Reflection for June 6 Saturday of the Ninth Week in Ordinary Time: Mark 12:38-44

Gospel: Mark 12:38-44

In the course of his teaching Jesus said, "Beware of the scribes, who like to go around in long robes and accept greetings in the marketplaces, seats of honor in synagogues, and places of honor at banquets. They devour the houses of widows and, as a pretext, recite lengthy prayers.  

They will receive a very severe condemnation." He sat down opposite the treasury and observed how the crowd put money into the treasury. Many rich people put in large sums. A poor widow also came and put in two small coins worth a few cents.  

Calling his disciples to himself, he said to them, "Amen, I say to you, this poor widow put in more than all the other contributors to the treasury. For they have all contributed from their surplus wealth, but she, from her poverty, has contributed all she had, her whole livelihood."

+ + + + + + +

Reflection:

The story is told of a poor woman who was always ready to give whatever she had for the sake of those in need. Because of her generosity, there were times when her children would gently remind her not to give away too much and to reserve something for themselves.

But the kindhearted woman would always tell her children that it is in giving that we receive unfathomable blessings from God. True enough, there was never a time when they lacked anything they truly needed.

Even though they were poor, they always had enough for themselves. Why? Because God takes care of those who are generous. He never abandons those who trust in His providence and lovingly share what they have with others.

Many of us may not realize this, but some of the most generous people in the world are the poor. They give from the purity of their hearts, no matter how little they have. They do not give because they have no needs of their own. Rather, they give for the simple reason that they are generous. Their lives remind us that true generosity is not measured by the amount we give but by the love and sacrifice with which we give.

Compare this with many wealthy people who give from their abundance. For example, billionaires and millionaires may donate millions to their favorite charities. While such generosity can certainly do much good, the reality is that these donations often come from resources that have already been set aside for charitable purposes and may not significantly affect their way of life.

True generosity is epitomized by the poor widow in the Gospel. She gave the little money she had, even though she needed it herself. She could have used the two small coins to buy food and satisfy her hunger. Yet that thought did not deter her. She simply gave from the goodness of her heart.

What mattered most to the poor widow was her willingness to give without any strings attached. She did not calculate what she would lose; instead, she trusted God with what remained. Jesus praised her because He saw the purity of her intentions and the sincerity of her generosity. While others gave from their surplus, she gave from her poverty. In the eyes of the world, her gift seemed insignificant, but in the eyes of God, it was priceless.

As we reflect on the example of this poor widow, we are invited to examine the generosity of our own hearts. Do we give only when it is convenient, or are we willing to give even when it requires sacrifice? Do we trust God enough to share our time, talents, resources, and love with those in need? The Lord does not measure our gifts by their size but by the faith, love, and selflessness behind them.

Today, may we ask God for hearts that are free from selfishness and filled with compassion. May we learn to give not merely from our abundance but from a spirit of trust and gratitude, knowing that everything we have comes from Him and ultimately belongs to Him.

When God looks into our hearts, will He find in us the same selfless generosity and unwavering trust that He found in the poor widow, or are there still gifts of love, mercy, and sacrifice that He is calling us to offer today?– Marino J. Dasmarinas

Ang Mabuting Balita at Repleksyon Hunyo 6 Sabado sa Ikasiyam na Linggo sa Karaniwang Panahon: Marcos 12:38-44

Mabuting Balita: Marcos 12:38-44

Noong panahong iyon sinabi ni Jesus sa kanyang pagtuturo, "Mag-ingat kayo sa mga eskriba na mahilig maglalakad nang may mahahabang kasuutan at natutuwang pagpugayan sa mga liwasan. 

Ang ibig nila'y ang mga tanging luklukan sa mga sinagoga, at mga upuang pandangal sa mga piging. Inuubos nila ang mga kabuhayan ng mga babaing balo, at ang sinasangkala'y ang pagdarasal ng mahaba! Lalo pang bibigat ang parusa sa kanila.!" 

Umupo si Jesus sa tapat ng hulugan ng mga kaloob doon sa templo, at pinagmasdan ang mga taong naghuhulog ng salapi. Maraming mayayamang naghulog ng malalaking halaga. Lumapit naman ang isang babaing balo at naghulog ng dalawang kusing na katumbas ng isang pera. 

Tinawag ni Jesus ang kanyang mga alagad at kanyang sinabi, "sinasabi ko sa inyo: ang dukhang balong iyon ay naghulog ng higit sa kanilang lahat. Sapagkat ang iba'y nagkaloob ng bahagi lamang ng hindi na nila kailangan, ngunit ibinigay ng balong ito na dukhang-dukha ang buo niyang ikabubuhay."

+ + + + + + +

Repleksyon:

May kuwento tungkol sa isang mahirap na babae na laging handang magbigay ng anumang mayroon siya para sa mga nangangailangan. Dahil sa kanyang pagiging bukas-palad, may mga pagkakataong marahang pinapaalalahanan siya ng kanyang mga anak na huwag ibigay ang lahat at maglaan din ng kaunti para sa kanilang sarili.

Ngunit palagi niyang sinasabi sa kanyang mga anak na sa pagbibigay tayo tumatanggap ng mga pagpapalang hindi kayang sukatin ng tao mula sa Diyos. At tunay nga, hindi dumating ang panahong sila ay pinabayaan o nagkulang sa kanilang mga pangangailangan.

Bagama’t sila ay mahirap, palagi silang may sapat para sa kanilang sarili. Bakit? Sapagkat inaalagaan ng Diyos ang mga taong mapagbigay. Hindi Niya pinababayaan ang mga nagtitiwala sa Kanyang pagkalinga at handang magbahagi ng anumang mayroon sila para sa kapwa.

Marami sa atin ang maaaring hindi napapansin ito, ngunit ilan sa mga pinakabukas-palad na tao sa mundo ay ang mahihirap. Nagbibigay sila mula sa kadalisayan ng kanilang puso, gaano man kaliit ang meron sila.

Hindi sila nagbibigay dahil wala na silang pangangailangan. Sa halip, nagbibigay sila dahil likas sa kanila ang pagiging mapagbigay. Ipinapaalala sa atin ng kanilang halimbawa na ang tunay na pagkabukas-palad ay hindi nasusukat sa laki ng ating ibinibigay kundi sa pag-ibig at sakripisyong kalakip nito.

Kung ihahambing natin ito sa maraming mayayamang nagbibigay mula sa kanilang kasaganaan, makikita natin ang kaibahan. Totoong napakaraming kabutihan ang naidudulot ng kanilang mga donasyon, ngunit kadalasan, ang kanilang ibinibigay ay mula sa bahaging naitabi na nila para sa kawanggawa at hindi gaanong nakaaapekto sa kanilang pamumuhay.

Ang tunay na halimbawa ng pagkabukas-palad ay ang dukhang balo sa Ebanghelyo. Ibinigay niya ang kakaunting perang nasa kanya kahit na siya mismo ay nangangailangan nito. Maaari sana niyang ipinambili ng pagkain ang dalawang maliit na baryang iyon upang maibsan ang kanyang gutom. Ngunit hindi iyon ang nanaig sa kanyang puso. Sa halip, nagbigay siya mula sa kabutihan at pagtitiwala sa Diyos.

