Reflection for Friday July 3 Feast of St. Thomas apostle: John 20:24-29

Gospel: John 20:24-29

Thomas, called Didymus, one of the Twelve, was not with them when Jesus came. So the other disciples said to him, "We have seen the Lord." But Thomas said to them, "Unless I see the mark of the nails in his hands and put my finger into the nailmarks and put my hand into his side, I will not believe."  

Now a week later his disciples were again inside and Thomas was with them. Jesus came, although the doors were locked, and stood in their midst and said, "Peace be with you." Then he said to Thomas, "Put your finger here and see my hands, and bring your hand and put it into my side, and do not be unbelieving, but believe."

Thomas answered and said to him, "My Lord and my God!" Jesus said to him, "Have you come to believe because you have seen me? Blessed are those who have not seen and have believed."

+ + + + + + +

Reflection:

Do we need to see explicit evidence before we believe in Jesus?

Thomas did not believe that Jesus had appeared to the other disciples unless he saw and experienced it for himself. His request was granted by Jesus when He appeared to them for the second time. During this appearance, Jesus invited Thomas to place his fingers into His side and to see His wounded hands. After this encounter, Thomas finally believed and proclaimed his faith.

We, too, can find ourselves in Thomas’ place—longing for signs, searching for proof, and struggling with doubt that Jesus can truly transform our lives unless we see and experience His miracles for ourselves. Yet, in the midst of our doubts, Jesus gently calls us to a deeper trust. He invites us to walk by faith and not by sight, to believe even when we do not fully understand, and to rest in His love even when answers are not immediate.

That is why, at the end of the Gospel reading, He says: “Blessed are those who have not seen and yet have believed.” These words are not meant to condemn us in our struggles, but to lift us into a higher kind of faith—one that trusts the heart of God even in the silence.

We often refer to Thomas as “Doubting Thomas” because he hesitated until he saw the risen Lord in the flesh. But perhaps we can also see him as a seeker—someone who desired not just information, but encounter. Was he truly doubting, or was he simply longing for confirmation that would deepen his faith?

There is nothing wrong when we seek confirmation of what we believe. In fact, in our honest searching, we may discover a deeper hunger for God—a longing that draws us closer to Him rather than away from Him. When we seek with sincere hearts, our faith is not weakened; it is refined, strengthened, and made more alive.

And so, as we reflect on Thomas’ journey, we are also invited to look into our own hearts. Where are we in our walk of faith today? Are we willing to trust Jesus even when we cannot yet see? Or are we still waiting for proof before we surrender more fully to Him?

May we learn to trust His presence even in our uncertainties, and to believe in His love even in our waiting.

And now, as we stand before the Risen Lord together with Thomas, we are left with this gentle but piercing question: Will we wait to see before we believe—or will we dare to believe so that we may truly see?—Marino J. Dasmarinas

Ang Mabuting Balita at Repleksyon Biyernes Hulyo 3 Kapistahan ni Santo Tomas, apostol: Juan 20:24-29

Mabuting Balita: Juan 20:24-29

Si Tomas na tinaguriang Kambal, isa sa Labindalawa, ay wala roon nang dumating si Jesus. Kaya't sinabi sa kanya ng ibang alagad, "Nakita namin ang Panginoon!" Sumagot si Tomas, "Hindi ako naniniwala hangga't di ko nakikita ang butas ng mga pako sa kanyang mga kamay, at naisusuot dito ang aking daliri, at hangga't hindi ko naipapasok ang aking kamay sa kanyang tagiliran." 

Makalipas ang walong araw, muling nagkatipon sa bahay ang mga alagad; kasama nila si Tomas. Nakapinid ang mga pinto, ngunit pumasok si Jesus at tumayo sa gitna nila. Sinabi niya, "Sumainyo ang kapayapaan!" Saka sinabi kay Tomas, "Tingnan mo ang aking mga kamay at ilapit dito ang iyong mga daliri.

Ipasok mo ang iyong kamay sa aking tagiliran. Huwag ka nang magalinlangan, maniwala ka na." Sumagot si Tomas, "Panginoon ko at Diyos ko!" Sinabi sa kanya ni Jesus, "Naniniwala ka na ba sapagkat nakita mo ako? Mapapalad ang mga naniniwala kahit hindi nila ako nakita."

+ + + + + + +   

Repleksyon:

Kailangan ba nating makakita ng malinaw na katibayan bago tayo maniwala kay Jesus?

Hindi naniwala si Tomas na nagpakita si Jesus sa ibang mga alagad hangga’t hindi niya mismo ito nakita at naranasan. Tinugon ni Jesus ang kanyang kahilingan nang magpakita Siyang muli sa kanila.

Sa pagkakataong iyon, inanyayahan Niya si Tomas na ilagay ang kanyang daliri sa Kanyang tagiliran at tingnan ang Kanyang mga sugatang kamay. Sa personal na pagtatagpong iyon, tuluyan nang naniwala si Tomas at ipinahayag ang kanyang pananampalataya.

Tayo rin ay maaaring maging katulad ni Tomas. Madalas tayong naghahanap ng mga palatandaan, naghihintay ng mga patunay, at nag-aalinlangan kung tunay ngang kayang baguhin ni Jesus ang ating buhay hangga’t hindi natin nakikita o nararanasan ang Kanyang mga himala.

Ngunit sa gitna ng ating mga pagdududa, mahinahon tayong inaanyayahan ni Jesus na magkaroon ng mas malalim na pananampalataya. Tinatawagan Niya tayong mamuhay sa pananampalataya at hindi lamang sa nakikita ng ating mga mata, magtiwala sa Kanya kahit hindi natin lubos na nauunawaan ang lahat, at manalig sa Kanyang pag-ibig kahit tila nananatiling tahimik ang Kanyang mga tugon.

Kaya nga sa pagtatapos ng Ebanghelyo ay sinabi Niya: “Mapapalad ang mga hindi nakakita at gayunma’y sumampalataya.” Ang mga salitang ito ay hindi upang tayo’y hatulan kapag tayo’y nag-aalinlangan, kundi upang akayin tayo sa isang mas malalim na uri ng pananampalataya—isang pananampalatayang nagtitiwala sa puso ng Diyos kahit sa gitna ng katahimikan at paghihintay.

Madalas nating tawagin si Tomas na “Tomas na Nag-alinlangan.” Ngunit marahil maaari rin natin siyang tingnan bilang isang taong taimtim na naghahangad ng personal na pagtatagpo sa Panginoon. Talaga bang nagduda si Tomas, o nais lamang niyang magkaroon ng katiyakan na lalo pang magpapatatag sa kanyang pananampalataya?

Walang masama kung naghahangad tayong mapagtibay ang ating pinaniniwalaan. Sa katunayan, kapag tapat ang ating paghahanap, ipinakikita lamang nito na nauuhaw tayo sa Diyos at nagnanais na mas lumalim ang ating ugnayan sa Kanya. Ang taimtim na paghahanap sa Panginoon ay hindi nagpapahina ng ating pananampalataya; sa halip, lalo Niya itong pinatitibay, pinalalalim, at binibigyang-buhay.

