Reflection for July 27 Monday of the Seventeenth Week in Ordinary Time: Matthew 13:31-35

Gospel: Matthew 13:31-35

Jesus proposed a parable to the crowds.  "The Kingdom of heaven is like a mustard seed that a person took and sowed in a field. It is the smallest of all the seeds, yet when full-grown it is the largest of plants.

It becomes a large bush, and the 'birds of the sky come and dwell in its branches.'" He spoke to them another parable. "The Kingdom of heaven is like yeast that a woman took and mixed with three measures of wheat flour until the whole batch was leavened." 

All these things Jesus spoke to the crowds in parables. He spoke to them only in parables, to fulfill what had been said through the prophet: I will open my mouth in parables, I will announce what has lain hidden from the foundation of the world.

+ + + + + + +

Reflection:

Do we want to grow in faith?

The tiny mustard seed became the largest of plants, while the little yeast leavened three measures of wheat flour until the whole batch of dough had risen. In both parables, Jesus reminds us that what begins as something small can, through God's grace, grow into something extraordinary.

By virtue of the Sacrament of Baptism and the Sacrament of Confirmation, God has planted the precious seed of faith within each of us. Though it may seem small at times, that seed carries the power to transform our lives. God lovingly entrusts it to us, inviting us to nurture it each day so that it may grow, flourish, and bear fruit—not only for our own spiritual good but also for the blessing and encouragement of others.

Our loving Father continually longs for us to deepen our faith and our relationship with Him. Let us, therefore, humbly ask Jesus to grant us the grace to increase our faith. At the same time, let us faithfully do our part by living according to the teachings of the Church, participating devoutly in Holy Mass, praying the Holy Rosary, reading and reflecting on Sacred Scripture, and striving each day to put God's Word into practice through lives of love, mercy, and obedience.

When we faithfully cooperate with God's grace, our faith will continue to grow—just as the tiny mustard seed becomes a great plant and the little yeast leavens the whole batch of dough. What begins quietly within our hearts can become a powerful witness that brings hope, encouragement, and the love of Christ to those around us.

Today, let us ask ourselves: Are we allowing the seed of faith that God has planted within us to grow each day, or have we neglected it? What small step can we take today so that our faith may flourish and become a blessing to others and give greater glory to God?—Marino J. Dasmarinas

Ang Mabuting Balita at Repleksyon Hulyo 27 Lunes ng Ika-17 na Linggo sa Karaniwang Panahon: Mateo 13:31-35

Mabuting Balita: Mateo 13-31-35

Noong panahong iyon, isa na namang talinghaga ang inilahad ni Hesus sa mga tao, “Ang paghahari ng Diyos ay katulad nito: may isang taong nagtanim ng isang butil ng mustasa sa kanyang bukid.

Pinakamaliit ito sa lahat ng binhi, ngunit kapag natanim na at lumago ay nagiging pinakamalaki sa lahat ng puno ng gulay. Ito’y nagiging punongkahoy, anupat napamumugaran ng mga ibon ang mga sanga nito.”

Nagsalaysay pa siya ng ibang talinghaga. “Ang paghahari ng Diyos ay katulad ng lebadura na inihalo ng isang babae sa tatlong takal na harina, at umalsa ang buong masa.” Sinabi ni Hesus sa mga tao ang lahat ng ito sa pamamagitan ng mga talinghaga at wala siyang sinabi sa kanila nang hindi gumagamit ng talinghaga.

Ginawa niya ito upang matupad ang sinabi ng propeta:“Magsasalita ako sa kanila sa pamamagitan ng mga talinghaga, ihahayag ko sa kanila ang mga bagay na nalihim mula nang likhain ang sanlibutan.”

+ + + + + + +

Repleksyon:

Nais ba nating lumago ang ating pananampalataya?

Ang munting buto ng mustasa ay naging pinakamalaki sa mga halaman, at ang kaunting lebadura ay nagpapaalsa sa tatlong takal ng harina hanggang sa umalsa ang buong masa. Sa dalawang talinghagang ito, ipinapaalala sa atin ni Jesus na ang anumang nagsisimula sa maliit ay maaaring lumago at maging dakila sa pamamagitan ng biyaya ng Diyos.

Sa pamamagitan ng Sakramento ng Binyag at Sakramento ng Kumpil, itinanim ng Diyos sa bawat isa sa atin ang mahalagang binhi ng pananampalataya. Maaaring tila maliit ito sa simula, ngunit taglay nito ang kapangyarihang baguhin ang ating buhay.

Buong pagmamahal Niya itong ipinagkatiwala sa atin, inaanyayahan tayong alagaan at pagyamanin ito araw-araw upang ito ay lumago, mamunga, at maging pagpapala hindi lamang sa ating sarili kundi maging sa kapwa.

Patuloy ang pagnanais ng ating mapagmahal na Ama na lalong tumibay ang ating pananampalataya at lalong lumalim ang ating pakikipag-ugnayan sa Kanya. Kaya't hilingin natin nang may kababaang-loob kay Jesus ang biyayang madagdagan ang ating pananampalataya.

Kasabay nito, gawin din natin ang ating bahagi sa pamamagitan ng tapat na pamumuhay ayon sa mga turo ng Simbahan, taimtim na pakikibahagi sa Banal na Misa, palagiang pagdarasal ng Santo Rosaryo, pagbabasa at pagbubulay-bulay sa Banal na Kasulatan, at pagsasabuhay ng Salita ng Diyos sa pamamagitan ng pag-ibig, awa, at pagsunod sa Kanyang kalooban sa bawat araw.

Kapag tapat tayong nakikipagtulungan sa biyaya ng Diyos, patuloy na lalago ang ating pananampalataya—tulad ng munting buto ng mustasa na naging malaking halaman at ng kaunting lebadura na nagpapaalsa sa buong masa. Ang munting binhing itinanim ng Diyos sa ating puso ay maaaring maging makapangyarihang saksi ng Kanyang pag-ibig, pag-asa, at habag sa mga taong ating nakakasalamuha.

Ngayon, tanungin natin ang ating sarili: Hinahayaan ba nating lumago ang binhi ng pananampalatayang itinanim ng Diyos sa ating puso, o napapabayaan natin ito dahil sa ating mga alalahanin at pagkaabala?

Ano ang isang konkretong hakbang na maaari nating gawin ngayong araw upang higit pang yumabong ang ating pananampalataya at maging pagpapala sa ating kapwa at kaluwalhatian ng Diyos?—Marino J. Dasmarinas

Reflection for July 26 Seventeenth Sunday in Ordinary Time: Matthew 13:44-52

Gospel: Matthew 13:44-52

(Jesus told his disciples) “The kingdom of heaven is like a treasure buried in a field, which a person finds and hides again, and out of joy goes and sells all that he has and buys that field. Again, the kingdom of heaven is like a merchant searching for fine pearls. 

When he finds a pearl of great price, he goes and sells all that he has and buys it. Again, the kingdom of heaven is like a net thrown into the sea, which collects fish of every kind. When it is full they haul it ashore and sit down to put what is good into buckets. 

What is bad they throw away. Thus it will be at the end of the age. The angels will go out and separate the wicked from the righteous and throw them into the fiery furnace, where there will be wailing and grinding of teeth.

“Do you understand all these things?” They answered, “Yes.” And he replied, “Then every scribe who has been instructed in the kingdom of heaven is like the head of a household who brings from his storeroom both the new and the old.”

+ + + + + + +

Reflection:

The story is told of a woman who had six children by six different men. She was on the verge of giving up on life because her family had disowned her due to her wayward lifestyle.

