Reflection for October 5 Monday of the Twenty-seventh Week in Ordinary Time: Luke 10:25-37

Gospel: Luke 10:25-37

There was a scholar of the law who stood up to test Jesus and said, “Teacher, what must I do to inherit eternal life?” Jesus said to him, “What is written in the law? How do you read it?” He said in reply, “You shall love the Lord, your God, with all your heart, with all your being, with all your strength, and with all your mind, and your neighbor as yourself.” He replied to him, “You have answered correctly; do this and you will live.”  

But because he wished to justify himself, he said to Jesus, “And who is my neighbor?” Jesus replied, “A man fell victim to robbers as he went down from Jerusalem to Jericho. They stripped and beat him and went off leaving him half-dead. A priest happened to be going down that road, but when he saw him, he passed by on the opposite side. Likewise a Levite came to the place, and when he saw him, he passed by on the opposite side.  

But a Samaritan traveler who came upon him was moved with compassion at the sight. He approached the victim, poured oil and wine over his wounds and bandaged them. Then he lifted him up on his own animal, took him to an inn, and cared for him.  

The next day he took out two silver coins and gave them to the innkeeper with the instruction, ‘Take care of him. If you spend more than what I have given you, I shall repay you on my way back.’ Which of these three, in your opinion, was neighbor to the robbers’ victim?” He answered, “The one who treated him with mercy.” Jesus said to him, “Go and do likewise.”

+ + + + +  + +

Reflection:

A scholar of the law asked Jesus, “Teacher, what must I do to inherit eternal life?” Jesus told him to read what is written in the law. The scholar answered, “You shall love the Lord, your God, with all your heart, with all your being, with all your strength, and with all your mind, and your neighbor as yourself.” Jesus replied, “You have answered correctly; do this and you will live.”

Then the scholar of the law asked Jesus, “And who is my neighbor?” To drive home His teaching about what it means to be a good neighbor, Jesus told him a story about a man who was left dying by the roadside.

The first person who passed by the dying man was a priest. As a priest, he was expected to embody the teaching of love for God and neighbor. But although he served God, he failed to show love to his neighbor because he did nothing to help the dying man. The next person who passed by was a Levite, a servant in the temple of God. Unfortunately, he, too, failed to put his faith into action because he ignored the dying man.

Then came a Samaritan who did not serve in the temple of God. Yet, when he saw the wounded man, his heart was moved with compassion. He did not simply look at him and continue on his way. He stopped. He came closer. He cleaned the man's wounds, brought him to an inn, took care of him, and made sure that he would fully recover.

Among the three, it was the Good Samaritan who gained favor in the eyes of Jesus because he showed mercy to the dying man. What a powerful lesson for all of us! The priest and the Levite had religious roles and served in the temple, yet their faith did not move them to respond to someone who was suffering. The Samaritan, on the other hand, allowed compassion to move him from simply seeing suffering to doing something about it.

This challenges us to look honestly into our own hearts. Are we not also sometimes lacking in the exercise of our faith? Do we not sometimes see people who are hurting, struggling, lonely, poor, or in need, yet choose to pass them by? Perhaps we see their pain but convince ourselves that someone else will help. Perhaps we hear their cries but remain silent because helping them might inconvenience us.

Every now and then, our faith and love for God are challenged through the people He places along our path. Sometimes, the person who needs our help may be the very person through whom Jesus is inviting us to express our love for Him.

Let us therefore ask the Holy Spirit to open our eyes so that we may see those who are suffering, open our hearts so that we may feel compassion, and open our hands so that we may be willing to help. Let us never turn a blind eye to those who need us or pretend not to see their suffering. Let us not make excuses for failing to help. Instead, let us be willing to stop, draw near, listen, comfort, and serve.

Our faith is not merely something we profess with our lips or practice within the walls of our churches. Our faith becomes alive when God's love moves us to care for others. Every act of mercy, every helping hand, every word of encouragement, and every compassionate gesture can become a beautiful expression of our love for God.

The Good Samaritan reminds us that holiness is not only about knowing God's commandments; it is about allowing those commandments to transform our hearts and our actions. When we love God with all our heart, we cannot remain indifferent to the suffering of our neighbor.

May we never become so busy praying that we fail to notice someone who needs our help. May we never become so concerned about our own lives that we forget those who are hurting around us. And may we never allow fear, inconvenience, prejudice, or indifference to prevent us from becoming instruments of God's mercy.

Let us remember: whenever we stop to help someone who is suffering, we are not merely helping a stranger—we are allowing the love of Christ to become visible through us.

When Jesus places someone in need along our path today, will we be like the priest and the Levite who passed by, or will we allow the Holy Spirit to move our hearts like the Good Samaritan and turn our faith into an act of love and mercy?— Marino J. Dasmarinas

Ang Mabuting Balita at Repleksyon sa Oktubre 5 Lunes sa Ika-27 Linggo ng Karaniwang Panahon: Lucas 10:25-37

Mabuting Balita: Lucas 10:25-37

Noong panahong iyon, may isang eskribang lumapit kay Hesus upang siya’y subukin. “Guro,” aniya, “ano ang dapat kong gawin upang magkamit ng buhay na walang hanggan?” Sumagot si Hesus, “Ano ang nakasulat sa Kautusan? Ano ang nababasa mo roon?”

Tumugon siya, “‘Ibigin mo ang Panginoon mong Diyos nang buong puso, nang buong kaluluwa, nang buong lakas, at nang buong pag-iisip’; at ‘Ibigin mo ang iyong kapwa gaya ng iyong sarili.’” “Tama ang sagot mo,” wika ni Hesus. “Gawin mo iyan at mabubuhay ka.”

Sa hangad ng eskriba na huwag siyang lumabas na kahiya-hiya, tinanong niya uli si Hesus, “Sino naman ang aking kapwa?” Sumagot si Hesus: “May isang taong naglalakbay buhat sa Jerusalem, patungong Jerico. Hinarang siya ng mga tulisan, kinuha pati damit sa katawan, binugbog at halos patay na nang iwan.

Nagkataong dumaan doon ang isang saserdote at pagkakita sa taong nakahandusay, siya’y lumihis at nagpatuloy ng kanyang lakad. Dumaan din ang isang Levita, ngunit tiningnan lamang niya ito at nagpatuloy ng kanyang lakad. Ngunit may isang Samaritanong naglalakbay na naparaan doon. Nakita niya ang hinarang at siya’y nahabag. Lumapit siya, binusan ng langis at alak ang mga sugat nito at tinalian.

Saka isinakay ang tao sa kanyang sinasakyang hayop, dinala sa bahay-panuluyan, at inalagaan doon. Kinabukasan, dumukot siya ng dalawang denaryo, ibinigay sa may-ari ng bahay-panuluyan at sinabi, ‘Alagaan mo siya, at kung magkano man ang kakulangan niyan, babayaran ko sa aking pagbabalik.’

Sino ngayon sa palagay mo ang nagpakita ng kanyang pakikipagkapwa sa taong hinarang ng mga tulisan?” tanong ni Hesus. “Ang nagpakita ng habag sa kanya,” tugon ng eskriba. Sinabi sa kanya ni Hesus, “Humayo ka’t gayun din ang gawin mo.”

+ + + + + + +

Repleksyon:

Tinanong si Jesus ng isang dalubhasa sa Kautusan, “Guro, ano po ang dapat kong gawin upang magmana ng buhay na walang hanggan?” Sinabi ni Jesus sa kanya na basahin niya kung ano ang nakasulat sa Kautusan. Sumagot ang dalubhasa, “Ibigin mo ang Panginoon mong Diyos nang buong puso, buong pagkatao, buong lakas, at buong pag-iisip, at ang iyong kapwa gaya ng iyong sarili.” Sinabi sa kanya ni Jesus, “Tama ang iyong sagot. Gawin mo ito at mabubuhay ka.”

Pagkatapos ay tinanong ng dalubhasa sa Kautusan si Jesus, “At sino naman po ang aking kapwa?” Upang higit na maipaliwanag ni Jesus kung ano ang tunay na kahulugan ng pagiging mabuting kapwa, nagkuwento Siya tungkol sa isang lalaking iniwang naghihingalo sa tabi ng daan.

