Reflection for March 6 Friday of the Second Week of Lent: Matthew 21:33-43, 45-46

Gospel: Matthew 21:33-43, 45-46 

Jesus said to the chief priests and the elders of the people: “Hear another parable. There was a landowner who planted a vineyard, put a hedge around it, dug a wine press in it, and built a tower. Then he leased it to tenants and went on a journey. When vintage time drew near, he sent his servants to the tenants to obtain his produce. But the tenants seized the servants and one they beat, another they killed, and a third they stoned. 

Again he sent other servants, more numerous than the first ones, but they treated them in the same way. Finally, he sent his son to them, thinking, ‘They will respect my son.’ But when the tenants saw the son, they said to one another, ‘This is the heir. Come, let us kill him and acquire his inheritance.’ They seized him, threw him out of the vineyard, and killed him. 

What will the owner of the vineyard do to those tenants when he comes?” They answered him, “He will put those wretched men to a wretched death and lease his vineyard to other tenants who will give him the produce at the proper times.” Jesus said to them, “Did you never read in the Scriptures: The stone that the builders rejected has become the cornerstone; by the Lord has this been done, and it is wonderful in our eyes? 

Therefore, I say to you, the Kingdom of God will be taken away from you and given to a people that will produce its fruit.” When the chief priests and the Pharisees heard his parables, they knew that he was speaking about them. And although they were attempting to arrest him, they feared the crowds, for they regarded him as a prophet.

+ + + + +  + +

Reflection:

One of the most precious gifts that God has given us is our Catholic faith. Jesus entrusted this beautiful gift to us through our baptism. But does this gift of faith end on the day we were baptized? Certainly not. Our baptism is only the beginning of a lifelong journey of faith. Jesus calls us not only to receive this gift but also to live it and share it with others.

In our Gospel this Friday, we read about a landowner who leased his vineyard to some tenants. When the time came for the harvest, the landowner asked for his share of the produce. However, the tenants refused to give him what was due. They were ruled by greed and chose to keep the fruits of the vineyard for themselves.

In many ways, this Gospel invites us to reflect on our own lives. The gift of faith that Jesus has given us is like that vineyard entrusted to the tenants. It is a precious gift placed in our care, not to be kept only for ourselves but to bear fruit and to be shared with others. Jesus lovingly expects that the faith we have received will grow in our hearts and overflow into the lives of the people around us.

Let us therefore not be content with the status quo or remain passive in our faith. Faith is alive when it is lived and shared. When we move beyond comfort and begin to witness to our faith, even in simple ways, we allow the fruits of the vineyard to be seen.

Perhaps we can begin within our own families. Why don’t we invite our loved ones to attend Holy Mass with us? Why don’t we set aside a regular moment for family reflection on the words of Jesus in the Bible? Or maybe we can gather together to pray the Holy Rosary, allowing the Blessed Mother to guide our families closer to her Son and strengthen the unity of our home.

The gift of faith that we received through the Sacrament of Baptism is a treasure placed in our hands. It is a light meant to shine and a blessing meant to be shared.

Let us ask ourselves honestly before the Lord: What have we done so far with this gift of faith that Jesus entrusted to us? Have we allowed it to bear fruit in the lives of others, or have we quietly kept it only for ourselves?-Marino J. Dasmarinas

Ang Mabuting Balita at Repleksyon Marso 6 Biyernes sa Ikalawang Linggo ng Kuwaresma: Mateo 21:33-43, 45-46

Mabuting Balita: Mateo 21:33-43, 45-46

Noong panahong iyon, sinabi ni Hesus sa mga punong saserdote at matatanda ng bayan: "Pakinggan ninyo ang isa pang talinghaga. May isang taong nagtanim ng ubas sa kanyang bukid, at ito'y binakuran niya. Gumawa siya roon ng pisaan ng ubas, at nagtayo ng isang mataas na bantayan. 

Pagkatapos, kanyang iniwan sa mga kasama ang ubasan, at siya'y nagtungo sa ibang lupain. Nang dumating ang panahon ng pitasan, pinapunta ng may-ari ng ubasan ang kanyang mga alipin upang kunin sa mga kasama ang kanyang kaparte. Ngunit sinunggaban ng mga kasama ang mga alipin; binugbog nila ang isa, pinatay ang ikalawa, at binato naman ang ikatlo. 

Pinapunta ng may-ari ang mas maraming alipin, ngunit gayon din ang ginawa ng mga kasama sa mga ito. Sa kahuli-huliha'y pinapunta niya ang kanyang anak na lalaki. 'Igagalang nila ang aking anak,' wika niya sa sarili. Ngunit ng makita ng mga kasama ang anak, sila'y nag-usap-usap: 'Ito ang tagapagmana. Halikayo! Patayin natin ng mapasaatin ang kanyang mamanahin.' Kaya't siya'y sinunggaban nila, inilabas sa ubasan at pinatay. 

"Pagbalik ng may-ari ng ubasan, ano kaya ang gagawin niya sa mga kasamang iyon?" sumagot sila, "Lilipulin niya ang mga buhong na iyon, at paaalagaan ang ubasan sa ibang kasama na magbibigay sa kanya ng kaparte sa panahon ng pamimitas." Tinanong sila ni Jesus, "Hindi pa ba ninyo nababasa ang talatang ito sa Kasulatan? 

'Ang batong itinakwil ng mga tagapagtayo ng bahay ang siyang naging batong panulukan. Ginawa ito ng Panginoon, at ito'y kahanga-hanga!' Kaya nga sinasabi ko sa inyo: hindi na kayo ang paghaharian ng Diyos kundi ang bansang maglilingkod sa kanya ng tapat.

Narinig ng mga punong saserdote at ng mga Pariseo ang mga talinghaga ni Jesus, at naunawaan nilang sila ang pinatatamaan niya. Darakpin sana nila siya, ngunit natakot sila sa mga tao, sapagkat kinikilala ng mga ito na propeta si Jesus.

+ + + + + + +  

Repleksyon:

Isa sa mga pinakamahalagang kaloob ng Diyos sa atin ay ang ating pananampalatayang Katoliko. Ipinagkaloob ito sa atin ni Hesus sa pamamagitan ng ating binyag. Ngunit nagtatapos ba ang kaloob na ito sa araw ng ating pagbibinyag?

Hindi. Sa katunayan, ang binyag ang simula ng ating paglalakbay sa pananampalataya. Tayo ay tinatawag ni Hesus hindi lamang upang tanggapin ang kaloob na ito kundi upang isabuhay at ibahagi rin ito sa iba.

Sa ating Mabuting Balita ngayong Biyernes, mababasa natin ang tungkol sa isang may-ari ng ubasan na ipinaupahan ang kanyang ubasan sa ilang magsasaka. Nang dumating ang panahon ng anihan, hiningi ng may-ari ang kanyang bahagi sa bunga ng ubasan. Ngunit tumanggi ang mga magsasaka na ibigay ang nararapat sa kanya. Dahil sa kasakiman, pinili nilang angkinin para sa kanilang sarili ang mga bunga ng ubasan.