Habang pinagninilayan natin ang paglalakbay ni Tomas, inaanyayahan din tayong tingnan ang sarili nating puso. Nasaan na ba tayo sa ating paglalakbay ng pananampalataya? Handa ba tayong magtiwala kay Jesus kahit hindi pa natin nakikita ang lahat ng Kanyang ginagawa? O naghihintay pa rin ba tayo ng sapat na patunay bago natin lubusang isuko sa Kanya ang ating buhay?

Nawa’y pagkalooban tayo ng Panginoon ng pusong marunong magtiwala sa Kanyang presensya kahit sa gitna ng ating mga pagdududa, at pusong patuloy na sumasampalataya sa Kanyang pag-ibig kahit sa panahon ng paghihintay.

At ngayon, kasama ni Tomas na nakatayo sa harap ng Muling Nabuhay na Panginoon, isang tanong ang marahang kumakatok sa ating puso: Maghihintay pa ba tayong makakita bago sumampalataya, o pipiliin na ba nating sumampalataya upang higit nating makita at maranasan ang kapangyarihan ng Kanyang buhay at pag-ibig?—Marino J. Dasmarinas

Reflection for July 2 Thursday of the Thirteenth Week in Ordinary Time: Matthew 9:1-8

Gospel: Matthew 9:1-8

After entering a boat, Jesus made the crossing, and came into his own town. And there people brought to him a paralytic lying on a stretcher. When Jesus saw their faith, he said to the paralytic, “Courage, child, your sins are forgiven.” At that, some of the scribes said to themselves, “This man is blaspheming.”  

Jesus knew what they were thinking, and said, “Why do you harbor evil thoughts? Which is easier, to say, ‘Your sins are forgiven,’ or to say, ‘Rise and walk’? But that you may know that the Son of Man has authority on earth to forgive sins”– he then said to the paralytic, “Rise, pick up your stretcher, and go home.” He rose and went home. 

When the crowds saw this they were struck with awe and glorified God who had given such authority to men.

+ + + +  + + +

Reflection:

Can we receive the same forgiveness and healing that Jesus gave to the paralytic?

Yes, we can! The same forgiveness and healing that Jesus graciously bestowed upon the paralytic are still available to us today through the priest, who acts in persona Christi ("in the Person of Christ"), whenever we humbly receive the Sacrament of Reconciliation. 

In this sacred encounter, Jesus Himself welcomes us with compassion, lifts the burden of our sins, restores our souls, and renews us with His healing grace.

The sad reality, however, is that many people are still unaware of this priceless gift of God's mercy. If only we truly recognized the depth of the grace that Jesus offers us through this healing sacrament, we would not hesitate to come before Him with humble and repentant hearts. Rather than allowing guilt, shame, or fear to keep us away, we would confidently entrust ourselves to His boundless love, knowing that He longs to forgive, heal, and restore us.

Sadly, part of the reason many people remain unfamiliar with this sacrament lies with us who have already experienced its transforming grace. Too often, we keep this precious gift to ourselves. We fail to share what we have learned, and we do not always reflect in our daily lives the mercy, peace, and healing that Jesus has poured into our hearts through the Sacrament of Reconciliation. Every life touched by God's mercy is also called to become a witness to that mercy so that others, too, may find hope and healing in Christ.

Yet God's invitation remains open. It is never too late to repent. It is never too late to return to Him. No sin is greater than His mercy, and no wound is beyond His healing touch. 

Let us come before Him with humility and sincere repentance, allowing Him to cleanse our hearts, restore our souls, and renew our lives. Then, having received His forgiveness and healing, let us joyfully become instruments of His mercy by encouraging others to encounter His loving presence in this beautiful sacrament.

Today, Jesus continues to say to each one of us, "Take courage." He is waiting for us—not to condemn us, but to forgive us, heal us, and draw us closer to His Sacred Heart. 

Will we set aside our fears, humble ourselves before Him in the Sacrament of Reconciliation, and then become faithful witnesses who lead others to experience the same life-changing mercy and healing that we have so generously received?—Marino J. Dasmarinas

Ang Mabuting Balita at Repleksyon Hulyo 2 Huwebes ng Ika-13 Linggo sa Karaniwang Panahon: Mateo 9:1-8

Mabuting Balita: Mateo 9:1-8

Noong panahong iyon, sumakay si Jesus sa bangka, tumawid sa kabilang ibayo at tumuloy sa sariling bayan. Pagdating niya roon, dinala sa kanya ng ilang katao ang isang paralitikong nakaratay sa kanyang higaan. Nang makita ni Jesus kung gaano kalaki ang kanilang pananalig, sinabi niya sa paralitiko, "Anak, lakasan mo ang iyong loob! Pinatatawad ka na sa iyong mga kasalanan." 

Isinaloob ng ilang eskribang naroon, "Nilalapastangan ng taong ito ang Diyos." Ngunit batid ni Jesus ang kanilang iniisip kaya't sinabi niya, "Bakit kayo nag-iisip nang ganyan? Alin ba ang mas madali: ang sabihing, 'Ipinatatawad na ang mga kasalanan mo,' o ang sabihing, 'Tumindig ka at lumakad'? 

Patutunayan ko na dito sa lupa ang Anak ng Tao'y may kapangyarihang magpatawad ng mga kasalanan." At sinabi niya sa paralitiko, "Tumindig ka, dalhin mo ang iyong higaan, at umuwi ka."

Tumindig nga ang lalaki at umuwi. Nang makita ito nang mga tao, sila'y natakot at nagpuri sa Diyos na nagbigay ng ganitong kapangyarihan sa mga tao.

+ + + + + + +

Repleksyon:

Maaari rin ba nating matanggap ang kapatawaran at kagalingang ipinagkaloob ni Jesus sa paralitiko?

Oo, maaari! Ang kapatawaran at kagalingang ipinagkaloob ni Jesus sa paralitiko ay ipinagkakaloob pa rin Niya sa atin ngayon sa pamamagitan ng pari na kumikilos in persona Christi ("sa Persona ni Kristo") tuwing buong pagpapakumbaba nating tinatanggap ang Sakramento ng Pakikipagkasundo o Kumpisal. 

Sa banal na pagtatagpong ito, si Jesus mismo ang sumasalubong sa atin, pinatatawad ang ating mga kasalanan, pinagagaling ang ating mga sugatang puso at kaluluwa, at muling pinupuno tayo ng Kanyang biyaya at kapayapaan.

Ang nakalulungkot na katotohanan ay marami pa rin ang hindi nakaaalam sa napakahalagang kaloob na ito ng awa at habag ng Diyos. Kung tunay lamang nating nauunawaan ang lalim ng biyayang ipinagkakaloob ni Jesus sa atin sa pamamagitan ng Sakramentong ito ng pagpapagaling, hindi na tayo magdadalawang-isip na lumapit sa Kanya nang may mapagpakumbaba at nagsisising puso. 

Sa halip na manaig ang ating takot, hiya, o pagkakasala, buong pagtitiwala tayong lalapit sa Kanya, sapagkat alam nating lagi Niyang nais tayong patawarin, pagalingin, at panumbalikin sa Kanyang pagmamahal.