She said to herself, "I feel so alone because nobody trusts or loves me anymore. But I do not blame anyone except myself."

As she wandered aimlessly, she came upon a sign that read: "If you feel that nobody wants you anymore, come to us. We will take care of you." She decided to go, only to discover that it was a shelter for unwanted mothers run by nuns. To make a long story short, the nuns welcomed and cared for her unconditionally. Through their love, compassion, and acceptance, she encountered the unconditional love of Jesus.

Through Jesus and the loving care of the nuns, she found restoration, hope, and healing. Filled with gratitude, she said to them, "You took care of me when nobody else did. You showed me the unconditional love of Jesus when no one else cared enough to share it with me. Through you, I discovered the greatest treasure in this world—Jesus."

Each one of us has a unique purpose and mission in this world. At the heart of that mission is introducing others to the greatest treasure anyone could ever find, yet one that so many still fail to discover. That greatest treasure is Jesus. We are therefore called to know Him more deeply, love Him more faithfully, and share Him more generously so that others, too, may encounter Him through us.

How can others discover Jesus through us? We can become instruments of His love by offering hope to those who are discouraged, extending a listening ear instead of condemnation, choosing forgiveness instead of resentment, and sowing love instead of hatred, judgment, or arrogance. Sometimes, the simplest acts of kindness, compassion, and acceptance become the very channels through which someone encounters Christ.

Every person we meet may be carrying hidden wounds, silent struggles, or burdens that only God fully knows. Like the nuns in this story, we may never realize how a gentle word, a compassionate heart, or a helping hand can become God's answer to someone's desperate prayer. When we allow the love of Christ to flow through us, we become living witnesses of His mercy and instruments of His healing grace.

May we never underestimate the power of reflecting the love of Jesus in our daily lives. The world does not merely need more opinions or judgments—it longs to encounter the compassionate heart of Christ. And often, He chooses to reveal that heart through ordinary people like us.

Today, let us ask ourselves: When people encounter us, do they discover our opinions and judgments—or do they encounter the love, mercy, and hope of Jesus? Whose life might God be inviting us to touch today so that, through us, they may discover the greatest treasure of all—Christ Himself.— Marino J. Dasmarinas

Ang Mabuting Balita at Repleksyon Hunyo 26 Ika-17 Linggo sa Karaniwang Panahon: Mateo 13:44-52

Mabuting Balita: Mateo 13:44-52

Noong panahong iyon, sinabi ni Hesus sa mga tao: “Ang paghahari ng Diyos ay katulad ng kayamanang nakabaon sa isang bukid. Nahukay ito ng isang tao at tinabunan uli. Sa laking tuwa, siya’y humayo at ipinagbili ang lahat ng ari-arian niya at binili ang bukid na iyon. 

Gayun din naman, ang paghahari ng Diyos ay katulad nito: may isang mangangalakal na naghahanap ng mamahaling perlas. Nang makakita ng isang perlas na napakahalaga, siya’y humayo at ipinagbili ang lahat ng kanyang ari-arian at binili iyon.

“Ang paghahari ng Diyos ay katulad din ng isang malaking lambat na inihagis sa dagat at nakahuli ng sari-saring isda. Nang mapuno ay hinila ito sa pampang. At naupo ang mga tao upang pagbukud-bukirin ang mga isda: tinipon nila sa mga sisidlan ang mabubuti, ngunit itinapon ang mga walang kuwenta.

Gayun din ang mangyayari sa katapusan ng daigdig. Darating ang mga anghel at ihihiwalay ang mga makasalanan sa mga banal, at ihahagis ang mga makasalanan sa maningas na pugon. Doo’y mananangis sila at magngangalit ang kanilang ngipin.

“Nauunawaan na ba ninyo ang lahat ng ito?” tanong ni Hesus. “Opo,” sagot nila. At sinabi niya sa kanila, “Kaya nga, ang bawat eskriba na kumikilala sa paghahari ng Diyos ay tulad ng isang puno ng sambahayan na kumukuha ng mga bagay na bago at luma sa kanyang taguan.”

+ + + + + + +  

Repleksyon:

May kuwento tungkol sa isang babae na nagkaroon ng anim na anak sa anim na magkakaibang lalaki. Dumating siya sa puntong gusto na niyang sumuko sa buhay dahil itinakwil na siya ng kanyang pamilya bunga ng kanyang magulong pamumuhay.

Sinabi niya sa kanyang sarili, "Napakalungkot ko sapagkat wala nang nagtitiwala o nagmamahal sa akin. Ngunit wala akong masisisi kundi ang aking sarili."

Habang siya ay walang patutunguhang naglalakad, may nakita siyang tarpaulin na may nakasulat: "Kung pakiramdam mo ay wala nang tumatangap at nagtitiwala sayo, lumapit ka sa amin. Aalagaan ka namin." Nagpasya siyang puntahan iyon, at doon niya natuklasan na isa pala itong tahanan para sa mga inang itinakwil at pinangangasiwaan ng mga madre.

Sa madaling salita, buong puso siyang tinanggap, inalagaan, at minahal ng mga madre. Sa pamamagitan ng kanilang malasakit, habag, at pagtanggap, naranasan niya ang walang hanggang pag-ibig ni Hesus.

Sa pamamagitan ni Hesus at ng mapagkalingang paglilingkod ng mga madre, muli niyang natagpuan ang pag-asa, kagalingan, at panibagong buhay. Puno ng pasasalamat, sinabi niya sa kanila, "Inalagaan ninyo ako noong wala nang ibang nagmamalasakit sa akin. Ipinadama ninyo sa akin ang walang hangang pag-ibig ni Hesus noong wala nang iba na nag-abalang ibahagi ito sa akin. Dahil sa inyo, natagpuan ko ang pinakadakilang kayamanan sa mundong ito—si Hesus."

Bawat isa sa atin ay may natatanging layunin at misyon sa mundong ito. Ang pinakapuso ng misyong ito ay ang ipakilala sa iba ang pinakadakilang kayamanang maaaring matagpuan ng sinuman, ngunit nakalulungkot na marami pa rin ang hindi tunay na nakakikilala rito.

Ang pinakadakilang kayamanang ito ay si Hesus. Kaya naman, inaanyayahan tayong lahat na lalo pa Siyang makilala, mas mahalin, at buong pusong ibahagi sa iba upang sila rin ay magkaroon ng pagkakataong makatagpo sa Kanya sa pamamagitan ng ating buhay.

Paano nga ba matutuklasan ng iba si Hesus sa pamamagitan natin? Magagawa natin ito sa pamamagitan ng pagbibigay ng pag-asa sa mga pinanghihinaan ng loob, pakikinig sa halip na paghatol, pagpapatawad sa halip na pagkimkim ng sama ng loob, at pag-ibig sa halip na galit, pagmamataas, at mapanghusgang pag-uugali. Marahil ay hindi natin namamalayan na ang isang mabuting salita, isang pusong marunong umunawa, o isang simpleng pagtulong ang siyang nagiging daan upang maranasan ng isang tao ang pagmamahal ni Hesus.

Ang bawat taong nakakasalamuha natin ay maaaring may mga sugat na hindi nakikita, mga laban na tahimik na pinapasan, o mga pasaning tanging Diyos lamang ang lubos na nakaaalam. Tulad ng mga madre sa kuwentong ito, maaaring hindi natin kailanman malaman kung paano ginagamit ng Diyos ang ating kabutihan upang maging sagot sa panalangin ng isang taong halos mawalan na ng pag-asa. Kapag hinahayaan nating dumaloy ang pag-ibig ni Kristo sa ating mga salita, kilos, at pamumuhay, nagiging buhay tayong saksi ng Kanyang awa at mga kasangkapan ng Kanyang pagpapagaling.