Sa maraming paraan, inaanyayahan tayo ng Mabuting Balita ito na pagnilayan ang ating sariling buhay. Ang pananampalatayang ipinagkaloob sa atin ni Hesus ay tulad ng ubasan na ipinagkatiwala sa mga magsasaka. Ito ay isang mahalagang kaloob na inilagay sa ating pangangalaga—hindi upang sarilinin lamang kundi upang magbunga at maibahagi sa iba.

Gusto ni Hesus na ang pananampalatayang ating tinanggap ay mamunga sa ating buhay at makita rin sa ating mga gawa. Kaya’t huwag sana tayong makontento sa pananatili lamang sa nakasanayan o sa kawalan ng pagkilos. Ang pananampalataya ay tunay na nabubuhay kapag ito ay ating isinasabuhay at ibinabahagi.

Maari nating simulan ito sa loob ng ating sariling pamilya. Bakit hindi natin anyayahan ang ating mga mahal sa buhay na magsimba kasama natin sa Banal na Misa? Bakit hindi tayo maglaan ng panahon upang sama-samang magnilay sa mga salita ni Hesus sa Bibliya? O kaya naman ay magtipon tayo bilang pamilya upang manalangin ng Santo Rosaryo, upang lalo pang tumibay ang ating pagkakaisa at mailapit tayo sa Panginoon sa pamamagitan ng ating Mahal na Ina.

Ang pananampalatayang ating tinanggap sa Sakramento ng Binyag ay isang napakahalagang kayamanan na ipinagkatiwala sa atin. Ito ay liwanag na dapat magningning at biyayang dapat ibahagi.

Sa ating pagninilay, tanungin natin ang ating mga sarili sa harap ng Panginoon: Ano na ba ang nagawa natin sa kaloob na pananampalatayang ipinagkatiwala sa atin ni Hesus? Naibahagi na ba natin ito sa iba upang mamunga sa kanilang buhay, o nanatili lamang ba itong nakatago sa ating mga puso?-Marino J. Dasmarinas

Reflection for March 5 Thursday of the Second in Week in Lent: Luke 16:19-31

Gospel: Luke 16:19-31

Jesus said to the Pharisees: “There was a rich man who dressed in purple garments and fine linen and dined sumptuously each day. And lying at his door was a poor man named Lazarus, covered with sores, who would gladly have eaten his fill of the scraps that fell from the rich man’s table. Dogs even used to come and lick his sores. 

When the poor man died, he was carried away by angels to the bosom of Abraham. The rich man also died and was buried, and from the netherworld, where he was in torment, he raised his eyes and saw Abraham far off and Lazarus at his side. And he cried out, ‘Father Abraham, have pity on me. Send Lazarus to dip the tip of his finger in water and cool my tongue, for I am suffering torment in these flames.’  

Abraham replied, ‘My child, remember that you received what was good during your lifetime while Lazarus likewise received what was bad; but now he is comforted here, whereas you are tormented. Moreover, between us and you a great chasm is established to prevent anyone from crossing who might wish to go from our side to yours or from your side to ours. He said, ‘Then I beg you, father, send him to my father’s house for I have five brothers, so that he may warn them lest they too come to this place of torment.  

But Abraham replied, ‘They have Moses and the prophets. Let them listen to them. He said, ‘Oh no, father Abraham but if someone from the dead goes to them, they will repent. Then Abraham said ‘If they will not listen to Moses and the prophets, neither will they be persuaded if someone should rise from the dead.

+ + + + + + +

Reflection:

A dying rich woman once had a dream. In her dream, Jesus gently asked her, “Do you want to be in heaven with Me when your earthly life ends?”

With longing in her heart, she answered, “Yes, my Lord, I desire to be with You.”

Then Jesus asked her again, “Are you willing to give your treasures to the poor?”

Without hesitation, she replied, “Yes, my Lord, I will give all that I have to the poor.”

When she awoke, she did not ignore what she had heard. She allowed the dream to move her heart. She gave away her treasures and shared her blessings with those in need. A few days later, she passed from this life—and indeed, her soul was welcomed by the Lord into eternal joy.

Do the poor have a purpose in our lives? Yes, they do. They are not accidents in our path. They are not interruptions to our comfort. They are sacred encounters placed before us. The poor close the gap between us and God. They draw us nearer to His compassionate heart, for they are deeply loved by Him.

In the Gospel, we meet the nameless rich man and the poor man Lazarus (Luke 16:19–31). The rich man saw Lazarus every day, yet he failed to truly see him. His eyes were open, but his heart was closed. He viewed Lazarus as a nuisance rather than a blessing, as a burden rather than an opportunity for grace.

What if he had recognized that behind his gate stood God in disguise? What if he had understood that each knock was not meant to disturb him, but to save him? Perhaps he would have opened not only his door but also his heart.

Every day, we encounter those who are materially and spiritually poor. They may be hungry for food, hungry for love, hungry for attention, hungry for hope. Sometimes they are strangers on the street. Sometimes they are people within our own homes.

The question is not whether God speaks to us. The question is whether we are listening. The question is not whether God stands at our door. The question is whether we are willing to open it.

When we face the poor, we face Christ Himself. When we ignore them, we risk turning away from Him.

As we reflect on this truth, let us examine our hearts. Are we seeing the poor as burdens—or as bridges that lead us closer to God?

If Christ were standing at our gate today in the disguise of someone in need, would we recognize Him… and would we open our door?—Marino J. Dasmarinas

Ang Mabuting Balita at Repleksyon Marso 5 Huwebes sa Ikalawang Linggo ng Kuwaresma: Lucas 16:19-31

Mabuting Balita: Lucas 16:19-31

Noong panahong iyon, sinabi ni Jesus sa mga Pariseo: "May isang mayamang nagdaramit ng mamahalin at saganang-sagana sa pagkain araw-araw. At may isa namang pulubing nagngangalang Lazaro, tadtad ng sugat, na nakalupasay sa may pintuan ng mayaman upang mamulot kahit mumong nahuhulog mula sa hapag ng mayaman. At doo'y nilalapitan siya ng aso at dinidilaan ang kanyang mga sugat. 

Namatay ang pulubi, at dinala ng mga anghel sa piling ni Abraham. Namatay rin ang mayaman, at inilibing. Sa gitna ng kanyang pagdurusa sa Hades, tumingala ang mayaman at kanyang natanaw sa malayo si Abraham, kapiling si Lazaro. At sumigaw siya: 'Amang Abraham, mahabag po kayo sa akin. Utusan ninyo si Lazaro na isawsaw sa tubig ang dulo ng kanyang daliri at palamigin ang aking dila, sapagkat naghihirap ako sa apoy na ito.' 

Ngunit sinabi sa kanya ni Abraham, 'Anak, alalahanin mong nagpasasa ka sa buhay sa ibabaw ng lupa, at si Lazaro'y nagtiis ng kahirapan. Ngunit ngayo'y inaaliw siya rito, samantalang ikaw'y nama'y nagdurusa. Higit sa lahat, inilagay sa pagitan natin ang isang malaking bangin upang ang mga narini ay hindi makapariyan at ang mga nariyan ay hindi makaparini.' 