Nakalulungkot ding isipin na bahagi ng dahilan kung bakit marami ang nananatiling walang sapat na kaalaman tungkol sa Sakramento ng Pakikipagkasundo ay tayo ring nakaranas na ng dakilang biyaya nito. 

Madalas ay hindi natin naibabahagi ang ating nalalaman, at hindi rin natin lubusang naipamumuhay ang awa, kapayapaan, at kagalingang tinanggap natin mula kay Jesus sa pamamagitan ng sakramentong ito. 

Ang bawat pusong hinipo ng awa ng Diyos ay tinatawag ding maging saksi ng Kanyang awa upang ang iba ay makatagpo rin ng pag-asa, kapatawaran, at bagong buhay kay Kristo. 

Ngunit nananatiling bukas ang paanyaya ng Diyos. Hindi pa huli ang lahat upang magsisi. Hindi pa huli ang lahat upang magbalik-loob sa Kanya. Walang kasalanang higit sa Kanyang awa, at walang sugat na hindi kayang pagalingin ng Kanyang mapagmahal na paghipo. Lumapit tayo sa Kanya nang may kababaang-loob at taos-pusong pagsisisi. 

Hayaan nating linisin Niya ang ating mga puso, pagalingin ang ating mga kaluluwa, at baguhin ang ating buhay. At matapos nating matanggap ang Kanyang kapatawaran at kagalingan, maging mga daluyan naman tayo ng Kanyang awa sa pamamagitan ng pag-anyaya sa iba na maranasan din ang Kanyang mapagmahal na presensya sa Sakramento ng Pakikipagkasundo. 

Hanggang ngayon ay patuloy tayong inaanyayahan ni Jesus na lumapit sa Kanya. Hindi Niya tayo hinihintay upang hatulan, kundi upang patawarin, pagalingin, at ilapit sa Kanyang Banal na Puso. 

Handa ba nating isantabi ang ating takot, pagmamataas, o pag-aalinlangan upang buong kababaang-loob tayong lumapit sa Sakramento ng Pakikipagkasundo? 

At matapos nating maranasan ang Kanyang walang hanggang awa, magiging tapat ba tayong mga saksi na mag-aakay din sa iba upang maranasan nila ang kapatawaran, kagalingan, at bagong buhay na saganang ipinagkakaloob ni Kristo?– Marino J. Dasmarinas

Reflection for July 1 Wednesday of the Thirteenth Week in Ordinary Time: Matthew 8:28-34

Gospel: Matthew 8:28-34

When Jesus came to the territory of the Gadarenes, two demoniacs who were coming from the tombs met him. They were so savage that no one could travel by that road. They cried out, “What have you to do with us, Son of God? Have you come here to torment us before the appointed time?” 

Some distance away a herd of many swine was feeding. The demons pleaded with him, “If you drive us out, send us into the herd of swine.” And he said to them, “Go then!” They came out and entered the swine, and the whole herd rushed down the steep bank into the sea where they drowned.  

The swineherds ran away, and when they came to the town they reported everything, including what had happened to the demoniacs. Thereupon the whole town came out to meet Jesus, and when they saw him they begged him to leave their district.

+ + + + + + +

Reflection:

Are demons for real?

Demons are real. They are all around us, waiting for opportunities to attack whenever our faith in Jesus grows weak. Yet they no longer appear as the frightening figures we often imagine.

Instead, they work in subtle and deceptive ways, disguising themselves behind the attractions, distractions, and temptations of everyday life. Unless we remain spiritually alert, we may not recognize their influence until they have already drawn us away from God and led us toward sin.

Sometimes, these attacks begin within our own hearts and minds. Evil thoughts, sinful desires, pride, anger, greed, envy, or lust can quietly creep into our lives. If we entertain them instead of surrendering them to the Lord, they can gradually weaken our relationship with Him. What may seem like a small temptation today can become a much greater struggle tomorrow if we allow it to take root.

In the secular world we live in, the devil uses many worldly attractions and distractions to divert our attention from God. He knows that if our focus shifts away from Christ, our hearts can slowly become occupied with the things of this world instead of the things of God. This is why we must remain watchful, for temptation often comes in forms that seem harmless at first but eventually lead us away from the path the Lord desires for us.

Yet we need not live in fear, because our hope and victory are found in Jesus Christ. No demon, no temptation, and no power of evil can overcome Him. Jesus is infinitely more powerful than all the forces of darkness. When we remain close to Him through prayer, His Word, worship, and faithful obedience, He strengthens us, protects us, and gives us the grace to resist temptation and persevere in faith.

Let us, therefore, remain firmly connected to Jesus each day. Let us continually seek His help, wisdom, strength, and guidance, trusting that He is always with us in every spiritual battle. As long as we keep our eyes fixed on Him, we can walk with confidence, knowing that His light will always overcome the darkness.

Are we allowing anything in our hearts or daily lives to draw us away from Jesus, or are we remaining so close to Him that no temptation or deception can separate us from His love? May we choose today to surrender every part of our lives to Christ and allow Him alone to reign in our hearts.— Marino J. Dasmarinas

Ang Mabuting Balita at Repleksyon Hulyo 1 Miyerkules ng Ika-13 Linggo sa Karaniwang Panahon: Mateo 8:28-34

Mabuting Balita: Mateo 8:28-34

Noong panahong iyon, nang dumating si Jesus sa ibayo, sa lupain ng mga Gadenero, sinalubong siya ng dalawang lalaking galing sa libingan. Sila'y inaalihan ng mga demonyo at napakababangis kaya't walang mangahas na dumaan doon. Pagdaka'y sumigaw sila: "Ano ang pakialam mo sa amin, Anak ng Diyos? Naparito ka ba upang pahirapan kami nang hindi pa panahon?" 

Sa di kalayuan ay may malaking kawan ng baboy na nanginginain. At namanhik sa kanya ang mga demonyo, "Kung kami'y palalayasin mo, bayaan mo kaming pumasok sa mga baboy na iyon." Sinabi ni Jesus, "Humayo kayo." Kaya't lumabas sila sa dalawang lalaki at pumasok sa mga baboy. Ang buong kawan ay biglang sumibad ng takbo tungo sa bangin, nahulog sa lawa, at nalunod.  

Patakbong umuwi ng bayan ang mga tagapag-alaga ng kawan at pagdating doon ay ipinamalita ang lahat ng bagay, pati ang nangyari sa mga inalihan ng demonyo. Kaya't lumabas ang buong bayan upang salubungin si Jesus. Pagkakita sa kanya, ipinamanhik nilang siya'y umalis sa kanilang lupain.

+ + + + + + +  

Repleksyon:

Totoo ba ang mga demonyo?

Totoo ang mga demonyo. Nasa paligid lamang sila, naghihintay ng pagkakataong umatake kapag nakikita nilang nanghihina ang ating pananampalataya kay Jesus. Ngunit hindi na sila laging nagpapakita bilang mga nakatatakot na nilalang na madalas nating naiisip.

