Reflection for October 22 Thursday of the Twenty-ninth Week in Ordinary Time: Luke 12:49-53

Gospel: Luke 12:49-53

Jesus said to his disciples: “I have come to set the earth on fire, and how I wish it were already blazing! There is a baptism with which I must be baptized, and how great is my anguish until it is accomplished! Do you think that I have come to establish peace on the earth? 

No, I tell you, but rather division. From now on a household of five will be divided, three against two and two against three; a father will be divided against his son and a son against his father, a mother against her daughter and a daughter against her mother, a mother-in-law against her daughter-in-law and a daughter-in-law against her mother-in-law.”

+ + + + + + +

Reflection:

The story is told of two childhood best friends who grew up together and eventually attended the same university. One day, the first friend noticed that something was not right with his best friend’s behavior. He asked him if something was wrong, but the second friend replied that there was nothing to worry about because everything was fine.

A few days later, the second friend was caught by the school authorities using illegal drugs. The first friend, who was a devout follower of Jesus, urged his best friend to straighten out his life. He even told him that if he continued down that path, he would have to distance himself from him.

All along, we may have viewed Jesus as a unifying force and a man of peace. And indeed, He is our Lord of peace and the source of our unity. Yet, in the Gospel, we also encounter another aspect of His mission: His teachings can become a source of division and conflict, even among family members and friends.

Why? Because following Jesus does not always make everyone happy with us. Sometimes, choosing what is right means standing against what is wrong, even when doing so displeases the people we love. Jesus challenges us to examine our lives, abandon our sinful ways, and remain faithful to God, even when the cost of doing so is painful.

For example, if some members of our family refuse to attend Sunday Mass, should we simply keep quiet and let things be? Of course not! We can gently remind them of the importance of worshipping God and celebrating the Holy Eucharist. We must do so with patience, understanding, and love, remembering that our purpose is not to condemn them but to help them grow closer to Jesus.

Here is another example: Suppose a member of our family becomes pregnant outside marriage, and someone suggests abortion as a solution. Should we remain silent and simply agree with that suggestion? No. As followers of Jesus, we are called to uphold the dignity and sacredness of human life while offering compassionate support to the mother.

We must accompany her with love, help her explore life-affirming options, and assure her that she does not have to face her difficult situation alone. Our Christian convictions must be expressed not only through the words we speak but also through the compassion and support we offer.

Indeed, being a true follower of Jesus requires courage. We cannot always remain silent just to avoid disagreements or preserve our relationships at the expense of our Christian convictions. There are times when we must speak up for what is right, even when our words are unpopular and our decisions are misunderstood.

However, we must also remember that correcting others does not mean forcing our beliefs on them or treating them as though we are better than they are. We, too, are sinners who need God's mercy, forgiveness, and guidance. Therefore, whenever we correct someone who is going astray, let us do so with humility, gentleness, and genuine concern for that person's spiritual well-being. Let our words be firm enough to uphold the truth but gentle enough to show the love of Jesus.

Sometimes, our efforts to guide others back to the right path may lead to disagreements, hurt feelings, or even temporary separation. When this happens, let us not immediately give up on them. We cannot force anyone to change, nor can we control the decisions of those we love. What we can do is continue to pray for them, set a good example, and patiently entrust them to God's loving care.

After all, our responsibility is not to win every argument but to remain faithful to Jesus. If others listen to our words, let us rejoice and continue encouraging them. If they refuse to listen, let us remain patient and continue loving them without compromising the truth. Sometimes, the seed of faith we plant today may take a long time to grow, but we must never underestimate what God's grace can accomplish in a person's heart.

Let us remember that following Jesus is not always the easiest path, but it is always a call to love, truth, and faithfulness. He does not call us to create unnecessary divisions; He calls us to remain faithful to the truth even when that faithfulness exposes differences between us and the people we love.

And so, when we are faced with a choice between pleasing others and standing for what is right, will we have the courage to remain faithful to Jesus, speaking the truth with love, showing compassion to those who disagree with us, and trusting God to touch the hearts of those we cannot change?— Marino J. Dasmarinas 

Ang Mabuting Balita at Repleksyon sa Oktubre 22 Huwebes sa Ika-29 Linggo ng Karaniwang Panahon: Lucas 12:49-53

Mabuting Balita: Lucas 12:49-53

Noong panahong iyon, sinabi ni Hesus sa kanyang mga alagad, "Naparito ako upang magdala ng apoy sa lupa -- at sana'y napagningas na ito! May isang binyag pa na dapat kong tanggapin, at nababagabag ako hangga't hindi natutupad ito! Akala ba ninyo'y pumarito ako upang magdala ng kapayapaan sa lupa?

Sinasabi ko sa inyo: hindi kapayapaan kundi pagkabaha-bahagi. Mula ngayon, ang lima katao sa isang sambahayan ay mababahagi: tatlo laban sa dalawa at dalawa laban sa tatlo. Maglalaban-laban ang ama at ang anak na lalaki, ang ina at ang anak na babae, at gayon din ang biyenang babae, at manugang na babae."

+ + + + + + +

Repleksyon:

May isang kuwento tungkol sa dalawang matalik na magkaibigan mula pa noong kanilang kabataan. Magkasama silang lumaki at kalaunan ay nag-aral sa iisang unibersidad. Isang araw, napansin ng unang kaibigan na tila may kakaiba sa ikinikilos ng kanyang matalik na kaibigan. Tinanong niya ito kung may problema ba, ngunit sumagot ang pangalawang kaibigan na wala siyang dapat ipag-alala dahil maayos naman ang lahat.

Pagkalipas ng ilang araw, nahuli ng mga awtoridad ng kanilang paaralan ang pangalawang kaibigan na gumagamit ng ilegal na droga. Ang unang kaibigan, na isang debotong tagasunod ni Hesus, ay pinayuhan ang kanyang matalik na kaibigan na ituwid ang kanyang buhay. Sinabi pa niya na kung magpapatuloy ito sa maling landas, mapipilitan siyang dumistansya sa kanya.

Marahil, nakasanayan nating tingnan si Hesus bilang bukal ng pagkakaisa at Panginoon ng kapayapaan. At tunay ngang Siya ang ating Panginoon ng kapayapaan at bukal ng ating pagkakaisa. Gayunman, ipinakikita rin sa atin ng Ebanghelyo ang isa pang bahagi ng Kanyang misyon: ang Kanyang mga aral ay maaaring magdulot ng pagkakahati-hati at hindi pagkakaunawaan, maging sa loob ng pamilya at sa pagitan ng magkakaibigan.

Bakit? Sapagkat hindi sa lahat ng pagkakataon ay matutuwa ang mga tao sa atin kapag sinusunod natin si Hesus. May mga pagkakataong ang pagpili sa tama ay nangangahulugang pagtindig laban sa mali, kahit hindi ito ikasiya ng mga taong mahal natin. Hinahamon tayo ni Hesus na suriin ang ating buhay, talikuran ang ating mga kasalanan, at manatiling tapat sa Diyos, kahit mahirap at masakit ang kapalit nito.

Halimbawa, kung may mga miyembro ng ating pamilya na ayaw nang magsimba tuwing Linggo, dapat ba tayong manahimik na lamang at hayaan silang gawin ang kanilang nais? Siyempre, hindi! Maaari natin silang mahinahong paalalahanan tungkol sa kahalagahan ng pagsamba sa Diyos at pakikibahagi sa Banal na Eukaristiya. Gawin natin ito nang may pagtitiyaga, pang-unawa, at pagmamahal. Tandaan natin na hindi natin layuning kondenahin sila, kundi tulungan silang higit na mapalapit kay Hesus.

Narito ang isa pang halimbawa. Ipagpalagay nating may isang miyembro ng ating pamilya na nabuntis nang hindi kasal, at may nagmumungkahi na magpalaglag bilang solusyon. Dapat ba tayong manahimik na lamang at sumang-ayon sa mungkahing ito? Hindi. Bilang mga tagasunod ni Hesus, tinatawag tayong ipagtanggol ang dignidad at kabanalan ng buhay ng tao habang nagbibigay ng mahabagin at mapagmahal na suporta sa ina.