Nawa'y hindi natin maliitin ang kapangyarihan ng pagpapakita ng pag-ibig ni Hesus sa ating pang-araw-araw na buhay. Hindi lamang ng opinyon o paghatol ang kailangan ng mundo; higit sa lahat, kailangan nitong maranasan ang mahabagin at mapagmahal na puso ni Hesus. At kadalasan, pinipili Niyang ihayag ang pusong iyon sa pamamagitan ng mga ordinaryong taong tulad natin.

Ngayon, magnilay tayo: Kapag nakakasalamuha tayo ng ibang tao, ano ang higit nilang nakikita—ang ating mga paghatol at opinyon, o ang pag-ibig, awa, at pag-asa ni Hesus? Sino kaya ang inilalapit ng Diyos sa atin ngayon upang, sa pamamagitan ng ating kabutihan at pagmamahal, matuklasan nila ang pinakadakilang kayamanan sa kanilang buhay—si Hesus mismo.— Marino J. Dasmarinas

Reflection for Saturday July 25 Feast of Saint James, Apostle: Matthew 20:20-28

Gospel: Matthew 20:20-28

The mother of the sons of Zebedee approached Jesus with her sons and did him homage, wishing to ask him for something. He said to her, “What do you wish?” She answered him, “Command that these two sons of mine sit, one at your right and the other at your left, in your Kingdom.” 

Jesus said in reply, “You do not know what you are asking. Can you drink the chalice that I am going to drink?” They said to him, “We can.” He replied, “My chalice you will indeed drink, but to sit at my right and at my left, this is not mine to give but is for those for whom it has been prepared by my Father.” When the ten heard this, they became indignant at the two brothers. 

But Jesus summoned them and said, “You know that the rulers of the Gentiles lord it over them, and the great ones make their authority over them felt. But it shall not be so among you. Rather, whoever wishes to be great among you shall be your servant; whoever wishes to be first among you shall be your slave. Just so, the Son of Man did not come to be served but to serve and to give his life as a ransom for many.

+ + + + + + +

Reflection:

What does it mean to be a follower of Jesus?

Does it mean wielding power and influence? Does it mean being popular in our community? None of the above. To be a follower of Jesus is to be ready to serve without any hidden agenda. It is not about seeking greatness, influence, or popularity, but about humbly offering ourselves in loving service to God and to one another.

In today's Gospel, the mother of the sons of Zebedee asked Jesus to let her two sons sit beside Him in His kingdom. Why did she make such a request? She asked because she did not yet understand the true essence of being a follower of Jesus. Had she realized that a true follower must be the embodiment of humility and selfless service, she would not have sought such an exalted position for her sons.

In many ways, the mother of the two sons represents many of us today. We naturally desire the best for ourselves and for those we love. We may hope that our children will excel, be admired, and receive recognition.

While there is nothing wrong with wanting them to flourish, we must also ask ourselves what values we are passing on to them. Are we teaching them to seek applause and prominence, or are we forming them to serve quietly, love generously, and give all the glory to God?

If our greatest ambition is to be noticed, we risk nurturing hearts that measure success by status rather than by faithfulness. But if we teach humility by our words and, more importantly, by our example, we help shape hearts that resemble the humble Heart of Jesus. True discipleship is not measured by the positions we attain but by the love with which we serve and the humility with which we carry out God's will.

If we truly desire to grow in faith and be exalted by Jesus, we must first learn to humble ourselves. We must let go of our desire for recognition and trust that God sees every hidden act of love, every quiet sacrifice, and every selfless service offered in His name.

In God's perfect time, He honors those who seek not their own glory but His. The path to true greatness is the path that Jesus Himself walked—the path of humility, obedience, and sacrificial love.

Today, may we ask the Lord to purify our intentions and transform our hearts. May He teach us to rejoice not when we are praised, but when His love is made visible through our lives. For in God's kingdom, the greatest are not those who are served but those who joyfully serve.

As we follow Jesus each day, are we seeking places of honor for ourselves, or are we quietly embracing the humble path that leads us closer to His Sacred Heart?—Marino J. Dasmarinas

Ang Mabuting Balita at Repleksyon Sabado Hulyo 25 Kapistahan ni Apostol Santiago: Mateo 20:20-28

Mabuting Balita: Mateo 20:20-28

Noong panahong iyon, lumapit kay Jesus ang asawa ni Zebedeo, kasama ang kanyang mga anak. May ibig siyang hingin, kaya't lumuhod siya sa harapan ni Jesus. "ano ang ibig mo?" tanong ni Jesus. Sumagot siya, "Sana'y ipagkaloob ninyo sa dalawa kong anak na ito ang karapatang makaupong katabi ninyo sa inyong kaharian -- isa sa kanan at isa sa kaliwa."  

"Hindi ninyo nalalaman ang inyong hinihingi," sabi ni Jesus sa kanila. "Mababata ba ninyo ang hirap na babatahin ko?" "Opo," tugon nila. Sinabi ni Jesus, "Ang hirap na babatahin ko'y babatahin nga ninyo.

Ngunit wala sa akin ang pagpapasiya kung sino ang mauupo sa aking kanan at sa aking kaliwa. Ang mga luklukang sinasabi ninyo'y para sa pinaghandaan ng aking Ama."  

Nang marinig ito ng sampung mga alagad, nagalit sila sa magkapatid. Kaya't pinalapit sila ni Jesus at sinabi sa kanila, "Alam ninyo na ang mga pinuno ng mga Hentil ay naghahari sa kanila, at ang mga dinadakila ang siyang nasusunod.

Ngunit hindi dapat ganyan ang umiral sa inyo. Sa halip, ang sinuman sa inyo na ibig maging dakila ay dapat maging lingkod. At sinumang ibig maging pinuno ay dapat maging alipin ninyo, tulad ng Anak ng Tao na naparito, hindi upang paglingkuran kundi upang maglingkod at iaalay ang kanyang buhay upang matubos ang marami. 

+ + + + + + +

Repleksyon:

Ano nga ba ang ibig sabihin ng pagiging tagasunod ni Jesus?

Nangangahulugan ba ito ng pagkakaroon ng kapangyarihan at impluwensya? Nangangahulugan ba ito ng pagiging tanyag at hinahangaan sa ating pamayanan? Hindi. Ang tunay na pagiging tagasunod ni Jesus ay ang kahandaang maglingkod nang walang anumang lihim na hangarin o pansariling kapakinabangan. Hindi ito tungkol sa paghahangad ng kadakilaan, impluwensya, o kasikatan, kundi sa mapagpakumbabang paghahandog ng ating sarili sa paglilingkod sa Diyos at sa ating kapwa.

Sa Ebanghelyo ngayon, hiniling ng ina ng mga anak ni Zebedeo kay Jesus na paupuin ang kanyang dalawang anak sa tabi Niya sa Kanyang kaharian. Bakit niya ito hiniling? Sapagkat hindi pa niya lubos na nauunawaan ang tunay na diwa ng pagiging tagasunod ni Jesus.

Kung batid lamang niya na ang isang tunay na alagad ay dapat maging huwaran ng kababaang-loob at ng paglilingkod na walang hinihintay na kapalit, marahil ay hindi niya hiningi ang gayong marangal na posisyon para sa kanyang mga anak.