Ang pinakamahalaga para sa dukhang balo ay ang magbigay nang walang hinihintay na kapalit. Hindi niya inisip kung ano ang mawawala sa kanya; sa halip, ipinagkatiwala niya sa Diyos ang kanyang kinabukasan.

Pinuri siya ni Hesus sapagkat nakita Niya ang kadalisayan ng kanyang hangarin at ang katapatan ng kanyang pagkabukas-palad. Habang ang iba ay nagbibigay mula sa kanilang kasaganaan, siya ay nagbigay mula sa kanyang kakapusan. Sa paningin ng mundo, maliit at walang halaga ang kanyang handog, ngunit sa paningin ng Diyos, ito ay napakahalaga.

Habang pinagninilayan natin ang halimbawa ng dukhang balo, inaanyayahan tayong suriin ang kalagayan ng ating sariling puso. Tayo ba ay nagbibigay lamang kapag madali at komportable para sa atin? O handa rin ba tayong magbigay kahit may kasamang sakripisyo?

Sapat ba ang ating pagtitiwala sa Diyos upang ibahagi natin ang ating oras, talento, yaman, at pagmamahal sa mga nangangailangan? Hindi sinusukat ng Panginoon ang halaga ng ating handog kundi ang pananampalataya, pag-ibig, at kababaang-loob na kaakibat nito.

Nawa’y hilingin natin sa Diyos ang pusong malaya sa pagkamakasarili at puspos ng malasakit sa kapwa. Nawa’y matuto tayong magbigay hindi lamang mula sa ating kasaganaan kundi mula sa pusong nagtitiwala at nagpapasalamat, sapagkat ang lahat ng mayroon tayo ay kaloob Niya at para sa Kanyang kaluwalhatian.

Kapag sinilip ng Panginoon ang ating puso, makikita rin kaya Niya ang parehong pagtitiwala, pag-ibig, at sakripisyong nakita Niya sa dukhang balo? O may mga pagkakataon pa bang hinihingi Niya sa atin na magbigay ng awa, panahon, tulong, at pagmamahal, ngunit patuloy pa rin nating ipinagkakait sa Kanya at sa ating kapwa?– Marino J. Dasmarinas

Reflection for Friday June 5 Memorial of Saint Boniface, Bishop and Martyr: Mark 12:35-37

Gospel: Mark 12:35-37

As Jesus was teaching in the temple area he said, “How do the scribes claim that the Christ is the son of David? David himself, inspired by the Holy Spirit, said: The Lord said to my lord, ‘Sit at my right hand until I place your enemies under your feet.

David himself calls him ‘lord’ so how is he his son? The great crowd heard this with delight.

+ + + + + + +

Reflection:

Who is the Savior of our lives?

For many of us, money can easily become our savior. There are even times when we feel that we cannot function properly without it. This happens when we place our trust, security, and future more in material wealth than in God. Yet money is not our savior. While it may provide temporary comfort and convenience, it can never give us lasting peace, true joy, or eternal life. In fact, when money takes the place that belongs to God alone, it can lead us away from Him and endanger our souls.

The true Savior is Jesus Christ. He is the One referred to as the Son of David. Jesus’ family line traces back to King David through Joseph’s acceptance of his role as the foster father of Jesus and through the Blessed Mother by blood. God fulfilled His promise through Jesus, sending Him into the world to save us from sin and bring us back into a loving relationship with the Father.

The title “Son of David” points to the promised Messiah and Savior. This is why Jesus was often addressed by this title in the New Testament. The woman whose daughter was possessed by a demon, the two blind men, and Bartimaeus the blind beggar all cried out to Jesus as the Son of David. They recognized Him as the One who could heal, restore, and save them. They came to Him with faith, believing that He alone had the power to change their lives.

How about us? Do we truly know Jesus, not only with our minds but also with our hearts? Do we trust Him in every aspect of our lives—in our joys and sorrows, in our successes and failures, in our needs and uncertainties? Do we believe that He still performs miracles today and that He continues to work powerfully in the lives of those who place their faith in Him?

As we journey through life, may we strive to know the Lord more deeply each day. May we spend time in prayer, listen to His Word, and allow Him to guide our thoughts, decisions, and actions. Let us open our hearts to His presence and invite Him to reign in every area of our lives. For when Jesus truly becomes our Savior and Lord, we discover a peace that the world cannot give and a hope that never fades.

Let us prayerfully examine our hearts: Who or what do we rely on most for our security, happiness, and future? Are we placing our complete trust in Jesus, the Son of David and our Savior, or have we allowed something else to take His place in our lives?—Marino J. Dasmarinas

Ang Mabuting Balita at Repleksyon Biyernes Hunyo 5 Paggunita kay San Bonifacio, Obispo at Martir: Marcos 12:35-37

Mabuting Balita: Marcos 12:35-37

Noong panahong iyon, samantalang nagtuturo si Jesus sa templo, sinabi niya, "Paanong masasabi ng mga eskriba na ang Mesias ay anak ni David? Si David na rin, nang kasihan ng Espiritu Santo, ang nagpahayag ng ganito: 

'Sinabi ng Panginoon sa aking Panginoon, maupo ka sa aking kanan, hanggang lubusan kong mapasuko sa iyo ang mga kaaway mo.' Si David na rin ang tumawag sa kanya ng Panginoon; paano magiging anak ni David ang Mesias?" At nakinig na mabuti sa kanya ang maraming tao.

+ + + + + + +   

Repleksyon:

Sino ang Tagapagligtas ng ating buhay?

Para sa marami sa atin, madaling maging tagapagligtas ang pera. May mga pagkakataon pa nga na parang hindi tayo makakilos nang maayos kapag wala tayo nito. Nangyayari ito kapag mas inilalagak natin ang ating tiwala, seguridad, at pag-asa sa kayamanan kaysa sa Diyos. Ngunit ang pera ay hindi kailanman magiging tunay na tagapagligtas. 

Maaari itong magbigay ng pansamantalang kaginhawahan at kasiyahan, ngunit hindi nito maibibigay ang tunay na kapayapaan, ganap na kagalakan, at buhay na walang hanggan. Sa katunayan, kapag ang pera ang pumalit sa lugar na nararapat lamang para sa Diyos sa ating puso, maaari tayong ilayo nito sa Kanya at ilagay sa panganib ang ating kaluluwa.

Ang tunay nating Tagapagligtas ay si Hesus. Siya ang tinutukoy bilang Anak ni David. Ang lahi ni Jesus ay nag-ugat kay Haring David sa pamamagitan ng pagtanggap ni Jose sa kanyang tungkulin bilang amang nag-aruga kay Jesus, at sa pamamagitan naman ng Mahal na Birheng Maria ayon sa laman at dugo. 

Sa pamamagitan ni Jesus, tinupad ng Diyos ang Kanyang pangako na magpadala ng Mesiyas na magliligtas sa atin mula sa kasalanan at magbabalik sa atin sa isang malalim at mapagmahal na pakikipag-ugnayan sa Ama.