Samahan natin siya sa kanyang pinagdaraanan, tulungan siyang humanap ng mga paraang nagpapahalaga sa buhay, at iparamdam sa kanya na hindi niya kailangang harapin nang nag-iisa ang mabigat na sitwasyong ito. Ang ating pananampalatayang Kristiyano ay hindi lamang dapat makita sa ating mga sinasabi, kundi higit sa lahat, sa habag, malasakit, at tulong na ating ibinibigay.

Tunay ngang nangangailangan ng tapang ang pagiging tunay na tagasunod ni Hesus. Hindi tayo maaaring palaging manahimik dahil lamang nais nating maiwasan ang hindi pagkakaunawaan o mapanatili ang ating mga relasyon, kapalit naman ng pagtalikod sa ating mga paninindigang Kristiyano. May mga pagkakataong kailangan nating magsalita at manindigan para sa tama, kahit hindi ito popular at kahit hindi tayo maunawaan ng iba.

Gayunman, tandaan din natin na ang pagtutuwid sa iba ay hindi nangangahulugang dapat nating ipilit ang ating paniniwala o ituring ang ating sarili na mas mabuti kaysa kanila. Tayo man ay mga makasalanang nangangailangan ng awa, kapatawaran, at patnubay ng Diyos.

Kaya kapag itinutuwid natin ang isang taong naliligaw ng landas, gawin natin ito nang may kababaang-loob, kahinahunan, at tunay na malasakit sa kanyang espirituwal na kapakanan. Maging matatag nawa ang ating mga salita sa pagtatanggol sa katotohanan, ngunit manatiling mahinahon at mapagmahal ang ating paraan ng pagsasalita, tulad ng ipinakikita sa atin ni Hesus.

May mga pagkakataong ang ating pagsisikap na akayin ang iba pabalik sa tamang landas ay magdudulot ng hindi pagkakaunawaan, sama ng loob, o pansamantalang paglayo ng loob. Kapag nangyari ito, huwag tayong agad sumuko sa kanila. Hindi natin mapipilit ang sinuman na magbago, at hindi rin natin kayang kontrolin ang mga pasiya ng mga taong mahal natin. Ang magagawa natin ay patuloy silang ipanalangin, maging mabuting halimbawa sa kanila, at buong pagtitiwalang ipaubaya sila sa mapagmahal na pangangalaga ng Diyos.

Tandaan natin na hindi natin kailangang manalo sa bawat pagtatalo upang maging tapat kay Hesus. Kung pakikinggan ng iba ang ating mga paalala, magalak tayo at patuloy silang palakasin sa kanilang pananampalataya. Kung hindi naman sila makikinig, manatili tayong matiyaga at patuloy silang mahalin nang hindi isinasakripisyo ang katotohanan. Maaaring matagal bago tumubo ang binhi ng pananampalatayang itinanim natin ngayon, ngunit huwag nating maliitin ang magagawa ng biyaya ng Diyos sa puso ng isang tao.

Ang pagsunod kay Hesus ay hindi nangangahulugang palaging magiging madali ang ating buhay. Sa halip, ito ay isang panawagan na mamuhay nang may pagmamahal, katotohanan, at katapatan sa Diyos. Hindi Niya tayo tinatawag upang sadyang lumikha ng pagkakawatak-watak. Tinatawag Niya tayong manatiling tapat sa katotohanan, kahit may mga pagkakataong ang ating paninindigan ay maglalantad ng pagkakaiba natin sa mga taong mahal natin.

Kaya kapag dumating ang pagkakataong kailangan nating mamili sa pagitan ng pagpapalugod sa mga tao at paninindigan sa tama, magkakaroon ba tayo ng lakas ng loob na manatiling tapat kay Hesus, magsalita nang may pagmamahal, magpakita ng habag sa mga hindi sumasang-ayon sa atin, at magtiwalang kayang hipuin ng Diyos ang puso ng mga taong hindi natin kayang baguhin?—Marino J. Dasmarinas 

Reflection for October 19 Monday of the 29th Week in Ordinary Time: Luke 12:13-21

Gospel: Luke 12:13-21

Someone in the crowd said to Jesus, “Teacher, tell my brother to share the inheritance with me.” He replied to him, “Friend, who appointed me as your judge and arbitrator?” Then he said to the crowd, “Take care to guard against all greed, for though one may be rich, one’s life does not consist of possessions.” Then he told them a parable. “There was a rich man whose land produced a bountiful harvest. 

He asked himself, ‘What shall I do, for I do not have space to store my harvest?’ And he said, ‘This is what I shall do: I shall tear down my barns and build larger ones. There I shall store all my grain and other goods and I shall say to myself, “Now as for you, you have so many good things stored up for many years, rest, eat, drink, be merry!”’  

But God said to him, ‘You fool, this night your life will be demanded of you; and the things you have prepared, to whom will they belong?’ Thus will it be for the one who stores up treasure for himself but is not rich in what matters to God.”

+ + + + + + +

Reflection:

Which would we prefer: to possess the treasures of this world or to discover the treasures that come from knowing God? Many of us would probably choose worldly treasures over the spiritual riches that come from knowing Him. Why? Because this is what the world constantly teaches us: to acquire, accumulate, and enjoy material possessions as signs of success and happiness.

But what about choosing God above all else? Perhaps only a few of us would make this choice. We live in a materially centered world that constantly urges us to acquire more possessions, achieve greater success, and do whatever it takes to get ahead. Sadly, in our pursuit of earthly treasures, we can become so preoccupied with what we want to possess that we forget the God who gives meaning to our lives.

But worldly success is not what God ultimately desires for us. He wants us to become His faithful followers, to know Him more deeply, to love Him wholeheartedly, and to serve Him through our love for others. God did not create us merely to live for this world and its temporary pleasures. He created us to know, love, and serve Him so that we may one day be with Him in heaven.

We were created to bear spiritual fruit so that others may come to know God through our words, actions, kindness, and example. Our lives become truly fruitful when we allow God to work through us, especially when we show compassion to those who are suffering, extend forgiveness to those who have hurt us, and share our blessings with those in need.

When our time in this world comes to an end, our earthly possessions, achievements, and positions will no longer matter in the way they once did. What will truly matter is our relationship with God and the love we have shared with His people. No amount of wealth can replace a heart that is at peace with God, and no worldly achievement can compare with the joy of knowing that we have lived our lives according to His will.

A life spent chasing earthly wealth and power while leaving God out of the picture will ultimately leave us spiritually empty. On the other hand, a life centered on God is filled with purpose, peace, and meaning. When we put God first, we begin to understand that our greatest treasure is not what we own but the One who loves us unconditionally and calls us to eternal life with Him.

Therefore, let us examine our hearts and our priorities. There is nothing wrong with working hard, providing for our families, or striving to improve our lives. But we must never allow these pursuits to take God's place in our hearts. Let us use whatever blessings we receive to glorify Him, serve others, and become instruments of His love. After all, the true measure of our lives is not how much we have accumulated but how faithfully we have loved God and our neighbors.

If we were to stand before God today, would our greatest treasure be the wealth and achievements we have accumulated, or the love we have given, the faith we have lived, and the relationship we have nurtured with Him? What must we change in our lives today so that God, and not the treasures of this world, will always be our greatest treasure?— Marino J. Dasmarinas

Ang Mabuting Balita at Repleksyon sa Oktubre 19 Lunes sa Ika-29 Linggo ng Karaniwang Panahon: Lucas 12:13-21

Mabuting Balita: Lucas 12:13-21

Noong panahong iyon, sinabi kay Hesus ng isa sa mga tao, “Guro, iutos nga po ninyo sa kapatid ko na ibigay sa akin ang bahagi ko sa aming mana.” Sumagot siya “Ginoo, sino ang naglagay sa akin bilang hukom o tagapaghati ng mana ninyo?” At sinabi niya sa kanilang lahat: “Mag-ingat kayo sa lahat ng uri ng kasakiman; sapagkat ang buhay ng tao ay wala sa laki ng kayamanan.” 