Sa maraming pagkakataon, ang ina ng dalawang anak ay larawan din ng marami sa atin sa kasalukuyan. Likas sa atin ang hangaring mapabuti ang kalagayan ng ating sarili at ng mga mahal natin sa buhay. Nais nating magtagumpay ang ating mga anak, hangaan sila ng iba, at makilala sa kanilang ginagawa.

Walang masama sa pagnanais na umunlad sila, ngunit kailangan din nating tanungin ang ating sarili: Anong mga aral ang ating ipinapasa sa kanila? Tinuturuan ba natin silang maghangad ng papuri at pagkilala, o hinuhubog natin silang magmahal, maglingkod nang tahimik, at ibigay ang lahat ng kaluwalhatian sa Diyos?

Kapag ang pinakamalaking hangarin natin ay ang mapansin at maparangalan, nanganganib tayong makahubog ng pusong ang sukatan ng tagumpay ay katayuan at papuri sa halip na katapatan sa Diyos.

Ngunit kapag itinuturo natin ang kababaang-loob hindi lamang sa ating mga salita kundi lalo na sa ating mga gawa, tinutulungan nating mahubog ang mga pusong unti-unting nagiging katulad ng mapagkumbabang Puso ni Jesus.

Ang tunay na pagiging alagad ay hindi nasusukat sa taas ng ating posisyon, kundi sa lalim ng ating pag-ibig at sa kababaang-loob na ating ipinamumuhay habang tinutupad ang kalooban ng Diyos.

Kung tunay nating hangad na lumago sa pananampalataya at dakilain tayo ni Jesus, kailangan muna nating matutong magpakumbaba. Kailangan nating bitawan ang paghahangad ng pagkilala at magtiwala na nakikita ng Diyos ang bawat lihim na kabutihan, bawat tahimik na sakripisyo, at bawat tapat na paglilingkod na iniaalay natin para sa Kanya.

Sa tamang panahon ng Diyos, itinataas Niya ang mga taong hindi naghahanap ng sariling karangalan kundi ng Kanyang kaluwalhatian. Sapagkat ang landas patungo sa tunay na kadakilaan ay ang landas na nilakaran mismo ni Jesus—ang landas ng kababaang-loob, pagsunod, at mapagsakripisyong pag-ibig.

Sa araw na ito, hilingin nating linisin ng Panginoon ang ating mga hangarin at baguhin ang ating mga puso. Nawa'y turuan Niya tayong magalak, hindi kapag tayo ang pinupuri, kundi kapag ang Kanyang pag-ibig ang nakikita sa ating buhay. Sapagkat sa kaharian ng Diyos, ang tunay na dakila ay hindi ang laging pinaglilingkuran, kundi ang kusang-loob at masayang naglilingkod.

Habang patuloy nating sinusundan si Jesus araw-araw, ano nga ba ang tunay na hinahanap ng ating puso—ang mga upuan ng karangalan at papuri, o ang mapagkumbabang landas ng paglilingkod na higit na naglalapit sa atin sa Kanyang Puso? At kung tatawagin Niya tayo ngayon upang maglingkod nang walang pagkilala o papuri, handa ba tayong sumunod nang buong puso?—Marino J. Dasmarinas

Reflection for July 24 Friday of the Sixteenth Week in Ordinary Time: Matthew 13:18-23

Gospel: Matthew 13:18-23

Jesus said to his disciples: "Hear the parable of the sower. The seed sown on the path is the one who hears the word of the Kingdom without understanding it, and the Evil One comes and steals away what was sown in his heart. The seed sown on rocky ground is the one who hears the word and receives it at once with joy.  

But he has no root and lasts only for a time. When some tribulation or persecution comes because of the word, he immediately falls away. The seed sown among thorns is the one who hears the word, but then worldly anxiety and the lure of riches choke the word and it bears no fruit.  

But the seed sown on rich soil is the one who hears the word and understands it, who indeed bears fruit and yields a hundred or sixty or thirtyfold."

+ + + + + + +

Reflection:

How do we respond when we encounter the Word of God?

Do we take time to pause, ponder, and allow His message to touch and transform our hearts, even for a few moments amid the busyness of our daily lives?

We recognize that we all have many responsibilities, concerns, and commitments. Yet, we must not allow the demands of life to completely draw us away from God. Amid our busy schedules, we are invited to intentionally set aside precious moments for prayer, reflection, and communion with Him. 

For when we neglect our relationship with God, we slowly risk becoming people who are controlled by the values of this world rather than guided by His loving presence.

Without God’s Word nourishing our souls, we may find ourselves becoming like seeds that are unable to grow—easily influenced by the pursuit of power, wealth, worldly success, and the desires of the flesh. 

These things may appear attractive and pleasing on the outside, but they can quietly distract us and lead our hearts away from the One who gives us true and lasting life.

Jesus calls us to become the rich soil where His Word can take deep root. He invites us not only to hear His teachings but also to understand them, embrace them, and live them faithfully. This is why God lovingly places people in our lives who help us discover Him, strengthen our faith, and guide us closer to His presence.

However, we must also examine our response to His Word. There are times when we hear God’s message but fail to pay attention. There are moments when we listen but quickly forget what He has taught us. There are also times when we remember His Word yet struggle to put it into action in our daily lives.

What Jesus desires from us is not merely to hear the Word of God but to allow it to transform who we are. When we reflect on His teachings and faithfully live them, we become like the seed sown on rich soil—seeds that bear abundant fruit and yield a hundred, sixty, or thirtyfold.

May we continually open our hearts to God’s voice and allow His Word to shape our thoughts, choices, and actions. For the Word of God is not meant to remain only in our minds; it is meant to become alive in our hearts and visible through the way we love, forgive, serve, and live.

Today, let us ask ourselves: Is God’s Word truly taking root in the soil of our hearts, or are we allowing the distractions of this world to prevent it from growing and bearing fruit in our lives? —Marino J. Dasmarinas

Ang Mabuting Balita at Repleksyon Hulyo 24 Biyernes ng Ika-16 na Linggo sa Karaniwang Panahon: Mateo 13:18-23

Mabuting Balita: Mateo 13:18-23

Noong panahong iyon, sinabi ni Hesus sa kanyang mga alagad, “Pakinggan nga ninyo ang kahulugan ng talinghaga tungkol sa manghahasik. Ang mga nakikinig ng Salita tungkol sa paghahari ng Diyos ngunit hindi nakauunawa nito ay katulad ng mga binhing nahasik sa tabi ng daan. 

Dumarating ang Masama at inaagaw ang nahasik sa kanilang puso. Inilalarawan ng binhing nahasik sa kabatuhan ang nakikinig ng Salita at masayang tumatanggap nito kaagad. Ngunit hindi ito tumitimo sa puso nila kaya’t hindi sila nananatili. Pagdating ng mga kapighatian o pag-uusig dahil sa Salita, agad silang nanlalamig. 

Inilalarawan naman ng naghasik sa dawagan ang nakikinig ng Salita, ngunit naging abala sa mga bagay ukol sa mundong ito, at naging maibigin sa mga kayamanan anupat ang Salita’y nawalan na ng puwang sa kanilang puso, kaya’t hindi makapamunga. At inilalarawan ng naghasik sa matabang lupa ang mga nakikinig ng Salita at nakauunawa nito. Sila’y namumunga: may tigsasandaan, may tig-aanimnapu, at may tigtatatlumpu.”

+ + + + + + +    

Repleksyon:

Paano tayo tumutugon kapag naririnig natin ang Salita ng Diyos?

