Monday, April 06, 2026

Reflection for April 7 Tuesday in the Octave of Easter: John 20:11-18


Gospel: John 20:11-18
Mary Magdalene stayed outside the tomb weeping. And as she wept, she bent over into the tomb and saw two angels in white sitting there one at the head and one at the feet where the Body of Jesus had been. And they said to her, “Woman, why are you weeping?

She said to them, “They have taken my Lord, and I don’t know where they laid him. When she had said this, she turned around and saw Jesus there, but did not know it was Jesus. Jesus said to her, “Woman, why are you weeping? 

Whom are you looking for? She thought it was the gardener and said to him,“ Sir, if you carried him away, tell me where you laid him, and I will take him. Jesus said to her, “Mary!” She turned and said to him in Hebrew, “Rabbouni, which means Teacher. Jesus said to her, “Stop holding on to me, for I have not yet ascended to the Father.

But go to my brothers and tell them,‘I am going to my Father and your Father to my God and your God.’Mary went and announced to the disciples,“I have seen the Lord, and then reported what he had told her.

+ + + + +  + +
Reflection:
Do we always recognize the manifestation of Jesus in our lives? In so many quiet and unexpected ways, He continually reveals Himself to us in our daily journey. Yet, how often do we pause, reflect, and truly discern His presence? We need only to open the eyes of our hearts, to become still, and to recognize that He has been with us all along.

There are moments when we lose our way and follow our own desires, choosing paths that lead us away from Him. We fall, we fail, and at times, we feel distant and unworthy. But even then, Jesus never abandons us. In His great love and mercy, He gently calls us back, straightens our path, and reminds us that we are never alone. He whispers hope into our hearts and invites us to trust in Him once more.

Like Mary of Magdala, we too experience moments of sorrow, confusion, and emptiness. She wept outside the tomb, believing that all was lost. But in the very moment of her deepest grief, Jesus revealed Himself to her. Her tears turned into joy, her despair into hope. And filled with this encounter, she ran to share the Good News: the Lord is alive.

In the same way, Jesus, our Rabboni—our Teacher—has risen and remains with us. He walks beside us in our struggles, speaks to us in silence, and reveals Himself in the ordinary moments of our lives. He is not distant; He is near—closer than we often realize.

As we continue our journey in this world, let us call upon His name with faith and humility. Let us ask Him to guide us, strengthen us, and remain with us, especially in times when we feel weak or lost. For even in the presence of trials and temptations, His grace is always greater, and His love is always enough.

In the midst of our daily struggles and distractions, are we truly seeking to recognize the living presence of Jesus among us—and when He reveals Himself, are we ready to listen, to trust, and to follow Him with all our hearts?—Marino J. Dasmarinas

Ang Mabuting Balita at Repleksyon Abril 7 Martes sa Oktaba ng Pasko ng Pagkabuhay: Juan 20:11-18


Mabuting Balita: Juan 20:11-18
Noong panahong iyon, si Maria'y nakatayong umiiyak sa labas ng libingan; yumuko siya at tumingin sa loob. May nakita siyang dalawang anghel na nakaupo sa pinaglagyan ng bangkay ni Hesus, ang isa'y sa gawing ulunan at ang isa nama'y sa paanan. Tinanong nila si Maria, "Ale, bakit kayo umiiyak?" Sumagot siya, "Kinuha po nila ang aking Panginoon, at hindi ko alam kung saan nila dinala." 

Lumingon siya pagkasabi nito, at nakita niya si Hesus na nakatayo roon, ngunit hindi niya nakilalang si Jesus iyon. Tinanong siya ni Hesus, "Bakit ka umiiyak? Sino ang hinahanap mo?" Akala ni Maria'y siya ang tagapag-alaga ng halamanan, kaya't sinabi niya, "Ginoo, kung kayo po ang kumuha sa kanya, ituro ninyo sa akin kung saan ninyo dinala at kukunin ko." 


"Maria!" ani Hesus. Humarap siya at kanyang sinabi, "Raboni!"-- ibig sabihi'y "Guro." "Huwag mo akong hawakan, sapagkat hindi pa ako nakapupunta sa Ama," wika ni Jesus. Sa halip, pumunta ka sa aking mga kapatid at sabihin mong aakyat ako sa aking Ama at inyong Ama, sa aking Diyos at inyong Diyos." Kaya't si Maria Magdalena'y pumunta sa mga alagad at sinabi, "Nakita ko ang Panginoon!" At tuloy sinabi sa kanila ang bilin ni Hesus.
+ + + + + + +
Repleksyon:
Palagi ba nating nakikilala ang pagpaparamdam ni Hesus sa ating buhay? Sa napakaraming tahimik at hindi inaasahang paraan, patuloy Niya tayong sinasamahan sa ating pang-araw-araw na paglalakbay.

Ngunit gaano kadalas tayong humihinto, nagmumuni-muni, at tunay na nakikilala ang Kanyang presensya? Kailangan lamang nating buksan ang mga mata ng ating puso, manahimik, at kilalanin na Siya ay matagal nang nasa piling natin.

May mga sandali na tayo ay naliligaw ng landas at pinipili ang sarili nating kagustuhan. Dahil dito, tayo ay nagkakasala at napapalayo sa Kanya. Ngunit kahit sa ating pagkukulang, hindi tayo iniiwan ni Hesus. Sa Kanyang dakilang pag-ibig at awa, marahan Niya tayong tinatawag pabalik, itinutuwid ang ating landas, at ipinapaalala na hindi tayo nag-iisa. Binubulong Niya ang pag-asa sa ating puso at inaanyayahan tayong muling magtiwala sa Kanya.

Tulad ni Maria Magdalena, nararanasan din natin ang kalungkutan, pagkalito, at kawalan ng pag-asa. Siya ay umiyak sa labas ng libingan, iniisip na nawala na ang lahat. Ngunit sa gitna ng kanyang matinding dalamhati, nagpakita sa kanya si Hesus. Ang kanyang mga luha ng pagddalamhati ay napalitan ng mga luha ng kagalakan, at ang kanyang kawalan ng pag-asa ay napalitan ng panibagong bukas. At dahil sa kanyang karanasan, agad siyang tumakbo upang ibalita sa iba: buhay ang Panginoon.

Gayon din sa atin, si Hesus—ang ating Rabboni o Guro—ay muling nabuhay at nananatiling kasama natin. Siya ay sumasabay sa ating paglalakbay, nakikinig sa ating katahimikan, at nagpapahayag ng Kanyang sarili sa mga karaniwang sandali ng ating buhay. Hindi Siya malayo—Siya ay malapit, higit pa sa ating inaakala.

Habang tayo ay nagpapatuloy sa ating paglalakbay sa mundong ito, patuloy nating tawagin ang Kanyang pangalan nang may pananampalataya at pagpapakumbaba. Hilingin natin na tayo ay Kanyang gabayan, palakasin, at samahan—lalo na sa mga panahong tayo ay nanghihina at naliligaw. Sapagkat sa gitna ng mga pagsubok at tukso, ang Kanyang biyaya ay laging sapat at ang Kanyang pag-ibig ay hindi nagmamaliw.

