Reflection for June 21 Twelfth Sunday in Ordinary Time: Matthew 10:26-33

Gospel: Matthew 10:26-33

Jesus said to the Twelve: "Fear no one. Nothing is concealed that will not be revealed, nor secret that will not be known. What I say to you in the darkness, speak in the light; what you hear whispered, proclaim on the housetops. 

And do not be afraid of those who kill the body but cannot kill the soul; rather, be afraid of the one who can destroy both soul and body in Gehenna. Are not two sparrows sold for a small coin? Yet not one of them falls to the ground without your Father's knowledge. 

Even all the hairs of your head are counted. So do not be afraid; you are worth more than many sparrows. Everyone who acknowledges me before others I will acknowledge before my heavenly Father. But whoever denies me before others, I will deny before my heavenly Father."

+ + + + + + +

Reflection:

Jesus told the apostles as He sent them out to spread the Gospel:

"Fear no one. Nothing is concealed that will not be revealed, nor secret that will not be known. What I say to you in the darkness, speak in the light; what you hear whispered, proclaim on the housetops. And do not be afraid of those who kill the body but cannot kill the soul; rather, be afraid of the one who can destroy both soul and body in Gehenna.” (Matthew 10:26–28).

Jesus’ call not to be afraid is as timely today as it was when He first spoke these words to His apostles. We live in a world filled with uncertainties, challenges, and fears. Many of us worry about what may happen tomorrow, what others may think of us, or what sacrifices may be required of us when we choose to follow the Lord wholeheartedly. 

Yet Jesus gently reminds us that we need not be afraid, for He is always with us. When we place our trust in Him and surrender our lives into His loving hands, we discover a peace that the world cannot give and a courage that only He can provide. 

It is easy for us to profess that we are followers of Christ when everything is going well. However, the true test of discipleship comes when we are called to witness for Him despite difficulties, opposition, rejection, or personal cost. Oftentimes, our witness has limitations. 

We are willing to speak about our faith when it is comfortable and convenient, when it earns approval, or when it benefits us. But when standing for the Gospel requires sacrifice, courage, or perseverance, we may be tempted to remain silent and retreat into the safety of our comfort zones. 

Yet the Lord calls us to something greater. He calls us to be faithful witnesses who trust Him completely. Such courage does not come from our own strength; it flows from a deep and personal relationship with Jesus. 

The more we draw near to Him in prayer, listen to His voice, reflect on His Word, and encounter Him in our daily lives, the more our fears begin to lose their power over us. In His presence, we find the strength to remain faithful even when the road is difficult. 

The apostles understood this truth. Most of them courageously followed Christ until their very last breath. They proclaimed His teachings without fear and remained steadfast in their mission despite persecution and suffering. The martyrs of the Church followed the same path. 

Out of their profound love for Jesus, they willingly shed their blood rather than deny Him. Their lives remind us that faith is not merely something we profess with our lips but something we live with conviction, perseverance, and love. 

Today, the same mission entrusted to the apostles has been entrusted to us. We may not all be called to shed our blood for Christ, but we are all called to witness to Him through our words, our actions, our choices, and the way we love others. Whether in our families, workplaces, communities, or through social media, we are invited to creatively and courageously share the Gospel so that others may come to know the Lord. 

May we never allow fear to silence our faith. Instead, let us place our confidence in Jesus, who walks with us through every trial and challenge. Let us trust that His grace is sufficient for us and that His presence is our strength. As we continue our journey of faith, may we courageously live the Gospel each day, knowing that the Lord who calls us is also the Lord who sustains us. 

Let us prayerfully ask ourselves:What fear is preventing us from fully witnessing for Christ, and are we willing to trust Him enough to step beyond our comfort zones so that others may encounter His love through us?– Marino J. Dasmarinas

Ang Mabuting Balita at Repleksyon Hunyo 21 Ika-12 Linggo sa Karaniwang Panahon: Mateo 10:26-33

Mabuting Balita: Mateo 10:26-33

Noong panahong iyon, sinabi ni Hesus sa kanyang mga apostol, "Huwag kayong matakot sa mga tao. Walang natatago na di malalantad, o nalilihim na di mabubunyag. Ang sinasabi ko sa inyo sa dilim, ulitin ninyo sa liwanag; at ang ibinulong sa inyo ay inyong ipagsigawan. Huwag ninyong katakutan ang pumapatay ng katawan ngunit hindi nakapapatay ng kaluluwa. 

Sa halip, ang katakutan ninyo'y ang nakapapatay ng kaluluwa at katawan sa impyerno. Hindi ba ipinagbibili ang maya ng dalawa isang pera? Gayunman, kahit isa sa kanila'y hindi nahuhulog sa lupa kung hindi kalooban ng inyong Ama. Maging ang buhok ninyo'y bilang na lahat. Kaya huwag kayong matakot; higit kayong mahalaga kaysa libu-libong maya."

"Ang sinumang kumilala sa akin sa harapan ng mga tao ay kikilanlin ko rin naman sa harapan ng aking Amang nasa langit. Ngunit ang magtatwa sa akin sa harapan ng mga tao ay itatatwa ko rin naman sa harapan ng aking Amang nasa Langit."

+ + + + + + +  

Repleksyon:

Sinabi ni Jesus sa mga apostol nang sila ay Kanyang isugo upang ipalaganap ang Mabuting Balita:

"Huwag kayong matakot sa mga tao. Walang natatago na di malalantad, o nalilihim na di mabubunyag. Ang sinasabi ko sa inyo sa dilim, ulitin ninyo sa liwanag; at ang ibinulong sa inyo ay inyong ipagsigawan. Huwag ninyong katakutan ang pumapatay ng katawan ngunit hindi nakapapatay ng kaluluwa. Sa halip, ang katakutan ninyo'y ang nakapapatay ng kaluluwa at katawan sa impyerno.” (Mateo 10:26–28).

Ang panawagan ni Jesus na huwag tayong matakot ay napapanahon para sa ating lahat. Nabubuhay tayo sa isang mundong puno ng kawalang-katiyakan, pagsubok, at mga bagay na nagdudulot ng pangamba. Marami sa atin ang nag-aalala sa maaaring mangyari bukas, sa sasabihin ng ibang tao tungkol sa atin, o sa mga sakripisyong maaaring kailanganin nating harapin bilang mga tagasunod ni Cristo.

Ngunit sa gitna ng lahat ng ito, marahan tayong pinaaalalahanan ni Jesus na huwag matakot sapagkat Siya ay laging kasama natin. Kapag inilalagak natin ang ating buong pagtitiwala sa Kanya at isinusuko ang ating buhay sa Kanyang mapagmahal na mga kamay, natatagpuan natin ang kapayapaang hindi kayang ibigay ng mundo at ang lakas ng loob na Siya lamang ang makapagkakaloob.

Madali para sa atin na sabihing tayo ay mga tagasunod ni Jesus kapag maayos ang lahat ng bagay sa ating buhay. Ngunit ang tunay na pagsubok ng pagiging alagad ay dumarating kapag tayo ay tinatawagan nang magpatotoo para sa Kanya sa kabila ng mga pagsubok, pagtutol, pagtanggi, o anumang kapalit nito.

Kadalasan, may hangganan ang ating pagpapatotoo. Nagiging handa tayong magsalita tungkol sa ating pananampalataya kapag ito ay komportable, madali, o may pakinabang para sa atin. Ngunit kapag nangangailangan na ito ng sakripisyo, katatagan, at tapang, madalas tayong natutuksong manahimik,  magkubli at magsawalangkibo.

Subalit tinatawagan tayo ng Panginoon sa mas mataas na uri ng pagsunod at pananampalataya. Tinatawagan Niya tayong maging matatapat na saksi na lubos na nagtitiwala sa Kanya. Ang ganitong katapangan ay hindi nagmumula sa ating sariling kakayahan kundi sa isang malalim at personal na ugnayan kay Jesus.

