After Jesus had spoken, a Pharisee invited him to dine
at his home. He entered and reclined at table to eat. The Pharisee was amazed
to see that he did not observe the prescribed washing before the meal.
The Lord said to him, “Oh you Pharisees! Although you
cleanse the outside of the cup and the dish, inside you are filled with plunder
and evil. You fools! Did not the maker of the outside also make the inside? But
as to what is within, give alms, and behold, everything will be clean for you.”
+ + + + + + +
Reflection:
Was the Pharisee
who invited Jesus to dine in his house a fan of Jesus?
Perhaps he was.
He may have admired Jesus’ wisdom and eloquence, which was why he invited Him
to dine in his home. Everything seemed to be going smoothly between Jesus and
His host until Jesus began eating without first washing His hands.
Did
Jesus deliberately refrain from washing His hands so that His host would
notice? Perhaps so, but there was a deeper lesson behind His action. Jesus
wanted the Pharisee to realize that there is something far more profound than
the mere external observance of Jewish laws. What matters most is not simply
what we do outwardly but, above all, what is in our hearts.
For
Jesus, what truly matters is the condition of our hearts! We may be admired for
our appearance, praised for our accomplishments, or recognized for our
religious practices, but none of these can take the place of a heart filled
with genuine kindness, mercy, and love. Outward appearances eventually fade,
earthly recognition passes, and material possessions are eventually left
behind. But the goodness we share with others can leave a lasting imprint on
their hearts.
Think
about the people who have shown us kindness when we were struggling, offered us
mercy when we made mistakes, or loved us when we felt unworthy of love. We may
no longer remember what they looked like, what clothes they wore, or the other
details of their outward appearance. Yet we continue to remember how they made
us feel, how they helped us through difficult moments, and how their goodness
brought light into our lives.
This
is the kind of goodness that Jesus wants us to cultivate in our hearts. He
calls us to perform acts of kindness, mercy, and love, especially those we do
quietly without seeking recognition, praise, or anything in return. These
virtues are at the heart of His teachings and the very foundation of our
Christian life. Our faith becomes truly meaningful when it moves beyond words
and religious appearances and becomes visible in the way we treat others.
Jesus
does not call us to be preoccupied with our outward appearance or the many
external aspects of our worldly lives. Rather, He invites us to look within and
allow Him to transform our hearts. He wants us to become more compassionate toward
those who are suffering, more forgiving toward those who have wronged us, more
generous toward those in need, and more loving toward those who are difficult
to love.
Let
us remember that we do not need to be wealthy to be generous, influential to be
helpful, or famous to make a difference. Sometimes, a simple act of kindness, a
sincere word of encouragement, a heartfelt prayer, or a quiet gesture of
forgiveness can become an instrument of God’s love in someone else’s life.
As
we reflect on this Gospel, let us ask the Lord to cleanse not only our outward
lives but, more importantly, our hearts. May we never become so concerned about
appearing holy before others that we forget to practice holiness in the privacy
of our daily lives. May our words, actions, and decisions reflect the love of
Jesus, even when nobody is watching and nobody will ever know what we have
done.
Are
we more concerned about how others see us than about what God sees in our
hearts? And if Jesus were to look into our hearts today, would He find the
kindness, mercy, humility, and love that we so often expect from others?—Marino
J. Dasmarinas
Noong panahong iyon,
pagkatapos magsalita ni Hesus, siya’y inanyayahan ng isang Pariseo upang
kumain, kaya’t pumunta siya sa bahay nito. Pagdulog sa hapag, nagtaka ang
Pariseo nang makita niyang kumain si Hesus nang hindi muna naghugas ng kamay.
Sinabi
sa kanya ng Panginoon, “Kayong mga Pariseo, hinuhugasan ninyo ang labas ng tasa
at ng pinggan, ngunit ang loob ninyo’y punong-puno ng kasakiman at kasamaan.
Mga hangal! Hindi ba’t ang may likha ng labas ang siya ring may likha ng loob?
Ngunit ipamahagi muna ninyo sa mga dukha ang mga laman ng mga sisidlan at
magiging malinis ang lahat ng bagay para sa inyo.”
+ + + +
+ + +
Repleksyon:
Tagahanga
ba ni Hesus ang Pariseong nag-anyaya sa Kanya upang makasalo sa pagkain sa
kanyang tahanan?
Marahil,
oo. Maaaring hinangaan niya ang karunungan at husay ni Hesus sa pagsasalita
kaya naman inanyayahan niya Siya sa kanyang tahanan. Sa simula, tila maayos
naman ang lahat sa pagitan ni Hesus at ng Pariseo. Ngunit nagbago ang sitwasyon
nang magsimulang kumain si Hesus nang hindi muna naghuhugas ng Kanyang mga
kamay.
Sadyang
hindi ba naghugas ng Kanyang mga kamay si Hesus upang mapansin ito ng Pareseo?
Marahil, ngunit may mas malalim na aral sa likod ng Kanyang ginawa. Nais ni
Hesus na maunawaan ng Pariseo na may higit na malalim na kahulugan kaysa sa
panlabas na pagsunod lamang sa mga batas ng mga Judio. Ang pinakamahalaga ay
hindi lamang ang nakikita sa ating mga ginagawa kundi, higit sa lahat, ang tunay
na kalagayan ng ating mga puso.
Para
kay Hesus, ang pinakamahalaga ay kung ano ang nasa kaibuturan ng ating mga
puso! Maaaring hangaan tayo ng mga tao dahil sa ating hitsura, purihin dahil sa
ating mga nagagawa, o kilalanin dahil sa ating mga gawaing panrelihiyon. Ngunit
hindi kailanman mapapalitan ng mga bagay na ito ang pusong tunay na puno ng
kabutihan, awa, at pagmamahal.
Lilipas
din ang panlabas na kagandahan, mawawala ang pagkilala ng mga tao, at maiiwan
din natin balang araw ang ating mga ari-arian. Ngunit ang kabutihang ibinabahagi
natin sa kapwa ay maaaring mag-iwan ng pangmatagalang bakas sa kanilang mga
puso.
Isipin
natin ang mga taong nagpakita sa atin ng kabutihan noong tayo ay dumaranas ng
mga pagsubok, nagbigay sa atin ng pang-unawa at awa noong tayo ay nagkamali, o
nagmahal sa atin noong pakiramdam natin ay hindi tayo karapat-dapat mahalin.
Maaaring
hindi na natin maalala kung ano ang kanilang hitsura, kung anong damit ang
kanilang suot, o ang iba pang detalye tungkol sa kanilang panlabas na anyo.
Ngunit nananatili sa ating alaala kung paano nila tayo pinasaya, kung paano
nila tayo tinulungan sa gitna ng mga paghihirap, at kung paano nila naging
liwanag ang kanilang kabutihan sa madidilim na sandali ng ating buhay.
Ito
ang uri ng kabutihang nais ni Hesus na linangin natin sa ating mga puso.
Tinatawag Niya tayong gumawa ng mga kabutihan, magpakita ng awa, at magmahal,
lalo na sa mga pagkakataong ginagawa natin ang mga ito nang tahimik, nang hindi
naghihintay ng pagkilala, papuri, o anumang kapalit.
Ang
mga birtud na ito ang nasa puso ng Kanyang mga aral at pundasyon ng ating buhay
Kristiyano. Nagiging tunay na makabuluhan ang ating pananampalataya kapag hindi
lamang ito nananatili sa mga salita at panlabas na pagpapakita ng kabanalan,
kundi naisasabuhay sa paraan ng pakikitungo natin sa ating kapwa.
Hindi
tayo tinatawag ni Hesus na maging labis na abala sa ating panlabas na anyo o sa
iba pang panlabas na bagay na may kaugnayan sa ating makamundong buhay. Sa
halip, inaanyayahan Niya tayong suriin ang ating mga puso at hayaan Siyang
baguhin ang mga ito.
Nais
Niyang maging higit tayong mahabagin sa mga nagdurusa, mapagpatawad sa mga
nakasakit sa atin, mapagbigay sa mga nangangailangan, at mapagmahal maging sa
mga taong mahirap mahalin.
Tandaan
natin na hindi kailangang maging mayaman upang maging mapagbigay, maging
makapangyarihan upang makatulong, o maging tanyag upang makagawa ng kabutihan.