Ang unang taong dumaan sa lalaking naghihingalo ay isang pari. Bilang pari, inaasahan sa kanya na isabuhay ang aral tungkol sa pagmamahal sa Diyos at sa kapwa. Ngunit kahit siya ay naglilingkod sa Diyos, hindi niya naipakita ang pagmamahal sa kanyang kapwa sapagkat wala siyang ginawa upang tulungan ang naghihingalong lalaki. Sumunod na dumaan ang isang Levita, isang lingkod sa templo ng Diyos. Sa kasamaang-palad, nabigo rin siyang isabuhay ang kanyang pananampalataya sapagkat hindi rin niya pinansin ang lalaking nangangailangan ng tulong.

Pagkatapos ay dumating ang isang Samaritano na hindi naglilingkod sa templo ng Diyos. Ngunit nang makita niya ang sugatang lalaki, naantig ang kanyang puso at nahabag siya. Hindi lamang niya ito tiningnan at ipinagpatuloy ang kanyang paglalakbay. Huminto siya. Lumapit siya. Nilinis niya ang mga sugat nito, dinala sa isang tuluyan, inalagaan, at tiniyak na gagaling ito.

Sa tatlong taong dumaan, ang Mabuting Samaritano ang kinalugdan ni Jesus sapagkat nagpakita siya ng awa sa naghihingalong lalaki. Napakalalim ng aral na ito para sa ating lahat. Ang pari at ang Levita ay may mga tungkulin sa paglilingkod sa Diyos at sa templo, ngunit hindi sila naantig upang tumulong sa isang taong naghihirap. Samantala, hinayaan ng Samaritano na ang kanyang habag ang magtulak sa kanya upang kumilos.

Hinahamon tayo nito na tingnan nang tapat ang ating sariling mga puso. Hindi rin ba tayo kung minsan ay nagkukulang sa pagsasabuhay ng ating pananampalataya? Hindi rin ba natin minsan nakikita ang mga taong nasasaktan, nahihirapan, nag-iisa, naghihikahos, o nangangailangan ng tulong, ngunit pinipili nating lampasan sila? Maaaring nakikita natin ang kanilang paghihirap ngunit iniisip natin na may ibang tutulong sa kanila. Maaaring naririnig natin ang kanilang hinaing ngunit nananatili tayong tahimik dahil baka maabala o maabala ang ating mga sariling gawain.

Paminsan-minsan, hinahamon ang ating pananampalataya at pagmamahal sa Diyos sa pamamagitan ng mga taong inilalagay Niya sa ating landas. Maaaring ang taong nangangailangan ng ating tulong ang siya ring taong ginagamit ng Diyos upang anyayahan tayong ipakita ang ating pagmamahal sa Kanya.

Kaya hilingin natin sa Espiritu Santo na buksan ang ating mga mata upang makita natin ang mga nagdurusa, buksan ang ating mga puso upang makaramdam tayo ng habag, at buksan ang ating mga kamay upang maging handa tayong tumulong. Huwag nating ipikit ang ating mga mata sa mga nangangailangan o magkunwaring hindi natin nakikita ang kanilang paghihirap. Huwag tayong gumawa ng mga dahilan upang hindi tumulong. Sa halip, maging handa tayong huminto, lumapit, makinig, umaliw, at maglingkod.

Ang ating pananampalataya ay hindi lamang isang bagay na ipinapahayag natin sa ating mga labi o isinasabuhay sa loob ng simbahan. Nagiging buhay ang ating pananampalataya kapag ang pag-ibig ng Diyos ay kumikilos sa atin upang mahalin at pagmalasakitan ang iba. Bawat pagtulong, bawat kamay na inaabot, bawat salitang nagbibigay ng lakas, at bawat munting gawa ng malasakit ay maaaring maging magandang pagpapahayag ng ating pagmamahal sa Diyos.

Itinuturo sa atin ng Mabuting Samaritano na ang kabanalan ay hindi lamang tungkol sa pagkilala sa mga utos ng Diyos. Ito ay tungkol sa pagpapahintulot na baguhin ng mga utos na ito ang ating puso at ang paraan ng ating pamumuhay. Kapag tunay nating minamahal ang Diyos nang buong puso, hindi natin kayang manatiling walang malasakit sa paghihirap ng ating kapwa.

Nawa'y hindi tayo maging abala sa ating pagdarasal hanggang sa hindi na natin mapansin ang isang taong nangangailangan ng tulong. Nawa'y hindi tayo maging lubhang abala sa sarili nating buhay upang makalimutan natin ang mga taong nasasaktan sa ating paligid. At nawa'y hindi natin hayaang ang takot, abala, pagkiling, o kawalang-malasakit ang pumigil sa atin upang maging instrumento ng awa ng Diyos.

Tandaan natin: sa tuwing humihinto tayo upang tulungan ang isang taong naghihirap, hindi lamang tayo tumutulong sa isang taong hindi natin kilala—hinahayaan nating makita ng mundo ang pag-ibig ni Kristo sa pamamagitan ng ating buhay.

Kapag may isang taong nangangailangan ng tulong na inilagay ni Jesus sa ating landas ngayon, tayo ba ay magiging tulad ng pari at Levita na nagpatuloy sa kanilang paglalakbay, o hahayaan nating hipuin ng Espiritu Santo ang ating puso upang tayo rin ay huminto, lumapit, umunawa, at kumilos—upang ang ating pananampalataya ay maging tunay na pag-ibig at awa?— Marino J. Dasmarinas

Reflection for October 4 Twenty-seventh Sunday in Ordinary Time: Matthew 21:33-43

Gospel: Matthew 21:33-43

Jesus said to the chief priests and the elders of the people: "Hear another parable. There was a landowner who planted a vineyard, put a hedge around it, dug a wine press in it, and built a tower. Then he leased it to tenants and went on a journey. When vintage time drew near, he sent his servants to the tenants to obtain his produce. But the tenants seized the servants and one they beat, another they killed, and a third they stoned. 

Again he sent other servants, more numerous than the first ones, but they treated them in the same way. Finally, he sent his son to them, thinking, 'They will respect my son.' But when the tenants saw the son, they said to one another, 'This is the heir. Come, let us kill him and acquire his inheritance.’ They seized him, threw him out of the vineyard, and killed him. What will the owner of the vineyard do to those tenants when he comes?" 

They answered him, "He will put those wret-ched men to a wret-ched death and lease his vineyard to other tenants who will give him the produce at the proper times." Jesus said to them, "Did you never read in the Scriptures: The stone that the builders rejected has become the cornerstone; by the Lord has this been done, and it is wonderful in our eyes? Therefore, I say to you, the kingdom of God will be taken away from you and given to a people that will produce its fruit."

+ + + + + + +

Reflection:

In what instances in our lives does Jesus knock at the doors of our hearts?

Jesus knocks when He desires to draw closer to us and when He lovingly calls us back to Himself. He can do this in so many ways. Sometimes, He may speak to us through a friend who shares the words of Jesus with us. At other times, He may speak through a written reflection about life and our faith that awakens something deep within our hearts. He may also speak to us through important events in our lives—through sickness, difficulties, failures, or even problems that remind us that we cannot walk through life by ourselves.

Sometimes, God's voice comes to us quietly. It may not be dramatic or unmistakable. It may come as a gentle stirring in our hearts, an invitation to change, a realization that something in our lives needs to be surrendered, or a longing to return to God.

Some of us may listen to these knocks of Jesus and open our hearts to Him, allowing His grace to change our lives for the better. But there are also times when we do not listen. We may become so busy with our daily concerns that we fail to recognize His presence. We may even choose not to reflect on what is happening in our lives. Thus, we continue with our lives as if nothing significant has happened to us.

We may distance ourselves from Jesus, or we may treat Him like medicine that we take only when we are sick, troubled, or in need. We remember Him when we need something, but we sometimes forget Him when everything seems to be going well. Yet Jesus does not stop knocking. He does not stop calling us. His love remains patient and faithful.

In our Gospel for this Sunday, Jesus gives us the Parable of the Tenants. The tenants were entrusted by the landowner to take care of his vineyard. When harvest time came, the landowner naturally asked for his share because the vineyard belonged to him.

So, the landowner sent two groups of servants, but the tenants refused his demand. They even killed some of the servants he had sent. Finally, the landowner sent his only son, thinking that the tenants would listen to him. But they killed him as well.