Ang titulong “Anak ni David” ay tumutukoy sa ipinangakong Mesiyas at Tagapagligtas. Kaya naman madalas tawagin si Jesus sa titulong ito sa Bagong Tipan. Ang babaeng may anak na sinasaniban ng demonyo, ang dalawang lalaking bulag, at si Bartimeo na isang bulag na pulubi ay pawang tumawag kay Jesus bilang Anak ni David. 

Ginawa nila ito sapagkat kinilala nila si Jesus bilang Siyang may kapangyarihang magpagaling, magpanumbalik, at magligtas. Lumapit sila sa Kanya nang may pananampalataya, naniniwalang Siya lamang ang makapagbabago ng kanilang buhay.

Kumusta naman tayo? Kilala ba natin si Jesus hindi lamang sa ating isip kundi maging sa ating puso? Nagtitiwala ba tayo sa Kanya sa bawat aspeto ng ating buhay—sa ating mga kagalakan at kalungkutan, tagumpay at kabiguan, pangangailangan at mga alinlangan? Naniniwala ba tayo na hanggang ngayon ay gumagawa pa rin Siya ng mga himala at patuloy na kumikilos sa buhay ng mga nagtitiwala sa Kanya?

Habang tayo ay nagpapatuloy sa ating paglalakbay sa buhay, nawa’y hangarin nating makilala pa nang higit ang Panginoon sa bawat araw. Nawa’y maglaan tayo ng panahon para sa panalangin, pakikinig sa Kanyang Salita, at pagsunod sa Kanyang kalooban. 

Buksan natin ang ating mga puso at anyayahan natin Siyang maghari sa bawat bahagi ng ating buhay. Sapagkat kapag si Jesus ang tunay na naging Panginoon at Tagapagligtas ng ating buhay, matatagpuan natin ang kapayapaang hindi kayang ibigay ng mundo at ang pag-asang hindi kailanman maglalaho.

Pagnilayan nating mabuti ang ating puso: Sino o ano ba talaga ang ating pinanghahawakan para sa ating seguridad, kaligayahan, at kinabukasan? Si Jesus nga ba ang sentro ng ating buhay at ang ating tunay na Tagapagligtas, o may ibang bagay na unti-unting pumapalit sa Kanyang lugar sa ating puso? At kung tatawagin Niya tayo ngayon, masasabi ba nating buong puso nating ipinagkatiwala sa Kanya ang lahat?—Marino J. Dasmarinas

Reflection for June 4 Thursday of the Ninth Week in Ordinary Time: Mark 12:28-34

Gospel: Mark 12:28-34

One of the scribes came to Jesus and asked him, “Which is the first of all the commandments?” Jesus replied, “The first is this: Hear, O Israel! The Lord our God is Lord alone! You shall love the Lord your God with all your heart, with all your soul, with all your mind, and with all your strength.  

The second is this: You shall love your neighbor as yourself. There is no other commandment greater than these. The scribe said to him, “Well said, teacher. You are right in saying, He is One and there is no other than he. And to love him with all your heart, with all your understanding, with all your strength, and to love your neighbor as yourself is worth more than all burnt offerings and sacrifices.”  

And when Jesus saw that he answered with understanding, he said to him, “You are not far from the Kingdom of God. And no one dared to ask him any more questions.

+ + + + + + +

Reflection:

The story is told of a pastor who was preaching about love for God and neighbor. Across from his church sat a man who would always make noise whenever the pastor preached. Naturally, the pastor would become distracted by him.

One morning, the pastor approached the man and angrily told him that he was disturbing the sermon. The man replied, “Why are you angry with me? Don’t you know that I am simply testing whether you are living what you are preaching?”

This story invites us to examine our own hearts. Do we truly love God? Surely, most of us would answer yes. But how about our neighbor? It is easy to profess our love for God with our lips, yet living out that love each day is an entirely different matter. Genuine love for God is revealed not merely in our words but in the way we treat the people He places in our lives.

If we truly love God, then we will also strive to love our neighbors—even those who are difficult to love. But who is our neighbor? Our neighbor can be anyone who has hurt us, disappointed us, or caused us pain. It could be a spouse, a relative, a friend, a co-worker, or even the person living next door. The ultimate test of our love for God is often found in our willingness to extend love, mercy, and forgiveness to those who have wounded us.

If we claim to love God yet continue to harbor resentment, bitterness, or unforgiveness toward someone, then our love for Him remains incomplete. Authentic love for God transforms our hearts. It enables us, by His grace, to release the burdens of anger and to choose forgiveness even when doing so is difficult. This does not mean that the hurt was insignificant; rather, it means that we entrust our pain to God and allow His love to heal us.

What value is there in attending church, offering our gifts, and making sacrifices for God if we refuse to forgive those who have wronged us? Our worship becomes more pleasing to God when it is accompanied by a heart that seeks reconciliation, mercy, and compassion. True love for God is reflected in our willingness to forgive and to let go of the desire for revenge.

Yet there are times when the hurt continues and the offending person shows no sign of remorse. In such situations, wisdom may call us to establish healthy boundaries or even walk away. We do not do this because we have stopped loving that person or loving God. Rather, we do so because love is not the same as enabling harmful behavior. Sometimes the most loving and ethical response is to step away while continuing to pray for that person and entrust them to God's care.

In the Gospel, Jesus teaches us the two greatest commandments: to love God and to love our neighbor. These two expressions of love are inseparable. We cannot genuinely love God while refusing to love others, nor can we truly love others apart from God's love working within us.

Does loving God and our neighbor always lead to a happy ending? Not always. There are moments when choosing love results in misunderstanding, rejection, disappointment, or sorrow. There are times when our efforts to reconcile are not returned, and our kindness is met with indifference. Yet even then, we are called to persevere.

The good news is that God never wastes an act of genuine love. Every sacrifice made for love, every forgiveness offered, every prayer uttered for those who hurt us is seen by Him. What may appear to be a sad ending today may, in God's perfect time, become a beautiful testimony of His grace and redemption. As long as we continue to love God and our neighbor, we remain faithful to the path that Christ Himself walked.

Today, let us ask the Holy Spirit to search our hearts. Is there someone we have been unwilling to forgive? Is there a neighbor whom God is calling us to love more deeply, pray for more sincerely, or treat more compassionately?

May we have the courage to live what we profess, to love as Christ loves, and to allow God's mercy to flow through us to others. For when we stand before the Lord, will He find hearts that merely spoke of love—or hearts that truly lived it, even when it was difficult?—Marino J. Dasmarinas

Ang Mabuting Balita at Repleksyon Hunyo 4 Huwebes sa Ikasiyam na Linggo sa Karaniwang Panahon: Marcos 12:28-34

Mabuting Balita: Marcos 12:28-34

Noong panahong iyon, lumapit ang isa sa mga eskriba kay Hesus at tinanong siya, "Alin pong utos ang pinakamahalaga?" Sumagot si Jesus, "Ito ang pinakamahalagang utos, 'Pakinggan mo, Israel!