Naglalaan ba tayo ng panahon upang huminto sandali, magnilay, at hayaan ang Kanyang mensahe na hipuin at baguhin ang ating mga puso, kahit sa gitna ng abala at maraming gawain sa ating pang-araw-araw na buhay?

Nauunawaan natin na tayong lahat ay may mga pananagutan, alalahanin, at mga tungkuling kailangang gampanan. Ngunit hindi natin dapat hayaan na ang mga abala sa buhay ang lubusang maglayo sa atin mula sa Diyos. Sa gitna ng ating busy na iskedyul, inaanyayahan tayo na sadyang maglaan ng mahalagang sandali para sa panalangin, pagninilay, at pakikipag-ugnayan sa Panginoon.

Sapagkat kapag napabayaan natin ang ating relasyon sa Diyos, unti-unti nating maaaring matagpuan ang ating mga sarili na higit na pinamamahalaan ng mga pamantayan ng mundo kaysa ginagabayan ng Kanyang mapagmahal na presensya.

Kapag hindi natin hinahayaan na mapangalagaan ng Salita ng Diyos ang ating mga kaluluwa, maaari tayong maging tulad ng mga binhing hindi lumalago—madaling maimpluwensiyahan ng paghahangad sa kapangyarihan, kayamanan, tagumpay sa mundo, at mga pagnanasa ng laman.

Maaaring kaakit-akit at maganda ang mga ito sa panlabas na anyo, ngunit tahimik nitong ilalayo ang ating mga puso sa Diyos na siyang nagbibigay sa atin ng tunay at walang hanggang buhay.

Tinatawag tayo ni Hesus na maging mabuting lupa kung saan ang Kanyang Salita ay malalim na makapag-uugat. Inaanyayahan Niya tayo hindi lamang na pakinggan ang Kanyang mga aral kundi unawain, tanggapin, at isabuhay ang mga ito nang may pananampalataya.

Kaya naman, ipinagkakaloob ng Diyos ang mga taong inilalagay Niya sa ating buhay upang tulungan tayong higit Siyang makilala, patatagin ang ating pananampalataya, at akayin tayo palapit sa Kanyang presensya.

Ngunit kailangan din nating suriin ang ating pagtugon sa Kanyang Salita. May mga pagkakataong naririnig natin ang mensahe ng Diyos ngunit hindi natin ito binibigyang-pansin. May mga sandali rin na nakikinig tayo ngunit madaling nakakalimot sa Kanyang mga paalala. At mayroon ding mga pagkakataon na naaalala natin ang Kanyang Salita ngunit nahihirapan tayong isabuhay ito sa ating pang-araw-araw na pamumuhay.

Ang nais ni Jesus mula sa atin ay hindi lamang ang marinig ang Salita ng Diyos, kundi hayaan itong baguhin ang ating pagkatao. Kapag tayo ay tunay na nagninilay sa Kanyang mga aral at buong pusong isinasabuhay ang mga ito, nagiging tulad tayo ng binhing nahasik sa mabuting lupa—mga binhing namumunga nang sagana, nagbibigay ng ani na isang daan, animnapu, o tatlumpung ulit.

Nawa’y patuloy nating buksan ang ating mga puso sa tinig ng Diyos at hayaan ang Kanyang Salita na humubog sa ating mga isip, pasya, at mga gawa. Sapagkat ang Salita ng Diyos ay hindi lamang dapat manatili sa ating mga isipan; ito ay dapat maging buhay sa ating mga puso at makita sa paraan ng ating pagmamahal, pagpapatawad, paglilingkod, at pamumuhay.

Kaya sa araw na ito, tanungin natin ang ating mga sarili: Ang Salita ba ng Diyos ay tunay nang nag-uugat sa ating mga puso at namumunga sa ating buhay, o hinahayaan pa rin nating ang mga alalahanin at pang-akit ng mundong ito ang humadlang upang tayo’y maging mabungang mga anak ng Diyos?—Marino J. Dasmarinas

Reflection for July 23 Thursday of the Sixteenth Week in Ordinary Time: Matthew 13:10-17

Gospel: Matthew 13:10-17

The disciples approached Jesus and said, “Why do you speak to the crowd in parables? He said to them in reply, “Because knowledge of the mysteries of the Kingdom of heaven has been granted to you, but to them it has not been granted.

To anyone who has, more will be given and he will grow rich; from anyone who has not, even what he has will be taken away. This is why I speak to them in parables, because they look but do not see and hear but do not listen or understand.

Isaiah’s prophecy is fulfilled in them, which says: You shall indeed hear but not understand, you shall indeed look but never see. Gross is the heart of this people, they will hardly hear with their ears, they have closed their eyes, lest they see with their eyes and hear with their ears and understand with their hearts and be converted and I heal them.

But blessed are your eyes, because they see, and your ears, because they hear. Amen, I say to you, many prophets and righteous people longed to see what you see but did not see it and to hear what you hear but did not hear it.

+ + + + + + +

Reflection:

What is the key to unlocking the hidden messages of Jesus' parables?

The key is for us to become believers and faithful followers like the disciples. When we open our hearts to Jesus with genuine faith, His words gradually become clearer to us. Many of us fail to understand the deeper meaning of His parables because we are hesitant to believe fully and to entrust our lives completely to Him. Faith is the key that unlocks the treasures of God's truth hidden within His Word.

Take, for example, our Sunday obligation to participate in Holy Mass. We all know that every Catholic is called to gather with the Lord and His people every Sunday. It is more than fulfilling an obligation; it is a sacred invitation to encounter Jesus in His Word, in the Holy Eucharist, and in the community of believers.

But do we always make ourselves available, even for just one hour on the Lord's Day? Sundays belong to the Lord, yet how often do our many worldly concerns, responsibilities, and distractions take precedence over our time with Him? When we allow other priorities to crowd Him out, we also miss the many graces He lovingly desires to pour into our hearts.

Yet whenever we choose to make time for Jesus, something beautiful begins to happen within us. As we listen to Him with humble and trusting hearts, He gently opens our minds and hearts to the truths of our faith.

The Holy Spirit enlightens us to understand the hidden messages of His parables, not merely with our intellect but with hearts transformed by His grace. In knowing Jesus more deeply, we also grow in loving Him more faithfully, and our personal relationship with Him becomes stronger each day.

Let us, therefore, continually ask Jesus to increase our faith and to give us hearts that are eager to seek Him above all else. At the same time, let us faithfully do our part by living according to the teachings and discipline of the Church and by remaining steadfast in prayer, the sacraments, and the reading of God's Word.

As we do, we will discover that God never allows sincere hearts to seek Him in vain. He will fill us with countless graces, including the priceless gift of understanding His Word more deeply and living it more faithfully each day.

May we never allow the noise of the world to drown out the voice of the Good Shepherd, who continues to speak to us through His parables and through every page of Sacred Scripture. Every time we choose Jesus, every time we place Him above our busy schedules and worldly concerns, our hearts become more receptive to His truth, His wisdom, and His transforming love.

Today, Jesus once again invites us to draw near to Him. Will we continue to let the cares of this world keep us from hearing His voice, or will we make Him the first priority in our lives, trusting that only He can open our hearts to the fullness of His truth and lead us into the abundant life He longs to share with us?—Marino J. Dasmarinas

Ang Mabuting Balita at Repleksyon Hulyo 23 Huwebes ng Ika-16 Linggo sa Karaniwang Panahon: Mateo 13:10-17

Mabuting Balita: Mateo 13:10-17

Noong panahong iyon, lumapit ang mga alagad at tinanong si Jesus: "Bakit po ninyo dinadaan sa talinghaga ang inyong pagsasalita sa kanila?" Sumagot siya, "Ipinagkaloob sa inyo na malaman ang mga lihim tungkol sa paghahari ng Diyos, ngunit hindi ito ipinagkakaloob sa kanila.