At sinabi ng mayaman, 'Kung gayon po, Amang Abraham, ipinamamanhik ko sa inyong papuntahin si Lazaro sa bahay ng aking ama, sapagkat ako'y may limang kapatid na lalaki. Paparoonin nga ninyo siya upang balaan sila at nang hindi sila humantong sa dakong ito ng pagdurusa.' 

Ngunit sinabi sa kanya ni Abraham, 'Nasa kanila ang mga sinulat ni Moises at ng mga propeta; pakinggan nila ang mga iyon.' 'Hindi po sapat ang mga iyon,' tugon niya, 'Ngunit kung pumunta sa kanila ang isang patay na muling nabuhay, tatalikdan nila ang kanilang mga kasalanan.' Sinabi sa kanya ni Abraham, 'Kung ayaw nilang pakinggan ang mga sinulat ni Moises at ng mga propeta, hindi rin nila paniniwalaan ang isang patay na muling nabuhay.'"

+ + + + + + +

Repleksyon:

May isang mayamang babae na malapit nang bawian ng buhay na nanaginip. Sa kanyang panaginip, marahang tinanong siya ni Jesus, “Nais mo bang makapiling Ako sa langit kapag natapos ang iyong buhay sa lupa?”

Buong pananabik siyang sumagot, “Opo, Panginoon, nais kong makapiling Ka.”

Muling nagtanong si Jesus, “Handa ka bang ibigay ang iyong mga kayamanan sa mga dukha?”

Agad siyang tumugon, “Opo, Panginoon, ibibigay ko ang lahat ng mayroon ako sa mga dukha.”

Pagkagising niya, hindi niya binalewala ang panaginip. Hinayaan niyang kumilos ang kanyang puso. Ibinahagi niya ang kanyang mga kayamanan sa mga nangangailangan. Makalipas ang ilang araw, siya ay pumanaw—at tunay nga, ang kanyang kaluluwa ay sinalubong ng Panginoon sa walang hanggang kagalakan.

May layunin ba ang mga dukha sa ating buhay? Oo, mayroon. Hindi sila aksidente sa ating landas. Hindi sila sagabal sa ating kaginhawahan. Sila ay inilalagay ng Diyos sa ating harapan. Ang mga dukha ang naglalapit sa atin sa puso ng Diyos, sapagkat sila ay Kanyang minamahal nang lubos.

Sa Mabuting Balita, makikita natin ang kuwento ng mayamang lalaki at ng pulubing si Lazaro (Lucas 16:19–31). Araw-araw nakikita ng mayaman si Lazaro, ngunit hindi niya ito tunay na nakita. Bukas ang kanyang mga mata, ngunit sarado ang kanyang puso. Itinuring niya si Lazaro na pabigat at istorbo, sa halip na isang biyaya at pagkakataon upang mahalin ang Diyos.

Paano kaya kung napagtanto ng mayaman na sa likod ng kanyang tarangkahan ay naroon ang Diyos na nagkukubli sa katauhan ni Lazaro? Paano kung naunawaan niya na ang bawat katok ay hindi upang siya’y gambalain, kundi upang siya’y pagpalain at iligtas? Marahil binuksan niya hindi lamang ang kanyang pintuan kundi pati ang kanyang puso.

Araw-araw, nakakatagpo tayo ng mga kapatid nating dukha—sa materyal man o sa espiritu. May mga gutom sa pagkain, gutom sa pag-aaruga, gutom sa pag-asa, at gutom sa pag-ibig. Minsan sila ay mga taong nasa lansangan. Minsan sila ay nasa loob mismo ng ating tahanan.

Sa tuwing hinaharap natin ang dukha, si Kristo ang ating hinaharap. Sa tuwing binabalewala natin sila, si Kristo rin ang ating tinatalikuran.

Ngayon, bilang isang pamayanan ng pananampalataya, suriin natin ang ating mga puso. Nakikita ba natin ang mga dukha bilang pasanin—o bilang tulay na maglalapit sa atin sa Diyos?

Kung si Kristo ay kumakatok ngayon sa ating pintuan sa anyo ng isang nangangailangan, makikilala ba natin Siya… at bubuksan ba natin ang ating puso para sa Kanya? —Marino J. Dasmarinas 

Reflection for March 4 Wednesday of the second Week of Lent: Matthew 20:17-28

Gospel: Matthew 20:17-28

As Jesus was going up to Jerusalem, he took the Twelve disciples aside by themselves, and said to them on the way, “Behold, we are going up to Jerusalem, and the Son of Man will be handed over to the chief priests and the scribes, and they will condemn him to death, and hand him over to the Gentiles to be mocked and scourged and crucified, and he will be raised on the third day.”  

Then the mother of the sons of Zebedee approached Jesus with her sons and did him homage, wishing to ask him for something. He said to her, “What do you wish?” She answered him, “Command that these two sons of mine sit, one at your right and the other at your left, in your kingdom.” Jesus said in reply, “You do not know what you are asking. Can you drink the chalice that I am going to drink?”  

They said to him, “We can.” He replied, “My chalice you will indeed drink, but to sit at my right and at my left, this is not mine to give but is for those for whom it has been prepared by my Father.” When the ten heard this, they became indignant at the two brothers. But Jesus summoned them and said, “You know that the rulers of the Gentiles lord it over them, and the great ones make their authority over them felt.  

But it shall not be so among you. Rather, whoever wishes to be great among you shall be your servant; whoever wishes to be first among you shall be your slave. Just so, the Son of Man did not come to be served but to serve and to give his life as a ransom for many.”

+ + + + + + +

Reflection:

What makes us worthy in the eyes of Jesus?

Surely it is not our titles, positions, achievements, or any worldly recognition. These may matter in the eyes of the world, but before the Lord, they carry no weight unless they are offered with humble hearts. What makes us worthy in His eyes is our willingness to serve quietly, faithfully, and lovingly—without expecting applause, praise, or reward in return. It is our readiness to decrease so that He may increase.

Why do we follow Jesus in the first place?

Is it so that we may be noticed in our communities? Is it so that we may gain influence, authority, or admiration? If we are honest with ourselves, we may admit that at times our motives become mixed. Sometimes, instead of lifting Jesus higher, we subtly lift ourselves. Instead of pointing others to Him, we point them to our accomplishments.

Yet true discipleship calls us to something deeper. It calls us to serve and then quietly step aside. It invites us to do good and allow God to receive the glory. Can we not fade into the background after we have served? Can we not trust that when we lower ourselves, God Himself will work in ways far greater than we ever could?

Our gentle and merciful God does not need our self-promotion. He asks only for our surrendered hearts. When we let Him take the forefront, He draws souls not because of our greatness, but because of His grace shining through our humility.

Many of us hesitate to embrace humility because we mistake it for weakness. But humility is not weakness—it is strength under control. It is quiet confidence rooted in God. It is powerful—so powerful that its impact lingers in the hearts of those who witness it long after words fade away.

So let us examine our hearts. When we serve, do we truly seek God’s glory, or are we quietly hoping for our own? When the work is done, are we willing to step back and let Him shine?