Sa gitna ng ingay, abala, at pagsubok ng ating pang-araw-araw na buhay, hinahanap ba natin at kinikilala ang buhay na presensya ni Hesus sa atin—at kapag Siya ay nagpakita, handa ba tayong makinig, magtiwala, at sumunod sa Kanya nang buong puso? —Marino J. Dasmarinas

Sunday, April 05, 2026

Reflection for April 6 Monday in the Octave of Easter: Matthew 28:8-15


Gospel: Matthew 28:8-15
Mary Magdalene and the other Mary went away quickly from the tomb, fearful yet overjoyed, and ran to announce the news to his disciples. And behold, Jesus met them on their way and greeted them. They approached, embraced his feet, and did him homage. Then Jesus said to them, “Do not be afraid. Go tell my brothers to go to Galilee, and there they will see me.” 

While they were going, some of the guard went into the city and told the chief priests all that had happened. The chief priests assembled with the elders and took counsel; then they gave a large sum of money to the soldiers, telling them, “You are to say, ‘His disciples came by night and stole him while we were asleep. 

And if this gets to the ears of the governor, we will satisfy him and keep you out of trouble. The soldiers took the money and did as they were instructed. And this story has circulated among the Jews to the present day.

+ + + + + + +
Reflection:
Up to what point are we willing to be influenced and shaped by the many evils of money? As we examine our hearts, we must ask ourselves: are we willing to compromise the truth for financial gain? Are we willing to trade what is eternal for what is temporary?

Money, in itself, is not evil—but when we allow it to take control of our hearts, it slowly begins to lead us away from God. When we place it above truth, integrity, and faithfulness, it becomes a quiet but powerful force that can eventually destroy us from within.

Let us reflect on the life of Judas Iscariot. He walked with Jesus, witnessed His miracles, and heard His words of life—yet he allowed greed to take root in his heart. For thirty pieces of silver, he chose to betray the very Lord he once followed. In the end, he was overwhelmed by guilt and despair, unable to bear the weight of what he had done.

This is not just his story—it can also become ours if we are not vigilant. Even today, many of us are tempted in subtle ways. We may not betray Jesus openly, but we may compromise our values, remain silent when we should speak the truth, or justify dishonest gain for the sake of comfort or security. At first, it may seem small, even harmless—but over time, it shapes our hearts and distances us from God.

In the Gospel, we also encounter the soldiers who witnessed the truth of Jesus’ resurrection. They had the opportunity to proclaim what they had seen, yet they allowed themselves to be silenced and persuaded by money. Instead of becoming witnesses of truth, they chose convenience and self-preservation. How often do we find ourselves in the same situation—knowing what is right, yet choosing what is easy?

As followers of Christ, we are called to be people of truth, courage, and integrity. When we are faced with temptations—especially those that appeal to our desires for security, comfort, or gain—may we remember that no amount of money can ever replace a clear conscience and a faithful heart before God.

Let us pray for the grace to stand firm, to choose what is right even when it is difficult, and to trust that God will provide for all our needs when we remain faithful to Him.

Now the question we must bring into prayer is this: When we are faced with the quiet temptation of dishonest gain, will we choose fleeting rewards—or will we choose to remain faithful to Christ, no matter the cost? —Marino J. Dasmarinas

Ang Mabuting Balita at Repleksyon Abril 6 Lunes sa Oktaba ng Pasko ng Pagkabuhay: Mateo 28:8-15


Mabuting Balita: Mateo 28:8-15
Noong panahong iyon, dali-daling umalis ang mga babae sa libingan. Pinagharian sila ng magkahalong takot at galak. At patakbong nagpunta sa mga alagad upang ibalita ang nangyari. 

Ngunit sinalubong sila ni Jesus at binati. At lumapit sila, niyakap ang kanyang paa at sinamba siya. Sinabi sa kanila ni Jesus, "Huwag kayong matakot! Humayo kayo at sabihin sa mga kapatid ko na pumunta sila sa Galilea, at makikita nila ako roon!" 

Pagkaalis ng mga babae, pumunta naman sa lunsod ang ilan sa mga kawal na nagbabantay sa libingan at ibinalita sa mga punong saserdote ang lahat ng nangyari. Nagtipun-tipon ang mga ito at matapos makipagpulong sa mga matatanda ng bayan, sinuhulan ng malaki ang mga kawal. 

At inutusan sila na ganito ang ipamalita, "Samantalang natutulog kami kagabi, naparito ang kanyang mga alagad at ninakaw ang bangkay." Sinabi pa nila, "Huwag kayong mag-alaala, makarating man ito sa gobernador. Kami ang bahala!" Tinanggap ng mga bantay ang salapi at ginawa ang bilin sa kanila. Hanggang ngayon, ito pa rin ang sabi-sabi ng mga Judio.

+ + + + + + +
Repleksyon:
Hanggang saan ba tayo handang magpadala at magpaimpluwensya sa maraming kasamaan na dulot ng pera? Habang sinusuri natin ang ating mga puso, itanong natin sa ating sarili: handa ba tayong isuko ang katotohanan kapalit ng pakinabang? Handa ba nating ipagpalit ang mga bagay na walang hanggan para sa mga bagay na panandalian lamang?

Ang pera, kung tutuusin, ay hindi masama. Ngunit kapag hinayaan nating ito ang maghari sa ating mga puso, unti-unti tayong inilalayo nito sa Diyos. Kapag mas pinili natin ito kaysa sa katotohanan, integridad, at katapatan, nagiging tahimik ngunit makapangyarihang puwersa ito sa ating pagkatao na sa bandang huli ay makasisira sa atin.

Magnilay tayo sa buhay ni Judas Iscariote. Siya ay lumakad kasama ni Jesus, nasaksihan ang Kanyang mga himala, at narinig ang Kanyang mga salitang nagbibigay buhay—ngunit pinayagan niyang manaig ang kasakiman sa kanyang puso. Sa halagang tatlumpung pirasong pilak, pinili niyang ipagkanulo ang Panginoon. Sa huli, siya ay nilamon ng matinding pagsisisi at dalamhati, at hindi na niya nakayanang dalhin ang bigat ng kanyang kasalanan.

Hindi lamang ito kuwento niya—maaari rin itong maging kuwento natin kung hindi tayo magbabantay. Sa ating panahon ngayon, marami ring tukso ang dumarating sa atin sa tahimik na paraan.

Maaaring hindi natin tahasang ipinagkakanulo si Jesus, ngunit maaari nating ikompromiso ang ating mga paninindigan, manahimik sa halip na magsabi ng katotohanan, o bigyang-katwiran ang maling pakinabang para sa pansariling kaginhawaan. Sa simula, tila maliit lamang ito—ngunit sa paglipas ng panahon, unti-unti nitong hinuhubog ang ating puso at inilalayo tayo sa Diyos.

Sa Ebanghelyo, makikita rin natin ang mga sundalong nakasaksi sa katotohanan ng muling pagkabuhay ni Jesus. May pagkakataon silang ipahayag ang kanilang nakita, ngunit pinili nilang magpalinlang at magpasuhol. Sa halip na maging mga saksi ng katotohanan, pinili nila ang mas madali at mas ligtas na landas. Ilang beses na rin ba tayong nasa ganitong sitwasyon—alam natin ang tama, ngunit pinipili natin ang madali at ang mali?