Kung minsan, ang isang simpleng kabutihan, taos-pusong salitang
nagbibigay-lakas, taimtim na panalangin, o tahimik na pagpapatawad ay maaaring
maging kasangkapan ng pag-ibig ng Diyos sa buhay ng ibang tao.
Habang
pinagninilayan natin ang Ebanghelyong ito, hilingin natin sa Panginoon na
linisin hindi lamang ang ating panlabas na pamumuhay kundi, higit sa lahat, ang
ating mga puso. Huwag nawa tayong maging labis na abala sa pagpapakita sa mga
tao na tayo ay banal habang nakakalimutan naman nating isabuhay ang kabanalan
sa mga sandaling walang nakakakita sa atin. Nawa ang ating mga salita, kilos,
at mga pagpapasya ay magpakita ng pag-ibig ni Hesus, kahit walang nakakakita at
walang nakaaalam sa kabutihang ating ginagawa.
Mas
mahalaga ba sa atin kung paano tayo nakikita at hinuhusgahan ng ibang tao kaysa
sa kung ano ang nakikita ng Diyos sa ating mga puso? At kung sisiyasatin ni
Hesus ang ating puso sa araw na ito, matatagpuan ba Niya roon ang kabutihan,
awa, kababaang-loob, at pagmamahal na madalas nating hinihingi sa ating kapwa?—
Marino J. Dasmarinas
While still more people gathered in the crowd, Jesus
said to them, “This generation is an evil generation; it seeks a sign, but no
sign will be given it, except the sign of Jonah. Just as Jonah became a sign to
the Ninevites, so will the Son of Man be to this generation.
At the judgment the queen of the
south will rise with the men of this generation and she will condemn them,
because she came from the ends of the earth to hear the wisdom of Solomon, and
there is something greater than Solomon here.
At the judgment the men of Nineveh will
arise with this generation and condemn it, because at the preaching of Jonah
they repented, and there is something greater than Jonah here.”
+ + + + + + +
Reflection:
Do we ask for
signs before making a decision?
For example, if
someone is courting us, would we ask God for a sign to determine whether that
person is the right one for us? And based on that sign, would we decide whether
to say yes or no to that person?
Jesus
is far greater than any sign we may ask God to give us. When we have Jesus in
our hearts and trust in His wisdom, we learn to discern His will without
constantly asking for signs. But do we truly allow Jesus to have a special
place in our hearts? Jesus desires to dwell within us, to guide our decisions,
transform our hearts, and lead us closer to God.
To
prepare ourselves for His presence, we must repent of our sins, turn away from
our sinful ways, and return to Him with sincere and humble hearts. Repentance
opens our hearts to God's transforming grace and allows His love to work within
us.
During
the time of Jonah, the people of Nineveh listened to his call to repentance.
They were warned that destruction would come upon them if they refused to change
their ways. In response, they humbled themselves, put on sackcloth as a sign of
their sorrow for their sins, and turned away from their sinful ways.
They
recognized their need for God's mercy and responded with sincere repentance.
Their example reminds us that when God calls us to change our lives, we must
not harden our hearts or postpone our conversion. Instead, we must humbly
listen to His voice and courageously take the path that leads us back to Him.
Why
do we continue to embrace sin when it does us no good? Why do we cling to sin
when we know that it separates us from God and can eventually destroy our
souls? Sometimes, we continue to sin because the devil tempts us with promises
of pleasure, satisfaction, power, and worldly rewards.
These
temptations may appear attractive at first, but they can gradually enslave our
hearts and draw us away from the One who truly loves us. When we deliberately
choose sin over God, we place ourselves in danger of losing our way. We may
gain temporary pleasure from our sinful choices, but no worldly satisfaction
can replace the lasting peace and joy that come from living in God's grace.
If
we love this world more than we love God, we will find it difficult to resist
the temptations that lead us to sin. Yet, even when we repeatedly fall, God
never ceases to call us back to Him. He does not abandon us because of our
weaknesses or refuse to welcome us because of our past mistakes.
His
mercy remains available to us when we sincerely repent and seek His
forgiveness. Like a loving father welcoming a repentant child, God is always
ready to embrace us with His infinite love and compassion. We need not remain
prisoners of our sins, for His grace gives us the strength to begin again and
walk in the light of His presence.
Let
us not wait for extraordinary signs before we turn to God. Let us listen to His
voice, examine our consciences, acknowledge our sins, and humbly seek His
forgiveness. May we never become so attached to the pleasures of this world
that we lose sight of the eternal joy God desires to share with us. Every day
is another opportunity to repent, to change our ways, and to make room for
Jesus in our hearts.
If God is already calling us to repentance today, will we continue
to cling to the sins that draw us away from Him, or will we finally surrender
our hearts to His mercy, turn away from evil, and allow His transforming love
to lead us to a new life with Him?—Marino J.
Dasmarinas
Noong panahong iyon, samantalang dumaragsa ang
mga tao, sinabi ni Hesus, “Napakasama ng lahing ito! Naghahanap sila ng
palatandaan mula sa langit, subalit walang ipapakita sa kanila maliban sa
palatandaang inilalarawan ng nangyari kay Jonas. Kung paanong naging isang
palatandaan si Jonas sa mga taga-Ninive, gayun din naman, magiging isang palatandaan
sa lahing ito ang Anak ng Tao.
Sa Araw ng Paghuhukom, titindig
ang Reyna ng Timog laban sa lahing ito at sila’y hahatulan niya ng kaparusahan.
Sapagkat nanggaling siya sa dulo ng daigdig upang pakinggan ang karunungan ni
Solomon; ngunit higit na di-hamak kay Solomon ang naririto! Sa Araw ng
Paghuhukom ay titindig ang mga taga-Ninive laban sa lahing ito at hahatulan ng
kaparusahan, sapagkat nagsisi sila dahil sa pangangaral ni Jonas; ngunit higit
na di-hamak kay Jonas ang naririto!”
+ + + +
+ + +
Repleksyon:
Humihingi
ba tayo ng mga tanda bago gumawa ng isang pasiya?
Halimbawa,
kung may nanliligaw sa atin, humihingi ba tayo sa Diyos ng isang tanda upang
malaman kung siya na nga ang taong nararapat para sa atin? At batay sa tandang
iyon, magpapasiya ba tayo kung tatanggapin o tatanggihan natin ang kanyang
panliligaw?
Higit
na dakila si Hesus kaysa sa anumang tandang maaari nating hilingin sa Diyos.
Kapag nasa puso natin si Hesus at nagtitiwala tayo sa Kanyang karunungan,
natututo tayong unawain at kilalanin ang Kanyang kalooban nang hindi palaging
humihingi ng mga tanda. Ngunit tunay nga ba nating binibigyan si Hesus ng
natatanging lugar sa ating mga puso?
Nais
ni Hesus na manahan sa ating kalooban, gumabay sa ating mga pasiya, magbago sa
ating mga puso, at maglapit sa atin sa Diyos. Upang maihanda natin ang ating
mga sarili sa Kanyang pananatili sa atin, kailangan nating pagsisihan ang ating
mga kasalanan, talikuran ang ating masasamang gawain, at manumbalik sa Kanya
nang may tapat at mapagpakumbabang puso. Sa pamamagitan ng taos-pusong
pagsisisi, binubuksan natin ang ating mga puso sa biyaya ng Diyos at hinahayaan
nating baguhin tayo ng Kanyang dakilang pag-ibig.
Noong
panahon ni propeta Jonas, pinakinggan ng mga taga-Nineve ang kanyang panawagan
na magsisi at magbalik-loob sa Diyos. Binalaan sila na darating ang kapahamakan
sa kanilang lungsod kung hindi nila babaguhin ang kanilang pamumuhay. Bilang
tugon, nagpakumbaba sila, nagsuot ng damit-sako bilang tanda ng kanilang
pagsisisi sa mga kasalanang nagawa nila, at tinalikuran ang kanilang masasamang
gawain.
Kinilala
nila ang kanilang pangangailangan sa awa ng Diyos at taos-puso silang nagsisi.
Ipinapaalala sa atin ng kanilang halimbawa na kapag tinatawag tayo ng Diyos
upang baguhin ang ating buhay, huwag nating patigasin ang ating mga puso o
ipagpaliban ang ating pagbabalik-loob. Sa halip, mapagpakumbaba nating
pakinggan ang Kanyang tinig at buong tapang na tahakin ang landas na magbabalik
sa atin sa Kanya.