Are we ready to follow Jesus not for recognition, not for influence, but simply for love—content to remain unseen, as long as He is seen?—Marino J. Dasmarinas

Ang Mabuting Balita at Repleksyon Marso 4 Miyerkules sa Ikalawang Linggo ng Kuwaresma: Mateo 20:17-28

Mabuting Balita: Mateo 20:17-28

Noong panahong iyon, nang nasa daan na si Hesus patungong Jerusalem, ibinukod niya ang Labindalawa. Sinabi niya sa kanila, “Aakyat tayo sa Jerusalem. Doo’y ipagkakanulo sa mga punong saserdote at sa mga eskriba ang Anak ng Tao. Hahatulan siya ng kamatayan, at ibibigay sa mga Hentil. Siya’y tutuyain, hahagupitin at ipapako sa krus; ngunit muli siyang bubuhayin sa ikatlong araw.” 

Lumapit kay Hesus ang asawa ni Zebedeo, kasama ang kanyang mga anak. May ibig siyang hilingin, kaya’t lumuhod siya sa harapan ni Hesus. “Ano ang ibig mo?” tanong ni Hesus. Sumagot siya, “Sana’y ipagkaloob ninyo sa dalawa kong anak na ito ang karapatan na makaupong katabi ninyo sa inyong kaharian – isa sa kanan at isa sa kaliwa.” 

“Hindi ninyo nalalaman ang inyong hinihingi,” sabi ni Hesus sa kanila. “Makakainom ba kayo sa kopa ng hirap ko?” “Opo”, tugon nila. Sinabi ni Hesus “Ang kopa ng hirap ko ay maiinom nga ninyo. Ngunit wala sa akin ang pagpapasiya kung sino ang mauupo sa aking kanan at sa aking kaliwa. Ang mga luklukang sinasabi ninyo’y para sa mga pinaghandaan ng aking Ama.” Nang marinig ito ng sampung alagad, nagalit sila sa magkapatid. 

Kaya’t pinalapit sila ni Hesus at sinabi sa kanila, “Alam ninyo na ang mga pinuno ng mga Hentil ay naghahari sa kanila, at ang mga dinadakila ang siyang nasusunod. Ngunit hindi ganyan ang dapat na umiral sa inyo. Sa halip, ang sinuman sa inyo na ibig maging dakila ay dapat maging lingkod. Ang sinumang ibig maging pinuno ay dapat maging alipin ninyo, tulad ng Anak ng Tao na naparito, hindi upang paglingkuran kundi upang maglingkod at ialay ang kanyang buhay upang matubos ang marami.”

+ + + + + + +

Repleksyon:

Paano ba tayo nagiging karapat-dapat sa paningin ni Jesus?

Hindi ang ating mga titulo, posisyon, tagumpay, o anumang parangal ng mundo. Maaaring mahalaga ang mga ito sa mata ng tao, ngunit sa harap ng Panginoon, wala itong tunay na halaga kung hindi ito iniaalay mula sa pusong mapagpakumbaba.

Ang nagiging sukatan ng ating pagiging karapat-dapat ay ang ating kahandaang maglingkod nang tahimik, tapat, at may pagmamahal—nang walang inaasahang papuri o kapalit. Ito ay ang ating pagpayag na tayo’y hindi mapansin upang Siya ang maitaas.

Bakit nga ba tayo sumusunod kay Jesus?

Upang tayo ba’y mapansin sa ating komunidad? Upang tayo ba’y magkaroon ng impluwensiya, kapangyarihan, o hangaan ng iba? Kung magiging tapat tayo sa ating sarili, marahil ay aamin tayo na may mga pagkakataong nahahaluan ang ating motibo. Sa halip na si Jesus ang ating itaas, minsan ay ang ating sarili ang ating naitatanghal. Sa halip na Siya ang ituro natin, ang ating mga nagawa ang nabibigyang-diin.

Ngunit ang tunay na pagiging alagad ay may mas malalim na paanyaya. Inaanyayahan tayong maglingkod at laging handa na hindi mapansin. Gumawa ng mabuti at hayaang ang Diyos ang tumanggap ng kaluwalhatian. Hindi ba maaari na matapos tayong maglingkod ay tahimik tayong mawala sa eksena? Hindi ba natin kayang magtiwala na kapag tayo’y nagpakumbaba, ang Diyos mismo ang kikilos nang higit pa sa kaya nating gawin?

Ang ating maamo at mahabaging Diyos ay hindi nangangailangan ng ating pagpapapuri sa sarili. Ang nais Niya ay pusong lubos na sumusuko sa Kanya. Kapag hinayaan natin Siyang manguna, Siya ang aakay sa ating kapwa—hindi dahil sa ating kadakilaan, kundi dahil sa Kanyang biyayang nagniningning sa ating kababaang-loob.

Marami sa atin ang natatakot magpakumbaba sapagkat iniisip natin na ito’y kahinaan. Ngunit ang totoo, ang pagpapakumbaba ay hindi kahinaan kundi lakas na may pagpipigil. Ito ay tahimik na kumpiyansa na nakaugat sa Diyos. Ito ay makapangyarihan—napakamakapangyarihan—sapagkat ang bakas nito’y nananatili sa puso ng mga nakakakita nito, kahit lumipas na ang mga salita.

Kaya’t suriin natin ang ating mga puso. Sa ating paglilingkod, tunay ba nating hinahanap ang kaluwalhatian ng Diyos, o lihim ba nating hinahangad ang atin? Kapag natapos na ang ating gawain, handa ba tayong hindi mapansin upang Siya ang makita at hindi tayo?

Handa ba tayong sumunod kay Jesus hindi para sa pagkilala o impluwensiya, kundi dahil sa pag-ibig—at maging kuntento na tayo’y hindi mapansin, basta’t Siya ang lubos na maitanghal? —Marino J. Dasmarinas

Reflection for March 3 Tuesday of the Second Week of Lent: Matthew 23:1-12

Gospel: Matthew 23:1-12

Jesus spoke to the crowds and to his disciples, saying, “The scribes and the Pharisees have taken their seat on the chair of Moses. Therefore, do and observe all things whatsoever they tell you, but do not follow their example. For they preach but they do not practice.   

They tie up heavy burdens hard to carry and lay them on people’s shoulders, but they will not lift a finger to move them. All their works are performed to be seen. They widen their phylacteries and lengthen their tassels. They love places of honor at banquets, seats of honor in synagogues, greetings in marketplaces, and the salutation ‘Rabbi.’   

As for you, do not be called ‘Rabbi.’ You have but one teacher, and you are all brothers. Call no one on earth your father; you have but one Father in heaven. Do not be called ‘Master’; you have but one master, the Christ. The greatest among you must be your servant. Whoever exalts himself will be humbled; but whoever humbles himself will be exalted.”

+ + + +  + +

Reflection:

Should we aspire to greatness in our service to Jesus and our fellowmen?

If greatness means recognition, applause, or position, then perhaps we need to examine our hearts. For the moment we begin to seek greatness for ourselves, we risk no longer serving Jesus and our fellowmen in the way He desires. Instead of glorifying God, we may unknowingly be feeding our own egos and advancing our personal agendas.