Bilang mga tagasunod ni Kristo, tinatawag tayong mamuhay sa katotohanan, katapangan, at integridad. Sa tuwing tayo ay tinutukso—lalo na sa mga bagay na nagbibigay ng pansamantalang seguridad at pakinabang—nawa’y alalahanin natin na walang anumang halaga ng pera ang makapapalit sa malinis na konsensya at pusong tapat sa Diyos.

Manalangin tayo na pagkalooban tayo ng lakas ng loob na manindigan, piliin ang tama kahit mahirap, at magtiwala na ang Diyos ang gagawa ng paraan para sa ating mga pangangailangan habang tayo ay nananatiling tapat sa Kanya.

Ngayon, ang tanong na dapat nating dalhin sa ating panalangin ay ito: Kapag tayo ay nahaharap sa tahimik na tukso ng maling pakinabang, pipiliin ba natin ang panandaliang gantimpala—o mananatili tayong tapat kay Kristo, anuman ang kapalit?—Marino J. Dasmarinas

Saturday, April 04, 2026

Reflection for April 5 Easter Sunday of the Resurrection of the Lord: John 20:1-9


Gospel: John 20:1-9
On the first day of the week, Mary of Magdala came to the tomb early in the morning, while it was still dark, and saw the stone removed from the tomb. So she ran and went to Simon Peter and to the other disciple whom Jesus loved, and told them, "They have taken the Lord from the tomb, and we don't know where they put him."   

So Peter and the other disciple went out and came to the tomb. They both ran, but the other disciple ran faster than Peter and arrived at the tomb first; he bent down and saw the burial cloths there, but did not go in. When Simon Peter arrived after him, he went into the tomb and saw the burial cloths there, and the cloth that had covered his head, not with the burial cloths but rolled up in a separate place. 

Then the other disciple also went in, the one who had arrived at the tomb first, and he saw and believed.  For they did not yet understand the Scripture that he had to rise from the dead.

+ + + + + + +
Reflection:
How does today’s Gospel reading about the Resurrection of Christ speak to us? Does it awaken within us a deeper sense of hope, renewal, and new life?

This Gospel of the Resurrection is not only about Jesus—it is also about us. It invites us to experience our own rising, our own victory over sin and brokenness. In the light of the Risen Lord, we are reminded that no darkness within us is beyond His power to transform.

From our sinful ways, we are now called to strive for lives that are holy, grace-filled, and meaningful. Each sincere effort we make to turn away from sin becomes a quiet yet powerful testimony that Jesus is truly alive within us. His Resurrection is not just an event to remember—it is a life we are invited to live.

As a community of believers, we are called to align our lives with the will of the Risen Christ. This means choosing, day by day, to let go of anything that leads us away from God and embracing a life rooted in Him rather than in the fleeting things of this world. It means allowing His Resurrection to take root in our hearts, so that everything within us that is sinful and broken may be overcome by His grace.

We may fall many times—we may “die” a thousand times in our sins—but each moment of repentance is also a moment of rising again. Every step we take away from sin and toward the Lord is already a participation in His Resurrection.

And so, as we reflect on this great mystery of our faith, let us ask ourselves: if Christ is truly risen and alive within us, can others see His life in the way we think, speak, and act? Are we truly leaving behind our old ways, or are we still holding on to what keeps us from fully rising with Him?—Marino J. Dasmarinas

Ang Mabuting Balita at Repleksyon Abril 5 Linggo ng Pasko ng Muling pagkabuhay: Juan 20:1-9


Mabuting Balita: Juan 20:1-9
Madilim-dilim pa ng araw ng Linggo, naparoon na si Maria Magdalena sa libingan. Naratnan niyang naalis na ang batong panakip sa pinto ng libingan. Dahil dito, patakbo siyang pumunta kay Simon Pedro at sa alagad na mahal ni Jesus, at sinabi sa kanila, "Kinuha sa libingan ang Panginoon at hindi namin alam kung saan dinala!" 

Kaya't si Pedro at ang nasabing alagad ay nagpunta sa libingan. Kapwa sila tumakbo ngunit si Pedro'y naunahan ng kasamang alagad. Yumuko ito at sumilip sa loob. Nakita niyang nakalatag ang mga kayong lino, ngunit hindi siya pumasok. Kasunod niyang dumating si Simon Pedro at tuloy-tuloy itong pumasok sa libingan. 

Nakita niya ang mga kayong lino at ang panyong ibinalot sa ulo. Hindi ito kasama ng mga kayong lino, kundi hiwalay na nakatiklop sa isang tabi. Pumasok din ang alagad na naunang dumating; nakita niya ito at siya'y naniwala. Hindi pa nila nauunawaan ang nasasaad sa Kasulatan, na kailangang muling mabuhay si Hesus.  

+ + + + + + +
Repleksyon:
Paano nagsasalita sa atin ang Ebanghelyo ngayon tungkol sa Muling Pagkabuhay ni Kristo? Nagbibigay  ba ito sa ating puso ng mas malalim na pag-asa, panibagong lakas, at bagong buhay?

Ang Ebanghelyong ito ng Muling Pagkabuhay ay hindi lamang tungkol kay Hesus—ito rin ay tungkol sa ating lahat. Inaanyayahan tayo nito na maranasan ang sarili nating pagbangon, ang ating tagumpay laban sa kasalanan at kahinaan. Sa liwanag ng Muling Nabuhay na Panginoon, pinaaalalahanan tayo na walang dilim sa ating buhay ang hindi Niya kayang baguhin.

Mula sa ating pagiging makasalanan, tinatawag tayo na magsikap na mamuhay nang banal, puspos ng biyaya, at may tunay na kahulugan. Sa bawat tapat na pagsisikap nating talikuran ang kasalanan, ipinapahayag natin na si Hesus ay tunay na nabubuhay sa ating kalooban. Ang Kanyang Muling Pagkabuhay ay hindi lamang alaala—ito ay buhay na dapat nating isabuhay araw-araw.

Bilang isang pamayanan ng mga mananampalataya, inaanyayahan tayong iayon ang ating buhay sa kalooban ng Muling Nabuhay na Kristo. Nangangahulugan ito ng araw-araw na pagpili na iwan ang anumang naglalayo sa atin sa Diyos, at yakapin ang buhay na nakaugat sa Kanya, hindi sa mga bagay na panandalian lamang sa mundong ito. Hinahayaan nating manaig sa atin ang Kanyang Muling Pagkabuhay upang mapagtagumpayan ang lahat ng masama at makasalanan sa ating puso.

Maaaring tayo ay madapa at “mamatay” nang maraming beses dahil sa kasalanan, ngunit sa bawat pagbabalik-loob, tayo rin ay muling bumabangon. Sa bawat hakbang palayo sa kasalanan at papalapit sa Panginoon, nakikibahagi tayo sa Kanyang tagumpay sa kamatayan.

Kaya ngayon, bilang pagninilay, itanong natin sa ating sarili: kung si Kristo ay tunay na muling nabuhay at nananahan sa atin, nakikita ba Siya ng iba sa ating pag-iisip, pananalita, at pagkilos?

Handa ba tayong talikuran ang ating dating buhay at ganap na mabuhay kasama Niya—o patuloy pa rin ba tayong kumakapit sa mga bagay na humahadlang sa ating ganap na pagbangon kasama ng Panginoon? —Marino J. Dasmarinas

Friday, April 03, 2026

Reflection for April 4 Holy Saturday at the Easter Vigil in the Holy Night of Easter: Matthew 28:1-10


Gospel: Matthew 28:1-10
After the sabbath, as the first day of the week was dawning, Mary Magdalene and the other Mary came to see the tomb. And behold, there was a great earthquake; for an angel of the Lord descended from heaven, approached, rolled back the stone, and sat upon it. 

