Reflection for September 24 Thursday of the Twenty-fifth Week in Ordinary Time: Luke 9:7-9

Gospel: Luke 9:7-9

Herod the tetrarch heard about all that was happening, and he was greatly perplexed because some were saying, “John has been raised from the dead”; others were saying, “Elijah has appeared”; still others, “One of the ancient prophets has arisen.”

But Herod said, “John I beheaded. Who then is this about whom I hear such things?” And he kept trying to see him.

+ + + + +  + +

Reflection:

How would we feel when we do something wrong, adulterous, or immoral? Our conscience can become deeply troubled. The disturbance in our hearts and minds can continue to trouble us until we find closure regarding the wrong that we have done. Sometimes, no matter how much we try to forget what we have done, our conscience continues to remind us that something is not right.

Herod the tetrarch was very much troubled when he heard the news about Jesus. Why? Because Herod thought that Jesus was John, whom he had ordered to be killed. Herod was already being troubled by his conscience because of the wrong he had done to John. Perhaps this was why he said, “John I beheaded. Who then is this about whom I hear such things?” (Luke 9:9).

Our conscience can be a powerful reminder of the difference between what is right and what is wrong. When we deliberately do something that goes against God's commandments, we may carry within us a burden that cannot easily be silenced. We may try to distract ourselves, keep ourselves busy, or even pretend that nothing happened, but deep within us, our conscience may continue to speak.

What, then, can we do when our conscience troubles us? Let us avoid wrongdoing in whatever form it may take. Let us strive to live clean and upright lives before God and our fellow human beings. And when we fall into sin, let us not allow pride to keep us away from God. Instead, let us humble ourselves, acknowledge our wrongdoing, seek forgiveness, and make amends whenever possible.

God does not desire that we remain prisoners of guilt. He calls us to repentance, healing, and reconciliation. When our conscience troubles us, may we see it not merely as a source of pain but also as an invitation to return to God. Let us open our hearts to His mercy and allow His grace to lead us back to the path of righteousness and peace.

A troubled conscience can keep us awake at night, but a repentant heart can find rest in God's mercy. Let us therefore choose to walk honestly before God and others, knowing that a life lived in truth and righteousness brings a deeper and more lasting peace.

Are there things we have done that continue to trouble our conscience? Instead of hiding from God or allowing guilt to consume us, are we willing to humble ourselves, seek His forgiveness, make things right where we can, and return wholeheartedly to Him?—Marino J. Dasmarinas

Ang Mabuting Balita at Repleksyon Setyembre 24 Huwebes ng Ika-25 Linggo sa Karaniwang Panahon: Lucas 9:7-9

Mabuting Balita: Lucas 9:7-9

Noong panahong iyon, nabalitaan ni Herodes na tetrarka ng Galilea ang lahat ng ginagawa ni Jesus. Nagulo ang kanyang isip, sapagkat may nagsasabing muling binuhay si Juan Bautista. May nagsasabi namang lumitaw si Elias, at may nagsasabi pang muling nabuhay ang isa sa mga propeta noong una. 

Kaya't ang sabi ni Herodes, "Pinapugutan ko si Juan; ngunit sino ang nababalitaang ito? Marami akong naririnig tungkol sa kanya." At pinagsikapan niyang makita si Jesus.

+ + + + + + +

Repleksyon:

Ano kaya ang ating mararamdaman kapag nakagawa tayo ng mali, pangangalunya, o anumang imoral na gawain? 

Maaaring malalim na mabagabag ang ating konsensya. Ang pagkabagabag na ito sa ating puso at isipan ay maaaring patuloy na gumambala sa atin hanggang sa makatagpo tayo ng kapanatagan tungkol sa maling bagay na ating nagawa. Kung minsan, kahit pilitin nating kalimutan ang ating ginawa, patuloy pa rin tayong pinaaalalahanan ng ating konsensya tungkol sa masama nating ginawa. 

Lubhang nabagabag si Herodes na tetrarka nang makarating sa kanya ang balita tungkol kay Jesus. Bakit? Sapagkat inakala ni Herodes na si Jesus ay si Juan, na ipinapatay niya. Binabagabag na siya ng kanyang konsensya dahil sa maling ginawa niya kay Juan. 

Marahil ito ang dahilan kung bakit sinabi niya, “Si Juan ay ipinapugutan ko ng ulo. Sino kaya itong naririnig kong gumagawa ng gayong mga bagay?” (Lucas 9:9). 

Ang ating konsensya ay maaaring maging isang makapangyarihang paalala ng pagkakaiba ng tama at mali. Kapag sinasadya nating gumawa ng bagay na salungat sa mga utos ng Diyos, maaari tayong magdala ng isang pasaning hindi madaling patahimikin. 

Maaaring subukan nating aliwin ang ating sarili, maging abala, o magkunwaring walang nangyari, ngunit sa kaibuturan ng ating puso, patuloy na maaaring magsalita ang ating konsensya. 

Ano nga ba ang maaari nating gawin kapag tayo ay binabagabag ng ating konsensya? Iwasan natin ang paggawa ng mali, anuman ang anyo nito. Sikapin nating mamuhay nang malinis at matuwid sa harap ng Diyos at ng ating kapwa. 

At kapag tayo ay nagkasala, huwag nating hayaang ilayo tayo ng ating pagmamataas sa Diyos. Sa halip, magpakumbaba tayo, aminin ang ating pagkakamali, humingi ng kapatawaran, at itama ang ating pagkakamali hangga't maaari. 

Hindi nais ng Diyos na manatili tayong bilanggo ng pagkakasala. Tinatawag Niya tayo sa pagsisisi, kagalingan, at pakikipagkasundo. Kapag binabagabag tayo ng ating konsensya, nawa'y hindi lamang natin ito tingnan bilang pinagmumulan ng sakit, kundi bilang isang paanyaya ng Diyos na manumbalik sa Kanya. Buksan natin ang ating puso sa Kanyang awa at hayaang akayin tayo ng Kanyang biyaya pabalik sa landas ng katuwiran at kapayapaan. 

Maaaring hindi tayo patulugin ng isang konsensyang binabagabag, ngunit ang pusong tunay na nagsisisi ay makatatagpo ng pahinga sa awa ng Diyos. Kaya naman, piliin nating mamuhay nang tapat sa harap ng Diyos at ng ating kapwa, sapagkat ang buhay na nakaugat sa katotohanan at katuwiran ay nagbubunga ng mas malalim at tunay na kapayapaan. 

May mga bagay ba tayong nagawa na hanggang ngayon ay patuloy na bumabagabag sa ating konsensya? Sa halip na tumakas sa Diyos o hayaang lamunin tayo ng pagkakasala, handa ba tayong magpakumbaba, humingi ng Kanyang kapatawaran, itama ang ating mga pagkakamali hangga't maaari, at buong pusong manumbalik sa Kanya?—Marino J. Dasmarinas

Reflection for Wednesday September 23 Memorial of Saint Pius of Pietrelcina, Priest: Luke 9:1-6

Gospel: Luke 9:1-6

Jesus summoned the Twelve and gave them power and authority over all demons and to cure diseases, and he sent them to proclaim the Kingdom of God and to heal the sick. He said to them, “Take nothing for the journey, neither walking stick, nor sack, nor food, nor money, and let no one take a second tunic. 

Whatever house you enter, stay there and leave from there. And as for those who do not welcome you, when you leave that town, shake the dust from your feet in testimony against them.” Then they set out and went from village to village proclaiming the good news and curing diseases everywhere.

