina, maging higit na mapagpasalamat nawa tayo sa kanilang pagmamahal at mga sakripisyong humubog sa kung sino tayo ngayon.

Naglalaan ba tayo ng panahon upang hilingin sa Mahal na Birheng Maria na ipanalangin tayo at ilapit sa kanyang Anak ang ating mga kahilingan? Tapat ba tayong nagdarasal ng Banal na Rosaryo, kahit isang beses lamang sa isang linggo? 

At kung ang mapagpakumbabang “Oo” ni Maria sa Diyos ay naging bahagi ng dakilang plano upang dumating si Hesus sa ating mundo, handa rin ba tayong magsabi ng “Oo” sa Diyos sa araw na ito—sa pamamagitan ng pagtitiwala sa Kanyang kalooban, pagmamahal sa ating pamilya, at pagiging daluyan ng pagmamahal ni Kristo sa ating kapwa?— Marino J. Dasmarinas

Reflection for October 9 Friday of the Twenty-seventh Week in Ordinary Time: Luke 11:15-26

Gospel: Luke 11:15-26

When Jesus had driven out a demon, some of the crowd said: “By the power of Beelzebul, the prince of demons, he drives out demons.” Others, to test him, asked him for a sign from heaven. But he knew their thoughts and said to them, “Every kingdom divided against itself will be laid waste and house will fall against house. And if Satan is divided against himself, how will his kingdom stand? 

For you say that it is by Beelzebul that I drive out demons. If I, then, drive out demons by Beelzebul, by whom do your own people drive them out? Therefore, they will be your judges. But if it is by the finger of God that I drive out demons, then the Kingdom of God has come upon you. 

When a strong man fully armed guards his palace, his possessions are safe. But when one stronger than he attacks and overcomes him, he takes away the armor on which he relied and distributes the spoils. Whoever is not with me is against me, and whoever does not gather with me scatters. 

“When an unclean spirit goes out of someone, it roams through arid regions searching for rest but, finding none, it says, ‘I shall return to my home from which I came.’ But upon returning, it finds it swept clean and put in order. Then it goes and brings back seven other spirits more wicked than itself who move in and dwell there, and the last condition of that man is worse than the first.”

+ + + + +  + +

Reflection:

Many years ago, there was a television advertisement with a catchy phrase that went something like this: “Our products are everywhere.” Could we also say the same thing about the devil and his minions—that they are everywhere today? Sadly, evil manifests itself in many attractive and deceptive forms, making it difficult for us to recognize its presence and the dangers it poses.

We may not always be aware of it, but the temptation to do evil can also arise within us. Sometimes, evil thoughts suddenly enter our minds, tempting us to do things that go against the will of God. Should we be worried about this? We should certainly be vigilant, but we must not give in to fear.

The presence of a temptation does not necessarily mean that we have sinned; what matters is how we respond to it. Do we reject the temptation and turn to Jesus, or do we entertain it and allow it to lead us away from Him?

Evil gains a foothold in our lives when we allow ourselves to drift away from Jesus, neglect our relationship with Him, and let our faith grow weak. When we become complacent in our prayer life, neglect the Word of God, and allow worldly desires to take priority over our relationship with Christ, we become more vulnerable to temptation.

Little by little, we may find ourselves making choices that distance us from God. This is why we must constantly examine our hearts and ask ourselves whether our thoughts, words, and actions reflect the presence of Jesus in our lives.

Our Gospel for this Friday reminds us that Jesus is far more powerful than the devil. No matter how cunning evil may be or how attractive its temptations may appear, it can never overcome the power of Christ. Jesus has the power to defeat the devil and free us from the bondage of sin. 

However, He also invites us to cooperate with His grace because He has given us the freedom to choose. We must decide whether we will embrace Him, welcome Him into our lives, and follow His teachings, or allow ourselves to be led astray by the temptations of this world.

The choice is ours to make. Let us choose Jesus over the devil, no matter how attractive or enticing the temptations before us may be. Let us turn away from sin and avoid the habits, situations, and desires that lead us away from God.

Let us strengthen our relationship with Jesus through prayer, the Holy Mass, the Sacraments, and the daily practice of our faith. Whenever we feel weak, let us remember that we do not have to fight our spiritual battles alone. We can always turn to Jesus, ask for His grace, and trust in His power to help us overcome our weaknesses.

Our world may be filled with countless temptations, but we do not have to surrender to them. We may stumble, and we may sometimes fall, but with a humble heart and a sincere desire to return to Jesus, we can rise again through His grace.

The important thing is that we never allow sin to have the final word in our lives. Let us continually open our hearts to Jesus and allow Him to guide our decisions, strengthen our faith, and transform us into the people He calls us to be.

Today, let us look honestly into our hearts: Are we allowing the devil's attractive temptations to draw us away from Jesus, or are we courageously choosing Christ, even when following Him requires us to abandon our favorite sins and change our ways?

The choice is ours—but if we truly love Jesus, are we ready to prove that love by turning away from sin and choosing Him every single day?—Marino J. Dasmarinas

Ang Mabuting Balita at Repleksyon Oktubre 9 Biyernes ng Ika-27 Linggo sa Karaniwang Panahon: Lucas 11:15-26

Mabuting Balita: Lucas 11:15-26

Noong panahong iyon, matapos palayasin ni Hesus ang isang demonyo, nanggilalas ang mga tao. Ngunit may ilan sa kanila ang nagsabi, “Si Beelzebul na prinsipe ng mga demonyo ang nagbigay sa kanya ng kapangyarihang magpalayas ng mga demonyo.” May iba namang nais siyang subukin, kaya’t nagsabi, “Magpakita ka ng kababalaghang magpapakilala na ang Diyos ang sumasaiyo.”