At pagkatapos ay isinaysay ni Hesus ang talinhagang ito: “Ang bukirin ng isang mayaman ay umani nang sagana. Kaya’t nasabi niya sa sarili, ‘Ano ang gagawin ko? Wala na akong paglagyan ng aking ani! A, gigibain ko ang aking mga kamalig, at magtatayo ako ng lalong mas malaki. 

Doon ko ilalagay ang aking ani at ari-arian. At sasabihin ko sa aking sarili, Ayan, marami naman na akong ari-arian! Hindi na ako kukulangin habambuhay! Kaya’t mamamahinga na lang ako, kakain, iinom, at magsasaya!’ 

Ngunit sinabi sa kanya ng Diyos, ‘Hangal! Sa gabing ito’y babawian ka ng buhay. Kanino mapupunta ang mga bagay na inihanda mo?’ Ganyan ang sasapitin ng nagtitipon ng kayamanan para sa sarili, ngunit dukha naman sa paningin ng Diyos.”

+ + + + + + +  

Repleksyon:

Alin ang mas pipiliin natin: ang mag-angkin ng mga kayamanan ng mundong ito o ang matuklasan ang mga kayamanang nagmumula sa pagkakilala sa Diyos?

Marahil, marami sa atin ang pipili ng mga kayamanan ng mundo kaysa sa mga espirituwal na kayamanang nagmumula sa pagkakilala sa Kanya. Bakit? Sapagkat ito ang palaging itinuturo sa atin ng mundo: ang magtipon, mag-ipon, at magtamasa ng mga materyal na bagay bilang mga palatandaan ng tagumpay at kaligayahan.

Ngunit paano naman kung ang Diyos ang piliin natin higit sa lahat?

Marahil, iilan lamang sa atin ang gagawa ng ganitong pasiya. Nabubuhay tayo sa isang mundong labis na nagpapahalaga sa materyal na kayamanan. Palagi tayong hinihikayat na magkaroon ng mas maraming ari-arian, makamit ang higit na tagumpay, at gawin ang lahat upang mangibabaw sa buhay.

Nakalulungkot isipin na sa paghahangad natin ng mga kayamanan ng mundo, maaari tayong maging lubhang abala sa mga bagay na nais nating angkinin at makalimutan ang Diyos na nagbibigay ng tunay na kahulugan sa ating buhay.

Ngunit hindi ang makamundong tagumpay ang pangunahing ninanais ng Diyos para sa atin. Nais Niyang maging tapat tayong mga tagasunod Niya, mas makilala natin Siya, buong puso natin Siyang mahalin, at paglingkuran Siya sa pamamagitan ng pagmamahal sa ating kapwa.

Hindi tayo nilikha ng Diyos upang mabuhay lamang para sa mundong ito at sa mga panandaliang kaligayahang iniaalok nito. Nilikha Niya tayo upang makilala, mahalin, at paglingkuran Siya, nang sa gayon ay makapiling natin Siya sa langit balang araw.

Nilikha tayo upang mamunga sa espirituwal na buhay, nang sa pamamagitan ng ating mga salita, kilos, kabutihan, at halimbawa ay makilala rin ng iba ang Diyos. Nagiging tunay na mabunga ang ating buhay kapag hinahayaan nating kumilos ang Diyos sa pamamagitan natin. Naipakikita natin ito kapag nagmamalasakit tayo sa mga nagdurusa, nagpapatawad sa mga nakasakit sa atin, at nagbabahagi ng ating mga biyaya sa mga nangangailangan.

Kapag dumating ang panahon na lilisanin na natin ang mundong ito, hindi na magiging mahalaga ang ating mga ari-arian, mga tagumpay, at mga katungkulang minsan nating ipinagmalaki. Ang tunay na mahalaga ay ang ugnayang binuo natin sa Diyos at ang pagmamahal na ipinadama natin sa Kanyang bayan.

Walang kayamanan sa mundo ang makapapalit sa pusong payapa dahil sa pakikipagkasundo sa Diyos, at walang makamundong tagumpay ang maihahambing sa kagalakang dulot ng pamumuhay ayon sa Kanyang kalooban.

Ang buhay na ginugugol sa paghahabol sa kayamanan at kapangyarihan habang isinasantabi ang Diyos ay maaaring mag-iwan sa atin ng kahungkagan sa ating kalooban. Sa kabilang banda, ang buhay na nakasentro sa Diyos ay puno ng layunin, kapayapaan, at tunay na kahulugan.

Kapag inuuna natin ang Diyos, unti-unti nating nauunawaan na ang pinakamahalagang kayamanan ay hindi ang mga bagay na pag-aari natin, kundi ang Diyos na walang sawang nagmamahal sa atin at tumatawag sa atin upang makapiling Siya sa buhay na walang hanggan.

Kaya naman, suriin natin ang ating mga puso at mga pinahahalagahan sa buhay. Walang masama sa pagsisikap na umunlad, magtaguyod ng ating pamilya, at mapabuti ang ating kalagayan. Ngunit huwag nating hayaang maagaw ng mga bagay na ito ang lugar ng Diyos sa ating puso.

Gamitin natin ang mga biyayang ipinagkakaloob Niya sa atin upang luwalhatiin Siya, paglingkuran ang ating kapwa, at maging mga instrumento ng Kanyang pagmamahal. Sapagkat ang tunay na sukatan ng ating buhay ay hindi kung gaano karami ang ating naipon o naangkin, kundi kung gaano tayo naging tapat sa pagmamahal sa Diyos at sa ating kapwa.

Kung tatawagin tayo ng Diyos upang humarap sa Kanya ngayon, ano kaya ang maipagmamalaki nating pinakamahalagang kayamanan: ang yaman at tagumpay na naipon natin sa mundong ito, o ang pagmamahal na ating ipinadama, ang pananampalatayang ating isinabuhay, at ang ugnayang pinagyaman natin sa Kanya?

Ano ang handa nating baguhin sa ating buhay simula ngayon upang matiyak na ang Diyos, at hindi ang mga kayamanan ng mundong ito, ang mananatiling pinakamahalagang kayamanan ng ating puso?— Marino J. Dasmarinas

Reflection for October 18 Twenty-ninth Sunday in Ordinary Time: Matthew 22:15-21

Gospel: Matthew 22:15-21

The Pharisees went off and plotted how they might entrap Jesus in speech. They sent their disciples to him, with the Herodians, saying, "Teacher, we know that you are a truthful man and that you teach the way of God in accordance with the truth.

And you are not concerned with anyone's opinion, for you do not regard a person's status. Tell us, then, what is your opinion: Is it lawful to pay the census tax to Caesar or not?" Knowing their malice, Jesus said, "Why are you testing me, you hypocrites? Show me the coin that pays the census tax." 

Then they handed him the Roman coin. He said to them, "Whose image is this and whose inscription?" They replied, "Caesar's." At that he said to them, "Then repay to Caesar what belongs to Caesar and to God what belongs to God."

+ + + + + + +

Reflection:

Why do people protest against their government?

People protest because they feel that their government is not giving them what they rightfully deserve. We expect our government leaders to practice honest governance, deliver basic services effectively, demonstrate competent leadership, and fulfill their responsibilities to the people. When these expectations are not met, discontent and frustration will sooner or later arise. However, when our government leaders fulfill their responsibilities, peace and progress become more attainable, and we are more likely to pay our taxes willingly and fulfill our civic duties.

In the Gospel, Jesus is asked, “Is it lawful to pay the census tax to Caesar or not?” Jesus asks for a coin and then says, “Whose image is this and whose inscription?” They reply, “Caesar’s.” Jesus then delivers this famous teaching: “Then repay to Caesar what belongs to Caesar and to God what belongs to God” (Matthew 22:17–21).

Jesus already knows about their deceitful plan to entrap Him with His own words. That is why He asks them, “Why are you testing me, you hypocrites?” (Matthew 22:18). Instead of allowing Himself to be trapped by their question, Jesus responds with an answer filled with wisdom. He reminds them that we have responsibilities to our earthly authorities, but we must never forget our greater and enduring obligation to God.