Sa halip, kumikilos sila sa mga banayad at mapanlinlang na paraan. Nagkukubli sila sa likod ng mga makamundong atraksyon, mga pang-abala, at iba't ibang tukso sa ating pang-araw-araw na buhay. Kapag hindi tayo nananatiling mapagbantay sa ating espirituwal na buhay, maaari nating hindi mapansin ang kanilang impluwensya hanggang sa unti-unti na tayong mailayo sa Diyos at maakay sa kasalanan.

Minsan, nagsisimula ang kanilang pag-atake sa loob mismo ng ating puso at isipan. Ang masasamang pag-iisip, pagmamataas, galit, inggit, kasakiman, at pita ng laman ay maaaring dahan-dahang pumasok sa ating buhay. Kapag hinayaan nating manatili ang mga ito sa halip na isuko sa Panginoon, maaari nitong pahinain ang ating ugnayan sa Kanya. Ang isang tukso na tila maliit lamang ngayon ay maaaring maging malaking pagbagsak bukas kung ating pahihintulutang mag-ugat sa ating puso.

Sa mundong ating ginagalawan, maraming bagay ang ginagamit ng demonyo upang ilihis ang ating pansin sa Diyos. Alam niyang kapag napako ang ating isip at puso sa mga bagay ng sanlibutan, unti-unti tayong lumalayo kay Hesus. Kaya naman kailangan tayong maging mapagmatyag, sapagkat ang tukso ay kadalasang dumarating sa paraang tila walang masama, ngunit sa bandang huli ay inilalayo tayo sa landas na nais ng Diyos para sa atin.

Ngunit hindi tayo dapat mabuhay sa takot, sapagkat ang ating pag-asa at tagumpay ay nasa ating Panginoong Hesucristo. Walang demonyo, walang tukso, at walang kapangyarihan ng kasamaan ang higit na makapangyarihan kaysa sa Kanya.

Kapag nananatili tayong malapit kay Jesus sa pamamagitan ng panalangin, pagmumuni-muni sa Kanyang Salita, pagsamba, at tapat na pagsunod, binibigyan Niya tayo ng lakas, karunungan, at biyayang kailangan upang mapagtagumpayan ang bawat tukso at manatiling matatag sa pananampalataya.

Kaya't patuloy tayong kumapit kay Jesus sa bawat araw ng ating buhay. Lagi nating hingin ang Kanyang tulong, patnubay, at lakas, sapagkat kasama natin Siya sa bawat espirituwal na pakikipaglaban. Habang nakatuon ang ating mga mata at puso sa Kanya, makalalakad tayo nang may kapayapaan at pagtitiwala, sapagkat ang Kanyang liwanag ay laging magtatagumpay laban sa anumang kadiliman.

Ngayon, pagnilayan nating mabuti: Mayroon ba tayong mga iniingatan sa ating puso o mga bagay na unti-unting naglalayo sa atin kay Jesus? O pinipili ba nating manatiling malapit sa Kanya upang walang anumang tukso o panlilinlang ng kaaway ang makapaghihiwalay sa atin sa Kanyang pag-ibig?

Nawa'y piliin nating isuko sa Panginoon ang bawat bahagi ng ating buhay at hayaan Siyang Siya lamang ang maghari sa ating puso.— Marino J. Dasmarinas

Reflection for June 30 Tuesday of the Thirteenth Week in Ordinary Time: Matthew 8:23-27

Gospel: Matthew 8:23-27

As Jesus got into a boat, his disciples followed him. Suddenly a violent storm came up on the sea, so that the boat was being swamped by waves; but he was asleep. They came and woke him, saying, “Lord, save us! We are perishing!” 

He said to them, “Why are you terrified, O you of little faith?” Then he got up, rebuked the winds and the sea, and there was great calm. The men were amazed and said, “What sort of man is this, whom even the winds and the sea obey?”

+ + + + + + +

Reflection:

Do we always seek the help of Jesus whenever we pass through the storms of our lives?

While they were in the boat with Jesus, the disciples encountered a very powerful storm. The raging winds and crashing waves filled their hearts with fear. Realizing that they could not overcome the storm on their own, they cried out to Jesus, "Lord, save us! We are perishing!" (Matthew 8:25). In their moment of desperation, they turned to the only One who had the power to save them.

How many storms have we faced in our own lives? Perhaps more than we can count. Some storms come in the form of sickness, loss, disappointments, broken relationships, financial struggles, uncertainty, or overwhelming fears. Whatever storms we may encounter, let us always remember that Jesus is with us.

He never abandons His children. He is ever ready to hear our prayers, strengthen our faith, calm our anxious hearts, and safely lead us through every trial we face today and those that may still come tomorrow.

Imagine if Jesus had not been with the disciples on that fateful night. To whom could they have turned for help? No one. Left to themselves, they could all have perished in the violent storm. But Jesus was with them. His presence made all the difference. He rebuked the winds and the sea, and great calm followed.

The same Jesus is with us today. His presence in our lives is our greatest assurance, our deepest peace, and our unfailing hope. No storm is too fierce for His power, and no burden is too heavy for His loving hands. Whenever fear threatens to overwhelm us, we can confidently run to Him, knowing that He is our refuge, our strength, and our ever-present help in times of trouble.

The question is not whether storms will come—they surely will. The real question is: Where will we turn when they do? Will we rely on our own strength, or will we cry out to Jesus with complete faith and trust, believing that He is able to calm every storm and carry us safely through it?

May we never allow fear to drown out our faith. Instead, may every storm become an opportunity to draw closer to Jesus, to trust Him more deeply, and to experience the peace that only He can give.

Whatever storm we may be facing, will we place it completely into the hands of Jesus and trust Him to lead us safely through, or will we continue trying to weather the storm on our own?— Marino J. Dasmarinas

Ang Mabuting Balita at Repleksyon Hunyo 30 Martes ng Ika-13 Linggo sa Karaniwang Panahon: Mateo 8:23-27

Mabuting Balita: Mateo 8:23-27

Noong panahong iyon, sumakay si Jesus sa bangka, kasama ang kanyang mga alagad. Bumugso sa lawa ang isang malakas na unos, at halos matabunan ng mga alon ang bangka. ngunit natutulog noon si Jesus. 

Kaya't nilapitan siya ng mga alagad at ginising. "Panginoon, tulungan ninyo kami!" sabi nila. "Lulubog tayo!" At sinabi niya sa kanila, "Ano't kayo'y natatakot? Napakaliit naman ng pananalig ninyo!" Bumangon siya, sinaway ang hangin at ang dagat, at tumahimik ang mga ito. Namangha silang lahat at ang sabi, "Anong tao ito? Kahit ang hangin at dagat ay tumatalima sa kanya!"

+ + + + + + +  

Repleksyon:

Lagi ba nating hinahanap ang tulong ni Jesus sa tuwing dumaraan tayo sa mga bagyo ng ating buhay?

Habang kasama ni Jesus sa bangka ang Kanyang mga alagad, sinalubong sila ng isang napakalakas na bagyo. Sa tindi ng hangin at hampas ng mga alon, napuno ng takot ang kanilang mga puso. Nang mapagtanto nilang wala silang magagawa sa kanilang sariling lakas, sumigaw sila kay Jesus, "Panginoon, iligtas Mo kami! Mamamatay na kami!" (Mateo 8:25). Sa sandali ng kanilang matinding pangangailangan, lumapit sila sa Nag-iisang may kapangyarihang magligtas sa kanila.

