Reflection for September 9 Wednesday of the Twenty-third Week in Ordinary Time: Luke 6:20-26

Gospel: Luke 6:20-26

Raising his eyes toward his disciples Jesus said: “Blessed are you who are poor, for the Kingdom of God is yours. Blessed are you who are now hungry, for you will be satisfied. Blessed are you who are now weeping, for you will laugh. 

Blessed are you when people hate you, and when they exclude and insult you, and denounce your name as evil on account of the Son of Man. Rejoice and leap for joy on that day! Behold, your reward will be great in heaven. For their ancestors treated the prophets in the same way. 

But woe to you who are rich, for you have received your consolation. But woe to you who are filled now, for you will be hungry. Woe to you who laugh now, for you will grieve and weep. Woe to you when all speak well of you, for their ancestors treated the false prophets in this way.”

+ + + + + + +

Reflection:

Would we be willing to be poor, to be hungry, to weep, and even to be insulted because of our steadfast faith in Jesus?

These are difficult questions that invite us to look deeply into our hearts. It is not easy to embrace poverty, hunger, tears, rejection, or persecution for the sake of our faith and discipleship. Yet Jesus reminds us that the path of discipleship is not always a path of comfort; sometimes, it is a path of sacrifice, surrender, and unwavering trust in God.

If these difficult experiences can bring us closer to Jesus, then perhaps we have no other choice but to embrace them with faith and courage. But how many of us are truly willing to embrace such a life? Are we willing to follow Jesus even when doing so becomes painful, inconvenient, or costly? When our faith is tested, will we continue to hold on to Him even when the world offers us easier and more comfortable choices?

The truth is, these things are difficult when we try to face them on our own. But when Jesus is with us, when He walks beside us through every trial, and when we allow Him to strengthen our hearts, even our suffering can take on a deeper meaning. Our tears can become prayers, our sacrifices can become offerings, and our hardships can become opportunities to grow closer to Him. What appears to be a burden in the eyes of the world can become a blessing when carried with Jesus.

What would it benefit us to be rich and powerful, to have everything we desire, and to receive the praise and admiration of others if these things eventually lead us away from God? What good would worldly success be if Jesus were no longer at the center of our lives? What would it profit us if we gained the whole world but slowly lost our relationship with Him?

Let us therefore choose Jesus above everything else. Let us choose a life with Him even when it demands sacrifice, patience, humility, courage, and perseverance. For whatever hardships we may encounter, we do not walk alone. Jesus walks with us, strengthens us, and reminds us that our earthly struggles are not the end of our story. If we remain faithful to Him, our sacrifices and sufferings can lead us toward the fullness of life He has promised.

May we never allow comfort, wealth, power, success, or the praise of others to become more important than our relationship with Jesus. May we always have the courage to choose Him—not only when following Him is easy, but especially when following Him requires us to carry our crosses. 

When the choice is between the comfort of this world and the costly path of following Jesus, what will we choose—and are we truly ready to choose Jesus, whatever the cost?— Marino J. Dasmarinas

Ang Mabuting Balita at Repleksyon Setyembre 9, Miyerkules ng Ika-23 Linggo sa Karaniwang Panahon: Lucas 6:20-26

Mabuting Balita: Lucas 6:20-26

Noong panahong iyon, tumingin si Jesus sa mga alagad, at kanyang sinabi, "Mapalad kayong mga dukha, sapagkat ang Diyos ang maghahari sa inyo!" "Mapalad kayong mga nagugutom ngayon, sapagkat kayo'y bubusugin!"  

"Mapalad kayong tumatangis ngayon, sapagkat kayo'y magagalak!" "Mapalad kayo kung dahil sa Anak ng Tao kayo'y kinapopootan, ipinagtatabuyan at inaalimura ng mga tao, at pati ang inyong pangalan ay kinasusuklaman. Magalak kayo at lumukso sa tuwa kung ito'y mangyari, sapagkat malaki ang inyong gantimpala sa langit-- gayon din ang ginawa ng kanilang mga ninuno sa mga propeta.   

"Ngunit sa aba ninyong mayayaman ngayon, sapagkat nagtamasa na kayo ng kaginhawahan!" "Sa aba ninyong mga busog ngayon, sapagkat kayo'y magugutom!" "Sa aba ninyong nagsisitawa ngayon, sapagkat kayo'y magdadalamhati at magsisitangis!" "Sa aba, ninyo kung kayo'y pinupuri ng lahat ng tao, sapagkat gayon din ang ginawa ng kanilang mga ninuno sa mga bulaang propeta."

+ + + + + + +  

Repleksyon:

Handa ba tayong maging mahirap, magutom, lumuha, at maging alipusta dahil sa ating matibay na pananampalataya kay Jesus?

Mahihirap itong mga tanong na nag-aanyaya sa atin na taimtim na tingnan at suriin ang ating mga puso. Hindi madaling yakapin ang kahirapan, gutom, mga luha, pagtanggi, at pag-uusig alang-alang sa ating pananampalataya at pagiging tunay na alagad ni Jesus.

Ngunit ipinapaalala sa atin ng Panginoon na ang landas ng pagiging Kanyang alagad ay hindi laging landas ng kaginhawahan; kung minsan, ito ay landas ng sakripisyo, pagsuko ng sarili, at matatag na pagtitiwala sa Diyos.

Kung ang mga mahihirap na karanasang ito ang maaaring maglapit sa atin kay Jesus, marahil ay wala tayong ibang pagpipilian kundi ang yakapin ang mga ito nang may pananampalataya at tapang. Ngunit ilan nga ba sa atin ang tunay na handang mamuhay nang ganito?

Handa ba tayong sumunod kay Jesus kahit maging masakit, mahirap, o mabigat ang kapalit? Kapag sinusubok ang ating pananampalataya, mananatili ba tayong kumakapit sa Kanya kahit nag-aalok ang mundo ng mas madali at mas komportableng mga pagpipilian?

Ang totoo, mahirap harapin ang mga pagsubok na ito kung sarili lamang nating lakas ang ating aasahan. Ngunit kapag kasama natin si Jesus, kapag kasama natin Siya sa bawat hakbang ng ating paglalakbay, at kapag hinahayaan nating palakasin Niya ang ating mga puso, maging ang ating mga pagdurusa ay maaaring magkaroon ng mas malalim na kahulugan.

Ang ating mga luha ay maaaring maging panalangin, ang ating mga sakripisyo ay maaaring maging handog, at ang ating mga paghihirap ay maaaring maging daan upang higit tayong mapalapit sa Kanya. Ang maaaring tingnan ng mundo bilang isang mabigat na pasanin ay maaaring maging isang pagpapala kapag ito ay ating pinapasan kasama si Jesus.

Ano ang pakinabang sa atin kung tayo ay maging mayaman at makapangyarihan, makamtan ang lahat ng ating ninanais, at tumanggap ng papuri at paghanga ng mga tao kung ang mga bagay na ito naman ay unti-unti tayong ilalayo sa Diyos? Ano ang halaga ng tagumpay sa mundo kung si Jesus ay hindi na nasa sentro ng ating buhay? Ano ang ating mapapala kung makamtan man natin ang buong mundo ngunit unti-unti naman mawala ang ating malalim na ugnayan sa Kanya?

Kaya't piliin natin si Jesus higit sa lahat. Piliin natin ang buhay na kasama Siya kahit nangangailangan ito ng sakripisyo, pagtitiis, kababaang-loob, tapang, at pagtitiyaga. Anuman ang mga pagsubok na ating pagdaanan, hindi tayo nag-iisa. Kasama natin si Jesus.

Siya ang lumalakad kasama natin, nagpapalakas sa atin, at nagpapaalala na ang ating mga paghihirap sa mundong ito ay hindi ang katapusan ng ating kuwento. Kung mananatili tayong tapat sa Kanya, ang ating mga sakripisyo at pagdurusa ay maaaring maging daan patungo sa kaganapan ng buhay na Kanyang ipinangako.