As citizens, when our government fulfills its responsibilities to the people, let us do our part by paying our taxes honestly and obeying the laws of our land. However, we must also remain vigilant so that we will not be abused, deceived, or taken advantage of by those in power. Our government leaders are entrusted with authority by the people, and they have a responsibility to serve the people with honesty, integrity, and compassion. Responsible citizenship does not mean blindly accepting everything our leaders do; it also means having the courage to speak up when we witness injustice and wrongdoing.

But beyond our responsibilities as citizens, we must also examine our obligations to God. Jesus reminds us of the two greatest commandments: “You shall love the Lord, your God, with all your heart, with all your soul, and with all your mind” and “You shall love your neighbor as yourself” (Matthew 22:37, 39).

How do we show our love for God? We demonstrate it through our faithful participation in Holy Mass, our sincere reading of the Bible, our prayerful recitation of the Rosary, and our heartfelt conversations with God. We show our love for Him not only through our prayers and religious practices but also through the way we live our lives. Our faith must be visible in our honesty, humility, kindness, forgiveness, and concern for others.

We also demonstrate our love for our neighbors by helping those in need, comforting those who are grieving, forgiving those who have hurt us, and standing beside those who are experiencing injustice. We do not need to be wealthy or powerful to serve others. Even our simple acts of kindness can become powerful expressions of God's love when we offer them with sincere and generous hearts.

Let us remember that human governments and their leaders are imperfect. There will be times when they fail to fulfill their responsibilities, disappoint us, or even abuse the authority entrusted to them. But God remains faithful to us. His love, mercy, and goodness never fail. Even when we fall short in our faithfulness to Him, He continues to call us back to His loving presence.

Therefore, while we fulfill our responsibilities as citizens, let us never neglect our responsibilities as God's children. Let us pay what we owe, respect what is right, speak up against injustice, and faithfully fulfill our duties to our fellow human beings. Above all, let us give God what belongs to Him: our hearts, our love, our trust, and our lives.

We can be passionate about demanding honesty and accountability from our government leaders, and rightly so. But are we equally passionate about examining our own hearts and correcting our own shortcomings?

Before we demand that others fulfill their obligations, let us ask ourselves: Are we truly giving God what belongs to Him by loving Him with all our hearts and showing that love through our daily actions, especially toward those who need our compassion, forgiveness, and help the most?— Marino J. Dasmarinas

Ang Mabuting Balita at Repleksyon Oktubre 18 Ika-29 Linggo sa Karaniwang Panahon: Mateo 22:15-21

Mabuting Balita: Mateo 22:15-21

Noong panahong iyon, umalis ang mga Pariseo at pinag-usapan kung paano nila masisilo si Hesus sa kanyang pananalita. Kaya pinapunta nila sa kanya ang ilan sa kanilang mga alagad, kasama ang ilang tauhan ni Herodes. Sinabi nila, “Guro, nalalaman naming kayo’y tapat, at itinuturo ninyo nang buong katotohanan ang ibig ng Diyos na gawin ng mga tao. 

Wala kayong pinangingimian sapagkat pareho ang pagtingin ninyo sa tao. Ano po ang palagay ninyo? Naaayon ba sa Kautusan na bumuwis sa Cesar, o hindi?” Ngunit batid ni Hesus ang kanilang masamang layon kaya’t sinabi niya, “Kayong mapagimbabaw! Bakit ibig ninyo akong siluin? Akin na ang salaping pambuwis.”

 At siya’y binigyan nila ng isang denaryo. “Kaninong larawan at pangalan ang nakaukit dito?” tanong ni Hesus, “Sa Cesar po,” tugon nila. At sinabi niya sa kanila, “Kung gayon, ibigay ninyo sa Cesar ang sa Cesar, at sa Diyos ang sa Diyos.”

+ + + + + + +  

Repleksyon:

Bakit nagpoprotesta ang mga tao laban sa kanilang pamahalaan?

Nagpoprotesta ang mga tao dahil pakiramdam nila ay hindi ipinagkakaloob sa kanila ng pamahalaan ang nararapat nilang matanggap. Inaasahan natin na ang ating mga pinuno ay mamamahala nang tapat, magbibigay ng mahusay na serbisyong pampubliko, magpapakita ng karampatang kakayahan sa pamumuno, at tutuparin ang kanilang mga pananagutan sa mamamayan.

Kapag hindi natutupad ang mga inaasahang ito, darating ang panahon na lilitaw ang kawalang-kasiyahan at pagkadismaya. Ngunit kapag ginagampanan ng ating mga pinuno ang kanilang mga tungkulin, mas nagiging posible ang kapayapaan at pag-unlad, at mas nagiging bukal sa ating kalooban ang pagbabayad ng buwis at pagtupad sa ating mga tungkulin bilang mamamayan.

Sa Ebanghelyo, tinanong si Jesus: “Ipinahihintulot ba na magbayad ng buwis kay Cesar o hindi?” Humingi si Jesus ng isang barya at nagtanong, “Kaninong larawan at pangalan ang nakaukit dito?” Sumagot sila, “Kay Cesar.” Pagkatapos, sinabi ni Jesus ang makahulugan na pananalitang ito: “Ibigay kay Cesar ang kay Cesar, at sa Diyos ang sa Diyos” (Mateo 22:17–21).

Batid na ni Jesus ang kanilang mapanlinlang na balak na siluin Siya sa pamamagitan ng Kanyang mga salita. Kaya tinanong Niya sila, “Bakit ninyo ako sinusubok, kayong mga mapagkunwari?” (Mateo 22:18). Hindi Siya nagpadala sa kanilang pakana. Sa halip, sumagot Siya nang may karunungan at lalim ng pang-unawa. Ipinaalala Niya sa kanila na mayroon tayong mga pananagutan sa mga awtoridad sa mundong ito, ngunit hindi natin dapat kalimutan ang higit na mahalaga at pangmatagalang pananagutan natin sa Diyos.

Bilang mga mamamayan, kung ginagampanan ng ating pamahalaan ang mga pananagutan nito sa bayan, gawin din natin ang ating bahagi sa pamamagitan ng tapat na pagbabayad ng buwis at pagsunod sa mga batas ng ating bansa. Gayunman, kailangan din nating manatiling mapagmatyag upang hindi tayo abusuhin, linlangin, o samantalahin ng mga taong nasa kapangyarihan.

Ipinagkatiwala sa ating mga pinuno ang kapangyarihang mamahala, kaya tungkulin nilang paglingkuran ang mamamayan nang may katapatan, integridad, at malasakit. Ang pagiging responsableng mamamayan ay hindi nangangahulugang basta na lamang natin tatanggapin ang lahat ng ginagawa ng ating mga pinuno. Nangangahulugan din ito ng pagkakaroon ng lakas ng loob na magsalita at manindigan kapag nasasaksihan natin ang kawalang-katarungan at katiwalian.

Ngunit higit sa ating mga pananagutan bilang mamamayan, kailangan din nating suriin ang ating mga tungkulin sa Diyos. Ipinaalala sa atin ni Jesus ang dalawang pinakadakilang utos: “Ibigin mo ang Panginoon mong Diyos nang buong puso mo, nang buong kaluluwa mo, at nang buong pag-iisip mo” at “Ibigin mo ang iyong kapwa gaya ng iyong sarili” (Mateo 22:37, 39).

Paano natin maipakikita ang ating pagmamahal sa Diyos? Naipakikita natin ito sa pamamagitan ng tapat at taimtim nating pakikibahagi sa Banal na Misa, masigasig na pagbabasa ng Bibliya, mapanalanging pagdarasal ng Santo Rosaryo, at taos-pusong pakikipag-usap sa Diyos sa pamamagitan ng panalangin.