The greedy tenants in the Gospel represent the chief priests and the elders, while the landowner represents God. The servants whom God sent represent the prophets, and the only son represents Jesus, whom they also killed. They rejected the prophets and Jesus because they refused their call to renewal and repentance.

This Gospel also invites us to look honestly into our own hearts. In some ways, we can also become like the greedy tenants when we allow our attachment to this world to become greater than our love for Jesus. We may become so attached to wealth, comfort, pleasure, power, recognition, and other temporary things that we slowly forget what truly matters.

Sometimes, we may hear Jesus calling us to change, yet we resist. We may know that there are things in our lives that need to be surrendered, but we hold on to them. We may hear His gentle voice calling us away from sin and worldliness, but we choose to remain where we are because change can be difficult.

And yet, Jesus continues to knock.

What a beautiful and humbling truth this is: even when we repeatedly close the doors of our hearts, Jesus does not stop knocking. He patiently waits for us. He does not force Himself upon us. He waits for that moment when we freely open our hearts and allow Him to enter.

When we open the door, He comes not to condemn us but to renew us. He comes to cleanse us from our sins, heal our wounded hearts, restore what has been broken, and lead us toward a life that is centered on God. He comes to take His rightful place in our lives—not to take away our freedom, but to lead us toward the fullness of life that He desires for us.

Perhaps Jesus is knocking at the door of our hearts right now through a person, an experience, a difficulty, a realization, or even a quiet longing to come closer to Him.

Are we listening?

And when we hear Him knocking, will we continue to keep the door of our hearts closed because we are afraid to change, or will we open it and say, “Jesus, come into my life. Take away whatever keeps me from You, transform my heart, and teach me to live according to Your will”?—Marino J. Dasmarinas

Ang Mabuting Balita at Repleksyon Oktubre 4 Ika-27 Linggo sa Karaniwang Panahon: Mateo 21:33-43

Mabuting Balita: Mateo 21:33-43

Noong panahong iyon, sinabi ni Jesus sa mga punong saserdote at matatanda ng bayan: Pakinggan ninyo ang isa pang talinghaga. May isang taong nagtanim ng ubas sa kanyang bukid, at ito'y binakuran niya. Gumawa siya roon ng pisaan ng ubas, at nagtayo ng isang mataas na bantayan. 

Pagkatapos, kanyang iniwan sa mga kasama ang ubasan, at siya'y nagtungo sa ibang lupain. Nang dumating ang panahon ng pitasan, pinapunta ng may-ari ng ubasan ang kanyang mga alipin upang kunin sa mga kasama ang kanyang kaparte. Ngunit sinunggaban ng mga kasama ang mga alipin; binugbog nila ang isa, pinatay ang ikalawa, at binato naman ang ikatlo. 

Pinapunta ng may-ari ang mas maraming alipin, ngunit gayon din ang ginawa ng mga kasama sa mga ito. Sa kahuli-huliha'y pinapunta niya ang kanyang anak na lalaki. Igagalang nila ang aking anak,' wika niya sa sarili. Ngunit ng makita ng mga kasama ang anak, sila'y nag-usap-usap: 'Ito ang tagapagmana. Halikayo! Patayin natin ng mapasaatin ang kanyang mamanahin.' Kaya't siya'y sinunggaban nila, inilabas sa ubasan at pinatay. 

"Pagbabalik ng may-ari ng ubasan, ano kaya ang gagawin niya sa mga kasamang iyon?" sumagot sila, "Lilipulin nila ang mga buhong na iyon, at paaalagaan ang ubasan sa ibang mga kasama na magbibigay sa kanya ng kaparte sa panahon ng pamimitas." 

Tinanong sila ni Jesus, hindi pa ba ninyo nababasa ang talatang ito sa Kasulatan? 'ang batong itinakwil ng mga tagapagtayo ng bahay ang siyang naging batong panulukan. Ginawa ito ng Panginoon, at ito'y kahanga-hanga!' Kaya nga sinasabi ko sa inyo: hindi na kayo ang pagahaharian ng Diyos kundi ang bansang maglilingkod sa kanya ng tapat.

+ + + + + + +  

Repleksyon:

Sa anong mga pagkakataon sa ating buhay kumakatok si Jesus sa pintuan ng ating puso?

Kumakatok si Jesus kapag nais Niyang maging mas malapit sa atin at kapag buong pagmamahal Niya tayong tinatawag na manumbalik sa Kanya. Maraming paraan kung paano Niya ito ginagawa. Kung minsan, nagsasalita Siya sa atin sa pamamagitan ng isang kaibigan na nagbabahagi ng mga salita ni Jesus.

Sa ibang pagkakataon, maaaring gamitin Niya ang isang babasahin o pagninilay tungkol sa buhay at sa ating pananampalataya upang gisingin ang isang bagay na malalim na natutulog sa ating mga puso. Maaari rin Siyang magsalita sa atin sa pamamagitan ng mahahalagang pangyayari sa ating buhay—sa pamamagitan ng karamdaman, mga pagsubok, kabiguan, o maging ng mga suliraning nagpapaalala sa atin na hindi natin kayang tahakin ang buhay nang mag-isa.

Kung minsan, tahimik na dumarating sa atin ang tinig ng Diyos. Maaaring hindi ito maging kapansin-pansin o kagila-gilalas. Maaari itong dumating bilang isang banayad na pagkilos sa ating puso, isang paanyaya na magbago, isang pagkaunawa na may bahagi sa ating buhay na kailangan nating isuko sa Diyos, o isang matinding pananabik na muling mapalapit sa Kanya.

Ang ilan sa atin ay maaaring nakikinig sa mga katok ni Jesus at binubuksan ang ating puso sa Kanya, kaya hinahayaan nating baguhin ng Kanyang biyaya ang ating buhay para sa ikabubuti natin. Ngunit may mga pagkakataon ding hindi tayo nakikinig. Maaaring maging abala tayo sa ating mga pang-araw-araw na alalahanin hanggang sa hindi na natin mapansin ang Kanyang presensya.

Maaari rin nating piliing huwag pagnilayan ang mga nangyayari sa ating buhay. Kaya nagpapatuloy tayo na para bang walang mahalagang nangyari sa atin. Maaari nating unti-unting ilayo ang ating sarili kay Jesus, o kaya naman ay tratuhin natin Siya na parang gamot na iniinom lamang natin kapag tayo ay may sakit, may problema, o nangangailangan ng tulong.

Naaalala natin Siya kapag may kailangan tayo, ngunit kung minsan ay nakakalimutan natin Siya kapag maayos ang lahat sa ating buhay. Ngunit hindi tumitigil si Jesus sa pagkatok. Hindi Siya tumitigil sa pagtawag sa atin. Ang Kanyang pag-ibig ay nananatiling matiyaga at tapat.

Sa ating Ebanghelyo ngayong Linggo, ibinigay sa atin ni Jesus ang Talinhaga ng mga Umuupa sa Ubasan. Ipinagkatiwala ng may-ari ng ubasan sa mga umuupa ang pangangalaga sa kanyang ubasan. Nang dumating ang panahon ng anihan, natural lamang na hiningi ng may-ari ang kanyang bahagi sapagkat ang ubasan ay pag-aari niya.

Kaya nagsugo ang may-ari ng dalawang pangkat ng mga lingkod, ngunit tinanggihan ng mga umuupa ang kanyang kahilingan. Pinatay pa nila ang ilan sa mga lingkod na kanyang isinugo. Sa huli, isinugo ng may-ari ang kanyang kaisa-isang anak, sa pag-aakalang makikinig na sila sa kanya. Ngunit pinatay rin nila ang kanyang anak.

Ang mga sakim na umuupa sa Ebanghelyo ay kumakatawan sa mga punong pari at matatanda ng bayan, samantalang ang may-ari ng ubasan ay kumakatawan sa Diyos. Ang mga lingkod na isinugo ng Diyos ay kumakatawan sa mga propeta, at ang kaisa-isang anak ay si Jesus na kanilang pinatay. Tinanggihan nila ang mga propeta at si Jesus dahil ayaw nilang tanggapin ang kanilang panawagan sa pagbabago at pagsisisi.

Inaanyayahan din tayo ng Ebanghelyong ito na tapat na tingnan ang kalagayan ng ating sariling puso. Sa ilang paraan, maaari rin tayong maging katulad ng mga sakim na umuupa kapag hinahayaan nating maging higit ang ating pagkakapit sa mundong ito kaysa sa ating pagmamahal kay Jesus.