Habang tayo ay lumalapit sa Kanya sa panalangin, nakikinig sa Kanyang tinig, nagbubulay sa Kanyang Salita, at nakikipagtagpo sa Kanya sa ating pang-araw-araw na buhay, unti-unting nawawalan ng kapangyarihan ang ating mga takot. Sa Kanyang presensya, natatagpuan natin ang lakas upang manatiling tapat kahit mahirap ang ating pinagdaraanan.

Naunawaan ito ng mga apostol. Karamihan sa kanila ay buong tapang na sumunod kay Cristo hanggang sa kanilang huling hininga. Ipinahayag nila ang Kanyang mga aral nang walang takot at nanatiling matatag sa kanilang misyon sa kabila ng pag-uusig at pagdurusa.

Gayundin ang ginawa ng mga martir ng Simbahan. Dahil sa kanilang dakilang pagmamahal kay Jesus, handa nilang ibinuwis ang kanilang buhay kaysa talikuran Siya. Ipinapaalala sa atin ng kanilang halimbawa na ang pananampalataya ay hindi lamang ipinahahayag sa salita kundi isinasabuhay sa pamamagitan ng katapatan, pagtitiis, at pagmamahal.

Sa ngayon, ang misyong ipinagkatiwala ni Jesus sa mga apostol ay ipinagkakatiwala rin sa atin. Maaaring hindi lahat sa atin ay tinatawagan upang magbuwis ng buhay para kay Cristo, ngunit tayong lahat ay tinatawagan upang maging Kanyang mga saksi sa pamamagitan ng ating mga salita, gawa, pasiya, at paraan ng pagmamahal sa kapwa.

Sa ating mga pamilya, pamayanan, lugar ng trabaho, at maging sa social media, inaanyayahan tayong malikhaing at buong tapang na ibahagi ang Mabuting Balita upang mas marami pang tao ang makakilala at makaranas ng pagmamahal ng Diyos.

Huwag nating hayaang patahimikin ng takot ang ating pananampalataya. Sa halip, ilagak natin ang ating pagtitiwala kay Hesus na patuloy na lumalakad kasama natin sa bawat pagsubok at hamon ng buhay. Magtiwala tayo na sapat ang Kanyang biyaya at ang Kanyang presensya ang ating lakas.

Habang nagpapatuloy tayo sa ating paglalakbay ng pananampalataya, nawa’y mamuhay tayo ayon sa Ebanghelyo nang may tapang at katapatan, sapagkat ang Panginoong tumatawag sa atin ay Siya ring nagbibigay sa atin ng lakas upang magpatuloy.

Sa ating pagninilay ngayon, tanungin natin ang ating mga sarili: Anong takot ang humahadlang sa atin upang lubos na magpatotoo para kay Hesus? Handa ba tayong magtiwala sa Kanya at lumabas sa ating mga komportableng lugar upang sa pamamagitan ng ating buhay ay may mas marami pang makatagpo sa Kanyang pag-ibig at kaligtasan?– Marino J. Dasmarinas

Reflection for June 16 Tuesday of the Eleventh Week in Ordinary Time: Matthew 5:43-48

Gospel: Matthew 5:43-48

Jesus said to his disciples: “You have heard that it was said, You shall love your neighbor and hate your enemy. But I say to you, love your enemies and pray for those who persecute you, that you may be children of your heavenly Father, for he makes his sun rise on the bad and the good, and causes rain to fall on the just and the unjust.   

For if you love those who love you, what recompense will you have? Do not the tax collectors do the same? And if you greet your brothers only, what is unusual about that? Do not the pagans do the same? So be perfect, just as your heavenly Father is perfect.”

+ + + + + + +

Reflection:

What is the supreme act of love? 

It is the willingness to lay down our lives for those we love. But what is the next supreme act of love? It is loving even those who seem unlovable in our eyes. It is keeping the flame of love burning in our hearts for someone who does nothing but hurt us. It is choosing to love when our human instincts tell us to give up, walk away, or seek revenge.

Yet, are we truly capable of following this radical commandment of love from Jesus? If we are honest with ourselves, we know how difficult it is to love those who reject us, misunderstand us, or cause us pain. Take, for example, a spouse who continually hurts us. How can we continue to love such a person? How can we keep praying when our hearts are wounded and weary?

If we focus only on this world and its realities, such love seems impossible. Our human nature often tells us to return hurt for hurt and rejection for rejection. But Jesus calls us to something higher. He invites us to see beyond our present suffering and to view others through His eyes of mercy, compassion, and hope.

We were not created for this world alone. God created us for a greater purpose and an eternal destiny with Him in heaven. As followers of Christ, we are called to love not only those who love us but also those who do not. We are called to pray not only for those who bless us but also for those who hurt us. This kind of love is not merely human—it is divine. It is the love that flows from the heart of Jesus Himself.

What happens when we continue to love our spouse even when love is not returned? What happens when we persevere in prayer for someone’s conversion despite disappointment and discouragement? We may not see immediate results, but God is always at work. In His perfect time, hearts can change, wounds can be healed, and lives can be transformed. The person for whom we pray may eventually come to see the light of Christ and be renewed by His grace.

This is one of the beautiful miracles that Jesus performs in the lives of those who continue to trust in Him. He strengthens those who refuse to give up on love. He sustains those who remain faithful in prayer. He blesses those who choose forgiveness over resentment, hope over despair, and love over hatred.

When we persevere in loving and praying, we become instruments of God's grace. Our steadfast love and faithful prayers may become the very means through which another soul encounters the healing presence of Christ.

May we never underestimate the power of love rooted in God and prayer offered with faith. For what seems impossible to us is always possible with Him.

Is there someone in our lives whom we have stopped loving, stopped praying for, or quietly given up on? Can we ask Jesus for the grace to love that person once again, trusting that His power can accomplish what our hearts alone cannot?– Marino J. Dasmarinas

Ang Mabuting Balita at Repleksyon Hunyo 16 Martes ng Ika-11 Linggo sa Karaniwang Panahon: Mateo 5:43-48

Mabuting Balita: Mateo 5:43-48

Noong panahong iyon, sinabi ni Hesus sa kanyang mga alagad, “Narinig na ninyong sinabi, ‘Ibigin mo ang iyong kaibigan at kapootan mo ang iyong kaaway.’ Ngunit ito naman sabi ko: ibigin ninyo ang mga umuusig sa inyo, upang kayo’y maging tunay na anak ng inyong Amang nasa langit. Sapagkat pinasisikat niya ang araw sa masasama at sa mabubuti, at pinapapatak niya ang ulan sa mga banal at sa mga makasalanan. 

Kung ang mga umiibig sa inyo ang siya lamang ninyo iibigin, ano pang gantimpala ang inyong hihintayin? Hindi ba’t ginagawa rin ito ng mga publikano? At kung ang binabati lamang ninyo’y ang inyong mga kapatid, ano ang nagawa ninyong higit kaysa iba? Ginagawa rin iyon ng mga Hentil! Kaya, dapat kayong maging ganap, gaya ng inyong Amang nasa Langit.” 

+ + + + + + +  

Repleksyon:

Ano ang pinakadakilang pagsasabuhay ng pag-ibig?

Ito ay ang kahandaang ialay ang ating buhay para sa mga mahal natin. Ngunit ano naman ang susunod na pinakadakilang uri ng pag-ibig? Ito ay ang magmahal kahit sa mga taong tila hindi karapat-dapat mahalin sa ating paningin.

Ito ay ang pagpapanatiling nag-aalab ng apoy ng pag-ibig sa ating puso para sa isang taong paulit-ulit tayong sinasaktan. Ito ay ang pagpiling magmahal kahit sinasabi ng ating damdamin na sumuko na, lumayo na, o gumanti na lamang.

Ngunit kaya ba nating sundin ang radikal na utos ng pag-ibig na ito ni Jesus? Kung magiging tapat tayo sa ating sarili, alam nating napakahirap mahalin ang mga taong tumatanggi sa atin, hindi tayo nauunawaan, o patuloy na nagdudulot ng sakit sa atin. Halimbawa, paano natin mamahalin ang isang asawa na patuloy tayong sinasaktan? Paano tayo magpapatuloy sa pananalangin kung sugatan at pagod na ang ating puso?