His appearance was like lightning and his clothing was white as snow. The guards were shaken with fear of him and became like dead men. Then the angel said to the women in reply, “Do not be afraid! I know that you are seeking Jesus the crucified. 

He is not here, for he has been raised just as he said. Come and see the place where he lay. Then go quickly and tell his disciples, ‘He has been raised from the dead, and he is going before you to Galilee; there you will see him.’ Behold, I have told you.” 

Then they went away quickly from the tomb, fearful yet overjoyed, and ran to announce this to his disciples. And behold, Jesus met them on their way and greeted them. They approached, embraced his feet, and did him homage. Then Jesus said to them, “Do not be afraid. Go tell my brothers to go to Galilee, and there they will see me.”

+ + + + +  + +
Reflection:
What is the greatest achievement we can ever have in this world? It is to have a personal encounter with Jesus. More than any success, possession, or recognition, this is the greatest grace we can ever receive in our lives. From this sacred encounter flows a deep and lasting friendship—a relationship that fills our hearts with meaning, purpose, and love.

Mary Magdalene and Mary the mother of James were blessed with this life-changing encounter with the risen Christ. In that holy moment, their sorrow was turned into joy, their confusion into clarity, and their fear into courage. From that encounter blossomed a faithful and enduring friendship with the Lord. In their story, we see our own longing—a quiet yet persistent desire within us to meet the Lord and be transformed by His presence.

Why do we seek an encounter with the risen Christ? Because without Him, our lives feel empty, restless, and incomplete. As Saint Augustine of Hippo reminds us, “Our hearts are restless until they rest in You.” Like Mary Magdalene and the other Mary, we, too, carry burdens, questions, and longings deep within our hearts. And like them, we will only find true peace and lasting joy when we encounter the risen Lord who calls us by name and draws us close to Himself.

This is what we are all invited to seek. Let us open our hearts more deeply. Let us desire Him more sincerely. Let us seek Him more faithfully—in our prayers, in the silence of our hearts, and most especially in our loving and reverent participation in the Holy Mass. For when we truly seek the Lord, we will surely find Him, and in finding Him, we discover the fullness of life we have been longing for.

 Now the question is no longer whether the Lord is present—He is always near to us. The real question is this:

 Are we truly seeking a personal encounter with the risen Christ, or are we content with merely knowing about Him without ever allowing Him to transform our lives?— Marino J. Dasmarinas

Ang Mabuting Balita at Repleksyon Sabado Santo Abril 4 Ang Magdamagang Pagdiriwang sa Pasko ng Muling Pagkabuhay: Mateo 28:1-10


Mabuting Balita: Mateo 28:1-10
Makaraan ang Araw ng Pamamahinga, pagbubukang liwayway ng unang araw ng sanlinggo, pumunta sa libingan ni Hesus si Maria Magdalena at ang isa pang Maria. Biglang lumindol nang malakas. 

Bumaba mula sa langit ang isang anghel ng Panginoon, iginulong ang batong nakatakip sa libingan, at naupo sa ibabaw niyon. Ang kanyang mukha ay nakasisilaw na parang kidlat at kasimputi ng busilak ang kanyang damit. Nanginig sa takot ang mga bantay at nabulagtang animo’y patay nang makita ang anghel. 

Ngunit sinabi nito sa mga babae, “Huwag kayong matakot; alam kong hinahanap ninyo si Hesus na ipinako sa krus. Wala na siya rito, sapagkat siya’y muling nabuhay tulad ng kanyang sinabi. Halikayo, tingnan ninyo ang pinaglagyan sa kanya. Lumakad na kayo at ibalita sa kanyang mga alagad na siya’y muling nabuhay at mauuna sa Galilea. 

Makikita ninyo siya roon! Tandaan ninyo ang sinabi ko sa inyo.” At dali-dali silang umalis ng libingan. Pinagharian sila ng magkahalong takot at galak. At patakbong nagpunta sa mga alagad upang ibalita ang nangyari. 

Ngunit sinalubong sila ni Hesus at binati. At lumapit sila, niyakap ang kanyang paa at sinamba siya. Sinabi sa kanila ni Hesus, “Huwag kayong matakot! Humayo kayo at sabihin sa mga kapatid ko na pumunta sila sa Galilea at makikita nila ako roon!”

+ + + + + + +
Repleksyon:
Ano ang pinakadakilang tagumpay na maaari nating makamtan sa mundong ito? Ito ay ang magkaroon ng isang personal na pakikipagtagpo kay Hesus. Higit pa sa anumang tagumpay, kayamanan, o pagkilala, ito ang pinakamahalagang biyayang maaari nating tanggapin sa ating buhay.

Mula sa banal na pakikipagtagpong ito ay dumadaloy ang isang malalim at pangmatagalang pakikipagkaibigan—isang ugnayang pumupuno sa ating mga puso ng kahulugan, layunin, at pag-ibig.

Sila Maria Magdalena at ang isa pang Maria ay pinagpala na maranasan ang ganitong uri ng pakikipagtagpo sa muling nabuhay na Kristo. Sa banal na sandaling iyon, napalitan ang kanilang dalamhati ng kagalakan, ang kanilang pagkalito ng kaliwanagan, at ang kanilang takot ng tapang.

Mula sa kanilang pakikipagtagpo ay umusbong ang isang tapat at matibay na pakikipagkaibigan sa Panginoon. Sa kanilang kuwento, nakikita natin ang ating sariling pananabik—isang tahimik ngunit malalim na paghahangad na makatagpo ang Panginoon at mabago ng Kanyang presensya.

Bakit natin hinahangad ang pakikipagtagpo sa muling nabuhay na Kristo? Sapagkat kung wala Siya, ang ating buhay ay tila hungkag, balisa, at kulang. Tulad ng sinabi ni San Augustine ng Hippo, “Ang ating mga puso ay hindi mapapanatag hangga’t hindi ito nagpapahinga sa Iyo.”

Tulad nina Maria Magdalena at ng isa pang Maria, tayo rin ay may mga dinadala—mga alalahanin, katanungan, at pananabik sa kaibuturan ng ating puso. At tulad nila, matatagpuan lamang natin ang tunay na kapayapaan at kagalakan kapag nakatagpo natin ang muling nabuhay na Panginoon na tumatawag sa atin sa ating pangalan at inaanyayahan tayong lumapit sa Kanya.

Ito ang paanyaya sa ating lahat. Buksan natin nang mas malalim ang ating mga puso. Hangarin natin Siya nang mas taos-puso. Hanapin natin Siya nang may katapatan—sa ating panalangin, sa katahimikan ng ating puso, at higit sa lahat, sa ating mapagmahal at banal na pakikibahagi sa Banal na Misa. Sapagkat kapag tunay nating hinanap ang Panginoon, tiyak na matatagpuan natin Siya, at sa Kanya, matatagpuan natin ang ganap na buhay na matagal na nating inaasam.