Ilang bagyo na ba ang ating pinagdaanan? Marahil ay hindi na natin mabilang. Ang ilan ay anyo ng karamdaman, kabiguan, pagkawala ng mahal sa buhay, suliraning pinansyal, pagkasira ng relasyon, pangamba sa kinabukasan, o mga problemang tila higit sa ating kakayahan.

Ngunit anuman ang mga bagyong ating kinakaharap ngayon o haharapin pa sa hinaharap, lagi nating alalahanin na kasama natin si Jesus. Hindi Niya tayo kailanman iniiwan. Lagi Siyang handang makinig sa ating mga panalangin, palakasin ang ating pananampalataya, payapain ang ating mga pusong nababalisa, at akayin tayo nang ligtas sa bawat pagsubok.

Isipin natin: paano kaya kung hindi kasama ng mga alagad si Jesus noong gabing iyon? Kanino sila hihingi ng tulong? Wala. Malamang ay nasawi silang lahat sa gitna ng napakalakas na bagyo. Ngunit naroon si Jesus. Dahil sa Kanyang presensya, nagbago ang lahat. Sinaway Niya ang hangin at ang dagat, at nagkaroon ng ganap na katahimikan.

Ganoon din sa ating buhay ngayon. Ang presensya ni Jesus ang ating pinakamalaking katiyakan, pinakamalalim na kapayapaan, at hindi nauubos na pag-asa. Walang bagyong higit na makapangyarihan kaysa sa Kanya, at walang pasaning napakabigat para sa Kanyang mapagmahal na mga kamay.

Sa tuwing tayo ay dinadalaw ng takot at pangamba, maaari tayong lumapit sa Kanya nang may buong pagtitiwala, sapagkat Siya ang ating kanlungan, kalakasan, at laging handang saklolo sa oras ng pangangailangan.

Ang tanong ay hindi kung darating pa ba ang mga bagyo sa ating buhay, sapagkat tiyak na darating ang mga ito. Ang tunay na tanong ay: Kanino tayo lalapit kapag dumating na ang mga ito? Magtitiwala ba tayo sa ating sariling kakayahan, o buong pagpapakumbabang tatawag kay Jesus at mananalig na kaya Niyang patahimikin ang bawat bagyo at ligtas tayong akayin hanggang sa kabilang pampang?

Nawa'y huwag nating hayaang madaig ng takot ang ating pananampalataya. Sa halip, nawa'y maging pagkakataon ang bawat bagyo upang higit tayong mapalapit kay Jesus, higit Siyang mapagtiwalaan, at higit nating maranasan ang kapayapaang Siya lamang ang makapagbibigay.

Sa mga bagyong kinakaharap natin, kanino ba talaga tayo kumakapit? Sa ating sariling lakas at kakayahan, o buong puso ba nating isinusuko ang lahat kay Jesus?— Marino J. Dasmarinas

Reflection for Monday June 29 Solemnity of Saints Peter and Paul, Apostles: Matthew 16:13-19

Gospel: Matthew 16:13-19

When Jesus went into the region of Caesarea Philippi he asked his disciples, “Who do people say that the Son of Man is?” They replied, “Some say John the Baptist, others Elijah, still others Jeremiah or one of the prophets.”

He said to them, “But who do you say that I am?” Simon Peter said in reply, “You are the Christ, the Son of the living God.” Jesus said to him in reply, “Blessed are you, Simon son of Jonah. For flesh and blood has not revealed this to you, but my heavenly Father.

 And so I say to you, you are Peter, and upon this rock I will build my Church, and the gates of the netherworld shall not prevail against it. I will give you the keys to the Kingdom of heaven. Whatever you bind on earth shall be bound in heaven; and whatever you loose on earth shall be loosed in heaven.”

+ + + + +  + +

Reflection:

Do we have a best friend forever (BFF)?

When we become best friends with someone, we build a relationship that is deeper than ordinary friendship. We gladly spend time together, share our joys and struggles, entrust our deepest concerns, and confide the secrets of our hearts. A true best friend is someone we love, trust, and remain close to through every season of life.

In the same way, Saint Peter shared a unique friendship with Jesus. More than any of the other apostles, Peter spent much of his time with the Lord, listening to His words, witnessing His miracles, and learning from His example.

Although Peter denied Jesus three times during His Passion, Jesus did not abandon him. Instead, in His boundless mercy and love, Jesus forgave Peter, restored him, and entrusted to him the care and leadership of His Church. Peter's failure did not have the final word—Jesus' grace did.

The same invitation is extended to us today. Jesus desires more than our admiration; He longs for a close and personal friendship with each one of us. As we grow in our relationship with Him, He strengthens our faith, transforms our hearts, and enables us to receive the gifts He lovingly desires to give us.

If we desire the gift of a deeper faith that can withstand life's trials, let us begin by becoming closer friends with Jesus. Let us spend time reading and reflecting on the Holy Bible each day, faithfully participating in the Holy Mass, speaking with Him in prayer, and living according to His teachings. The more we walk with Jesus, the more we will discover His unfailing love, experience His transforming grace, and grow in unwavering faith.

Today, Jesus lovingly asks each of us, "Will you be My close friend?" Will we make time for Him each day, trust Him with every part of our lives, and follow Him wholeheartedly so that our friendship with Him may grow deeper and bear fruit for His glory?– Marino J. Dasmarinas

Ang Mabuting Balita at Repleksyon Lunes Hunyo 29 Dakilang Kapistahan nina Apostol San Pedro at San Pablo: Mateo 16:13-19

Mabuting Balita: Mateo 16:13-19

Noong panahong iyon, dumating si Jesus sa Cesarea ng Filipos, tinanong niya ang kanyang mga alagad, "Sino raw ang Anak ng Tao, ayon sa mga tao?" At sumagot sila, "Ang sabi po ng ilan ay si Juan Bautista kayo. Sabi naman ng iba, si Elias kayo. At may nagsasabi pang si Jeremias kayo o isa sa mga propeta." "Kayo naman, ano ang sabi ninyo? Sino ako?" tanong niya sa kanila.  

Sumagot si Simon Pedro, "Kayo po ang Cristo, ang Anak ng Diyos na buhay." Sinabi sa kanya ni Jesus, "Mapalad ka, Simon na anak ni Jonas! Sapagkat ang katotohanang ito'y hindi inihayag sa iyo ng ibang tao kundi ng aking Amang nasa langit. 

At sinasabi ko naman sa iyo, ikaw ay Pedro, at sa ibabaw ng batong ito ay itatayo ko ang aking simbahan, at hindi makapananaig sa kanya kahit sa kapangyarihan ng kamatayan.  Ibibigay ko sa iyo ang mga susi ng kaharian ng langit: ang ipagbawal mo sa lupa ay ipagbabawal sa langit, at ang ipahintulot mo sa lupa ay ipahihintulot sa Langit."