+ + + + + + +

Reflection:

Do we depend on ourselves or on God?

These are two basic questions that we face every day. What does it mean to depend on ourselves? It means relying on our own strength, abilities, and understanding, sometimes to the point that we leave little or no room for God in our hearts.

But what does it mean to depend on God?

Depending on God does not mean that we simply relax and wait for His blessings to come to our doorstep, like a mail carrier delivering mail to our mailbox. Trusting in God does not mean becoming passive or refusing to do our part. Rather, it means doing everything within our power to obtain what we need and to accomplish what we are called to do, while humbly surrendering the results to God.

We work, but we trust. We strive, but we surrender. We do our part, but we recognize that everything ultimately depends on God's grace.

When Jesus told the Apostles to take nothing for their missionary journey (Luke 9:3), was He telling them to take nothing because everything they needed would simply fall from heaven into their laps? Of course not! Jesus was telling them to faithfully carry out the mission entrusted to them and not to be consumed by worry, because He would use people of faith to provide for their needs.

This is also how we are called to live and share our faith. We do not have to be paralyzed by fear or worry. Instead, we are called to move forward with faith, courage, and perseverance. As we faithfully fulfill our Baptismal mission, we can trust that Jesus will provide what we need according to His wisdom and loving will.

Our mission is to help spread the Good News of our salvation—not merely through our words, but also through the way we live, love, forgive, serve, and care for one another. God does not ask us to accomplish everything by ourselves. He asks us to offer what we have, to use the gifts He has given us, and to trust Him with what we cannot control.

There may be moments when we feel that our efforts are not enough. There may be times when our prayers seem unanswered, our work seems fruitless, or the road ahead seems uncertain. During those moments, let us remember that our responsibility is to remain faithful. The results belong to God.

Let us therefore place our hands in His hands. Let us work faithfully without losing heart, serve without seeking recognition, and trust without demanding that God follow our timetable. When we surrender our plans to Him, we allow His grace to lead us where our own strength cannot take us.

Are we truly depending on God, or are we still trying to control everything through our own strength? And today, what part of our life are we being invited to surrender to God while continuing to faithfully do our part?—Marino J. Dasmarinas

Ang Mabuting Balita at Repleksyon Miyerkules Setyembre 23, paggunita San Pio ng Pietrelcina, pari: Lucas 9:1-6

Mabuting Balita: Lucas 9:1-6

Noong panahong iyon, tinawag ni Jesus ang Labindalawa at binigyan sila ng kakayahan at kapangyarihang magpalayas ng mga demonyo at magpagaling ng mga karamdaman. At sinugo niya sila upang ipahayag ang paghahari ng Diyos at magpagaling ng mga maysakit. 

Sila'y pinagbilinan niya: "Huwag kayong magbaon ng anuman para sa inyong paglalakbay -- kahit tungkod, supot, tinapay, salapi o bihisan. Makituloy kayo sa alinmang bahay na tumanggap sa inyo, at manatili roon hanggang sa pag-alis ninyo sa bayang iyon. 

At sakaling hindi kayo tanggapin, umalis kayo roon, at ipagpag ninyo ang alikabok ng inyong mga paa bilang babala sa kanila." Kaya't humayo ang mga alagad at naglakbay sa mga nayon, na ipinangangaral ang Mabuting Balita at nagpapagaling ng mga maysakit sa lahat ng dako.

+ + + + + + +  

Repleksyon:

Kanino po ba tayo umaasa, sa ating sariling lakas at karunungan o sa Diyos?

Ito ang dalawang pangunahing tanong na hinaharap natin araw-araw. Ano nga ba ang ibig sabihin ng umasa sa ating sarili? Nangangahulugan itong lubos tayong umaasa sa sarili nating lakas, kakayahan, at pang-unawa, kung minsan ay hanggang sa wala na tayong naiiwang puwang para sa Diyos sa ating puso.

Ngunit ano naman ang ibig sabihin ng umasa sa Diyos?

Ang pag-asa sa Diyos ay hindi nangangahulugang uupo lamang tayo at maghihintay na dumating ang Kanyang mga biyaya sa ating pintuan, na para bang isang tagapagdala ng sulat na naghahatid ng koreo sa ating mailbox. Ang pagtitiwala sa Diyos ay hindi nangangahulugang magiging walang-kibo tayo at hindi na gagawin ang ating bahagi.

Sa halip, nangangahulugan itong gagawin natin ang lahat ng ating makakaya upang makamtan ang ating mga pangangailangan at maisagawa ang mga bagay na ipinagkakatiwala sa atin, habang buong kababaang-loob nating ipinauubaya sa Diyos ang magiging bunga ng ating mga pagsisikap.

Tayo ay kumikilos, ngunit nagtitiwala. Tayo ay nagsisikap, ngunit marunong ding magpasakop. Ginagawa natin ang ating bahagi, ngunit kinikilala nating ang lahat ay sa huli ay nakasalalay sa biyaya ng Diyos.

Nang sabihin ni Jesus sa mga Apostol na huwag silang magdala ng anuman sa kanilang paglalakbay bilang mga misyonero (Lucas 9:3), ibig ba Niyang sabihin na wala silang dadalhin dahil ang lahat ng kanilang kailangan ay basta na lamang mahuhulog mula sa langit papunta sa kanilang kandungan?

Siyempre, hindi! Sinasabi ni Jesus sa kanila na buong katapatan nilang isagawa ang misyon na ipinagkatiwala sa kanila at huwag silang magpadala sa pag-aalala, sapagkat gagamitin Niya ang mga taong may pananampalataya upang tugunan ang kanilang mga pangangailangan.

Ganito rin tayo tinatawag na mamuhay at magbahagi ng ating pananampalataya. Hindi natin kailangang pangunahan ng takot at labis na pag-aalala ang ating buhay. Sa halip, tinatawag tayong magpatuloy nang may pananampalataya, tapang, at pagtitiyaga.

Habang tapat nating ginagampanan ang ating misyon bilang mga binyagan, makapagtitiwala tayo na ibibigay ni Jesus ang ating mga pangangailangan ayon sa Kanyang karunungan at mapagmahal na kalooban.

Ang ating misyon ay tumulong sa pagpapalaganap ng Mabuting Balita ng ating kaligtasan—hindi lamang sa pamamagitan ng ating mga salita, kundi higit sa lahat sa paraan ng ating pamumuhay, pagmamahal, pagpapatawad, paglilingkod, at pagmamalasakit sa isa’t isa.

Hindi hinihiling ng Diyos na gawin natin ang lahat nang mag-isa. Ang hinihiling Niya ay ialay natin kung ano ang mayroon tayo, gamitin ang mga kaloob na ipinagkaloob Niya sa atin, at magtiwala sa Kanya sa mga bagay na hindi natin kayang kontrolin.

May mga pagkakataong mararamdaman nating hindi sapat ang ating mga pagsisikap. May mga panahong tila hindi nasasagot ang ating mga panalangin, tila walang bunga ang ating ginagawa, o tila hindi malinaw ang daang ating tinatahak. Sa mga sandaling iyon, alalahanin natin na ang ating pananagutan ay manatiling tapat. Ang mga resulta ay ipinauubaya natin sa Diyos.

Kaya naman, ilagay natin ang ating mga kamay sa mga kamay ng Diyos. Magpatuloy tayong maglingkod nang tapat nang hindi pinanghihinaan ng loob, magmahal nang hindi naghahanap ng pagkilala, at magtiwala nang hindi hinihinging sundin ng Diyos ang ating sariling oras at plano. Kapag buong puso nating isinusuko sa Kanya ang ating mga plano, hinahayaan nating ang Kanyang biyaya ang gumabay sa atin patungo sa mga lugar na hindi natin mararating sa pamamagitan lamang ng sarili nating lakas.

