Reflection for June 15 Monday of the Eleventh Week in Ordinary Time: Matthew 5:38-42

Gospel: Matthew 5:38-42

Jesus said to his disciples:"You have heard that it was said, An eye for an eye and a tooth for a tooth. But I say to you, offer no resistance to one who is evil. When someone strikes you on your right cheek, turn the other one to him as well. If anyone wants to go to law with you over your tunic, hand him your cloak as well. 

Should anyone press you into service for one mile, go with him for two miles. Give to the one who asks of you, and do not turn your back on one who wants to borrow."

+ + + +  + +

Reflection:

What do we gain by taking revenge on those who have wronged and hurt us? 

Nothing—except deeper wounds, greater hostility, and further division. Revenge may seem to satisfy our desire for justice, but in reality, it often prolongs the pain and perpetuates the cycle of hurt.

Take disagreements and quarrels as an example. When we choose to retaliate for the hurt that has been inflicted upon us, we only fuel a vicious cycle of conflict and resentment with no end in sight. 

This is the fruit of unforgiveness. But what if we choose the higher path—the path of humility and forgiveness? What if, instead of returning hurt for hurt, we respond with mercy and understanding? Then peace can begin to take root, because hatred and bitterness no longer have a place in our hearts.

Being humble is not easy. Forgiving is not easy. Letting go of our desire to retaliate when we have been wounded is not easy. Yet this is precisely the path that Jesus invites us to walk. 

Let us gaze upon Him on the cross and reflect on the wounds that our sins have inflicted upon His sacred body. Despite our failures, He chose to forgive. Despite our unworthiness, He humbled Himself out of love for us. Imagine where we would be today if He had withheld His mercy from us.

The Lord teaches us invaluable lessons about humility and forgiveness—lessons that enable us to build bridges instead of walls, restore relationships instead of destroying them, and bring healing instead of further pain. 

The Gospel message is not difficult to read or understand, but it can be challenging to live. Yet when we reject hostility, embrace humility, and allow Christ to transform our hearts, we become capable of putting His teachings into practice.

May we never forget that every act of forgiveness reflects the heart of Christ and every act of humility draws us closer to Him. As recipients of God's boundless mercy, we are called to extend that same mercy to others.

When we are hurt, rejected, or treated unfairly, will we choose the path of anger and retaliation, or will we allow the love of Christ to move us toward humility, forgiveness, and reconciliation? And if Jesus has forgiven us so completely, what is preventing us from offering that same forgiveness to those who have wounded us?– Marino J. Dasmarinas

Ang Mabuting Balita at Repleksyon Hunyo 15 Lunes ng Ika-11 Linggo sa Karaniwang Panahon: Mateo 5:38-42

Mabuting Balita: Mateo 5:38-42

Noong panahong iyon, sinabi ni Hesus sa mga alagad, "Narinig ninyo na sinabi, 'Mata sa mata at ngipin sa ngipin.' Ngunit ngayo'y sinasabi ko sa inyo: huwag ninyong labanan ang masamang tao. Kung may sumampal sa iyo sa kanang pisngi, iharap mo pa sa kanya ang kabila. 

Kung ipagsakdal ka ninuman upang makuha ang iyong baro, ibigay mo sa kanya pati ang iyong balabal. Kung sapilitang ipapasan sa iyo ng manlulupig ang kanyang dala nang isang kilometro, pasanin mo ito nang dalawang kilometro. Magbigay ka sa nanghihingi sa iyo, at huwag mong pahindian ang nanghihiram sa iyo. 

+ + + + + + +

Repleksyon:

Ano ba ang mapapala natin kung gagantihan natin ang mga taong nagkasala at nakasakit sa atin?

Wala kundi mas malalim na sugat, higit na alitan, at patuloy na pagkakawatak-watak. Maaaring isipin natin na ang paghihiganti ay magbibigay sa atin ng kasiyahan o katarungan, ngunit sa katotohanan, lalo lamang nitong pinahahaba ang sakit at pinaiikot tayo sa walang katapusang siklo ng pagdurusa.

Isipin natin ang mga hindi pagkakaunawaan at pagtatalo. Kapag pinili nating gumanti sa mga taong nakasakit sa atin, lalo lamang nating pinapalala ang hidwaan at samaan ng loob. Ito ang bunga ng kawalan ng pagpapatawad. Ngunit paano kung piliin natin ang mas mataas na landas—ang landas ng pagpapatawad at kapakumbabaan?

Paano kaya kung sa halip na suklian natin ng sakit ang sakit na ating natanggap, piliin nating magpakita ng awa, pag-unawa, at malasakit? Doon magsisimulang manahan ang kapayapaan sa ating mga puso, sapagkat wala nang puwang ang galit.

Hindi madaling maging mapagpakumbaba. Hindi madaling magpatawad. Hindi madaling pigilan ang ating sarili na gumanti kapag tayo ay nasaktan. Ngunit ito mismo ang landas na ipinakikita at ipinapagawa sa atin ni Hesus. Ituon natin ang ating paningin sa Kanya na nakabayubay sa krus at pagnilayan natin ang mga sugat na idinulot ng ating mga kasalanan sa Kanyang banal na katawan.

Sa kabila ng ating mga pagkukulang, pinili Niya tayong patawarin. Sa kabila ng ating pagiging di-karapat-dapat, nagpakumbaba Siya at ibinigay ang Kanyang sarili alang-alang sa atin. Isipin natin: nasaan kaya tayo ngayon kung hindi Niya tayo pinatawad at minahal nang lubos?