 Ngunit batid ni Hesus ang kanilang iniisip, kaya’t sinabi sa kanila, “Babagsak ang bawat kahariang nahahati sa magkakalabang pangkat at mawawasak ang mga bahay roon. Kung maghimagsik si Satanas laban sa kanyang sarili, paano mananatili ang kanyang kaharian? Sinasabi ninyong nagpapalayas ako ng mga demonyo sapagkat binigyan ako ni Beelzebul ng kapangyarihang ito.

Kung ako’y nagpapalayas ng mga demonyo sa pamamagitan ni Beelzebul, sino naman ang nagbigay ng kapangyarihan sa inyong mga tagasunod na makagawa ng gayun? Sila na rin ang nagpapatunay na maling-mali kayo. Ngayon, kung ako’y nagpapalayas ng mga demonyo sa pamamagitan ng kapangyarihan ng Diyos, nangangahulugang dumating na sa inyo ang paghahari ng Diyos.

 “Kapag ang isang taong malakas at nasasandatahan ay nagbabantay sa kanyang bahay, malayo sa panganib ang kanyang ari-arian. Ngunit kung salakayin siya at talunin ng isang taong higit na malakas, sasamsamin nito ang mga sandatang kanyang inaasahan at ipamamahagi ang ari-ariang inagaw. “Ang hindi panig sa akin ay laban sa akin, at nagkakalat ang hindi tumutulong sa kaing mag-ipon.

 “Kapag lumabas na mula sa tao ang isang masamang espiritu, ito’y gumagala sa mga tigang na lugar at naghahanap ng mapagpapahingahan. Kung walang matagpuan ay sasabihin nito sa sarili, ‘Babalik ako sa bahay na aking pinanggalingan.’ Pagbabalik ay matatagpuan niyang malinis na ang bahay at maayos. Kaya, lalabas siyang muli at magsasama ng pito pang espiritung masasama kaysa kanya, at papasok sila at maninirahan doon. Kaya’t sumasama kaysa dati ang kalagayan ng taong iyon.” 

+ + + + + + +

Repleksyon:

Maraming taon na ang nakalilipas, may isang patalastas sa telebisyon na may kaakit-akit na katagang ganito: “Our products are everywhere” o “Ang aming mga produkto ay matatagpuan kahit saan.” Maaari rin ba nating sabihin ang gayon tungkol kay satanas at sa kanyang mga kampon—na para bang nasa lahat sila ng dako sa ating panahon?

Nakalulungkot mang isipin, ang kasamaan ay nagpapakita ng sarili sa maraming kaakit-akit at mapanlinlang na anyo. Dahil dito, nagiging mahirap para sa atin na makilala ang presensiya nito at makita ang mga panganib na maaari nitong idulot sa ating buhay.

Maaaring hindi natin ito palaging namamalayan, ngunit ang tukso na gumawa ng masama ay maaari ring sumulpot sa ating kalooban. Kung minsan, bigla na lamang pumapasok sa ating isip ang masasamang kaisipan na nagtutulak sa atin na gumawa ng mga bagay na salungat sa kalooban ng Diyos.

Dapat ba tayong mabahala sa ganitong kalagayan? Dapat tayong maging mapagbantay, ngunit hindi tayo dapat magpadala sa takot. Ang pagkakaroon ng tukso ay hindi nangangahulugang nagkasala na tayo. Ang mahalaga ay kung paano natin ito haharapin. Tinatanggihan ba natin ang tukso at bumabaling kay Hesus, o pinapayagan natin itong manatili sa ating isip hanggang sa unti-unti tayong mailayo nito sa Kanya?

Nagkakaroon ng puwang ang kasamaan sa ating buhay kapag hinahayaan nating mapalayo tayo kay Hesus, napapabayaan ang ating ugnayan sa Kanya, at nanghihina ang ating pananampalataya. Kapag nagiging kampante tayo sa ating buhay-panalangin, napapabayaan ang Salita ng Diyos, at higit nating pinahahalagahan ang mga makamundong pagnanasa kaysa sa ating ugnayan kay Kristo, mas nagiging madali para sa atin ang mahulog sa tukso.

Unti-unti, maaari tayong makagawa ng mga pasiyang lalo namang maglalayo sa atin sa Diyos. Kaya mahalagang suriin natin palagi ang ating mga puso at itanong sa ating sarili: Naipakikita ba sa ating mga iniisip, sinasabi, at ginagawa ang presensiya ni Hesus sa ating buhay?

Ipinapaalala sa atin ng Ebanghelyo ngayong Biyernes na higit na makapangyarihan si Hesus kaysa kay satanas. Gaano man katuso ang kasamaan at gaano man kaakit-akit ang mga tuksong iniaalok nito, hinding-hindi nito matatalo ang kapangyarihan ni Kristo. May kapangyarihan si Hesus na gapiin si satanas at palayain tayo mula sa pagkaalipin sa kasalanan.

Gayunman, inaanyayahan din Niya tayong makipagtulungan sa Kanyang biyaya, sapagkat pinagkalooban Niya tayo ng kalayaang pumili. Nasa atin ang pagpapasiya kung yayakapin natin Siya, bubuksan ang ating puso sa Kanya, at susunod sa Kanyang mga aral, o hahayaan nating iligaw tayo ng mga tukso ng mundong ito.

Nasa atin ang pagpili. Piliin natin si Hesus sa halip na ang dimonyo, gaano man kaakit-akit ang mga tuksong dumarating sa ating buhay. Talikuran natin ang kasalanan at iwasan ang mga nakagawian, sitwasyon, at pagnanasang naglalayo sa atin sa Diyos. Patatagin natin ang ating ugnayan kay Hesus sa pamamagitan ng panalangin, pakikibahagi sa Banal na Misa, pagtanggap sa mga Sakramento, at araw-araw na pagsasabuhay ng ating pananampalataya.

Sa mga sandaling nanghihina tayo, alalahanin nating hindi natin kailangang harapin nang mag-isa ang ating mga espirituwal na pakikipaglaban. Maaari tayong lumapit kay Hesus anumang oras, humingi ng Kanyang biyaya, at magtiwala sa Kanyang kapangyarihang tulungan tayong mapagtagumpayan ang ating mga kahinaan.