Kung sa mundong ito lamang tayo nakatuon, tila imposible ang ganitong uri ng pag-ibig. Madalas tayong hikayatin ng ating likas na pagkatao na suklian ang sakit ng panibagong sakit at ang pagtanggi ng panibagong pagtanggi. Ngunit tinatawag tayo ni Jesus sa isang mas mataas na paraan ng pamumuhay. Inaanyayahan Niya tayong tumingin lampas sa ating kasalukuyang pagdurusa at makita ang iba sa pamamagitan ng Kanyang mga mata ng awa, habag, at pag-asa.

Hindi tayo nilikha para sa mundong ito lamang. Nilikha tayo ng Diyos para sa isang mas dakilang layunin at para sa buhay na walang hanggan kasama Niya sa langit. Bilang mga tagasunod ni Hesus, tinatawag tayong mahalin hindi lamang ang mga nagmamahal sa atin kundi maging ang mga hindi nagmamahal sa atin.

Tinatawag din tayong ipanalangin hindi lamang ang mga nagpapala sa atin kundi maging ang mga nakasasakit sa atin. Ang ganitong uri ng pag-ibig ay hindi lamang makatao—ito ay maka-Diyos. Ito ang pag-ibig na nagmumula sa puso mismo ni Jesus.

Ano ang mangyayari kung patuloy nating mamahalin ang ating asawa kahit hindi niya masuklian ang ating pagmamahal? Ano ang mangyayari kung hindi tayo magsasawang ipanalangin ang kanyang pagbabalik-loob sa kabila ng mga kabiguan at pagkadismaya?

Maaaring hindi natin agad makita ang bunga, ngunit ang Diyos ay patuloy na kumikilos. Sa Kanyang tamang panahon, ang mga puso ay maaaring magbago, ang mga sugat ay maaaring maghilom, at ang mga buhay ay maaaring mabago. Ang taong ipinapanalangin natin ay maaaring makakita ng liwanag ni Hesus at mabago ng Kanyang biyaya.

Ito ang isa sa mga kahanga-hangang himalang ginagawa ni Hesus sa buhay ng mga patuloy na nagtitiwala sa Kanya. Pinalalakas Niya ang mga hindi sumusuko sa pag-ibig. Pinatatatag Niya ang mga nananatiling tapat sa pananalangin. Pinagpapala Niya ang mga pumipili ng pagpapatawad kaysa sama ng loob, pag-asa kaysa kawalan ng pag-asa, at pag-ibig kaysa poot.

Kapag nagpapatuloy tayo sa pagmamahal at pananalangin, nagiging kasangkapan tayo ng biyaya ng Diyos. Ang ating matatag na pag-ibig at tapat na panalangin ay maaaring maging daan upang ang isang kaluluwa ay makatagpo ng nakapagpapagaling na presensya ni Hesus.

Nawa'y hindi natin maliitin ang kapangyarihan ng pag-ibig na nakaugat sa Diyos at ng panalanging iniaalay nang may pananampalataya. Sapagkat ang mga bagay na tila imposible para sa atin ay laging posible sa Diyos.

Mayroon ba tayong taong hindi na natin mahal, o hindi na ipinapanalangin dahil sa sakit na idinulot niya sa atin? Handa ba tayong hilingin kay Hesus ang biyayang magmahal muli, magpatawad muli, at manalangin muli para sa taong iyon, nagtitiwalang kaya Niyang baguhin ang isang pusong hindi natin kayang baguhin sa sarili nating lakas?– Marino J. Dasmarinas

Reflection for June 15 Monday of the Eleventh Week in Ordinary Time: Matthew 5:38-42

Gospel: Matthew 5:38-42

Jesus said to his disciples:"You have heard that it was said, An eye for an eye and a tooth for a tooth. But I say to you, offer no resistance to one who is evil. When someone strikes you on your right cheek, turn the other one to him as well. If anyone wants to go to law with you over your tunic, hand him your cloak as well. 

Should anyone press you into service for one mile, go with him for two miles. Give to the one who asks of you, and do not turn your back on one who wants to borrow."

+ + + +  + +

Reflection:

What do we gain by taking revenge on those who have wronged and hurt us? 

Nothing—except deeper wounds, greater hostility, and further division. Revenge may seem to satisfy our desire for justice, but in reality, it often prolongs the pain and perpetuates the cycle of hurt.

Take disagreements and quarrels as an example. When we choose to retaliate for the hurt that has been inflicted upon us, we only fuel a vicious cycle of conflict and resentment with no end in sight. 

This is the fruit of unforgiveness. But what if we choose the higher path—the path of humility and forgiveness? What if, instead of returning hurt for hurt, we respond with mercy and understanding? Then peace can begin to take root, because hatred and bitterness no longer have a place in our hearts.

Being humble is not easy. Forgiving is not easy. Letting go of our desire to retaliate when we have been wounded is not easy. Yet this is precisely the path that Jesus invites us to walk. 

Let us gaze upon Him on the cross and reflect on the wounds that our sins have inflicted upon His sacred body. Despite our failures, He chose to forgive. Despite our unworthiness, He humbled Himself out of love for us. Imagine where we would be today if He had withheld His mercy from us.

The Lord teaches us invaluable lessons about humility and forgiveness—lessons that enable us to build bridges instead of walls, restore relationships instead of destroying them, and bring healing instead of further pain. 

The Gospel message is not difficult to read or understand, but it can be challenging to live. Yet when we reject hostility, embrace humility, and allow Christ to transform our hearts, we become capable of putting His teachings into practice.

May we never forget that every act of forgiveness reflects the heart of Christ and every act of humility draws us closer to Him. As recipients of God's boundless mercy, we are called to extend that same mercy to others.

When we are hurt, rejected, or treated unfairly, will we choose the path of anger and retaliation, or will we allow the love of Christ to move us toward humility, forgiveness, and reconciliation? And if Jesus has forgiven us so completely, what is preventing us from offering that same forgiveness to those who have wounded us?– Marino J. Dasmarinas

Ang Mabuting Balita at Repleksyon Hunyo 15 Lunes ng Ika-11 Linggo sa Karaniwang Panahon: Mateo 5:38-42

Mabuting Balita: Mateo 5:38-42

Noong panahong iyon, sinabi ni Hesus sa mga alagad, "Narinig ninyo na sinabi, 'Mata sa mata at ngipin sa ngipin.' Ngunit ngayo'y sinasabi ko sa inyo: huwag ninyong labanan ang masamang tao. Kung may sumampal sa iyo sa kanang pisngi, iharap mo pa sa kanya ang kabila. 

Kung ipagsakdal ka ninuman upang makuha ang iyong baro, ibigay mo sa kanya pati ang iyong balabal. Kung sapilitang ipapasan sa iyo ng manlulupig ang kanyang dala nang isang kilometro, pasanin mo ito nang dalawang kilometro. Magbigay ka sa nanghihingi sa iyo, at huwag mong pahindian ang nanghihiram sa iyo. 

+ + + + + + +

Repleksyon:

Ano ba ang mapapala natin kung gagantihan natin ang mga taong nagkasala at nakasakit sa atin?

Wala kundi mas malalim na sugat, higit na alitan, at patuloy na pagkakawatak-watak. Maaaring isipin natin na ang paghihiganti ay magbibigay sa atin ng kasiyahan o katarungan, ngunit sa katotohanan, lalo lamang nitong pinahahaba ang sakit at pinaiikot tayo sa walang katapusang siklo ng pagdurusa.

Isipin natin ang mga hindi pagkakaunawaan at pagtatalo. Kapag pinili nating gumanti sa mga taong nakasakit sa atin, lalo lamang nating pinapalala ang hidwaan at samaan ng loob. Ito ang bunga ng kawalan ng pagpapatawad. Ngunit paano kung piliin natin ang mas mataas na landas—ang landas ng pagpapatawad at kapakumbabaan?