Huwag nating hayaang maging higit na mahalaga sa atin ang kaginhawahan, kayamanan, kapangyarihan, tagumpay, o papuri ng mga tao kaysa sa ating relasyon kay Jesus. Hilingin natin sa Diyos ang biyaya na piliin Siya—hindi lamang kapag madali ang pagsunod sa Kanya, kundi lalo na kapag hinihingi Niyang pasanin natin ang ating krus.

Kapag kailangan nating pumili sa pagitan ng kaginhawahan ng mundong ito at ng mahirap ngunit makabuluhang landas ng pagsunod kay Jesus, ano ang pipiliin natin? At kung tunay nating sinasabing mahal natin Siya, handa ba tayong piliin si Jesus at manatiling tapat sa Kanya, anuman ang maging kapalit?— Marino J. Dasmarinas

Reflection for Tuesday September 8 Feast of the Nativity of the Blessed Virgin Mary: Matthew 1:1-16, 18-23

Gospel: Matthew 1:1-16, 18-23

The Book of the genealogy of Jesus Christ, the son of David, the son of Abraham.  

Abraham became the father of Isaac, Isaac the father of Jacob, Jacob the father of Judah and his brothers. Judah became the father of Perez and Zerah, whose mother was Tamar. Perez became the father of Hezron, Hezron the father of Ram, Ram the father of Amminadab. Amminadab became the father of Nahshon, Nahshon the father of Salmon, Salmon the father of Boaz, whose mother was Rahab. Boaz became the father of Obed, whose mother was Ruth. Obed became the father of Jesse, Jesse the father of David the king.  

David became the father of Solomon, whose mother had been the wife of Uriah. Solomon became the father of Rehoboam, Rehoboam the father of Abijah, Abijah the father of Asaph. Asaph became the father of Jehoshaphat, Jehoshaphat the father of Joram, Joram the father of Uzziah. Uzziah became the father of Jotham, Jotham the father of Ahaz, Ahaz the father of Hezekiah. Hezekiah became the father of Manasseh, Manasseh the father of Amos, Amos the father of Josiah. Josiah became the father of Jechoniah and his brothers at the time of the Babylonian exile.  

After the Babylonian exile, Jechoniah became the father of Shealtiel, Shealtiel the father of Zerubbabel, Zerubbabel the father of Abiud. Abiud became the father of Eliakim, Eliakim the father of Azor, Azor the father of Zadok. Zadok became the father of Achim, Achim the father of Eliud, Eliud the father of Eleazar. Eleazar became the father of Matthan,Matthan the father of Jacob, Jacob the father of Joseph, the husband of Mary. Of her was born Jesus who is called the Christ.  

Now this is how the birth of Jesus Christ came about. When his mother Mary was betrothed to Joseph, but before they lived together, she was found with child through the Holy Spirit. Joseph her husband, since he was a righteous man, yet unwilling to expose her to shame, decided to divorce her quietly. Such was his intention when, behold, the angel of the Lord appeared to him in a dream and said, “Joseph, son of David, do not be afraid to take Mary your wife into your home. For it is through the Holy Spirit that this child has been conceived in her. She will bear a son and you are to name him Jesus, because he will save his people from their sins.” All this took place to fulfill what the Lord had said through the prophet:  

Behold, the virgin shall be with child and bear a son, and they shall name him Emmanuel, which means “God is with us.”

+ + + + + + +

Reflection:

Why is Mary’s birthday celebrated on September 8?

The simple answer is that we do not know her actual date of birth. Sacred Scripture does not record when Mary was born, nor does it provide many details about her early life. The Nativity of the Blessed Virgin Mary is celebrated as a liturgical feast in the Roman Catholic calendar nine months after the Solemnity of the Immaculate Conception, which is celebrated on December 8.

But this feast is more than simply commemorating a date. It invites us to reflect on what Mary’s birth signifies. Her arrival into the world marked the beginning of God’s visible preparation for the coming of His Son, Jesus Christ. Before the Savior would be born in Bethlehem, God prepared the woman who would become His Mother.

This reminds us that God often begins His greatest works in ways that appear small and ordinary. A child is born, a family welcomes new life, and a future that only God can see begins to unfold. Mary’s birth reminds us that every life has a purpose in God’s plan and that our families can become sacred places where faith, love, humility, and obedience to God are nurtured.

Do we believe that parents play a critical role in shaping the lives and character of their children?

As we celebrate the Nativity of the Blessed Virgin Mary, we may also ask: Why was Mary so humble and docile to the will of God? Was this simply an inherent characteristic of Mary?

Her humility and docility were certainly gifts from God. But these virtues were also nurtured by the example and influence of her parents, Joachim and Anna. According to tradition, they were childless until an angel appeared to Anna and told her that she would conceive. Their story gives us a glimpse of the kind of people they were—people who loved God deeply, trusted Him, and remained prayerful and faithful even when their hopes seemed unanswered.

God blessed them with a child, and that child was Mary. In the loving environment of her family, Mary grew in faith and openness to God. She would eventually become an epitome of prayerfulness, humility, and docility. When God called her to participate in His plan of salvation, she responded with a humble and courageous “yes.”

Mary’s life reminds us that God's grace works powerfully through people who are willing to trust Him. Her “yes” was not merely a personal response; it became a blessing for the whole world. Through her willing cooperation with God’s plan, she became the Mother of our Savior, Jesus Christ.

As we celebrate Mary’s birth, let us not forget the important role played by her parents. Their example reminds us that the spiritual formation of our children begins not only in churches, schools, or catechism classes but also within our homes. Our words matter, but our example matters even more. Our children learn how to pray when they see us praying. They learn humility when they see us admitting our mistakes and forgiving others. They learn trust in God when they see us turning to Him in times of difficulty.

Let us therefore strive to make our homes places where God is welcomed, where prayer is cherished, where humility is practiced, and where love is freely given. Let us teach our children the importance of prayerfulness, humility, and docility to God’s will—not merely by telling them what they should do, but by allowing them to see these virtues alive in us.

We may sometimes wonder whether our small efforts as parents, grandparents, relatives, guardians, or mentors truly matter. But Mary’s story reminds us that God can use what seems small and ordinary to accomplish something extraordinary. The prayers we offer, the values we teach, the forgiveness we extend, and the good example we give may quietly shape a life in ways we may never fully see.

Today, as we celebrate the birth of the Blessed Mother, let us thank God for the gift of Mary and for the people who helped form her faith. And let us also look at our own families and ask how we are helping one another grow closer to God.

May Mary, our Blessed Mother, teach us to say “yes” to God with humility and trust. May she inspire us to become people of prayer, people of faith, and people who willingly follow God’s will even when we do not fully understand where He is leading us.

Are we truly becoming the kind of parents, grandparents, relatives, guardians, mentors, and members of our families whose lives can lead the next generation closer to God—and if our children were to learn about faith simply by watching the way we live, what would our lives teach them today?—Marino J. Dasmarinas

Ang Mabuting Balita at Repleksyon Martes Setyembre 8 Kapistahan ng Pagsilang ng Mahal na Birheng Maria: Mateo 1:1-16, 18-23

Mabuting Balita: Mateo 1:1-16, 18-23

Ito ang lahi ni Jesu-Cristo na mula sa angkan ni David na mula naman sa lahi ni Abraham. Si Abraham ang ama ni Isaac ang ama ni Jacob na ama ni Juda at ng kanyang mga kapatid. Naging anak naman ni Juda kay Tamar sina Fares at Zara. Si Fares ang ama ni Esrom at si Esrom ang ama ni Aram. 

Si Esrom ang ama ni Aminadab; si Aminadab ang ama ni Naason na ama naman ni Salmon. Naging anak ni Salmon kay Rahab si Booz, at naging anak naman ni Booz kay Ruth si Obed. Si Obed ang anak ni Jesse na ama ni Haring David.  