Talaga bang sa Diyos tayo lubos na nagtitiwala, o pilit pa rin nating kinokontrol ang lahat sa pamamagitan ng sarili nating lakas? At ngayon, ano ang bahagi ng ating buhay na hinihiling ng Diyos na buong puso nating isuko sa Kanya, habang patuloy nating ginagawa nang may katapatan ang ating bahagi?—Marino J. Dasmarinas

Reflection for September 22 Tuesday of the Twenty-fifth Week in Ordinary Time: Luke 8:19-21

Gospel: Luke 8:19-21

The mother of Jesus and his brothers came to him but were unable to join him because of the crowd. He was told, “Your mother and your brothers are standing outside and they wish to see you.”

He said to them in reply, “My mother and my brothers are those who hear the word of God and act on it.”

+ + + + + + +

Reflection:

Do we consider ourselves relatives of Jesus?

Very clearly, Jesus tells us that we can be called His relatives when we hear His word and act on it. But what if we do not hear His word and do not act on it? Does this mean that we are no longer related to Jesus?

For example, if we have a wayward relative who does not listen to our advice, would we treat that person as no longer our relative? Would we condemn that person to eternal damnation? Of course not!

Jesus made the statement, “My mother and my brothers are those who hear the word of God and act on it,” to convey a message to the crowd and to us as well. He reminds us that being close to Him is not merely about calling ourselves His followers. It is about listening to His word, allowing it to touch our hearts, and putting it into practice through the way we live.

But human as we are, we sometimes wander away. We fall into sin, become distracted by the things of this world, and distance ourselves from Jesus. There are moments when we fail to listen to His voice and choose our own ways instead. Yet even when we turn away, Jesus does not turn away from us.

The bond of love remains. Jesus continues to seek us. He patiently waits for our return and gently calls us back to Himself. He does not delight in our distance from Him; rather, He longs for us to come home. His arms are always ready to embrace us again, and His mercy is always greater than our sins.

If we are sinners—as we all are—let us never believe that we are beyond the reach of Jesus' love. Our sins may distance us from Him, but they do not erase His love for us. Whenever we fall, we can rise again. Whenever we wander, we can return. Whenever we become lost, Jesus continues to call us by love.

Let us therefore listen to His word not only with our ears but also with our hearts. Let us allow His word to transform the way we think, speak, forgive, love, and treat one another. For when we hear His word and live by it, we become more deeply united with Him and with one another as members of His spiritual family.

May we never become so conscious of our sins that we forget the mercy of Jesus, nor so confident in ourselves that we forget our need for Him. Instead, may we always have the humility to return to Him, the courage to repent, and the faith to trust in His unfailing love.

Are we truly listening to Jesus' word and allowing it to change the way we live, or have we allowed sin and the distractions of life to distance us from Him? And today, will we open our hearts, return to Jesus, and allow Him to embrace us once again?—Marino J. Dasmarinas

Ang Mabuting Balita at Repleksyon Setyembre 22 Martes ng Ika-25 Linggo sa Karaniwang Panahon: Lucas 8:19-21

Mabuting Balita: Lucas 8:19-21

Noong panahong iyon, dumating ang ina at kapatid ni Jesus, ngunit hindi sila makalapit dahil sa dami ng tao. May nagsabi sa kanya, "Nasa labas po ang inyong ina at mga kapatid; ibig nilang makipagkita sa inyo." 

Ngunit sinabi ni Jesus, "Ang mga nakikinig ng salita ng Diyos at tumutupad nito ang siya kong ina at mga kapatid."

+ + + + + + +

Repleksyon:

Itinuturing ba natin ang ating sarili na kamag-anak ni Jesus?

Malinaw na sinasabi sa atin ni Jesus na maaari tayong ituring na Kanyang mga kamag-anak kapag pinakikinggan natin ang Kanyang salita at isinasabuhay ito. Ngunit paano kung hindi natin pinakikinggan ang Kanyang salita at hindi natin ito isinasabuhay? Nangangahulugan ba ito na hindi na tayo kaugnay ni Jesus?

Halimbawa, kung mayroon tayong kamag-anak na naliligaw ng landas at ayaw makinig sa ating payo, ituturing ba natin siyang hindi na natin kamag-anak? Hahatulan ba natin siya sa walang hanggang kapahamakan? Siyempre, hindi!

Sinabi ni Jesus, “Ang aking ina at mga kapatid ay ang mga nakikinig sa salita ng Diyos at nagsasagawa nito,” upang magbigay ng mensahe sa mga taong nakapaligid sa Kanya at gayundin sa atin.

Ipinapaalala Niya sa atin na ang pagiging malapit sa Kanya ay hindi lamang tungkol sa pagtawag sa ating sarili na Kanyang mga tagasunod. Ito ay tungkol sa pakikinig sa Kanyang salita, pagpapahintulot na ito ay tumimo sa ating mga puso, at pagsasabuhay nito sa paraan ng ating pamumuhay.

Ngunit dahil tao lamang tayo, may mga pagkakataong naliligaw tayo ng landas. Nahuhulog tayo sa kasalanan, naaabala ng mga bagay ng mundong ito, at napapalayo kay Jesus. May mga sandali na hindi natin pinakikinggan ang Kanyang tinig at sa halip ay pinipili nating sundin ang sarili nating kagustuhan. Ngunit kahit tayo ay lumayo, hindi lumalayo si Jesus sa atin.

Nananatili ang bigkis ng Kanyang pagmamahal. Patuloy Niya tayong hinahanap. Matiyaga Niyang hinihintay ang ating pagbabalik at mahinahon Niya tayong tinatawag upang muling lumapit sa Kanya. Hindi Niya kinalulugdan na tayo ay malayo sa Kanya; sa halip, nais Niyang makabalik tayo sa Kanyang piling. Handa pa rin ang Kanyang mga bisig na yakapin tayo, at ang Kanyang awa ay laging higit na dakila kaysa sa ating mga kasalanan.

Kahit na mga makasalanan tayo ay huwag nating isipin na hindi na tayo maaabot ang pagmamahal ni Jesus. Maaaring ilayo tayo ng ating mga kasalanan sa Kanya, ngunit hindi kailanman mabubura ng mga ito ang Kanyang pagmamahal sa atin. Sa tuwing tayo ay nadadapa, maaari tayong bumangon. Sa tuwing tayo ay naliligaw, maaari tayong magbalik-loob. Sa tuwing tayo ay nawawala, patuloy tayong tinatawag ni Jesus dahil sa Kanyang pagmamahal.

Kaya pakinggan natin ang Kanyang salita hindi lamang sa pamamagitan ng ating mga tainga kundi higit sa lahat, sa pamamagitan ng ating mga puso. Hayaan nating baguhin ng Kanyang salita ang paraan ng ating pag-iisip, pagsasalita, pagpapatawad, pagmamahal, at pakikitungo sa isa’t isa. Sapagkat kapag pinakikinggan natin ang Kanyang salita at isinasabuhay ito, lalo tayong nagiging kaisa Niya at ng isa’t isa bilang mga miyembro ng Kanyang espirituwal na pamilya.

