Mabuting Balita: Mateo 22:1-14Noong panahong iyon, muling
nagsalita sa mga punong saserdote at matatanda ng bayan si Hesus sa pamamagitan
ng talinghaga. Sinabi niya, “Ang paghahari ng Diyos ay katulad nito: naghandog
ng isang piging ang isang hari sa kasal ng kanyang anak na lalaki.
Sinugo niya ang kanyang mga alipin
upang tawagin ang mga inanyayahan ngunit ayaw nilang dumalo. Muli siyang
nagsugo ng ibang mga alipin at kanyang pinagbilinan, ‘Sabihin ninyo sa mga
inanyayahan na naihanda ko na ang aking piging: napatay na ang aking mga baka
at mga pinatabang guya, at handa na ang lahat ng bagay. Halina kayo sa piging!’
Ngunit hindi ito pinansin ng mga
inanyayahan. Humayo sila sa kani-kanilang lakad; ang isa’y sa kanyang bukid at
sa kanyang pangangalakal naman ang isa. Sinunggaban naman ng iba ang mga
alipin, hinamak at pinatay. Galit na galit ang hari. Pinaparoon niya ang
kanyang mga kawal, ipinapuksa ang mga mamamatay-taong iyon at ipinasunog ang
kanilang lungsod.
Sinabi niya sa kanyang mga alipin,
‘Nakahanda na ang piging, ngunit hindi karapat-dapat ang mga inanyayahan.
Kaya’t pumunta kayo sa mga langsangang matao, at inyong anyayahan sa kasalan
ang lahat ng makita ninyo.’ Lumabas nga sa mga pangunahing lansangan ang mga
alipin at isinama ang lahat ng natagpuan, masasama’t mabubuti, anupat napuno ng
mga panauhin ang bulwagang pangkasalan.
“Pumasok ang hari upang tingnan
ang mga panauhin, at nakita niya roon ang isang taong hindi nakadamit
pangkasalan. ‘Kaibigan, bakit ka pumasok dito nang hindi nakadamit
pangkasalan?’ tanong niya. Hindi nakaimik ang tao. Kaya’t sinabi ng hari sa mga
katulong, ‘Gapusin ninyo ang kanyang kamay at paa at itapon siya sa kadiliman
sa labas. Doo’y mananangis siya at magngangalit ang kanyang ngipin.’ Sapagkat
marami ang tinatawag, ngunit kakaunti ang nahihirang.”
+ + + +
+ + +
Repleksyon:
May isang kuwento
ang tungkol sa isang lalaking namatay. Ilang sandali matapos ang kanyang
kamatayan, nakita niya ang dalawang lugar. Ang isa ay isang nagliliyab na lugar
kung saan ang mga kaluluwa ay nasa matinding pagdurusa. Ang isa naman ay isang
maliwanag at makalangit na lugar na puno ng masasayang kaluluwa. Isang malakas
na tinig ang nagtanong sa kanya, “Saan mo nais na mapunta?” Agad niyang
sumagot, “Pinipili ko ang maliwanag at makalangit na lugar.”
Nang malapit na siyang
pumasok sa pintuan ng langit, hinarangan siya sa pagpasok. Muling umalingawngaw
ang isang malakas na tinig: “Bakit ngayon ay desperado kang makapasok? Naaalala
mo ba noong ikaw ay nabubuhay pa? Maraming beses kitang inanyayahang makibahagi
sa Banal na Misa, ngunit hindi mo binigyan ng halaga ang Aking mga paanyaya.
Mas binigyan mo ng higit na pagpapahalaga ang mga bagay na panandalian at
makamundo.”
Ilang beses na
kaya tayong inaanyayahan ng Diyos na lumapit sa Kanya, ngunit napakaabala natin
upang Siya ay mapansin? Ilang beses na Niya tayong tinatawag sa pamamagitan ng
mga taong nasa ating paligid—ngunit pinipili nating unahin ang ibang mga bagay?
Sa ating
Ebanghelyo, isinasalaysay ni Jesus ang talinghaga tungkol sa isang piging ng
kasalan. Inutusan ng hari ang kanyang mga lingkod na anyayahan ang mga napili
niyang panauhin. Ngunit abala silang lahat kaya binalewala nila ang paanyaya.
Sa halip, ipinagpatuloy nila ang kanilang mga karaniwang gawain. Ang isa ay
pumunta sa kanyang bukid, samantalang ang isa naman ay nag-asikaso ng kanyang
negosyo. Ang iba pang mga inanyayahan ay umabot pa sa puntong pinatay ang mga
sugo ng hari.