+ + + + + + +

Repleksyon:

Mayroon ba tayong isang panghabangbuhay na matalik na kaibigan o BFF (Best Friend Forever)?

Kapag mayroon tayong matalik na kaibigan, higit pa ito sa karaniwang pagkakaibigan. Naglalaan tayo ng mahalagang oras para sa isa't isa, ibinabahagi natin ang ating mga kagalakan at kalungkutan, ipinagkakatiwala ang ating mga suliranin, at maging ang mga lihim na nasa ating puso. Ang isang tunay na matalik na kaibigan ay taong ating minamahal, pinagkakatiwalaan, at nananatiling kasama sa anumang yugto ng ating buhay.

Ganito rin ang naging ugnayan ni San Pedro kay Jesus. Higit sa ibang mga apostol, mas marami siyang panahong nakasama ang Panginoon. Nasaksihan niya ang Kanyang mga himala, nakinig sa Kanyang mga aral, at natuto mula sa Kanyang halimbawa. Totoong tatlong ulit niyang ikinaila si Jesus noong panahon ng Kanyang paghihirap, ngunit hindi siya tinalikuran ng Panginoon.

Sa halip, dahil sa Kanyang walang hanggang awa at pag-ibig, pinatawad siya ni Jesus, ibinalik sa Kanyang piling, at ipinagkatiwala sa kanya ang pangangalaga at pamumuno sa Kanyang Simbahan. Hindi ang pagkukulang ni Pedro ang naging wakas ng kanyang kuwento, kundi ang biyaya at pagmamahal ni Jesus.

Ang paanyayang ito ay para rin sa ating lahat. Hindi lamang nais ni Jesus na kilalanin natin Siya; higit sa lahat, nais Niyang magkaroon tayo ng malalim at personal na pakikipagkaibigan sa Kanya. Habang lalo tayong lumalapit sa Kanya, lalo Niyang pinatitibay ang ating pananampalataya, binabago ang ating puso, at ibinubuhos sa atin ang Kanyang mga biyayang nakalaan para sa mga nagtitiwala sa Kanya.

Kung ninanais nating tumanggap ng mas malalim na pananampalatayang makapagpapatatag sa atin sa gitna ng mga pagsubok sa buhay, magsimula tayong maging mas malapit kay Jesus. Maglaan tayo ng oras araw-araw sa pagbabasa at pagninilay ng Banal na Kasulatan, maging tapat tayo sa pagdalo at pakikibahagi sa Banal na Misa, makipag-usap tayo sa Kanya sa panalangin, at isabuhay natin ang Kanyang mga aral.

Habang mas lumalalim ang ating pakikipagkaibigan kay Jesus, lalo rin nating mararanasan ang Kanyang tapat na pag-ibig, ang Kanyang mapagbabagong biyaya, at ang pananampalatayang nananatiling matatag sa anumang pagsubok.

Sa araw na ito, tila banayad na tinatanong tayo ni Jesus, "Handa ba kayong maging tunay Kong kaibigan?" Maglalaan ba tayo ng panahon para sa Kanya, ipagkakatiwala ang ating buong buhay sa Kanya, at susunod sa Kanyang kalooban upang lalo pang tumibay ang ating pakikipagkaibigan sa Kanya at maging pagpapala sa iba?– Marino J. Dasmarinas

Reflection for June 28 Thirteenth Sunday in Ordinary Time: Matthew 10:37-42

Gospel: Matthew 10:37-42

Jesus said to his apostles: "Whoever loves father or mother more than me is not worthy of me, and whoever loves son or daughter more than me is not worthy of me; and whoever does not take up his cross and follow after me is not worthy of me. Whoever finds his life will lose it, and whoever loses his life for my sake will find it. 

"Whoever receives you receives me, and whoever receives me receives the one who sent me. Whoever receives a prophet because he is a prophet will receive a prophet's reward, and whoever receives a righteous man because he is a righteous man will receive a righteous man's reward. 

And whoever gives only a cup of cold water to one of these little ones to drink because the little one is a disciple—amen, I say to you, he will surely not lose his reward."

+ + + + + + +

Reflection:

A poor boy would often pass by a store in his neighborhood to ask for food that he could bring home to his sick father. Day after day, he came with hope in his heart because he knew that the store owner was kindhearted and compassionate.

After a few days, the store owner began to wonder why the boy was no longer coming by. He asked around the neighborhood and learned that the boy's family had moved to the city to live with a relative.

Twenty years later, the store owner had grown old and sick. He had already closed his store because there was no one left to manage it. One day, a wealthy young man came looking for him. When the young man was finally brought to the former store owner, he introduced himself as the boy who used to ask for food for his sick father.

The old man's eyes lit up with joy and surprise. He asked, “Why are you here?”

The young man replied, “I am here to repay your kindness.”

True to his word, he brought the old man to the hospital and paid all of his medical expenses. After the old man recovered, the young man invited him to live with him permanently. The kindness that had once been given and without expectation had come back as a blessing many years later.

In the Gospel for this Sunday, Jesus speaks about those who show kindness to His followers. He teaches us that whatever good we do for others because of our love for Him will never go unnoticed in the eyes of God. The Lord sees every act of generosity, every sacrifice, every helping hand, and every expression of compassion. Even when others forget, God remembers.

Yet Jesus does not call us to be kind only to those who follow Him. He invites us to open our hearts to everyone in need—the poor, the hungry, the lonely, the forgotten, and even those who may never be able to repay us. He calls us to be His hands, His feet, and His heart in a world that desperately needs His love.

As followers of Christ, we do not do good because we expect something in return. We do not serve because we hope for recognition or reward. Rather, we do good because our hearts have been touched by the love of Jesus. When we truly experience His goodness and mercy, we cannot help but share that same goodness and mercy with others.

Every day, God places people in our path who need encouragement, compassion, understanding, or practical help. Sometimes they are strangers; sometimes they are members of our own family. The question is not whether opportunities to do good exist. The question is whether we are willing to respond when God calls us to love.

Today, let us ask the Lord for hearts that are generous, compassionate, and ready to serve. Let us become instruments of His love wherever He sends us, trusting that no act of kindness done for His sake is ever wasted.

As we reflect on God's countless blessings in our lives, are we allowing His love to flow through us to those in need, or are we keeping His gifts to ourselves?– Marino J. Dasmarinas 

Ang Mabuting Balita at Repleksyon Hunyo 28 Ika-13 Linggo sa Karaniwang Panahon: Mateo 10:37-42

Mabuting Balita: Mateo 10:37-42

Noong panahong iyon sinabi ni Jesus sa kanyang mga apostol: "Ang umiibig sa ama o sa ina nang higit sa akin ay hindi karapat-dapat sa akin. At ang umiibig sa anak na lalaki o babae nang higit sa akin ay hindi karapat-dapat sa akin. 

Ang hindi nagpapasan ng kanyang krus at sumusunod sa akin ay hindi karapat-dapat sa akin. Ang nag-iingat ng kanyang buhay ay siyang mawawalan nito, at ang nawawalan ng kanyang buhay dahil sa akin ay magkakamit nito."