Sapagkat ang mayroon ay bibigyan pa, at mananagana; ngunit ang wala, kahit ang kakaunting nasa kanya ay kukunin pa. Nagsasalita ako sa kanila sa pamamagitan ng talinghaga, sapagkat tumitingin sila ngunit hindi nakakikita, at nakikinig ngunit hindi nakaririnig ni nakauunawa.  

Natutupad nga sa kanila ang hula ni Isaias na nagsasabi: 'Makinig kayo nang makinig, hindi kayo makauunawa, at tumingin man kayo nang tumingin, hindi kayo makakikita. Sapagkat naging mapurol ang isip ng mga taong ito; mahirap makarinig ang kanilang mga tainga, at ipinikit nila ang kanilang mga mata.

Kung di gayon, disin sana'y nakakita ang kanilang mga mata. Nakarinig ang kanilang mga tainga, nakaunawa ang kanilang mga isip, at nagbalik-loob sa akin, at pinagaling ko sila, sabi ng Panginoon.'  

Mapalad kayo, sapagkat nakakikita ang inyong mga mata at nakaririnig ang inyong mga tainga! Sinasabi ko sa inyo: maraming propeta at matutuwid na tao ang nagnanasang makakita sa inyong nakikita, ngunit hindi ito nakita, at makarinig sa inyong narinig, ngunit hindi ito napakinggan."

+ + + + + + +

Repleksyon:

Ano ang susi upang mabuksan ang mga nakatagong mensahe ng mga talinghaga ni Jesus?

Ang susi ay ang maging mga tunay na mananampalataya at tapat na tagasunod Niya, tulad ng Kanyang mga alagad. Kapag buong puso nating binubuksan ang ating sarili kay Jesus at nagtitiwala tayo sa Kanya, unti-unti Niyang ipinauunawa sa atin ang lalim ng Kanyang mga salita.

Marami sa atin ang hindi nauunawaan ang mas malalim na kahulugan ng Kanyang mga talinghaga dahil kulang pa ang ating pananampalataya at hindi pa natin lubusang isinusuko ang ating buhay sa Kanya. Ang pananampalataya ang susi na nagbubukas sa mga kayamanan ng katotohanang itinatago ng Diyos sa Kanyang Salita.

Halimbawa nito ang ating obligasyong dumalo sa Banal na Misa tuwing Linggo. Alam nating lahat na bilang mga Katoliko, tinatawag tayong magtipon bilang sambayanan ng Diyos upang sambahin Siya at makiisa kay Jesus sa Banal na Eukaristiya.

Ngunit ang Misa ay higit pa sa pagtupad sa isang tungkulin. Isa itong banal na paanyaya upang personal nating makatagpo si Jesus sa Kanyang Salita, sa Banal na Eukaristiya, at sa ating pamayanang sumasampalataya. Gayunman, naibibigay pa ba natin sa Kanya ang kahit isang oras sa Araw ng Panginoon?

O hinahayaan ba nating manaig ang ating mga alalahanin, trabaho, at iba't ibang abala sa mundong ito kaysa sa ating pakikipagtagpo sa Kanya? Sa tuwing inuuna natin ang ibang bagay kaysa kay Jesus, hindi lamang natin Siya napapalayo sa ating puso kundi napapalampas din natin ang napakaraming biyayang nais Niyang ibuhos sa ating buhay.

Ngunit sa bawat pagkakataong pinipili nating maglaan ng panahon para kay Jesus, may unti-unting pagbabagong nagaganap sa ating kalooban. Habang mapagpakumbaba at may pagtitiwala tayong nakikinig sa Kanya, dahan-dahan Niyang binubuksan ang ating isipan at puso upang maunawaan ang mga katotohanan ng ating pananampalataya.

Sa pamamagitan ng liwanag ng Espiritu Santo, hindi lamang natin nauunawaan ang mga nakatagong mensahe ng Kanyang mga talinghaga, kundi hinahayaan din nating baguhin ng mga ito ang ating pamumuhay. Habang lalo nating nakikilala si Jesus, lalo rin natin Siyang minamahal, sinusunod, at pinagtitibay ang ating personal na ugnayan sa Kanya.

Kaya't patuloy nating hilingin kay Jesus na dagdagan ang ating pananampalataya at bigyan tayo ng pusong laging naghahangad sa Kanya higit sa lahat. Kasabay nito, gawin din natin ang ating bahagi sa pamamagitan ng tapat na pagsunod sa mga turo ng Simbahan, masigasig na pananalangin, madalas na pagtanggap ng mga sakramento, at masusing pagninilay sa Salita ng Diyos.

Kapag ginawa natin ito, mararanasan natin na hindi kailanman binibigo ng Diyos ang mga pusong taos-pusong naghahanap sa Kanya. Sa halip, pupunuin Niya tayo ng saganang biyaya, kabilang na ang biyayang higit na maunawaan ang Kanyang Salita at maisabuhay ito araw-araw.

Nawa'y huwag nating hayaang matabunan ng ingay at abala ng mundong ito ang tinig ng Mabuting Pastol na patuloy na tumatawag sa atin sa pamamagitan ng Kanyang mga talinghaga at ng Banal na Kasulatan. Sa bawat pagkakataong inuuna natin si Jesus, mas nagiging bukas ang ating puso sa Kanyang katotohanan, karunungan, at pag-ibig na may kapangyarihang magbago ng ating buhay.

Ngayon ay muli tayong inaanyayahan ni Jesus na lumapit sa Kanya. Patuloy ba nating hahayaang maagaw ng mga alalahanin at abala sa mundong ito ang panahong nararapat para sa Kanya, o buong puso ba nating pipiliing unahin Siya araw-araw upang mabuksan ang ating isip at puso sa Kanyang katotohanan at maranasan ang ganap na buhay na inihahandog Niya sa ating lahat?—Marino J. Dasmarinas

Reflection for Wednesday July 22 Feast of Saint Mary Magdalene: John 20:1-2, 11-18

Gospel: John 20:1-2, 11-18

On the first day of the week, Mary Magdalene came to the tomb early in the morning, while it was still dark, and saw the stone removed from the tomb. So she ran and went to Simon Peter and to the other disciple whom Jesus loved, and told them, “They have taken the Lord from the tomb, and we don’t know where they put him.” 

Mary stayed outside the tomb weeping. And as she wept, she bent over into the tomb and saw two angels in white sitting there, one at the head and one at the feet where the Body of Jesus had been. And they said to her, “Woman, why are you weeping?” She said to them, “They have taken my Lord, and I don’t know where they laid him.” 

When she had said this, she turned around and saw Jesus there, but did not know it was Jesus. Jesus said to her, “Woman, why are you weeping? Whom are you looking for?” She thought it was the gardener and said to him, “Sir, if you carried him away, tell me where you laid him, and I will take him.” Jesus said to her, “Mary!” She turned and said to him in Hebrew, “Rabbouni,” which means Teacher. 

Jesus said to her, “Stop holding on to me, for I have not yet ascended to the Father. But go to my brothers and tell them, ‘I am going to my Father and your Father, to my God and your God.’” Mary Magdalene went and announced to the disciples, “I have seen the Lord,” and then reported what he told her.

+ + + +  + + +

Reflection:

Do we agree that we are all sinners?