Maaaring napakaraming tukso sa mundong ating ginagalawan, ngunit hindi nangangahulugang kailangan nating magpadaig sa mga ito. Maaaring tayo ay matisod at mahulog paminsan-minsan, ngunit kung buong pagpapakumbaba tayong manunumbalik kay Hesus at taos-pusong nanaising magbago, maaari tayong bumangon muli sa tulong ng Kanyang biyaya. 

Ang mahalaga ay huwag nating hayaang ang kasalanan ang magkaroon ng huling kapangyarihan sa ating buhay. Patuloy nating buksan ang ating mga puso kay Hesus at hayaan Siyang gumabay sa ating mga pasiya, magpatatag sa ating pananampalataya, at humubog sa atin upang maging mga taong nais Niyang maging tayo.

Kaya ngayon, buong katapatan nating suriin ang ating mga puso: Hinahayaan ba nating ilayo tayo kay Hesus ng mga kaakit-akit na tukso ng dimonyo, o buong tapang nating pinipili si Kristo kahit hinihingi Niyang talikuran natin ang mga kasalanang kinagigiliwan natin at baguhin ang ating pamumuhay?

Kung tunay nating minamahal si Hesus, handa ba tayong patunayan ang pagmamahal na iyon sa pamamagitan ng pagtalikod sa kasalanan at pagpili sa Kanya araw-araw—kahit masakit, kahit mahirap, at kahit nangangahulugan ito ng pagsuko sa mga bagay na ayaw nating bitiwan?— Marino J. Dasmarinas

Reflection for October 8 Thursday of the Twenty-seventh Week in Ordinary Time: Luke 11:5-13

Gospel: Luke 11:5-13

Jesus said to his disciples: “Suppose one of you has a friend to whom he goes at midnight and says, ‘Friend, lend me three loaves of bread, for a friend of mine has arrived at my house from a journey and I have nothing to offer him, and he says in reply from within, ‘Do not bother me; the door has already been locked and my children and I are already in bed. 

I cannot get up to give you anything.’ I tell you, if he does not get up to give him the loaves because of their friendship, he will get up to give him whatever he needs because of his persistence. 

And I tell you, ask and you will receive; seek and you will find; knock and the door will be opened to you. For everyone who asks, receives; and the one who seeks, finds; and to the one who knocks, the door will be opened. What father among you would hand his son a snake when he asks for a fish? 

Or hand him a scorpion when he asks for an egg? If you then, who are wicked, know how to give good gifts to your children, how much more will the Father in heaven give the Holy Spirit to those who ask him?”

+ + + + +  + +

Reflection:

How persistent are we in our prayers?

When we bring our prayers and petitions before Jesus, do we continue praying with faith and trust, or do we easily give up when our prayers seem unanswered? Sometimes, we become discouraged because we feel that Jesus does not hear us. We may even wonder whether our prayers are reaching Him.

However, these are the moments when we need to hold on to our faith even more firmly. Instead of giving up, let us persevere in prayer, trusting that Jesus hears us and knows what is best for us. Faith is an essential foundation of our prayer life. When we pray for healing from an illness, let us ask Jesus to help us overcome our difficulties, or bring before Him something we deeply desire, let us continue praying with a humble and trusting heart.

We may not always receive the answers we hope for or in the way we expect, but prayer is never merely about asking Jesus to grant our wishes. It is also about strengthening our relationship with Him, learning to surrender our worries to Him, and allowing His grace to sustain us through life's trials.

In our Gospel, Jesus tells us the story of a man who goes to his friend's house in the middle of the night to ask for bread for a visitor. Despite the inconvenient hour, the man continues asking until his friend responds to his request. His persistence reminds us of the importance of perseverance when we bring our needs before the Lord.

If we can persist in asking others for help when we have an urgent need, how much more should we persevere in prayer as we turn to Jesus, who invites us to approach Him with confidence and trust?Jesus assures us in our Gospel: “Ask and you will receive; seek and you will find; knock and the door will be opened to you. For everyone who asks, receives; and the one who seeks, finds; and to the one who knocks, the door will be opened” (Luke 11:9–10).

These words remind us that we must never allow discouragement to silence our prayers. When we are sick, let us pray. When our families are facing difficulties, let us pray. When we are burdened by financial problems, uncertainty, loneliness, or trials that seem too heavy to bear, let us continue bringing everything before Jesus. Even when we do not immediately see the answers we desire, we can remain confident in His love and trust in His wisdom and perfect timing.

Let us remember that perseverance in prayer does not mean forcing Jesus to grant our wishes. Rather, it means remaining faithful to Him, even when His answers differ from our expectations. Sometimes, through prayer, our circumstances change; at other times, Jesus strengthens our hearts, deepens our faith, and gives us the grace to endure what we cannot immediately change. Whatever we are going through, let us never forget that we can always turn to Him.

Do we have a prayer that we have been bringing before Jesus for a long time? Have we become tired of waiting, or have we allowed disappointment to weaken our faith? Let us begin again today. Let us approach Jesus with humble hearts, persistent prayers, and unwavering trust.

May our prayers come from the depths of our hearts and souls, and may we learn to remain faithful not only when we receive what we ask for but also when we are called to wait.— Marino J. Dasmarinas

Ang Mabuting Balita at Repleksyon sa Oktubre 8 Huwebes sa Ika-27 Linggo ng Karaniwang Panahon: Lucas 11:5-13

Mabuting Balita: Lucas 11:5-13

Noong panahong iyon, sinabi ni Jesus sa kanyang mga alagad, "Ipalagay natin na ang isa sa inyo'y nagpunta sa isang kaibigan isang hatinggabi at nagsabi, 'Kaibigan, bigyan mo muna ako ng tatlong tinapay. Dumating kase ang isa kong kaibigang naglalakbay at wala akong maihain sa kanya!' 