Maaari tayong maging labis na nakakapit sa kayamanan, kaginhawahan, kalayawan, kapangyarihan, pagkilala ng ibang tao, at iba pang pansamantalang bagay hanggang sa unti-unti nating makalimutan kung ano talaga ang mahalaga.

Kung minsan, naririnig natin ang tawag ni Jesus na magbago, ngunit lumalaban tayo. Alam nating may mga bagay sa ating buhay na kailangan nating isuko sa Diyos, ngunit ayaw pa rin nating bitawan ang mga ito. Naririnig natin ang Kanyang banayad na tinig na tumatawag sa atin palayo sa kasalanan at makamundong pamumuhay, ngunit pinipili nating manatili sa ating nakasanayan dahil mahirap ang magbago.

At gayunman, patuloy na kumakatok si Jesus.

Napakagandang pagnilayan ng katotohanang ito: kahit paulit-ulit nating isinasara ang pintuan ng ating puso, hindi tumitigil si Jesus sa pagkatok. Matiyaga Niya tayong hinihintay. Hindi Niya tayo pinipilit. Hinihintay Niya ang sandali na malaya nating bubuksan ang ating puso at pahihintulutan Siyang pumasok.

Kapag binuksan natin ang pintuan ng ating puso, hindi Siya pumapasok upang tayo ay hatulan kundi upang tayo ay baguhin at panibaguhin. Dumarating Siya upang linisin tayo mula sa ating mga kasalanan, pagalingin ang ating mga pusong nasugatan, ayusin ang mga bagay na nasira, at akayin tayo tungo sa isang buhay na nakasentro sa Diyos. Dumarating Siya upang magkaroon ng nararapat na lugar sa ating buhay—hindi upang alisin ang ating kalayaan, kundi upang akayin tayo tungo sa ganap na buhay na nais Niya para sa atin.

Marahil, sa mismong sandaling ito, kumakatok si Jesus sa pintuan ng ating puso sa pamamagitan ng isang tao, isang pangyayari, isang pagsubok, isang pagkaunawa, o maging ng tahimik na pananabik na mas mapalapit sa Kanya.

Nakikinig ba tayo?

At kapag narinig natin ang Kanyang katok, patuloy ba nating isasara ang pintuan ng ating puso dahil natatakot tayong magbago, o bubuksan natin ito at sasabihin, “Jesus, pumasok Ka sa aking buhay. Alisin Mo ang anumang bagay na naglalayo sa akin sa Iyo. Baguhin Mo ang aking puso at turuan Mo akong mamuhay ayon sa Iyong kalooban.”

Ngayon, habang patuloy na kumakatok si Jesus sa pintuan ng ating puso, ano ang bagay na matagal na Niyang hinihiling sa atin na isuko—at handa na ba tayong buksan ang pintuan at tuluyang papasukin Siya?— Marino J. Dasmarinas

Reflection for October 3 Saturday of the Twenty-sixth Week in Ordinary Time: Luke 10:17-24

Gospel: Luke 10:17-24

The seventy-two disciples returned rejoicing and said to Jesus, “Lord, even the demons are subject to us because of your name.” Jesus said, “I have observed Satan fall like lightning from the sky. 

Behold, I have given you the power ‘to tread upon serpents’ and scorpions and upon the full force of the enemy and nothing will harm you. Nevertheless, do not rejoice because the spirits are subject to you, but rejoice because your names are written in heaven.”

At that very moment he rejoiced in the Holy Spirit and said, “I give you praise, Father, Lord of heaven and earth, for although you have hidden these things from the wise and the learned you have revealed them to the childlike.

Yes, Father, such has been your gracious will. All things have been handed over to me by my Father. No one knows who the Son is except the Father, and who the Father is except the Son and anyone to whom the Son wishes to reveal him.”

Turning to the disciples in private he said, “Blessed are the eyes that see what you see. For I say to you, many prophets and kings desired to see what you see, but did not see it, and to hear what you hear, but did not hear it.

+ + + + + + +

Reflection:

Why did Jesus caution His disciples not to rejoice in their human triumphs? Perhaps one reason was that they could be tempted to take pride in what they had accomplished.

It was as if Jesus was telling them: When we carry out our mission, let us never forget to remain humble. Let us not seek personal or collective honors, recognition, or praise. We were not called to be His followers so that we could reap honors. We were called to bring people to Jesus—not for our own glory, but simply to lead our fellowmen closer to Him.

This is also very much applicable to us. Let us not take pride because we have brought people closer to Jesus. Let us not take pride because we have influenced others to read the Bible, attend Holy Mass, pray more deeply, or take their faith more seriously. Whenever we become instruments in helping others come closer to God, let us remember that it is His grace working through us. We are only instruments; the glory belongs to God.

There is always a danger that our good works, even our service to God, can become a source of pride. We may begin by serving with sincere hearts, but little by little, we may desire recognition, praise, or appreciation. This is why Jesus reminds us to remain humble. Our mission is never about making ourselves known; it is about making Jesus known.

If we faithfully follow this directive of Jesus, we leave no room for the sin of pride and arrogance to take root in our lives. Instead, our hearts become more open to God's grace, and our service becomes more sincere, selfless, and pleasing to Him.

And what will remain? Humility—only humility. Humility must always be our guiding light as we live out our discipleship. May we always remember that we are not called to seek recognition for ourselves, but to point others toward Jesus. May everything we do in His name lead people not to admire us, but to love Him more deeply. 

As we serve, evangelize, teach, encourage, pray, and help others grow in faith, are we quietly pointing people toward Jesus, or are we beginning to draw their attention toward ourselves? And when God uses us to touch another person's life, are we humble enough to step aside and let Him receive all the glory?—Marino J. Dasmarinas

Ang Mabuting Balita at Repleksyon Oktubre 3 Sabado ng Ika-26 Linggo sa Karaniwang Panahon: Lucas 10:17-24

Mabuting Balita: Lucas 10:17-24

Noong panahong iyon, bumalik na tuwang-tuwa ang pitumpu't dalawa. "Panginoon", sabi nila, "kahit po ang mga demonyo ay sumusunod kapag inutusan namin, sa ngalan ninyo." Sumagot si Jesus, "Nakita ko ang pagkahulog ni Satanas mula sa langit -- parang kidlat. Binigyan ko kayo ng kapangyarihang tumapak sa mga ahas at mga alakdan, at yumurak sa kapangyarihan ng kaaway. Walang makapipinsala sa inyo. 

Gayunman, magalak kayo hindi dahil sa suko sa inyo ang masasamang espiritu, kundi dahil sa nakatala sa langit ang pangalan ninyo." Nang oras ding iyon, si Jesus ay napuspos ng galak ng Espiritu Santo. At sinabi niya, "Pinasasalamatan kita, Ama, Panginoon ng langit at lupa, sapagkat inilihim mo sa marurunong at pantas ang mga bagay na ito at inihayag mo sa mga taong ito na ang kalooba'y tulad ng sa bata. 

Oo, Ama, sapagkat gayon ang ikinalulugod mo. "Ibinigay sa akin ng Ama, at walang nakakikilala sa Ama kundi ang Anak at yaong marapating pagpahayagan ng Anak." 

Humarap si Jesus sa mga alagad at sinabi, na di naririnig ng iba. "Mapalad kayo, sapagkat nakita ninyo ang inyong nakikita ngayon! Sinasabi ko sa inyo, maraming propeta at mga hari ang nagnasang makakita ng inyong nakikita ngayon ngunit hindi nila nakita. Hinangad din nilang mapakinggan ang inyong naririnig ngunit hindi nila napakinggan."

+ + + + + + +

Repleksyon:

Bakit pinaalalahanan ni Jesus ang Kanyang mga alagad na huwag magdiwang dahil sa kanilang mga tagumpay bilang tao? Marahil, isa sa mga dahilan ay ang posibilidad na matukso silang maging mapagmataas dahil sa kanilang mga nagawa.