Paano kaya kung sa halip na suklian natin ng sakit ang sakit na ating natanggap, piliin nating magpakita ng awa, pag-unawa, at malasakit? Doon magsisimulang manahan ang kapayapaan sa ating mga puso, sapagkat wala nang puwang ang galit.

Hindi madaling maging mapagpakumbaba. Hindi madaling magpatawad. Hindi madaling pigilan ang ating sarili na gumanti kapag tayo ay nasaktan. Ngunit ito mismo ang landas na ipinakikita at ipinapagawa sa atin ni Hesus. Ituon natin ang ating paningin sa Kanya na nakabayubay sa krus at pagnilayan natin ang mga sugat na idinulot ng ating mga kasalanan sa Kanyang banal na katawan.

Sa kabila ng ating mga pagkukulang, pinili Niya tayong patawarin. Sa kabila ng ating pagiging di-karapat-dapat, nagpakumbaba Siya at ibinigay ang Kanyang sarili alang-alang sa atin. Isipin natin: nasaan kaya tayo ngayon kung hindi Niya tayo pinatawad at minahal nang lubos?

Itinuturo sa atin ng Panginoon ang napakahahalagang aral tungkol sa kapakumbabaan at pagpapatawad—mga aral na tumutulong sa atin na magtayo ng mga tulay sa halip na mga pader, maghilom ng mga relasyon sa halip na sirain ang mga ito, at magdala ng pag-asa sa halip na pighati.

Madaling basahin at unawain ang Ebanghelyo, ngunit ang tunay na hamon ay ang isabuhay ito araw-araw. Gayunman, kapag tinanggihan natin ang poot, niyakap ang kapakumbabaan, at hinayaang baguhin ni Hesus ang ating mga puso, nagiging posible para sa atin na maisabuhay ang Kanyang mga turo.

Nawa'y hindi natin malimutan na sa tuwing tayo ay nagpapatawad, ipinakikita natin ang puso ni Hesus. Sa tuwing tayo ay nagpapakumbaba, lalo tayong lumalapit sa Kanya. Bilang mga tumanggap ng walang hanggang awa at habag ng Diyos, tinatawagan din tayong maging daluyan ng awa at habag sa iba.

Kapag tayo ay nasaktan, ginawan ng masama, o hindi makatarungang tinrato, pipiliin ba nating pairalin ang ating galit at paghihiganti, o hahayaan nating manaig ang pag-ibig at pagpapatawad ni Hesus?– Marino J. Dasmarinas

Reflection for June 14 Eleventh Sunday in Ordinary Time: Matthew 9:36—10:8

Gospel: Matthew 9:36—10:8

At the sight of the crowds, Jesus’ heart was moved with pity for them because they were troubled and abandoned, like sheep without a shepherd. Then he said to his disciples, “The harvest is abundant but the laborers are few; so ask the master of the harvest to send out laborers for his harvest.” 

Then he summoned his twelve disciples and gave them authority over unclean spirits to drive them out and to cure every disease and every illness. The names of the twelve apostles are these: first, Simon called Peter, and his brother Andrew; James, the son of Zebedee, and his brother John; Philip and Bartholomew, Thomas and Matthew the tax collector; James, the son of Alphaeus, and Thaddeus; Simon from Cana, and Judas Iscariot who betrayed him. 

Jesus sent out these twelve after instructing them thus, “Do not go into pagan territory or enter a Samaritan town.

Go rather to the lost sheep of the house of Israel. As you go, make this proclamation: ‘The kingdom of heaven is at hand.’ Cure the sick, raise the dead, cleanse lepers, drive out demons. Without cost you have received; without cost you are to give.”

+ + + + + + +

Reflection:

Do we have a heart for the poor?

We are living in difficult times. The global economy is struggling, and the prices of basic commodities continue to rise at an alarming pace. Many workers are losing their jobs because of downsizing and the growing impact of artificial intelligence. Uncertainty surrounds us, and we do not know how long these challenges will last. The poor, who make up a large portion of our society, are becoming poorer each day.

As we look at the realities around us, we cannot help but believe that the heart of Jesus is deeply moved with compassion. He sees every hungry child, every unemployed parent, every family struggling to make ends meet, and every person who feels forgotten and abandoned. The suffering of the poor is not hidden from His eyes, nor is it distant from His heart.

The poor of this world are many, but those who are willing to labor for them and serve them sacrificially are few. There is a great need for compassionate hearts and willing hands. Like the apostles whom Jesus summoned and sent out, those of us who have been blessed with more are being called to help those who have less.

We do not have to look far to find them. They are around us—in our neighborhoods, workplaces, communities, and even within our own circles of family and friends. Many struggle daily just to put food on their tables and provide for their loved ones.

The apostles whom Jesus called were not wealthy or powerful. They were ordinary people—fishermen, a tax collector, and sinners. Yet Jesus chose them, not because of what they possessed, but because they were willing to respond to His call. Their availability mattered more than their ability. Their willingness opened the door for God to work through them in extraordinary ways.

The signs of our times are calling us to listen once again to the voice of Jesus. He invites us to feed the hungry, comfort the afflicted, and share our blessings, no matter how small they may seem. Every act of kindness, every generous gesture, every helping hand extended in love becomes a channel of God's grace to someone in need.

Jesus reminds us: "Without cost you have received; without cost you are to give." Everything we have—our time, talents, resources, opportunities, and blessings—is ultimately a gift from God. We are not merely owners of these gifts; we are stewards entrusted to use them for His glory and for the good of others.

Today, the Lord continues to look upon the crowds with compassion. He continues to see the hungry, the lonely, the discouraged, and the poor. He also looks upon us and asks whether we are willing to become His hands, His feet, and His heart in a world that is hurting.

As we kneel before the Lord in prayer, let us honestly examine our hearts. Are we attentive to the cries of the poor? Are we willing to share what God has entrusted to us? Are we ready to respond when Jesus calls us to serve those in need?

If Jesus were to place a hungry person, a struggling family, or a needy neighbor before us today, would we recognize His presence in them—and would we be willing to give freely, love generously, and serve wholeheartedly as He has first loved us?— Marino J. Dasmarinas

Ang Mabuting Balita at Repleksyon Hunyo 14 Ika-11 Linggo sa Karaniwang Panahon: Mateo 9:36—10:8

Mabuting Balita: Mateo 9:36-10:8

Noong panahong iyon, nilibot ni Hesus ang mga bayan at nayon at nagturo sa mga sinagoga. Ipinangaral niya ang Mabuting Balita tungkol sa paghahari ng Diyos, at pinagaling ang mga may sakit, anuman ang kanilang karamdaman.  

Nang makita niya ang napakaraming tao, nahabag siya sa kanila sapagkat sila’y lito at lupaypay, parang mga tupang walang pastol. Kaya’t sinabi niya sa kanyang mga alagad, “Sagana ang anihin, ngunit kakaunti ang mag-aani. Idalangin ninyo sa may-ari ng anihin na magpadala siya ng mga manggagawa sa kanyang anihin.” 

Tinipon ni Hesus ang labindalawang alagad at binigyan ng kapangyarihang magpalayas ng masasamang espiritu at magpagaling ng mga may karamdaman. Ito ang pangalan ng labindalawang apostol: si Simon na tinatawag na Pedro at si Andres na kanyang kapatid; sina Santiago at Juan na mga anak ni Zebedeo; sina Felipe at Bartolome; si Tomas, at si Mateo na publikano; si Santiago na anak ni Alfeo, at si Tadeo; si Simong makabayan at si Judas Iscariote, ang nagkanulo kay Hesus. 

Ang labindalawang ito’y sinugo ni Hesus at kanyang pinagbilinan: “Huwag kayong pupunta sa lugar ng mga Hentil, o sa alinmang bayan ng mga Samaritano. Sa halip ay hanapin ninyo ang mga nawawalang tupa ng sambahayan ng Israel. Humayo kayo at ipangaral ninyo na malapit nang maghari ang Diyos.” 

Pagalingin ninyo ang mga maysakit at buhayin ang mga patay. Pagalingin ninyo ang mga ketongin at palayasin ang mga demonyo. Yamang tumanggap kayo nang walang bayad, magbigay naman kayo nang walang bayad.” 