At ganito naman ang sagot ng kanyang kaibigan sa loob ng bahay. 'Huwag mo nga akong gambalain! Nakatrangka na ang pinto at nakahiga na kami ng aking mga anak. Hindi na ako makababangon pa upang bigyan kita ng iyong kailangan.' Sinasabi ko sa inyo, hindi man siya bumangon dahil sa kanilang pagkakaibigan, babangon siya upang ibigay ang hinihingi ng kaibigan dahil sa pagpupumilit nito. 

Kaya sinasabi ko sa inyo: Humingi kayo, at kayo'y bibigyan, humanap kayo at kayo'y makasusumpong; kumatok kayo, at ang pinto'y bubuksan para sa inyo. Sapagkat tumatanggap ang bawat humihingi; nakasusumpong ang bawat humahanap; at binubuksan ang pinto sa bawat kumakatok. 

Kayong mga ama, bibigyan ba ninyo ng ahas ang inyong anak kung humihingi ng isda? Bibigyan ba ninyo siya ng alakdan kung siya'y humihingi ng itlog? Kung kayong masasama ay marunong magbigay ng mabubuting bagay sa inyong mga anak, gaano pa kaya ang inyong Amang nasa langit! Ibibigay niya ang Espiritu Santo sa mga humihingi sa kanya!"

+ + + + + + +

Repleksyon:

Gaano ba tayo katiyaga sa ating pananalangin?

Kapag inilalapit natin kay Hesus ang ating mga panalangin at kahilingan, patuloy ba tayong nananalangin nang may pananampalataya at pagtitiwala, o madali tayong sumusuko kapag tila hindi sinasagot ang ating mga panalangin? Kung minsan, pinanghihinaan tayo ng loob dahil pakiramdam natin ay hindi tayo naririnig ni Hesus.

May mga pagkakataon pa ngang napapaisip tayo kung nakararating ba sa Kanya ang ating mga panalangin. Ngunit sa mga sandaling ito, higit nating kailangang panghawakan ang ating pananampalataya. Sa halip na sumuko, magpatuloy tayo sa pananalangin at magtiwalang naririnig tayo ni Hesus at alam Niya kung ano ang pinakamabuti para sa atin.

Mahalagang pundasyon ng ating buhay-panalangin ang pananampalataya. Kapag nananalangin tayo para sa kagalingan mula sa karamdaman, humihingi ng tulong upang malampasan ang ating mga suliranin, o inilalapit kay Hesus ang isang bagay na lubos nating ninanais, magpatuloy tayo sa pananalangin nang may mapagpakumbaba at nagtitiwalang puso.

Maaaring hindi natin agad matanggap ang sagot na ating inaasahan, o maaaring iba ang paraan ng pagsagot ni Hesus sa ating mga kahilingan. Ngunit tandaan natin na ang pananalangin ay hindi lamang tungkol sa paghingi ng mga bagay na nais nating makamit.

Ito rin ay tungkol sa pagpapatibay ng ating ugnayan sa Kanya, pag-aaral na ipagkatiwala sa Kanya ang ating mga alalahanin, at pagtanggap sa Kanyang biyayang magbibigay sa atin ng lakas sa gitna ng mga pagsubok sa buhay.

Sa ating Ebanghelyo, isinalaysay ni Hesus ang tungkol sa isang lalaki na pumunta sa bahay ng kanyang kaibigan sa hatinggabi upang humingi ng tinapay para sa isang panauhin. Kahit hindi maginhawa ang oras, patuloy siyang humihingi hanggang sa tumugon ang kanyang kaibigan sa kanyang kahilingan.

Ipinapaalala sa atin ng kuwentong ito ang kahalagahan ng pagtitiyaga sa paglapit sa Panginoon upang ilahad ang ating mga pangangailangan. Kung kaya nating magtiyagang humingi ng tulong sa ating kapwa kapag tayo ay may mahalagang pangangailangan, lalo pa tayong dapat magpatuloy sa pananalangin at magtiwala kay Hesus, na nag-aanyaya sa ating lumapit sa Kanya nang may pananalig at pagtitiwala.

Tinitiyak sa atin ni Hesus sa ating Ebanghelyo: “Humingi kayo at kayo ay bibigyan; humanap kayo at kayo ay makasusumpong; kumatok kayo at ang pinto ay bubuksan para sa inyo. Sapagkat ang bawat humihingi ay tumatanggap; ang bawat humahanap ay nakasusumpong; at ang bawat kumakatok ay pinagbubuksan” (Lucas 11:9–10).

Ipinapaalala sa atin ng mga salitang ito na huwag nating hayaang patahimikin ng panghihina ng loob ang ating mga panalangin. Kapag tayo ay may karamdaman, manalangin tayo. Kapag dumaranas ng mga suliranin ang ating pamilya, manalangin tayo.

Kapag nabibigatan tayo sa mga problemang pinansiyal, kawalan ng katiyakan, kalungkutan, o mga pagsubok na tila napakahirap dalhin, patuloy nating ilapit ang lahat ng ito kay Hesus. Kahit hindi natin agad nakikita ang sagot na ating hinihiling, manatili tayong panatag sa Kanyang pag-ibig at magtiwala sa Kanyang karunungan at sa tamang panahong itinakda Niya.

Tandaan natin na ang pagtitiyaga sa pananalangin ay hindi nangangahulugang pinipilit natin si Hesus na ibigay ang lahat ng ating hinihiling. Sa halip, nangangahulugan itong nananatili tayong tapat sa Kanya kahit iba ang Kanyang sagot sa ating inaasahan. Kung minsan, nagbabago ang ating kalagayan sa pamamagitan ng panalangin.

Sa ibang pagkakataon naman, pinatitibay ni Hesus ang ating kalooban, pinalalalim ang ating pananampalataya, at ipinagkakaloob ang biyayang kailangan natin upang matiis at malampasan ang mga bagay na hindi natin agad mababago. Anuman ang ating pinagdaraanan, huwag nating kalimutang maaari tayong lumapit sa Kanya anumang oras.