How subtle this temptation can be. Even as we serve in the Church, volunteer our time, or dedicate ourselves to noble causes, our hearts can quietly drift toward self-promotion rather than self-giving. Even in public service, we see how easily promises of humble leadership can fade once power is gained. And if we are honest, we must admit that this struggle is not only “out there” in others—it is also within us.

Why do we offer our time, our talents, and our energy? Is it purely out of love for God and for others? Or do we secretly hope to be noticed, appreciated, or praised? These are not easy questions, but they are necessary if we truly desire to grow in authentic servanthood.

Jesus teaches us that true service requires self-forgetfulness. He calls us to set aside our pride, to let go of our need for recognition, and to serve quietly and faithfully. We are invited to walk our talk without complaining, to do what we are called to do even when no one sees, and to continue loving even when no one applauds. This is the heart of genuine servanthood.

Let us not be anxious if we are overlooked or unrecognized for the good we do. God is not sleeping. He sees every hidden sacrifice, every silent act of kindness, every humble offering of our time and strength. Nothing done out of love for Him is ever wasted.

As we reflect on our service, let us gently ask ourselves: Are we truly serving for God’s glory and the good of others, or are we still seeking a throne when we are called to carry a towel?

May we have the courage to choose humility, to embrace hidden service, and to allow Jesus to purify our intentions—so that in everything we do, it is truly Him whom we serve.-Marino J. Dasmarinas

Ang Mabuting Balita at Repleksyon Marso 3 Martes sa Ikalawang Linggo ng Kuwaresma: Mateo 23:1-12

Mabuting Balita: Mateo 23:1-12

Noong panahong iyon, sinabi ni Jesus sa mga tao at sa kanyang mga alagad, "Ang mga eskriba at ang mga Pariseo ang kinikilalang tagapagpaliwanag ng Kautusan ni Moises. Kaya't gawin ninyo ang itinuturo nila at sundin ang kanilang iniuutos. Ngunit huwag ninyong tularan ang kanilang gawa, sapagkat hindi nila isinasagawa ang kanilang ipinangangaral.   

Nagbibigkis sila ng mabibigat na dalahin at ipinapasan sa mga tao; ngunit ni daliri ay ayaw nilang igalaw upang tumulong sa pagdadala ng mga iyon. Pawang pakitang-tao ang kanilang mga gawa, Nilalaparan nila ang kanilang mga pilakterya at hinahabaan ang palawit sa laylayan ng kanilang mga damit.

Ang ibig nila'y ang mga upuang pandangal sa mga piging at ang mga tanging luklukan sa mga sinagoga. Ang ibig nila'y pagpugayan sila sa mga liwasang bayan, at tawaging guro. Ngunit kayo-- huwag kayong patawag na guro, sapagkat iisa ang inyong Guro, at kayong lahat ay magkakapatid.

At huwag ninyong tawaging ama ang sinumang tao sa lupa, sapagkat iisa ang inyong Ama, ang Amang nasa langit. Huwag kayong patawag na tagapagturo, sapagkat iisa ang inyong Tagapagturo, ang Mesias. Ang pinakadakila sa inyo ay dapat maging lingkod ninyo. Ang nagpapakataas ay ibababa, at ang nagpapakababa ay itataas."

+ + + + + + +   

Repleksyon:

Dapat ba nating hangarin ang kadakilaan sa ating paglilingkod kay Jesus at sa ating kapwa?

Kung ang ibig nating sabihin ng kadakilaan ay pagkilala, papuri, o mataas na posisyon, marahil kailangan nating suriin ang ating mga puso. Sapagkat sa sandaling hangarin natin ang kadakilaan para sa ating sarili, nanganganib tayong hindi na tunay na naglilingkod kay Jesus at sa ating kapwa. Sa halip na ang Diyos ang maluwalhati, baka ang ating sariling kayabangan at pansariling layunin ang ating napapakain.

Kay dali nating malinlang. Kahit tayo ay aktibo sa Simbahan, nagboboluntaryo, at gumagawa ng mabuti, maaari pa ring dahan-dahang sumingit sa ating puso ang pagnanais na mapansin at mapuri. Nakikita natin ito maging sa larangan ng pamumuno—madaling mangako ng tapat na paglilingkod, ngunit kapag nakamtan na ang kapangyarihan, unti-unting nawawala ang presensya at malasakit.

Bakit nga ba natin iniaalay ang ating oras, lakas, at kakayahan? Talaga bang para lamang sa pagmamahal sa Diyos at sa kapwa? O may lihim ba tayong inaasahang kapalit—papuri, pagkilala, o pagpapahalaga?

Itinuturo sa atin ni Jesus na ang tunay na paglilingkod ay may kasamang paglimot sa sarili. Inaanyayahan Niya tayong isantabi ang ating yabang at ang ating paghahangad ng pagkilala. Tayo ay tinatawag na isabuhay ang ating sinasabi nang walang reklamo, at tahimik na gawin ang dapat nating gawin, kahit walang nakakakita o pumapalakpak. Ito ang puso ng tunay na paglilingkod.

Huwag tayong mabahala kung hindi tayo mapansin o maparangalan sa ating mabubuting gawa. Ang Diyos ay hindi natutulog. Nakikita Niya ang bawat sakripisyong lihim, bawat tahimik na kabutihan, at bawat pusong tapat na nagmamahal. Walang anumang ginagawa natin para sa Kanya ang nasasayang.

Tayo ba ay tunay na naglilingkod para sa kaluwalhatian ng Diyos at sa kapakanan ng iba, o may hinahanap pa rin tayong sariling trono samantalang tayo ay tinatawag na maglingkod nang may tuwalya sa kamay?

Handa ba tayong piliin ang kababaang-loob at ang tahimik na paglilingkod—kahit walang nakakakita—para lamang kay Jesus?-Marino J. Dasmarinas

Reflection for March 2 Monday of the Second Week of Lent: Luke 6:36-38

Gospel: Luke 6:36-38  

Jesus said to his disciples: "Be merciful, just as your Father is merciful."Stop judging and you will not be judged. Stop condemning and you will not be condemned. Forgive and you will be forgiven.

Give and gifts will be given to you; a good measure, packed together, shaken down, and overflowing, will be poured into your lap. For the measure with which you measure will in return be measured out to you."

+ + + + +  + +

Reflection:

Are we merciful, forgiving, and not quick to judge?

Jesus gives us precious lessons about being merciful because He Himself is always merciful to us. No matter how sinful we are, His unfathomable mercy is always before us, patiently waiting for us to return to Him. Each day, we continue to experience His compassion and understanding, even when we fall short of His will.

Jesus also teaches us about being judgmental. We are not to judge because we, too, will be judged. In hindsight, who are we to judge our fellow human beings? We are but a speck in this world, and we are sinners as well in need of God’s mercy. Do we judge because we are wealthier, more educated, or more powerful than others? Before God, we are all equal and dependent on His grace.

Jesus tells us not to condemn. Instead of condemning, why not encourage and become instruments of healing and conversion? We may not always realize it, but our words are powerful. When we are quick to condemn, we may push those we judge to the brink of discouragement or desperation, and the result may be painful and tragic. But when we speak with kindness and understanding, we can become channels of God’s love and mercy.