All of us are like Saint Mary Magdalene, for, like her, we too are sinners in need of God's mercy. Yet our sins do not define us, nor do they place us beyond the reach of God's love. Instead, Jesus continually calls each one of us to conversion, inviting us to leave behind our old ways and to follow Him faithfully for the rest of our lives.

Unlike Saint Mary Magdalene, who responded wholeheartedly to Jesus' call to repent, we oftentimes struggle to do the same. We allow ourselves to be drawn by the deceptive promises and sinful ways of this world instead of surrendering to the loving will of Christ. We chase after things that promise happiness but leave our hearts empty, restless, and longing for something more.

What do we truly gain when we follow the sinful dictates of this world? Nothing but emptiness, disappointment, and separation from God. Have our desires for worldly pleasures ever given us lasting peace or genuine contentment? The world may satisfy us for a moment, but it can never fill the deepest hunger of our souls. Only Jesus can give us the peace, joy, and fulfillment that endure.

But what if, like Saint Mary Magdalene, we humbly respond to Jesus' call and faithfully follow Him each day? What if we refuse to give up seeking the risen Lord, trusting that He will reveal Himself to those who earnestly search for Him? Then, even amid life's trials and uncertainties, we will begin to experience a foretaste of heaven. We will discover the peace that calms every fear, the joy that no sorrow can steal, and the contentment that only Christ can give.

Like Saint Mary Magdalene, let us never grow weary of seeking the Lord. He is never far from those who sincerely search for Him with humble and trusting hearts. No matter how far we may have wandered or how burdened we may be by our sins, His mercy remains greater than our failures, and His invitation to return is always filled with love and hope. 

Today, Jesus calls each of us by name, just as He called Mary Magdalene. The question is not whether He is calling, but whether we are willing to listen and respond. 

Will we continue chasing the empty promises of this world, or will we surrender our hearts completely to Christ, seek Him with perseverance, and allow His transforming love to lead us into the fullness of life He has prepared for us?—Marino J. Dasmarinas

Ang Mabuting Balita at Repleksyon Miyerkules Hulyo 22 Kapistahan ni Santa Maria Magdalena: Juan 20:1-2, 11-18

Mabuting Balita: Juan 20:1-2, 11-18

Madilim-dilim pa nang araw ng Linggo, naparoon na si Maria Magdalena sa libingan. Naratnan niyang naalis na ang batong panakip sa pinto ng libingan. Dahil dito, patakbo siyang pumunta kay Simon Pedro at sa alagad na mahal ni Hesus, at sinabi sa kanila, “Kinuha sa libingan ang Panginoon at hindi namin alam kung saan dinala!”  

Si Maria’y nakatayong umiiyak sa labas ng libingan; yumuko siya at tumingin sa loob. May nakita siyang dalawang anghel na nakaupo sa pinaglagyan ng bangkay ni Hesus, ang isa’y sa gawing ulunan at ang isa nama’y sa paanan. Tinanong nila si Maria, “Ale, bakit kayo umiiyak?”  

Sumagot siya, “Kinuha po nila ang aking Panginoon, at hindi ko alam kung saan nila dinala.” Lumingon siya pagkasabi nito, at nakita niya si Hesus na nakatayo roon, ngunit hindi niya nakilalang si Hesus iyon. Tinanong siya ni Hesus, “Bakit ka umiiyak? Sino ang hinahanap mo?”  

Akala ni Maria’y siya ang tagapag-alaga ng halamanan, kaya’t sinabi niya, “Ginoo, kung kayo po ang kumuha sa kanya, ituro ninyo sa akin kung saan ninyo dinala at kukunin ko.” “Maria!” ani Hesus. Humarap siya at kanyang sinabi, “Raboni!” — ibig sabihi’y “Guro.” “Huwag mo akong hawakan, sapagkat hindi pa ako nakapupunta sa Ama,” wika ni Hesus.  

“Sa halip, pumunta ka sa king mga kapatid at sabihin mong aakyat ako sa aking Ama at inyong Ama, sa aking Diyos at inyong Diyos.” Kaya’t si Maria Magdalena’y pumunta sa mga alagad at sinabi, “Nakita ko ang Panginoon!” At tuloy sinabi sa kanila ang bilin ni Hesus.

+ + + + + + +  

Repleksyon:

Tayo ba ay umaamin na tayong lahat ay makasalanan?

Lahat tayo ay maihahambing kay Santa Maria Magdalena sapagkat tulad niya, tayong lahat ay mga makasalanang lubhang nangangailangan ng awa at habag ng Diyos. Ngunit ang ating mga kasalanan ay hindi ang siyang nagbibigay ng tunay nating pagkakakilanlan, ni hindi tayo inilalayo ng mga ito sa Kanyang pag-ibig. Sa halip, patuloy tayong tinatawag ni Jesus sa pagbabalik-loob at inaanyayahang sumunod sa Kanya nang buong puso sa buong buhay natin.

Hindi tulad ni Santa Maria Magdalena na buong kababaang-loob at buong pusong tumugon sa panawagan ni Jesus na magsisi, madalas tayong nag-aatubili. Hinahayaan nating maakit tayo ng mapanlinlang na mga pangako at makasalanang pamantayan ng mundong ito sa halip na sundin ang mapagmahal na kalooban ni Hesus para sa atin. Hinahabol natin ang mga bagay na inaakala nating magbibigay ng kaligayahan, ngunit sa bandang huli ay nag-iiwan lamang ng kawalan at pagkabalisa.

Ano nga ba ang tunay nating napapala kapag pinili nating sundin ang mga makamundong pagnanasa at makasalanang landas? Wala kundi kahungkagan, pagkadismaya, at unti-unting paglayo sa Diyos. Nagbigay na ba kailanman ng pangmatagalang kapayapaan at tunay na kasiyahan ang mga bagay na iniaalok ng mundong ito?

Maaaring magbigay ang mundo ng panandaliang ligaya, ngunit hindi nito kailanman mapupunan ang pinakamalalim na pagkauhaw ng ating kaluluwa. Si Jesus lamang ang makapagbibigay ng kapayapaan, kagalakan, at kaganapang hindi kailanman mawawala.

Ngunit paano kung, tulad ni Santa Maria Magdalena, buong kababaang-loob nating tugunin ang panawagan ni Jesus at tapat Siyang sundan araw-araw? Paano kung hindi tayo mapagod sa paghahanap sa muling nabuhay na Panginoon, nagtitiwalang ihahayag Niya ang Kanyang sarili sa mga taos-pusong naghahanap sa Kanya?

Tiyak na kahit sa gitna ng mga pagsubok at paghihirap ng buhay, mararanasan na natin ang isang sulyap ng langit habang narito pa tayo sa lupa. Matatagpuan natin ang kapayapaang pumapawi sa ating mga pangamba, ang kagalakang hindi kayang nakawin ng anumang kalungkutan, at ang kasiyahang si Cristo lamang ang makapagkakaloob.

Kaya't tulad ni Santa Maria Magdalena, huwag sana tayong magsawang hanapin ang Panginoon. Hindi Siya kailanman nagkukubli sa mga pusong mapagpakumbaba at taos-pusong naghahanap sa Kanya.

Gaano man tayo kalayo sa Kanya o kabigat ang ating mga kasalanan, higit na dakila ang Kanyang awa kaysa sa ating mga pagkukulang. Ang Kanyang paanyaya na magbalik-loob ay nananatiling bukas at puno ng pag-ibig, pagpapatawad, at pag-asa.