May panalangin ba tayong matagal nang inihahandog kay Hesus? Napapagod na ba tayo sa paghihintay, o hinahayaan na nating pahinain ng mga kabiguan ang ating pananampalataya? Magsimula tayong muli sa araw na ito. Lumapit tayo kay Hesus nang may mapagpakumbabang puso, matiyagang pananalangin, at matatag na pagtitiwala.

Nawa'y magmula sa kaibuturan ng ating puso at kaluluwa ang ating mga panalangin. Matuto nawa tayong manatiling tapat sa Kanya, hindi lamang kapag natatanggap natin ang ating mga hinihiling, kundi maging sa mga panahong tinatawag tayong maghintay.— Marino J. Dasmarinas

Reflection for Wednesday October 7 Memorial of Our Lady of the Rosary: Luke 11:1-4

Gospel: Luke 11:1-4

Jesus was praying in a certain place, and when he had finished, one of his disciples said to him, “Lord, teach us to pray just as John taught his disciples.” He said to them, “When you pray, say: 

Father, hallowed be your name, your Kingdom come.

Give us each day our daily bread and forgive us our sins for we ourselves forgive everyone in debt to us, and do not subject us to the final test.”

+ + + + +  + +

Reflection:

In 1206, according to Dominican tradition, St. Dominic received the Rosary during a vision of the Blessed Virgin Mary, who instructed him to use it as a spiritual weapon against heresy in France.

During the Battle of Lepanto in 1571, Pope Pius V called upon all of Europe to pray the Rosary for protection against the Ottoman navy. Following the unexpected Christian victory, the Pope attributed the triumph to the intercession of the Blessed Virgin Mary and instituted an annual feast, originally known as Our Lady of Victory, in thanksgiving for the victory.

In 1913, Pope St. Pius X permanently fixed the celebration of the feast on October 7.

Have we asked Jesus to teach us to pray?

This is one of the most beautiful and powerful petitions we could ever make to Jesus: “Lord, teach us to pray.” But do we truly pray regularly? Do we make time each day to quiet our hearts, turn away from the noise around us, and simply be with Jesus?

When we pray, we connect with Jesus. When we pray, we open our hearts and allow Him to enter more deeply into our lives, strengthen us, comfort us, and renew us. Prayer is not merely about asking God for what we need; it is also about spending time with Him, listening to Him, and allowing His presence to transform us.

Let us pay attention to how we feel before and after we pray. Do we not often feel lighter, more peaceful, and mentally stronger after spending time with the Lord? Something within us changes when we sincerely pray. Why is this so?

It is because prayer brings us into the presence of God. In prayer, Jesus touches the deepest parts of our being. He gives us the grace to accept the things that are difficult for us to accept, the courage to face our struggles, and the strength to continue when we feel weary.

Prayer also opens our hearts and souls to the many blessings that the Lord desires to pour into our lives. Sometimes, the blessing we receive is not the answer we expected. Sometimes, God does not immediately remove our problems. Instead, He gives us the grace to carry them, the wisdom to understand them, and the faith to trust that we are never alone.

Starting today, let us begin our prayer with this humble petition: “Lord, teach us to pray.” Then, let us solemnly recite the Our Father, the prayer that Jesus Himself taught us. After praying the Our Father, let us continue our conversation with Jesus through a personal prayer that comes from our hearts. Let us speak to Him honestly about our joys, fears, struggles, failures, hopes, and dreams. Nothing in our lives is too small or too insignificant to bring before Him.

And before we end our prayer, let us ask the Blessed Mother, Saint Joseph, and our favorite saint or saints to pray for us and intercede for us. Let us entrust to them our families, our loved ones, our struggles, and all those who need God's grace.

If exercise is good for our bodies, prayer is nourishment for our souls. Just as our bodies need regular nourishment and exercise to remain healthy, our souls also need prayer to remain spiritually alive and strong. Prayer helps us develop and maintain an active and loving relationship with Jesus.

Therefore, the more we pray, the more we nourish our souls; the more we pray, the closer we draw to God; and the more we pray, the more we receive the grace and peace to face our worries, struggles, and challenges.

Let us never think that our prayers are wasted. Even when we feel that God is silent, He is listening. Even when we do not immediately see an answer, He is at work in ways we may not yet understand. Every sincere prayer brings us closer to the heart of Jesus.

Do we have a healthy prayer life? And if Jesus were to look into our hearts today and gently ask, “My child, do you make time for Me?”—would our lives honestly show that Jesus is truly at the center of our lives?— Marino J. Dasmarinas

Ang Mabuting Balita at Repleksyon Miyerkules Oktubre 7, Paggunita sa Mahal na Birheng Maria ng Rosario: Lucas 11:1-4

Mabuting Balita: Lucas 11:1-4

Minsan, nananalangin si Hesus. Pagkatapos niya, sinabi ng isa sa kanyang mga alagad, “Panginoon, turuan po ninyo kaming manalangin, katulad ng ginawa ni Juan sa kanyang mga alagad.” 

Sinabi ni Hesus, “Kung kayo’y mananalangin, ganito ang sabihin ninyo: ‘Ama, sambahin nawa ang pangalan mo. 

Magsimula na sana ang iyong paghahari. Bigyan mo kami ng aming makakain sa araw-araw. At patawarin mo kami sa aming mga kasalanan, Sapagkat pinatatawad namin ang bawat nagkasala sa amin. At huwag mo kaming iharap sa mahigpit na pagsubok.’”

+ + + + + + +  

Repleksyon:

Ayon sa tradisyong Dominikano, tinanggap ni Santo Domingo ang Rosaryo sa isang pangitain ng Mahal na Birheng Maria noong 1206 upang gamitin bilang espirituwal na sandata laban sa heresiya (maling pananampalataya) sa France.