"Ang tumatanggap sa inyo ay tumatanggap sa akin. Ang tumatanggap sa isang propeta dahil sa siya'y propeta ay tatanggap ng gantimpala ukol sa propeta. At ang tumatanggap sa isang taong matuwid dahil sa siya'y matuwid ay tatanggap ng gantimpalang nauukol sa taong matuwid.

At sinumang magbigay ng isang basong tubig na malamig sa isang maliit na ito dahil sa ito'y alagad ko -- tinitiyak ko sa inyong tatanggap siya ng gantimpala."

+ + + + + + +  

Repleksyon:

May isang kuwento tungkol sa isang mahirap na batang lalaki na madalas dumaan sa isang tindahan sa kanilang lugar upang humingi ng pagkain na maiuuwi niya para sa kanyang amang may sakit. Araw-araw niya itong ginagawa dahil alam niyang mabait at mahabagin ang may-ari ng tindahan.

Pagkaraan ng ilang araw, napansin ng may-ari ng tindahan na hindi na dumaraan ang bata. Nagtanong siya sa mga kapitbahay at nalaman niyang lumipat na pala ang pamilya nito sa lungsod upang manirahan sa isang kamag-anak.

Makalipas ang dalawampung taon, matanda at may sakit na rin ang may-ari ng tindahan. Isinara na niya ang kanyang negosyo dahil wala nang mag-aasikaso nito. Isang araw, isang mayamang binata ang naghahanap sa kanya. Nang magkita sila, ipinakilala ng binata ang kanyang sarili bilang ang batang dating humihingi ng pagkain para sa kanyang amang may sakit.

Nagliwanag ang mga mata ng matandang lalaki sa tuwa at pagtataka. Tinanong niya, “Bakit ka narito?”

Sumagot ang binata, “Narito po ako upang suklian ang inyong kabutihan.”

Kaya, Dinala niya ang matanda sa ospital para ipagamot at siya ang nagbayad ng lahat ng gastusin nito. Nang siya ay gumaling at makalabas ng ospital, inanyayahan niya ang matanda na manirahan na sa kanyang tahanan habang buhay.

Ang kabutihang minsang ipinakita ng lalaki nang walang hinihintay na kapalit ay bumalik sa kanya bilang isang napakalaking pagpapala pagkalipas ng maraming taon.

Sa Ebanghelyo ngayong Linggo, ipinapaalala sa atin ni Jesus na ang bawat kabutihang ginagawa natin para sa iba dahil sa ating pagmamahal sa Kanya ay hindi kailanman nalilimutan ng Diyos. Nakikita Niya ang bawat pagtulong, bawat sakripisyo, bawat pagdamay, at bawat gawa ng pagmamahal. Maaaring hindi ito mapansin ng tao, ngunit hindi ito kailanman nakaliligtas sa mapagmahal na paningin ng Panginoon.

Gayunman, hindi tayo tinatawagan ni Jesus na gumawa lamang ng mabuti sa mga sumusunod sa Kanya. Inaanyayahan Niya tayong buksan ang ating mga puso sa lahat ng nangangailangan—sa mahihirap, sa nagugutom, sa nalulungkot, sa mga nakalilimutan, at maging sa mga taong walang kakayahang suklian ang ating kabutihan. Tayo ay tinatawag na maging mga instrumento ng Kanyang pagmamahal, habag, at awa sa mundong uhaw sa pag-ibig ng Diyos.

Bilang mga tagasunod ni Hesus, hindi tayo gumagawa ng mabuti upang makatanggap ng gantimpala o pagkilala. Hindi tayo naglilingkod upang may maibalik sa atin balang araw. Gumagawa tayo ng mabuti sapagkat mahal tayo ng Diyos. At kapag tunay nating naranasan ang Kanyang kabutihan at awa, kusang umaapaw ang ating puso upang ibahagi rin ito sa iba.

Sa bawat araw, may mga taong inilalagay ang Diyos sa ating landas na nangangailangan ng ating pag-unawa, pagdamay, panalangin, o tulong. Minsan sila ay mga estranghero, ngunit kadalasan sila ay mga taong malapit sa atin. Ang tanong ay hindi kung may pagkakataon tayong gumawa ng mabuti. Ang tunay na tanong ay kung handa ba tayong tumugon kapag tinatawag tayo ng Diyos upang magmahal, magpatawad at maglingkod.

Kaya naman, hilingin natin sa Panginoon ang pusong mapagbigay, mahabagin, at laging handang tumulong. Nawa'y maging daluyan tayo ng Kanyang pagmamahal na may pagtitiwalang walang kabutihang ginagawa para sa Kanya ang nasasayang.

Habang ating binibilang ang napakaraming biyayang tinatanggap natin mula sa Diyos araw-araw, hinahayaan ba nating dumaloy ang Kanyang pagmamahal sa pamamagitan natin patungo sa mga nangangailangan? —Marino J. Dasmarinas

Reflection for June 27 Saturday of the Twelfth Week in Ordinary Time: Matthew 8:5-17

Gospel: Matthew 8:5-17

When Jesus entered Capernaum, a centurion approached him and appealed to him, saying, “Lord, my servant is lying at home paralyzed, suffering dreadfully.” He said to him, “I will come and cure him.” The centurion said in reply, “Lord, I am not worthy to have you enter under my roof; only say the word and my servant will be healed. 

For I too am a man subject to authority, with soldiers subject to me. And I say to one, ‘Go,’ and he goes; and to another, ‘Come here,’ and he comes; and to my slave, ‘Do this,’ and he does it.” When Jesus heard this, he was amazed and said to those following him, “Amen, I say to you, in no one in Israel have I found such faith. 

I say to you, many will come from the east and the west, and will recline with Abraham, Isaac, and Jacob at the banquet in the Kingdom of heaven, but the children of the Kingdom will be driven out into the outer darkness, where there will be wailing and grinding of teeth.” And Jesus said to the centurion, “You may go; as you have believed, let it be done for you.” 

And at that very hour his servant was healed. Jesus entered the house of Peter, and saw his mother-in-law lying in bed with a fever. He touched her hand, the fever left her, and she rose and waited on him. 

When it was evening, they brought him many who were possessed by demons, and he drove out the spirits by a word and cured all the sick, to fulfill what had been said by Isaiah the prophet: 

He took away our infirmities and bore our diseases.

+ + + +  + +

Reflection:

What does the Roman centurion have that we oftentimes do not?

He has profound faith and genuine humility. The Roman centurion is a living example of unwavering faith. He believed with all his heart that Jesus had the power and authority to grant his request. Without hesitation or doubt, he trusted completely in the Lord's word. Because of his deep faith, Jesus healed his servant.

The centurion also demonstrated remarkable humility. Although he was a ranking officer with authority over many soldiers, he did not rely on his position, influence, or power. Instead, he personally came before Jesus and earnestly pleaded for his servant's healing.

He could have sent an emissary to speak on his behalf, but he chose to humble himself before the Lord. His greatness was found not in his rank but in his willingness to bow before the One who is truly great.