Bakit
patuloy nating niyayakap ang kasalanan gayong wala naman itong maidudulot na
mabuti sa atin? Bakit patuloy tayong kumakapit sa kasalanan gayong alam nating
inilalayo tayo nito sa Diyos at maaari nitong sirain ang ating kaluluwa? Kung
minsan, nagpapatuloy tayo sa pagkakasala dahil tinutukso tayo ng diyablo sa
pamamagitan ng mga pangakong kasiyahan, kaligayahan, kapangyarihan, at mga
gantimpalang pansamantala.
Sa
unang tingin, maaaring kaakit-akit ang mga tuksong ito, ngunit unti-unti nitong
maaaring alipinin ang ating mga puso at ilayo tayo sa Diyos na tunay na
nagmamahal sa atin. Kapag sadya nating pinipili ang kasalanan sa halip na ang
Diyos, inilalagay natin ang ating mga sarili sa panganib na maligaw ng landas.
Maaaring makaranas tayo ng panandaliang kasiyahan mula sa ating mga maling gawain,
ngunit walang anumang kasiyahang dulot ng mundo ang makapapalit sa tunay na
kapayapaan at kagalakang nagmumula sa pamumuhay nang naaayon sa biyaya ng
Diyos.
Kung
higit nating mamahalin ang mundong ito kaysa sa pagmamahal natin sa Diyos,
mahihirapan tayong labanan ang mga tuksong umaakay sa atin sa pagkakasala.
Gayunman, kahit paulit-ulit tayong nadadapa at nagkakasala, hindi tumitigil ang
Diyos sa pagtawag sa atin upang manumbalik sa Kanya. Hindi Niya tayo iniiwan
dahil sa ating mga kahinaan, ni isinasara ang Kanyang mga bisig dahil sa mga
pagkakamali natin noon.
Nananatiling
bukas sa atin ang Kanyang awa kapag taos-puso tayong nagsisisi at humihingi ng
Kanyang kapatawaran. Tulad ng isang mapagmahal na amang malugod na tumatanggap
sa anak na nagsisisi, laging handa ang Diyos na yakapin tayo sa pamamagitan ng
Kanyang walang hanggang pag-ibig at habag. Hindi natin kailangang manatiling
bihag ng ating mga kasalanan, sapagkat binibigyan tayo ng Kanyang biyaya ng
lakas upang muling magsimula at lumakad sa liwanag ng Kanyang presensya.
Huwag
nawa tayong maghintay ng mga pambihirang tanda bago tayo manumbalik sa Diyos.
Sa halip, pakinggan natin ang Kanyang tinig, suriin ang ating mga budhi, aminin
ang ating mga kasalanan, at mapagpakumbabang hingin ang Kanyang kapatawaran.
Huwag nawa tayong maging labis na nakakapit sa mga kasiyahan ng mundong ito
hanggang sa makalimutan natin ang walang hanggang kagalakang nais ipagkaloob ng
Diyos sa atin. Bawat araw ay panibagong pagkakataon upang magsisi, baguhin ang
ating pamumuhay, at bigyan si Hesus ng ganap na puwang sa ating mga puso.
Kung tinatawag na tayo ng Diyos upang magsisi at magbalik-loob sa
Kanya ngayon, patuloy pa ba tayong kakapit sa mga kasalanang naglalayo sa atin
sa Kanya, o handa na ba nating isuko ang ating mga puso sa Kanyang awa,
talikuran ang kasamaan, at hayaang baguhin tayo ng Kanyang dakilang pag-ibig
upang mamuhay tayong panibago kasama Niya?—Marino J.
Dasmarinas
Jesus again in reply spoke to the chief priests and
the elders of the people in parables saying, “The Kingdom of heaven may be
likened to a king who gave a wedding feast for his son. He dispatched his
servants to summon the invited guests to the feast, but they refused to
come.
A second
time he sent other servants, saying, ‘Tell those invited: “Behold, I have
prepared my banquet, my calves and fattened cattle are killed, and everything
is ready; come to the feast.” Some ignored the invitation and went away, one to
his farm, another to his business. The rest laid hold of his servants,
mistreated them, and killed them.
The king
was enraged and sent his troops, destroyed those murderers, and burned their
city. Then the king said to his servants, ‘The feast is ready, but those who
were invited were not worthy to come. Go out, therefore, into the main roads
and invite to the feast whomever you find.’
The
servants went out into the streets and gathered all they found, bad and good
alike, and the hall was filled with guests. But when the king came in to meet
the guests he saw a man there not dressed in a wedding garment.
He said to him, ‘My friend, how is it that
you came in here without a wedding garment?’ But he was reduced to silence.
Then the king said to his attendants, ‘Bind his hands and feet, and cast him
into the darkness outside, where there will be wailing and grinding of teeth.’
Many are invited, but few are chosen.”
+ + + + + + +
Reflection:
The story is told
of a father who would always wake up early every Sunday to prepare himself for
Holy Mass. He would patiently wait to hear the church bells toll. The moment he
heard them, he would tell his family, “The tolling of the church bells is the
Lord’s invitation. Let us respond to His call and go to church for Holy Mass.”
As
we journey through life, there will be people who invite us to attend Holy
Mass. However, because of our many preoccupations, we sometimes turn a deaf ear
to their invitations. We hear them, but we do not take their words seriously.
We allow our busy schedules, personal concerns, and worldly pursuits to take
precedence over our time with God. If only we would take the time to listen and
respond, we would open ourselves to countless blessings and grow closer to the
Lord who leads us toward eternal life.
Have
we ever stopped to reflect on the blessings we receive when we attend Holy
Mass? When we participate in its sacred celebration, we experience a foretaste
of heaven while we are still in this world. We encounter Jesus in the
Eucharist, receive spiritual nourishment, and find healing for our wounded
hearts. Through God's grace, we also receive strength and comfort as we face
our physical illnesses, emotional struggles, and other challenges in life.
Although our problems may not immediately disappear, we can find peace and
renewed hope in the presence of the Lord.
Consider
our brothers and sisters who faithfully attend daily Mass, including many
senior citizens who continue to make time for God despite the limitations that
may come with age. Their devotion reminds us that our relationship with the
Lord should not depend on our age, health, circumstances, or convenience. No
matter what season of life we are in, we always have a reason to draw closer to
God. The more we nurture our spiritual lives, the more we learn to depend on
His grace and face life's difficulties with faith and courage.
In
our Gospel, a king prepared a wedding banquet and sent his servants to call the
invited guests to the feast. Sadly, they refused to heed the invitation because
they were preoccupied with their own concerns. Some went to their fields, while
others attended to their businesses.
They
allowed their worldly pursuits to take precedence over the invitation extended
to them. As a result, they missed the opportunity to be present at the king's
banquet—a celebration where they could have enjoyed the king's generosity,
experienced his goodness, and established a closer relationship with him.
How
often do we act like these invited guests? God continually invites us to draw
closer to Him, yet we sometimes allow work, family concerns, personal
ambitions, entertainment, and other distractions to occupy most of our time. We
may tell ourselves that we will attend Mass when our schedules become less
demanding or when we have fewer problems to worry about. But will that perfect
time ever come? If we keep postponing our response to God's invitation, we may
miss the blessings He wants us to receive today.
The
Lord does not invite us to Holy Mass merely to fulfill an obligation. He
invites us because He loves us and desires to nourish our souls, strengthen our
faith, and deepen our relationship with Him. Every celebration of the Holy Mass
gives us an opportunity to listen to His Word, receive Jesus in the Eucharist,
and unite our joys, sorrows, struggles, and hopes with His perfect offering to
the Father. It is also an opportunity for us to remember that our earthly
concerns, however important they may be, should never completely take the place
of God in our lives.
Let
us, therefore, learn from the father who eagerly responded to the tolling of
the church bells. May we also develop hearts that are attentive to God's
invitation and willing to respond with love. Let us not allow our busyness,
excuses, or worldly attachments to keep us away from the Lord. We have so much
to gain when we make time for Him: a deeper faith, a more loving heart, the
grace to persevere through trials, and the hope of eternal life.