+ + + + + + +  

Repleksyon:

May puso ba tayo para sa mga mahihirap?

Nabubuhay tayo sa mga panahong puno ng pagsubok. Nahaharap sa paghina ang pandaigdigang ekonomiya, at patuloy na tumataas ang presyo ng mga pangunahing bilihin sa nakababahalang bilis. Marami sa ating mga kababayan ang nawawalan ng trabaho dahil sa pagbabawas ng manggagawa at sa lumalawak na impluwensya ng artificial intelligence.

Napapaligiran tayo ng kawalang-katiyakan, at hindi natin alam kung kailan matatapos ang mga hamong ito. Samantala, ang mga dukha, na bumubuo ng malaking bahagi ng ating lipunan, ay lalo pang naghihirap sa bawat pagdaan ng araw.

Habang minamasdan natin ang mga katotohanang ito, hindi natin maiwasang isipin na ang puso ni Jesus ay lubhang naaantig ng habag at pagmamahal para sa atin. Nakikita Niya ang bawat batang nagugutom, bawat magulang na walang trabaho, bawat pamilyang hirap na maitawid ang pang-araw-araw na pangangailangan, at bawat taong nakakaramdam na sila ay nalimutan at napabayaan. Hindi lingid sa Kanyang paningin ang pagdurusa ng mga dukha, at hindi rin ito malayo sa Kanyang puso.

Napakarami ng mga dukha sa mundong ito, ngunit kakaunti ang mga taong handang maglingkod at magsakripisyo para sa kanila. Malaki ang pangangailangan para sa mga pusong mahabagin at mga kamay na handang tumulong. Tulad ng mga apostol na tinawag at isinugo ni Jesus, tayong pinagpala nang higit sa buhay ay inaanyayahan ding tumulong sa mga kapatid nating higit na nangangailangan.

Hindi natin kailangang lumayo upang makita sila. Nasa ating mga pamayanan, lugar ng trabaho, mga komunidad, at maging sa loob ng ating sariling pamilya at mga kaibigan. Marami sa kanila ang araw-araw na nakikipaglaban upang may maihain lamang na pagkain sa hapag at maitaguyod ang kanilang mga mahal sa buhay.

Ang mga apostol na tinawag ni Jesus ay hindi mayayaman o makapangyarihan. Sila ay mga karaniwang tao—mga mangingisda, isang maniningil ng buwis, at mga makasalanan. Gayunman, pinili sila ni Jesus hindi dahil sa kanilang mga ari-arian o kakayahan, kundi dahil handa silang tumugon sa Kanyang tawag.

Mas mahalaga sa Panginoon ang kanilang pagiging bukas at handa kaysa sa kanilang mga kakayahan. Dahil sa kanilang pagtugon, nakagawa ang Diyos ng mga dakilang bagay sa pamamagitan nila.

Ang mga palatandaan ng ating panahon ay muling nananawagan sa atin na pakinggan ang tinig ni Jesus. Inaanyayahan Niya tayong pakainin ang nagugutom, aliwin ang mga nagdurusa, at ibahagi ang ating mga biyaya gaano man kaliit ang mga ito sa ating paningin. Ang bawat kabutihan, bawat bukas-palad na pagkilos, at bawat kamay na inaabot natin nang may pagmamahal ay nagiging daluyan ng biyaya ng Diyos para sa isang taong nangangailangan.

Ipinaaalala sa atin ni Jesus: “Tinanggap ninyo nang walang bayad, kaya magbigay rin kayo nang walang bayad.” Ang lahat ng mayroon tayo—ang ating oras, talento, kakayahan, oportunidad, at mga pagpapala—ay kaloob ng Diyos. Hindi tayo mga may-ari lamang ng mga ito; tayo ay mga katiwalang pinagkatiwalaan upang gamitin ang mga biyayang ito para sa Kanyang kaluwalhatian at para sa kapakanan ng ating kapwa.

Hanggang ngayon, patuloy na tinitingnan ng Panginoon ang napakaraming taong nangangailangan nang may habag at pagmamahal. Nakikita Niya ang mga nagugutom, nalulungkot, pinanghihinaan ng loob, at nabubuhay sa kahirapan.

At habang nakatingin Siya sa kanila, nakatingin din Siya sa atin at tinatanong kung handa ba tayong maging Kanyang mga kamay, mga paa, at puso sa isang mundong sugatan at nangangailangan ng pag-asa.

Habang tayo ay lumuluhod sa panalangin, suriin nating mabuti ang ating mga puso. Naririnig ba natin ang daing ng mga dukha? Handa ba nating ibahagi ang mga biyayang ipinagkatiwala sa atin ng Diyos? Bukas ba tayo na tumugon kapag tinatawag tayo ni Jesus upang maglingkod sa mga nangangailangan?

Kung ilalagay ni Jesus sa ating harapan ngayon ang isang taong nagugutom, isang pamilyang naghihirap, o isang kapitbahay na nangangailangan ng tulong, makikilala kaya natin Siya sa kanilang katauhan?

 At higit sa lahat, magiging handa kaya tayong magmahal nang mas bukas-palad, magbahagi nang walang pag-aatubili, at maglingkod nang buong puso tulad ng walang hanggang pagmamahal na unang ipinadama Niya sa atin?—Marino J. Dasmarinas

Reflection for Saturday June 13 Memorial of The Immaculate Heart of the Blessed Virgin Mary: Luke 2:41-51

Gospel: Luke 2:41-51

Each year Jesus’ parents went to Jerusalem for the feast of Passover, and when he was twelve years old, they went up according to festival custom. After they had completed its days, as they were returning, the boy Jesus remained behind in Jerusalem, but his parents did not know it. 

Thinking that he was in the caravan, they journeyed for a day and looked for him among their relatives and acquaintances, but not finding him, they returned to Jerusalem to look for him. After three days they found him in the temple, sitting in the midst of the teachers, listening to them and asking them questions, and all who heard him were astounded at his understanding and his answers. 

When his parents saw him, they were astonished, and his mother said to him, “Son, why have you done this to us? Your father and I have been looking for you with great anxiety.” And he said to them, “Why were you looking for me? Did you not know that I must be in my Father’s house?” But they did not understand what he said to them. He went down with them and came to Nazareth, and was obedient to them; and his mother kept all these things in her heart.

+ + + + + + +

Reflection:

The story is told of an octogenarian mother who was placed by her children in a home care facility. After two years there, she passed away. When her remaining belongings were turned over to her children, they discovered a daily journal she had written.

Its pages were filled with prayers, hopes, and deep longing for her children and grandchildren. Even in her loneliness and separation, her heart remained fixed on those she loved. Day after day, she remembered them before God, carrying them in her thoughts and prayers.

When Jesus went missing, the one most deeply affected was the Blessed Mother. Mary's anguish is very evident in the Gospel. Why was this so? It is because mothers carry us in their wombs for nine months. Even before we are born, they are already nourishing us, caring for us, and loving us. A mother's love begins long before our first breath and continues throughout her life.

The Blessed Virgin Mary cared for Jesus from His conception and birth until His death. There existed an unbreakable bond between the Blessed Mother and her Son, Jesus. Within the Immaculate Heart of Mary dwelt a profound love that only a mother can give to her child. She watched over Him, worried about Him, rejoiced with Him, suffered with Him, and remained faithful to Him even at the foot of the Cross.

Like the Blessed Mother, all mothers keep their children close to their hearts. They continually pray for us, think about us, and long for our well-being. We may not always hear their prayers or see their sacrifices. Often, their love is expressed in quiet ways—in their concern, their sleepless nights, their constant remembrance of us, and their unwavering hope that we will be safe, happy, and close to God.

If we could look into their hearts, we would find love, care, concern, and longing for their children. Such is the enduring and selfless love of a mother—a love that reflects, however imperfectly, the tender and faithful love of God for each one of us.

Today, let us pause and thank God for the gift of our mothers and for all those who have loved, nurtured, and prayed for us throughout our lives. Let us not take their love for granted. Instead, may we cherish them, honor them, and respond to their love with gratitude and affection while we still have the opportunity.