Para bang sinasabi sa kanila ni Jesus: Kapag ginagampanan natin ang ating misyon, huwag nating kalilimutan na manatiling mapagpakumbaba. Huwag tayong maghangad ng personal o pangkalahatang karangalan, pagkilala, o papuri. Hindi tayo tinawag upang maging Kanyang mga tagasunod para lamang makamit ang karangalan. Tinawag tayo upang ilapit ang mga tao kay Jesus—hindi para sa ating sariling kaluwalhatian, kundi upang akayin ang ating kapwa na higit na mapalapit sa Kanya.

Napakahalaga rin nito para sa ating lahat. Huwag tayong magmalaki dahil nakatulong tayo upang mapalapit ang isang tao kay Jesus. Huwag tayong magmalaki dahil nahikayat natin ang iba na magbasa ng Bibliya, dumalo sa Banal na Misa, manalangin nang mas taimtim, o maging mas seryoso sa kanilang pananampalataya.

Sa tuwing nagiging kasangkapan tayo upang matulungan ang iba na mapalapit sa Diyos, lagi nating alalahanin na ang biyaya ng Diyos ang kumikilos sa pamamagitan natin. Tayo ay mga kasangkapan lamang; ang kaluwalhatian ay para sa Diyos.

Laging may panganib na maging dahilan ng pagmamataas ang ating mabubuting ginagawa, maging ang ating paglilingkod sa Diyos. Maaaring nagsimula tayo sa tapat at dalisay na hangaring maglingkod, ngunit unti-unti nating magustuhan ang pagkilala, papuri, o pagpapahalaga ng iba. Kaya naman pinaaalalahanan tayo ni Jesus na manatiling mapagpakumbaba. Ang ating misyon ay hindi upang ipakilala ang ating sarili, kundi upang ipakilala si Jesus.

Kung buong katapatan nating susundin ang paalalang ito ni Jesus, hindi natin bibigyan ng puwang ang kasalanan ng pagmamataas at kayabangan na mag-ugat sa ating buhay. Sa halip, mas magiging bukas ang ating puso sa biyaya ng Diyos, at ang ating paglilingkod ay magiging higit na tapat, wagas, at kalugud-lugod sa Kanya.

At ano ang matitira? Kababaang-loob—tanging kababaang-loob. Ang kababaang-loob ang dapat maging ilaw na gagabay sa atin habang isinasabuhay natin ang ating pagiging mga alagad ni Jesus. Lagi nating tandaan na hindi tayo tinawag upang hangarin ang pagkilala para sa ating sarili, kundi upang ituro ang iba patungo kay Jesus. Nawa'y sa lahat ng ginagawa natin para sa Kanya, hindi tayo ang kanilang hangaan, kundi si Jesus ang higit nilang mahalin at makilala. 

Habang tayo ay naglilingkod, nagbabahagi ng Mabuting Balita, nagtuturo, nagpapalakas ng loob, nananalangin, at tumutulong sa iba na lumago sa pananampalataya, itinuturo ba natin sila patungo kay Jesus, o unti-unti na nating itinuturo ang kanilang pansin patungo sa ating sarili? At kapag ginagamit tayo ng Diyos upang baguhin at pagpalain ang buhay ng isang tao, handa ba tayong magpakumbaba, umatras, at hayaan Siyang tumanggap ng lahat ng kaluwalhatian?—Marino J. Dasmarinas

Reflection for Friday October 2 Memorial of the Holy Guardian Angels: Matthew 18:1-5, 10

Gospel: Matthew 18:1-5, 10

The disciples approached Jesus and said, “Who is the greatest in the Kingdom of heaven?” He called a child over, placed it in their midst, and said, “Amen, I say to you, unless you turn and become like children, you will not enter the Kingdom of heaven.

Whoever humbles himself like this child is the greatest in the Kingdom of heaven. And whoever receives one child such as this in my name receives me. “See that you do not despise one of these little ones, for I say to you that their angels in heaven always look upon the face of my heavenly Father.”

+ + + + + + +

Reflection:

Why did the disciples ask Jesus, “Who is the greatest in the Kingdom of Heaven?” Were they expecting Him to say that they were the greatest in the Kingdom of Heaven because they were His disciples?

Instead, Jesus called a child and said, “Amen, I say to you, unless you turn and become like children, you will not enter the Kingdom of Heaven. Whoever humbles himself like this child is the greatest in the Kingdom of Heaven.” (Matthew 18:3–4)

What a beautiful yet challenging response from Jesus! The disciples were thinking about greatness, but Jesus pointed them toward humility. They were perhaps looking for recognition, status, or a place of honor, but Jesus showed them a child. He reminded them—and He reminds us—that true greatness in the Kingdom of Heaven begins with a humble heart.

The key that opens the Kingdom of Heaven for us is the humility of a child, which we must always strive to emulate. Childlike humility opens our hearts to the grace of the Holy Spirit. When we humble ourselves before God, we become more willing to listen, learn, trust, and obey. We recognize that we do not have all the answers and that we need God every day.

It is natural for us to ask: Why a child and not an adult? Children can possess a simple and trusting disposition. They can be humble, dependent, and receptive to those who care for them. As adults, however, we can become proud and self-reliant. We may begin to think that we can manage everything on our own and, at times, choose our own desires over God's commandments.

Perhaps this is why Jesus calls us to rediscover the childlike heart we may have lost along the way—a heart that trusts God, depends on Him, listens to Him, and lovingly follows His will.

Life nowadays is not easy. Many children are exposed to poverty, neglect, hunger, and other difficult circumstances. We only need to open our eyes and hearts, and we will see them around us. Their situation invites us not merely to feel sorry for them but to ask ourselves what we can do to become instruments of God's love, compassion, and providence.

Perhaps the Lord is also reminding us that our greatness is not measured by wealth, position, achievements, influence, or recognition. In God's eyes, greatness begins when we humble ourselves, trust Him, and use whatever blessings we have received to serve others.

Let us therefore ask the Holy Spirit to give us humble and childlike hearts—hearts that trust God completely, hearts that are willing to serve, and hearts that notice those who are often overlooked.

As we look at the children around us, especially those who are suffering and in need, let us not simply ask, “What can we do for them?” Let us also ask, “Lord, how are You calling us to become Your hands, Your feet, and Your loving presence in their lives?”

Are we willing to humble ourselves like a child, surrender our pride and self-reliance to God, and allow Him to use our lives to bring hope, love, and dignity to the children who need us most?— Marino J. Dasmarinas

Ang Mabuting Balita at Repleksyon Biyernes Oktubre 2 Paggunita sa mga Banal na Anghel na Tagatanod: Mateo 18:1-5, 10

Mabuting Balita: Mateo 18: 1-5, 10

Noong sandaling iyon, lumapit kay Hesus ang mga alagad at nagtanong, “Sino po ang pinakadakila sa kaharian ng langit?” Tinawag ni Hesus ang isang bata, pinatayo sa harapan nila, at sinabi, “Tandaan ninyo ito: kapag hindi kayo nagbago at tumulad sa mga bata, hinding-hindi kayo mabibilang sa mga pinaghaharian ng Diyos.  

Ang sinumang nagpapakababa na gaya ng batang ito ay siyang pinakadakila sa mga pinaghaharian ng Diyos. Ang sinumang tumatanggap sa isang batang ganito dahil sa akin ay ako ang tinatanggap.  

“Ingatan ninyo na huwag hamakin ang isa sa maliliit na ito. Sinasabi ko sa inyo: sa langit, ang kanilang mga anghel ay laging nasa harapan ng aking Ama.”

+ + + + + + +

Repleksyon:

Bakit kaya tinanong ng mga alagad si Jesus, “Sino ang pinakadakila sa Kaharian ng Langit?” Inaasahan kaya nilang sasabihin ni Jesus na sila ang pinakadakila sa Kaharian ng Langit dahil sila ay Kanyang mga alagad?

Sa halip, tumawag si Jesus ng isang bata at sinabi, “Amen, sinasabi ko sa inyo, malibang kayo’y magbago at maging tulad ng mga bata, hindi kayo makapapasok sa Kaharian ng Langit. Kaya’t ang sinumang nagpapakababa tulad ng batang ito ang siyang pinakadakila sa Kaharian ng Langit.” (Mateo 18:3–4)

Napakaganda ngunit puno ng paghamon ang tugon ni Jesus! Ang iniisip ng mga alagad ay tungkol sa kadakilaan, ngunit itinuro sila ni Jesus tungo sa kababaang-loob. Marahil ay naghahanap sila ng pagkilala, katayuan, o karangalan, ngunit isang bata ang ipinakita ni Jesus sa kanila. Ipinaalala Niya sa kanila—at ipinapaalala rin Niya sa atin—na ang tunay na kadakilaan sa Kaharian ng Langit ay nagsisimula sa isang mapagpakumbabang puso.