Ngunit hindi lamang sa ating mga panalangin at gawaing panrelihiyon nasusukat ang ating pagmamahal sa Kanya. Dapat din itong makita sa paraan ng ating pamumuhay. Ang ating pananampalataya ay dapat makita sa ating katapatan, kababaang-loob, kabutihan, pagpapatawad, at malasakit sa kapwa.

Naipakikita rin natin ang ating pagmamahal sa ating kapwa sa pamamagitan ng pagtulong sa mga nangangailangan, pagdamay sa mga nagdadalamhati, pagpapatawad sa mga nakasakit sa atin, at pakikiisa sa mga nakararanas ng kawalang-katarungan.

Hindi natin kailangang maging mayaman o makapangyarihan upang makapaglingkod sa iba. Kahit ang pinakasimpleng kabutihang ginagawa natin ay maaaring maging makapangyarihang pagpapahayag ng pag-ibig ng Diyos kapag nagmumula ito sa isang pusong tapat, mapagbigay, at mapagmahal.

Tandaan natin na hindi perpekto ang mga pamahalaan at ang mga namumuno rito. May mga pagkakataong nabibigo silang tuparin ang kanilang mga pananagutan, binibigo nila ang ating mga inaasahan, o inaabuso pa nila ang kapangyarihang ipinagkatiwala sa kanila.

Ngunit nananatiling tapat ang Diyos sa atin. Hindi nagmamaliw ang Kanyang pag-ibig, awa, at kabutihan. Kahit nagkukulang tayo sa ating katapatan sa Kanya, patuloy Niya tayong tinatawag upang manumbalik sa Kanyang mapagmahal na piling.

Kaya habang ginagampanan natin ang ating mga tungkulin bilang mamamayan, huwag nating pabayaan ang ating mga pananagutan bilang mga anak ng Diyos. Ibayad natin ang nararapat bayaran, igalang natin ang tama, manindigan tayo laban sa kawalang-katarungan, at tuparin natin nang buong katapatan ang ating mga tungkulin sa ating kapwa. Higit sa lahat, ibigay natin sa Diyos ang nararapat para sa Kanya: ang ating mga puso, pag-ibig, pagtitiwala, at buong buhay.

Maaari tayong maging masigasig sa paghiling na maging tapat at managot ang ating mga pinuno, at nararapat lamang iyon. Ngunit gayundin ba tayo kasigasig sa pagsusuri ng ating sariling puso at pagtutuwid sa ating mga pagkukulang? Bago natin hilingin sa iba na tuparin nila ang kanilang mga pananagutan, suriin muna natin ang ating sarili.

Ibinibigay ba talaga natin sa Diyos ang nararapat para sa Kanya sa pamamagitan ng pagmamahal sa Kanya nang buong puso at pagpapakita ng pagmamahal na ito sa ating pang-araw-araw na buhay, lalo na sa mga taong higit na nangangailangan ng ating malasakit, pagpapatawad, at tulong? O baka naman hinihingi natin sa iba ang katapatan at kabutihang hindi rin natin lubos na naipakikita sa ating sariling buhay?— Marino J. Dasmarinas

Reflection for Saturday October 17 Memorial of Saint Ignatius of Antioch, Bishop and Martyr: Luke 12:8-12

Gospel: Luke 12:8-12

Jesus said to his disciples: “I tell you, everyone who acknowledges me before others the Son of Man will acknowledge before the angels of God. But whoever denies me before others will be denied before the angels of God.

“Everyone who speaks a word against the Son of Man will be forgiven, but the one who blasphemes against the Holy Spirit will not be forgiven. When they take you before synagogues and before rulers and authorities, do not worry about how or what your defense will be or about what you are to say. For the Holy Spirit will teach you at that moment what you should say.”
+ + + + + + +
Reflection:
Are we proud of our relationship with Jesus? Do we wear it like a badge of honor, unashamed to let others know that He is our Lord and Savior?

Of course, we would say that we are proud of our relationship with Jesus. However, our actions do not always reflect what we profess. There are times when we betray Him in exchange for the fleeting pleasures and temporary attractions of this world.

The sad truth is that our profession of love for Jesus is oftentimes nothing more than lip service. We may speak of our love for Him, pray to Him, and profess our faith, yet when temptation comes, we sometimes give in and choose worldly pleasures over Him.

When we are called to take a stand for Jesus, we may even deny Him through our words, decisions, and actions, just as Judas betrayed Him. How painful it is to realize that we can profess our love for Jesus with our lips while our hearts and actions tell a different story!

If we truly love Jesus, we must not be ashamed of our relationship with Him. More importantly, we must live out that love in our daily lives. Our faith must be seen not only in our prayers and words but also in the choices we make, the temptations we resist, the people we forgive, and the love we extend to others.

We must never trade our relationship with Jesus for the passing pleasures and attractions of this world. After all, what can this world offer us that compares with the priceless gift of knowing, loving, and following our Lord and Savior?

What would it profit us if we acquired everything we desired in this temporary world but, in the process, lost our relationship with the Lord? Worldly possessions may bring us comfort, pleasure, and recognition, but they cannot give us the lasting peace that comes from being close to God.

We must always remember that everything we possess is temporary. One day, we will leave our possessions behind, and whatever we have accumulated will no longer matter. What will truly matter is whether we have remained faithful to Jesus and allowed His love to transform our hearts.

But what about Jesus?

He remains faithful to us even when we stumble, fall, and struggle with our weaknesses. He is with us in good times and bad, in our sorrows and triumphs, and throughout our earthly lives and beyond. His love sustains us, His mercy welcomes us when we repent, and His grace gives us the strength to rise again whenever we fall. Even when we become distracted by the attractions of this world, Jesus continues to call us back to Him.

Let us, therefore, cherish our relationship with Jesus above everything this world can offer. Let us not be Christians in words alone, but in our actions, decisions, and the way we treat others. When temptation comes, may we choose Jesus. When our faith is tested, may we stand firm in Him. And when the world entices us with temporary pleasures, may we remember that nothing we gain is worth losing the peace and joy of being close to our Lord.

If Jesus remains faithful to us despite our weaknesses and failures, are we willing to remain faithful to Him—even when doing so means letting go of something we desire, resisting temptation, or standing for Him when it is difficult?— Marino J. Dasmarinas

Ang Mabuting Balita at Repleksyon Sabado Oktubre 17 Paggunita kay San Ignacio ng Antioquia, obispo at martir: Lucas 12:8-12

Mabuting Balita: Lucas 12:8-12

Noong panahong iyon, sinabi ni Hesus sa kanyang mga alagad, "Sinasabi ko sa inyo, ang sinumang kumikilala sa akin sa harapan ng mga tao ay kikilanlin din naman ng Anak ng Tao sa harapan ng mga anghel ng Diyos. Ngunit ang magtatwa sa akin sa harapan ng mga tao ay itatatwa ko rin naman sa harapan ng mga anghel ng Diyos. 

"Ang sinumang magsalita laban sa Anak ng Tao ay mapatatawad; ngunit ang lumait sa Espiritu Santo ay hindi mapatatawad. "Kapag kayo'y dinala nila sa sinagoga, o sa harapan ng mga tagapamahala at ng mga maykapangyarihan upang litisin, huwag ninyong isipin kung paano ninyo ipagtatanggol ang sarili o kung ano ang inyong sasabihin. Sapagkat sa oras na iyon, ang Espiritu ang magtuturo sa inyo kung ano ang dapat ninyong sabihin."

+ + + + + + +

Repleksyon:

Ipinagmamalaki ba natin ang ating ugnayan kay Hesus? Itinuturing ba natin itong isang karangalan na ipinakikita sa iba, sapagkat Siya ang ating Panginoon at Tagapagligtas?

Siyempre, sasabihin nating ipinagmamalaki natin ang ating ugnayan kay Hesus. Ngunit hindi sa lahat ng pagkakataon ay pinatutunayan ito ng ating mga kilos. May mga sandali na ipinagpapalit natin Siya sa panandaliang kaligayahan at mga bagay na kaakit-akit sa mundong ito.