As we reflect on Mary's love for Jesus and the love our own mothers have shown us, let us ask ourselves: Do we truly appreciate the sacrifices, prayers, and love that have been poured into our lives, and what concrete step will we take today to show our gratitude before it is too late? —Marino J. Dasmarinas 

Ang Mabuting Balita at Repleksyon Sabado Hunyo 13 Paggunita sa Kalinis-linisang Puso ng Birheng Maria: Lucas 2:41-51

Mabuting Balita: Lucas 2: 41-51

Taun-taon tuwing pista ng Paskuwa, ang mga magulang ni Jesus ay pumupunta sa Jerusalem. At nang labindalawang taon na siya, pumaroon sila gaya ng dati nilang ginagawa. Pagkatapos ng pista, sila'y umuwi na. Nagpaiwan si Jesus sa Jerusalem ngunit hindi ito napansin ng kanyang mga magulang. 

Sa pag-aakala ng isa na si Jesus ay kasama ng isa, nagpatuloy sila sa maghapong paglalakbay. Nang malaman nilang hindi siya kasama, siya'y hinanap nila sa kanilang mga kamag-anak at kakilala. Hindi nila siya matagpuan, kaya't bumalik sila sa Jerusalem upang doon hanapin. At nang ikatlong araw, natagpuan nila si Jesus sa loob ng templo, nakaupong kasama ng mga guro. 

Nakikinig siya sa kanila at nagtatanong, at ang lahat ng nakarinig sa kanya ay namangha sa kanyang katalinuhan. Nagtaka rin ang kanyang mga magulang nang siya'y makita. Sinabi ng kanyang ina, "Anak, bakit naman ganyan ang ginawa mo sa amin? Balisang-balisa na kami ng iyong ama sa paghahanap sa iyo." Sumagot siya, "Bakit po ninyo ako hinahanap? Hindi ba ninyo alam na ako'y dapat na nasa bahay ng aking Ama?" Ngunit hindi nila nauunawaan ang pananalitang ito.

Siya'y umuwing kasama nila sa Nazaret, at naging isang masunuring anak. Ang lahat ng bagay na ito ay iningatan ng kanyang ina sa kanyang puso. 

+ + + + + + +

Repleksyon:

May isang kuwento tungkol sa isang walumpung taong gulang na ina na dinala ng kanyang mga anak sa isang home care facility. Makalipas ang dalawang taon, siya ay pumanaw. Nang ibigay sa kanyang mga anak ang mga natitira niyang gamit, natagpuan nila ang isang notebook na araw-araw niyang sinusulatan.

Ang bawat pahina nito ay puno ng kanyang mga panalangin, mga pag-asa, at matinding pananabik para sa kanyang mga anak at mga apo. Sa kabila ng kanyang pag-iisa at pagkakalayo sa kanila, ang kanyang puso ay nanatiling nakatuon sa mga mahal niya sa buhay. Araw-araw niya silang inaalala at ipinagdarasal sa Panginoon.

Nang mawala si Jesus at hindi agad matagpuan, ang lubhang nasaktan at nabalisa ay ang Mahal na Birheng Maria. Maliwanag na makikita sa Ebanghelyo ang kanyang matinding pag-aalala at pagdurusa. Bakit nga ba ganoon na lamang ang kanyang naramdaman?

Sapagkat tulad ng lahat ng ina, dinala niya si Jesus sa kanyang sinapupunan, inalagaan, minahal, at kinalinga mula pa sa simula ng Kanyang buhay. Ganyan din ang ating mga ina. Bago pa man tayo maisilang, tayo ay kanilang inaaruga, pinangangalagaan, at minamahal.

Inalagaan ng Mahal na Birheng Maria si Jesus mula sa Kanyang paglilihi, kapanganakan, hanggang sa Kanyang kamatayan. May isang buklod ng pagmamahal na hindi kailanman mapuputol sa pagitan ng isang ina at ng kanyang anak.

Sa Kalinis-linisang Puso ni Maria nanahan ang isang dakila at wagas na pag-ibig na tanging isang ina lamang ang makapagbibigay. Sinamahan niya si Jesus sa Kanyang mga kagalakan, pagdurusa, at mga pagsubok. Nanatili siyang tapat at mapagmahal hanggang sa paanan ng Krus.

Katulad ng Mahal na Ina, ang ating mga ina ay patuloy na nagdadala sa atin sa kanilang mga puso. Hindi sila nagsasawang ipagdasal tayo, isipin ang ating kapakanan, at hangarin ang pinakamabuti para sa atin. Maaaring hindi natin palaging nakikita o naririnig ang kanilang pagmamahal, ngunit ito ay naipapakita sa kanilang mga sakripisyo, mga gabing walang tulog, mga tahimik na pag-aalala, at walang sawang pananalangin para sa atin.

Kung mabubuksan lamang natin ang kanilang mga puso, matatagpuan natin doon ang pag-ibig, malasakit, pag-aaruga, at pananabik para sa kanilang mga anak. Tunay ngang kahanga-hanga ang pagmamahal ng isang ina—isang pagmamahal na sumasalamin sa mapagkalinga at tapat na pag-ibig ng Diyos para sa bawat isa sa atin.

Sa araw na ito, maglaan tayo ng sandali upang pasalamatan ang Diyos para sa biyaya ng ating mga ina at ng lahat ng taong naging instrumento ng Kanyang pagmamahal sa ating buhay. Huwag nating ipagwalang-bahala ang kanilang mga sakripisyo at panalangin. Habang may pagkakataon pa, ipadama natin sa kanila ang ating pagmamahal, pasasalamat, at pagpapahalaga.

Habang pinagninilayan natin ang pagmamahal ng Mahal na Birheng Maria kay Jesus at ang pagmamahal ng ating sariling mga ina sa atin, itanong natin sa ating mga sarili: Naipapakita ba natin ang taos-pusong pasasalamat sa mga taong walang sawang nagmahal, nagsakripisyo, at nanalangin para sa atin, o hihintayin pa nating mawala sila bago natin mapagtanto kung gaano sila kahalaga sa ating buhay?—Marino J. Dasmarinas

Reflection for Friday June 12 Solemnity of the Most Sacred Heart of Jesus: Matthew 11:25-30

Gospel: Matthew 11:25-30

At that time Jesus exclaimed: "I give praise to you, Father, Lord of heaven and earth, for although you have hidden these things from the wise and the learned you have revealed them to little ones. Yes, Father, such has been your gracious will.

All things have been handed over to me by my Father. No one knows the Son except the Father, and no one knows the Father except the Son and anyone to whom the Son wishes to reveal him.

"Come to me, all you who labor and are burdened, and I will give you rest. Take my yoke upon you and learn from me, for I am meek and humble of heart; and you will find rest for yourselves. For my yoke is easy, and my burden light."

+ + + +  + +

Reflection:

Do we want to grow in faith?

God asks only one thing of us: the virtue of humility. Humility is the foundation upon which a deep and living faith is built. It is the quiet confidence that enables us to trust God completely, just as a little child trusts his or her loving parents. It is the willingness to surrender our plans, our understanding, and even our desires to the wisdom and love of God.

Humility means not questioning God's ways when they differ from our own expectations. There are moments when His plans may not be what we would have chosen for ourselves. At times, His path may lead us through uncertainty, suffering, or waiting.

Yet humility teaches us to believe that God sees what we cannot see and knows what is best for us. With trusting hearts, we bow before His divine will and allow Him to lead us where He wants us to go.

But how do we know the will of God? We must remain humble at all times, for it is through humility that we are able to discern His voice and recognize His guidance. A humble heart is open, teachable, and attentive to God's promptings. Without humility, we become absorbed in our own desires and plans, making it difficult to hear what God is saying to us.

Who are those who come to Jesus seeking relief from the burdens of this world? Who sincerely ask Him to help carry their heavy loads? Who find true rest in Him alone? They are the humble. Aware of their weakness and need for God, they come before Him with trusting hearts.