Ngayon, hindi na ang tanong ay kung naroon ba ang Panginoon—sapagkat Siya ay laging malapit sa atin. Ang tunay na tanong ay ito:

Tayo ba ay tunay na naghahangad ng isang personal na pakikipagtagpo kay Kristo, o kuntento na lamang tayo na Siya’y makilala sa isip ngunit hindi natin hinahayaang baguhin Niya ang ating buhay?— Marino J. Dasmarinas

Reflection for April 3 Good Friday of the Lord’s Passion (Fasting and Abstinence): John 18:1-19:42


Gospel John 18:1-19:42 
Jesus went out with his disciples across the Kidron valley to where there was a garden, into which he and his disciples entered. Judas his betrayer also knew the place, because Jesus had often met there with his disciples. 

So Judas got a band of soldiers and guards  from the chief priests and the Pharisees and went there with lanterns, torches, and weapons. Jesus, knowing everything that was going to happen to him, went out and said to them, “Whom are you looking for?” 

They answered him, “Jesus the Nazorean.” He said to them, “I AM.” Judas his betrayer was also with them. When he said to them, “I AM,  they turned away and fell to the ground. So he again asked them, “Whom are you looking for?” They said, “Jesus the Nazorean.” Jesus answered, “I told you that I AM. 

So if you are looking for me, let these men go. This was to fulfill what he had said, “I have not lost any of those you gave me.” Then Simon Peter, who had a sword, drew it, struck the high priest’s slave, and cut off his right ear. The slave’s name was Malchus. Jesus said to Peter, “Put your sword into its scabbard. Shall I not drink the cup that the Father gave me?”  

So the band of soldiers, the tribune, and the Jewish guards seized Jesus, bound him, and brought him to Annas first. He was the father-in-law of Caiaphas, who was high priest that year. It was Caiaphas who had counseled the Jews that it was better that one man should die rather than the people. 

Simon Peter and another disciple followed Jesus. Now the other disciple was known to the high priest, and he entered the courtyard of the high priest with Jesus. But Peter stood at the gate outside. So the other disciple, the acquaintance of the high priest,  went out and spoke to the gatekeeper and brought Peter in. Then the maid who was the gatekeeper said to Peter, “You are not one of this man’s disciples, are you?”He said, “I am not.” Now the slaves and the guards were standing around a charcoal fire that they had made, because it was cold, and were warming themselves. Peter was also standing there keeping warm.  

The high priest questioned Jesus about his disciples and about his doctrine. Jesus answered him, “I have spoken publicly to the world. I have always taught in a synagogue or in the temple area where all the Jews gather, and in secret I have said nothing. Why ask me? Ask those who heard me what I said to them.

They know what I said. When he had said this, one of the temple guards standing there struck Jesus and said, “Is this the way you answer the high priest?” Jesus answered him, “If I have spoken wrongly, testify to the wrong; but if I have spoken rightly, why do you strike me?” Then Annas sent him bound to Caiaphas the high priest.  

Now Simon Peter was standing there keeping warm. And they said to him, “You are not one of his disciples, are you?” He denied it and said, “I am not.” One of the slaves of the high priest, a relative of the one whose ear Peter had cut off, said, “Didn’t I see you in the garden with him?” Again Peter denied it. And immediately the cock crowed.  

Then they brought Jesus from Caiaphas to the praetorium. It was morning. And they themselves did not enter the praetorium, in order not to be defiled so that they could eat the Passover. So Pilate came out to them and said, “What charge do you bring against this man?”

They answered and said to him, “If he were not a criminal, we would not have handed him over to you.” At this, Pilate said to them, “Take him yourselves, and judge him according to your law.” The Jews answered him, “We do not have the right to execute anyone, “ in order that the word of Jesus might be fulfilled that he said indicating the kind of death he would die.  

So Pilate went back into the praetorium and summoned Jesus and said to him, “Are you the King of the Jews?” Jesus answered, “Do you say this on your own or have others told you about me?”Pilate answered, “I am not a Jew, am I? Your own nation and the chief priests handed you over to me. What have you done?” Jesus answered, “My kingdom does not belong to this world. If my kingdom did belong to this world, my attendants would be fighting  to keep me from being handed over to the Jews.

But as it is, my kingdom is not here.” So Pilate said to him, “Then you are a king?” Jesus answered, “You say I am a king. For this I was born and for this I came into the world, to testify to the truth. Everyone who belongs to the truth listens to my voice.” Pilate said to him, “What is truth?” 

When he had said this, he again went out to the Jews and said to them, “I find no guilt in him. But you have a custom that I release one prisoner to you at Passover. Do you want me to release to you the King of the Jews?” They cried out again, “Not this one but Barabbas!” Now Barabbas was a revolutionary. 

Then Pilate took Jesus and had him scourged. And the soldiers wove a crown out of thorns and placed it on his head, and clothed him in a purple cloak, and they came to him and said, “Hail, King of the Jews!” And they struck him repeatedly. Once more Pilate went out and said to them, “Look, I am bringing him out to you, so that you may know that I find no guilt in him.”

So Jesus came out, wearing the crown of thorns and the purple cloak. And he said to them, “Behold, the man!” When the chief priests and the guards saw him they cried out, “Crucify him, crucify him!” Pilate said to them, “Take him yourselves and crucify him. I find no guilt in him.” The Jews answered, “We have a law, and according to that law he ought to die, because he made himself the Son of God.”  

Now when Pilate heard this statement, he became even more afraid, and went back into the praetorium and said to Jesus, “Where are you from?” Jesus did not answer him. So Pilate said to him, “Do you not speak to me? Do you not know that I have power to release you and I have power to crucify you?”

Jesus answered him, “You would have no power over me if it had not been given to you from above. For this reason the one who handed me over to you has the greater sin.” Consequently, Pilate tried to release him; but the Jews cried out, “If you release him, you are not a Friend of Caesar. Everyone who makes himself a king opposes Caesar.”  

When Pilate heard these words he brought Jesus out and seated him on the judge’s bench in the place called Stone Pavement, in Hebrew, Gabbatha. It was preparation day for Passover, and it was about noon. And he said to the Jews, “Behold, your king!” They cried out, “Take him away, take him away! Crucify him!” Pilate said to them, “Shall I crucify your king?” 

The chief priests answered, “We have no king but Caesar.” Then he handed him over to them to be crucified. So they took Jesus, and, carrying the cross himself, he went out to what is called the Place of the Skull, in Hebrew, Golgotha. here they crucified him, and with him two others, one on either side, with Jesus in the middle.  

Pilate also had an inscription written and put on the cross. It read, “Jesus the Nazorean, the King of the Jews.” Now many of the Jews read this inscription, because the place where Jesus was crucified was near the city; and it was written in Hebrew, Latin, and Greek. So the chief priests of the Jews said to Pilate, “Do not write ‘The King of the Jews,’ but that he said, ‘I am the King of the Jews’.” Pilate answered, “What I have written, I have written.” When the soldiers had crucified Jesus, they took his clothes and divided them into four shares, a share for each soldier.  

They also took his tunic, but the tunic was seamless, woven in one piece from the top down. So they said to one another, “Let’s not tear it, but cast lots for it to see whose it will be, “ in order that the passage of Scripture might be fulfilled that says: They divided my garments among them, and for my vesture they cast lots.