Ang susi na nagbubukas sa atin tungo sa Kaharian ng Langit ay ang kababaang-loob ng isang bata, na lagi nating pagsikapang tularan. Ang ganitong kababaang-loob ay nagbubukas din ng ating puso sa biyaya ng Espiritu Santo. Kapag nagpapakumbaba tayo sa harapan ng Diyos, mas nagiging handa tayong makinig, matuto, magtiwala, at sumunod sa Kanya. Kinikilala natin na hindi natin alam ang lahat at kailangan natin ang Diyos sa bawat araw ng ating buhay.

Natural lamang na itanong natin: Bakit isang bata at hindi isang nakatatanda? Ang mga bata ay maaaring magkaroon ng simple at mapagtiwalang kalooban. Sila ay maaaring maging mapagpakumbaba, marunong umasa, at bukas sa paggabay ng mga nagmamalasakit sa kanila. 

Ngunit habang tayo ay tumatanda, maaari tayong maging palalo at labis na umasa sa ating sarili. Maaari nating isipin na kaya nating harapin ang lahat nang wala ang Diyos at, kung minsan, mas piliin ang ating sariling kagustuhan kaysa sa Kanyang mga utos.

Marahil ito ang dahilan kung bakit tinatawag tayo ni Jesus na muling tuklasin ang pusong parang sa isang bata na maaaring nawala sa atin habang tayo ay lumalaki—isang pusong nagtitiwala sa Diyos, umaasa sa Kanya, nakikinig sa Kanya, at buong pagmamahal na sumusunod sa Kanyang kalooban.

Hindi madali ang buhay sa panahon natin. Maraming mga bata ang nakararanas ng kahirapan, kapabayaan, kagutuman, at iba pang mabibigat na pagsubok. Kailangan lamang nating buksan ang ating mga mata at puso, at makikita natin sila sa ating paligid. 

Ang kanilang kalagayan ay hindi lamang nag-aanyaya sa atin na maawa, kundi nagtatanong din sa atin kung ano ang maaari nating gawin upang maging instrumento ng pagmamahal, habag, at pagkalinga ng Diyos sa kanilang buhay.

Marahil ay ipinapaalala rin sa atin ng Panginoon na ang ating kadakilaan ay hindi nasusukat sa yaman, posisyon, mga tagumpay, impluwensiya, o pagkilala ng iba. Sa mata ng Diyos, nagsisimula ang tunay na kadakilaan kapag nagpapakumbaba tayo, nagtitiwala sa Kanya, at ginagamit ang mga biyayang ipinagkaloob Niya sa atin upang maglingkod sa iba.

Kaya hilingin natin sa Espiritu Santo na pagkalooban tayo ng mapagpakumbaba at pusong tulad ng sa isang bata—pusong lubos na nagtitiwala sa Diyos, pusong handang maglingkod, at pusong marunong makakita sa mga taong madalas nating hindi napapansin.

Habang tinitingnan natin ang mga batang nasa ating paligid, lalo na ang mga nagdurusa at nangangailangan, huwag lamang nating itanong, “Ano ang maaari nating gawin para sa kanila?” 

Tanungin din natin ang ating sarili, “Panginoon, paano Mo kami tinatawag upang maging Iyong mga kamay, Iyong mga paa, at Iyong mapagmahal na presensya sa kanilang buhay?”

Handa ba tayong magpakumbaba tulad ng isang bata, isuko sa Diyos ang ating pagmamataas at labis na pagtitiwala sa sarili, at hayaan Siyang gamitin ang ating buhay upang maghatid ng pag-asa, pagmamahal, at dignidad sa mga batang higit na nangangailangan sa atin?— Marino J. Dasmarinas

Reflection for Thursday October 1 Memorial of Saint Thérèse of the Child Jesus, Virgin and Doctor of the Church: Luke 10:1-12

Gospel: Luke 10:1-12

Jesus appointed seventy-two other disciples whom he sent ahead of him in pairs to every town and place he intended to visit. He said to them, “The harvest is abundant but the laborers are few; so ask the master of the harvest to send out laborers for his harvest. Go on your way; behold, I am sending you like lambs among wolves.

Carry no money bag, no sack, no sandals; and greet no one along the way. Into whatever house you enter, first say, ‘Peace to this household.’ If a peaceful person lives there, your peace will rest on him; but if not, it will return to you. Stay in the same house and eat and drink what is offered to you, for the laborer deserves his payment.

Do not move about from one house to another. Whatever town you enter and they welcome you, eat what is set before you, cure the sick in it and say to them, ‘The Kingdom of God is at hand for you.’

Whatever town you enter and they do not receive you, go out into the streets and say, ‘The dust of your town that clings to our feet, even that we shake off against you.’ Yet know this: the Kingdom of God is at hand. I tell you, it will be more tolerable for Sodom on that day than for that town.”

+ + + + + + +

Reflection:

Do we want to help Jesus in His mission of evangelization?

Jesus speaks about the commissioning of His seventy-two disciples. He tells them that there is an enormous work for them to do. They are few, but the people to whom they will preach the Gospel are many.

Even today, there are few who preach the Gospel, and fewer still who preach and live it. Yet millions of people desperately need to hear the Good News. They are yearning to hear the words of Jesus, while many others have not even heard the life-changing message of the Lord.

So, what are we doing about it? Will we simply sit still, remain in our comfort zones, and do nothing to share in the mission of Jesus? Evangelization is no longer confined to face-to-face preaching. In many ways, it has become easier because we can now share the Gospel through social media using our computers and mobile phones.

Instead of simply posting about ourselves, why not share something related to Jesus and our faith? Let us post something that can bring someone closer to God. Perhaps a simple reflection, a verse from Scripture, a message of hope, or a testimony of God's goodness can touch a person's heart and remind them that God has not forgotten them.

When we do this, we become followers of Jesus not only in words but also in deeds.

But our evangelization should not end with what we post. Let us also see to it that we live what we preach and practice what we post on our social media accounts. The fullness of our discipleship comes when our lives reflect the Gospel that we proclaim.

If we preach simple living, let us live simply. If we preach humility, let us live humbly. If we preach forgiveness, let us be forgiving. If we speak about love, let us make our lives instruments of love. If we encourage others to trust God, let us also learn to surrender our own worries and anxieties to Him.

Our words may inspire someone for a moment, but the witness of our lives can remain in someone's heart for a long time. We may never know how God can use a simple post, a kind word, a humble gesture, a forgiving heart, or a life faithfully lived to lead someone closer to Him.

Jesus wants us to be His co-laborers in His vineyard. We may feel that we are few, that our talents are limited, or that what we can do is insignificant. But the mission belongs to Jesus, and we are simply called to offer Him what we have. We should not be consumed by worry about our needs, for He knows what we need and will provide for us according to His loving providence.

Let us therefore step beyond our comfort zones and allow the Holy Spirit to use our words, our actions, our technology, our relationships, and our daily lives for the spread of the Gospel. May we never become Christians who merely speak about Jesus, but disciples whose lives make His presence visible to others.

Are we willing to let Jesus use not only our lips but also our lives, our social-media presence, our talents, and our everyday actions to bring someone closer to Him—and when someone encounters us, will they see enough of Jesus in the way we live to desire to know Him more?— Marino J. Dasmarinas

Ang Mabuting Balita at Repleksyon Huwebes Oktubre 1 Paggunita kay Santa Teresita ng Sanggol na si Hesus, dalaga at pantas ng Simbahan: Lucas 10:1-12

Mabuting Balita: Lucas 10:1-12

Noong panahong iyon, ang Panginoon ay humirang pa ng pitumpu’t dalawa. Pinauna niya sila nang dala-dalawa sa bawat bayan at pook na patutunguhan niya. Sinabi niya sa kanila, “Sagana ang aanihin, ngunit kakaunti ang mga manggagawa. Idalangin ninyo sa may-ari na magpadala siya ng mga manggagawa sa kanyang bukirin. 