Noong panahon ng Labanan sa Lepanto (1571), nanawagan si Papa Pio V sa buong Europa na mag dasal ng Rosaryo bilang proteksyon laban sa hukbong-dagat ng Ottoman. Matapos ang kanilang hindi inaasahang tagumpay, sinabi ng Papa na ang pagkapanalo ay dahil sa pamamagitan ni Maria at itinatag ang taunang kapistahan bilang Ina ng Tagumpay bilang pasasalamat sa naturang pagkakapanalo.

Pagdating ng 1913, permanenteng itinakda ni Santo Papa Pio X ang petsa ng pagdiriwang sa Oktubre 7.

Nasabi na ba natin kay Jesus na turuan Niya tayong manalangin?

Ito marahil ang isa sa pinakamaganda at pinakamakapangyarihang kahilingan na maaari nating sabihin kay Jesus: “Panginoon, turuan Mo kaming manalangin.” Ngunit tunay nga ba tayong palaging nananalangin? Naglalaan ba tayo ng panahon bawat araw upang patahimikin ang ating mga puso, lumayo sandali sa ingay ng mundo, at makapiling lamang si Jesus?

Kapag tayo ay nananalangin, nakikipag-ugnayan tayo kay Jesus. Kapag tayo ay nananalangin, binubuksan natin ang ating mga puso at hinahayaan nating higit Siyang pumasok sa ating buhay upang tayo ay palakasin, aliwin, at baguhin. Ang panalangin ay hindi lamang tungkol sa paghingi sa Diyos ng ating mga kailangan. Ito rin ay tungkol sa paggugol ng panahon kasama Niya, pakikinig sa Kanya, at pagpapahintulot na baguhin tayo ng Kanyang presensya.

Pansinin natin kung ano ang ating nararamdaman bago at pagkatapos nating manalangin. Hindi ba madalas ay mas magaan ang ating kalooban, mas payapa ang ating isip, at mas nagiging matatag tayo pagkatapos nating makapiling ang Panginoon sa panalangin? May nagbabago sa ating kalooban kapag tayo ay taimtim na nananalangin.

Bakit kaya? Sapagkat sa panalangin, inilalapit tayo ng Diyos sa Kanyang presensya. Sa panalangin, hinahaplos ni Jesus ang pinakamalalim na bahagi ng ating pagkatao. Binibigyan Niya tayo ng biyaya upang tanggapin ang mga bagay na mahirap nating tanggapin, ng tapang upang harapin ang ating mga pagsubok, at ng lakas upang magpatuloy kapag tayo ay nanghihina at napapagod.

Binubuksan din ng panalangin ang ating puso at kaluluwa sa maraming biyayang nais ipagkaloob sa atin ng Panginoon. Kung minsan, ang biyayang natatanggap natin ay hindi ang sagot na inaasahan natin. Kung minsan, hindi agad inaalis ng Diyos ang ating mga problema. Sa halip, binibigyan Niya tayo ng biyaya upang dalhin ang mga ito, karunungan upang maunawaan ang mga ito, at pananampalataya upang magtiwala na hindi Niya tayo kailanman iniiwan.

Simula ngayon, simulan natin ang ating panalangin sa isang mapagpakumbabang kahilingan: “Panginoon, turuan Mo kaming manalangin.” Pagkatapos, taimtim nating bigkasin ang Ama Namin, ang panalanging itinuro mismo sa atin ni Jesus. Matapos nating manalangin ng Ama Namin, ipagpatuloy natin ang ating pakikipag-usap kay Jesus sa pamamagitan ng isang personal na panalanging nagmumula sa kaibuturan ng ating puso.

Sabihin natin sa Kanya nang buong katapatan ang ating mga kagalakan, takot, problema, pagkukulang, pag-asa, at mga pangarap. Walang bahagi ng ating buhay na napakaliit o napakawalang-halaga upang hindi natin maiharap sa Kanya.

Bago natin tapusin ang ating panalangin, hilingin din natin sa Mahal na Birheng Maria, kay San Jose, at sa ating mga paboritong santo na ipanalangin at mamagitan para sa atin. Ipagkatiwala natin sa kanila ang ating pamilya, mga mahal sa buhay, mga suliranin, at lahat ng nangangailangan ng biyaya ng Diyos.

Kung ang ehersisyo ay mabuti para sa ating katawan, ang panalangin naman ay pagkain at lakas para sa ating kaluluwa. Kung paanong kailangan ng ating katawan ng regular na pagkain at ehersisyo upang manatiling malusog, kailangan din ng ating kaluluwa ang panalangin upang manatiling buhay at matatag sa pananampalataya. Sa panalangin, napapalalim natin ang ating ugnayan kay Jesus.

Kaya habang lalo tayong nananalangin, lalo nating napapakain at napapalakas ang ating kaluluwa; habang lalo tayong nananalangin, lalo tayong napapalapit sa Diyos; at habang lalo tayong nananalangin, lalo tayong tumatanggap ng biyaya at kapayapaan upang harapin ang ating mga alalahanin, pagsubok, at mga hamon sa buhay.

Huwag nating isipin kailanman na nasasayang ang ating mga panalangin. Kahit tila tahimik ang Diyos, nakikinig Siya. Kahit hindi natin agad nakikita ang sagot sa ating mga panalangin, kumikilos Siya sa mga paraang maaaring hindi pa natin nauunawaan. Bawat taos-pusong panalangin ay naglalapit sa atin sa puso ni Jesus.

May masigla ba tayong buhay-pananalangin? At kung titingnan ni Jesus ang ating puso ngayon at marahan Niyang itanong, “Anak, naglalaan ka ba ng panahon para sa Akin?”—ano kaya ang magiging tapat na sagot ng ating puso? Sa dami ng oras na inilalaan natin sa mundo, mayroon pa ba tayong sapat na oras upang maupo sa katahimikan, hawakan ang kamay ni Jesus sa panalangin, at sabihin sa Kanya: “Panginoon, Ikaw ang kailangan ko”?— Marino J. Dasmarinas

Reflection for October 6 Tuesday of the Twenty-seventh Week in Ordinary Time: Luke 10:38-42

Gospel: Luke 10:38-42

Jesus entered a village where a woman whose name was Martha welcomed him. She had a sister named Mary who sat beside the Lord at his feet listening to him speak. Martha, burdened with much serving, came to him and said, “Lord, do you not care that my sister has left me by myself to do the serving? 