This is what the soldiers did. Standing by the cross of Jesus were his mother and his mother’s sister, Mary the wife of Clopas, and Mary of Magdala. When Jesus saw his mother and the disciple there whom he loved he said to his mother, “Woman, behold, your son.” Then he said to the disciple, “Behold, your mother.” And from that hour the disciple took her into his home.  

After this, aware that everything was now finished, in order that the Scripture might be fulfilled, Jesus said, “I thirst.” There was a vessel filled with common wine. So they put a sponge soaked in wine on a sprig of hyssop and put it up to his mouth. When Jesus had taken the wine, he said, “It is finished.” And bowing his head, he handed over the spirit.  

Here all kneel and pause for a short time.  

Now since it was preparation day, in order that the bodies might not remain on the cross on the sabbath, for the sabbath day of that week was a solemn one, the Jews asked Pilate that their legs be broken and that they be taken down. So the soldiers came and broke the legs of the first and then of the other one who was crucified with Jesus.

But when they came to Jesus and saw that he was already dead, they did not break his legs, but one soldier thrust his lance into his side, and immediately blood and water flowed out. An eyewitness has testified, and his testimony is true;  he knows that he is speaking the truth, so that you also may come to believe. For this happened so that the Scripture passage might be fulfilled: Not a bone of it will be broken. And again another passage says: They will look upon him whom they have pierced.    

After this, Joseph of Arimathea, secretly a disciple of Jesus for fear of the Jews, asked Pilate if he could remove the body of Jesus. And Pilate permitted it. So he came and took his body. Nicodemus, the one who had first come to him at night, also came bringing a mixture of myrrh and aloes weighing about one hundred pounds.

They took the body of Jesus and bound it with burial cloths along with the spices, according to the Jewish burial custom. Now in the place where he had been crucified there was a garden, and in the garden a new tomb, in which no one had yet been buried. So they laid Jesus there because of the Jewish preparation day; for the tomb was close by.

+ + + + + + +
Reflection:
Would we have the strength and courage to carry our own cross?

After all the hardship, betrayal, and persecution, Jesus has fulfilled His salvific mission. In His final moments, He appeared powerless—yet we know that He is all-powerful. He chose not to save Himself, even though He had at His disposal all the power in the world. In that silence, in that surrender, we witness not weakness, but the fullness of divine love.

Jesus did not die for Himself; He died for us. He embraced everything—even the humiliating death on the cross—so that we might be saved. Such is the depth of His love for us. The very cross on which He suffered and died has become the instrument of our salvation.

As we reflect on this great mystery of love, we are gently invited to look within our hearts: what are we willing to offer Jesus in return? Are we ready to walk the same path of self-giving love? Are we willing to carry our own cross for His sake?

At times, we may hesitate. We live in a world filled with comfort, convenience, and distractions. We are used to ease, to quick solutions, and to avoiding pain whenever possible. And so, the thought of carrying a cross can feel overwhelming, even frightening.

Yet, the comforts of this world can never compare to the eternal joy that awaits us in our heavenly home. Jesus reminds us that the path to that eternal dwelling is not found in comfort, but in love—a love that is willing to sacrifice, to endure, and to trust.

Our cross may come in many forms. It may be a person who tests our patience and challenges our capacity to love. It may be a burden, a struggle, or a sickness that we are called to endure day by day. It may be hidden sacrifices that no one else sees. Whatever form it takes, our cross is an invitation—a sacred opportunity to unite our lives with the love of Christ.

We are not alone in carrying it. Jesus walks with us. He strengthens us. He invites us to lean on Him, to trust in Him, and to allow His grace to sustain us in every trial. 

And so, as we stand before the mystery of the Cross, let us ask ourselves with sincerity and courage:

Are we willing to embrace our cross each day, to follow Jesus faithfully, and to trust that through our suffering, He is leading us to the fullness of life with Him? – Marino J. Dasmarinas

Ang Mabuting Balita at Repleksyon Abril 3 Biyernes Santo sa Pagpapakasakit ng Panginoon (Pag-aayuno at Abstinensya): Juan 18:1-19:42


Mabuting Balita: Juan 18:1-19:42
Noong panahong iyon, umalis si Jesus kasama ang kanyang mga alagad. Pumunta sila sa ibayo ng batis Cedron at pumasok sa isang halamanan doon. Ang lugar na ito'y alam ni Judas na nagkanulo sa kanya, sapagkat madalas magpunta roon si Jesus at ang kanyang mga alagad.  

Pumaroon si Judas, kasama ang ilang bantay sa templo at isang pangkat ng mga kawal na padala ng mga punong saserdote at mga Pariseo. May dala silang mga parol, sulo at sandata. Alam ni Jesus ang lahat ng mangyayari sa kanya, kaya't sila'y sinalubong niya at tinanong, "Sino ang hinahanap ninyo?" "Si Hesus na taga-Nazaret," tugon nila, Sinabi niya, "Ako si Hesus." 

Kaharap nila si Judas na nagkanulo sa kanya. Nang sabihin ni Jesus na siya nga, napaurong sila at nabuwal sa lupa. Muli siyang nagtanong, "Sino nga ang hinahanap ninyo?" "Si Jesus na taga-Nazaret," sagot nila. "sinabi ko na sa inyong ako si Jesus. Kung ako ang hinahanap ninyo, hayaan ninyong umalis ang mga taong ito," wika niya.

Sinabi niya ito upang matupad ang kanyang salita, "Walang napahamak kahit isa sa mga ibinigay mo sa akin, Ama." Binunot ni Simon Pedro ang kanyang tabak at tinaga ang alipin ng pinakapunong saserdote. Natigpas ang kanyang tainga ng aliping yaon na ang pangala'y Malco. Sinabi ni Jesus kay Pedro, "Isalong mo ang iyong tabak! Dapat kong inumin ang saro ng paghihirap na ibinigay sa akin ng Ama." 

Si Jesus ay dinakip at ginapos ng mga bantay na Judio at ng pangkat ng mga kawal sa pamumuno ng kanilang kapitan. Siya'y dinala muna kay Anas na biyenan ni Caifas na pinakapunong saserdote nang panahong yaon. Si Caifas ang nagpayo sa mga Judio na mas mabuti para sa kanila na isang tao lamang ang mamatay alang-alang sa bayan. 

Si Simon Pedro at ang isa pang alagad ay sumunod kay Jesus. Kilala ng pinakapunong saserdote ang alagad na ito, kaya't nakapasok siyang kasama ni Jesus sa patyo ng bahay ng pinakapunong saserdote. Naiwan naman si Pedro sa labas ng pintuan.

Lumabas ang alagad na kilala ng pinakapumong saserdote , kinausap ang dalagang nagbabantay sa pinto, at pinapasok si Pedro. Si Pedro'y tinanong ng dalaga, hindi ba't isa ka sa mga alagad ng taong iyan?" "Hindi," sagot ni Pedro. Maginaw noon, kaya't nagpabaga ng uling ang mga alipin at mga bantay at tumayo sa paligid ng siga upang magpainit. Nakihalo si Pedro at nagpainit din. 

Si Jesus ay tinanong ng pinakapunong saserdote tungkol sa kanyang mga alagad at sa kanyang itinuturo. Sumagot si Jesus, "Hayagan akong nagsasalita sa madla; lagi akong nagtuturo sa mga sinagoga at sa templo ng mga Judio. Wala akong sinabing palihim. Bakit ako ang tinatanong ninyo?