They do not rely solely on their own strength but place their confidence in His mercy and love. In return, Jesus gives them peace amid their struggles, strength amid their trials, and comfort amid their sorrows. In Him, they find the rest that the world can never give.

During this Solemnity of the Most Sacred Heart of Jesus, let us contemplate the humility and gentleness of His Sacred Heart. Though He is Lord and Savior, He came among us meek and humble, inviting us to learn from Him.

Let us pray that our Lord may transform our hearts so that they may become more like His humble and loving Heart. May He remove our pride, soften our stubbornness, and teach us to trust Him more fully each day.

For humility is the gateway to a deeper knowledge of Jesus. It opens our hearts to His presence, His grace, and His transforming love. The more humble we become, the more room we make for Christ to dwell within us and shape us into the people He calls us to be.

Today, let us honestly examine our hearts. Are we willing to surrender our own plans and trust God's will, even when we do not fully understand it? Are we humble enough to come before Jesus with empty hands, allowing Him to fill us with His peace, His wisdom, and His love?

Are we humble enough to let the Sacred Heart of Jesus transform our hearts, or are we still holding on to the pride that keeps us from fully belonging to Him?— Marino J. Dasmarinas

Ang Mabuting Balita at Repleksyon Biyernes Hunyo 12 Dakilang Kapistahan ng Kamahal-mahalang Puso ni Hesus: Mateo 11:25-30

Mabuting Balita: Mateo 11:25-30

Noong panahong iyon, sinabi ni Jesus, "Pinasasalamatan kita, Ama, Panginoon ng langit at lupa, sapagkat inilihim mo ang mga bagay na ito sa marurunong at matatalino at inihayag sa mga may kaloobang tulad ng sa bata. Oo, Ama, sapagkat gayon ang ikinalulugod mo.

"Ibinigay sa akin ng aking Ama ang lahat ng bagay. Walang nakakikilala sa Anak kundi ang Ama, at walang nakakikilala sa Ama kundi ang Anak at yaong marapating pagpahayagan ng Anak.

"Lumapit kayo sa akin, kayong lahat na napapagal at; nabibigatan sa inyong pasanin, at kayo'y pagpapahingahin ko. Pasanin ninyo ang aking pamatok, at mag-aral kayo sa akin; ako'y maamo at mababang-loob, at makasusumpong kayo ng kapahingahan para sa inyong kaluluwa. Sapagkat maginhawang dalhin ang aking pamatok, at magaan ang pasaning ibibigay ko sa inyo." 

+ + + + + + +   

Repleksyon:

Nais ba nating lumago sa ating pananampalataya?

Iisa lamang ang hinihingi ng Diyos sa atin: ang katagian ng pagpapakumbaba. Ang pagpapakumbaba ang pundasyon ng isang malalim at buhay na pananampalataya. Ito ang tahimik na pagtitiwala sa Diyos, tulad ng pagtitiwala ng isang munting bata sa kanyang mga magulang. Ito rin ang kahandaang isuko ang ating mga plano, pangarap, at sariling kagustuhan upang sundin ang karunungan at kalooban ng Diyos.

Ang pagiging mapagpakumbaba ay nangangahulugang hindi natin kinukuwestiyon ang mga pamamaraan ng Diyos kapag ang mga ito ay naiiba sa ating inaasahan. May mga pagkakataong ang Kanyang mga plano ay hindi katulad ng mga planong nais sana natin para sa ating sarili. Kung minsan, dinadala Niya tayo sa landas ng paghihintay, pagsubok, o pagtitiis. 

Ngunit itinuturo sa atin ng pagpapakumbaba na magtiwala na nakikita ng Diyos ang hindi natin nakikita at nalalaman Niya ang pinakamabuti para sa atin. Kaya't buong pagtitiwala nating isinusuko ang ating sarili sa Kanyang banal na kalooban at hayaan Siyang akayin tayo saanman Niya nais.

Ngunit paano natin malalaman ang kalooban ng Diyos? Kailangan tayong manatiling mapagpakumbaba sa lahat ng pagkakataon sapagkat sa pamamagitan lamang ng pagpapakumbaba nagiging malinaw sa atin ang Kanyang tinig at patnubay.

Ang pusong mapagpakumbaba ay bukas, handang matuto, at sensitibo sa mga pahiwatig ng Diyos. Kapag kulang tayo sa pagpapakumbaba, madali tayong malunod sa ating sariling mga hangarin at plano, kaya mahihirapan tayong marinig ang tinig ng Panginoon.

Sino ang mga lumalapit kay Jesus upang makahingi ng kagaanan mula sa mga pasanin ng mundong ito? Sino ang taimtim na humihiling sa Kanya na tulungan silang buhatin ang kanilang mabibigat na dalahin? Sino ang nakasusumpong ng tunay na kapahingahan sa Kanya?

Sila ang mga mapagpakumbaba. Batid nila ang kanilang kahinaan at pangangailangan sa Diyos kaya lumalapit sila sa Kanya nang may pagtitiwala. Hindi sila umaasa lamang sa kanilang sariling lakas kundi inilalagak nila ang kanilang pag-asa sa Kanyang awa at pag-ibig.

Bilang kapalit, ipinagkakaloob ni Jesus ang kapayapaan sa gitna ng mga pagsubok, lakas sa panahon ng kahinaan, at kaaliwan sa oras ng kalungkutan. Sa Kanya nila natatagpuan ang kapahingahang hindi maibibigay ng mundo.

Sa pagdiriwang natin ng Dakilang Kapistahan ng Kamahal-mahalang Puso ni Jesus, magnilay tayo sa Kanyang kababaang-loob at kaamuan. Bagama't Siya ang ating Panginoon at Tagapagligtas, pinili Niyang lumapit sa atin nang may kababaang-loob at inanyayahan Niya tayong matuto mula sa Kanya.

Ipanalangin natin na baguhin ng Panginoon ang ating mga puso upang maging higit na katulad ng Kanyang mapagpakumbaba at mapagmahal na Puso. Nawa'y alisin Niya ang ating kapalaluan, palambutin ang ating matitigas na puso, at turuan tayong magtiwala sa Kanya nang higit pa sa bawat araw.

Ang pagpapakumbaba ang daan tungo sa mas malalim na pagkakilala kay Jesus. Binubuksan nito ang ating mga puso sa Kanyang presensya, biyaya, at pag-ibig. Habang lalo tayong nagiging mapagpakumbaba, lalo nating binibigyan ng puwang si Kristo na manahan sa ating buhay at hubugin tayo ayon sa Kanyang kalooban.

Sa araw na ito, suriin nating mabuti ang ating mga puso. Handa ba tayong isuko ang ating sariling mga plano at magtiwala sa kalooban ng Diyos kahit hindi natin ito lubos na nauunawaan? Handa ba tayong lumapit kay Jesus nang may pusong mapagpakumbaba upang mapuno Niya tayo ng Kanyang kapayapaan, karunungan, at pag-ibig?

Sa harap ng Kamahal-mahalang Puso ni Jesus, handa ba nating iwanan ang ating kapalaluan at lubusang magpasakop sa Kanya, o patuloy pa rin ba tayong kumakapit sa ating sarili at isinasara ang ating puso sa biyayang nais Niyang ibuhos sa atin?— Marino J. Dasmarinas

Reflection for Thursday June 11 Memorial of Saint Barnabas, Apostle: Matthew 10:7-13

Gospel: Matthew 10:7-13

(Jesus said to the twelve disciples) As you go, make this proclamation: ‘The kingdom of heaven is at hand.’ Cure the sick, raise the dead, cleanse lepers, drive out demons. Without cost you have received; without cost you are to give. Do not take gold or silver or copper for your belts; no sack for the journey, or a second tunic, or sandals, or walking stick.

The laborer deserves his keep. Whatever town or village you enter, look for a worthy person in it, and stay there until you leave. As you enter a house, wish it peace. If the house is worthy, let your peace come upon it; if not, let your peace return to you. 