Itinuturo sa atin ng Panginoon ang napakahahalagang aral tungkol sa kapakumbabaan at pagpapatawad—mga aral na tumutulong sa atin na magtayo ng mga tulay sa halip na mga pader, maghilom ng mga relasyon sa halip na sirain ang mga ito, at magdala ng pag-asa sa halip na pighati.

Madaling basahin at unawain ang Ebanghelyo, ngunit ang tunay na hamon ay ang isabuhay ito araw-araw. Gayunman, kapag tinanggihan natin ang poot, niyakap ang kapakumbabaan, at hinayaang baguhin ni Hesus ang ating mga puso, nagiging posible para sa atin na maisabuhay ang Kanyang mga turo.

Nawa'y hindi natin malimutan na sa tuwing tayo ay nagpapatawad, ipinakikita natin ang puso ni Hesus. Sa tuwing tayo ay nagpapakumbaba, lalo tayong lumalapit sa Kanya. Bilang mga tumanggap ng walang hanggang awa at habag ng Diyos, tinatawagan din tayong maging daluyan ng awa at habag sa iba.

Kapag tayo ay nasaktan, ginawan ng masama, o hindi makatarungang tinrato, pipiliin ba nating pairalin ang ating galit at paghihiganti, o hahayaan nating manaig ang pag-ibig at pagpapatawad ni Hesus?– Marino J. Dasmarinas

Reflection for June 14 Eleventh Sunday in Ordinary Time: Matthew 9:36—10:8

Gospel: Matthew 9:36—10:8

At the sight of the crowds, Jesus’ heart was moved with pity for them because they were troubled and abandoned, like sheep without a shepherd. Then he said to his disciples, “The harvest is abundant but the laborers are few; so ask the master of the harvest to send out laborers for his harvest.” 

Then he summoned his twelve disciples and gave them authority over unclean spirits to drive them out and to cure every disease and every illness. The names of the twelve apostles are these: first, Simon called Peter, and his brother Andrew; James, the son of Zebedee, and his brother John; Philip and Bartholomew, Thomas and Matthew the tax collector; James, the son of Alphaeus, and Thaddeus; Simon from Cana, and Judas Iscariot who betrayed him. 

Jesus sent out these twelve after instructing them thus, “Do not go into pagan territory or enter a Samaritan town.

Go rather to the lost sheep of the house of Israel. As you go, make this proclamation: ‘The kingdom of heaven is at hand.’ Cure the sick, raise the dead, cleanse lepers, drive out demons. Without cost you have received; without cost you are to give.”

+ + + + + + +

Reflection:

Do we have a heart for the poor?

We are living in difficult times. The global economy is struggling, and the prices of basic commodities continue to rise at an alarming pace. Many workers are losing their jobs because of downsizing and the growing impact of artificial intelligence. Uncertainty surrounds us, and we do not know how long these challenges will last. The poor, who make up a large portion of our society, are becoming poorer each day.

As we look at the realities around us, we cannot help but believe that the heart of Jesus is deeply moved with compassion. He sees every hungry child, every unemployed parent, every family struggling to make ends meet, and every person who feels forgotten and abandoned. The suffering of the poor is not hidden from His eyes, nor is it distant from His heart.

The poor of this world are many, but those who are willing to labor for them and serve them sacrificially are few. There is a great need for compassionate hearts and willing hands. Like the apostles whom Jesus summoned and sent out, those of us who have been blessed with more are being called to help those who have less.

We do not have to look far to find them. They are around us—in our neighborhoods, workplaces, communities, and even within our own circles of family and friends. Many struggle daily just to put food on their tables and provide for their loved ones.

The apostles whom Jesus called were not wealthy or powerful. They were ordinary people—fishermen, a tax collector, and sinners. Yet Jesus chose them, not because of what they possessed, but because they were willing to respond to His call. Their availability mattered more than their ability. Their willingness opened the door for God to work through them in extraordinary ways.

The signs of our times are calling us to listen once again to the voice of Jesus. He invites us to feed the hungry, comfort the afflicted, and share our blessings, no matter how small they may seem. Every act of kindness, every generous gesture, every helping hand extended in love becomes a channel of God's grace to someone in need.

Jesus reminds us: "Without cost you have received; without cost you are to give." Everything we have—our time, talents, resources, opportunities, and blessings—is ultimately a gift from God. We are not merely owners of these gifts; we are stewards entrusted to use them for His glory and for the good of others.

Today, the Lord continues to look upon the crowds with compassion. He continues to see the hungry, the lonely, the discouraged, and the poor. He also looks upon us and asks whether we are willing to become His hands, His feet, and His heart in a world that is hurting.

As we kneel before the Lord in prayer, let us honestly examine our hearts. Are we attentive to the cries of the poor? Are we willing to share what God has entrusted to us? Are we ready to respond when Jesus calls us to serve those in need?

If Jesus were to place a hungry person, a struggling family, or a needy neighbor before us today, would we recognize His presence in them—and would we be willing to give freely, love generously, and serve wholeheartedly as He has first loved us?— Marino J. Dasmarinas

Ang Mabuting Balita at Repleksyon Hunyo 14 Ika-11 Linggo sa Karaniwang Panahon: Mateo 9:36—10:8

Mabuting Balita: Mateo 9:36-10:8

Noong panahong iyon, nilibot ni Hesus ang mga bayan at nayon at nagturo sa mga sinagoga. Ipinangaral niya ang Mabuting Balita tungkol sa paghahari ng Diyos, at pinagaling ang mga may sakit, anuman ang kanilang karamdaman.  