Ang Panginoon na ating Diyos -- siya lamang ang Panginoon. Ibigin mo ang Panginoon mong Diyos nang buong puso, nang buong kaluluwa, nang buong pag-iisip, at nang buong lakas.' Ito naman ang pangalawa, 'Ibigin mo ang iyong kapwa gaya ng iyong sarili.' Wala nang ibang utos na hihigit pa sa mga ito." 

"Tama po, Guro!" wika ng eskriba. "Totoo ang sinabi ninyo. Iisa ang Diyos at wala nang iba liban sa kanya. At ang umibig sa kanya nang buong puso, buong pag-iisip, at buong lakas, at ang umibig sa kapwa gaya nang kanyang sarili ay higit na mahalaga kaysa magdala ng lahat ng handog na susunugin, at iba pang mga hain."

Nakita ni Jesus na matalino ang kanyang sagot, kaya't sinabi niya, "Malapit ka nang mapabilang sa mga pinaghaharian ng Diyos." At wala nang nangahas magtanong kay Jesus mula noon.

+ + + + + + +

Repleksyon:

May isang kuwento tungkol sa isang pastor na nangangaral tungkol sa pagmamahal sa Diyos at sa kapwa. Sa tapat ng kanyang simbahan ay may lalaking palaging gumagawa ng ingay tuwing siya ay nangangaral. Dahil dito, madalas siyang naaabala at nawawalan ng konsentrasyon.

Isang umaga, nilapitan ng pastor ang lalaki at galit na sinabing naaabala nito ang kanyang pangangaral. Ngunit sumagot ang lalaki, “Bakit po kayo nagagalit sa akin? Hindi ba ninyo alam na sinusubukan ko lamang kung isinasabuhay ninyo ang inyong ipinangangaral?”

Ang kuwentong ito ay nag-aanyaya sa atin na suriin ang ating mga puso. Mahal ba natin ang Diyos? Marahil ay madali para sa atin na sumagot ng “Oo.” Ngunit paano naman ang ating kapwa? Madaling sabihin na mahal natin ang Diyos, ngunit ang tunay na pagsasabuhay ng pag-ibig na iyon araw-araw ay isang mas malaking hamon. Ang ating pagmamahal sa Diyos ay hindi lamang nasusukat sa ating mga salita kundi sa paraan ng ating pakikitungo sa mga taong inilalagay Niya sa ating buhay.

Kung tunay nating mahal ang Diyos, sisikapin din nating mahalin ang ating kapwa—kahit ang mga taong mahirap mahalin. Ngunit sino nga ba ang ating kapwa? Maaaring siya ang taong nakasakit sa atin, nagpaluha sa atin, o nagdulot ng matinding sugat sa ating puso. Maaari siyang maging asawa, kamag-anak, kaibigan, katrabaho, o maging kapitbahay. Ang tunay na sukatan ng ating pagmamahal sa Diyos ay ang ating kahandaang magmahal, magpatawad, at magpakita ng awa sa mga taong nakasakit sa atin.

Kung sinasabi nating mahal natin ang Diyos ngunit patuloy naman tayong nagkikimkim ng sama ng loob, galit, at hinanakit laban sa iba, hindi pa ganap ang ating pagmamahal sa Kanya. Ang tunay na pag-ibig sa Diyos ay may kapangyarihang baguhin ang ating puso. Sa tulong ng Kanyang biyaya, natututo tayong iwaksi ang galit at piliing magpatawad kahit mahirap. Hindi nito binabale-wala ang sakit na ating naranasan; sa halip, ipinagkakatiwala natin ang ating sugat sa Diyos at hinahayaang pagalingin Niya tayo.

Ano ang halaga ng ating pagsisimba, pag-aalay, at iba pang sakripisyo para sa Diyos kung patuloy naman tayong may hinanakit sa ating kapwa? Higit na kalugud-lugod sa Diyos ang ating pagsisimba kapag ito ay sinasabayan ng pusong marunong magpatawad, mahabagin, at handang makipagkasundo. Ang tunay na pagmamahal sa Diyos ay nakikita sa ating kakayahang magpatawad at bitawan ang pagnanais na makaganti.

Ngunit paano kung patuloy pa rin ang pananakit at walang nakikitang pagsisisi ang taong nakasakit sa atin? Sa mga ganitong pagkakataon, maaaring hinihingi ng karunungan na magtakda tayo ng tamang hangganan o tuluyan nang lumayo. Hindi natin ito ginagawa dahil tumigil na tayong magmahal sa ating kapwa o sa Diyos.

Ginagawa natin ito sapagkat ang pagmamahal ay hindi nangangahulugang hinahayaan nating magpatuloy ang maling gawain. Minsan, ang pinakamakatarungan at pinakamakabuluhang hakbang ay ang lumayo habang patuloy pa rin nating ipinagdarasal ang taong iyon at ipinagkakatiwala siya sa Diyos.

Sa Ebanghelyo, itinuro ni Hesus ang dalawang pinakadakilang utos: ang mahalin ang Diyos at mahalin ang ating kapwa. Ang dalawang ito ay hindi maaaring paghiwalayin. Hindi natin maaaring sabihin na mahal natin ang Diyos kung tumatanggi naman tayong mahalin ang ating kapwa. At hindi rin natin lubos na mamahalin ang ating kapwa kung wala ang pag-ibig ng Diyos na kumikilos sa ating puso.

Palagi bang may masayang ending kapag minamahal natin ang Diyos at ang ating kapwa? Hindi sa lahat ng pagkakataon. May mga panahong ang pagpili nating magmahal ay nagdudulot ng kalungkutan, pagtanggi, pagkabigo, at sakit. May mga pagkakataong hindi sinusuklian ang ating kabutihan at hindi tinatanggap ang ating pakikipagkasundo. Ngunit kahit ganoon, tinatawag pa rin tayong magpatuloy sa pagmamahal.

Ang magandang balita ay walang aksyon ng tunay na pag-ibig ang nasasayang sa paningin ng Diyos. Nakikita Niya ang bawat pagpapatawad, bawat sakripisyo, at bawat panalanging iniaalay natin para sa mga taong nakasakit sa atin. Ang tila malungkot na wakas ngayon ay maaaring maging magandang patotoo ng Kanyang biyaya at pagtubos sa tamang panahon.

Kaya't hilingin natin sa Espiritu Santo na siyasatin ang ating puso. Mayroon ba tayong taong hindi pa natin kayang patawarin? Mayroon bang kapwa na tinatawagan tayo ng Diyos na higit pang mahalin, ipanalangin, o unawain?

Nawa'y bigyan tayo ng Panginoon ng lakas ng loob na isabuhay ang ating ipinahahayag, magmahal gaya ng pagmamahal ni Kristo, at hayaang dumaloy ang Kanyang awa sa pamamagitan natin patungo sa kapwa.