God
continues to invite us to His banquet. The question is not whether He is
calling us, but whether we are willing to listen and respond. When the
church bells ring and the Lord invites us to encounter Him in the Holy Mass,
will we continue to make excuses and allow the concerns of this world to keep
us away, or will we open our hearts, set aside our distractions, and joyfully
come into the presence of the One who loves us and calls us to eternal life?—Marino J. Dasmarinas
Noong panahong iyon, muling nagsalita sa mga punong
saserdote at matatanda ng bayan si Hesus sa pamamagitan ng talinghaga. Sinabi
niya, “Ang paghahari ng Diyos ay katulad nito: naghandog ng isang piging ang
isang hari sa kasal ng kanyang anak na lalaki.
Sinugo
niya ang kanyang mga alipin upang tawagin ang mga inanyayahan ngunit ayaw
nilang dumalo. Muli siyang nagsugo ng ibang mga alipin at kanyang pinagbilinan,
‘Sabihin ninyo sa mga inanyayahan na naihanda ko na ang aking piging: napatay
na ang aking mga baka at mga pinatabang guya, at handa na ang lahat ng bagay.
Halina kayo sa piging!’
Ngunit
hindi ito pinansin ng mga inanyayahan. Humayo sila sa kani-kanilang lakad; ang
isa’y sa kanyang bukid at sa kanyang pangangalakal naman ang isa. Sinunggaban
naman ng iba ang mga alipin, hinamak at pinatay. Galit na galit ang hari.
Pinaparoon niya ang kanyang mga kawal, ipinapuksa ang mga mamamatay-taong iyon
at ipinasunog ang kanilang lungsod.
Sinabi
niya sa kanyang mga alipin, ‘Nakahanda na ang piging, ngunit hindi
karapat-dapat ang mga inanyayahan. Kaya’t pumunta kayo sa mga langsangang
matao, at inyong anyayahan sa kasalan ang lahat ng makita ninyo.’ Lumabas nga
sa mga pangunahing lansangan ang mga alipin at isinama ang lahat ng natagpuan,
masasama’t mabubuti, anupat napuno ng mga panauhin ang bulwagang pangkasalan.
“Pumasok
ang hari upang tingnan ang mga panauhin, at nakita niya roon ang isang taong
hindi nakadamit pangkasalan. ‘Kaibigan, bakit ka pumasok dito nang hindi
nakadamit pangkasalan?’ tanong niya. Hindi nakaimik ang tao. Kaya’t sinabi ng
hari sa mga katulong, ‘Gapusin ninyo ang kanyang kamay at paa at itapon siya sa
kadiliman sa labas. Doo’y mananangis siya at magngangalit ang kanyang ngipin.’
Sapagkat marami ang tinatawag, ngunit kakaunti ang nahihirang.”
+
+ + + + + +
Repleksyon:
May isang kuwento tungkol sa isang ama
na palaging maagang gumigising tuwing Linggo upang maghanda sa pagdalo sa Banal
na Misa. Matiyaga niyang hinihintay ang pagtunog ng mga kampana ng simbahan. Sa
sandaling marinig niya ang mga ito, sinasabi niya sa kanyang pamilya, “Ang
pagtunog ng mga kampana ng simbahan ay paanyaya ng Panginoon. Tumugon tayo sa
Kanyang tawag at magtungo tayo sa simbahan upang dumalo sa Banal na Misa.”
Habang
nagpapatuloy tayo sa paglalakbay ng ating buhay, may mga taong mag-aanyaya sa
atin na dumalo sa Banal na Misa. Gayunman, dahil sa dami ng ating
pinagkakaabalahan, kung minsan ay nagbibingi-bingihan tayo sa kanilang mga
paanyaya. Naririnig natin sila, ngunit hindi natin gaanong pinahahalagahan ang
kanilang sinasabi.
Hinahayaan
nating manaig ang ating mga abalang gawain, personal na suliranin, at
paghahangad sa mga bagay ng mundo kaysa sa paglalaan ng panahon para sa Diyos.
Kung maglalaan lamang tayo ng oras upang makinig at tumugon sa Kanyang
paanyaya, mabubuksan ang ating mga puso sa di-mabilang na mga biyaya at higit
tayong mapapalapit sa Panginoong umaakay sa atin tungo sa buhay na walang
hanggan.
Napagnilayan
naba natin ang mga biyayang tinatanggap natin sa tuwing dumadalo tayo sa Banal
na Misa? Sa pakikibahagi natin sa pinaka banal na pagdiriwang na ito,
nararanasan natin ang langit habang tayo ay nabubuhay pa sa mundong ito.
Nakatatagpo natin si Hesus sa Banal na Eukaristiya, tumatanggap tayo ng
espirituwal na kalakasan, at nakasusumpong ng kagalingan para sa ating mga
sugatang puso.
Sa
pamamagitan ng biyaya ng Diyos, tumatanggap din tayo ng lakas at kaaliwan sa
harap ng ating mga pisikal na karamdaman, emosyonal na paghihirap, at iba pang
hamon sa buhay. Maaaring hindi agad mawala ang ating mga suliranin, ngunit
nakasusumpong tayo ng kapayapaan at panibagong pag-asa sa piling ng Panginoon.
Isipin
natin ang ating mga kapatid na tapat na dumadalo sa pang-araw-araw na Misa,
kabilang ang maraming nakatatanda na patuloy na naglalaan ng panahon para sa
Diyos sa kabila ng mga limitasyong kaakibat ng kanilang edad. Ang kanilang
debosyon ay nagpapaalala sa atin na hindi dapat nakasalalay sa ating edad,
kalusugan, kalagayan sa buhay, o kaginhawahan ang ating pakikipag-ugnayan sa
Panginoon.
Anuman
ang yugto ng buhay na ating kinalalagyan, lagi tayong may dahilan upang higit
na mapalapit sa Diyos. Habang inaalagaan natin ang ating espirituwal na buhay,
higit nating natututuhan na umasa sa Kanyang biyaya at harapin ang mga pagsubok
nang may pananampalataya at katatagan.
Sa
ating Ebanghelyo, naghanda ang isang hari ng isang piging para sa kasal at
inutusan ang kanyang mga lingkod na tawagin ang mga inanyayahang panauhin. Sa
kasamaang-palad, tumanggi silang tumugon sa paanyaya dahil abala sila sa
kani-kanilang mga gawain. Ang ilan ay nagtungo sa kanilang mga bukirin,
samantalang ang iba naman ay nag-asikaso sa kanilang mga negosyo.
Mas
pinili nilang unahin ang kanilang mga gawain sa mundo kaysa tumugon sa paanyaya
ng hari. Dahil dito, pinalampas nila ang pagkakataong makadalo sa piging ng
hari—isang pagdiriwang kung saan maaari sana nilang maranasan ang kanyang
kabutihang-loob, malasakit, at pagkalinga, at magkaroon ng mas malapit na
ugnayan sa kanya.
Gaano
kadalas na tayo rin ay nagiging katulad ng mga panauhing ito? Patuloy tayong
inaanyayahan ng Diyos na mapalapit sa Kanya, ngunit kung minsan ay hinahayaan
nating manaig ang trabaho, mga suliranin ng pamilya, personal na ambisyon,
libangan, at iba pang mga abala.
Maaaring
sabihin natin sa ating sarili na dadalo tayo sa Misa kapag hindi na gaanong
puno ang ating iskedyul o kapag nabawasan na ang ating mga problema. Ngunit
darating nga ba ang panahong magiging ganap na maluwag ang lahat? Kung patuloy
nating ipagpapaliban ang pagtugon sa paanyaya ng Diyos, maaaring mapalampas
natin ang mga biyayang nais Niyang ipagkaloob sa atin sa kasalukuyan.
Hindi
tayo inaanyayahan ng Panginoon na dumalo sa Banal na Misa upang tuparin lamang
ang isang obligasyon. Inaanyayahan Niya tayo dahil mahal Niya tayo at ninanais
Niyang palakasin ang ating kaluluwa, patatagin ang ating pananampalataya, at
palalimin ang ating ugnayan sa Kanya.
Sa
bawat pagdiriwang ng Banal na Misa, nagkakaroon tayo ng pagkakataong makinig sa
Kanyang Salita, tanggapin si Hesus sa Banal na Eukaristiya, at ihandog sa Ama,
kaisa ni Kristo, ang ating mga kagalakan, kalungkutan, paghihirap, at pag-asa.
Paalala rin ito na gaano man kahalaga ang ating mga gawain at suliranin sa
mundo, hindi natin dapat hayaang tuluyan nilang mapalitan ang Diyos sa ating
buhay.