Nang makita niya ang napakaraming tao, nahabag siya sa kanila sapagkat sila’y lito at lupaypay, parang mga tupang walang pastol. Kaya’t sinabi niya sa kanyang mga alagad, “Sagana ang anihin, ngunit kakaunti ang mag-aani. Idalangin ninyo sa may-ari ng anihin na magpadala siya ng mga manggagawa sa kanyang anihin.” 

Tinipon ni Hesus ang labindalawang alagad at binigyan ng kapangyarihang magpalayas ng masasamang espiritu at magpagaling ng mga may karamdaman. Ito ang pangalan ng labindalawang apostol: si Simon na tinatawag na Pedro at si Andres na kanyang kapatid; sina Santiago at Juan na mga anak ni Zebedeo; sina Felipe at Bartolome; si Tomas, at si Mateo na publikano; si Santiago na anak ni Alfeo, at si Tadeo; si Simong makabayan at si Judas Iscariote, ang nagkanulo kay Hesus. 

Ang labindalawang ito’y sinugo ni Hesus at kanyang pinagbilinan: “Huwag kayong pupunta sa lugar ng mga Hentil, o sa alinmang bayan ng mga Samaritano. Sa halip ay hanapin ninyo ang mga nawawalang tupa ng sambahayan ng Israel. Humayo kayo at ipangaral ninyo na malapit nang maghari ang Diyos.” 

Pagalingin ninyo ang mga maysakit at buhayin ang mga patay. Pagalingin ninyo ang mga ketongin at palayasin ang mga demonyo. Yamang tumanggap kayo nang walang bayad, magbigay naman kayo nang walang bayad.” 

+ + + + + + +  

Repleksyon:

May puso ba tayo para sa mga mahihirap?

Nabubuhay tayo sa mga panahong puno ng pagsubok. Nahaharap sa paghina ang pandaigdigang ekonomiya, at patuloy na tumataas ang presyo ng mga pangunahing bilihin sa nakababahalang bilis. Marami sa ating mga kababayan ang nawawalan ng trabaho dahil sa pagbabawas ng manggagawa at sa lumalawak na impluwensya ng artificial intelligence.

Napapaligiran tayo ng kawalang-katiyakan, at hindi natin alam kung kailan matatapos ang mga hamong ito. Samantala, ang mga dukha, na bumubuo ng malaking bahagi ng ating lipunan, ay lalo pang naghihirap sa bawat pagdaan ng araw.

Habang minamasdan natin ang mga katotohanang ito, hindi natin maiwasang isipin na ang puso ni Jesus ay lubhang naaantig ng habag at pagmamahal para sa atin. Nakikita Niya ang bawat batang nagugutom, bawat magulang na walang trabaho, bawat pamilyang hirap na maitawid ang pang-araw-araw na pangangailangan, at bawat taong nakakaramdam na sila ay nalimutan at napabayaan. Hindi lingid sa Kanyang paningin ang pagdurusa ng mga dukha, at hindi rin ito malayo sa Kanyang puso.

Napakarami ng mga dukha sa mundong ito, ngunit kakaunti ang mga taong handang maglingkod at magsakripisyo para sa kanila. Malaki ang pangangailangan para sa mga pusong mahabagin at mga kamay na handang tumulong. Tulad ng mga apostol na tinawag at isinugo ni Jesus, tayong pinagpala nang higit sa buhay ay inaanyayahan ding tumulong sa mga kapatid nating higit na nangangailangan.

Hindi natin kailangang lumayo upang makita sila. Nasa ating mga pamayanan, lugar ng trabaho, mga komunidad, at maging sa loob ng ating sariling pamilya at mga kaibigan. Marami sa kanila ang araw-araw na nakikipaglaban upang may maihain lamang na pagkain sa hapag at maitaguyod ang kanilang mga mahal sa buhay.

Ang mga apostol na tinawag ni Jesus ay hindi mayayaman o makapangyarihan. Sila ay mga karaniwang tao—mga mangingisda, isang maniningil ng buwis, at mga makasalanan. Gayunman, pinili sila ni Jesus hindi dahil sa kanilang mga ari-arian o kakayahan, kundi dahil handa silang tumugon sa Kanyang tawag.

Mas mahalaga sa Panginoon ang kanilang pagiging bukas at handa kaysa sa kanilang mga kakayahan. Dahil sa kanilang pagtugon, nakagawa ang Diyos ng mga dakilang bagay sa pamamagitan nila.

Ang mga palatandaan ng ating panahon ay muling nananawagan sa atin na pakinggan ang tinig ni Jesus. Inaanyayahan Niya tayong pakainin ang nagugutom, aliwin ang mga nagdurusa, at ibahagi ang ating mga biyaya gaano man kaliit ang mga ito sa ating paningin. Ang bawat kabutihan, bawat bukas-palad na pagkilos, at bawat kamay na inaabot natin nang may pagmamahal ay nagiging daluyan ng biyaya ng Diyos para sa isang taong nangangailangan.

Ipinaaalala sa atin ni Jesus: “Tinanggap ninyo nang walang bayad, kaya magbigay rin kayo nang walang bayad.” Ang lahat ng mayroon tayo—ang ating oras, talento, kakayahan, oportunidad, at mga pagpapala—ay kaloob ng Diyos. Hindi tayo mga may-ari lamang ng mga ito; tayo ay mga katiwalang pinagkatiwalaan upang gamitin ang mga biyayang ito para sa Kanyang kaluwalhatian at para sa kapakanan ng ating kapwa.

Hanggang ngayon, patuloy na tinitingnan ng Panginoon ang napakaraming taong nangangailangan nang may habag at pagmamahal. Nakikita Niya ang mga nagugutom, nalulungkot, pinanghihinaan ng loob, at nabubuhay sa kahirapan.