Humayo kayo! Sinusugo ko kayong parang mga kordero sa gitna ng mga asong-gubat. Huwag kayong magdala ng lukbutan, supot, o panyapak. Huwag na kayong titigil sa daan upang makipagbatian kaninuman. Pagpasok ninyo sa alinmang bahay, sabihin muna ninyo, ‘Maghari nawa ang kapayapaan sa bahay na ito!’ Kung maibigin sa kapayapaan ang nakatira roon, sasakanila ang kapayapaan; ngunit kung hindi, hindi sila magkakamit nito. 

Manatili kayo sa bahay na inyong tinutuluyan; kanin ninyo at inumin ang anumang idulot sa inyo – sapagkat ang manggagawa ay may karapatang tumanggap ng kanyang upa. Huwag kayong magpapalipat-lipat ng bahay. Kapag tinanggap kayo sa alinmang bayan, kanin ninyo ang anumang ihain sa inyo; pagalingin ninyo ang mga maysakit doon at sabihin sa bayan, ‘Nalalapit na ang paghahari ng Diyos sa inyo.’ 

Ngunit sa alinmang bayang hindi tumanggap sa inyo, lumabas kayo sa mga lansangan nito at sabihin ninyo, ‘Pati ang alikabok dito na dumikit sa aming mga paa ay ipinapagpag namin bilang babala sa inyo. Ngunit pakatandaaan ninyong nalalapit na sa inyo ang paghahari ng Diyos!’ Sinasabi ko sa inyo: sa Araw ng Paghuhukom ay higit na mabigat ang kaparusahan ng mga tao sa bayang yaon kaysa dinanas ng mga taga-Sodoma!” 

+ + + + + + +

Repleksyon:

Nais ba nating tulungan si Jesus sa Kanyang misyon ng pagpapalaganap ng Ebanghelyo?

Isinasalaysay ng Ebanghelyo Jesus ang pagsusugo sa pitumpu't dalawang alagad. Sinabi ni Jesus sa kanila na napakalaki ng gawaing naghihintay sa kanila. Kaunti lamang sila, ngunit napakarami ng mga taong kailangan nilang mapangaralan ng Mabuting Balita.

Hanggang ngayon, kakaunti pa rin ang nangangaral ng Ebanghelyo, at higit na kakaunti ang mga nangangaral nito at tunay na namumuhay ayon dito. Samantala, milyun-milyong tao ang lubhang nangangailangan na marinig ang Mabuting Balita. May mga taong sabik na marinig ang mga salita ni Jesus, habang marami pa ang hindi pa nakaririnig ng mensaheng maaaring magbago ng kanilang buhay.

Ano ang ginagawa natin tungkol dito? Mananatili na lamang ba tayo sa ating mga comfort zone at walang gagawin upang makibahagi sa misyon ni Jesus? Ang pagpapalaganap ng Ebanghelyo ay hindi na lamang tungkol sa harapang pangangaral. Sa maraming paraan, mas madali na natin itong magagawa ngayon sapagkat maaari nating ibahagi ang Mabuting Balita sa pamamagitan ng social media, gamit ang ating mga computer at mobile phone.

Sa halip na puro tungkol sa ating sarili ang ating ipinopost, bakit hindi tayo magbahagi ng isang bagay tungkol kay Jesus at sa ating pananampalataya? Mag-post tayo ng isang bagay na maaaring maglapit sa isang tao sa Diyos. Maaaring isang simpleng pagninilay, isang talata mula sa Banal na Kasulatan, isang mensahe ng pag-asa, o isang patotoo tungkol sa kabutihan ng Diyos.

Maaaring hindi natin alam, ngunit ang isang simpleng mensahe ay maaaring tumagos sa puso ng isang taong pinanghihinaan na ng loob at magpaalala sa kanya na hindi siya kailanman kinalimutan ng Diyos.

Kapag ginagawa natin ito, tayo ay nagiging tunay na mga tagasunod ni Jesus, hindi lamang sa salita kundi maging sa gawa.

Ngunit hindi dapat nagtatapos sa ating mga ipinopost ang ating pagpapahayag ng pananampalataya. Tiyakin din nating isinasabuhay natin ang ating ipinapangaral at isinasagawa ang ating ipinopost sa ating mga social media account. Nagiging ganap ang ating pagiging alagad ni Jesus kapag ang ating buhay ay tunay na sumasalamin sa Ebanghelyong ating ipinahahayag.

Kung ipinapangaral natin ang simpleng pamumuhay, mamuhay tayo nang simple. Kung ipinapangaral natin ang kababaang-loob, mamuhay tayo nang mapagpakumbaba. Kung ipinapangaral natin ang pagpapatawad, matuto tayong magpatawad.

Kung nagsasalita tayo tungkol sa pag-ibig, gawin nating instrumento ng pag-ibig ang ating buhay. At kung hinihikayat natin ang iba na magtiwala sa Diyos, matuto rin tayong ipaubaya sa Kanya ang sarili nating mga pangamba, problema, at alalahanin.

Maaaring ang ating mga salita ay magbigay-inspirasyon sa isang tao sa loob lamang ng ilang sandali, ngunit ang patotoo ng ating buhay ay maaaring manatili sa kanyang puso nang matagal. Maaaring hindi natin kailanman malaman kung paano gagamitin ng Diyos ang isang simpleng post, isang mabuting salita, isang mapagpakumbabang kilos, isang pusong marunong magpatawad, o isang buhay na tapat na namumuhay ayon sa pananampalataya upang mailapit ang isang tao sa Kanya.

Nais ni Jesus na maging mga katuwang Niya tayo sa Kanyang ubasan. Maaaring pakiramdam natin ay kakaunti lamang tayo, limitado ang ating kakayahan, o napakaliit ng ating maitutulong. Ngunit ang misyon ay kay Jesus, at ang hinihingi Niya sa atin ay ialay natin sa Kanya kung ano ang mayroon tayo. Huwag tayong labis na mabahala sa ating mga pangangailangan, sapagkat alam Niya kung ano ang ating kailangan at pagkakalooban Niya tayo ayon sa Kanyang mapagmahal na kalooban at pagkalinga.

Kaya, lumabas tayo sa ating mga comfort zone at hayaan nating gamitin tayo ng Espiritu Santo—ang ating mga salita, at kilos—upang maipalaganap ang Ebanghelyo. Huwag nawa tayong maging mga Kristiyanong hanggang salita lamang ang tungkol kay Jesus. Sa halip, maging mga alagad tayo na sa pamamagitan ng ating pamumuhay ay naipakikita sa iba ang presensya at pagmamahal ni Jesus.

Handa ba nating hayaan si Jesus na gamitin hindi lamang ang ating mga labi kundi pati ang ating buhay para makapaglapit tayo ng ating kapwa sa Kanya?— Marino J. Dasmarinas

Reflection for Wednesday September 30 Memorial of Saint Jerome, Priest and Doctor of the Church: Luke 9:57-62

Gospel: Luke 9:57-62

As Jesus and his disciples were proceeding on their journey, someone said to him, “I will follow you wherever you go.” Jesus answered him, “Foxes have dens and birds of the sky have nests, but the Son of Man has nowhere to rest his head.” And to another he said, “Follow me.” But he replied, “Lord, let me go first and bury my father.” 

But he answered him, “Let the dead bury their dead. But you, go and proclaim the Kingdom of God.” And another said, “I will follow you, Lord, but first let me say farewell to my family at home.” Jesus answered him, “No one who sets a hand to the plow and looks to what was left behind is fit for the Kingdom of God.”

+ + + + +  + +

Reflection:

What does it require to follow Jesus?

Following Jesus requires us to leave behind everything that could hinder our faithful and enduring discipleship. Is it possible for us to follow Jesus while remaining attached to the things we have? No, we cannot truly follow Him wholeheartedly if we continue to cling to whatever prevents us from giving ourselves completely to Him.

Can we follow Jesus and, at the same time, continue to live in sin? Can we follow Him while remaining attached to material things? Can we follow Him and still embrace the hedonistic lifestyle of this world? No, we cannot. When we decide to follow Jesus, we are also choosing to leave behind our sinful ways, our unhealthy attachments, and everything that keeps us from drawing closer to Him.

To follow Jesus is initially difficult—there is no question about it—for it requires a radical change in the way we live. It requires us to examine our priorities, surrender our attachments, and allow God to transform our hearts. But let us not be afraid to follow Him. Jesus never asks us to walk the journey of discipleship by relying solely on our own strength. As we take that first step toward Him, we learn to depend not on ourselves but on Him.