+ + + +  + + +

Reflection:

The story is told of a woman who could not seem to throw away the old things in her house. According to her, she refused to dispose of anything because each item held sentimental value. As the years passed, her house became filled with clutter and dirt caused by the many unnecessary things she had accumulated.

If we are honest with ourselves, do we not sometimes do the same? We may not all fill our homes with unused possessions, but how often do we hold on to things that no longer help us grow—material possessions, unhealthy attachments, past hurts, regrets, or worldly desires? Instead of bringing us peace, they often clutter our hearts, burden our minds, and complicate our lives.

A simple life often leads to fewer problems, while a complicated life often brings unnecessary worries and struggles. The question we need to ask ourselves is this: Are we living the simple life that God desires for us?

Jesus was undoubtedly an advocate of simple living. This is evident in our Gospel today when He instructed the Twelve Apostles as He commissioned them for their mission: “Do not take gold or silver or copper for your belts; no sack for the journey, or a second tunic, or sandals, or walking stick” (Matthew 10:9–10). Through these words, Jesus teaches us to trust more in God's providence than in material security. He reminds us that our true wealth is not found in what we possess but in our relationship with Him.

One of the best ways for us to live is to embrace simplicity. As we choose a simpler way of life, we often discover greater freedom, deeper peace, and a stronger dependence on God. We become less distracted by the things of this world and more attentive to the things that truly matter—our faith, our family, our relationships, and our service to others.

Yet many of us fail to realize that some of the burdens we carry are the result of our own complicated lifestyles. We sometimes create pressures for ourselves by constantly wanting more, accumulating more, and worrying more. The life we live is largely shaped by the choices we make each day. When we allow unnecessary things to occupy our hearts and lives, we leave less room for God's presence and guidance.

Let us therefore imitate Jesus, who lived a simple, humble, and uncomplicated life. Let us ask the Lord for the grace to let go of whatever keeps us from following Him more closely. May we learn to be content with what we have, grateful for what God provides, and focused on the treasures that never fade.

Today, let us prayerfully examine our hearts: What unnecessary possessions, attachments, habits, worries, or desires are cluttering our lives and preventing us from drawing closer to God? Are we willing to let go of them so that Christ may become the greatest treasure in our hearts?– Marino J. Dasmarinas

Ang Mabuting Balita at Repleksyon Huwebes Hunyo 11 Paggunita kay San Bernabe, apostol: Mateo 10:7-13

Mabuting Balita: Mateo 10:7-13

Noong panahong iyon, sinabi ni Hesus sa kanyang mga apostol, “Humayo kayo at ipangaral ninyo na malapit nang maghari ang Diyos. Pagalingin ninyo ang mga maysakit at buhayin ang mga patay. Pagalingin ninyo ang mga katengon at palayasin ang mga demonyo. 

Yamang tumanggap kayo nang walang bayad, magbigay naman kayo nang walang bayad. Huwag kayong magdala ng salapi—maging ginto, pilak o tanso—sa inyong mga lukbutan. Huwag din kayong magdala ng supot sa inyong paglalakbay, ni bihisan, pampalit na panyapak, o tungkod; sapagkat ang manggagawa ay may karapatan sa kanyang ikabubuhay. 

“At saanmang bayan o nayon kayo dumating, humanap kayo ng taong karapat-dapat pakituluyan, at manatili kayo roon habang kayo’y nasa lugar na iyon. Pagpasok ninyo sa bahay, sabihin ninyo, ‘Maghari nawa ang kapayapaan sa bahay na ito!’ Kung karapat-dapat ang mga tao sa bahay na iyon, panatilihin ninyo sa kanila ang inyong bati. Ngunit kung hindi, bawiin ninyo ito.”

+ + + + + + +

Repleksyon:

May isang kuwento tungkol sa isang babae na hindi magawang itapon ang mga lumang bagay sa kanyang bahay. Ayon sa kanya, ayaw niyang itapon ang alinman sa mga ito sapagkat bawat isa ay may nakapaloob na alaala at sentimental na halaga. Sa paglipas ng mga taon, napuno ang kanyang tahanan ng mga kalat at dumi dahil sa napakaraming bagay na naipon niya na hindi naman na kailangan.

Kung susuriin natin ang ating mga sarili, hindi ba't may pagkakatulad din tayo sa kanya? Maaaring hindi man tayo nag-iipon ng napakaraming gamit, ngunit madalas ba tayong kumakapit sa mga bagay na hindi na nakatutulong sa ating paglago bilang mga anak ng Diyos—mga materyal na bagay, hindi mabubuting kinagawian, mga sugat ng nakaraan, sama ng loob, labis na pag-aalala, o mga makamundong hangarin? Sa halip na magbigay ng kapayapaan, nagiging pasanin ang mga ito sa ating puso at isip at nagpapakumplikado sa ating buhay.

Ang simpleng pamumuhay ay kadalasang nagdudulot ng higit na kapayapaan, samantalang ang magulong at masalimuot na pamumuhay ay madalas na nagbubunga ng maraming suliranin at alalahanin. Kaya mahalagang tanungin natin ang ating mga sarili: Namumuhay ba tayo ayon sa payak o simple na pamumuhay na ninanais ng Diyos para sa atin?

Walang pag-aalinlangan na si Jesus ay huwaran ng payak na pamumuhay. Makikita natin ito sa Ebanghelyo ngayon nang isugo Niya ang Labindalawang Apostol sa kanilang misyon at sinabi: “Huwag kayong magdala ng ginto, pilak o tanso sa inyong mga sinturon; huwag rin ng sisidlan para sa paglalakbay, o ekstrang tunika, o sandalyas, o tungkod” (Mateo 10:9–10).

Sa pamamagitan ng mga salitang ito, itinuturo sa atin ni Jesus na higit tayong magtiwala sa mapagkalingang pag-aaruga ng Diyos kaysa sa mga bagay na materyal. Ipinapaalala Niya na ang tunay nating kayamanan ay hindi nasusukat sa dami ng ating pag-aari kundi sa lalim ng ating pakikipag-ugnayan sa Kanya.

Isa sa pinakamabuting paraan ng pamumuhay ay ang yakapin ang kasimplehan. Kapag pinili nating mamuhay nang payak, mas nararanasan natin ang tunay na kalayaan, mas malalim na kapayapaan, at higit na pagtitiwala sa Diyos.

Hindi tayo madaling natatangay ng mga bagay ng mundong ito, kundi higit nating napahahalagahan ang mga bagay na tunay na mahalaga—ang ating pananampalataya, pamilya, pakikipagkapwa, at paglilingkod sa iba.

Gayunman, hindi natin laging namamalayan na ang ilan sa mga pasaning dinadala natin ay bunga rin ng ating sariling mga pagpili at masalimuot na pamumuhay. Madalas tayong nagkakaroon ng labis na alalahanin dahil sa walang tigil na paghahangad ng higit pa, pag-iipon ng higit pa, at pag-aalala ng higit pa.

Ang uri ng buhay na ating tinatahak ay malaki ang kaugnayan sa mga pasyang ginagawa natin araw-araw. Kapag pinahintulutan nating punuin ng mga hindi kinakailangang bagay ang ating puso at buhay, nababawasan ang puwang para sa presensya at pagkilos ng Diyos sa atin.

Kaya't tularan natin si Jesus na namuhay nang simple, mapagpakumbaba, at walang komplikasyon. Hilingin natin sa Panginoon ang biyayang bumitaw sa anumang humahadlang sa atin upang higit Siyang masundan. Matuto sana tayong masiyahan sa kung ano ang mayroon tayo, magpasalamat sa mga biyayang ipinagkakaloob Niya, at ituon ang ating pansin sa mga kayamanang hindi kailanman kukupas.

Sa katahimikan ng ating puso ngayon, pagnilayan natin ito: Ano ang mga bagay, pagnanasa, pag-aalala, o mga kinagawiang patuloy nating kinakapitan na naglalayo sa atin sa Diyos? Handa ba tayong bitawan ang mga ito upang si Kristo lamang ang maging pinakadakilang kayamanan ng ating puso?– Marino J. Dasmarinas