Sa araw na ito, tinatawag tayo ni Jesus sa ating pangalan, tulad ng pagtawag Niya kay Santa Maria Magdalena. Ang tanong ay hindi kung tinatawag ba Niya tayo, sapagkat patuloy Niya tayong tinatawag. Ang tunay na tanong ay: Handa ba tayong makinig at tumugon sa Kanyang tinig?

Patuloy ba nating hahabulin ang mga panandalian at mapanlinlang na pangako ng mundong ito, o pipiliin nating ialay ang ating buong puso kay Cristo, hanapin Siya nang may pagtitiyaga, at hayaang baguhin tayo ng Kanyang pag-ibig upang maranasan natin ang ganap na buhay na inihanda Niya para sa ating lahat?—Marino J. Dasmarinas

Reflection for July 21 Tuesday of the Sixteenth Week in Ordinary Time: Matthew 12:46-50

Gospel: Matthew 12:46-50

While Jesus was speaking to the crowds, his mother and his brothers appeared outside, wishing to speak with him. Someone told him, “Your mother and your brothers are standing outside, asking to speak with you.” 

But he said in reply to the one who told him, “Who is my mother? Who are my brothers?” And stretching out his hand toward his disciples, he said, “Here are my mother and my brothers. For whoever does the will of my heavenly Father is my brother, and sister, and mother.”

+ + + +  + + +

Reflection:

Are we members of a church ministry, or have we been part of one? Many of us have experienced the joy of serving in ministries where we address one another as brothers and sisters, recognizing that we belong to God's family through Jesus Christ.

We serve not merely to fulfill responsibilities but to help advance Christ's mission and proclaim His teachings. This is a beautiful calling and a wonderful privilege.

Yet, helping Jesus carry out His mission is not reserved only for those who belong to church ministries. Every one of us is invited to participate in His work, regardless of our role or affiliation.

We can become His witnesses in simple but meaningful ways—by sharing His love, living His Gospel within our families, extending kindness in our workplaces and communities, and reflecting His presence wherever God has placed us. No act of love done for Christ is ever too small in His eyes.

Jesus reminds us that we become members of His family when we hear the Word of God and put it into practice. We become His brothers and sisters not merely by what we call ourselves but by how we live.

Whenever we choose to follow His example and share in His mission, we reveal that we truly belong to Him. We also show our love for Him when we are not ashamed to live out His teachings, especially His call to love, forgiveness, humility, compassion, and selfless service.

Our faith is not measured by the ministry we belong to or the titles we hold, but by the way Christ is seen in our daily lives. Do we love those who do not love us? Do we forgive those who never ask for our forgiveness? Do we choose humility over pride, kindness over resentment, and service over recognition? Do our words and actions help others encounter Jesus?

May we never forget that the greatest privilege is not simply being known as members of a church ministry but being recognized by Jesus as members of His own family because we faithfully do the will of the Father.

As we go about our daily lives, may we continually ask ourselves: If Jesus were to look at our hearts today, would He recognize His own life reflected in us, and would others see enough of Him in us to be drawn closer to Him?—Marino J. Dasmarinas

Ang Mabuting Balita at Repleksyon Hulyo 21 Martes ng Ika-16 Linggo sa Karaniwang Panahon: Mateo 12:46-50

Mabuting Balita: Mateo 12:46-50

Noong panahong iyon, samantalang nagsasalita pa si Hesus, dumating ang kanyang ina at mga kapatid. Naghihintay sila sa labas at ibig siyang makausap. May nagsabi sa kanya, “Nasa labas po ang inyong ina at mga kapatid, at ibig kayong makausap.” 

Ngunit sinabi ni Hesus, “Sino ang aking ina, at sinu-sino ang aking mga kapatid? Itinuro niya ang kanyang mga alagad at sinabi, “Ito ang aking ina at mga kapatid! Sapagkat ang sinumang sumusunod sa kalooban ng aking Amang nasa langit ang siya kong ina at mga kapatid.”

+ + + + + + +   

Repleksyon:

Kabilang ba tayo sa isang ministri sa Simbahan, o naging bahagi na ba tayo nito?

Marami sa atin ang nakaranas ng kagalakan ng paglilingkod sa isang ministri, kung saan ang bawat isa ay tinatawag na brother o sister sapagkat kinikilala nating iisa ang ating Ama at iisa ang ating Panginoon—si Hesus.

Naglilingkod tayo hindi lamang upang gampanan ang isang tungkulin, kundi upang makibahagi sa misyon ni Hesus at maipahayag ang Kanyang mga turo. Isang dakilang biyaya at pribilehiyo ang matawag sa Kanyang paglilingkod.

Ngunit ang pakikibahagi sa misyon ni Jesus ay hindi lamang para sa mga kabilang sa isang ministri. Inaanyayahan Niya ang bawat isa sa atin na maging kabahagi ng Kanyang gawain saanman Niya tayo inilagay. Maipapakita natin ang Kanyang pag-ibig sa ating tahanan, sa ating trabaho, sa ating paaralan, sa ating pamayanan, at maging sa ating pang-araw-araw na pakikitungo sa kapwa.

Sa bawat kabutihang ginagawa natin para sa Diyos at sa kapwa, gaano man ito kaliit sa paningin ng mundo, nagiging instrumento tayo ng Kanyang pagmamahal. Walang tapat na paglilingkod na nagmumula sa pag-ibig ang hindi pinahahalagahan ng Panginoon.

Ipinaaalala sa atin ni Hesus na ang tunay Niyang pamilya ay binubuo ng mga nakikinig sa Salita ng Diyos at isinasabuhay ito. Nagiging tunay tayong mga kapatid ni Hesus hindi lamang dahil sa ating sinasabi o kinabibilangang ministri, kundi dahil nakikita sa ating buhay ang Kanyang halimbawa.

Sa tuwing pinipili nating sundin ang Kanyang mga yapak at makibahagi sa Kanyang misyon, ipinakikita nating tunay tayong kabilang sa Kanyang pamilya. Higit sa lahat, ipinahahayag natin ang ating pagmamahal sa Kanya kapag hindi tayo nahihiyang isabuhay ang Kanyang mga turo—ang magmahal, magpatawad, magpakumbaba, maging mahabagin, at maglingkod nang walang hinihintay na kapalit.

Ang ating pananampalataya ay hindi nasusukat sa ministri na ating kinabibilangan o sa anumang tungkuling ating ginagampanan. Higit sa lahat, nasusukat ito sa kung gaano nakikita si Hesus sa ating puso, sa ating mga salita, at sa ating mga gawa. Minamahal ba natin maging ang mga hindi nagmamahal sa atin?

Pinatatawad ba natin ang mga hindi humihingi ng ating kapatawaran? Pinipili ba natin ang pagpapakumbaba kaysa pagmamataas, ang kabutihan kaysa sama ng loob, at ang paglilingkod kaysa paghahangad ng pagkilala? Nakikita ba ng ating kapwa si Jesus sa paraan ng ating pamumuhay?

Nawa'y hindi natin malimutan na ang pinakadakilang karangalan ay hindi lamang ang maging kasapi ng isang ministri sa simbahan, kundi ang makilala tayo ni Hesus bilang tunay na kabilang sa Kanyang pamilya dahil ginagawa natin ang kalooban ng Ama.

Habang nagpapatuloy tayo sa ating paglalakbay sa buhay, itanong natin sa ating mga sarili: Kung titingnan ni Jesus ang ating puso sa araw na ito, makikita kaya Niya ang Kanyang sariling buhay na namumuhay sa atin? At sa ating pamumuhay, naaakay ba natin ang iba na higit Siyang makilala, mahalin, at sundan?— Marino J. Dasmarinas