At habang nakatingin Siya sa kanila, nakatingin din Siya sa atin at tinatanong kung handa ba tayong maging Kanyang mga kamay, mga paa, at puso sa isang mundong sugatan at nangangailangan ng pag-asa.

Habang tayo ay lumuluhod sa panalangin, suriin nating mabuti ang ating mga puso. Naririnig ba natin ang daing ng mga dukha? Handa ba nating ibahagi ang mga biyayang ipinagkatiwala sa atin ng Diyos? Bukas ba tayo na tumugon kapag tinatawag tayo ni Jesus upang maglingkod sa mga nangangailangan?

Kung ilalagay ni Jesus sa ating harapan ngayon ang isang taong nagugutom, isang pamilyang naghihirap, o isang kapitbahay na nangangailangan ng tulong, makikilala kaya natin Siya sa kanilang katauhan?

 At higit sa lahat, magiging handa kaya tayong magmahal nang mas bukas-palad, magbahagi nang walang pag-aatubili, at maglingkod nang buong puso tulad ng walang hanggang pagmamahal na unang ipinadama Niya sa atin?—Marino J. Dasmarinas

Reflection for Saturday June 13 Memorial of The Immaculate Heart of the Blessed Virgin Mary: Luke 2:41-51

Gospel: Luke 2:41-51

Each year Jesus’ parents went to Jerusalem for the feast of Passover, and when he was twelve years old, they went up according to festival custom. After they had completed its days, as they were returning, the boy Jesus remained behind in Jerusalem, but his parents did not know it. 

Thinking that he was in the caravan, they journeyed for a day and looked for him among their relatives and acquaintances, but not finding him, they returned to Jerusalem to look for him. After three days they found him in the temple, sitting in the midst of the teachers, listening to them and asking them questions, and all who heard him were astounded at his understanding and his answers. 

When his parents saw him, they were astonished, and his mother said to him, “Son, why have you done this to us? Your father and I have been looking for you with great anxiety.” And he said to them, “Why were you looking for me? Did you not know that I must be in my Father’s house?” But they did not understand what he said to them. He went down with them and came to Nazareth, and was obedient to them; and his mother kept all these things in her heart.

+ + + + + + +

Reflection:

The story is told of an octogenarian mother who was placed by her children in a home care facility. After two years there, she passed away. When her remaining belongings were turned over to her children, they discovered a daily journal she had written.

Its pages were filled with prayers, hopes, and deep longing for her children and grandchildren. Even in her loneliness and separation, her heart remained fixed on those she loved. Day after day, she remembered them before God, carrying them in her thoughts and prayers.

When Jesus went missing, the one most deeply affected was the Blessed Mother. Mary's anguish is very evident in the Gospel. Why was this so? It is because mothers carry us in their wombs for nine months. Even before we are born, they are already nourishing us, caring for us, and loving us. A mother's love begins long before our first breath and continues throughout her life.

The Blessed Virgin Mary cared for Jesus from His conception and birth until His death. There existed an unbreakable bond between the Blessed Mother and her Son, Jesus. Within the Immaculate Heart of Mary dwelt a profound love that only a mother can give to her child. She watched over Him, worried about Him, rejoiced with Him, suffered with Him, and remained faithful to Him even at the foot of the Cross.

Like the Blessed Mother, all mothers keep their children close to their hearts. They continually pray for us, think about us, and long for our well-being. We may not always hear their prayers or see their sacrifices. Often, their love is expressed in quiet ways—in their concern, their sleepless nights, their constant remembrance of us, and their unwavering hope that we will be safe, happy, and close to God.

If we could look into their hearts, we would find love, care, concern, and longing for their children. Such is the enduring and selfless love of a mother—a love that reflects, however imperfectly, the tender and faithful love of God for each one of us.

Today, let us pause and thank God for the gift of our mothers and for all those who have loved, nurtured, and prayed for us throughout our lives. Let us not take their love for granted. Instead, may we cherish them, honor them, and respond to their love with gratitude and affection while we still have the opportunity.

As we reflect on Mary's love for Jesus and the love our own mothers have shown us, let us ask ourselves: Do we truly appreciate the sacrifices, prayers, and love that have been poured into our lives, and what concrete step will we take today to show our gratitude before it is too late? —Marino J. Dasmarinas 

Ang Mabuting Balita at Repleksyon Sabado Hunyo 13 Paggunita sa Kalinis-linisang Puso ng Birheng Maria: Lucas 2:41-51

Mabuting Balita: Lucas 2: 41-51

Taun-taon tuwing pista ng Paskuwa, ang mga magulang ni Jesus ay pumupunta sa Jerusalem. At nang labindalawang taon na siya, pumaroon sila gaya ng dati nilang ginagawa. Pagkatapos ng pista, sila'y umuwi na. Nagpaiwan si Jesus sa Jerusalem ngunit hindi ito napansin ng kanyang mga magulang. 

Sa pag-aakala ng isa na si Jesus ay kasama ng isa, nagpatuloy sila sa maghapong paglalakbay. Nang malaman nilang hindi siya kasama, siya'y hinanap nila sa kanilang mga kamag-anak at kakilala. Hindi nila siya matagpuan, kaya't bumalik sila sa Jerusalem upang doon hanapin. At nang ikatlong araw, natagpuan nila si Jesus sa loob ng templo, nakaupong kasama ng mga guro. 