Naging anak ni David si Solomon sa dating asawa ni Urias. Si Solomon naman ang ama ni Roboam, si Roboam ang ama ni Abias, at si Abias ang ama ni Asa. Si Asa ang ama ni Josafat, at si Josafat ang ama ni Joram na siya naman ama ni Ozias. Itong si Ozias ay ama ni Jotam na ama ni Acaz, at si Acaz ang ama ni Ezequias. Si Ezequias ang ama ni Manases, at si Manases ang ama ni Amos na ama ni Josias. Si Josias ang ama ni Jeconias at ng kanyang mga kapatid. Panahon noon nang pagkakatapon ng mga Israelita sa Babilonia.  

Matapos ang pagkakatapon sa Babilonia, naging anak ni Jeconias si Salatiel na ama ni Zorobabel. Si Zorobabel ang ama ni Abiud na ama ni Eliaquim, at si Eliaquim ang ama ni Azor. Si Azor ang ama ni Sadoc na ama ni Aquim; itong si Aquim ang ama ni Eliud. Si Eliud ang ama ni Eleazar; si Eleazar ang ama ni Matan na ama ni Jacob. At si Jacob ang ama ni Jose na asawa ni Maria. Si Maria naman ang ina ni Jesus na tinatawag na Cristo.  

Ganito ang pagkapanganak kay Jesu-Cristo. Si Maria na kanyang ina at si Jose ay nakatakda ng pakasal. Ngunit bago sila nakasal, si Maria'y natagpuang nagdadalang-tao. Ito'y sa pamamagitan ng Espiritu Santo. Isang taong matuwid itong si Jose na kanyang magiging asawa, ngunit ayaw niyang mapahiya si Maria, kaya ipinasya niyang hiwalayan ito ng lihim. 

Samantalang iniisip ni Jose ito, napakita sa kanya sa panaginip ang isang anghel ng Panginoon. Sabi nito sa kanya, "Jose, anak ni David, huwag kang matakot na tuluyang pakasalan si Maria, sapagkat siya'y naglihi sa pamamagitan ng Espiritu Santo.  

Manganganak siya ng isang lalaki at ito'y pangangalanan mong Jesus, sapagkat siya ang magliligtas sa kanyang bayan sa kanilang mga kasalanan." Nangyari ang lahat ng ito upang matupad ang sinabi ng Panginoon sa pamamagitan ng propeta: "Maglilihi ang isang dalaga at manganganak ng isang lalaki, At tatawagin itong Emmanuel" Ang kahuluga'y "Kasama natin ang Diyos" 

+ + + + + + +   

Repleksyon:  

Bakit ipinagdiriwang ang kaarawan ni Maria tuwing Setyembre 8?

Ang simpleng sagot ay hindi natin alam ang tunay na petsa ng kanyang kapanganakan. Walang itinatala ang Banal na Kasulatan tungkol sa eksaktong araw ng kanyang pagsilang, ni wala itong maraming detalye tungkol sa kanyang mga unang taon ng buhay. Ang Kapanganakan ng Mahal na Birheng Maria ay ipinagdiriwang bilang isang liturhikal na kapistahan sa kalendaryong Romano Katoliko, siyam na buwan pagkatapos ng Dakilang Kapistahan ng Kalinis-linisang Paglilihi kay Maria, na ipinagdiriwang tuwing Disyembre 8.

Ngunit ang kapistahang ito ay higit pa sa simpleng paggunita sa isang petsa. Inaanyayahan tayo nitong pagnilayan kung ano ang kahulugan ng kapanganakan ni Maria. Ang kanyang pagdating sa mundo ay naging bahagi ng nakikitang paghahanda ng Diyos para sa pagdating ng Kanyang Anak na si Jesu-Cristo. Bago isilang ang Tagapagligtas sa Bethlehem, inihanda muna ng Diyos ang babaeng magiging Kanyang Ina.

Ipinaaalala nito sa atin na ang Diyos ay madalas nagsisimula ng Kanyang mga dakilang gawain sa mga bagay na tila maliit at karaniwan. Isang sanggol ang isinilang, isang pamilya ang tumanggap ng bagong buhay, at nagsimula ang isang kinabukasang tanging ang Diyos lamang ang lubos na nakakakita.

Ang kapanganakan ni Maria ay nagpapaalala sa atin na ang bawat buhay ay may layunin sa plano ng Diyos at na ang ating mga pamilya ay maaaring maging banal na lugar kung saan naipamumuhay at naipapasa ang pananampalataya, pag-ibig, kababaang-loob, at pagsunod sa Diyos.

Naniniwala ba tayo na napakahalaga ng papel ng mga magulang sa paghubog ng buhay at pagkatao ng kanilang mga anak?

Habang ipinagdiriwang natin ang Kapanganakan ng Mahal na Birheng Maria, maaari rin nating itanong: Bakit naging napakamapagpakumbaba at mapagpasakop si Maria sa kalooban ng Diyos? Ito ba ay likas na katangian na taglay na niya mula pa sa simula?

Ang kanyang kababaang-loob at pagiging bukas sa kalooban ng Diyos ay mga biyayang nagmula sa Diyos. Ngunit ang mga katangiang ito ay tiyak ding nahubog at napalalim sa pamamagitan ng halimbawa at impluwensiya ng kanyang mga magulang na sina Joaquin at Ana.

Ayon sa tradisyon, matagal silang walang anak hanggang sa magpakita ang isang anghel kay Ana at ipahayag na siya ay maglilihi at manganganak. Ang kanilang kuwento ay nagbibigay sa atin ng isang sulyap sa uri ng kanilang pagkatao—mga taong malalim ang pagmamahal sa Diyos, mapanalanginin, mapagpakumbaba, at handang magtiwala sa Kanyang kalooban kahit hindi agad nauunawaan ang Kanyang mga plano.

Binasbasan sila ng Diyos ng isang anak, at ang anak na iyon ay si Maria. Sa mapagmahal na kapaligiran ng kanyang pamilya, lumago si Maria sa pananampalataya at sa pagiging bukas sa Diyos. Sa paglipas ng panahon, siya ay naging huwaran ng pananalangin, kababaang-loob, at pagsunod sa kalooban ng Diyos. Nang tawagin siya ng Diyos upang maging bahagi ng Kanyang plano ng kaligtasan, buong kababaang-loob niyang sinabi ang kanyang “oo.”

Ipinapaalala sa atin ng buhay ni Maria na makapangyarihang kumikilos ang biyaya ng Diyos sa mga taong handang magtiwala sa Kanya. Ang kanyang “oo” ay hindi lamang isang personal na tugon sa Diyos; ito ay naging isang biyaya para sa buong sangkatauhan. Sa kanyang malayang pakikipagtulungan sa plano ng Diyos, siya ay naging Ina ng ating Tagapagligtas na si Jesu-Cristo.

Habang ipinagdiriwang natin ang kapanganakan ni Maria, huwag nating kalimutan ang mahalagang papel ng kanyang mga magulang. Ipinapaalala sa atin ng kanilang halimbawa na ang paghubog sa pananampalataya ng ating mga anak ay hindi lamang nagaganap sa simbahan, paaralan, o mga klase sa katekismo. Nagsisimula rin ito sa loob ng ating mga tahanan.

Mahalaga ang ating mga salita, ngunit higit na makapangyarihan ang ating halimbawa. Natututo ang ating mga anak na manalangin kapag nakikita nila tayong nananalangin. Natututo silang magpakumbaba kapag nakikita nila tayong marunong umamin sa ating mga pagkakamali at humingi ng tawad. Natututo silang magtiwala sa Diyos kapag nakikita nila tayong kumakapit sa Kanya sa panahon ng mga pagsubok at paghihirap.

Kaya naman, pagsikapan nating ang ating mga tahanan ay maging mga tahanang malugod na tinatanggap ang Diyos, mga tahanang pinahahalagahan ang panalangin, isinasabuhay ang kababaang-loob, at malayang nagpapahayag ng pag-ibig.

