Mabuting Balita: Lucas 24:13-35Nang araw ding iyon, ang dalawa sa mga alagad ay
patungo sa isang nayong tinatawag na Emaus, may labing-isang kilometro ang layo
sa Jerusalem. Pinag-uusapan nila ang mga pangyayari. Samantalang nag-uusap sila
at nagtatanungan, lumapit si Hesus at nakisabay sa kanila.
Siya'y
nakita nila, ngunit hindi nakilala agad. Tinanong sila ni Hesus, "Ano ba
ang pinag-uusapan ninyo?" At tumigil silang nalulumbay. Sinabi ng isa na
ang ngala'y Cleopas, "Kayo po lamang yata ang dayuhan sa Jerusalem na
hindi nakaaalam sa mga bagay na katatapos pa lamang nangyari roon."
"Anong mga bagay?" tanong niya. At sumagot sila, "Tungkol kay
Hesus na taga-Nazaret, isang propetang makapangyarihan sa gawa at sa salita,
maging sa harapan ng Diyos at ng mga tao.
Isinakdal
siya ng aming mga punong saserdote at mga pinuno upang mahatulang mamatay, at
siya'y ipinako sa krus. Siya pa naman ang inaasahan naming magpapalaya sa
Israel. Hindi lamang iyan. Ikatlong araw na ngayon mula nang mangyari ito,
nabigla kami sa ibinalita ng ilan sa mga babaing kasamahan namin.
Maagang-maaga
raw silang nagpunta sa libingan, at di nila natagpuan ang kanyang bangkay.
Nagbalik sila at ang sabi'y nakakita raw sila ng isang pangitain -- mga anghel
na nagsabing buhay si Hesus. Pumunta rin sa libingan ang ilan sa mga kasama
namin at gayon nga ang natagpuan nila, ngunit hindi nila nakita si
Hesus."
Sinabi
sa kanila ni Hesus, "Kay hahangal ninyo! Ano't hindi ninyo mapaniwalaan
ang lahat ng sinabi ng mga propeta? Hindi ba't ang Mesias ay kailangang magbata
ng lahat ng ito bago niya kamtan ang kanyang marangal na katayuan?" At
ipinaliwanag sa kanila ni Hesus ang lahat ng nasasaad sa Kasulatan tungkol sa
kanyang sarili, simula sa mga aklat ni Moises hanggang sa sinulat ng mga
propeta.
Malapit
na sila sa nayong kanilang patutunguhan, at si Hesus ay waring magpapatuloy pa
ng lakad. Ngunit siya'y pinakapigil-pigil nila. "Tumuloy na po kayo rito
sa amin," anila, "sapagkat palubog na ang araw at dumidilim na."
Kaya't sumama nga siya sa kanila. Nang siya'y kasalo na nila sa hapag, dumampot
siya ng tinapay at nagpasalamat sa Diyos, saka pinaghati-hati at ibinigay sa
kanila.
Nabuksan
ang kanilang paningin at nakita nila si Hesus, subalit ito'y biglang nawala. At
nawika nila, "Kaya pala gayon ang pakiramdam natin habang tayo'y
kinakausap sa daan at ipinapaliwanag sa atin ang mga Kasulatan!"
Noon
di'y tumindig sila at nagbalik sa Jerusalem. Naratnan nilang nagkakatipon ang
Labing-isa at ang ibang mga kasama nila na nag-uusap-usap, "Muli ngang
nabuhay ang Panginoon! Napakita kay Simon!" At isinalaysay naman ng dalawa
ang nangyari sa daan, at kung paano siyang nakilala nang paghati-hatiin niya
ang tinapay.
+
+ + + + + +
Repleksyon:
Alam ba natin na ang Panginoong Jesus ay patuloy na lumalakad
kasama natin—sa ating mga sandali ng tagumpay at, lalo na, sa mga
pinakamabibigat na yugto ng ating buhay?
Sa Ebanghelyo, habang naglalakbay sina Cleopas at ang isa pang
alagad patungong Emmaus, ang Muling Nabuhay na Kristo ay lumapit at nakisabay
sa kanila. Nakipag-usap Siya, nakinig sa kanilang mga saloobin, at nakibahagi
sa kanilang kalungkutan. Ngunit hindi nila Siya nakilala. Para bang sarado ang
kanilang mga mata sa Kanyang presensya. Bakit? Sapagkat ang kanilang pansin ay
nakatuon hindi sa Muling Nabuhay na Kristo na nasa kanilang harapan, kundi sa
alaala ng Kristong nagdusa at namatay sa krus.
Gaano kadalas na tayo rin ay katulad nila?
Pagdating nila sa Emmaus, gabi na, kaya pinilit nilang manatili si
Jesus sa kanila. Habang sila’y nasa hapag, kinuha ni Jesus ang tinapay,
binasbasan ito, pinagputol-putol, at ibinahagi sa kanila. Sa banal na sandaling
iyon, nabuksan ang kanilang mga mata—at nakilala nila Siya. Sa paghahati ng
tinapay, naranasan nila ang presensya ng Muling Nabuhay na Panginoon, tulad ng
Kanyang ginawa sa Huling Hapunan.
Sa ating buhay, maaari rin nating hindi agad makilala si Jesus na
kasama natin. Nalulunod tayo sa ating mga alalahanin, mga pagsubok, at sa mga
pang-araw-araw na gawain. Abala tayo sa pakikipagsapalaran upang mabuhay, kaya
nakakalimutan nating tumingin, makinig, at damhin ang Kanyang presensya sa
ating paligid at sa ating kalooban.
Ngunit nananatiling totoo ito: hindi tayo iniiwan ni Jesus. Siya
ay kasama natin sa ating kalituhan, sa ating mga kabiguan, sa ating tahimik na
pagluha, at maging sa ating mga sandali ng pagdududa. Naroon Siya—matiyagang
naghihintay na Siya’y ating makilala, na Siya’y ating anyayahan, at na tayo’y
pumasok sa mas malalim na ugnayan sa Kanya.
Lahat ng ating pinagsisikapan sa mundong ito ay mawawalan ng
saysay kung hindi ito nakaugat sa isang buhay at personal na ugnayan kay Jesus.
Kung wala tayong kamalayan sa Kanyang nananatiling presensya, maaari nating
makaligtaan ang mismong nagbibigay-kahulugan sa ating paglalakbay.
Nais ng Diyos na lumakad tayo nang malapit sa Kanya—na magkaroon
tayo ng patuloy na kamalayan na Siya ay laging kasama natin, gumagabay,
nagmamahal, at nagpapalakas sa atin, lalo na sa pinakamabibigat na bahagi ng
ating buhay.
Kaya sa araw na ito, sandali tayong huminto at magnilay:
Sa ating pagdaan sa mga pangkaraniwan at mahihirap na sandali ng
ating buhay, tunay ba nating kinikilala na si Jesus ay kasama natin—o masyado
tayong abala kaya hindi natin Siya napapansin?—Marino J. Dasmarinas