On forgiveness, Jesus teaches us to always be forgiving. Why is it that some of us find it difficult to forgive? Perhaps the love of Jesus has not yet fully taken root in our hearts. When we refuse to forgive, we only burden ourselves with unnecessary pain. Forgiveness frees not only the person who wronged us but also our own hearts. Let us learn to let go of anger and resentment. Let us forgive sincerely and entrust everything to our merciful God.

On giving, Jesus teaches us to give from our hearts and not merely from our excess, for many of us give only what we no longer need. True giving comes from love and generosity. When we give sincerely and freely, God blesses us in ways beyond our understanding, and what we give returns to us a hundredfold.

Let us reflect on these priceless lessons from Jesus — mercy instead of judgment, encouragement instead of condemnation, forgiveness instead of resentment, and generosity instead of indifference.

As recipients of God’s unfailing mercy, are we willing to become instruments of His mercy by choosing to forgive, to refrain from judging, and to give from our hearts today? — Marino J. Dasmarinas

Ang Mabuting Balita at Repleksyon Marso 2 Lunes sa Ikalawang Linggo ng Kuwaresma: Lucas 6:36-38

Mabuting Balita: Lucas 6:36-38

Noong panahong iyon sinabi ni Jesus sa kanyang mga alagad: Maging mahabagin kayo gaya ng inyong Ama." "Huwag kayong humatol, at hindi kayo hahatulan ng Diyos. Magpatawad kayo sa inyong kapwa, at patatawarin kayo ng inyong Diyos.

Magbigay kayo, at bibigyan kayo ng Diyos: hustong takal, siksik, liglig, at umaapaw pa ang ibibigay sa inyo. Sapagkat ang takalang ginagamit ninyo sa iba ay siya ring gagamitin ng Diyos sa inyo."

+ + + + + + +

Repleksyon:

Tayo ba ay mahabagin, mapagpatawad, at hindi madaling humusga?

Ibinibigay sa atin ni Jesus ang mahahalagang aral tungkol sa pagiging mahabagin sapagkat Siya mismo ay laging mahabagin sa atin. Gaano man tayo kamakasalanan, ang Kanyang walang hanggang awa ay patuloy na nag hihintay sa atin, handang tumanggap sa atin sa tuwing tayo ay lalapit sa Kanya. Sa bawat araw ng ating buhay, patuloy nating nararanasan ang Kanyang malasakit at pag-unawa kahit tayo ay nagkukulang.

Tinuturuan din tayo ni Jesus tungkol sa paghusga. Hindi tayo dapat humusga sapagkat tayo man ay huhusgahan din. Kung ating iisipin, sino ba tayo upang humusga sa ating kapwa? Tayo man ay mga makasalanan ding nangangailangan ng awa ng Diyos.

Humuhusga ba tayo dahil tayo ay mas mayaman, mas nakapag-aral, o mas makapangyarihan kaysa sa iba? Sa harap ng Diyos, tayong lahat ay pantay-pantay at umaasa lamang sa Kanyang biyaya.

Sinasabi sa atin ni Jesus na huwag tayong humatol o magparusa sa kapwa. Sa halip na humatol, bakit hindi tayo magbigay ng lakas ng loob at maging daan ng paggaling at pagbabago? Maaaring hindi natin namamalayan, ngunit napakalakas ng kapangyarihan ng ating mga salita.

Kapag tayo ay madaling humatol, maaari nating itulak sa matinding kalungkutan o kawalan ng pag-asa ang ating kapwa, at maaaring maging masakit at mabigat ang bunga nito. Ngunit kapag tayo ay nagsasalita nang may kabutihan at pag-unawa, nagiging daluyan tayo ng pag-ibig at awa ng Diyos.

Tungkol naman sa pagpapatawad, itinuturo sa atin ni Jesus na tayo ay laging magpatawad. Bakit kaya may mga taong nahihirapang magpatawad? Marahil ay hindi pa lubusang nananahan sa kanilang puso ang pag-ibig ni Jesus. Kapag tayo ay hindi nagpapatawad, ay sinasaktan lang natin ang ating sarili dahil may bigat tayong dinadala na na pwede naman nating hindi na dalhin pag tayo ay nagpatawad.

Ang pagpapatawad ay nagpapalaya hindi lamang sa nagkasala laban sa atin kundi pati na rin sa ating sariling puso. Kaya matuto tayong bitawan ang galit at sama ng loob. Magpatawad tayo nang taos-puso at ipaubaya ang lahat sa ating mahabaging Diyos.

Tungkol naman sa pagbibigay, itinuturo sa atin ni Jesus na magbigay tayo mula sa ating puso at hindi magbigay dahil hindi na natin kailagan ang mga bagay na ating ibibigay, sapagkat marami sa atin ang nagbibigay lamang ng hindi na natin kailangan.

Ang tunay na pagbibigay ay nagmumula sa pusong marunong magmahal at maging bukas-palad. Kapag tayo ay nagbibigay nang maluwag sa kalooban, pinagpapala tayo ng Diyos sa paraang higit pa sa ating inaasahan, at ang ating ibinibigay ay bumabalik sa atin nang masagana.

Magnilay tayo sa mahahalagang aral na ito ni Jesus — ang pagiging mahabagin sa halip na mapanghusga, ang paghihikayat sa halip na paghatol, ang pagpapatawad sa halip na pagtatanim ng sama ng loob, at ang pagbibigay nang bukal sa puso.

Tayo na tumatanggap ng walang hanggang awa ng Diyos — handa ba tayong maging daluyan din ng Kanyang awa sa pamamagitan ng pagpapatawad, pag-iwas sa paghusga, at pagbibigay nang bukal sa puso simula ngayon?— Marino J. Dasmarinas

Reflection for March 1 Second Sunday of Lent: Matthew 17:1-9

Gospel: Matthew 17:1-9

Jesus took Peter, James, and John his brother, and led them up a high mountain by themselves. And he was transfigured before them; his face shone like the sun and his clothes became white as light.

And behold, Moses and Elijah appeared to them, conversing with him. Then Peter said to Jesus in reply, "Lord, it is good that we are here. If you wish, I will make three tents here, one for you, one for Moses, and one for Elijah." 

While he was still speaking, behold, a bright cloud cast a shadow over them, then from the cloud came a voice that said, "This is my beloved Son, with whom I am well pleased; listen to him." When the disciples heard this, they fell prostrate and were very much afraid. But Jesus came and touched them, saying, "Rise, and do not be afraid." And when the disciples raised their eyes, they saw no one else but Jesus alone.

As they were coming down from the mountain, Jesus charged them, "Do not tell the vision to anyone until the Son of Man has been raised from the dead."

+ + + + + + +

Reflection:

Have we ever reached a point in our lives when we felt like giving up because of the trials we were going through? What did we do? Did we turn to Jesus and ask Him to help us face our trials and carry our burdens?

In our journey of faith, there are moments when the weight of our struggles seems too heavy and the road ahead appears too difficult. At times, we may feel discouraged and tempted to lose hope. Yet in these moments, Jesus gently invites us to come closer to Him and trust in His loving presence.