Ang malungkot na katotohanan, kung minsan, ang pagpapahayag natin ng pagmamahal kay Hesus ay hanggang salita lamang. Maaaring sinasabi nating mahal natin Siya, nananalangin tayo sa Kanya, at ipinahahayag natin ang ating pananampalataya. Ngunit kapag dumarating ang tukso, may mga pagkakataong sumusuko tayo at pinipili ang mga makamundong kasiyahan sa halip na manatiling tapat sa Kanya.

Kapag kailangan nating manindigan para kay Hesus, maaari pa nga natin Siyang itatwa sa pamamagitan ng ating mga salita, pasiya, at kilos, tulad ng ginawa ni Hudas na nagkanulo sa Kanya. Napakasakit isipin na maaari nating ipahayag ang ating pagmamahal kay Hesus sa pamamagitan ng ating mga labi, samantalang iba naman ang ipinakikita ng ating puso at mga gawa!

Kung tunay nating mahal si Hesus, hindi tayo dapat mahiyang ipahayag ang ating ugnayan sa Kanya. Higit sa lahat, kailangan nating isabuhay ang pag-ibig na ito sa ating pang-araw-araw na buhay. Hindi lamang sa ating mga panalangin at salita dapat makita ang ating pananampalataya, kundi maging sa mga pasiyang ginagawa natin, sa mga tuksong nilalabanan natin, sa mga taong pinatatawad natin, at sa pagmamahal na ipinagkakaloob natin sa ating kapwa.

Huwag nating ipagpalit ang ating ugnayan kay Hesus sa mga panandaliang kasiyahan at pang-akit ng mundong ito. Sapagkat ano nga ba ang maiaalok ng mundo na maihahambing sa napakahalagang biyaya ng makilala, mahalin, at sundin ang ating Panginoon at Tagapagligtas?

Ano ang mapapala natin kung makakamit natin ang lahat ng ating ninanais sa mundong ito ngunit, kapalit naman nito, mawawala ang ating ugnayan sa Panginoon? Maaaring magbigay sa atin ng kaginhawahan, kasiyahan, at pagkilala ang mga materyal na bagay, ngunit hindi nila kayang ibigay ang tunay at pangmatagalang kapayapaang nagmumula sa pagiging malapit sa Diyos.

Lagi nating tandaan na pansamantala lamang ang lahat ng ating tinataglay. Darating ang araw na iiwan natin ang lahat ng ating ari-arian, at mawawalan din ng halaga ang mga bagay na pinaghirapan nating tipunin. Sa huli, ang tunay na mahalaga ay kung nanatili ba tayong tapat kay Hesus at hinayaan nating baguhin ng Kanyang pag-ibig ang ating mga puso.

Ngunit paano naman si Hesus?

Nananatili Siyang tapat sa atin kahit tayo ay nadadapa, nagkakamali, at nakikipaglaban sa sarili nating mga kahinaan. Kasama natin Siya sa panahon ng kasaganaan at kagipitan, sa ating mga kalungkutan at tagumpay, at sa buong buhay natin dito sa lupa hanggang sa buhay na walang hanggan.

Ang Kanyang pag-ibig ang nagbibigay sa atin ng lakas, ang Kanyang awa ang tumatanggap sa atin kapag tayo ay nagsisisi, at ang Kanyang biyaya ang tumutulong sa ating bumangon sa tuwing tayo ay nadadapa. Kahit nalilihis ang ating pansin dahil sa mga pang-akit ng mundo, patuloy pa rin tayong tinatawag ni Hesus upang manumbalik sa Kanya.

Kaya't pahalagahan natin ang ating ugnayan kay Hesus nang higit sa anumang maiaalok ng mundong ito. Huwag tayong maging mga Kristiyano sa salita lamang, kundi maging sa ating mga kilos, pasiya, at pakikitungo sa ating kapwa. Kapag dumarating ang tukso, piliin natin si Hesus.

Kapag sinusubok ang ating pananampalataya, manindigan tayo sa Kanya. At kapag inaakit tayo ng mundo sa mga panandaliang kasiyahan, alalahanin nating walang anumang bagay na makakamit natin dito sa lupa ang higit na mahalaga kaysa sa kapayapaan at kagalakang nagmumula sa pagiging malapit sa ating Panginoon.

Kung nananatiling tapat sa atin si Hesus sa kabila ng ating mga kahinaan at pagkukulang, handa rin ba tayong manatiling tapat sa Kanya—kahit kailangan nating talikuran ang isang bagay na labis nating ninanais, labanan ang tukso, o manindigan para sa Kanya sa panahong mahirap itong gawin? O ipagpapalit pa rin natin Siya sa panandaliang kasiyahan ng mundong ito?— Marino J. Dasmarinas

Reflection for October 16 Friday of the 28th Week in Ordinary Time: Luke 12:1-7

Gospel: Luke 12:1-7

At that time so many people were crowding together that they were trampling one another underfoot. Jesus began to speak, first to his disciples, “Beware of the leaven–that is, the hypocrisy–of the Pharisees.

“There is nothing concealed that will not be revealed, nor secret that will not be known. Therefore whatever you have said in the darkness will be heard in the light, and what you have whispered behind closed doors will be proclaimed on the housetops. I tell you, my friends, do not be afraid of those who kill the body but after that can do no more. I shall show you whom to fear.

Be afraid of the one who after killing has the power to cast into Gehenna; yes, I tell you, be afraid of that one. Are not five sparrows sold for two small coins? Yet not one of them has escaped the notice of God. Even the hairs of your head have all been counted. Do not be afraid. You are worth more than many sparrows.”
+ + + + + + +
Reflection:

Does God know everything about us?

Yes, God knows everything about us, including those sins that we think are known only to ourselves. Nothing is hidden from Him—not even the thoughts and desires we keep deep within our hearts. One reminder of this truth is our conscience, which troubles us whenever we do something wrong. These feelings may continue to bother us until we humbly ask for forgiveness and make amends to those whom we have hurt.

God is all-knowing and ever-present. He knows our weaknesses, our struggles, and even the sins we are afraid to reveal to others. Yet, despite knowing all our shortcomings, God continues to call us to repentance and invites us to return to Him. We must therefore turn away from sin while we still have the gift of time. Let us also strive to purify our minds and hearts of sinful thoughts and desires that can lead us away from His love.

It is far better for us to align our thoughts, words, and actions with God's will. Let us make Him the center of our daily lives, allowing His teachings to guide our decisions and His love to shape the way we treat others. We do not know when our earthly journey will end, but we can prepare ourselves by living faithfully, loving sincerely, forgiving generously, and seeking His mercy whenever we fall. May we always be ready to meet the Lord when our time in this world comes to an end, with the hope of dwelling with Him eternally.

However, we are weak human beings, and we sometimes fall into sin. There are times when we give in to temptation, allow our pride to overcome us, or hurt others through our words and actions. Nevertheless, our weaknesses do not have to define us. Through God's grace, sincere repentance, and a firm resolve to change, we can rise again and continue our journey toward holiness.

Let us never grow tired of asking the Lord to strengthen us, guide us, and give us the courage to resist sin. Whenever we stumble, may we humbly return to Him, trusting in His mercy and allowing His grace to transform our hearts.

Let us remember that God knows everything about us, yet He continues to love us and call us back to Him. While we still have the gift of time, let us not postpone our repentance or ignore the voice of our conscience. If God already knows our deepest thoughts, our hidden sins, and our every weakness, are we willing to open our hearts to Him today, turn away from sin, and live in such a way that we will be ready to meet Him when He calls us home?— Marino J. Dasmarinas

Ang Mabuting Balita at Repleksyon Oktubre 16 Biyernes ng Ika-28 Linggo sa Karaniwang Panahon: Lucas 12:1-7

Mabuting Balita: Lucas 12:1-7

Noong panahong iyon, samantalang dumaragsa ang libu-libong tao, anupa't nagkakatapakan sila, nagsalita muna si Jesus sa kanyang mga alagad, "Mag-ingat kayo sa lebadura ng mga Pariseo-- ito'y ang pagpapaimbabaw. Walang natatago na di malalantad, at walang nalilihim na di mabubunyag. Anumang sabihin ninyo sa dilim ay maririnig sa liwanag at anumang ibulong ninyo sa mga silid ay ipagsisigawan."