Perhaps this is what we, too, often lack. There are times when our faith wavers, and we allow fear, doubt, or discouragement to overshadow our trust in God. There are also moments when pride keeps us from surrendering completely to the Lord. Yet the Roman centurion reminds us that God's grace is received by hearts that trust Him completely and humbly submit to His will.

When we come before Jesus with unwavering faith and sincere humility, we open our hearts to His transforming power. He hears our prayers, knows our deepest needs, and, in His perfect wisdom and love, answers them according to His holy will and for our greatest good. Our responsibility is not to dictate God's answers but to trust His heart, His timing, and His unfailing love.

Today, may we ask the Lord to strengthen our faith and deepen our humility. May we learn to rely less on ourselves and more on His limitless power and mercy. As we entrust every burden, every hope, and every prayer to Him, may we discover the peace that comes from knowing that our lives are safely held in His loving hands.

Will we, like the Roman centurion, choose to humble ourselves before Jesus and trust Him completely, believing that His will is always greater than our own?–Marino J. Dasmarinas

Ang Mabuting Balita at Repleksyon Hunyo 27 Sabado ng Ika-12 Linggo sa Karaniwang Panahon: Mateo 8:5-17

Mabuting Balita: Mateo 8:5-17

Noong panahong iyon, pagpasok ni Hesus sa Capernaum, lumapit ang isang kapitang Romano at nakiusap sa kanya: “Ginoo, ang alipin ko po’y naparalisis. Siya’y nararatay sa amin at lubhang nahihirapan.” “Paroroon ako at pagagalingin siya,” sabi ni Hesus. Ngunit sumagot sa kanya ang kapitan, “Ginoo, hindi po ako karapat-dapat na puntahan pa ninyo sa aking bahay. Sabihin po lamang ninyo at gagaling na ang aking alipin.  

Ako’y nasa ilalim ng mga nakatataas na pinuno, at ako man ay may nasasakupang mga kawal. Kung sabihin ko sa isa, ‘Humayo ka!’ siya’y humahayo; at sa iba, ‘Halika!’ siya’y lumalapit; at sa aking alipin, ‘Gawin mo ito!’ at ginagawa niya.” Namangha si Hesus nang marinig ito, at sinabi niya sa mga taong sumusunod sa kanya, “Sinasabi ko sa inyo, na hindi ako nakatagpo kahit sa Israel ng ganito kalaking pananalig. 

Tandaan ninyo: marami ang darating buhat sa silangan at kanluran at dudulog sa hapag na kasalo nina Abraham, Isaac at Jacob sa kaharian ng langit. Ngunit marami sa lipi ng Israel ang itatapon sa kadiliman sa labas; doo’y mananangis sila at magngangalit ang kanilang ngipin.” At sinabi ni Hesus sa kapitan, “Umuwi na kayo; mangyayari ang hinihiling ninyo ayon sa inyong pananalig.” Noon di’y gumaling ang alipin ng kapitan. 

Pumunta si Hesus sa bahay ni Pedro at doo’y nakita niya ang biyenan nito, nakahiga at inaapoy ng lagnat. Hinawakan ni Hesus ang kamay ng babae at nawala ang lagnat nito. Pagkatapos, bumangon ito at naglingkod sa kanya. Nang gabing iyon, dinala kay Hesus ang maraming inaalihan ng mga demonyo. 

Sa isang salita lamang ay pinalayas niya ang masasamang espiritu, at pinagaling ang lahat ng may karamdaman. Ginawa niya ito upang matupad ang sinabi ni Propeta Isaias, “Kinuha niya ang ating mga kahinaan at binata ang ating mga karamdaman.”

+ + + + + + +

Repleksyon:

Ano ang taglay ng Romanong senturyon na kadalasan ay wala sa atin?

Taglay niya ang malalim na pananampalataya at tunay na pagpapakumbaba. Ang Romanong senturyon ay isang buhay na larawan ng matatag na pananampalataya. Buong puso siyang naniwala na kayang tugunin ni Jesus ang kanyang kahilingan. Wala siyang alinlangan sa kapangyarihan at awtoridad ng Panginoon. Dahil sa kanyang matibay na pananampalataya, pinagaling ni Jesus ang kanyang alipin.

Hindi lamang pananampalataya ang ipinakita ng senturyon kundi maging ang kanyang kahanga-hangang pagpapakumbaba. Bagama't isa siyang mataas na opisyal na may kapangyarihan sa maraming kawal, hindi siya umasa sa kanyang katungkulan, impluwensya, o awtoridad. Sa halip, siya mismo ang lumapit kay Jesus at buong kababaang-loob na nakiusap para sa kagalingan ng kanyang alipin.

Maaari sana siyang magpadala ng isang kinatawan upang makiusap para sa kanya, ngunit pinili niyang personal na lumapit sa Panginoon. Ang kanyang tunay na kadakilaan ay hindi nasusukat sa kanyang ranggo kundi sa kanyang kababaang-loob na yumuko sa harapan ng tunay na Dakila.

Marahil ito rin ang madalas na kulang sa atin. May mga pagkakataong nanghihina ang ating pananampalataya dahil hinahayaan nating manaig ang takot, pag-aalinlangan, at mga alalahanin kaysa ang ating pagtitiwala sa Diyos.

May mga sandali rin na ang ating pagmamataas ang humahadlang upang lubusan nating maisuko ang ating mga sarili sa Kanya. Ngunit itinuturo sa atin ng Romanong senturyon na ang biyaya ng Diyos ay malayang ipinagkakaloob sa mga pusong lubos na nagtitiwala at mapagpakumbabang sumusunod sa Kanyang banal na kalooban.

Kapag tayo ay lumalapit kay Jesus nang may matatag na pananampalataya at taos-pusong pagpapakumbaba, binubuksan natin ang ating mga puso sa Kanyang kapangyarihang nagbabago ng buhay.

Naririnig Niya ang ating mga panalangin, batid Niya ang ating pinakamalalim na pangangailangan, at sa Kanyang ganap na karunungan at pag-ibig ay ipinagkakaloob Niya ang pinakamabuti para sa atin ayon sa Kanyang banal na kalooban. Ang ating tungkulin ay hindi ang idikta sa Diyos ang ating nais, kundi ang buong pagtitiwalang tanggapin ang Kanyang kalooban, panahon, at walang hanggang pag-ibig.

Ngayong araw, hilingin nating palalimin pa ng Panginoon ang ating pananampalataya at hubugin ang ating pagpapakumbaba. Nawa'y matuto tayong umasa hindi sa ating sariling kakayahan kundi sa Kanyang walang hanggang kapangyarihan at awa.

Habang buong puso nating ipinagkakatiwala sa Kanya ang ating mga pasanin, mga pangarap, at mga panalangin, matagpuan nawa natin ang kapayapaang nagmumula sa katiyakang tayo ay ligtas na nasa Kanyang mapagmahal na mga kamay.

Tulad ba ng Romanong senturyon, handa ba tayong isantabi ang ating pagmamataas, lumapit kay Jesus nang may buong pagpapakumbaba at matatag na pananampalataya, at magtiwalang ang Kanyang kalooban ang siyang tunay na pinakamabuti para sa ating buhay?– Marino J. Dasmarinas