Kaya't
matuto tayo mula sa amang sabik na tumutugon sa pagtunog ng mga kampana ng
simbahan. Nawa'y magkaroon din tayo ng pusong laging handang makinig sa
paanyaya ng Diyos at tumugon dito nang may pagmamahal. Huwag nating hayaang
ilayo tayo sa Panginoon ng ating pagiging abala, mga dahilan, at labis na
pagkakapit sa mga bagay ng mundo.
Napakarami
nating matatamo kapag naglalaan tayo ng panahon para sa Kanya: mas malalim na
pananampalataya, pusong higit na marunong magmahal, biyayang magpapatatag sa
atin sa gitna ng mga pagsubok, at pag-asang makamtan ang buhay na walang
hanggan.
Patuloy
tayong inaanyayahan ng Diyos sa Kanyang piging. Ang tanong ay hindi kung
tinatawag Niya tayo, kundi kung handa ba tayong makinig at tumugon. Sa tuwing
maririnig natin ang pagtunog ng mga kampana ng simbahan at inaanyayahan tayo ng
Panginoon na makatagpo Siya sa Banal na Misa, patuloy ba tayong magdadahilan at
magpapadala sa mga alalahanin ng mundong ito, o bubuksan natin ang ating mga
puso, isasantabi ang ating mga pagkaabala, at buong galak na haharap sa
Kanya—ang Panginoong nagmamahal sa atin at tumatawag sa atin tungo sa buhay na
walang hanggan?—
Marino J. Dasmarinas
While Jesus was speaking, a woman from the
crowd called out and said to him, “Blessed is the womb that carried you and the
breasts at which you nursed.”
He replied, “Rather, blessed are those who
hear the word of God and observe it.”
+ + + + + + +
Reflection:
Who was the woman who said to Jesus, “Blessed
is the womb that carried you and the breasts at which you nursed” (Luke 11:27)?
She was so enthralled by the words and works
of Jesus that she expressed her admiration for Him by honoring His Blessed
Mother, recognizing the important role Mary played in bringing Jesus into the
world.
Do
we also give honor and reverence to the Blessed Mother? Some Christian
denominations do not honor Mary in the same way we do. But why should we not
honor the mother of Jesus? Through her humble acceptance of God’s will, Jesus
was born into this world, and through Him, we received our Savior.
Thanks
to the humility and obedience of the Blessed Mother, Jesus came into our world
to bring us salvation. When the angel announced God’s plan for her, Mary did
not resist or demand to know everything that lay ahead. Instead, she humbly
accepted her sacred mission, saying, “I am the handmaid of the Lord. May it be
done to me according to your word” (Luke 1:38).
Her
response teaches us that genuine faith means trusting God even when we do not
fully understand His plans. Like Mary, we are called to surrender our fears,
doubts, and uncertainties to the Lord and allow His will to guide our lives.
This
Gospel invites all of us to give greater honor and reverence to the Blessed
Mother. We honor her by asking her to pray for us and by faithfully praying the
Holy Rosary, through which we meditate on the life, suffering, death, and
Resurrection of Jesus. As we reflect on the mysteries of the Rosary, we learn
to walk more closely with Jesus, following the example of His Blessed Mother,
who always points us toward her Son.
This
Gospel also reminds us of the important role our own mothers play in our lives.
Let us remember their countless sacrifices, the burdens they have carried, and
the many times they have put our needs before their own. Many of our mothers
have quietly endured hardships, sleepless nights, and personal struggles so
that we could grow up with love, dignity, and care.
Let
us never take their sacrifices for granted. If our mothers are still with us,
may we show them our love and gratitude while we still have the opportunity. If
they have already gone home to the Lord, may we remember them with love and entrust
them to God's merciful embrace.
As
we honor the Blessed Mother, may we also learn from her humility, obedience,
and unwavering trust in God. And as we remember our own mothers, may we become
more grateful for the love and sacrifices that have helped shape our lives.
Do
we make time to ask the Blessed Mother to pray for us and bring our petitions
to Jesus? Do we faithfully pray the Holy Rosary, even if only once a week? And if Mary’s
humble “yes” to God helped open the way for Jesus to enter our world, are we
also willing to say “yes” to God today by trusting His will, loving our
families, and bringing Christ’s love to the people around us?—
Marino J. Dasmarinas
Noong panahong iyon, samantalang nagsasalita si Jesus, sa mga
tao, may isang babaing sumigaw mula sa karamihan at nagsabi sa kanya,
"Mapalad ang babaing nagdala sa inyo sa kanyang sinapupunan, at nagpasuso
sa inyo!" Ngunit sumagot siya, "Higit na mapalad ang mga nakikinig sa
salita ng Diyos at tumutupad nito!"
+ + + + +
+ +
Repleksyon:
Sino ang babaeng
nagsabi kay Hesus, “Mapalad ang sinapupunang nagdala sa iyo at ang mga dibdib
na iyong sinuso” (Lucas 11:27)?
Tila labis siyang
namangha sa mga salita at mga milagrong ginawa ni Hesus kaya ipinahayag niya
ang kanyang paghanga sa pamamagitan ng pagpupuri sa Mahal na Birheng Maria.
Kinilala niya ang mahalagang papel ni Maria sa pagdating ni Hesus sa ating
mundo.
Ibinibigay
din ba natin ang karangalan at paggalang na nararapat sa Mahal na Birheng
Maria? May ilang denominasyong Kristiyano na hindi nagbibigay ng parehong uri
ng paggalang kay Maria gaya ng ginagawa natin bilang mga Katoliko.
Ngunit
bakit hindi natin pararangalan ang ina ni Hesus? Sa pamamagitan ng
mapagpakumbabang pagtanggap ni Maria sa kalooban ng Diyos, isinilang si Hesus
sa mundong ito, at sa pamamagitan Niya, tinanggap natin ang ating
Tagapagligtas.
Dahil
sa kababaang-loob at pagsunod ng Mahal na Birheng Maria sa kalooban ng Diyos,
dumating si Hesus sa ating mundo upang iligtas tayo. Nang ipahayag ng anghel
ang plano ng Diyos para sa kanya, hindi tumutol si Maria o iginiit na dapat
muna niyang malaman ang lahat ng mangyayari. Sa halip, buong kababaang-loob
niyang tinanggap ang banal na misyon na ipinagkatiwala sa kanya. Sinabi niya,
“Narito ang alipin ng Panginoon. Mangyari nawa sa akin ang ayon sa iyong
salita” (Lucas 1:38).
Itinuturo
sa atin ng tugon ni Maria na ang tunay na pananampalataya ay ang pagtitiwala sa
Diyos kahit hindi natin lubos na nauunawaan ang Kanyang mga plano. Tulad ni
Maria, tinatawag din tayong ipaubaya sa Panginoon ang ating mga takot,
pag-aalinlangan, at pangamba. Sa halip na laging ipilit ang sarili nating
kagustuhan, matuto nawa tayong magtiwala sa Kanya at hayaang ang Kanyang
kalooban ang gumabay sa ating buhay.
Inaanyayahan
tayong lahat ng Ebanghelyong ito na higit pang parangalan at igalang ang Mahal
na Birheng Maria. Pinararangalan natin siya sa pamamagitan ng paghingi ng
kanyang panalangin para sa atin at sa tapat na pagdarasal ng Banal na Rosaryo.
Sa pagdarasal nito, pinagninilayan natin ang buhay, pagdurusa, pagkamatay, at
Muling Pagkabuhay ni Hesus. Sa bawat misteryong ating pinagninilayan, natututo
tayong lumakad nang mas malapit kay Hesus, na sumusunod sa halimbawa ng Kanyang
Mahal na Ina na laging nagtuturo sa atin patungo sa Kanyang Anak.
Ipinaaalaala
rin sa atin ng Ebanghelyong ito ang mahalagang papel ng sarili nating mga ina
sa ating buhay. Alalahanin natin ang napakaraming sakripisyong kanilang ginawa,
ang mga pasaning kanilang tiniis, at ang mga pagkakataong isinantabi nila ang
sarili nilang pangangailangan upang unahin ang kapakanan natin. Marami sa ating
mga ina ang tahimik na nagtiis ng mga paghihirap, nagpuyat sa gabi, at
nagsakripisyo ng sariling kaginhawahan upang lumaki tayo nang may pagmamahal,
dignidad, at kalinga.