Nawa’y hindi tayo maging labis na nakatuon sa ating mga kasalanan hanggang sa makalimutan natin ang awa ni Jesus. Huwag din naman tayong maging labis na kampante sa ating sarili hanggang sa makalimutan nating kailangan natin Siya. Sa halip, lagi nawa tayong magkaroon ng kababaang-loob na magbalik sa Kanya, lakas ng loob na magsisi, at pananampalatayang magtiwala sa Kanyang walang hanggang pagmamahal.

Tunay ba nating pinakikinggan ang salita ni Jesus at hinahayaan nating baguhin nito ang ating pamumuhay, o hinayaan na ba nating ilayo tayo sa Kanya ng ating mga kasalanan at mga pagkakaabalahan sa buhay? At ngayon, bubuksan ba natin ang ating mga puso, magbabalik kay Jesus, at hahayaan Siyang yakapin tayo muli?—Marino J. Dasmarinas

Reflection for Monday September 21 Feast of Saint Matthew, Apostle and evangelist: Matthew 9:9-13

Gospel: Matthew 9:9-13

As Jesus passed by, he saw a man named Matthew sitting at the customs post. He said to him, “Follow me.” And he got up and followed him. While he was at table in his house, many tax collectors and sinners came and sat with Jesus and his disciples.  

The Pharisees saw this and said to his disciples, “Why does your teacher eat with tax collectors and sinners?” He heard this and said, “Those who are well do not need a physician, but the sick do. Go and learn the meaning of the words, I desire mercy, not sacrifice. I did not come to call the righteous but sinners.”

+ + + + + + +

Reflection:

Do we feel that Jesus is calling us to live a new life—a life free from sin?

Aside from Matthew, whom Jesus called to follow Him, we, too, are being called by the Lord. We may sometimes feel that we are not worthy to follow Jesus, but who among us is truly worthy? No one, for we are all sinners in need of God’s mercy, forgiveness, and grace.

Matthew was called by Jesus precisely because he was a sinner. This reveals something beautiful about the heart and mission of Jesus: He does not wait for us to become perfect before He calls us. He calls us in the midst of our brokenness, weaknesses, and sins. He calls us to leave behind our old ways and begin anew with Him.

But why is it that even when we know that Jesus is calling us to repentance, we still continue to sin? Why do we sometimes find it so difficult to leave behind the things that separate us from Him? We know that Jesus offers us a new life, yet we can still choose to remain attached to our old ways.

This is something worth reflecting upon. Why do many of us ignore Jesus’ call to follow Him and to leave behind whatever leads us into sin? Have we become so attached to the things of this world that we sometimes love them more than we love Jesus? Are there sinful habits, desires, or attachments that we continue to hold on to even though Jesus is patiently calling us to renewal and repentance?

Perhaps Matthew was able to follow Jesus because someone had first allowed the love and unfathomable mercy of Jesus to touch his heart. Perhaps someone had lived out their faith so sincerely that Matthew could see and experience Jesus through that person's life. Because of this witness, it became possible for Matthew to recognize Jesus’ call and respond to it.

This reminds us that our lives can also become instruments of God’s grace. There may be many “Matthews” around us—people who are searching, wounded, struggling, or trapped in sinful ways. Some may not yet have experienced the love, mercy, and forgiveness of Jesus. Perhaps God is asking us to become the person who will help them encounter Him.

Our challenge, therefore, is not only to speak about Jesus but also to live Jesus. We can share our faith through our words, but we can also proclaim the Gospel through our kindness, compassion, forgiveness, humility, patience, and love. Sometimes, the most powerful sermon we can give is the life we live before others.

Let us not forget that we, too, are like Matthew. We, too, are sinners whom Jesus continues to call. We, too, need His mercy. And every day, Jesus invites us to leave behind what keeps us from Him and to begin again.

May we have the humility to hear His call, the courage to let go of our sinful ways, and the love to become His witnesses to others.

Are we ready to leave behind whatever keeps us from Jesus—and are we willing to let our lives become a living testimony through which another “Matthew” may encounter His mercy, hear His call, and discover the joy of following Him?—Marino J. Dasmarinas

Ang Mabuting Balita at Repleksyon Lunes Setyembre 21 Kapistahan ni Apostol San Mateo, manunulat ng Mabuting Balita: Mateo 9:9-13

Mabuting Balita: Mateo 9:9-13

Noong panahong iyon, umalis si Jesus sa lugar na iyon. Sa kanyang paglalakad, nakita niya ang isang taong ang pangala'y Mateo; nakaupo ito sa paningilan ng buwis. Sinabi ni Jesus sa kanya, "Sumunod ka sa akin." Tumindig si Mateo at sumunod sa kanya.

Nang si Jesus at ang kanyang mga alagad ay nasa bahay ni Mateo, dumating ang maraming publikano at mga makasalanan. At sila'y magkakasalong kumain. Nang makita ito nang mga Pariseo, tinanong nila ang kanyang mga alagad, "Bakit sumasalo sa mga publikano at sa mga makasalanan ang inyong guro?"

Narinig ito ni Jesus at siya ang sumagot, "Ang mga maysakit ang siyang nangangailangan ng manggagamot, hindi ang mga walang sakit. Humayo kayo at unawain ang kahulugan nito, 'Habag ang ibig ko at hindi hain.' Sapagkat naparito ako upang tawagin ang mga makasalanan, hindi ang mga banal."

+ + + + + + +

Repleksyon:

Nadarama ba natin na tinatawag tayo ni Jesus upang mamuhay ng isang bagong buhay—isang buhay na malaya sa kasalanan?

Bukod kay Mateo na tinawag ni Jesus upang sumunod sa Kanya, tayo rin ay tinatawag ng Panginoon. Maaaring minsan ay maramdaman natin na hindi tayo karapat-dapat na sumunod kay Jesus, ngunit sino ba sa atin ang tunay na karapat-dapat? Wala ni isa man, sapagkat tayong lahat ay mga makasalanang nangangailangan ng awa, kapatawaran, at biyaya ng Diyos.

Tinawag ni Jesus si Mateo upang sumunod sa Kanya dahil siya ay isang makasalanan. Ipinapakita nito sa atin ang napakagandang puso at misyon ni Jesus: hindi Niya hinihintay na maging perpekto muna tayo bago Niya tayo tawagin. Tinatawag Niya tayo sa gitna ng ating mga kahinaan, pagkukulang, at kasalanan. Tinatawag Niya tayo upang talikuran ang ating dating pamumuhay at magsimulang muli kasama Niya.

Ngunit bakit, kahit alam nating tinatawag tayo ni Jesus sa pagsisisi, patuloy pa rin tayong nagkakasala? Bakit kung minsan ay napakahirap para sa atin na talikuran ang mga bagay na naghihiwalay sa atin sa Kanya? Alam nating iniaalok sa atin ni Jesus ang isang bagong buhay, ngunit pinipili pa rin nating kumapit sa ating mga dating gawi at maling pamumuhay.

Ito ay isang bagay na nararapat nating pagnilayan. Bakit marami sa atin ang hindi pinapansin ang tawag ni Jesus na sumunod sa Kanya at talikuran ang anumang nagdadala sa atin sa kasalanan? Naging labis na ba ang ating pagkakapit sa mga bagay ng mundo na kung minsan ay mas minamahal pa natin ang mga ito kaysa kay Jesus? Mayroon ba tayong mga nakasanayang kasalanan, pagnanasa, o mga bagay na labis nating kinakapitan kahit palagi tayong tinatawag ni Jesus tungo sa pagbabago at pagsisisi?