 "Sinasabi ko sa inyo, mga kaibigan, huwag ninyong katakutan ang mga pumapatay ng katawan, at pagkatapos ay wala nang magagawa pa. Sasabihin ko sa inyo kung ano ang dapat ninyong katakutan: katakutan ninyo yaong pagkatapos na pumatay ay may kapangyarihan pang magbulid sa impyerno.

Sinasabi ko sa inyo, ang Diyos ang dapat ninyong katakutan! "Hindi ba ipinagbibili sa halagang dalawang pera lamang ang limang maya? Gayunman, kahit isa sa kanila'y hindi pinababayaan ng Diyos. Maging ang buhok ninyo'y bilang na lahat. Kaya, huwag kayong matakot; higit kayong mahalaga kaysa mga maya."

+ + + + + + +

Repleksyon:

Alam ba ng Diyos ang lahat tungkol sa atin?

Oo, alam ng Diyos ang lahat tungkol sa atin, maging ang mga kasalanang iniisip nating tayo lamang ang nakaaalam. Walang anumang maitatago sa Kanya—maging ang mga kaisipan at pagnanasang malalim nating ikinukubli sa ating mga puso.

Isa sa mga paalala nito ay ang ating konsensiya na bumabagabag sa atin tuwing gumagawa tayo ng mali. Maaaring patuloy tayong mabagabag ng ating mga nagawang kasalanan hanggang sa buong kababaang-loob tayong humingi ng tawad sa Diyos at makipagkasundo sa mga taong ating nasaktan.

Ang Diyos ay nakaaalam ng lahat at nasa lahat ng dako. Alam Niya ang ating mga kahinaan, mga pinagdaraanan, at maging ang mga kasalanang natatakot tayong aminin sa ibang tao. Gayunman, sa kabila ng lahat ng ating pagkukulang, patuloy Niya tayong tinatawag upang magsisi at manumbalik sa Kanya.

Kaya naman, talikuran na natin ang kasalanan habang tayo ay buhay pa. Sikapin din nating linisin ang ating mga isip at puso mula sa masasamang kaisipan at pagnanasang maaaring maglayo sa atin sa Kanyang pagmamahal.

Higit na mabuti kung iaayon natin sa kalooban ng Diyos ang ating mga iniisip, sinasabi, at ginagawa. Gawin nating sentro ng ating pang-araw-araw na buhay ang Panginoon. Hayaan nating gumabay sa ating mga pasiya ang Kanyang mga aral at hubugin ng Kanyang pag-ibig ang paraan ng pakikitungo natin sa ating kapwa.

Hindi natin alam kung kailan magtatapos ang ating paglalakbay sa mundong ito, ngunit maaari tayong maghanda sa pamamagitan ng tapat na pamumuhay, taos-pusong pagmamahal, bukas-palad na pagpapatawad, at patuloy na paghingi ng Kanyang awa sa tuwing tayo ay nagkakasala. Nawa'y lagi tayong maging handang humarap sa Panginoon sa pagtatapos ng ating buhay dito sa lupa, taglay ang pag-asang makapiling Siya magpakailanman.

Subalit, mahihina tayong mga tao at kung minsan ay nahuhulog tayo sa kasalanan. May mga pagkakataong nagpapadaig tayo sa tukso, hinahayaang manaig ang ating kayabangan, o nakasasakit tayo ng kapwa sa pamamagitan ng ating mga salita at gawa. Gayunman, hindi kailangang maging katapusan ng ating paglalakbay ang ating mga kahinaan.

Sa tulong ng biyaya ng Diyos, taos-pusong pagsisisi, at matibay na pasiyang magbago, maaari tayong bumangon at magpatuloy sa landas ng kabanalan. Huwag sana tayong magsawa sa paghingi sa Panginoon ng lakas, patnubay, at tapang upang mapaglabanan ang kasalanan. Sa tuwing tayo ay nadadapa, buong kababaang-loob tayong manumbalik sa Kanya, magtiwala sa Kanyang awa, at hayaang baguhin ng Kanyang biyaya ang ating mga puso.

Tandaan natin: Alam ng Diyos ang lahat tungkol sa atin, ngunit sa kabila ng ating mga kasalanan at kahinaan, patuloy Niya tayong minamahal at inaanyayahang manumbalik sa Kanya. Habang ipinagkakaloob pa sa atin ang panahon upang magbago, huwag nating ipagpaliban ang pagsisisi o balewalain ang tinig ng ating konsensiya.

Kung alam na ng Diyos ang pinakamalalim nating iniisip, ang mga kasalanang ikinukubli natin, at ang bawat kahinaan natin, handa ba tayong buksan sa Kanya ang ating puso ngayon, talikuran ang kasalanan, at mamuhay nang tapat sa Kanyang kalooban upang sa araw na tawagin Niya tayo ay buong pananampalataya tayong makaharap sa Kanya?— Marino J. Dasmarinas

Reflection for Thursday October 15 Memorial of Saint Teresa of Jesus, Virgin and Doctor of the Church: Luke 11:47-54

Gospel: Luke 11:47-54

The Lord said: “Woe to you who build the memorials of the prophets whom your fathers killed. Consequently, you bear witness and give consent to the deeds of your ancestors, for they killed them and you do the building.  

Therefore, the wisdom of God said, ‘I will send to them prophets and Apostles; some of them they will kill and persecute in order that this generation might be charged with the blood of all the prophets shed since the foundation of the world, from the blood of Abel to the blood of Zechariah who died between the altar and the temple building.  

Yes, I tell you, this generation will be charged with their blood! Woe to you, scholars of the law! You have taken away the key of knowledge. You yourselves did not enter and you stopped those trying to enter.

When Jesus left, the scribes and Pharisees began to act with hostility toward him and to interrogate him about many things, for they were plotting to catch him at something he might say.

+ + + + + + +

Reflection:

Who are the modern-day prophets we encounter today? They are people who speak about God and His truth, those who remind us of what is right, and those who genuinely care about our well-being. Through their words, advice, and loving concern, God may be reaching out to us and guiding us along the right path.

Sadly, we do not always listen to them. Instead, we often allow ourselves to be influenced by the fleeting dictates of this world. Sometimes, we even dismiss these people as unrealistic or out of touch with reality. We may ignore their advice because it challenges our choices, exposes our weaknesses, or calls us to change our ways. Yet, when we eventually encounter difficulties, we may realize how valuable their words were and how much they genuinely cared about us.

Let us remember that God can use the people around us to remind us of His truth and lead us closer to Him. They may be our parents, family members, friends, fellow parishioners, or even people whose words we initially find difficult to accept. Their advice may not always be easy to hear, but when it is rooted in truth, love, and concern for our spiritual well-being, we should take the time to listen, pray, and reflect on it.

Of course, we must also exercise discernment, for not every piece of advice necessarily comes from God. We must examine what we hear in the light of His Word and the teachings of our Catholic faith. When advice leads us toward greater love, humility, repentance, and faithfulness to God, we should not be too proud to accept it.

Let us not wait until we experience painful consequences before we recognize the wisdom of those who sincerely care for us. May we learn to listen with humble hearts, welcome correction with gratitude, and allow God to work through the people He places in our lives. Sometimes, the very words we resist may be the words we need to hear most.

Are we willing to listen to the people God may be using to guide us, even when their words challenge us to change, or will we continue to ignore their loving reminders until life's painful experiences teach us the lessons we refuse to learn?— Marino J. Dasmarinas

Ang Mabuting Balita at Repleksyon sa Huwebes Oktubre 15 Paggunita kay Santa Teresa ng Avila, dalaga at pantas ng Simbahan: Lucas 11:47-54

Mabuting Balita: Lucas 11:47-54

Noong panahong iyon, sinabi ni Hesus, "Kawawa kayo! Ipinagtatayo ninyo ng magagarang libingan ang mga propetang pinagpapatay ng inyong mga magulang. Sa ganitong paraan, kayo na rin ang nagpapatunay na sang-ayon kayo sa mga ginawa ng inyong mga magulang; sapagkat sila ang pumatay sa mga propeta at kayo naman ang nagtatayo ng libingang puntod ng mga yaon. 