Sapagkat sa araw na tayo ay humarap sa Panginoon, ano kaya ang Kanyang makikita sa atin—mga pusong nagsalita lamang tungkol sa pag-ibig, o mga pusong tunay na namuhay at nagsakripisyo alang-alang sa pag-ibig kahit ito ay mahirap at masakit?– Marino J. Dasmarinas

Reflection for Wednesday June 3 Memorial of Saint Charles Lwanga and Companions, Martyrs: Mark 12:18-27

Gospel: Mark 12:18-27

Some Sadducees, who say there is no resurrection, came to Jesus and put this question to him, saying, “Teacher, Moses wrote for us, If someone’s brother dies, leaving a wife but no child, his brother must take the wife and raise up descendants for his brother. Now there were seven brothers. The first married a woman and died, leaving no descendants.  

So the second brother married her and died, leaving no descendants, and the third likewise. And the seven left no descendants. Last of all the woman also died. At the resurrection when they arise whose wife will she be? For all seven had been married to her.” Jesus said to them, “Are you not misled because you do not know the Scriptures or the power of God?   

When they rise from the dead, they neither marry nor are given in marriage, but they are like the angels in heaven. As for the dead being raised, have you not read in the Book of Moses, in the passage about the bush, how God told him, I am the God of Abraham, the God of Isaac, and the God of Jacob? He is not God of the dead but of the living. You are greatly misled.”

+ + + + + + +

Reflection:

The story is told of an ailing man who was given only two months to live by his doctor. After hearing this prognosis, he knelt before God and begged Him to extend his life indefinitely.

As we reflect on this, we are invited to ask ourselves: why are we afraid to die? Perhaps it is because we have grown deeply attached to this world, to what we own, to what we enjoy, and to what we have built. We also struggle with uncertainty, not fully knowing what awaits us beyond this earthly life.

In the Gospel, when Jesus was asked by the Sadducees about the resurrection and whose wife a certain woman would be in the afterlife, He revealed to them that life in heaven is completely different from our present life. Earthly relationships and realities cannot fully define the mystery of eternal life with God.

Yes, there is an afterlife, and there is heaven, as Jesus assures us in the Gospel. This truth calls us to live with deeper purpose and awareness. While we are still alive, we are invited to align our lives with the will of God—not with our selfish or sinful desires, but with His holy and loving will.

Why is this important for us? Because we all desire, deep in our hearts, to be with God when our journey in this world comes to an end. We are reminded not to be blinded by the glitter of this world, for everything we possess—no matter how precious, beautiful, or valuable—will eventually be left behind.

Instead, let us fix our eyes on heaven, our true and lasting home, prepared for us by God’s unfailing love. May we live each day with faith, humility, and hope, choosing what leads us closer to Him rather than what keeps us tied to what is temporary.

And so, as we continue our journey in this world, we are gently invited to reflect: Are we truly living in a way that prepares us for eternity, or have we become too attached to what we will one day have to leave behind?— Marino J. Dasmarinas    

Ang Mabuting Balita at Repleksyon Miyerkules Hunyo 3 Paggunita kina San Carlos Lwanga at mga Kasama, mga martir: Marcos 12:18-27

Mabuting Balita: Marcos 12:18-27

Noong panahong iyon, may ilang Saduceo na lumapit kay Jesus. Ang Saduceo ay naninindigan na hindi na muling bubuhayin ang mga patay. "Guro," anila, "naglagda po si Moises ng ganitong batas para sa amin: 'Kung mamatay ang isang lalaki at maiwang walang anak ang kanyang asawa, ang kapatid ng lalaki'y dapat pakasal sa balo upang magkaanak sila para sa namatay.' 

May pitong magkakapatid na lalaki. Nag-asawa ang panganay, at namatay na walang anak. Napakasal sa balo ang pangalawa, at namatay na wala ring anak. Gayun din ang nangyari sa pangatlo at sa mga sumunod pa" isa-isang napangasawa ng babae ang pitong magkakapatid, at sila'y namatay na walang anak. 

Sa kahuli-huliha'y namatay rin ang babae. Ngayon, sino po sa pito ang kikilalanin niyang asawa sa muling pagkabuhay, yamang napangasawa silang lahat?" Sumagot si Jesus, "Maling-mali kayo. alam ninyo kung bakit? Hindi ninyo nababatid ang mga Kasulatan ni ang kapangyarihan ng Diyos. Sapagkat sa muling pagkabuhay, ang mga tao'y hindi na mag-aasawa; sila'y magiging tulad ng mga anghel sa langit. 

Tungkol naman sa muling pagkabuhay -- hindi pa ba ninyo nababasa sa aklat ni Moises ang tungkol sa nagliliyab na mababang punongkahoy? Ganito ang nasusulat na sinabi ng Diyos kay Moises. 'Ako ang Diyos ni Abraham, ang Diyos ni Isaac at ang Diyos ni Jacob.' Ngunit ang Diyos ay hindi Diyos ng mga patay, kundi ng mga buhay. Maling-mali kayo!"  

+ + + + + + +  

Repleksyon:

May kuwento tungkol sa isang maysakit na tao na binigyan lamang ng dalawang buwan upang mabuhay ng kanyang doktor. Matapos marinig ang ganitong abiso, siya ay lumuhod sa harapan ng Diyos at nagmakaawa na pahabain pa ang kanyang buhay.

Bakit nga ba tayo natatakot mamatay? Marahil ito ay dahil sa matinding pagkakaugnay natin sa mundong ito—sa mga bagay na ating tinatamasa, pag-aari, at pinapahalagahan. Nariyan din ang takot sa hindi natin nalalaman tungkol sa kabilang buhay.

Sa Ebanghelyo, nang tanungin si Jesus ng mga Saduseo tungkol sa muling pagkabuhay at kung kanino mapupunta ang isang babae sa kabilang buhay, ipinahayag Niya na ang buhay sa langit ay ganap na naiiba sa ating kasalukuyang buhay. Ang mga ugnayang makalupa at ang mga katotohanan dito sa mundo ay hindi sapat upang ilarawan ang misteryo ng buhay na walang hanggan kasama ang Diyos.

Oo, mayroong kabilang buhay at mayroong langit, ayon sa pangako ni Jesus sa Ebanghelyo. Ang katotohanang ito ay nag-aanyaya sa atin na mamuhay nang may mas malalim na layunin at kamalayan. Habang tayo ay nabubuhay pa, inaanyayahan tayong isabuhay ang kalooban ng Diyos—hindi ang ating makasarili o makasalanang hangarin, kundi ang Kanyang banal at mapagmahal na kalooban.

Bakit ito mahalaga para sa atin? Sapagkat sa kaibuturan ng ating puso, nais nating makapiling ang Diyos kapag natapos na ang ating paglalakbay sa mundong ito. Paalala rin sa atin na huwag tayong mabighani sa kislap ng mundong ito, sapagkat ang lahat ng ating tinatangkilik—gaano man ito kaganda, kahalaga, o kayaman—ay iiwan din natin sa takdang panahon.

Sa halip, ituon natin ang ating paningin sa langit, ang ating tunay at walang hanggang tahanan na inihanda para sa atin ng walang hanggang pag-ibig ng Diyos. Nawa’y mamuhay tayo araw-araw nang may pananampalataya, kababaang-loob, at pag-asa, at mas piliin ang mga bagay na naglalapit sa atin sa Diyos kaysa sa mga pansamantalang bagay ng mundong ito.