Marahil ay nakasunod si Mateo kay Jesus dahil may isang taong unang nagbahagi sa kanya ng pagmamahal at walang hanggang lalim ng awa ni Jesus. Marahil ay may isang taong namuhay nang tapat ayon sa kanyang pananampalataya kaya nakita at naranasan ni Mateo si Jesus sa pamamagitan ng buhay ng taong iyon. Dahil sa patotoong iyon, naging posible para kay Mateo na makilala ang tawag ni Jesus at tumugon dito.

Ipinapaalala nito sa atin na maaari ring maging instrumento ng biyaya ng Diyos ang ating buhay. Marahil ay maraming “Mateo” sa ating paligid—mga taong naghahanap, nasasaktan, nahihirapan, o nakagapos sa mga maling gawi at kasalanan. Maaaring hindi pa nila tunay na nararanasan ang pagmamahal, awa, at kapatawaran ni Jesus. Marahil ay tayo ang hinihingi ng Diyos na maging daan upang maranasan nila ang Kanyang presensya.

Kaya ang hamon sa atin ay hindi lamang ang magsalita tungkol kay Jesus kundi ang mamuhay kay Jesus. Maaari nating ibahagi ang ating pananampalataya sa pamamagitan ng ating mga salita, ngunit maaari rin nating ipahayag ang Mabuting Balita sa pamamagitan ng ating kabutihan, malasakit, pagpapatawad, kababaang-loob, pagtitiis, at pagmamahal. Kung minsan, ang pinakamakapangyarihang sermon na maibibigay natin ay ang buhay na ating ipinamumuhay sa harapan ng iba.

Huwag nating kalimutan na tayo rin ay tulad ni Mateo. Tayo rin ay mga makasalanang patuloy na tinatawag ni Jesus. Tayo rin ay nangangailangan ng Kanyang awa. At araw-araw, inaanyayahan tayo ni Jesus na talikuran ang anumang naglalayo sa atin sa Kanya at muling magsimula.

Nawa’y magkaroon tayo ng kababaang-loob upang pakinggan ang Kanyang tawag, tapang upang bitawan ang ating mga maling gawi at kasalanan, at pagmamahal upang maging mga saksi Niya sa ating kapwa.

Handa ba tayong talikuran ang anumang naglalayo sa atin kay Jesus? At handa ba tayong gawing buhay na patotoo ang ating sariling buhay upang ang isang “Mateo” sa ating paligid ay makaranas ng Kanyang awa, marinig ang Kanyang tawag, at matuklasan ang tunay na kagalakan ng pagsunod sa Kanya?—Marino J. Dasmarinas

Reflection for September 20 Twenty-fifth Sunday in Ordinary Time: Matthew 20:1-16a

Gospel: Matthew 20:1-16a

Jesus told his disciples this parable: “The Kingdom of heaven is like a landowner who went out at dawn to hire laborers for his vineyard. After agreeing with them for the usual daily wage, he sent them into his vineyard. Going out about nine o’clock, he saw others standing idle in the marketplace, and he said to them, ‘You too go into my vineyard, and I will give you what is just.’  

So they went off. And he went out again around noon, and around three o’clock, and did likewise. Going out about five o’clock, he found others standing around, and said to them, ‘Why do you stand here idle all day?’ They answered, ‘Because no one has hired us. 

He said to them, ‘You too go into my vineyard.’ When it was evening the owner of the vineyard said to his foreman, ‘Summon the laborers and give them their pay, beginning with the last and ending with the first.’ When those who had started about five o’clock came, each received the usual daily wage. So when the first came, they thought that they would receive more, but each of them also got the usual wage. 

And on receiving it they grumbled against the landowner, saying, ‘These last ones worked only one hour, and you have made them equal to us, who bore the day’s burden and the heat.’ He said to one of them in reply, ‘My friend, I am not cheating you. Did you not agree with me for the usual daily wage? 

Take what is yours and go. What if I wish to give this last one the same as you? Or am I not free to do as I wish with my own money? Are you envious because I am generous?’ Thus, the last will be first, and the first will be last.”

+ + + + + + +

Reflection:

How does the mind of God think?

God certainly does not think the way we think, nor does He make decisions based on the way we make decisions. There are times when God’s decisions are not what we would have wanted or expected. His ways may sometimes seem difficult for us to understand. Nevertheless, we are called to follow and obey Him, even when we do not fully understand His plans and ways.

In the Gospel, the workers who had worked much earlier in the day complained to the landowner because they received the same wage as those who had worked only late in the afternoon. Why did they complain to the landowner?

They complained because they thought there was an injustice in the way the landowner paid them. But there was no injustice because all of them had agreed to receive the usual daily wage. The landowner simply chose to be generous to everyone.

This Gospel reminds us that God's generosity cannot always be measured according to our human understanding of fairness. We may sometimes look at what happens around us and think, “That is not fair.” We may compare our blessings with those of others and wonder why some seem to receive more than we do, despite what we believe we have done or deserved.

There may also be events in our own lives when we are tempted to question God's wisdom and His decisions. When our prayers seem unanswered, when our plans do not unfold as we hoped, or when we see others receiving blessings that we have long been praying for, we may find ourselves asking, “Lord, why?”

Yet, who are we to question the infinite wisdom of God? Who are we to complain before Him when we know that His understanding is far greater than ours? We see only a small part of the picture, while God sees the whole of our lives.

Instead of constantly questioning God, why not learn to trust Him more deeply? Why not humble ourselves before Him and surrender our plans, expectations, and desires to His loving will? We may not always understand His ways, but we can always trust that He knows what is best for us.

Let us therefore ask for the grace to rejoice not only in the blessings we receive but also in the blessings given to others. Let us allow God to free our hearts from comparison, envy, and resentment, and teach us to celebrate His generosity wherever we see it.

When God’s ways do not make sense to us, will we still have the humility to trust Him, the faith to obey Him, and the love to rejoice in His generosity toward others?— Marino J. Dasmarinas

Ang Mabuting Balita at Repleksyon Setyembre 20 Ika-25 Linggo sa Karaniwang Panahon: Mateo 20:1-16a

Mabuting Balita: Mateo 20:1-16a

Noong panahong iyon, sinabi ni Hesus sa kanyang mga alagad ang talinghagang ito: "Ang paghahari ng Diyos ay katulad nito: lumabas ng umagang-umaga ang may-ari ng ubasan upang humanap ng mga manggagawa.

Nang magkasundo na sila sa upa na isang denaryo maghapon, sila'y pinapunta niya sa kanyang ubasan. Lumabas siyang muli nang mag-iikasiyam ng umaga at nakakita siya ng iba pang tatayu-tayo lamang sa liwasang-bayan.  

Sinabi nya sa kanila, 'Pumaroon din kayo at magtrabaho sa aking ubasan, at bibigyan ko kayo ng karampatang upa. At pumaroon nga sila. Lumabas na naman siya nang mag-iikalabindalawa ng tanghali at nang mag-iikatlo ng hapon, at gayon din ang ginagawa niya. Nang mag-iikalima ng hapon, siya'y lumabas uli at nakakita pa ng mga ibang wala ring ginagawa.

Sinabi niya sa kanila, 'Bakit kayo tatayu-tayo lang dito sa buong maghapon?' 'Wala pong magbigay sa amin ng trabaho, e!' sagot nila. At sinabi niya, 'Kung gayun, pumaroon kayo at gumawa sa aking ubasan.' 

"Pagtatakip-silim, sinabi ng may-ari ng ubasan sa kanyang katiwala, 'Tawagin mo na ang mga manggagawa at sila'y upahan, magmula sa huli hanggang sa unang nagtrabaho.' Ang mga nagsimula ng mag-iikalima ng hapon ay tumanggap ng tig-iisang denaryo. At nang lumapit ang mga nauna, inakala nilang tatanggap sila ng higit doon; ngunit ang bawat isa'y tumanggap din ng isang denaryo. 