Turuan natin ang ating mga anak ng kahalagahan ng pagiging mapanalanginin, mapagpakumbaba, at bukas sa kalooban ng Diyos—hindi lamang sa pamamagitan ng pagsasabi sa kanila kung ano ang dapat nilang gawin, kundi higit sa lahat, sa pamamagitan ng pagpapakita sa kanila ng mga katagiang ito sa ating sariling buhay.

Maaaring kung minsan ay itinatanong natin sa ating sarili kung tunay bang may kabuluhan ang maliliit nating pagsisikap bilang mga magulang, lolo at lola, kamaganak, tagapag-alaga, guro, o mga taong gumagabay sa buhay ng iba. Ipinapaalala sa atin ng kuwento ni Maria na kayang gamitin ng Diyos ang mga bagay na tila maliit at karaniwan upang makagawa ng isang bagay na dakila.

Ang mga panalanging ating iniaalay, ang mga pagpapahalagang itinuturo natin, ang pagpapatawad na ating ipinagkakaloob, at ang mabuting halimbawang ating ipinapakita ay maaaring tahimik na humubog sa buhay ng isang tao sa paraang maaaring hindi natin kailanman lubos na maintindihan.

Ngayong ipinagdiriwang natin ang kapanganakan ng Mahal na Birhen, magpasalamat tayo sa Diyos sa kaloob na si Maria at sa mga taong naging bahagi ng paghubog sa kanyang pananampalataya. At tingnan din natin ang ating sariling mga pamilya. Tanungin natin ang ating sarili kung paano tayo nakatutulong upang ang bawat isa sa ating tahanan ay higit na mapalapit sa Diyos.

Nawa’y turuan tayo ni Maria, ang ating Mahal na Ina, na magsabi rin ng “oo” sa Diyos nang may kababaang-loob at pagtitiwala. Nawa’y maging inspirasyon niya tayo upang maging mga taong mapanalanginin, mga taong matatag sa pananampalataya, at mga taong handang sumunod sa kalooban ng Diyos kahit hindi natin lubos na nauunawaan kung saan Niya tayo dinadala.

Tayo ba ay tunay na nagiging uri ng mga magulang, lolo at lola, kamaganak, tagapag-alaga, guro, tagapagturo, at mga miyembro ng pamilya na ang buhay ay makatutulong upang mailapit ang susunod na salinlahi sa Diyos? At kung ang ating mga anak ay matututo tungkol sa pananampalataya sa pamamagitan lamang ng kanilang nakikita sa ating buhay, ano ang itinuturo ng ating buhay sa kanila tungkol sa Diyos ngayon?—Marino J. Dasmarinas

Reflection for September 7 Monday of the Twenty-third Week in Ordinary Time: Luke 6:6-11

Gospel: Luke 6:6-11

On a certain sabbath Jesus went into the synagogue and taught, and there was a man there whose right hand was withered. The scribes and the Pharisees watched him closely to see if he would cure on the Sabbath so that they might discover a reason to accuse him. But he realized their intentions and said to the man with the withered hand, "Come up and stand before us." And he rose and stood there.  

Then Jesus said to them, "I ask you, is it lawful to do good on the sabbath rather than to do evil, to save life rather than to destroy it?" Looking around at them all, he then said to him, "Stretch out your hand." He did so and his hand was restored. But they became enraged and discussed together what they might do to Jesus.

+ + + + + + +

Reflection:

Is doing good always in season?

To do good is always in season. There is no exception when it comes to doing good. Jesus makes this truth clear when He heals a man with a withered hand even on the Sabbath. For Jesus, love and compassion cannot be confined by rules, circumstances, or the calendar. When there is someone in need, there is always an opportunity for us to do good.

Doing good encompasses everyone—our friends, relatives, strangers, and even our enemies. We are called to extend our kindness and compassion not only to those who love us, appreciate us, or agree with us, but also to those who may have hurt us or made life difficult for us. This is the kind of love that Jesus asks us to live.

This is what Jesus wants us all to emulate: to make a positive difference in the lives of our fellow human beings wherever and whenever we can. Even on holy days such as the Sabbath in the Jewish tradition, Jesus reminds us that doing good and showing compassion should never be set aside. Let us also be careful not to be selective about whom we help. Genuine Christian love does not ask first, “Does this person deserve my kindness?” Instead, it asks, “How can I become an instrument of God’s love to this person?”

Throughout the three years of His public ministry, Jesus healed people without discrimination, regardless of who they were or what the circumstances were. He was not afraid even when there were threats of physical and verbal abuse against Him. His priority was to bring healing, mercy, and hope to those who needed Him. His life teaches us that love is not merely something we speak about—it is something we courageously live, especially when doing good becomes difficult.

Perhaps there are times when we find it hard to do good to certain people. We may think, “Why should I help someone who has hurt me?” or “Why should I be kind to someone who has never been kind to me?” Yet this is precisely where the love of Christ challenges us. Jesus did not reserve His goodness only for those who were good to Him. He continued to love, forgive, heal, and serve—even those who rejected and persecuted Him.

Are we becoming more like Jesus in the way we do good? Are we willing to extend our kindness even when there is nothing we can gain in return? More importantly, are we able to do good without choosing who is worthy of our love, compassion, and help?

May we allow the Holy Spirit to soften our hearts so that our goodness will not depend on convenience, recognition, or the worthiness of others. May our lives become instruments through which God’s love reaches those who are hurting, forgotten, rejected, or simply in need of a helping hand.

Doing good is always in season. The question is: when God places someone in need before us today, will we open our hearts and become the hands, feet, and heart of Jesus—or will we find a reason to walk away?—Marino J. Dasmarinas

Ang Mabuting Balita at Repleksyon Setyembre 7 Lunes sa Ika-23 Linggo ng Karaniwang Panahon: Lucas 6:6-11

Mabuting Balita: Lucas 6:6-11

Isang araw ng Pamamahinga, muling pumasok si Jesus sa sinagoga at nagturo. May isang lalaki roong tuyo't ang kanang kamay. Sa hangad ng mga eskriba at mga Pariseo na maparatangan si Jesus, nagbantay sila upang tingnan kung siya'y magpapagaling sa Araw ng Pamamahinga. Subalit batid ni Jesus ang kanilang iniisip, kaya't sinabi ni Jesus sa lalaking tuyo't ang kamay, "Halika rito sa unahan." 

Lumapit naman ang lalaki at tumayo roon. Sinabi ni Jesus sa kanila, "Tatanungin ko kayo. Alin ba ang ayon sa Kautusan: ang gumawa ng mabuti o ang gumawa ng masama sa araw ng Pamamahinga?" Magligtas ng buhay o pumatay?”

Tiningnan ni Jesus ang mga nasa palibot niya at sinabi sa lalaki, "Iunat mo ang iyong kamay!" Iniunat nga niya ang kanyang kamay at ito'y gumaling. Nagngingitngit sa galit ang mga eskriba at Pariseo, at pinag-uusapan nila kung ano ang dapat gawin kay Jesus.

+ + + + + + +

Repleksyon:

Palagi bang napapanahon ang pag gawa ng mabuti?

Ang paggawa ng mabuti ay laging napapanahon. Walang eksepsiyon pagdating sa paggawa ng kabutihan. Malinaw itong ipinakita ni Jesus nang pagalingin Niya ang isang lalaking tuyot ang kamay kahit Araw ng Pamamahinga. Para kay Jesus, ang pag-ibig at malasakit ay hindi dapat ikulong ng mga tuntunin, kalagayan, o panahon. Kapag may nangangailangan, lagi tayong may pagkakataong gumawa ng mabuti.

Ang paggawa ng mabuti ay para sa lahat—sa ating mga kaibigan, kamag-anak, mga taong hindi natin kilala, at maging sa ating mga kaaway. Tinatawag tayong magpakita ng kabaitan at malasakit hindi lamang sa mga nagmamahal, nagpapahalaga, o sumasang-ayon sa atin, kundi maging sa mga taong maaaring nakasakit sa atin o nagpahirap sa ating buhay. Ito ang uri ng pag-ibig na nais ni Jesus na isabuhay natin.