Tell her to help me.” The Lord said to her in reply, “Martha, Martha, you are anxious and worried about many things. There is need of only one thing. Mary has chosen the better part and it will not be taken from her.

+ + + + + + +

Reflection:

Are we anxious and worried about many things?

The story of Martha is also our story. Are we not sometimes so busy with the daily grind of this temporary life that we no longer have enough time to pray and listen to Jesus? Many of us can be like Martha—busy with the concerns and attractions of this world. But what happens when our busyness becomes so consuming that we no longer have time to listen to the Lord?

When we become too preoccupied with worldly concerns, our relationship with God can slowly weaken. There can also be disintegration in our families, and problems can arise simply because we no longer make time to listen to Jesus. We must always remember that our earthly life is temporary. There is life beyond this present life, and we can best prepare ourselves for it by continually drawing closer to Jesus through prayer, silence, reflection, and the celebration of the Holy Mass.

Many modern parents today are often busy with their own worldly activities. They may hardly have enough time to care for, talk with, and counsel their children. Sometimes, they try to compensate for this lack of personal interaction by giving their children money and the latest gadgets. Yet no amount of money or material possessions can replace the presence, guidance, love, and time that our children need from us.

And what about us? What happens when, upon waking up in the morning, the first thing we reach for is our smartphone? What happens when we rush out of bed, eat our breakfast, and immediately become engrossed in our daily activities without first giving even a brief moment to God? Little by little, we may become so preoccupied with the things of this world that we become distant from Jesus without even realizing it.

But what if we began our day differently?

What if, upon waking up, we first took a moment to thank Jesus for the gift of another day? What if we prayed, became still, and listened to Him, even for just a brief moment? We can always make time for God when we truly desire to do so. And when we make that time, something beautiful happens within us: we become closer to Jesus, we learn from Him, and our hearts become more sensitive to His voice and to what He wants us to do.

When Jesus entered the village and went to the house of Mary and Martha, Mary took the time to sit at His feet and listen to Him. She was not concerned about being busy or accomplishing many things. She simply chose to be present with Jesus. By listening to Him, Mary received His words, learned from Him, and developed a much deeper friendship with Him.

Martha, on the other hand, was very busy preparing food for Jesus. Her desire to serve Him was not wrong. But in the midst of her busyness, she forgot something more important: Jesus

wanted her presence and her attentive heart. He wanted her, like Mary, to pause, listen, and be with Him.

Perhaps this is what Jesus is also gently telling us today: Do not allow our busyness to rob us of our time with Me. Do not allow the noise of the world to drown out My voice. Come to Me. Sit with Me. Listen to Me.

We may have many responsibilities. We may have families to care for, work to accomplish, problems to solve, and countless things to worry about. But none of these should make us forget the One who gives us the strength to face them all.

By listening to Jesus, we learn from Him and develop a much deeper friendship with Him. Prayer is not merely about speaking to God; it is also about becoming quiet enough to hear Him. The Holy Mass is not merely an obligation; it is an opportunity for us to encounter Jesus, receive His grace, and allow His presence to transform our lives.

Let us therefore learn from Mary. In the midst of our busy lives, let us find time to sit at the feet of Jesus. Let us put down our phones, quiet our minds, open our hearts, and allow the Holy Spirit to lead us. For perhaps what our restless hearts need most is not another distraction, another possession, or another accomplishment, but simply more time with Jesus.

Do we still take time each day, even for just a brief moment, to pray, be still, and listen to our Lord? And when Jesus gently calls us to sit at His feet, are we willing to set aside our busyness and everything that distracts us so that we can hear His voice, receive His love, and allow Him to lead our lives?— Marino J. Dasmarinas

Ang Mabuting Balita at Repleksyon Oktubre 6 Martes ng Ika-27 Linggo sa Karaniwang Panahon: Lucas 10:38-42

Mabuting Balita: Lucas 10:38-42

Noong panahong iyon, pumasok si Jesus sa isang nayon. Malugod siyang tinanggap ng isang babaing nagngangalang Marta sa tahanan nito. Ang babaing ito'y may isang kapatid na Maria ang pangalan. Naupo ito sa paanan ng Panginoon at nakinig sa kanyang itinuturo. 

Alalang-alala si Marta sapagkat kulang ang kanyang katawan sa paghahanda, kaya't lumapit siya kay Jesus at ang wika, "Panginoon, sabihin nga po ninyo sa kapatid kong tulungan naman ako." 

Ngunit sinagot siya ng Panginoon, "Marta, Marta, naliligalig ka at abalang-abala sa maraming bagay, ngunit isa lamang ang talagang kailangan. Pinili ni Maria ang lalong mabuti, at ito'y hindi aalisin sa kanya."

+ + + + + + +

Repleksyon:

Tayo ba ay balisa at nag-aalala tungkol sa maraming bagay?

Ang kuwento ni Marta ay kuwento rin ng ating buhay. Hindi ba kung minsan ay labis tayong abala sa araw-araw na gawain ng pansamantalang buhay natin na halos wala na tayong panahon upang manalangin at makinig kay Jesus? Marami sa atin ang maaaring maging katulad ni Marta—abala sa mga alalahanin, gawain, at mga bagay na iniaalok ng mundong ito. Ngunit ano ang nangyayari kapag ang ating pagiging abala ay unti-unting kumakain sa panahong dapat sana ay inilaan natin upang makinig sa Panginoon?

Kapag labis tayong nababaling sa mga bagay ng mundo, maaaring unti-unting lumamig ang ating relasyon sa Diyos. Maaari ring magkaroon ng hindi pagkakaunawaan at pagkakawatak-watak sa ating mga pamilya, at maaaring dumami ang mga problemang tayo rin ang lumilikha dahil hindi na tayo naglalaan ng panahon upang makinig kay Jesus.