Huwag
nating balewalain ang kanilang mga sakripisyo. Kung kasama pa natin ang ating
mga ina, ipakita natin sa kanila ang ating pagmamahal at pasasalamat habang may
pagkakataon pa tayo. Huwag nating hintaying dumating ang panahong hindi na
natin sila mayakap, makausap, o masabihan ng “Mahal kita.” Kung ang ating mga
ina naman ay pumanaw na, alalahanin natin sila nang may pagmamahal at buong
pagtitiwalang ipagkatiwala sila sa mahabaging yakap ng Diyos.
Habang
pinararangalan natin ang Mahal na Birheng Maria, matuto rin nawa tayo sa
kanyang kababaang-loob, pagsunod, at matatag na pagtitiwala sa Diyos. At habang
inaalala natin ang ating mga ina, maging higit na mapagpasalamat nawa tayo sa
kanilang pagmamahal at mga sakripisyong humubog sa kung sino tayo ngayon.
Naglalaan
ba tayo ng panahon upang hilingin sa Mahal na Birheng Maria na ipanalangin tayo
at ilapit sa kanyang Anak ang ating mga kahilingan? Tapat ba tayong nagdarasal
ng Banal na Rosaryo, kahit isang beses lamang sa isang linggo?
At kung ang
mapagpakumbabang “Oo” ni Maria sa Diyos ay naging bahagi ng dakilang plano
upang dumating si Hesus sa ating mundo, handa rin ba tayong magsabi ng “Oo” sa
Diyos sa araw na ito—sa pamamagitan ng pagtitiwala sa Kanyang kalooban,
pagmamahal sa ating pamilya, at pagiging daluyan ng pagmamahal ni Kristo sa
ating kapwa?— Marino J. Dasmarinas
When Jesus had driven out a demon, some of
the crowd said: “By the power of Beelzebul, the prince of demons, he drives out
demons.” Others, to test him, asked him for a sign from heaven. But he knew
their thoughts and said to them, “Every kingdom divided against itself will be
laid waste and house will fall against house. And if Satan is divided against
himself, how will his kingdom stand?
For you say
that it is by Beelzebul that I drive out demons. If I, then, drive out demons
by Beelzebul, by whom do your own people drive them out? Therefore, they will
be your judges. But if it is by the finger of God that I drive out demons, then
the Kingdom of God has come upon you.
When a strong man fully armed guards his palace,
his possessions are safe. But when one stronger than he attacks and overcomes
him, he takes away the armor on which he relied and distributes the spoils.
Whoever is not with me is against me, and whoever does not gather with me
scatters.
“When an unclean spirit goes out of
someone, it roams through arid regions searching for rest but, finding none, it
says, ‘I shall return to my home from which I came.’ But upon returning, it
finds it swept clean and put in order. Then it goes and brings back seven other
spirits more wicked than itself who move in and dwell there, and the last
condition of that man is worse than the first.”
+ + + + + + +
Reflection:
Many years ago, there was a television
advertisement with a catchy phrase that went something like this: “Our products
are everywhere.” Could we also say the same thing about the devil and his
minions—that they are everywhere today? Sadly, evil manifests itself in many
attractive and deceptive forms, making it difficult for us to recognize its
presence and the dangers it poses.
We
may not always be aware of it, but the temptation to do evil can also arise
within us. Sometimes, evil thoughts suddenly enter our minds, tempting us to do
things that go against the will of God. Should we be worried about this? We
should certainly be vigilant, but we must not give in to fear.
The
presence of a temptation does not necessarily mean that we have sinned; what
matters is how we respond to it. Do we reject the temptation and turn to Jesus,
or do we entertain it and allow it to lead us away from Him?
Evil
gains a foothold in our lives when we allow ourselves to drift away from Jesus,
neglect our relationship with Him, and let our faith grow weak. When we become
complacent in our prayer life, neglect the Word of God, and allow worldly
desires to take priority over our relationship with Christ, we become more
vulnerable to temptation.
Little
by little, we may find ourselves making choices that distance us from God. This
is why we must constantly examine our hearts and ask ourselves whether our
thoughts, words, and actions reflect the presence of Jesus in our lives.
Our
Gospel for this Friday reminds us that Jesus is far more powerful than the
devil. No matter how cunning evil may be or how attractive its temptations may
appear, it can never overcome the power of Christ. Jesus has the power to
defeat the devil and free us from the bondage of sin.
However,
He also invites us to cooperate with His grace because He has given us the
freedom to choose. We must decide whether we will embrace Him, welcome Him into
our lives, and follow His teachings, or allow ourselves to be led astray by the
temptations of this world.
The
choice is ours to make. Let us choose Jesus over the devil, no matter how
attractive or enticing the temptations before us may be. Let us turn away from
sin and avoid the habits, situations, and desires that lead us away from God.
Let
us strengthen our relationship with Jesus through prayer, the Holy Mass, the
Sacraments, and the daily practice of our faith. Whenever we feel weak, let us
remember that we do not have to fight our spiritual battles alone. We can
always turn to Jesus, ask for His grace, and trust in His power to help us
overcome our weaknesses.
Our
world may be filled with countless temptations, but we do not have to surrender
to them. We may stumble, and we may sometimes fall, but with a humble heart and
a sincere desire to return to Jesus, we can rise again through His grace.
The
important thing is that we never allow sin to have the final word in our lives.
Let us continually open our hearts to Jesus and allow Him to guide our
decisions, strengthen our faith, and transform us into the people He calls us
to be.
Today, let us look honestly into our hearts: Are we allowing the
devil's attractive temptations to draw us away from Jesus, or are we
courageously choosing Christ, even when following Him requires us to abandon
our favorite sins and change our ways?
The choice is ours—but if we truly love Jesus, are we ready to
prove that love by turning away from sin and choosing Him every single day?—Marino J.
Dasmarinas
Noong panahong iyon, matapos palayasin ni Hesus
ang isang demonyo, nanggilalas ang mga tao. Ngunit may ilan sa kanila ang
nagsabi, “Si Beelzebul na prinsipe ng mga demonyo ang nagbigay sa kanya ng
kapangyarihang magpalayas ng mga demonyo.” May iba namang nais siyang subukin,
kaya’t nagsabi, “Magpakita ka ng kababalaghang magpapakilala na ang Diyos ang
sumasaiyo.”
Ngunit batid ni Hesus ang
kanilang iniisip, kaya’t sinabi sa kanila, “Babagsak ang bawat kahariang
nahahati sa magkakalabang pangkat at mawawasak ang mga bahay roon. Kung
maghimagsik si Satanas laban sa kanyang sarili, paano mananatili ang kanyang
kaharian? Sinasabi ninyong nagpapalayas ako ng mga demonyo sapagkat binigyan
ako ni Beelzebul ng kapangyarihang ito.
Kung ako’y nagpapalayas ng mga
demonyo sa pamamagitan ni Beelzebul, sino naman ang nagbigay ng kapangyarihan
sa inyong mga tagasunod na makagawa ng gayun? Sila na rin ang nagpapatunay na
maling-mali kayo. Ngayon, kung ako’y nagpapalayas ng mga demonyo sa pamamagitan
ng kapangyarihan ng Diyos, nangangahulugang dumating na sa inyo ang paghahari
ng Diyos.
“Kapag ang isang taong
malakas at nasasandatahan ay nagbabantay sa kanyang bahay, malayo sa panganib
ang kanyang ari-arian. Ngunit kung salakayin siya at talunin ng isang taong
higit na malakas, sasamsamin nito ang mga sandatang kanyang inaasahan at
ipamamahagi ang ari-ariang inagaw. “Ang hindi panig sa akin ay laban sa akin,
at nagkakalat ang hindi tumutulong sa kaing mag-ipon.
“Kapag lumabas na mula sa
tao ang isang masamang espiritu, ito’y gumagala sa mga tigang na lugar at
naghahanap ng mapagpapahingahan. Kung walang matagpuan ay sasabihin nito sa
sarili, ‘Babalik ako sa bahay na aking pinanggalingan.’ Pagbabalik ay
matatagpuan niyang malinis na ang bahay at maayos. Kaya, lalabas siyang muli at
magsasama ng pito pang espiritung masasama kaysa kanya, at papasok sila at
maninirahan doon. Kaya’t sumasama kaysa dati ang kalagayan ng taong
iyon.”