Nakikinig siya sa kanila at nagtatanong, at ang lahat ng nakarinig sa kanya ay namangha sa kanyang katalinuhan. Nagtaka rin ang kanyang mga magulang nang siya'y makita. Sinabi ng kanyang ina, "Anak, bakit naman ganyan ang ginawa mo sa amin? Balisang-balisa na kami ng iyong ama sa paghahanap sa iyo." Sumagot siya, "Bakit po ninyo ako hinahanap? Hindi ba ninyo alam na ako'y dapat na nasa bahay ng aking Ama?" Ngunit hindi nila nauunawaan ang pananalitang ito.

Siya'y umuwing kasama nila sa Nazaret, at naging isang masunuring anak. Ang lahat ng bagay na ito ay iningatan ng kanyang ina sa kanyang puso. 

+ + + + + + +

Repleksyon:

May isang kuwento tungkol sa isang walumpung taong gulang na ina na dinala ng kanyang mga anak sa isang home care facility. Makalipas ang dalawang taon, siya ay pumanaw. Nang ibigay sa kanyang mga anak ang mga natitira niyang gamit, natagpuan nila ang isang notebook na araw-araw niyang sinusulatan.

Ang bawat pahina nito ay puno ng kanyang mga panalangin, mga pag-asa, at matinding pananabik para sa kanyang mga anak at mga apo. Sa kabila ng kanyang pag-iisa at pagkakalayo sa kanila, ang kanyang puso ay nanatiling nakatuon sa mga mahal niya sa buhay. Araw-araw niya silang inaalala at ipinagdarasal sa Panginoon.

Nang mawala si Jesus at hindi agad matagpuan, ang lubhang nasaktan at nabalisa ay ang Mahal na Birheng Maria. Maliwanag na makikita sa Ebanghelyo ang kanyang matinding pag-aalala at pagdurusa. Bakit nga ba ganoon na lamang ang kanyang naramdaman?

Sapagkat tulad ng lahat ng ina, dinala niya si Jesus sa kanyang sinapupunan, inalagaan, minahal, at kinalinga mula pa sa simula ng Kanyang buhay. Ganyan din ang ating mga ina. Bago pa man tayo maisilang, tayo ay kanilang inaaruga, pinangangalagaan, at minamahal.

Inalagaan ng Mahal na Birheng Maria si Jesus mula sa Kanyang paglilihi, kapanganakan, hanggang sa Kanyang kamatayan. May isang buklod ng pagmamahal na hindi kailanman mapuputol sa pagitan ng isang ina at ng kanyang anak.

Sa Kalinis-linisang Puso ni Maria nanahan ang isang dakila at wagas na pag-ibig na tanging isang ina lamang ang makapagbibigay. Sinamahan niya si Jesus sa Kanyang mga kagalakan, pagdurusa, at mga pagsubok. Nanatili siyang tapat at mapagmahal hanggang sa paanan ng Krus.

Katulad ng Mahal na Ina, ang ating mga ina ay patuloy na nagdadala sa atin sa kanilang mga puso. Hindi sila nagsasawang ipagdasal tayo, isipin ang ating kapakanan, at hangarin ang pinakamabuti para sa atin. Maaaring hindi natin palaging nakikita o naririnig ang kanilang pagmamahal, ngunit ito ay naipapakita sa kanilang mga sakripisyo, mga gabing walang tulog, mga tahimik na pag-aalala, at walang sawang pananalangin para sa atin.

Kung mabubuksan lamang natin ang kanilang mga puso, matatagpuan natin doon ang pag-ibig, malasakit, pag-aaruga, at pananabik para sa kanilang mga anak. Tunay ngang kahanga-hanga ang pagmamahal ng isang ina—isang pagmamahal na sumasalamin sa mapagkalinga at tapat na pag-ibig ng Diyos para sa bawat isa sa atin.

Sa araw na ito, maglaan tayo ng sandali upang pasalamatan ang Diyos para sa biyaya ng ating mga ina at ng lahat ng taong naging instrumento ng Kanyang pagmamahal sa ating buhay. Huwag nating ipagwalang-bahala ang kanilang mga sakripisyo at panalangin. Habang may pagkakataon pa, ipadama natin sa kanila ang ating pagmamahal, pasasalamat, at pagpapahalaga.

Habang pinagninilayan natin ang pagmamahal ng Mahal na Birheng Maria kay Jesus at ang pagmamahal ng ating sariling mga ina sa atin, itanong natin sa ating mga sarili: Naipapakita ba natin ang taos-pusong pasasalamat sa mga taong walang sawang nagmahal, nagsakripisyo, at nanalangin para sa atin, o hihintayin pa nating mawala sila bago natin mapagtanto kung gaano sila kahalaga sa ating buhay?—Marino J. Dasmarinas

Reflection for Friday June 12 Solemnity of the Most Sacred Heart of Jesus: Matthew 11:25-30

Gospel: Matthew 11:25-30

At that time Jesus exclaimed: "I give praise to you, Father, Lord of heaven and earth, for although you have hidden these things from the wise and the learned you have revealed them to little ones. Yes, Father, such has been your gracious will.

All things have been handed over to me by my Father. No one knows the Son except the Father, and no one knows the Father except the Son and anyone to whom the Son wishes to reveal him.

"Come to me, all you who labor and are burdened, and I will give you rest. Take my yoke upon you and learn from me, for I am meek and humble of heart; and you will find rest for yourselves. For my yoke is easy, and my burden light."

+ + + +  + +

Reflection:

Do we want to grow in faith?

God asks only one thing of us: the virtue of humility. Humility is the foundation upon which a deep and living faith is built. It is the quiet confidence that enables us to trust God completely, just as a little child trusts his or her loving parents. It is the willingness to surrender our plans, our understanding, and even our desires to the wisdom and love of God.