Lagi nating tandaan na pansamantala lamang ang ating buhay dito sa mundo. May buhay na naghihintay sa atin pagkatapos ng buhay na ito, at pinakamainam nating maihahanda ang ating sarili para rito sa pamamagitan ng patuloy na paglapit kay Jesus sa panalangin, katahimikan, pagmumuni-muni, at pakikibahagi sa Banal na Misa.

Marami sa mga magulang sa makabagong panahon ang abala rin sa kani-kanilang mga gawain at paghahanapbuhay. Dahil dito, kung minsan ay kapos na sila sa panahon upang alagaan, kausapin, at payuhan ang kanilang mga anak. Bilang kapalit ng kakulangan sa personal na pakikipag-ugnayan, may mga magulang na nagbibigay ng pera at mga makabagong gadget sa kanilang mga anak. Ngunit walang halaga ng pera o materyal na bagay ang makapapalit sa presensya, paggabay, pagmamahal, at panahon na tunay na kailangan ng ating mga anak.

At paano naman tayo? Ano ang mangyayari sa atin kung pagkagising natin sa umaga ay ang ating smartphone agad ang ating unang hinahanap? Paano kung bumangon tayo kaagad, kumain ng almusal, at agad na malunod sa ating mga gawain nang hindi man lamang nagbibigay ng kahit kaunting panahon sa Diyos? Unti-unti, maaari tayong maging labis na abala sa mga bagay ng mundong ito hanggang sa hindi natin namamalayan na lumalayo na pala tayo kay Jesus.

Ngunit paano kung iba ang maging simula ng ating araw?

Paano kung pagkagising natin ay maglaan muna tayo ng sandali upang pasalamatan si Jesus sa regalong panibagong araw? Paano kung manalangin muna tayo, manahimik, at makinig sa Kanya kahit sa maikling sandali lamang? Lagi tayong makagagawa ng panahon para sa Diyos kung tunay nating ninanais na gawin ito.

At kapag naglalaan tayo ng panahon para sa Kanya, may magandang pagbabago na nagaganap sa ating kalooban: lalo tayong napapalapit kay Jesus, higit tayong natututo mula sa Kanya, at nagiging mas sensitibo ang ating puso sa Kanyang tinig at sa nais Niyang gawin natin.

Nang pumasok si Jesus sa isang nayon at nagtungo sa bahay nina Maria at Marta, naglaan si Maria ng panahon upang maupo sa paanan ni Jesus at makinig sa Kanya. Hindi niya inisip na kailangan niyang maging abala o maraming gawin. Pinili lamang niyang makasama si Jesus at maging ganap na naroroon sa Kanyang presensya. Sa pakikinig kay Jesus, tinanggap at pinahalagahan ni Maria ang Kanyang mga salita, natuto mula sa Kanya, at nagkaroon ng mas malalim na pakikipagkaibigan sa Kanya.

Si Marta naman ay abalang-abala sa paghahanda ng pagkain para kay Jesus. Hindi masama ang kanyang pagnanais na maglingkod sa Panginoon. Ngunit sa gitna ng kanyang pagiging abala, nakalimutan niya ang isang bagay na higit na mahalaga: nais ni Jesus ang kanyang presensya at pusong handang makinig. Nais din ni Jesus na matutunan ni Marta ang ginawa ni Maria—ang huminto sandali, makinig, at makasama Siya.

Marahil ito rin ang marahang sinasabi ni Jesus sa bawat isa sa atin ngayon: Huwag ninyong hayaang nakawin ng inyong pagiging abala ang inyong panahon para sa Akin. Huwag ninyong hayaang malunod sa ingay ng mundo ang Aking tinig. Lumapit kayo sa Akin. Maupo kayo sa Aking paanan. Makinig kayo sa Akin.

Marami tayong pananagutan. May pamilya tayong kailangang alagaan, trabaho at mga tungkuling kailangang gampanan, mga problemang kailangang harapin, at napakaraming bagay na maaari nating ikabahala. Ngunit hindi dapat maging dahilan ang mga ito upang makalimutan natin ang Diyos na nagbibigay sa atin ng lakas upang harapin ang lahat ng ito.

Sa pakikinig kay Jesus, natututo tayo mula sa Kanya at nagkakaroon tayo ng mas malalim na pakikipagkaibigan sa Kanya. Ang panalangin ay hindi lamang tungkol sa pagsasalita natin sa Diyos; ito rin ay tungkol sa pagiging tahimik upang marinig natin Siya. Ang Banal na Misa ay hindi lamang isang obligasyon; ito ay pagkakataon upang makatagpo natin si Jesus, matanggap ang Kanyang biyaya, at hayaan Siyang baguhin at hubugin ang ating buhay.

Kaya matuto tayo kay Maria. Sa gitna ng ating abalang buhay, maglaan tayo ng panahon upang maupo sa paanan ni Jesus. Ibaba muna natin ang ating mga telepono, patahimikin ang ating isipan, buksan ang ating puso, at hayaang gabayan tayo ng Espiritu Santo. Sapagkat marahil ang higit na kailangan ng ating mga pusong pagod at balisa ay hindi panibagong libangan, panibagong ari-arian, o panibagong tagumpay, kundi mas maraming panahon kasama si Jesus.

Naglalaan pa ba tayo araw-araw, kahit sandali lamang, upang manalangin, manahimik, at makinig sa ating Panginoon? At kapag marahan tayong tinatawag ni Jesus na maupo sa Kanyang paanan, handa ba tayong isantabi ang ating pagiging abala at ang lahat ng bagay na gumagambala sa atin upang marinig natin ang Kanyang tinig, maranasan ang Kanyang pagmamahal, at buong pusong hayaan Siyang maging gabay ng ating buhay?— Marino J. Dasmarinas