Dahil rito'y sinabi rin ng Karunungan ng Diyos, 'Magsusugo ako sa kanila ng mga propeta at ng mga apostol; ang iba'y papatayin nila at uusigin ang iba.' Sa gayo'y lalagpak sa lahing ito ang parusa dahil sa pagpatay sa mga propeta buhat nang itatag ang sanlibutan, magmula kay Abel hanggang kay Zacarias na pinatay sa pagitan ng dambanang sunugan ng mga handog at ng gusali ng Templo. 

Sinasabi ko sa inyo, lalagpak sa lahing ito ang parusa dahil sa kanilang ginawa. "Kawawa kayo, mga dalubhasa sa Kautusan! Sapagkat inalis ninyo ang susi ng karunungan. Ayaw na ninyong magsipasok, hinahadlangan pa ninyo ang mga nagnanais pumasok." At umalis si Jesus sa bahay na iyon. Mula noon, tinuligsa na siya ng mga eskriba at mga Pariseo at pinagtatanong tungkol sa maraming bagay, upang masilo siya sa kanyang pananalita.

+ + + + + + +

Repleksyon:

Sino-sino ang mga makabagong propeta na nakakatagpo natin sa ating buhay ngayon? Sila ang mga taong nagsasalita tungkol sa Diyos at sa Kanyang katotohanan, nagpapaalala sa atin kung ano ang tama, at tunay na nagmamalasakit sa ating kapakanan. Sa pamamagitan ng kanilang mga salita, payo, at pagmamalasakit, maaaring ginagamit sila ng Diyos upang gabayan tayo at akayin sa tamang landas.

Sa kasamaang-palad, hindi natin sila palaging pinakikinggan. Sa halip, madalas nating hinahayaang impluwensiyahan tayo ng mga panandaliang pang-aakit at kaisipan ng mundong ito. May mga pagkakataon pa ngang itinuturing natin silang mga taong hindi makatotohanan o hindi nakauunawa sa realidad ng buhay.

Minsan, ayaw nating tanggapin ang kanilang mga payo dahil hinahamon ng mga ito ang ating mga desisyon, inilalantad ang ating mga kahinaan, o hinihikayat tayong baguhin ang ating maling mga nakagawian. Ngunit kapag dumating na ang mga pagsubok at suliranin, saka lamang natin maaaring matanto kung gaano kahalaga ang kanilang mga salita at kung gaano nila tayo tunay na pinahahalagahan.

Tandaan natin na maaaring gamitin ng Diyos ang mga taong nakapaligid sa atin upang ipaalala ang Kanyang katotohanan at ilapit tayo sa Kanya. Maaaring sila ay ang ating mga magulang, kapamilya, kaibigan, kapwa natin mananampalataya sa parokya, o maging mga taong ang mga salita ay mahirap nating tanggapin sa simula.

Maaaring hindi madaling pakinggan ang kanilang mga payo, ngunit kung ang mga ito ay nagmumula sa katotohanan, pag-ibig, at tunay na malasakit sa ating espirituwal na kapakanan, matuto sana tayong makinig, manalangin, at taimtim na magnilay.

Gayunman, kailangan din nating gamitin ang ating wastong pagpapasya, sapagkat hindi lahat ng payo ay nagmumula sa Diyos. Nararapat nating suriin ang mga naririnig natin ayon sa Salita ng Diyos at sa mga aral ng ating pananampalatayang Katoliko.

Kung ang isang payo ay umaakay sa atin tungo sa higit na pagmamahal, kababaang-loob, pagsisisi sa kasalanan, at katapatan sa Diyos, huwag sana tayong maging mapagmataas upang tanggapin ito. Sa halip, buksan natin ang ating puso sa mga paalalang makatutulong sa ating paglago sa pananampalataya.

Huwag sana nating hintaying maranasan ang masasakit na bunga ng ating mga pagkakamali bago natin pahalagahan ang karunungan ng mga taong tunay na nagmamalasakit sa atin. Hilingin natin sa Panginoon na pagkalooban tayo ng mapagpakumbabang puso—pusong marunong makinig, tumanggap ng pagtutuwid nang may pasasalamat, at kumilala sa Kanyang pagkilos sa pamamagitan ng mga taong inilalagay Niya sa ating buhay. Sapagkat kung minsan, ang mga salitang pilit nating iniiwasang marinig ay siya palang mga salitang higit nating kailangang pakinggan.

Handa ba tayong makinig sa mga taong maaaring ginagamit ng Diyos upang ituwid at gabayan tayo, kahit masakit o mahirap tanggapin ang kanilang mga salita, o patuloy ba nating isasara ang ating puso hanggang sa ang masasakit na karanasan na mismo ang magturo sa atin ng mga aral na ayaw nating matutuhan?— Marino J. Dasmarinas

Reflection for October 14 Wednesday of the 28th Week in Ordinary Time: Luke 11:42-46

Gospel: Luke 11:42-46

The Lord said: “Woe to you Pharisees! You pay tithes of mint and of rue and of every garden herb, but you pay no attention to judgment and to love for God. These you should have done, without overlooking the others. Woe to you Pharisees! You love the seat of honor in synagogues and greetings in marketplaces. Woe to you! You are like unseen graves over which people unknowingly walk.” 

Then one of the scholars of the law said to him in reply, “Teacher, by saying this you are insulting us too.” And he said, “Woe also to you scholars of the law! You impose on people burdens hard to carry, but you yourselves do not lift one finger to touch them.

+ + + + + + +

Reflection:

Do we live what we say? 

For example, we may tell our children that they should live simply, yet our own lifestyle may not reflect simplicity because we constantly desire expensive things. How, then, can we expect our children to follow and believe what we teach them if our actions contradict our words?

Jesus was angry with the Pharisees because many of them were full of pretension. Their outward actions were very different from what was in their hearts. They instructed the people to do this and that, yet they themselves were unwilling to practice what they preached.

What Jesus wanted from the Pharisees then, and what He wants from us now, is to lead by example. He calls us to be sincere in what we say and faithful in what we do. It is not enough for us to speak about goodness, preach about love, or tell others how they should live.

We must also strive to practice what we teach. This is where we often fall short. Yes, we go to church, and yes, we worship God. But do we allow our faith to transform our hearts and become visible in our daily lives?

Let us not be like the Pharisees and the scholars of the law, who were good at giving orders but failed to practice what they preached. Instead, let us follow Jesus, who lived out everything He taught. Jesus preached simplicity of life, and He lived simply. He taught forgiveness, mercy, and love, and He demonstrated these virtues through His own life and actions. He did not merely speak about loving others; He showed His love through His compassion, His forgiveness, His humble service, and ultimately, His sacrifice on the cross.

As followers of Christ, we are called to do the same. Our Christian faith must go beyond the words we speak and the prayers we offer. It must be reflected in the way we treat our family members, how we deal with our neighbors, how we forgive those who hurt us, and how we show compassion to those who are suffering.

When we tell our children to be humble, let us practice humility. When we teach them to forgive, let us be willing to forgive. When we encourage them to love others, let them see that love in our own hearts and actions.

Let us remember that our lives may be the very first Gospel that others will read. Our children, our families, and the people around us may not always remember what we say, but they will often remember how we live.

May the Holy Spirit guide us to become more sincere in our faith, more humble in our service, and more consistent in our words and actions. May we never become Christians who are good only at preaching but fail to live according to the Gospel.

Every day gives us another opportunity to become more like Jesus. We may not always get things right, but with God's grace, we can learn, change, and begin again. Let us ask the Lord to cleanse our hearts of pride and pretension and help us live out the Gospel with sincerity, humility, and love.

As we profess our faith in Jesus, are we truly living what we preach, or have our words become louder than the witness of our lives?—Marino J. Dasmarinas