Pagkatanggap nito, nagreklamo sila sa may-ari ng ubasan. Sabi nila, 'Isang oras lang pong gumawa ang mga huling dumating, samantalang maghapon kaming nagpagal at nagtiis ng nakapapasong init ng araw. Bakit naman po ninyo pinagpare-pareho ang upa sa amin?' At sinabi niya sa isa sa kanila, 'Kaibigan, hindi kita dinadaya. Hindi ba't nagkasundo tayo sa isang denaryo? 

Kunin mo ang ganang iyo, at umalis ka na. Maano kung ibig kong upahan ang nahuli nang tulad ng upa ko sa iyo? Wala ba akong karapatang gawin ang aking maibigan sa ari-arian ko? O naiinggit ka lang sa aking kabutihang loob?' Kaya't ang nahuhuli ay mauuna, at ang nauuna ay mahuhuli."

+ + + + + + +  

Repleksyon:

Paano ba mag-isip ang Diyos?

Tiyak na hindi nag-iisip ang Diyos gaya ng ating pag-iisip, ni hindi Siya nagpapasya ayon sa paraan ng ating pagpapasya. May mga pagkakataon sa ating buhay na ang mga pasya ng Diyos ay hindi naaayon sa ating inaasahan o sa kung ano ang ating ninanais.

Kung minsan, mahirap para sa atin na maunawaan ang Kanyang mga pamamaraan. Gayunpaman, tinatawag tayo upang sumunod at tumalima sa Kanya, kahit hindi natin lubos na nauunawaan ang Kanyang mga plano at kalooban.

Sa Ebanghelyo, nagreklamo sa may-ari ng ubasan ang mga manggagawang nagtrabaho nang mas maaga dahil kapantay lamang ng kanilang tinanggap na sahod ang ibinigay sa mga manggagawang dumating nang hapon. Bakit sila nagreklamo sa may-ari ng ubasan?

Nagreklamo sila dahil inakala nilang may kawalang-katarungan sa paraan ng pagbibigay ng sahod ng may-ari ng ubasan. Ngunit walang kawalang-katarungan sapagkat lahat sila ay sumang-ayon na tumanggap ng karaniwang sahod para sa isang araw na paggawa. Ang nangyari lamang ay naging mapagbigay ang may-ari ng ubasan sa kanilang lahat.

Ipinaaalala sa atin ng Ebanghelyong ito na ang pagiging mapagbigay ng Diyos ay hindi natin laging masusukat ayon sa ating pagkaunawa sa kung ano ang makatarungan. May mga pagkakataon na nakikita natin ang mga pangyayari sa paligid natin at nasasabi natin, “Hindi ito makatarungan.”

Maaari nating ikumpara ang mga biyayang tinatanggap natin sa mga biyayang tinatanggap ng iba at mapaisip kung bakit tila mas marami silang natatanggap, samantalang matagal na rin tayong nananalangin para sa mga bagay na iyon.

May mga pangyayari rin sa ating sariling buhay na maaari tayong matuksong magtanong tungkol sa karunungan ng Diyos at sa Kanyang mga pasya. Kapag tila hindi nasasagot ang ating mga panalangin, kapag hindi nangyayari ang ating mga plano ayon sa ating inaasahan, o kapag nakikita nating pinagpapala ang iba samantalang matagal na nating hinihintay ang ating hinihiling, maaari nating itanong, “Panginoon, bakit?”

Ngunit sino tayo upang kuwestiyunin ang walang hanggang karunungan ng Diyos? Sino tayo upang magreklamo sa Kanya gayong alam nating higit na malawak ang Kanyang pang-unawa kaysa sa atin? Maliit na bahagi lamang ng kabuuan ang ating nakikita, ngunit nakikita ng Diyos ang buong larawan ng ating buhay.

Sa halip na palaging kuwestiyunin ang Diyos, bakit hindi natin matutuhang higit na magtiwala sa Kanya? Bakit hindi natin buong pagpapakumbabang isuko sa Kanyang kalooban ang ating mga plano, inaasahan, at mga ninanais? Maaaring hindi natin laging nauunawaan ang Kanyang mga pamamaraan, ngunit lagi tayong makapagtitiwala na alam Niya kung ano ang pinakamabuti para sa atin.

Kaya hilingin natin ang biyayang matutong magpasalamat hindi lamang sa mga biyayang tinatanggap natin kundi maging sa mga biyayang ipinagkakaloob ng Diyos sa iba. Hayaan nating palayain ng Diyos ang ating puso mula sa paghahambing, inggit, at sama ng loob. Turuan nawa Niya tayong magalak sa Kanyang kabutihan at pagkabukas-palad saanman natin ito makita.

Kapag hindi natin nauunawaan ang mga pamamaraan ng Diyos, mananatili ba tayong may pagpapakumbabang magtitiwala sa Kanya, may pananampalatayang susunod sa Kanya, at may pusong tunay na natutuwa sa mga biyayang ipinagkakaloob Niya sa iba?—Marino J. Dasmarinas

Reflection for September 19 Saturday of the Twenty-fourth Week in Ordinary Time: Luke 8:4-15

Gospel: Luke 8:4-15

When a large crowd gathered, with people from one town after another journeying to Jesus, he spoke in a parable. “A sower went out to sow his seed. And as he sowed, some seed fell on the path and was trampled, and the birds of the sky ate it up. Some seed fell on rocky ground, and when it grew, it withered for lack of moisture.

Some seed fell among thorns, and the thorns grew with it and choked it. And some seed fell on good soil, and when it grew, it produced fruit a hundredfold.” After saying this, he called out, “Whoever has ears to hear ought to hear.” 

Then his disciples asked him what the meaning of this parable might be. He answered, “Knowledge of the mysteries of the Kingdom of God has been granted to you; but to the rest, they are made known through parables so that they may look but not see, and hear but not understand. 

“This is the meaning of the parable. The seed is the word of God. Those on the path are the ones who have heard, but the Devil comes and takes away the word from their hearts that they may not believe and be saved. Those on rocky ground are the ones who, when they hear, receive the word with joy, but they have no root; they believe only for a time and fall away in time of temptation. 

As for the seed that fell among thorns, they are the ones who have heard, but as they go along, they are choked by the anxieties and riches and pleasures of life, and they fail to produce mature fruit. But as for the seed that fell on rich soil, they are the ones who, when they have heard the word, embrace it with a generous and good heart, and bear fruit through perseverance.

+ + + + + + +

Reflection:

What do we usually do when we encounter the Word of God?

For example, when we go to Holy Mass, do we carefully listen to the readings, especially the Gospel? Do we allow God’s Word to disturb our conscience and awaken our hearts? Do we allow it to carve out a space in our hearts so that we continue to reflect on it even when we are already at home?

Do we read our Bible regularly? And when we read it, do we allow God’s Word to transform us?

The Bible contains the Word of God, given to us so that our lives may be transformed. God also gave us His Word so that we may know Him more deeply, so that the God who may seem distant to us would become the God who is with us and the God who walks with us. Through His Word, God speaks to our hearts, gently guides our steps, corrects us when we go astray, strengthens us when we are weak, and reminds us that we are never alone.