Ito ang nais ni Jesus na ating tularan: ang gumawa ng positibong pagbabago sa buhay ng ating kapwa saanman at kailanman natin ito magagawa. Kahit sa mga banal na araw gaya ng Araw ng Pamamahinga sa tradisyong Hudyo, ipinapaalala sa atin ni Jesus na hindi natin dapat isantabi ang paggawa ng mabuti at pagpapakita ng malasakit.

Huwag din tayong maging mapili sa mga taong ating tutulungan. Ang tunay na pag-ibig Kristiyano ay hindi nagtatanong, “Karapat-dapat ba ang taong ito sa aking kabutihan?” Sa halip, nagtatanong ito, “Paano ako magiging instrumento ng pag-ibig ng Diyos para sa taong ito?”

Sa loob ng tatlong taon ng pampublikong ministeryo ni Jesus, nagpagaling Siya nang walang pagtatangi, anuman ang katayuan ng mga tao o ang kanilang pinagdaraanan. Hindi Siya natakot kahit may mga banta ng pisikal at berbal na pang-aabuso laban sa Kanya. Ang Kanyang layunin ay maghatid ng kagalingan, awa, at pag-asa sa mga nangangailangan sa Kanya. Itinuturo sa atin ng Kanyang buhay na ang pag-ibig ay hindi lamang isang bagay na ating sinasabi—ito ay isang bagay na buong tapang nating isinasabuhay, lalo na kapag nagiging mahirap ang paggawa ng mabuti.

Marahil may mga pagkakataong nahihirapan tayong gumawa ng mabuti sa ilang tao. Maaaring sumagi sa isip natin, “Bakit ko siya tutulungan gayong sinaktan niya ako?” o kaya naman, “Bakit ako magiging mabait sa taong hindi naman naging mabuti sa akin?” Ngunit dito mismo tayo hinahamon ng pag-ibig ni Hesus. Hindi inilaan ni Hesus ang Kanyang kabutihan lamang para sa mga taong naging mabuti sa Kanya. Patuloy Siyang nagmahal, nagpatawad, nagpagaling, at naglingkod—maging sa mga tumanggi at umusig sa Kanya.

Tayo ba ay higit na nagiging katulad ni Jesus sa paraan ng ating paggawa ng mabuti? Handa ba tayong magpakita ng kabutihan kahit wala tayong anumang mapapala bilang kapalit? Higit sa lahat, kaya ba nating gumawa ng mabuti nang hindi pinipili kung sino ang karapat-dapat sa ating pagmamahal, malasakit, at tulong?

Nawa'y hayaan nating baguhin at palambutin ng Espiritu Santo ang ating mga puso upang ang ating paggawa ng mabuti ay hindi nakabatay sa kaginhawahan, pagkilala ng iba, o sa kung karapat-dapat ba ang isang tao. Nawa'y maging mga instrumento tayo ng pag-ibig ng Diyos upang ang Kanyang pagmamahal ay makarating sa mga nasasaktan, nakakalimutan, itinatakwil, o nangangailangan lamang ng isang kamay na handang tumulong.

Ang paggawa ng mabuti ay laging napapanahon. Kaya kapag may taong nangangailangan at inilagay siya ng Diyos sa ating harapan, bubuksan ba natin ang ating puso upang maging mga kamay, paa, at puso ni Jesus—o hahanap tayo ng dahilan upang talikuran siya?—Marino J. Dasmarinas

Reflection for September 6 Twenty-third Sunday in Ordinary Time: Matthew 18:15-20

Gospel: Matthew 18:15-20

Jesus said to his disciples: “If your brother sins against you, go and tell him his fault between you and him alone. If he listens to you, you have won over your brother. If he does not listen, take one or two others along with you, so that every fact may be established on the testimony of two or three witnesses. 

If he refuses to listen to them, tell the Church. If he refuses to listen even to the Church, then treat him as you would a Gentile or a tax collector. Amen, I say to you, whatever you bind on earth shall be bound in heaven, and whatever you loose on earth shall be loosed in heaven. 

Again, amen, I say to you, if two of you agree on earth about anything for which they are to pray, it shall be granted to them by my heavenly Father. For where two or three are gathered together in my name, there am I in the midst of them.”

+ + + + + + +

Reflection:

The story is told of a church ministry leader who would always shout at his members whenever they made mistakes. Eventually, the members had enough of his domineering behavior, so they decided to leave the church ministry he was leading.

It is always tempting to show off our authority and power, especially when we are entrusted with leadership. Sometimes, we may think that being firm, demanding, or dominant will make people respect and obey us. But what many of us fail to realize is that the more authoritarian we become, the more we alienate ourselves from the people we are called to love and lead. The more domineering we become, the faster we hasten our own downfall.

Whenever conflict arises, we may be tempted to respond with anger, pride, and the excessive use of our authority. The enemy would want us to believe that we can solve everything by asserting our power and proving that we are right. But domineering behavior and arrogance will never heal a wounded relationship. Instead, they can deepen the wounds, widen the distance, and exacerbate the conflict.

In our Gospel for this Sunday, Jesus teaches us a better and more Christ-like way of dealing with those with whom we have issues to settle. He invites us to choose the path of humility, love, patience, and fraternal correction rather than the path of power-tripping, arrogance, and dominance. Jesus reminds us that when relationships are wounded, we are not called to conquer one another but to seek reconciliation.

This is not always easy. There will be moments when our pride tells us to raise our voices, prove our point, or make others feel the weight of our authority. But the Spirit of God gently reminds us that true strength is not found in shouting louder or exercising greater power. True strength is found in the humility to listen, the patience to understand, and the love to forgive.

In other words, we have to sit down and talk. We have to listen even when listening is difficult. We have to extend our patience to the limit and refrain from responding in anger. Sometimes, the healing of a wounded person and the restoration of a damaged relationship begin with a humble conversation and a heart willing to forgive.

May we always remember that leadership is not about making people afraid of us. It is about inspiring them through love. Authority is not given to us so that we can dominate others but so that we can serve them. And when we lead with humility, compassion, and love, we allow Christ to work through us as instruments of healing and reconciliation.

Let us therefore ask the Holy Spirit to search our hearts. Are there moments when our pride has wounded someone? Have we used our authority to control rather than to serve? Have our words driven people away instead of drawing them closer to God? And when conflict comes, will we choose the easier path of anger and dominance, or will we have the courage to humble ourselves, listen with love, forgive, and take the first step toward reconciliation?

What if today, instead of insisting on being right, we choose to be Christ-like—humbling ourselves, reaching out, and becoming instruments of healing in the lives of those whom God has entrusted to our care?—Marino J. Dasmarinas

Ang Mabuting Balita at Repleksyon Setyembre 6 Ika-23 Linggo sa Karaniwang Panahon: Mateo 18:15-20

Mabuting Balita: Mateo 18:15-20

Noong panahong iyon, sinabi ni Hesus sa kanyang mga alagad: "Kung magkasala sa iyo ang kapatid mo, puntahan mo siya at kausapin nang sarilinan. Kapag nakinig siya sa iyo, ang pagsasama ninyong magkapatid ay napanauli mo sa dati at napapanumbalik mo siya sa Ama.  

Ngunit kung hindi siya makinig sa iyo, magsama ka pa ng isa o dalawang tao upang ang lahat ng pinag-uusapan ninyo ay mapatunayan ng dalawa o tatlong saksi. Kung hindi siya makinig sa kanila, sabihin mo ito sa pagtitipon sa simbahan.  

At kung hindi pa siya makinig sa natitipong simbahan, ituring mo siyang isang Hentil o isang publikano." "Sinasabi ko sa inyo: anumang ipagbawal ninyo sa lupa ay ipagbabawal sa langit, at anumang ipahintulot ninyo sa lupa ay ipahihintulot sa langit."