Humility means not questioning God's ways when they differ from our own expectations. There are moments when His plans may not be what we would have chosen for ourselves. At times, His path may lead us through uncertainty, suffering, or waiting.

Yet humility teaches us to believe that God sees what we cannot see and knows what is best for us. With trusting hearts, we bow before His divine will and allow Him to lead us where He wants us to go.

But how do we know the will of God? We must remain humble at all times, for it is through humility that we are able to discern His voice and recognize His guidance. A humble heart is open, teachable, and attentive to God's promptings. Without humility, we become absorbed in our own desires and plans, making it difficult to hear what God is saying to us.

Who are those who come to Jesus seeking relief from the burdens of this world? Who sincerely ask Him to help carry their heavy loads? Who find true rest in Him alone? They are the humble. Aware of their weakness and need for God, they come before Him with trusting hearts.

They do not rely solely on their own strength but place their confidence in His mercy and love. In return, Jesus gives them peace amid their struggles, strength amid their trials, and comfort amid their sorrows. In Him, they find the rest that the world can never give.

During this Solemnity of the Most Sacred Heart of Jesus, let us contemplate the humility and gentleness of His Sacred Heart. Though He is Lord and Savior, He came among us meek and humble, inviting us to learn from Him.

Let us pray that our Lord may transform our hearts so that they may become more like His humble and loving Heart. May He remove our pride, soften our stubbornness, and teach us to trust Him more fully each day.

For humility is the gateway to a deeper knowledge of Jesus. It opens our hearts to His presence, His grace, and His transforming love. The more humble we become, the more room we make for Christ to dwell within us and shape us into the people He calls us to be.

Today, let us honestly examine our hearts. Are we willing to surrender our own plans and trust God's will, even when we do not fully understand it? Are we humble enough to come before Jesus with empty hands, allowing Him to fill us with His peace, His wisdom, and His love?

Are we humble enough to let the Sacred Heart of Jesus transform our hearts, or are we still holding on to the pride that keeps us from fully belonging to Him?— Marino J. Dasmarinas

Ang Mabuting Balita at Repleksyon Biyernes Hunyo 12 Dakilang Kapistahan ng Kamahal-mahalang Puso ni Hesus: Mateo 11:25-30

Mabuting Balita: Mateo 11:25-30

Noong panahong iyon, sinabi ni Jesus, "Pinasasalamatan kita, Ama, Panginoon ng langit at lupa, sapagkat inilihim mo ang mga bagay na ito sa marurunong at matatalino at inihayag sa mga may kaloobang tulad ng sa bata. Oo, Ama, sapagkat gayon ang ikinalulugod mo.

"Ibinigay sa akin ng aking Ama ang lahat ng bagay. Walang nakakikilala sa Anak kundi ang Ama, at walang nakakikilala sa Ama kundi ang Anak at yaong marapating pagpahayagan ng Anak.

"Lumapit kayo sa akin, kayong lahat na napapagal at; nabibigatan sa inyong pasanin, at kayo'y pagpapahingahin ko. Pasanin ninyo ang aking pamatok, at mag-aral kayo sa akin; ako'y maamo at mababang-loob, at makasusumpong kayo ng kapahingahan para sa inyong kaluluwa. Sapagkat maginhawang dalhin ang aking pamatok, at magaan ang pasaning ibibigay ko sa inyo." 

+ + + + + + +   

Repleksyon:

Nais ba nating lumago sa ating pananampalataya?

Iisa lamang ang hinihingi ng Diyos sa atin: ang katagian ng pagpapakumbaba. Ang pagpapakumbaba ang pundasyon ng isang malalim at buhay na pananampalataya. Ito ang tahimik na pagtitiwala sa Diyos, tulad ng pagtitiwala ng isang munting bata sa kanyang mga magulang. Ito rin ang kahandaang isuko ang ating mga plano, pangarap, at sariling kagustuhan upang sundin ang karunungan at kalooban ng Diyos.

Ang pagiging mapagpakumbaba ay nangangahulugang hindi natin kinukuwestiyon ang mga pamamaraan ng Diyos kapag ang mga ito ay naiiba sa ating inaasahan. May mga pagkakataong ang Kanyang mga plano ay hindi katulad ng mga planong nais sana natin para sa ating sarili. Kung minsan, dinadala Niya tayo sa landas ng paghihintay, pagsubok, o pagtitiis. 

Ngunit itinuturo sa atin ng pagpapakumbaba na magtiwala na nakikita ng Diyos ang hindi natin nakikita at nalalaman Niya ang pinakamabuti para sa atin. Kaya't buong pagtitiwala nating isinusuko ang ating sarili sa Kanyang banal na kalooban at hayaan Siyang akayin tayo saanman Niya nais.

Ngunit paano natin malalaman ang kalooban ng Diyos? Kailangan tayong manatiling mapagpakumbaba sa lahat ng pagkakataon sapagkat sa pamamagitan lamang ng pagpapakumbaba nagiging malinaw sa atin ang Kanyang tinig at patnubay.

Ang pusong mapagpakumbaba ay bukas, handang matuto, at sensitibo sa mga pahiwatig ng Diyos. Kapag kulang tayo sa pagpapakumbaba, madali tayong malunod sa ating sariling mga hangarin at plano, kaya mahihirapan tayong marinig ang tinig ng Panginoon.

Sino ang mga lumalapit kay Jesus upang makahingi ng kagaanan mula sa mga pasanin ng mundong ito? Sino ang taimtim na humihiling sa Kanya na tulungan silang buhatin ang kanilang mabibigat na dalahin? Sino ang nakasusumpong ng tunay na kapahingahan sa Kanya?