The seeds that Jesus mentions in the Gospel are like the very words of God. These words are powerful. They can transform our lives if we allow them to take root in us. They can bring calmness and serenity to our hearts when we take time to reflect on them and allow them to guide our lives. Yet, like seeds planted in the soil, God’s Word needs to be welcomed, nurtured, and given time to grow within us. It is not enough for us to hear the Word; we must allow it to take root in our hearts and bear fruit in the way we live.

But many of us are so busy that we hardly have time for these seeds that God so generously sows in our hearts. Sometimes, we pay little attention to His Word until we encounter a roadblock in our lives. It is then that we remember God, and we immediately hurry toward Him because we have reached what seems to be rock bottom.

Perhaps God is speaking to us long before we reach that difficult moment. Perhaps every reading we hear at Mass, every passage we read in the Bible, and every word that touches our hearts is an invitation from Him to draw closer, to listen more deeply, and to allow Him to change us from within.

But why wait for a roadblock to hit us before we allow the Word of God to flourish and bear abundant fruit in our hearts?

Let us not wait for suffering, failure, or a crisis to remind us of God. Every day, He generously sows the seeds of His Word into our hearts. Let us listen with humility, reflect with an open heart, and allow those seeds to take root in us. Let us give God's Word the time and space it deserves. As we do, may His Word calm our troubled hearts, strengthen us in our struggles, correct our wrong paths, deepen our faith, and lead us closer to Him.

The Word of God is not meant to remain only in the pages of the Bible or in the readings we hear at Holy Mass. It is meant to live in us. It is meant to transform us and bear fruit through our thoughts, our words, our choices, and the way we love and serve others.

Are we allowing the seeds of God’s Word to take root in our hearts today, or are we waiting for a painful roadblock in life before we finally turn to Him? And when God speaks to us, will we simply hear His Word—or will we allow it to change our lives?—Marino J. Dasmarinas

Ang Mabuting Balita at Repleksyon Setyembre 19 Sabado ng Ika-24 Linggo sa Karaniwang Panahon: Lucas 8:4-15

Mabuting Balita: Lucas 8:4-15

Noong panahong iyon, datingan ng datingan ang mga taong naggagaling sa mga bayan-bayan at lumalapit kay Jesus. Nang natitipon na ang napakaraming tao, isinalaysay niya ang talinghaggang ito:"May isang taong lumabas para maghasik ng binhi. Sa kanyang paghahasik, may binhing nalaglag sa daan at nayapakan, at ang mga ito'y tinuka ng mga ibon. May nalaglag sa kabatuhan, at pagtubo ay natuyo dahil sa kawalan ng halumigmig.  

May nalaglag naman sa dawagan. Lumago ang dawag at ininis ang mga binhing tumubo. Ang iba'y nalaglag sa matabang lupa, tumubo at namunga ng tig-iisangdaang butil." At malakas niyang idinugtong, "Makinig ang may pandinig!"  

Itinanong ng mga alagad kung ano ang kahulugan ng talinghagang ito. Sumagot si Jesus, "Sa inyo'y ipinagkaloob na malaman ang mga lihim tungkol sa paghahari ng Diyos, ngunit sa iba'y sa pamamagitan ng talinghaga, upang: 'Tumingin man sila'y hindi makakita; At makinig man sila'y di makaunawa.'"   

"Ito ang kahulugan ng talinghaga: ang binhi ng salita ng Diyos. Ang mga binhing nalaglag sa tabi ng daan ay ang mga nakinig, ngunit dumating ang diyablo at inalis sa kanilang puso ang salita upang hindi sila manalig at maligtas. Ang mga nalaglag sa kabatuhan ay ang mga nakinig ng salita at tumanggap nito nang may galak, ngunit hindi ito tumimo sa kanilang puso.   

Naniwala silang sandali, subalit sa panahon ng pagsubok ay tumitiwalag agad. Ang mga nahasik naman sa dawagan ay ang mga nakinig ngunit nang malaon ay nadaig ng mga alalahanin sa buhay at ng pagkahumaling sa kayamanan at kalayawan, kaya't hindi nahinog ang kanilang mga bunga. Ang mga nahasik naman sa matabang lupa'y ang mga nakinig ng salita. Iniingatan nila ito sa kanilang pusong tapat at malinis at sila'y nagtitiyaga hanggang sa mamunga."

+ + + + + + +

Repleksyon:

Ano ba ang karaniwan nating ginagawa kapag naririnig o nababasa natin ang Salita ng Diyos?

Halimbawa, kapag tayo ay dumadalo sa Banal na Misa, masusi ba nating pinakikinggan ang mga pagbasa, lalo na ang Ebanghelyo? Hinahayaan ba nating gambalain ng Salita ng Diyos ang ating konsensya at gisingin ang ating puso? Hinahayaan ba nating maglaan ito ng puwang sa ating puso upang patuloy natin itong pagnilayan kahit nakauwi na tayo sa ating tahanan?

Regular ba nating binabasa ang ating Bibliya? At kapag binabasa natin ito, hinahayaan ba nating baguhin at hubugin tayo ng Salita ng Diyos?

Ang Bibliya ay naglalaman ng Salita ng Diyos na ibinigay sa atin upang mabago ang ating buhay. Ibinigay din sa atin ng Diyos ang Kanyang Salita upang mas makilala natin Siya nang malalim. Sa pamamagitan nito, ang Diyos na maaaring tila malayo sa atin ay nagiging Diyos na laging kasama natin at Diyos na patuloy na lumalakad na kasama natin.

Sa Kanyang Salita, kinakausap Niya ang ating puso, mahinahon tayong ginagabayan, itinutuwid kapag tayo ay naliligaw ng landas, pinalalakas kapag tayo ay nanghihina, at ipinapaalala sa atin na hindi Niya tayo kailanman iniiwan.

Ang mga binhing binanggit ni Jesus sa Ebanghelyo ay maihahalintulad sa mismong Salita ng Diyos. Napakalakas ng mga salitang ito. Kaya nitong baguhin ang ating buhay kung hahayaan nating mag-ugat ang mga ito sa ating puso. Kaya rin nitong magdala ng kapanatagan at katahimikan sa ating kalooban kapag naglalaan tayo ng panahon upang pagnilayan ang mga ito at hayaan itong gumabay sa ating buhay.

Subalit tulad ng binhing itinatanim sa lupa, kailangang tanggapin, alagaan, at bigyan ng panahon ang Salita ng Diyos upang ito ay lumago sa ating puso. Hindi sapat na naririnig lamang natin ang Salita; kailangan natin itong hayaang mag-ugat sa ating puso at mamunga sa ating buhay.

Ngunit marami sa atin ang abala sa napakaraming bagay kaya halos wala na tayong panahon para sa mga binhing ito na buong-biyayang inihahasik ng Diyos sa ating puso. Kung minsan, hindi na natin gaanong pinapansin ang Kanyang Salita hanggang sa makaranas tayo ng isang malaking pagsubok sa ating buhay. Saka lamang natin naaalala ang Diyos, at dali-dali tayong lumalapit sa Kanya.

Marahil ay kinakausap na tayo ng Diyos bago pa man dumating ang mga mabibigat na pagsubok. Marahil ang bawat pagbasa na naririnig natin sa Banal na Misa, bawat talata na binabasa natin sa Bibliya, at bawat salitang tumatagos sa ating puso ay paanyaya Niya sa atin na mas lumapit sa Kanya, mas malalim na makinig, at hayaan Siyang baguhin tayo mula sa ating kalooban.

Kaya bakit pa natin kailangang hintayin na dumating ang isang malaking pagsubok bago natin hayaang mamukadkad at mamunga nang sagana ang Salita ng Diyos sa ating puso?