One of the many reasons Jesus brought Peter, James, and John to the mountain of the Transfiguration was to strengthen them. Jesus knew beforehand that they would face enormous challenges in their mission. He knew that trials, persecutions, and sacrifices awaited them. So before sending them into difficult situations, He first allowed them to witness His glory.

That is why Jesus saw it fitting to bring them to the mountain of Transfiguration—to assure them that heaven exists and that it is prepared for them someday if they remain faithful to their mission. In that sacred moment, Jesus gave them a glimpse of the glory that awaited them, so that they would not lose heart when trials came.

Is this not also our life with Jesus? A life filled with challenges and oftentimes trials as well? Yet we are not alone in our struggles. Jesus walks with us in every step of our journey. When we grow weary, He strengthens us. When we feel burdened, He helps us carry our crosses. When we are discouraged, He reminds us that our sufferings have meaning and purpose.

The event of the Transfiguration reminds us that heavenly glory awaits us all if we remain faithful to our baptismal mission—the mission to help Jesus in His work of evangelization. Each one of us has been called and sent, not only to believe in Christ but also to share Him with others through our words and our lives.

But the sad reality is that many of us are not fulfilling this mission, and many are not even aware that we have a responsibility to help propagate the faith. Sometimes we become too occupied with our personal concerns and forget that we are disciples sent into the world.

We who are aware of this calling must never lose heart in carrying out our mission for Jesus and for the Church. Yes, there will be obstacles and challenges along the way. There will be sacrifices to make and crosses to carry. But these are nothing compared to what awaits us after our journey in this world is over.

Jesus assures us that heaven is real and that it is where we hope to be someday. The glory shown in the Transfiguration is also the glory promised to those who remain faithful. Because of this promise, we are called to share and live the teachings of the Lord no matter what it may cost us, for the cost is nothing compared to the eternal reward that awaits us in heaven.

As we continue our journey through the trials and struggles of life, do we allow Jesus to strengthen us and lead us toward heaven, or are we slowly losing heart and forgetting the mission He has entrusted to us?— Marino J. Dasmarinas

Ang Mabuting Balita at Repleksyon sa Marso 1 Ikalawang Linggo ng Kuwaresma: Mateo 17:1-9

Mabuting Balita: Mateo 17:1-9

Noong panahong iyon: Isinama ni Hesus si Pedro, at ang magkapatid na Santiago at Juan, at sila’y umakyat sa isang mataas na bundok. Samantalang sila’y naroon, nakita nilang nagbagong-anyo si Hesus: nagliwanag na parang araw ang kanyang mukha, at pumuting parang busilak ang kanyang damit. 

Nakita na lamang at sukat ng tatlong alagad sina Moises at Elias na nakikipag-usap kay Hesus. Kaya’t sinabi ni Pedro kay Hesus, “Panginoon, mabuti pa’y dumito na tayo. Kung ibig ninyo, gagawa ako ng tatlong kubol: isa sa inyo, isa kay Moises at isa kay Elias.” Nagsasalita pa siya nang liliman sila ng isang maningning na ulap. 

At mula rito’y may tinig na nagsabi, “Ito ang minamahal kong Anak na lubos kong kinalulugdan. Pakinggan ninyo siya!” Ang mga alagad ay natakot nang gayun na lamang nang marinig nila ang tinig, at sila’y napasubasob. Nguni’t nilapitan sila ni Hesus at hinipo. “Tumindig kayo,” sabi niya, “huwag kayong matakot.” At nang tumingin sila ay wala silang nakita kundi si Hesus.

At habang bumababa sila sa bundok, iniutos ni Hesus sa kanila, “Huwag ninyong sasabihin kaninuman ang pangitain hangga’t hindi muli nabubuhay ang Anak ng Tao.”

+ + + + + + +

Repleksyon:

Naranasan na ba natin sa ating buhay na dumating sa puntong gusto na nating sumuko dahil sa mga pagsubok na ating pinagdaraanan? Ano ang ating ginawa? Lumapit ba tayo kay Jesus at humingi ng tulong upang harapin ang ating mga pagsubok at buhatin ang ating mga pasanin?

Sa ating paglalakbay sa pananampalataya, may mga pagkakataong tila napakabigat ng ating mga dinadala at parang napakahirap ng landas na ating tinatahak. Minsan tayo ay pinanghihinaan ng loob at tila nawawalan ng pag-asa. Ngunit sa mga sandaling ito, marahan tayong inaanyayahan ni Jesus na lumapit sa Kanya at magtiwala sa Kanyang mapagmahal na presensya.

Isa sa mga dahilan kung bakit isinama ni Jesus sina Pedro, Santiago, at Juan sa bundok ng Pagbabagong-anyo ay upang palakasin sila. Alam ni Jesus na haharap sila sa malalaking pagsubok sa kanilang misyon. Alam Niya na darating ang mga paghihirap, pag-uusig, at sakripisyong kailangan nilang pagdaanan. Kaya bago Niya sila iharap sa mga hamon ng kanilang misyon, pinahintulutan muna Niya silang masilayan ang Kanyang kaluwalhatian.

Kaya minabuti ni Jesus na dalhin muna sila sa bundok ng Pagbabagong-anyo upang tiyakin sa kanila na mayroong langit at ito ay nakalaan para sa kanila balang araw kung mananatili silang tapat sa kanilang misyon. Sa banal na sandaling iyon, ipinakita ni Jesus ang kaluwalhatiang naghihintay sa kanila upang hindi sila panghinaan ng loob kapag dumating ang mga pagsubok.

Hindi ba ganito rin ang ating buhay kasama si Jesus? Isang buhay na puno ng mga hamon at kadalasa’y mga pagsubok? Ngunit hindi tayo nag-iisa sa ating pakikibaka. Si Jesus ay kasama natin sa bawat hakbang ng ating paglalakbay. Kapag tayo ay nanghihina, pinalalakas Niya tayo. Kapag tayo ay nabibigatan, tinutulungan Niya tayong pasanin ang ating mga krus. Kapag tayo ay pinanghihinaan ng loob, ipinapaalala Niya sa atin na may kahulugan ang ating mga paghihirap.

Ipinapaalala sa atin ng Pagbabagong-anyo na may kaluwalhatiang makalangit na naghihintay sa ating lahat kung tayo ay mananatiling tapat sa ating misyon bilang mga binyagan — ang makibahagi sa misyon ni Jesus ng pagpapalaganap ng Mabuting Balita. Tayong lahat ay tinawag hindi lamang upang maniwala kay Jesus kundi upang ibahagi rin Siya sa iba sa pamamagitan ng ating mga salita at pamumuhay.

Ngunit ang malungkot na katotohanan, marami sa atin ang hindi tinutupad ang misyong ito, at marami rin ang hindi nakaaalam na mayroon tayong tungkuling ipalaganap ang pananampalataya. Minsan ay masyado tayong abala sa ating mga pansariling alalahanin kaya nakakalimutan nating tayo ay mga alagad na isinugo sa mundo.