Sila ang mga mapagpakumbaba. Batid nila ang kanilang kahinaan at pangangailangan sa Diyos kaya lumalapit sila sa Kanya nang may pagtitiwala. Hindi sila umaasa lamang sa kanilang sariling lakas kundi inilalagak nila ang kanilang pag-asa sa Kanyang awa at pag-ibig.

Bilang kapalit, ipinagkakaloob ni Jesus ang kapayapaan sa gitna ng mga pagsubok, lakas sa panahon ng kahinaan, at kaaliwan sa oras ng kalungkutan. Sa Kanya nila natatagpuan ang kapahingahang hindi maibibigay ng mundo.

Sa pagdiriwang natin ng Dakilang Kapistahan ng Kamahal-mahalang Puso ni Jesus, magnilay tayo sa Kanyang kababaang-loob at kaamuan. Bagama't Siya ang ating Panginoon at Tagapagligtas, pinili Niyang lumapit sa atin nang may kababaang-loob at inanyayahan Niya tayong matuto mula sa Kanya.

Ipanalangin natin na baguhin ng Panginoon ang ating mga puso upang maging higit na katulad ng Kanyang mapagpakumbaba at mapagmahal na Puso. Nawa'y alisin Niya ang ating kapalaluan, palambutin ang ating matitigas na puso, at turuan tayong magtiwala sa Kanya nang higit pa sa bawat araw.

Ang pagpapakumbaba ang daan tungo sa mas malalim na pagkakilala kay Jesus. Binubuksan nito ang ating mga puso sa Kanyang presensya, biyaya, at pag-ibig. Habang lalo tayong nagiging mapagpakumbaba, lalo nating binibigyan ng puwang si Kristo na manahan sa ating buhay at hubugin tayo ayon sa Kanyang kalooban.

Sa araw na ito, suriin nating mabuti ang ating mga puso. Handa ba tayong isuko ang ating sariling mga plano at magtiwala sa kalooban ng Diyos kahit hindi natin ito lubos na nauunawaan? Handa ba tayong lumapit kay Jesus nang may pusong mapagpakumbaba upang mapuno Niya tayo ng Kanyang kapayapaan, karunungan, at pag-ibig?

Sa harap ng Kamahal-mahalang Puso ni Jesus, handa ba nating iwanan ang ating kapalaluan at lubusang magpasakop sa Kanya, o patuloy pa rin ba tayong kumakapit sa ating sarili at isinasara ang ating puso sa biyayang nais Niyang ibuhos sa atin?— Marino J. Dasmarinas

Reflection for Thursday June 11 Memorial of Saint Barnabas, Apostle: Matthew 10:7-13

Gospel: Matthew 10:7-13

(Jesus said to the twelve disciples) As you go, make this proclamation: ‘The kingdom of heaven is at hand.’ Cure the sick, raise the dead, cleanse lepers, drive out demons. Without cost you have received; without cost you are to give. Do not take gold or silver or copper for your belts; no sack for the journey, or a second tunic, or sandals, or walking stick.

The laborer deserves his keep. Whatever town or village you enter, look for a worthy person in it, and stay there until you leave. As you enter a house, wish it peace. If the house is worthy, let your peace come upon it; if not, let your peace return to you. 

+ + + +  + + +

Reflection:

The story is told of a woman who could not seem to throw away the old things in her house. According to her, she refused to dispose of anything because each item held sentimental value. As the years passed, her house became filled with clutter and dirt caused by the many unnecessary things she had accumulated.

If we are honest with ourselves, do we not sometimes do the same? We may not all fill our homes with unused possessions, but how often do we hold on to things that no longer help us grow—material possessions, unhealthy attachments, past hurts, regrets, or worldly desires? Instead of bringing us peace, they often clutter our hearts, burden our minds, and complicate our lives.

A simple life often leads to fewer problems, while a complicated life often brings unnecessary worries and struggles. The question we need to ask ourselves is this: Are we living the simple life that God desires for us?

Jesus was undoubtedly an advocate of simple living. This is evident in our Gospel today when He instructed the Twelve Apostles as He commissioned them for their mission: “Do not take gold or silver or copper for your belts; no sack for the journey, or a second tunic, or sandals, or walking stick” (Matthew 10:9–10). Through these words, Jesus teaches us to trust more in God's providence than in material security. He reminds us that our true wealth is not found in what we possess but in our relationship with Him.

One of the best ways for us to live is to embrace simplicity. As we choose a simpler way of life, we often discover greater freedom, deeper peace, and a stronger dependence on God. We become less distracted by the things of this world and more attentive to the things that truly matter—our faith, our family, our relationships, and our service to others.

Yet many of us fail to realize that some of the burdens we carry are the result of our own complicated lifestyles. We sometimes create pressures for ourselves by constantly wanting more, accumulating more, and worrying more. The life we live is largely shaped by the choices we make each day. When we allow unnecessary things to occupy our hearts and lives, we leave less room for God's presence and guidance.

Let us therefore imitate Jesus, who lived a simple, humble, and uncomplicated life. Let us ask the Lord for the grace to let go of whatever keeps us from following Him more closely. May we learn to be content with what we have, grateful for what God provides, and focused on the treasures that never fade.