+ + +
+ + + +
Repleksyon:
Maraming taon na ang nakalilipas, may isang
patalastas sa telebisyon na may kaakit-akit na katagang ganito: “Our products
are everywhere” o “Ang aming mga produkto ay matatagpuan kahit saan.” Maaari
rin ba nating sabihin ang gayon tungkol kay satanas at sa kanyang mga kampon—na
para bang nasa lahat sila ng dako sa ating panahon?
Nakalulungkot mang isipin, ang kasamaan ay
nagpapakita ng sarili sa maraming kaakit-akit at mapanlinlang na anyo. Dahil
dito, nagiging mahirap para sa atin na makilala ang presensiya nito at makita
ang mga panganib na maaari nitong idulot sa ating buhay.
Maaaring
hindi natin ito palaging namamalayan, ngunit ang tukso na gumawa ng masama ay
maaari ring sumulpot sa ating kalooban. Kung minsan, bigla na lamang pumapasok
sa ating isip ang masasamang kaisipan na nagtutulak sa atin na gumawa ng mga
bagay na salungat sa kalooban ng Diyos.
Dapat
ba tayong mabahala sa ganitong kalagayan? Dapat tayong maging mapagbantay,
ngunit hindi tayo dapat magpadala sa takot. Ang pagkakaroon ng tukso ay hindi
nangangahulugang nagkasala na tayo. Ang mahalaga ay kung paano natin ito
haharapin. Tinatanggihan ba natin ang tukso at bumabaling kay Hesus, o
pinapayagan natin itong manatili sa ating isip hanggang sa unti-unti tayong
mailayo nito sa Kanya?
Nagkakaroon
ng puwang ang kasamaan sa ating buhay kapag hinahayaan nating mapalayo tayo kay
Hesus, napapabayaan ang ating ugnayan sa Kanya, at nanghihina ang ating
pananampalataya. Kapag nagiging kampante tayo sa ating buhay-panalangin,
napapabayaan ang Salita ng Diyos, at higit nating pinahahalagahan ang mga
makamundong pagnanasa kaysa sa ating ugnayan kay Kristo, mas nagiging madali
para sa atin ang mahulog sa tukso.
Unti-unti,
maaari tayong makagawa ng mga pasiyang lalo namang maglalayo sa atin sa Diyos.
Kaya mahalagang suriin natin palagi ang ating mga puso at itanong sa ating
sarili: Naipakikita ba sa ating mga iniisip, sinasabi, at ginagawa ang
presensiya ni Hesus sa ating buhay?
Ipinapaalala
sa atin ng Ebanghelyo ngayong Biyernes na higit na makapangyarihan si Hesus
kaysa kay satanas. Gaano man katuso ang kasamaan at gaano man kaakit-akit ang
mga tuksong iniaalok nito, hinding-hindi nito matatalo ang kapangyarihan ni
Kristo. May kapangyarihan si Hesus na gapiin si satanas at palayain tayo mula
sa pagkaalipin sa kasalanan.
Gayunman,
inaanyayahan din Niya tayong makipagtulungan sa Kanyang biyaya, sapagkat
pinagkalooban Niya tayo ng kalayaang pumili. Nasa atin ang pagpapasiya kung
yayakapin natin Siya, bubuksan ang ating puso sa Kanya, at susunod sa Kanyang mga
aral, o hahayaan nating iligaw tayo ng mga tukso ng mundong ito.
Nasa
atin ang pagpili. Piliin natin si Hesus sa halip na ang dimonyo, gaano man
kaakit-akit ang mga tuksong dumarating sa ating buhay. Talikuran natin ang
kasalanan at iwasan ang mga nakagawian, sitwasyon, at pagnanasang naglalayo sa
atin sa Diyos. Patatagin natin ang ating ugnayan kay Hesus sa pamamagitan ng
panalangin, pakikibahagi sa Banal na Misa, pagtanggap sa mga Sakramento, at
araw-araw na pagsasabuhay ng ating pananampalataya.
Sa
mga sandaling nanghihina tayo, alalahanin nating hindi natin kailangang harapin
nang mag-isa ang ating mga espirituwal na pakikipaglaban. Maaari tayong lumapit
kay Hesus anumang oras, humingi ng Kanyang biyaya, at magtiwala sa Kanyang
kapangyarihang tulungan tayong mapagtagumpayan ang ating mga kahinaan.
Maaaring
napakaraming tukso sa mundong ating ginagalawan, ngunit hindi nangangahulugang
kailangan nating magpadaig sa mga ito. Maaaring tayo ay matisod at mahulog
paminsan-minsan, ngunit kung buong pagpapakumbaba tayong manunumbalik kay Hesus
at taos-pusong nanaising magbago, maaari tayong bumangon muli sa tulong ng
Kanyang biyaya.
Ang
mahalaga ay huwag nating hayaang ang kasalanan ang magkaroon ng huling
kapangyarihan sa ating buhay. Patuloy nating buksan ang ating mga puso kay
Hesus at hayaan Siyang gumabay sa ating mga pasiya, magpatatag sa ating
pananampalataya, at humubog sa atin upang maging mga taong nais Niyang maging
tayo.
Kaya ngayon, buong katapatan nating suriin ang ating mga puso:
Hinahayaan ba nating ilayo tayo kay Hesus ng mga kaakit-akit na tukso ng dimonyo,
o buong tapang nating pinipili si Kristo kahit hinihingi Niyang talikuran natin
ang mga kasalanang kinagigiliwan natin at baguhin ang ating pamumuhay?
Kung tunay nating minamahal si Hesus, handa ba tayong patunayan
ang pagmamahal na iyon sa pamamagitan ng pagtalikod sa kasalanan at pagpili sa
Kanya araw-araw—kahit masakit, kahit mahirap, at kahit nangangahulugan ito ng
pagsuko sa mga bagay na ayaw nating bitiwan?— Marino J.
Dasmarinas
Jesus said to his disciples: “Suppose one
of you has a friend to whom he goes at midnight and says, ‘Friend, lend me
three loaves of bread, for a friend of mine has arrived at my house from a
journey and I have nothing to offer him, and he says in reply from within, ‘Do
not bother me; the door has already been locked and my children and I are
already in bed.
I cannot get
up to give you anything.’ I tell you, if he does not get up to give him the
loaves because of their friendship, he will get up to give him whatever he
needs because of his persistence.
And I tell
you, ask and you will receive; seek and you will find; knock and the door will
be opened to you. For everyone who asks, receives; and the one who seeks,
finds; and to the one who knocks, the door will be opened. What father among
you would hand his son a snake when he asks for a fish?
Or hand him a scorpion when he asks for an
egg? If you then, who are wicked, know how to give good gifts to your children,
how much more will the Father in heaven give the Holy Spirit to those who ask
him?”
+ + + + + + +
Reflection:
How persistent are we in our prayers?
When we bring our prayers and petitions before
Jesus, do we continue praying with faith and trust, or do we easily give up
when our prayers seem unanswered? Sometimes, we become discouraged because we
feel that Jesus does not hear us. We may even wonder whether our prayers are
reaching Him.
However, these are the moments when we need to
hold on to our faith even more firmly. Instead of giving up, let us persevere
in prayer, trusting that Jesus hears us and knows what is best for us. Faith is
an essential foundation of our prayer life. When we pray for healing from an
illness, let us ask Jesus to help us overcome our difficulties, or bring before
Him something we deeply desire, let us continue praying with a humble and
trusting heart.
We may not always receive the answers we hope
for or in the way we expect, but prayer is never merely about asking Jesus to
grant our wishes. It is also about strengthening our relationship with Him,
learning to surrender our worries to Him, and allowing His grace to sustain us
through life's trials.
In
our Gospel, Jesus tells us the story of a man who goes to his friend's house in
the middle of the night to ask for bread for a visitor. Despite the
inconvenient hour, the man continues asking until his friend responds to his
request. His persistence reminds us of the importance of perseverance when we
bring our needs before the Lord.
If
we can persist in asking others for help when we have an urgent need, how much
more should we persevere in prayer as we turn to Jesus, who invites us to
approach Him with confidence and trust?Jesus
assures us in our Gospel: “Ask and you will receive; seek and you will find;
knock and the door will be opened to you. For everyone who asks, receives; and
the one who seeks, finds; and to the one who knocks, the door will be opened”
(Luke 11:9–10).
These
words remind us that we must never allow discouragement to silence our prayers.