Ang tanungin ninyo'y ang mga nakarinig sa akin; alam nila kung ano ang sinabi ko." Pagkasabi nito, siya'y sinampal ng isa sa mga bantay na naroroon. "Bakit mo sinasagot ng ganyan ang pinakapunong saserdote?" tanong niya. Sinagot siya ni Jesus, "Kung nagsalita ako ng masama, patunayan mo! Ngunit kung mabuti ang sinabi ko, bakit mo ako sinampal?" Si Jesus na nagagapos pa noon ay ipinadala ni Anas kay Caifas, ang pinakapunong saserdote.  

Samantala, naroon pa rin si Simon Pedro at nagpapainit. Siya'y tinanong nila, "Hindi ba't alagad ka rin ng taong iyan?" "Hindi!" sagot ni Pedro. Tinanong naman siya ng isang alipin ng pinakapunong saserdote , kamag-anak ng lalaking tinagpasan niya ng tainga, "Hindi ba ikaw ang nakita kong kasama ni Jesus sa halamanan?" Muling itinatwa ito ni Pedro. Siya namang pagtilaok ng manok. 

Mula sa bahay ni Caifas, si Jesus ay dinala nila sa palasyo ng gobernador. Umaga na noon. Hindi pumasok ang mga Judio sa palasyo ng gobernador, upang sila'y huwag maituring na di karapat-dapat kumain ng Hapunang Pampaskuwa. Kaya't sa labas sila tinanggap ni Pilato at tinanong, "Ano ang sakdal ninyo laban sa taong ito?"

Sumagot sila, "Kung hindi po siya gumawa ng masama, hindi namin siya dadalhin sa inyo." Sinabi sa kanila ni Pilato, "Dalhin ninyo siya, at hatulan ayon sa inyong kautusan." Sumagot ang mga Judio, "Wala po kaming kapangyarihang humatol ng kamatayan kaninuman." Nangyari ito upang matupad ang sinabi ni Jesus tungkol sa paraan ng kanyang pagkamatay. 

Si Pilato'y pumasok uli sa palasyo at tinawag si Jesus. "Ikaw ba ang Hari ng mga Judio?" tanong niya. Sumagot si Jesus, "Iyan ba'y galing sa inyong sariling isipan, o may nagsabi sa inyo?" "Ako ba'y Judio?" tanong ni Pilato. "Ang mga kababayan mo at ang mga punong saserdote ang nagdala sa inyo rito.

Ano ba ang ginawa mo?" Sumagot si Jesus, "Ang kaharian ko'y hindi sa sanlibutang ito. Kung sa sanlibutang ito ang aking kaharian , ipinakipaglaban sana ako ng aking mga tauhan at hindi naipagkanulo sa mga Judio. Ngunit hindi sa sanlibutang ito ang aking kaharian!" Kung gayon, isa kang hari?" sabi ni Pilato.

Sumagot si Jesus, "Kayo na ang nagsabing ako'y hari. Ito ang dahilan kung bakit ako ipinanganak at naparito sa sanlibutan: upang magsalita tungkol sa katotohanan. "Ano ba ang katotohanan?" tanong ni Pilato. 

Pagkasabi nito, muling lumabas si Pilato at sinabi sa mga Judio, "Wala akong makitang kasalanan sa taong ito. Ngunit ayon sa inyong kaugalian, dapat akong magpalaya ng isang bilanggo kung araw ng Paskuwa. Ibig ba ninyong palayain ko ang Hari ng mga Judio?" "Hindi!" sigaw nila. "Huwag siya, kundi si Barrabas!" Si Barrabas ay isang tulisan. 

Kaya't ipinakuha ni Pilato si Jesus at ipinahagupit. Ang mga kawal ay kumuha ng halamang matinik, ginawang korona, at ipinutong kay Jesus. At sinuutan siya ng balabal na purpura. Isa't isa'y lumalapit sa kanya ang wika,"Mabuhay ang Hari ng mga Judio!" At siya'y pinagsasampal.

Lumabas uli si Pilato at sinabi sa kanila, "Ihaharap ko siya sa inyo upang malaman ninyo na wala akong makitang kasalanan niya!" At inilabas si Jesus na may koronang tinik at balabal na purpura. Sinabi sa kanila ni Pilato, "Narito ang mga tao!" Pagkakita sa kanya ng mga punong saserdote at ng mga bantay sila'y sumigaw: "Ipako siya sa krus! Ipako sa krus! "

Sinabi ni Pilato, "Kunin ninyo siya, at kayo ang magpako sa, at kayo ang magpako sa kanya. Wala akong makitang kasalanan niya." Sumagot ang mga Judio, "Ayon sa aming kautusa'y nararapat siyang mamatay, sapagkat siya'y nagpapanggap na Anak ng Diyos." 

Lalong natakot si Pilato nang marinig ang mga pananalitang ito. Muli siyang pumasok sa palasyo at tinanong si Jesus, "Tagasaan ka ba?" Subalit hindi tumugon si Jesus. "Ayaw mo bang makipag-usap sa akin?" ani Pilato. "Hindi mo ba alam na maari kitang palayain o ipapako sa krus?" At sumagot si Jesus, "Kaya mo lang magagawa iyan ay sapagkat ipinagkaloob sa iyo ng Diyos ang kapangyarihang iyan, kaya mas mabigat ang kasalanan ng nagdala sa akin dito."

Nang marinig ito ni Pilato, lalo niyang hinangad na palayain si Jesus. Ngunit nagsigawan ang mga tao, "Kapag pinalaya mo ang taong iyan, hindi ka kaibigan ni Cesar! Sinumang nagpapanggap na hari ay kalaban ni Cesar." Pagkarinig ni Pilato sa pangungusap na ito, inilabas niya si Jesus, at siya'y lumuklok sa hukuman sa dakong tinatawag na "Ang Plataporma" Gabata sa wikang Hebreo. 

Araw noon ng Paghahanda sa Paskuwa, at mag-iikalabindalawa na ng tanghali. Sinabi ni Pilato sa mga Judio, "Narito ang inyong hari!" Sumigaw sila, "Patayin siya! Patayin! Ipako sa krus!" Ipapako ko ba sa krus ang inyong hari?" tanong ni Pilato. Sumagot ang punong saserdote, "Wala kaming hari kundi ang Cesar!" Kaya't si Jesus ay ibinigay sa kanila ni Pilato upang ipako sa krus.

Kinuha nga nila si Jesus. At lumabas siya na pasan ang kanyang krus, patungo sa lugar na kung tawagi'y "Dako ng Bungo" Golgota sa wikang Hebreo. Pagdating doon , siya'y ipinako sa krus, kasama ng dalawa pa -- isa sa gawing kanan at isa sa kaliwa. Sumulat si Pilato ng ganitong pangungusap at ipinalagay sa krus: "Si Jesus na taga-Nazaret, ang Hari ng mga Judio."

Nasusulat ito sa mga wikang Hebreo, Latin, at Griego at marami sa mga Judio ang nakabasa nito, sapagkat malapit sa lunsod ang dakong pinagpakuan kay Jesus. Kaya't sinabi ng mga punong saserdote kay Pilato, "Huwag ninyong isulat na Hari ng mga Judio, kundi, 'Sinabi ng taong ito, Ako ang Hari ng mga Judio.' " Sumagot si Pilato, "Ang naisulat ko'y naisulat ko na." 