At sa ating patuloy na pag usad ng ating buhay tayo ay inaanyayahan na magnilay: Tunay bang ang ating pamumuhay ay naghahanda sa atin para sa buhay na walang hanggan, o labis na ba tayong nakakapit sa mga bagay na sa huli ay iiwan din naman natin? — Marino J. Dasmarinas

Reflection for June 2 Tuesday of the Ninth Week in Ordinary Time: Mark 12:13-17

Gospel: Mark 12:13-17

Some Pharisees and Herodians were sent to Jesus to ensnare him in his speech. They came and said to him, “Teacher, we know that you are a truthful man and that you are not concerned with anyone’s opinion. You do not regard a person’s status but teach the way of God in accordance with the truth.

Is it lawful to pay the census tax to Caesar or not? Should we pay or should we not pay?” Knowing their hypocrisy he said to them, “Why are you testing me? Bring me a denarius to look at. They brought one to him and he said to them, “Whose image and inscription is this? They replied to him, “Caesar’s. So Jesus said to them “Repay to Caesar what belongs to Caesar and to God what belongs to God. They were utterly amazed at him.

+ + + + + + +

Reflection:

Do we always do what is right and just?

The Pharisees and the Herodians tested Jesus regarding the just payment of taxes to Caesar. Knowing their evil intentions, Jesus simply asked them, “Whose image is on the coin?” They answered that it bore Caesar’s image.

Jesus then told them to give to Caesar what belonged to Caesar because he was the governing authority. More importantly, He said, “Give to God what belongs to God” (Mark 12:17). This leads us to an important question: What belongs to God? What is due to Him from us?

What belongs to God is the time that we freely and lovingly offer to Him. We give Him our daily moments of prayer when we wake up in the morning and before we retire at night. We give Him our worship and thanksgiving when we participate in Holy Mass on Sundays. We also give Him our acts of service, kindness, generosity, and commitment to the Church and to our brothers and sisters in need.

Everything we have comes from God. Our life, our talents, our blessings, our opportunities, and even the very breath we take each day are gifts from His loving hands. Therefore, it is only right and just that we give back to Him our love, gratitude, trust, and faithful obedience.

At times, we may think that giving our time and attention to God is a sacrifice. Yet when we give God what is due to Him, we never become poorer. Instead, He fills our hearts with His peace, strengthens us in our struggles, guides us through life's uncertainties, and assures us of His loving presence. Most importantly, He gives us the hope of eternal life with Him when our earthly journey comes to an end.

Let us examine our hearts. Are we merely giving God what is left over after everything else has claimed our time and attention, or are we truly giving Him what rightfully belongs to Him—our wholehearted love, faithful worship, and willing obedience?

May we have the courage to give to God not only a portion of our lives but our very selves. For if everything we are and everything we have comes from Him, are we truly giving back to God what belongs to God?

What is one area of our life that we have been withholding from God, and are we willing to surrender it to Him so that He may reign more fully in our hearts?—Marino J. Dasmarinas  

Ang Mabuting Balita at Repleksyon Hunyo 2 Martes ng Ikasiyam na Linggo sa Karaniwang Panahon: Marcos 12:13-17

Mabuting Balita: Marcos 12:13-17

Noong panahong iyon, ilang Pariseo at ilang kampon ni Herodes ang pinapunta kay Hesus upang siluin siya sa kanyang pananalita. Lumapit sila sa kanya at ang sabi, “Guro, nalalaman po naming kayo’y tapat at walang pinangingimian, sapagkat pareho ang pagtingin ninyo sa lahat ng tao.

At itinuturo ninyo kung ano ang kalooban ng Diyos sa mga tao. Naaayon po ba sa Kautusan ang pagbabayad ng buwis sa Cesar? Dapat ba kaming bumuwis o hindi?” Ngunit batid ni Hesus na sila’y nagkukunwari, kaya’t sinabi niya sa kanila, “Bakit ba ibig ninyo akong siluin?

Bigyan ninyo ako ng isang denaryo. Titingnan ko.” At kanilang binigyan siya. “Kaninong larawan at pangalan ang nakaukit dito?” tanong ni Hesus. “Sa Cesar po,” tugon nila. Sinabi ni Hesus, “Ibigay ninyo sa Cesar ang sa Cesar, at sa Diyos ang sa Diyos.” At sila’y namangha sa kanya.

+ + + + + + +  

Repleksyon:

Palagi ba nating ginagawa ang tama at matuwid?

Sinubok ng mga Pariseo at mga Herodiano si Jesus tungkol sa makatarungang pagbabayad ng buwis kay Cesar. Alam ni Jesus ang kanilang masasamang balak kaya't tinanong Niya sila, “Kaninong larawan ang nakaukit sa baryang ito?” Sumagot sila na larawan iyon ni Cesar.

Dahil dito, sinabi ni Jesus na ibigay kay Cesar ang nararapat para kay Cesar sapagkat siya ang namumunong awtoridad. Ngunit higit pa rito, sinabi rin Niya, “Ibigay ninyo sa Diyos ang nauukol sa Diyos”(Marcos 12:17).

Nagbibigay ito sa atin ng isang mahalagang tanong: Ano nga ba ang nauukol sa Diyos? Ano ang nararapat nating ibigay sa Kanya?

Ang nauukol sa Diyos ay ang oras na kusang-loob at buong pagmamahal nating iniaalay sa Kanya. Ibinibigay natin sa Kanya ang ating oras ng pananalangin sa pagsisimula ng bawat umaga at bago tayo magpahinga sa gabi.

Iniaalay natin sa Kanya ang ating pagsamba at pasasalamat tuwing Linggo sa Banal na Misa. Gayundin, ang ating paglilingkod, kabutihan, pagkakawanggawa, at pakikiisa sa Simbahan at sa ating kapwa ay mga handog na nararapat nating ibigay sa Diyos.

Ang lahat ng mayroon tayo ay nagmumula sa Kanya. Ang ating buhay, mga talento, mga biyaya, mga pagkakataon, at maging ang bawat hiningang ating tinatanggap araw-araw ay kaloob ng Kanyang mapagmahal na kamay. Kaya't makatarungan lamang na suklian natin ang Kanyang kabutihan sa pamamagitan ng ating pagmamahal, pasasalamat, pagtitiwala, at tapat na pagsunod.

Minsan, maaaring isipin natin na ang pagbibigay ng ating oras at atensyon sa Diyos ay isang sakripisyo. Ngunit kapag ibinibigay natin sa Diyos ang nararapat para sa Kanya, hindi tayo nawawalan. Sa halip, pinupuno Niya ang ating puso ng kapayapaan, pinalalakas tayo sa gitna ng mga pagsubok, ginagabayan tayo sa mga hindi tiyak na landas ng buhay, at tinitiyak sa atin ang Kanyang mapagmahal na presensya. Higit sa lahat, binibigyan Niya tayo ng pag-asa sa buhay na walang hanggan kapag natapos na ang ating paglalakbay sa mundong ito.