"Sinasabi ko pa rin sa inyo: kung ang dalawa sa inyo dito sa lupa ay magkaisa sa paghingi ng anumang bagay sa inyong panalangin, ipagkakaloob ito sa inyo ng aking Amang nasa langit. Sapagkat saanman may dalawa o tatlong nagkakatipon dahil sa akin, naroon akong kasama nila."

+ + + + + + +  

Repleksyon:

May isang kuwento tungkol sa isang lider ng isang ministri sa simbahan na laging sumisigaw sa kanyang mga kasamahan sa tuwing sila ay nagkakamali. Kalaunan, hindi na nakayanan ng mga miyembro ang kanyang dominanteng pag-uugali kaya nagpasiya silang umalis sa ministry na kanyang pinamumunuan.

Laging nakatutukso na ipakita ang ating awtoridad at kapangyarihan, lalo na kapag tayo ay pinagkatiwalaang mamuno. Kung minsan, iniisip natin na sa pagiging mahigpit, mapaghanap, o mapangibabaw ay mas igagalang at susundin tayo ng iba.

Ngunit ang hindi natin palaging nauunawaan ay habang nagiging mayabang tayo sa paggamit ng ating awtoridad, lalo naman nating inilalayo ang ating sarili sa mga taong tinatawag nating mahalin at pamunuan. Habang nagiging mapangibabaw tayo, lalo rin nating pinabibilis ang sarili nating pagbagsak.

Kapag dumarating ang mga alitan, maaari tayong matuksong tumugon nang may galit, kayabangan, at labis na paggamit ng ating awtoridad. Maaaring ibulong sa atin ng dimonyo na malulutas natin ang lahat sa pamamagitan ng pagpapakita ng ating kapangyarihan at pagpapatunay na tayo ang tama.

Ngunit kailanman ay hindi magagawang pagalingin ng masamang  pag-uugali at kayabangan ang isang sugatang ugnayan. Sa halip, maaari lamang nitong palalimin ang mga sugat, palawakin ang agwat, at lalong palalain ang alitan.

Sa ating Ebanghelyo ngayong Linggo, itinuturo sa atin ni Jesus ang isang higit na mabuti at maka-Kristiyanong paraan ng pakikitungo sa mga taong hindi natin makasundo. Inaanyayahan Niya tayong piliin ang landas ng kababaang-loob, pag-ibig, pagtitiyaga, at pagpapasensya, sa halip na ang landas ng pang-aabuso sa kapangyarihan, kayabangan, at pagdodomina. Ipinapaalala sa atin ni Jesus na kapag maroon hindi pagkakaunawaan, hindi tayo tinatawag upang magdomina laban sa isa’t isa, kundi upang hanapin ang daan ng pagkakasundo at kapayapaan.

Hindi ito laging madali. May mga pagkakataong sinasabi sa atin ng ating pride na lakasan ang ating boses, patunayan na tayo ang tama, o iparamdam sa iba ang bigat ng ating awtoridad. Ngunit marahang ipinapaalala sa atin na ang tunay na lakas ay hindi nasusukat sa kung sino ang pinakamalakas sumigaw o kung sino ang may kapangyarihan. Ang tunay na lakas ay matatagpuan sa kababaang-loob na makinig, sa pagtitiyagang umunawa, at sa pusong marunong magpatawad.

Sa madaling salita, kailangan nating maupo at mag-usap. Kailangan nating makinig kahit mahirap makinig. Kailangan nating palawigin ang ating pagtitiis at iwasang magpadala sa galit. Kung minsan, ang paggaling ng isang pusong nasaktan at ang pagpapanumbalik ng isang nasirang relasyon ay nagsisimula sa isang mapagpakumbabang pag-uusap at sa isang pusong handang magpatawad.

Nawa’y lagi nating tandaan na ang pamumuno ay hindi tungkol sa pagpaparamdam sa iba ng takot sa atin. Ito ay tungkol sa pagbibigay-inspirasyon sa pamamagitan ng pag-ibig. Ang awtoridad ay hindi ipinagkakaloob sa atin upang magdomina sa iba, kundi upang sila ay paglingkuran. At kapag tayo ay namumuno nang may kababaang-loob, malasakit, at pag-ibig, hinahayaan nating kumilos si Hesus sa ating buhay.

May mga pagkakataon ba na nasaktan natin ang ating kapwa dahil sa ating pagmamataas? Nagamit ba natin ang ating awtoridad upang kontrolin ang iba sa halip na sila ay paglingkuran? May mga salitang nasabi ba tayo na nagtulak sa iba palayo sa halip na ilapit sila sa Diyos?

At kapag dumarating ang alitan, pipiliin ba natin ang mas madaling landas ng galit at pagdodomina, o magkakaroon tayo ng lakas ng loob na magpakumbaba, makinig nang may pag-ibig, magpatawad, at gumawa ng unang hakbang tungo sa pagkakasundo?

Paano kung ngayong araw, sa halip na ipilit nating tayo ang tama, piliin nating maging higit na katulad ni Hesus—magpakumbaba, lumapit, makinig, at maging instrumento ng paggaling sa buhay ng mga taong ipinagkatiwala sa atin ng Diyos?—Marino J. Dasmarinas

Reflection for September 5 Saturday of the Twenty-second Week in Ordinary Time: Luke 6:1-5

Gospel: Luke 6:1-5

While Jesus was going through a field of grain on a sabbath, his disciples were picking the heads of grain, rubbing them in their hands, and eating them. Some Pharisees said, “Why are you doing what is unlawful on the sabbath?”  

Jesus said to them in reply, “Have you not read what David did when he and those who were with him were hungry? How he went into the house of God, took the bread of offering, which only the priests could lawfully eat, ate of it, and shared it with his companions?” Then he said to them, “The Son of Man is lord of the sabbath.”

+ + + + + + +

Reflection:

Do we always do what is right, even when it is unpopular?

There are times when we are hindered from doing what is noble because we are afraid of the judgment of others. We may know what is right, yet the fear of criticism, rejection, or disapproval can make us hesitate. Sometimes, doing what is right requires courage—the courage to stand firm even when we stand alone.

Consider, for example, a young woman who suddenly finds herself facing an unwanted pregnancy. Because she is still young, her family may pressure her to end the life growing in her womb. Yet, despite the pressure and the opinions of others, she courageously stands her ground, carries her pregnancy to term, and gives birth to her child. Her decision reminds us that doing what we believe is right is not always easy, especially when others do not understand or support us.

In today's Gospel, the disciples were picking grains when some Pharisees admonished them because they were doing so on the Sabbath, the day of rest. The Pharisees were more concerned about the strict observance of a religious regulation than about the legitimate human need of the disciples.

But Jesus challenged their legalistic way of thinking. He reminded them of what David and his companions had done when they ate the bread of offering that was reserved for the priests. Jesus then declared His authority over the Sabbath.

Through this, Jesus teaches us an important truth: legitimate human needs and acts of mercy must never be sacrificed to a legalistic interpretation of religious law. God does not want us to become so focused on rules and traditions that we forget compassion, mercy, and love. For the Lord, the greater good must prevail.

There are moments in our lives when we, too, can become like the Pharisees. We may become so concerned about appearances, traditions, rules, and what others might say that we fail to see the person who is hurting right in front of us. We may know the letter of the law but forget its spirit. We may be physically present in church, yet our hearts may remain distant from the very people whom Jesus calls us to love.

Come to think of it, what good would it do us if we faithfully followed religious practices but, in the process, deprived those in need of our compassion and help? What good is our presence in church every Sunday for Holy Mass if we do not live out the teachings of Jesus when we leave the church? Our faith is not meant to remain within the walls of our churches. It is meant to be lived through our mercy, kindness, forgiveness, compassion, and love.

Let us therefore ask the Holy Spirit to give us the wisdom to know what is right, the courage to stand for what is good, and the compassion to see beyond rules and appearances.