Nang maipako na ng mga kawal si Jesus, kinuha nila ang kanyang kasuutan at pinaghati-hatian ng apat. Kinuha rin nila ang kanyang tunika; ito'y walang tahi at hinabi ng buo mula sa itaas hanggang sa ibaba. Nag-usap-usap ang mga kawal, "Huwag nating punitin ito; magsapalaran na lamang tayo para malaman kung kanino ito mauuwi."

Nangyari ito upang matupad ang isinasaad ng Kasulatan, "Pinaghati-hatian nila ang aking kasuutan; at ang aking damit ay kanilang pinagsapalaran." Gayon na nga ang ginawa ng mga kawal.  

Nakatayo sa tabi ng krus ni Jesus ang kanyang ina at ang kapatid na babae nitong si Maria, na asawa ni Cleopas. Naroon din si Maria Magdalena. Nang makita ni Jesus ang kanyang ina, at ang minamahal na alagad sa tabi nito, kanyang sinabi, "Ginang, narito ang iyong Anak!" At sinabi sa alagad, "Narito ang iyong Ina!" Mula noon, siya'y pinatira ng alagad na ito sa kanyang bahay.

Pagkatapos nito, alam ni Jesus na naganap na ang lahat ng bagay; at bilang katuparan ng Kasulatan ay sinabi niya, "Nauuhaw ako!" May isang mangkok doon na puno ng maasim na alak. Itinubog nila dito ang isang espongha, ikinabit sa sanga ng isopo at idiniit sa kanyang bibig. Nang masipsip ni Jesus ang alak ay kanyang sinabi, "Naganap na!" Iniyukayok niya ang kanyang ulo at nalagot ang kanyang hininga. 

(Dito luluhod ang tanan at sandaling mananahimik.)

Noo'y araw ng Paghahanda, at ayaw ng mga Judio na manatili sa krus ang mga bangkay sa Araw ng Pamamahinga sapagkat dakila ang Araw ng Pamamahingang ito. Kaya't hiniling nila kay Pilato na ipabali nito ang mga binti ng mga ipinako sa krus, at alisin doon ang mga bangkay.

Naparoon nga ang mga kawal at binali ang mga binti ng dalawang ipinakong kasabay ni Jesus. Ngunit pagdating nila kay Jesus at makitang patay na siya, hindi na nila binali ang kanyang binti. Subalit inulos ng sibat ng isa sa mga kawal ang tagiliran ni Jesus, at biglang dumaloy ang dugo at tubig.

Ang nakakita nito ang nagpatotoo -- tunay ang kanyang patotoo at alam niyang katotohanan ang sinabi niya -- upang kayo'y maniwala. Nangyari ang mga ito upang matupad ang sinasabi ng Kasulatan. "Walang mababali isa man sa kanyang mga buto." At sinabi naman ng ibang bahagi ng Kasulatan, "Pagmamasdan nila ang kanilang inulos." 

Pagkatapos nito, si Jose na taga-Arimatea ay nagsadya kay Pilato upang humingi ng pahintulot na makuha ang bangkay ni Jesus. Si Jose'y isang alagad ni Jesus, ngunit palihim nga lamang dahil sa takot sa mga Judio. At pinahintulutan siya ni Pilato; kaya't kinuha ni Jose ang bangkay ni Jesus.

Sumama sa kanya si Nicodemo, may dalang pabango -- mga 100 libra na pinaghalong mira at aloe. Siya ang nagsadya kay Jesus isang gabi. Kinuha nila ang bangkay ni Jesus, at nilagyan ng pabango , habang binabalot sa kayong lino, ayon sa kaugalian ng mga Judio. Sa pinagpakuan kay Jesus ay may halamanan, at dito'y may isang libingang hindi pa napaglilibingan. Yamang noo'y araw ng Paghahanda ng mga Judio, at dahil malapit naman ang libingang ito, doon nila inilibing si Jesus.

+ + + + + + +  
Repleksyon:
May lakas at tapang ba tayo upang pasanin ang sarili nating krus?

Matapos ang lahat ng hirap, pagtataksil, at pag-uusig, tinupad ni Jesus ang Kanyang misyong pagliligtas. Sa Kanyang mga huling sandali, tila Siya ay walang kapangyarihan—ngunit alam nating Siya ay makapangyarihan sa lahat. Pinili Niyang huwag iligtas ang Kanyang sarili, kahit na nasa Kanyang kamay ang lahat ng kapangyarihan sa mundo. Sa Kanyang katahimikan at lubos na pagpapasakop, nasaksihan natin hindi ang kahinaan, kundi ang sukdulang pag-ibig ng Diyos.

Hindi namatay si Jesus para sa Kanyang sarili; namatay Siya para sa atin. Tinanggap Niya ang lahat—pati na ang kahiyahiyang kamatayan sa krus—upang tayo ay maligtas. Ganito kadakila ang Kanyang pag-ibig para sa atin. Kaya’t ang krus na Kanyang pinasan at kinamatayan ay siya ring naging daan ng ating kaligtasan.

Sa pagninilay natin sa dakilang hiwagang ito ng pag-ibig, inaanyayahan tayong tumingin sa ating mga puso: ano ang handa nating ialay kay Jesus bilang tugon sa Kanyang pagliligtas sa atin? Handa rin ba tayong sumunod sa landas ng pag-ibig na marunong magsakripisyo? Handa ba tayong pasanin ang sarili nating krus alang-alang sa Kanya?

Minsan, nag-aatubili tayo. Nasanay tayo sa ginhawa, sa bilis ng teknolohiya, at sa pag-iwas sa hirap. Kaya’t ang pagdadala ng krus ay tila mabigat at nakakatakot.

Ngunit ang lahat ng ginhawa sa mundong ito ay walang-wala kumpara sa walang hanggang kagalakang naghihintay sa atin sa piling ng Diyos. Ipinapaalala sa atin ni Jesus na ang daan patungo roon ay hindi laging magaan, kundi landas ng pag-ibig—pag-ibig na handang magsakripisyo, magtiis, at magtiwala.

Ang ating krus ay maaaring mag-iba-iba ng anyo. Maaaring ito ay isang taong sumusubok sa ating pasensya at kakayahang magmahal. Maaaring ito ay isang pagsubok, pasanin, o karamdaman na kailangan nating dalhin araw-araw. Maaaring ito ay mga tahimik na sakripisyong walang nakakakita. Anuman ito, ang ating krus ay isang paanyaya—isang banal na pagkakataon upang iugnay ang ating buhay sa pag-ibig ni Kristo.

Hindi tayo nag-iisa sa pagdadala nito. Kasama natin si Jesus. Pinalalakas Niya tayo. Inaanyayahan Niya tayong manalig sa Kanya at hayaang ang Kanyang biyaya ang umalalay sa atin sa bawat pagsubok.

Kaya ngayon, sa harap ng hiwaga ng Krus, taimtim nating tanungin ang ating sarili:

Handa ba tayong yakapin ang ating krus araw-araw, sumunod kay Jesus nang buong katapatan, at magtiwala na sa likod ng ating paghihirap ay ang pangako ng buhay na walang hanggan kasama Niya?—Marino J. Dasmarinas