When we truly surrender ourselves to Jesus, we begin to discover that we are never alone. We can entrust everything to Him—our hopes, our fears, our struggles, our failures, our dreams, and even our very lives. He walks with us when the road is difficult. He strengthens us when we are weak. He lifts us when we fall. And when we feel lost, His grace gently leads us back to Him.

What if we are very sinful? Would Jesus still call us to follow Him? Yes, absolutely! Our sins and failures do not make us unworthy of His invitation to begin again. Jesus knows our weaknesses, yet He still calls us. He knows our failures, yet He still invites us. He sees the parts of our lives that we would rather hide, yet He continues to reach out to us with mercy and love.

Therefore, let us not use our sinfulness as an excuse to remain far from Jesus. Instead, let us allow His mercy to draw us closer to Him. Following Jesus does not mean that we are already perfect; it means that we are willing to let Him transform us. It means that every day, we choose Him again and again, leaving behind whatever keeps us from becoming the persons He calls us to be.

Let us remember that discipleship is not merely about saying that we believe in Jesus. It is about allowing Him to change our hearts, our priorities, our decisions, and the way we live. It is about trusting Him enough to surrender what we cannot carry and letting go of what we cannot bring into the life He desires for us.

Today, Jesus is calling each of us to follow Him more deeply. What are we still holding on to—our sins, our attachments, our worldly desires, our fears, or our pride—that keeps us from following Him wholeheartedly? And are we ready to place everything into His hands and say, “Lord Jesus, I choose You. Help me leave everything behind and follow You”?— Marino J. Dasmarinas

Ang Mabuting Balita at Repleksyon Miyerkules Setyembre 30, Paggunita kay San Jeronimo, pari at pantas ng Simbahan: Lucas 9:57-62

Mabuting Balita: Lucas 9:57-62

Noong panahong iyon, samantalang naglalakad sina Hesus at ang kanyang mga alagad, may taong nagsabi kay Hesus, “Susunod po ako sa inyo kahit saan.” Sumagot si Hesus, “May lungga ang asong-gubat at may pugad ang ibon, ngunit ang Anak ng Tao’y wala man lamang matulugan o mapagpahingahan.” 

Sinabi ni Hesus sa isa, “Sumunod ka sa akin.” Ngunit sumagot ang tao, “Panginoon, hayaan po muna ninyo akong umuwi upang ipalibing ang akin ama.” Sinabi ni Hesus sa kanya, “Ipaubaya mo na sa mga patay ang paglilibing ng kanilang mga patay. Ngunit ikaw, humayo ka at ipahayag mo ang tungkol sa paghahari ng Diyos.” 

Sinabi naman ng isa, “Susunod po ako sa inyo, Panginoon, ngunit magpapaalam muna ako sa aking mga kasambahay.” Sinabi sa kanya ni Hesus, “Ang sinumang nag-aararo at palaging lumilingon ay hindi karapat-dapat sa paghahari ng Diyos.”

+ + + + + + +  

Repleksyon:

Ano ang kinakailangan upang masundan natin si Jesus?

Ang pagsunod kay Jesus ay nangangailangan sa atin na iwan ang lahat ng bagay na maaaring maging hadlang sa ating tapat at matatag na pagiging Kanyang mga alagad. Posible ba na sundan natin si Jesus habang mahigpit pa rin tayong nakakapit sa mga bagay na mayroon tayo? Hindi, hindi natin Siya tunay na masusundan nang buong puso kung patuloy tayong kumakapit sa anumang bagay na humahadlang sa atin upang lubos nating maialay ang ating sarili sa Kanya.

Maaari ba nating sundan si Jesus at kasabay nito ay patuloy na mamuhay sa kasalanan? Maaari ba natin Siyang sundan habang nananatili tayong nakakapit sa mga materyal na bagay? Maaari ba natin Siyang sundan at patuloy pa ring yakapin ang makamundong pamumuhay na nakasentro sa labis na paghahanap ng kasiyahan? Hindi, hindi natin ito maaaring gawin.

Kapag nagpasya tayong sundan si Jesus, nangangahulugan din itong handa tayong iwan ang ating mga makasalanang gawi, masamang paguugali, at lahat ng bagay na humahadlang sa atin upang higit tayong mapalapit sa Kanya.

Sa simula, hindi madali ang pagsunod kay Jesus—walang duda tungkol dito—sapagkat nangangailangan ito ng malaking pagbabago sa paraan ng ating pamumuhay. Kailangan nating suriin ang ating mga prayoridad, isuko ang mga bagay na labis nating kinakapitan, at hayaan ang Diyos na baguhin ang ating puso.

Ngunit huwag tayong matakot na sumunod sa Kanya. Hindi tayo hinihilingang tahakin ang landas ng pagiging alagad nang umaasa lamang sa sarili nating lakas. Habang ginagawa natin ang unang hakbang patungo sa Kanya, natututo tayong umasa hindi sa ating sarili kundi sa Kanya.

Kapag tunay nating isinuko ang ating sarili kay Jesus, unti-unti nating natutuklasan na hindi pala tayo nag-iisa. Maaari nating ipagkatiwala sa Kanya ang lahat—ang ating mga pangarap at pangamba, mga pagsubok at kabiguan, mga mithiin at maging ang ating mismong buhay.

Sinasamahan Niya tayo kapag mahirap ang ating tinatahak na daan. Pinalalakas Niya tayo kapag tayo ay nanghihina. Itinataas Niya tayo kapag tayo ay nadadapa. At kapag tayo ay naliligaw ng landas, buong pagmamahal Niya tayong inaakay pabalik sa Kanya.

Paano kung napakalaki ng ating mga kasalanan? Tatawagin pa rin ba tayo ni Jesus upang sumunod sa Kanya? Oo, walang alinlangan! Ang ating mga kasalanan at pagkukulang ay hindi dahilan upang isipin nating hindi na tayo karapat-dapat tumugon sa Kanyang paanyaya na magsimulang muli.

Alam ni Jesus ang ating mga kahinaan, ngunit patuloy Niya tayong tinatawag. Alam Niya ang ating mga pagkakamali, ngunit patuloy Niya tayong inaanyayahan. Nakikita Niya maging ang mga bahagi ng ating buhay na nais nating itago, ngunit patuloy pa rin Niya tayong inaabot ng Kanyang awa at pagmamahal.

Kaya huwag nating gawing dahilan ang ating pagiging makasalanan upang manatili tayong malayo kay Jesus. Sa halip, hayaan nating ang Kanyang awa ang maglapit sa atin sa Kanya. Ang pagsunod kay Jesus ay hindi nangangahulugang perpekto na tayo.

Nangangahulugan itong handa tayong hayaan Siyang baguhin tayo. Nangangahulugan itong araw-araw, muli at muli nating pinipili si Jesus at iniiwan ang anumang bagay na humahadlang sa atin upang maging mga taong nais Niyang tayo ay maging.

Tandaan natin na ang pagiging alagad ni Jesus ay hindi lamang tungkol sa pagsasabing naniniwala tayo sa Kanya. Ito ay tungkol sa pagpapahintulot sa Kanya na baguhin ang ating puso, mga prayoridad, mga pagpapasya, at paraan ng pamumuhay. Ito ay tungkol sa pagtitiwala sa Kanya nang buong puso—pagtitiwalang sapat ang Kanyang biyaya upang maisuko natin ang mga bagay na hindi na natin kayang dalhin at matutunan nating bitawan ang mga bagay na hindi natin maaaring isama sa buhay na inihahanda Niya para sa atin.

Sa araw na ito, tinatawag tayo ni Jesus upang mas malalim natin Siyang sundan. Ano ang patuloy nating kinakapitan—ang ating mga kasalanan, masamang paguugali, makamundong pagnanasa, takot, o pagmamataas—na humahadlang sa atin upang Siya ay sundan nang buong puso?

Handa ba nating isuko ang lahat sa Kanyang mga kamay at buong pagpapakumbabang sabihin: “Panginoong Jesus, Ikaw ang aking pinipili. Tulungan Mo akong iwan ang lahat ng humahadlang sa akin at buong puso Kang sundan”?— Marino J. Dasmarinas