Kaya't suriin natin ang ating mga puso. Ibinibigay ba natin sa Diyos ang natitirang oras lamang matapos nating paglaanan ng pansin ang lahat ng ibang bagay, o tunay ba nating ibinibigay sa Kanya ang nararapat Niyang matanggap—ang ating buong pagmamahal, tapat na pagsamba, at kusang-loob na pagsunod?

Nawa'y magkaroon tayo ng lakas ng loob na ialay sa Diyos hindi lamang ang bahagi ng ating buhay kundi ang ating buong sarili. Sapagkat kung ang lahat ng tayo ay mayroon at ang lahat ng tayo ay tinatamasa ay mula sa Kanya, hindi ba't nararapat lamang na ibalik natin sa Kanya ang nauukol sa Kanya?

Ano ang bahagi ng ating buhay na hanggang ngayon ay ipinagkakait pa natin sa Diyos? Handa na ba tayong isuko ito sa Kanya upang Siya ang higit na maghari sa ating puso, o patuloy pa rin ba nating hahawakan ang bagay na dapat ay matagal na nating ipinagkatiwala sa Kanya? —Marino J. Dasmarinas

Reflection for Monday June 1 Memorial of Saint Justin, Martyr: Mark 12:1-12

Gospel: Mark 12:1-12

Jesus began to speak to the chief priests, the scribes, and the elders in parables. “A man planted a vineyard, put a hedge around it, dug a wine press, and built a tower. Then he leased it to tenant farmers and left on a journey. 

At the proper time he sent a servant to the tenants to obtain from them some of the produce of the vineyard. But they seized him, beat him, and sent him away empty-handed. Again he sent them another servant. And that one they beat over the head and treated shamefully. 

He sent yet another whom they killed. So, too, many others; some they beat, others they killed. He had one other to send, a beloved son. He sent him to them last of all, thinking, ‘They will respect my son.’ But those tenants said to one another, ‘This is the heir. Come, let us kill him, and the inheritance will be ours.’ 

So they seized him and killed him, and threw him out of the vineyard. What then will the owner of the vineyard do? He will come, put the tenants to death, and give the vineyard to others. Have you not read this Scripture passage: The stone that the builders rejected has become the cornerstone; by the Lord has this been done, and it is wonderful in our eyes? 

They were seeking to arrest him, but they feared the crowd, for they realized that he had addressed the parable to them. So they left him and went away.

+ + + + + + +

Reflection:

Do we realize that everything we have right now is not truly ours? Everything we possess ultimately belongs to God. He has lovingly entrusted these blessings to us. We may have worked hard for them, but behind every opportunity, every achievement, and every blessing is the gracious hand of God. Without His guidance, protection, and provision, we would not be where we are today.

It is not through our efforts alone that we have achieved success. It is God who has enabled us to grow, prosper, and accomplish the things we enjoy today. Every good thing we have is a gift from Him. The question we must honestly ask ourselves is this: What have we given back to the Lord in return?

In our Gospel, Jesus tells the parable of a landowner who carefully prepared his vineyard and leased it to tenants. The tenants enjoyed the fruits of the vineyard and benefited from all the work that the owner had already done for them.

The vineyard represents Israel, and the tenant farmers represent the religious leaders of Israel. The owner of the vineyard is God. The servants are His messengers, representing the prophets, and the beloved son is none other than Jesus Himself.

When harvest time came, the owner naturally asked for his share of the produce. But the tenants became so greedy and self-centered that they refused to give him what was due. Instead, they mistreated and killed his servants and even murdered his beloved son.

As we reflect on this parable, we realize that God is the true owner of the vineyard, and we are merely His stewards. Everything we have—our life, health, family, abilities, resources, time, and opportunities—has been entrusted to us by Him. One day, we too will be asked to give an account of how we have used these gifts.

Life is short, and every day is an opportunity to respond to God's goodness. Let us not wait until tomorrow to give back to Him. We can express our gratitude by serving others, helping those in need, supporting the poor, encouraging the discouraged, and sharing the blessings we have received. For example, we may help provide for the education of a less fortunate relative or extend a helping hand to someone struggling in life. There are countless ways through which we can become instruments of God's love and generosity.

When we freely share what God has entrusted to us, we acknowledge that we are not owners but stewards. In doing so, we open our hearts more fully to God's grace and allow His love to flow through us to others.

Today, let us prayerfully examine our hearts. What have we truly given back to God in return for His countless blessings? Have we offered Him our time, our talents, our treasures, and our love? Or have we been holding tightly to gifts that were never meant to be ours alone?

May we never forget that everything comes from God and ultimately belongs to Him. And when the Lord comes seeking the fruits of the vineyard He entrusted to us, will He find hearts overflowing with gratitude, generosity, and faithful stewardship—or empty hands that kept His blessings only for ourselves?—Marino J. Dasmarinas

Ang Mabuting Balita at Repleksyon Lunes Hunyo 1 Paggunita kay San Justino, martir: Marcos 12:1-12

Mabuting Balita: Marcos 12:1-12

Noong panahong iyon, nagsimulang magsalita si Hesus sa mga punong saserdote, mga eskriba, at matatanda ng bayan sa pamamagitan ng mga talinghaga. Sinabi niya, “May isang taong nagtanim ng ubas sa kanyang bukid, at binakuran niya ito. Humukay siya ng pisaan ng ubas, at nagtayo ng isang mataas na bantayan. Pagkatapos, iniwan niya ang ubasan sa mga kasama, at siya’y nagtungo sa ibang lupain. 

Nang dumating ang panahon ng pitasan, pinapunta niya ang isa niyang utusan upang kunin sa mga kasama ang kanyang kaparte. Ngunit sinunggaban ng mga kasama ang utusan, binugbog, at pinauwing walang dala. Ang may-ari’y nagpapunta uli ng ibang utusan, ngunit kanilang pinukpok ito sa ulo, at dinusta. Nag-utos na naman siya sa isa pa, ngunit pinatay nila ang utusang iyon. 

Gayun din ang ginawa nila sa marami pang iba: may binugbog at may pinatay. Iisa na lang ang natitira na maaaring papuntahin sa kanila – ang kanyang minamahal na anak. Ito ang kahuli-hulihang pinapunta niya. ‘Igagalang nila ang aking anak,’ wika niya sa sarili. Ngunit ang mga kasama’y nag-usap-usap, ‘Ito ang tagapagmana. Halikayo, patayin natin at nang mapasaatin ang kanyang mamanahin.’’ Kanilang sinunggaban siya, pinatay at itinapon sa labas ng ubasan. 

“Ano ngayon ang gagawin ng may-ari ng ubasan? Paroroon siya at papatayin ang mga kasamang iyon, at ang ubasa’y ibibigay sa iba. Hindi pa ba ninyo nababasa ang nasasaad sa Kasulatan? ‘Ang batong itinakwil ng mga tagapagtayo ng bahay ang siyang naging batong panulukan. 

Ginawa ito ng Panginoon, At ito’y kahanga-hanga!’” Tinangka ng mga pinuno ng mga Judio na dakpin si Hesus, sapagkat nahalata nilang sila ang pinatatamaan sa talinghagang iyon. Ngunit takot naman sila sa mga tao; kaya’t hindi nila siya inano at sila’y umalis.