Huwag nating hintayin ang pagdurusa, kabiguan, o isang krisis upang maalala natin ang Diyos. Araw-araw, buong-biyaya Niyang inihahasik sa ating puso ang mga binhi ng Kanyang Salita. Makinig tayo nang may pagpapakumbaba, magnilay tayo nang may pusong bukas, at hayaan nating mag-ugat sa atin ang mga binhing ito. 

Bigyan natin ng panahon at puwang sa ating buhay ang Salita ng Diyos. Sa ating paggawa nito, nawa’y mapayapa Niya ang ating magulong kalooban, palakasin tayo sa gitna ng ating mga pagsubok, ituwid ang ating mga maling landas, palalimin ang ating pananampalataya, at higit tayong ilapit sa Kanya.

Ang Salita ng Diyos ay hindi lamang para manatili sa mga pahina ng Bibliya o sa mga pagbasa na naririnig natin sa Banal na Misa. Ito ay dapat mabuhay sa ating puso. Ito ay dapat magbago sa atin at mamunga sa pamamagitan ng ating mga kaisipan, salita, mga pagpapasya, at sa paraan ng ating pagmamahal at paglilingkod sa ating kapwa.

Hinahayaan ba nating mag-ugat sa ating puso ang mga binhi ng Salita ng Diyos ngayon, o hinihintay pa ba nating dumating ang isang masakit na pagsubok bago tayo tunay na lumapit sa Kanya? At kapag nagsasalita ang Diyos sa atin, makikinig lamang ba tayo—o buong puso ba nating hahayaan ang Kanyang Salita na baguhin ang ating buhay?— Marino J. Dasmarinas

Reflection for September 18 Friday of the Twenty-fourth Week in Ordinary Time: Luke 8:1-3

Gospel: Luke 8:1-3

Jesus journeyed from one town and village to another, preaching and proclaiming the good news of the Kingdom of God.

Accompanying him were the Twelve and some women who had been cured of evil spirits and infirmities, Mary, called Magdalene, from whom seven demons had gone out, Joanna, the wife of Herod’s steward Chuza, Susanna, and many others who provided for them out of their resources.

+ + + + + + +

Reflection:

How would we discern an authentic preacher from a false preacher?

One of the best ways is to look at the preacher’s lifestyle. Does the preacher conform to the life of Jesus? Is the preacher not a lover of money and affluence? Does the preacher live a simple life? If the preacher conforms to the life of Jesus, is not a lover of money, and lives simply, we can reasonably say that the preacher is a true preacher of the Word of God.

Jesus is not only the Son of God; He is also the Preacher of all preachers. He lived simply, and He was not a lover of money. What was important to Jesus was to impart the salvific message of God. He did this through His preaching, His healings, and His sacrificial death on the cross.

During His final preaching mission, Jesus hardly spoke. Instead, He preached through His actions—by going to the cross and through what He did on the cross itself. His silence, His suffering, His surrender, and ultimately His death became a powerful proclamation of God’s love and mercy.

Preaching, therefore, is not only about using many words. It is also about living our lives in harmony with the life and teachings of Jesus. Our words may speak about Christ, but our actions reveal whether we truly live according to His teachings. We may preach about love, humility, simplicity, forgiveness, and sacrifice, but these virtues must also be visible in the way we live.

Let us remember that the Gospel is not merely something we proclaim with our lips; it is something we are called to embody with our lives. May our words and actions always point others toward Jesus. And may our lives become a living testimony of the Gospel we profess.

When people look at our lives, do they see the Jesus whom we proclaim—and are we willing to let our lives become the sermon that speaks even when our lips are silent?—Marino J. Dasmarinas

Ang Mabuting Balita at Repleksyon Setyembre 18 Biyernes sa Ika-24 Linggo ng Karaniwang Panahon: Lucas 8:1-3

Mabuting Balita: Lucas 8:1-3

Noong panahong iyon, nilibot ni Jesus ang mga bayan at nayon. Nangaral siya at nagtuturo ng Mabuting Balita tungkol sa paghahari ng Diyos.

Kasama niya ang Labindalawa, at ilang babaing pinagaling niya sa masasamang espiritu at mga karamdaman: si Maria na tinatawag na Maria Magdalena mula sa kanya'y pitong demonyo ang pinalayas; si Juanang asawa ni Cusa na katiwala ni Herodes; si Susana at marami pang iba. Ang ari-arian nila ang itinustos nila sa pangangailangan ni Jesus at ng kanyang mga alagad.

+ + + + + + +

Repleksyon:

Paano natin makikilala ang isang tunay na mangangaral ng Salita ng Diyos mula sa isang huwad na mangangaral ng Salita ng Diyos?

Isa sa mga pinakamainam na paraan ay tingnan ang paraan ng kanyang pamumuhay. Ang kanyang buhay ba ay naaayon sa buhay ni Jesus? Hindi ba siya alipin ng salapi at karangyaan? Namumuhay ba siya nang simple? Kung ang isang mangangaral ay namumuhay ayon sa halimbawa ni Jesus, hindi umiibig sa salapi, at namumuhay nang simple, masasabi nating siya ay isang tunay na mangangaral.

Si Jesus ay hindi lamang Anak ng Diyos; Siya rin ang Mangangaral ng lahat ng mga mangangaral. Namuhay Siya nang simple at hindi Siya naging alipin ng salapi. Ang mahalaga para kay Jesus ay maipahayag ang mensahe ng pagliligtas ng Diyos. Ginawa Niya ito sa pamamagitan ng Kanyang pangangaral, pagpapagaling, at higit sa lahat, sa pamamagitan ng Kanyang sakripisyong kamatayan sa krus.

Sa Kanyang huling misyon ng pangangaral, halos hindi nagsalita si Jesus. Sa halip, nangaral Siya sa pamamagitan ng Kanyang mga kilos—sa pagtahak Niya patungo sa krus at sa Kanyang ginawa habang nakapako roon. Ang Kanyang katahimikan, pagdurusa, pagsuko sa kalooban ng Ama, at kamatayan ay naging makapangyarihang pagpapahayag ng pag-ibig at awa ng Diyos.

Kaya naman, ang pangangaral ay hindi lamang tungkol sa paggamit ng maraming salita. Ito rin ay tungkol sa pamumuhay natin ayon sa buhay at mga aral ni Jesus. Maaaring magsalita ang ating mga labi tungkol kay Kristo, ngunit ang ating mga kilos ang nagpapakita kung tunay nating isinasabuhay ang Kanyang mga aral.

Maaari tayong mangaral tungkol sa pag-ibig, kababaang-loob, kasimplehan, pagpapatawad, at pagsasakripisyo, ngunit ang mga katangiang ito ay dapat ding makita sa paraan ng ating pamumuhay.

Huwag nating kalimutan na ang Mabuting Balita ay hindi lamang isang bagay na ipinahahayag natin sa pamamagitan ng ating mga labi; ito ay isang buhay na tinatawag tayong isabuhay. Nawa’y ang ating mga salita at kilos ay laging maging daan upang mas makilala ng iba si Jesus. Nawa’y ang ating buhay ay maging isang buhay na patotoo sa Mabuting Balitang ating ipinapahayag.

Kapag tinitingnan ng ibang tao ang ating buhay, nakikita ba nila ang Jesus na ating ipinapahayag? At handa ba tayong maging isang buhay na patotoo—isang patotoo na patuloy na nangangaral tungkol kay Kristo kahit wala tayong sinasabi?— Marino J. Dasmarinas