May we never allow our fear of people's opinions to prevent us from doing what is pleasing to God. And may our obedience to God always lead us closer to those who are hurting, forgotten, or in need of our love.

When the right thing becomes unpopular, when others criticize us, and when following Jesus demands courage, will we choose the approval of people—or will we have the courage to stand with Christ and let His love, mercy, and truth guide the way we live?—Marino J. Dasmarinas

Ang Mabuting Balita at Repleksyon Setyembre 5 Sabado ng Ika-22 Linggo sa Karaniwang Panahon: Lucas 6:1-5

Mabuting Balita: Lucas 6:1-5

Isang Araw ng Pamamahinga, naparaan sina Jesus sa triguhan. Ang kanyang mga alagad ay nangitil ng uhay, at kanilang kinain ang mga butil matapos ligisin sa kanilang mga kamay. "Bakit ninyo ginagawa sa Araw ng Pamamahinga ang ipinagbabawal ng Kautusan?" tanong ng ilang Pariseo.  

Sinagot sila ni Jesus, "Hindi ba ninyo nabasa ang ginawa ni David nang magutom siya at ang kanyang mga kasama? Pumasok siya sa bahay ng Panginoon, kumuha ng tinapay na handog sa Diyos at kumain nito. Binigyan pa niya ang mga kasama, bagama't ayon sa Kautusan, ang mga saserdote lamang ang may karapatang kumain niyon." At sinabi pa niya sa kanila, "Ang Araw ng Pamamahinga ay nasa ilalim ng kapangyarihan ng Anak ng Tao."

+ + + + + + +

Repleksyon:

Palagi ba nating ginagawa ang tama, kahit hindi ito popular o sinasang-ayunan ng karamihan?

May mga pagkakataon sa ating buhay na nahahadlangan tayong gumawa ng mabuti dahil natatakot tayo sa sasabihin at magiging pagtingin ng iba. Alam natin kung ano ang tama, ngunit dahil sa takot na mapuna, tanggihan, o hindi maunawaan, nag-aatubili tayo. Kung minsan, ang paggawa ng tama ay nangangailangan ng tapang—ang tapang na manindigan kahit tila nag-iisa tayo.

Isipin natin, halimbawa, ang isang batang babae na biglang humarap sa isang hindi planadong pagbubuntis. Dahil bata pa siya, maaaring hikayatin siya ng kanyang pamilya na ipalaglag ang buhay na nabubuo sa kanyang sinapupunan.

Ngunit sa kabila ng pressure at opinyon ng iba, buong tapang siyang nanindigan, ipinagpatuloy ang kanyang pagbubuntis, at isinilang ang kanyang anak. Ang kanyang naging pasiya ay nagpapaalala sa atin na hindi laging madali ang paggawa ng alam nating tama, lalo na kapag hindi tayo nauunawaan o sinusuportahan ng iba.

Sa Ebanghelyo ngayon, namimitas ng butil ang mga alagad nang sawayin sila ng ilang Pariseo dahil ginagawa nila ito sa Araw ng Sabbath, ang araw ng pamamahinga. Higit na binigyang-pansin ng mga Pariseo ang mahigpit na pagsunod sa isang tuntuning panrelihiyon kaysa sa lehitimong pangangailangan ng mga alagad.

Ngunit hinamon ni Jesus ang kanilang makitid at legalistikong pag-iisip. Ipinaalala Niya sa kanila ang ginawa ni David at ng kanyang mga kasama nang kainin nila ang tinapay na handog na nakalaan lamang para sa mga saserdote. At pagkatapos, ipinahayag ni Jesus ang Kanyang kapangyarihan at awtoridad maging sa Sabbath.

Sa pamamagitan nito, itinuturo sa atin ni Jesus ang isang mahalagang katotohanan: hindi dapat isakripisyo ang lehitimong pangangailangan ng tao at ang mga gawa ng awa dahil lamang sa isang makitid na pagpapakahulugan sa batas o kaugalian ng relihiyon. Hindi nais ng Diyos na maging abala tayo sa mga tuntunin at tradisyon hanggang sa makalimutan natin ang habag, awa, at pagmamahal. Para sa Panginoon, kailangang manaig ang higit na kabutihan.

May mga pagkakataon din na maaari tayong maging katulad ng mga Pariseo. Maaari tayong maging labis na abala sa mga panuntunan, tradisyon, panlabas na anyo, at sa kung ano ang sasabihin ng iba, hanggang sa hindi na natin napapansin ang taong nangangailangan ng ating tulong.

Maaari kabisado natin ang letra ng batas ngunit nakakalimutan ang diwa nito. Maaari tayong madalas na pisikal na naroroon sa simbahan, ngunit ang ating puso ay malayo naman sa mga taong tinatawag ni Jesus na ating mahalin at kalingain.

Pag-isipan natin: Ano ang pakinabang kung buong katapatan nating sinusunod ang mga gawaing panrelihiyon ngunit, ipinagkakait naman natin ang habag at tulong sa mga nangangailangan? Ano ang saysay ng ating pakikibahagi sa Banal na Misa tuwing Linggo kung hindi naman natin isinasabuhay ang mga aral ni Jesus paglabas natin ng simbahan?

Ang ating pananampalataya ay hindi dapat manatili lamang sa loob ng mga pader ng ating simbahan. Dapat itong makita sa ating awa, kabutihan, pagpapatawad, malasakit, at pagmamahal sa kapwa.

Kaya hilingin natin sa Espiritu Santo na pagkalooban tayo ng karunungan upang gawin ang tama, ng tapang upang manindigan para sa kabutihan, at ng pusong tumutulong sa mga taong nangangailangan. Huwag nating hayaang ang takot sa sasabihin ng iba ang maging dahilan upang hindi natin gawin ang kalugod-lugod sa Diyos. Nawa'y ang ating pagsunod sa Panginoon ay laging maghatid sa atin palapit sa mga nasasaktan, nakakalimutan, inaapi, at nangangailangan ng ating pagmamahal.

Kapag ang paggawa ng tama ay hindi na popular, kapag tayo ay pinupuna at hindi nauunawaan, at kapag hinihingi ni Jesus sa atin ang tapang na manindigan—kanino natin pipiliing sumunod: sa opinyon ng mga tao, o kay Jesus na tumatawag sa atin na mamuhay sa katotohanan, awa, at pag-ibig? At kapag dumating ang sandaling kailangan nating pumili, handa ba tayong tumayo para sa tama kahit tayo lamang ang nakatayo?—Marino J. Dasmarinas

Reflection for September 4 Friday of the Twenty-second Week in Ordinary Time: Luke 5:33-39

Gospel: Luke 5:33-39

The scribes and Pharisees said to Jesus, “The disciples of John the Baptist fast often and offer prayers, and the disciples of the Pharisees do the same; but yours eat and drink.” Jesus answered them, “Can you make the wedding guests fast while the bridegroom is with them?  

But the days will come, and when the bridegroom is taken away from them, then they will fast in those days.” And he also told them a parable. “No one tears a piece from a new cloak to patch an old one. Otherwise, he will tear the new and the piece from it will not match the old cloak.  

Likewise, no one pours new wine into old wineskins. Otherwise, the new wine will burst the skins, and it will be spilled, and the skins will be ruined. Rather, new wine must be poured into fresh wineskins. And no one who has been drinking old wine desires new, for he says, ‘The old is good.’”

+ + + + + + +

Reflection:

The story is told of a lady who shared her personal testimony about how Jesus made a profound impact on her life and filled it with joy and contentment. She said that now that Jesus is in her heart, she knows where to turn whenever sadness, worries, and trials come her way. Instead of allowing these burdens to overwhelm her, she brings them to Jesus and trusts Him to take care of them.

Whether we admit it or not, sadness, loneliness, disappointments, and other painful emotions will visit us from time to time. This is especially true when life becomes difficult and many of us experience suffering in different ways. We cannot escape the realities of life because we are human beings with emotions. There will be moments when our hearts grow weary, when our tears fall silently, and when we wonder how we can continue.