+ + + + + + +

Repleksyon:

Napagtatanto ba natin na ang lahat ng mayroon tayo ngayon ay hindi talaga atin? Ang lahat ng ating tinataglay ay sa Diyos nagmula. Buong pagmamahal Niya itong ipinagkatiwala sa atin.

Maaaring nagsikap tayo nang husto upang makamtan ang mga ito, ngunit sa likod ng bawat pagkakataon, tagumpay, at pagpapala ay ang mapagpalang kamay ng Diyos. Kung wala ang Kanyang paggabay, pag-iingat, at pagkakaloob, hindi tayo makararating sa kinalalagyan natin ngayon.

Hindi lamang sa sarili nating pagsisikap nanggaling ang ating mga tagumpay. Ang Diyos ang nagbigay sa atin ng kakayahan, lakas, karunungan, at mga pagkakataong nagdala sa atin sa tagumpay. Ang bawat mabuting bagay na tinatamasa natin ay kaloob Niya. Kaya mahalagang itanong natin sa ating mga sarili: Ano ang naibabalik natin sa Panginoon bilang pasasalamat sa Kanyang kabutihan?

Sa ating Ebanghelyo, ikinuwento ni Jesus ang talinghaga tungkol sa isang may-ari ng ubasan na maingat na naghanda ng kanyang ubasan at ipinaupa ito sa mga magsasaka. Tinamasa ng mga magsasaka ang bunga ng ubasan at nakinabang sa lahat ng paghahandang ginawa ng may-ari para sa kanila.

Ang ubasan ay sumasagisag sa Israel, at ang mga magsasaka naman ay kumakatawan sa mga pinunong panrelihiyon ng Israel. Ang may-ari ng ubasan ay ang Diyos. Ang mga alipin o sugo ay ang Kanyang mga propeta, at ang minamahal na anak ay walang iba kundi si Jesus.

Nang dumating ang panahon ng anihan, natural lamang na hingin ng may-ari ang kanyang bahagi sa bunga ng ubasan. Ngunit dahil sa kanilang kasakiman at pagiging makasarili, tumanggi ang mga magsasaka na ibigay ang nararapat sa kanya. Sa halip, kanilang pinagmalupitan at pinatay ang mga sugo, at maging ang minamahal na anak ng may-ari ay kanilang ipinapatay.

Habang pinagninilayan natin ang talinghagang ito, napagtatanto natin na ang Diyos ang tunay na may-ari ng ubasan at tayo lamang ang Kanyang mga katiwala. Ang ating buhay, kalusugan, pamilya, kakayahan, panahon, at yaman, ay pawang ipinagkatiwala lamang sa atin. Darating ang araw na tayo rin ay tatanungin kung paano natin ginamit ang mga kaloob na ito.

Maikli lamang ang buhay, at bawat araw ay pagkakataon upang tumugon sa kabutihan ng Diyos. Huwag nating ipagpaliban ang pagbabalik sa Kanya ng ating pasasalamat. Magagawa natin ito sa pamamagitan ng paglilingkod sa kapwa, pagtulong sa mga nangangailangan, pagdamay sa mga nahihirapan, at pagbabahagi ng mga pagpapalang ating tinanggap.

Maaari nating tulungan ang isang kapos-palad na kamag-anak na makapag-aral o magbigay ng tulong sa sinumang nangangailangan. Napakaraming paraan upang tayo ay maging kasangkapan ng pagmamahal at kabutihang-loob ng Diyos.

Kapag maluwag sa puso nating ibinabahagi ang mga biyayang ipinagkatiwala sa atin, kinikilala nating hindi tayo mga may-ari kundi mga katiwala lamang. Sa paggawa nito, mas binubuksan natin ang ating puso sa biyaya ng Diyos at hinahayaang dumaloy ang Kanyang pag-ibig sa pamamagitan natin patungo sa iba.

Pagnilayan natin nang taimtim ang ating buhay. Ano ba talaga ang naibabalik natin sa Diyos kapalit ng Kanyang napakaraming pagpapala? Naiaalay ba natin sa Kanya ang ating panahon, talento, at yaman? O mahigpit ba nating hinahawakan ang mga biyayang hindi naman talaga para sa atin lamang?

Nawa'y hindi natin malimutan na ang lahat ay nagmumula sa Diyos at sa Kanya rin nauuwi. At kapag dumating ang araw na hingin Niya ang bunga ng ubasang ipinagkatiwala Niya sa atin, matagpuan kaya Niya tayo na may pusong puno ng pasasalamat, pagkabukas-palad, at tapat na pangangasiwa ng Kanyang mga kaloob—o mga kamay na walang maihahandog dahil inangkin natin para sa ating sarili ang mga biyayang dapat sana'y ibinahagi natin sa iba?—Marino J. Dasmarinas

Reflection for Sunday May 31 Solemnity of the Most Holy Trinity: John 3:16-18

Gospel: John 3:16-18

God so loved the world that he gave his only Son, so that everyone who believes in him might not perish but might have eternal life. 

For God did not send his Son into the world to condemn the world, but that the world might be saved through him. Whoever believes in him will not be condemned, but whoever does not believe has already been condemned, because he has not believed in the name of the only Son of God.

+ + + + + + +

Reflection:

There is a legend that while Saint Augustine was walking along the beach, trying to understand how there could be three Persons in one God, he encountered a child using a seashell to scoop water from the sea.

The child would run back to the shore and pour the water into a small hole he had dug in the sand. Saint Augustine watched for a while and then asked the child what he was doing. The child replied, “I am putting the sea into this hole.”

Saint Augustine gently responded that such a task was impossible, for no hole in the sand could ever contain the vastness of the ocean.

The child then said to him, “What you are trying to understand is also impossible. You will never be able to fully contain the mystery of the Holy Trinity in your human understanding.”

As we celebrate the Solemnity of the Blessed Trinity, we are invited once again to enter into this sacred mystery: one God in three Persons—God the Father, our Creator; God the Son, Jesus our Savior; and God the Holy Spirit, our Sanctifier. Three distinct Persons, yet one divine communion of love.

As we reflect on this truth, we realize how limited our human understanding is. We may try to explain it, define it, or fully grasp it with our intellect, but the mystery of God always stretches beyond what we can contain.

And yet, we are not called to figure God out—we are called to trust Him.

When we walk with the Lord, we are invited to move beyond mere curiosity and enter into deeper faith. We are reminded that God does not ask us to fully comprehend Him before we believe in Him. Instead, He calls us to believe so that we may begin to truly know Him.

The mystery of the Holy Trinity teaches us that faith is not the absence of questions, but the willingness to trust God even when answers are beyond our reach. It invites us to rely not only on our limited understanding, but on God’s infinite wisdom and love revealed to us through Jesus Christ and the Holy Spirit.

As we continue our journey of faith, may we learn to walk not merely by sight, but by trust; not by what we can fully explain, but by the grace we have received.

And so, as we stand before the mystery of a God who is three yet one, we are gently asked:

Are we willing to let God be God in our lives—even when we do not fully understand Him, but are simply called to trust Him with all our heart?—Marino J. Dasmarinas