Ang hari ay
kumakatawan sa Diyos, at ang piging ng kasalan ay nagpapaalala sa atin tungkol
sa makalangit na piging na buong pagmamahal na inihahanda ng Diyos para sa
ating lahat. Sa isang natatanging paraan, nararanasan natin ang paanyayang ito
sa tuwing nagtitipon tayo para sa pagdiriwang ng Banal na Misa.
Sa bawat
pagkakataong naririnig natin ang Salita ng Diyos, sa tuwing may nag-aanyaya sa
atin na manalangin, sa tuwing may humihikayat sa ating muling magsimba, at sa
bawat pagkakataong nararamdaman nating inaakay tayo ng Diyos na hanapin Siya,
ipinapaalala sa atin ang Kanyang mapagmahal na paanyaya.
Hindi tayo
inaanyayahan ng Diyos dahil may kailangan Siya mula sa atin. Inaanyayahan Niya
tayo dahil nais Niya tayong mapalapit sa Kanya. Nais Niya tayong makilala Siya,
mahalin Siya, lumakad kasama Niya, at manatiling malapit sa Kanya. Nais Niyang
ibahagi sa atin ang kagalakan ng Kanyang presensya. Ang Kanyang paanyaya ay
hindi isang pasanin; ito ay paanyaya tungo sa isang mas malalim na
pakikipag-ugnayan sa Kanya.
Ngunit ano nga ba
ang ating tugon sa Kanyang patuloy na paanyaya?
Madalas,
binabalewala natin ito dahil abala tayo sa mga alalahanin at gawain ng mundong
ito na panandalian lamang. Nakakahanap tayo ng oras para sa ating trabaho,
negosyo, pamilya, libangan, mga plano, at napakarami pang ibang bagay. Hindi
naman masama ang mga ito. Ngunit maaari silang maging sagabal kapag halos wala
na tayong naiiwang panahon para sa Diyos.
Kung minsan,
sinasabi natin sa ating sarili na mamaya na tayo mananalangin, sa ibang araw na
tayo magsisimba, kapag hindi na tayo gaanong abala saka tayo magbabasa ng
Bibliya, o kapag dumating ang matinding pagsubok saka na lamang tayo muling
lalapit sa Diyos.
Patuloy nating
ipinagpapaliban ang ating pagtugon hanggang sa maharap tayo sa ating sariling
kahinaan at mortalidad. Kapag dumating ang karamdaman, matinding pagdurusa, o
ang takot sa kamatayan, saka lamang natin napagtatanto kung gaano natin
kailangang-kailangan ang Diyos.
At marahil, ito
ang isa sa pinakamalaking kabalintunaan ng ating buhay: nakakahanap tayo ng
panahon para sa napakaraming bagay, ngunit nahihirapan tayong maglaan ng
panahon para sa Diyos.
Bakit pa natin
hihintaying tayo ay manghina, magkasakit, o malapit na sa kamatayan bago tayo
tumugon sa Kanyang paanyaya? Bakit pa natin hihintaying maubos ang ating lakas
bago natin hanapin ang Diyos na buong tiyagang naghahanap sa atin?
Inaanyayahan tayo
ng Diyos ngayon. Tinatawag Niya tayo habang mayroon pa tayong lakas upang lumapit
patungo sa Kanya, upang manalangin, makibahagi sa Banal na Misa, buksan at
basahin ang Kanyang Salita.
Huwag nating
hintayin ang bukas upang ibigay sa Diyos ang maaari nating ibigay sa Kanya
ngayon. Huwag nating hintayin ang isang malaking krisis bago natin maalala ang
Diyos na kailanman ay hindi nakakalimot sa atin.
Huwag nating
hayaang ang mga panandaliang bagay ng mundong ito ang maging dahilan upang
mawalan tayo ng pagkakataong makibahagi sa walang hanggang piging na buong
pagmamahal na inihahanda ng Diyos para sa atin.
Ang Kanyang
paanyaya ay nasa harapan natin. Bukas ang Kanyang pintuan. Iniaalok Niya sa
atin ang Kanyang biyaya.
Patuloy ba nating
bibigyan ng dahilan ang ating sarili at sasabihing napakaabala natin para sa
Diyos, o hihinto tayo sandali, pakikinggan ang Kanyang mapagmahal na pagtawag,
at buong pagpapakumbabang sasabihin, “O Panginoon, tinatanggap ko ang Iyong
paanyaya”?
Kung tinatawag
tayo ng Diyos ngayon, ano ang humahadlang sa atin upang magsabi ng “oo” sa
Kanya? At ano ang handa nating baguhin ngayon upang hindi dumating ang araw na
sasabihin natin, “Sana ay tumugon ako noong tinatawag pa Niya ako”?— Marino J.
Dasmarinas