But this is where our faith in Jesus becomes our source of strength and hope.

When Jesus is truly present in our lives, we may still experience sadness, but we do not have to face it alone. We may go through trials, but we do not have to carry them by ourselves. We may shed tears, but we can shed them in the presence of the One who understands the deepest cries of our hearts. Jesus does not promise that we will never experience pain, but He assures us that He will never abandon us in the midst of our pain.

Because Jesus is with us, we can continue moving forward with hope. When our strength is failing, His grace sustains us. When our hearts are troubled, His presence gives us peace. When we feel lost, He gently reminds us that we are never alone. And when the burdens of life seem too heavy for us to carry, we can place them into His loving hands and trust Him to carry us through.

Our sadness may come, but it does not have to define us. Our trials may hurt us, but they do not have to defeat us. Even the darkest and saddest moments of our lives cannot have the final victory over us, because in Jesus, we are continually being renewed. We are being transformed into something new—a life strengthened by His grace, purified by His love, and sustained by His presence.

Let us therefore not be afraid of the difficult emotions and trials that come our way. Instead, let us bring them to Jesus. Let us allow Him to enter the places in our hearts where we hurt the most. Let us trust Him not only when everything is going well, but especially when life becomes painful and uncertain.

For the heart that truly welcomes Jesus may still experience sorrow, but it will never be without hope; it may still face storms, but it will never be without a Savior.

When sadness, loneliness, or trials come knocking at the door of our hearts, will we allow them to overwhelm us—or will we open our hearts to Jesus, surrender our burdens to Him, and trust Him to lead us through the storm?—Marino J. Dasmarinas 

Ang Mabuting Balita at Repleksyon Setyembre 4 Biyernes sa Ika-22 Linggo ng Karaniwang Panahon: Lucas 5:33-39

Mabuting Balita: Lucas 5:33-39

Noong panahong iyon, sinabi ng mga Pariseo at mga eskriba kay Jesus: "Ang mga alagad ni Juan ay malimit mag-ayuno at manalangin. Gayon din ang alagad ng mga Pariseo. Ngunit ang mga alagad mo'y patuloy ang pagkain at pag-inom." Sumagot si Jesus, "Pag-aayunuhin ba ninyo ang mga panauhin sa kasalan samantalang kasama pa nila ang lalaking ikinasal? Kung wala na ang ikinasal, saka pa lamang sila mag-aayuno."  

Sinabi rin niya sa kanila ang isang talinghaga; "Walang pumiraso sa bagong damit upang itagpi sa luma. Kapag ginawa ito, masisira ang bagong damit at ang tagping bago ay hindi babagay sa damit na luma. Wala ring nagsisilid ng bagong alak sa lumang sisidlang-balat. Kapag gayon ang ginawa, papuputukin ng bagong alak ang balat, matatapon ang alak, at masisira ang sisidlan.  

Sa bagong sisidlang-balat dapat ilagay ang bagong alak. at walang magkakagustong uminom ng bagong alak kapag nakainom na ng inimbak, sapagkat sasabihin niya, 'Masarap ang inimbak.

+ + + + + + +

Repleksyon:

May isang kuwento tungkol sa isang babae na nagbahagi ng kanyang personal na patotoo tungkol sa malalim na pagbabagong ginawa ni Jesus sa kanyang buhay at kung paano Niya pinuspos ng kagalakan at kapanatagan ang kanyang puso.

Sinabi niya na ngayong nasa kanyang puso na si Jesus, alam na niya kung kanino siya dapat bumaling sa tuwing dumarating ang kalungkutan, mga alalahanin, at mga pagsubok. Sa halip na hayaang ilugmok siya ng mga pasaning ito, inilalapit niya ang mga ito kay Jesus at nagtitiwalang Siya ang bahala sa kanya.

Aminin man natin o hindi, darating at darating sa ating buhay ang kalungkutan, pag-iisa, pagkabigo, at iba pang masasakit na damdamin. Lalo na sa panahong nagiging mahirap ang buhay at marami sa atin ang dumaranas ng iba't ibang uri ng paghihirap.

Hindi natin lubusang matatakasan ang mga realidad ng buhay sapagkat tayo ay mga taong may damdamin. May mga sandaling mapapagod ang ating puso, may mga luhang tahimik na dadaloy sa ating mga mata, at may mga pagkakataong itatanong natin sa ating sarili kung paano pa tayo makapagpapatuloy.

Ngunit dito nagiging mahalaga ang ating pananampalataya kay Jesus, sapagkat Siya ang ating pinagmumulan ng lakas at pag-asa.

Kapag tunay na nananahan si Jesus sa ating buhay, maaari pa rin tayong makaranas ng kalungkutan, ngunit hindi natin kailangang harapin ito nang nag-iisa. Maaari tayong dumaan sa mga pagsubok, ngunit hindi natin kailangang pasanin ang mga ito nang tayo lamang.

Maaari tayong lumuha, ngunit maaari tayong lumuha sa presensya ng Nag-iisang lubos na nakauunawa sa pinakamalalim na hinaing ng ating puso. Hindi ipinangako ni Jesus na hindi na tayo makararanas ng sakit, ngunit tinitiyak Niya sa atin na hindi Niya tayo kailanman pababayaan sa gitna ng ating mga paghihirap.

Dahil kasama natin si Jesus, maaari tayong magpatuloy sa paglalakbay nang may pag-asa. Kapag nanghihina ang ating lakas, ang Kanyang biyaya ang sumasalo sa atin. Kapag nababagabag ang ating puso, ang Kanyang presensya ang nagbibigay sa atin ng kapayapaan. Kapag pakiramdam natin ay naliligaw tayo ng landas, marahan Niya tayong pinaaalalahanan na hindi tayo nag-iisa. At kapag tila napakabigat na ng mga pasanin ng buhay, maaari nating ilagay ang mga ito sa Kanyang mapagmahal na mga kamay at magtiwalang tutulungan Niya tayong malampasan ang lahat.

Maaaring dumating ang ating kalungkutan, ngunit hindi nito kailangang maging pagkakakilanlan natin. Maaaring masaktan tayo ng mga pagsubok, ngunit hindi nito kailangang maging dahilan upang tayo ay tuluyang matalo.

Kahit ang pinakamadilim at pinakamalungkot na sandali ng ating buhay ay hindi kailangang magkaroon ng huling tagumpay laban sa atin, sapagkat tayo ay patuloy na binabago ni Jesus. Tayo ay unti-unting nagiging bagong nilalang—pinapalakas ng Kanyang biyaya, nililinis ng Kanyang pag-ibig, at pinatatatag ng Kanyang presensya.

Kaya huwag tayong matakot sa mahihirap na damdamin at mga pagsubok na dumarating sa ating buhay. Sa halip, ilapit natin ang lahat ng ito kay Jesus. Hayaan nating pumasok Siya sa mga bahagi ng ating puso na pinakamasakit at pinakamahirap nating maunawaan. Magtiwala tayo sa Kanya hindi lamang kapag maayos ang lahat, kundi lalo na kapag tayo ay nasasaktan, nalilito, at hindi alam kung saan patungo ang ating buhay.

Sapagkat ang pusong tunay na tumatanggap kay Jesus ay maaaring makaranas pa rin ng kalungkutan, ngunit hindi ito mawawalan ng pag-asa. Maaari pa rin tayong harapin ng mga unos, ngunit hindi tayo kailanman mawawalan ng Tagapagligtas na sasamahan tayo sa bawat unos.

Kapag kumatok na sa pintuan ng ating puso ang kalungkutan, pag-iisa, at mga pagsubok, hahayaan ba nating lamunin tayo ng mga ito, o bubuksan natin ang ating puso kay Jesus, isusuko sa Kanya ang lahat ng ating pasanin, at buong pagtitiwalang hahawakan ang Kanyang kamay habang inaakay Niya tayo sa gitna ng unos?— Marino J. Dasmarinas