Tayong mga nakaaalam ng misyong ito ay hindi dapat panghinaan ng loob sa pagtupad ng ating misyon para kay Jesus at para sa Simbahan. Totoong may mga balakid at pagsubok na darating sa ating landas. May mga sakripisyong kailangang gawin at mga krus na kailangang pasanin. Ngunit ang lahat ng ito ay walang-wala kumpara sa kaluwalhatiang naghihintay sa atin kapag natapos na ang ating paglalakbay sa mundong ito.

Tinitiyak sa atin ni Jesus na mayroong langit at doon tayo inaasahang makarating balang araw. Kaya nararapat lamang na ating isabuhay at ibahagi ang mga aral ng Panginoon anuman ang maging kapalit nito, sapagkat ang anumang halaga na ating ibinibigay ay walang-wala kumpara sa gantimpalang naghihintay sa atin sa langit.

Sa gitna ng ating mga pagsubok at paghihirap sa buhay, hinahayaan ba nating palakasin tayo ni Jesus at akayin tayo patungo sa langit, o unti-unti na ba tayong pinanghihinaan ng loob at nakakalimot sa misyong ipinagkatiwala Niya sa atin? — Marino J. Dasmarinas

Reflection for February 28 Saturday of the First Week of Lent: Matthew 5:43-48

Gospel: Matthew 5:43-48

Jesus said to his disciples: “You have heard that it was said, You shall love your neighbor and hate your enemy. But I say to you, love your enemies, and pray for those who persecute you, that you may be children of your heavenly Father, for he makes his sun rise on the bad and the good, and causes rain to fall on the just and the unjust.  

For if you love those who love you, what recompense will you have? Do not the tax collectors do the same? And if you greet your brothers and sisters only, what is unusual about that? Do not the pagans do the same? So be perfect, just as your heavenly Father is perfect.”

+ + + + + + + 

Reflection:

What is genuine love?

Genuine love is a love that does not discriminate—a love that embraces everyone, even those who may seem unlovable in our eyes. This is the kind of love that reaches out without hesitation and accepts others despite their weaknesses and shortcomings. The beauty of loving even those who do not love us is that we show them what true love really is—love that comes from Jesus Himself, a love that is patient, merciful, and freely given.

When we love even those who seem difficult to love, we do not only give them our unconditional love; we also teach them how to love. Never mind if they do not love us in return. What matters is that we share with them the language of unconditional love so that they may learn from it and, hopefully, be transformed by it. Sometimes the love that we give today becomes the seed of love that will grow in another person’s heart tomorrow.

But is unconditional love still relevant in our world today? Many people see love as a two-way street: we love others only if they love us in return. If they do not love us, we withhold our love from them. Yet if this becomes our mindset, the language of true love slowly fades away. Genuine love and real sacrifice for others begin to disappear, replaced by love that depends on conditions and expectations.

True or genuine love, therefore, means loving without conditions and loving without expecting anything in return. This kind of love is not easy. It asks us to go beyond our comfort, our pride, and even our hurt. Yet if we truly love Jesus, we will be able to give love freely—a love that is not bound by the laws of reciprocity but guided by the generous heart of God.

In the end, genuine love is not measured by how much love we receive, but by how much love we are willing to give.– Marino  J. Dasmarinas

Ang Mabuting Balita at Repleksyon Pebrero 28 Sabado sa Unang Linggo ng Kuwaresma: Mateo 5:43-48

Mabuting Balita: Mateo 5:43-48

Noong panahong iyon, sinabi ni Hesus sa kanyang mga alagad, “Narinig na ninyong sinabi, ‘Ibigin mo ang iyong kaibigan at kapootan mo ang iyong kaaway.’ Ngunit ito naman sabi ko: ibigin ninyo ang mga umuusig sa inyo, upang kayo’y maging tunay na anak ng inyong Amang nasa langit. Sapagkat pinasisikat niya ang araw sa masasama at sa mabubuti, at pinapapatak niya ang ulan sa mga banal at sa mga makasalanan. 

Kung ang mga umiibig sa inyo ang siya lamang ninyo iibigin, ano pang gantimpala ang inyong hihintayin? Hindi ba’t ginagawa rin ito ng mga publikano? At kung ang binabati lamang ninyo’y ang inyong mga kapatid, ano ang nagawa ninyong higit kaysa iba? Ginagawa rin iyon ng mga Hentil! Kaya, dapat kayong maging ganap, gaya ng inyong Amang nasa Langit.” 

 + + + + + + +

Repleksyon:

Ano ang tunay na pag-ibig?

Ang tunay na pag-ibig ay pag-ibig na hindi namimili—isang pag-ibig na yumayakap sa lahat, maging sa mga taong tila mahirap mahalin sa ating paningin. Ito ang pag-ibig na marunong umunawa at tumanggap sa kabila ng mga kahinaan at pagkukulang ng bawat isa. Ang kagandahan ng pagmamahal kahit sa mga hindi nagmamahal sa atin ay naipapakita natin sa kanila kung ano ang tunay na pag-ibig—ang pag-ibig na nagmumula mismo kay Hesus, isang pag-ibig na matiyaga, mahabagin, at kusang ibinibigay.

Kapag minamahal natin kahit ang mga taong tila hindi kaibig-ibig, hindi lamang natin ibinibigay ang ating walang pasubaling pag-ibig; tinuturuan din natin silang magmahal. Huwag na nating isipin kung hindi nila tayo kayang mahalin pabalik. Ang mahalaga ay naibabahagi natin sa kanila ang wika ng tunay na pag-ibig upang matuto sila mula rito at, sana, ay mabago ang kanilang puso. Minsan, ang pag-ibig na ibinibigay natin ngayon ang nagiging binhi ng pag-ibig na tutubo sa puso ng iba sa hinaharap.

Ngunit may halaga pa ba ang walang pasubaling pag-ibig sa panahon natin ngayon? Para sa marami sa atin, ang pag-ibig ay palaging may kapalit: nagmamahal tayo kung tayo ay minamahal din. Kapag hindi tayo minahal, ipinagkakait naman natin ang ating pagmamahal. Ngunit kung ito ang magiging ating pananaw, unti-unting mawawala ang pagsasabuhay ng tunay na pag-ibig. Mawawala ang tunay na pagmamahal at sakripisyo para sa kapwa, at mapapalitan ito ng pag-ibig na may hinihintay na kapalit.

Ang tunay na pag-ibig, kung gayon, ay ang pagmamahal nang walang kondisyon at ang pagmamahal nang hindi umaasa ng kapalit. Hindi ito madaling gawin. Hinahamon tayo nitong lampasan ang ating sarili, ang ating pagmamataas, at maging ang ating mga sugat at nasaktang damdamin.

Pero kung tunay nating minamahal si Hesus, matututo tayong magmahal nang malaya—isang pag-ibig na hindi nakatali sa pagbibigayan o sukatan ng kapalit, kundi ginagabayan ng mapagbigay na puso ng Diyos.

Sa huli, ang tunay na pag-ibig ay hindi nasusukat sa pag-ibig na natatanggap natin, kundi sa pag-ibig na kaya nating ibigay.

Handa ba tayong mahalin kahit ang mga taong hindi tayo kayang mahalin, at maging instrumento ng walang pasubaling pag-ibig na unang ipinakita sa atin ni Hesus? – Marino  J. Dasmarinas