When we are sick, let us pray. When our families are facing difficulties, let
us pray. When we are burdened by financial problems, uncertainty, loneliness,
or trials that seem too heavy to bear, let us continue bringing everything
before Jesus. Even when we do not immediately see the answers we desire, we can
remain confident in His love and trust in His wisdom and perfect timing.
Let
us remember that perseverance in prayer does not mean forcing Jesus to grant
our wishes. Rather, it means remaining faithful to Him, even when His answers
differ from our expectations. Sometimes, through prayer, our circumstances
change; at other times, Jesus strengthens our hearts, deepens our faith, and
gives us the grace to endure what we cannot immediately change. Whatever we are
going through, let us never forget that we can always turn to Him.
Do
we have a prayer that we have been bringing before Jesus for a long time? Have
we become tired of waiting, or have we allowed disappointment to weaken our
faith? Let us begin again today. Let us approach Jesus with humble hearts,
persistent prayers, and unwavering trust.
May
our prayers come from the depths of our hearts and souls, and may we learn to
remain faithful not only when we receive what we ask for but also when we are
called to wait.— Marino J. Dasmarinas
Noong panahong iyon,
sinabi ni Jesus sa kanyang mga alagad, "Ipalagay natin na ang isa sa
inyo'y nagpunta sa isang kaibigan isang hatinggabi at nagsabi, 'Kaibigan,
bigyan mo muna ako ng tatlong tinapay. Dumating kase ang isa kong kaibigang
naglalakbay at wala akong maihain sa kanya!'
At ganito naman ang sagot ng kanyang kaibigan sa loob ng bahay.
'Huwag mo nga akong gambalain! Nakatrangka na ang pinto at nakahiga na kami ng
aking mga anak. Hindi na ako makababangon pa upang bigyan kita ng iyong
kailangan.' Sinasabi ko sa inyo, hindi man siya bumangon dahil sa kanilang
pagkakaibigan, babangon siya upang ibigay ang hinihingi ng kaibigan dahil sa
pagpupumilit nito.
Kaya sinasabi ko sa inyo: Humingi kayo, at kayo'y bibigyan,
humanap kayo at kayo'y makasusumpong; kumatok kayo, at ang pinto'y bubuksan
para sa inyo. Sapagkat tumatanggap ang bawat humihingi; nakasusumpong ang bawat
humahanap; at binubuksan ang pinto sa bawat kumakatok.
Kayong mga ama, bibigyan ba ninyo ng ahas ang inyong anak kung
humihingi ng isda? Bibigyan ba ninyo siya ng alakdan kung siya'y humihingi ng
itlog? Kung kayong masasama ay marunong magbigay ng mabubuting bagay sa inyong
mga anak, gaano pa kaya ang inyong Amang nasa langit! Ibibigay niya ang
Espiritu Santo sa mga humihingi sa kanya!"
+ + + + + + +
Repleksyon:
Gaano ba
tayo katiyaga sa ating pananalangin?
Kapag
inilalapit natin kay Hesus ang ating mga panalangin at kahilingan, patuloy ba
tayong nananalangin nang may pananampalataya at pagtitiwala, o madali tayong
sumusuko kapag tila hindi sinasagot ang ating mga panalangin? Kung minsan,
pinanghihinaan tayo ng loob dahil pakiramdam natin ay hindi tayo naririnig ni
Hesus.
May mga
pagkakataon pa ngang napapaisip tayo kung nakararating ba sa Kanya ang ating
mga panalangin. Ngunit sa mga sandaling ito, higit nating kailangang
panghawakan ang ating pananampalataya. Sa halip na sumuko, magpatuloy tayo sa
pananalangin at magtiwalang naririnig tayo ni Hesus at alam Niya kung ano ang
pinakamabuti para sa atin.
Mahalagang
pundasyon ng ating buhay-panalangin ang pananampalataya. Kapag nananalangin
tayo para sa kagalingan mula sa karamdaman, humihingi ng tulong upang
malampasan ang ating mga suliranin, o inilalapit kay Hesus ang isang bagay na
lubos nating ninanais, magpatuloy tayo sa pananalangin nang may mapagpakumbaba
at nagtitiwalang puso.
Maaaring
hindi natin agad matanggap ang sagot na ating inaasahan, o maaaring iba ang
paraan ng pagsagot ni Hesus sa ating mga kahilingan. Ngunit tandaan natin na
ang pananalangin ay hindi lamang tungkol sa paghingi ng mga bagay na nais
nating makamit.
Ito
rin ay tungkol sa pagpapatibay ng ating ugnayan sa Kanya, pag-aaral na
ipagkatiwala sa Kanya ang ating mga alalahanin, at pagtanggap sa Kanyang
biyayang magbibigay sa atin ng lakas sa gitna ng mga pagsubok sa buhay.
Sa
ating Ebanghelyo, isinalaysay ni Hesus ang tungkol sa isang lalaki na pumunta
sa bahay ng kanyang kaibigan sa hatinggabi upang humingi ng tinapay para sa
isang panauhin. Kahit hindi maginhawa ang oras, patuloy siyang humihingi
hanggang sa tumugon ang kanyang kaibigan sa kanyang kahilingan.
Ipinapaalala
sa atin ng kuwentong ito ang kahalagahan ng pagtitiyaga sa paglapit sa
Panginoon upang ilahad ang ating mga pangangailangan. Kung kaya nating
magtiyagang humingi ng tulong sa ating kapwa kapag tayo ay may mahalagang
pangangailangan, lalo pa tayong dapat magpatuloy sa pananalangin at magtiwala
kay Hesus, na nag-aanyaya sa ating lumapit sa Kanya nang may pananalig at
pagtitiwala.
Tinitiyak
sa atin ni Hesus sa ating Ebanghelyo: “Humingi kayo at kayo ay bibigyan;
humanap kayo at kayo ay makasusumpong; kumatok kayo at ang pinto ay bubuksan
para sa inyo. Sapagkat ang bawat humihingi ay tumatanggap; ang bawat humahanap
ay nakasusumpong; at ang bawat kumakatok ay pinagbubuksan” (Lucas 11:9–10).
Ipinapaalala
sa atin ng mga salitang ito na huwag nating hayaang patahimikin ng panghihina
ng loob ang ating mga panalangin. Kapag tayo ay may karamdaman, manalangin
tayo. Kapag dumaranas ng mga suliranin ang ating pamilya, manalangin tayo.
Kapag
nabibigatan tayo sa mga problemang pinansiyal, kawalan ng katiyakan,
kalungkutan, o mga pagsubok na tila napakahirap dalhin, patuloy nating ilapit
ang lahat ng ito kay Hesus. Kahit hindi natin agad nakikita ang sagot na ating
hinihiling, manatili tayong panatag sa Kanyang pag-ibig at magtiwala sa Kanyang
karunungan at sa tamang panahong itinakda Niya.
Tandaan
natin na ang pagtitiyaga sa pananalangin ay hindi nangangahulugang pinipilit
natin si Hesus na ibigay ang lahat ng ating hinihiling. Sa halip,
nangangahulugan itong nananatili tayong tapat sa Kanya kahit iba ang Kanyang
sagot sa ating inaasahan. Kung minsan, nagbabago ang ating kalagayan sa
pamamagitan ng panalangin.
Sa
ibang pagkakataon naman, pinatitibay ni Hesus ang ating kalooban, pinalalalim
ang ating pananampalataya, at ipinagkakaloob ang biyayang kailangan natin upang
matiis at malampasan ang mga bagay na hindi natin agad mababago. Anuman ang
ating pinagdaraanan, huwag nating kalimutang maaari tayong lumapit sa Kanya
anumang oras.
May
panalangin ba tayong matagal nang inihahandog kay Hesus? Napapagod na ba tayo
sa paghihintay, o hinahayaan na nating pahinain ng mga kabiguan ang ating
pananampalataya? Magsimula tayong muli sa araw na ito. Lumapit tayo kay Hesus
nang may mapagpakumbabang puso, matiyagang pananalangin, at matatag na
pagtitiwala.
Nawa'y
magmula sa kaibuturan ng ating puso at kaluluwa ang ating mga panalangin.
Matuto nawa tayong manatiling tapat sa Kanya, hindi lamang kapag natatanggap
natin ang ating mga hinihiling, kundi maging sa mga panahong tinatawag tayong
maghintay.— Marino J. Dasmarinas