Today, let us prayerfully examine our hearts: What unnecessary possessions, attachments, habits, worries, or desires are cluttering our lives and preventing us from drawing closer to God? Are we willing to let go of them so that Christ may become the greatest treasure in our hearts?– Marino J. Dasmarinas

Ang Mabuting Balita at Repleksyon Huwebes Hunyo 11 Paggunita kay San Bernabe, apostol: Mateo 10:7-13

Mabuting Balita: Mateo 10:7-13

Noong panahong iyon, sinabi ni Hesus sa kanyang mga apostol, “Humayo kayo at ipangaral ninyo na malapit nang maghari ang Diyos. Pagalingin ninyo ang mga maysakit at buhayin ang mga patay. Pagalingin ninyo ang mga katengon at palayasin ang mga demonyo. 

Yamang tumanggap kayo nang walang bayad, magbigay naman kayo nang walang bayad. Huwag kayong magdala ng salapi—maging ginto, pilak o tanso—sa inyong mga lukbutan. Huwag din kayong magdala ng supot sa inyong paglalakbay, ni bihisan, pampalit na panyapak, o tungkod; sapagkat ang manggagawa ay may karapatan sa kanyang ikabubuhay. 

“At saanmang bayan o nayon kayo dumating, humanap kayo ng taong karapat-dapat pakituluyan, at manatili kayo roon habang kayo’y nasa lugar na iyon. Pagpasok ninyo sa bahay, sabihin ninyo, ‘Maghari nawa ang kapayapaan sa bahay na ito!’ Kung karapat-dapat ang mga tao sa bahay na iyon, panatilihin ninyo sa kanila ang inyong bati. Ngunit kung hindi, bawiin ninyo ito.”

+ + + + + + +

Repleksyon:

May isang kuwento tungkol sa isang babae na hindi magawang itapon ang mga lumang bagay sa kanyang bahay. Ayon sa kanya, ayaw niyang itapon ang alinman sa mga ito sapagkat bawat isa ay may nakapaloob na alaala at sentimental na halaga. Sa paglipas ng mga taon, napuno ang kanyang tahanan ng mga kalat at dumi dahil sa napakaraming bagay na naipon niya na hindi naman na kailangan.

Kung susuriin natin ang ating mga sarili, hindi ba't may pagkakatulad din tayo sa kanya? Maaaring hindi man tayo nag-iipon ng napakaraming gamit, ngunit madalas ba tayong kumakapit sa mga bagay na hindi na nakatutulong sa ating paglago bilang mga anak ng Diyos—mga materyal na bagay, hindi mabubuting kinagawian, mga sugat ng nakaraan, sama ng loob, labis na pag-aalala, o mga makamundong hangarin? Sa halip na magbigay ng kapayapaan, nagiging pasanin ang mga ito sa ating puso at isip at nagpapakumplikado sa ating buhay.

Ang simpleng pamumuhay ay kadalasang nagdudulot ng higit na kapayapaan, samantalang ang magulong at masalimuot na pamumuhay ay madalas na nagbubunga ng maraming suliranin at alalahanin. Kaya mahalagang tanungin natin ang ating mga sarili: Namumuhay ba tayo ayon sa payak o simple na pamumuhay na ninanais ng Diyos para sa atin?

Walang pag-aalinlangan na si Jesus ay huwaran ng payak na pamumuhay. Makikita natin ito sa Ebanghelyo ngayon nang isugo Niya ang Labindalawang Apostol sa kanilang misyon at sinabi: “Huwag kayong magdala ng ginto, pilak o tanso sa inyong mga sinturon; huwag rin ng sisidlan para sa paglalakbay, o ekstrang tunika, o sandalyas, o tungkod” (Mateo 10:9–10).

Sa pamamagitan ng mga salitang ito, itinuturo sa atin ni Jesus na higit tayong magtiwala sa mapagkalingang pag-aaruga ng Diyos kaysa sa mga bagay na materyal. Ipinapaalala Niya na ang tunay nating kayamanan ay hindi nasusukat sa dami ng ating pag-aari kundi sa lalim ng ating pakikipag-ugnayan sa Kanya.

Isa sa pinakamabuting paraan ng pamumuhay ay ang yakapin ang kasimplehan. Kapag pinili nating mamuhay nang payak, mas nararanasan natin ang tunay na kalayaan, mas malalim na kapayapaan, at higit na pagtitiwala sa Diyos.

Hindi tayo madaling natatangay ng mga bagay ng mundong ito, kundi higit nating napahahalagahan ang mga bagay na tunay na mahalaga—ang ating pananampalataya, pamilya, pakikipagkapwa, at paglilingkod sa iba.

Gayunman, hindi natin laging namamalayan na ang ilan sa mga pasaning dinadala natin ay bunga rin ng ating sariling mga pagpili at masalimuot na pamumuhay. Madalas tayong nagkakaroon ng labis na alalahanin dahil sa walang tigil na paghahangad ng higit pa, pag-iipon ng higit pa, at pag-aalala ng higit pa.

Ang uri ng buhay na ating tinatahak ay malaki ang kaugnayan sa mga pasyang ginagawa natin araw-araw. Kapag pinahintulutan nating punuin ng mga hindi kinakailangang bagay ang ating puso at buhay, nababawasan ang puwang para sa presensya at pagkilos ng Diyos sa atin.

Kaya't tularan natin si Jesus na namuhay nang simple, mapagpakumbaba, at walang komplikasyon. Hilingin natin sa Panginoon ang biyayang bumitaw sa anumang humahadlang sa atin upang higit Siyang masundan. Matuto sana tayong masiyahan sa kung ano ang mayroon tayo, magpasalamat sa mga biyayang ipinagkakaloob Niya, at ituon ang ating pansin sa mga kayamanang hindi kailanman kukupas.

Sa katahimikan ng ating puso ngayon, pagnilayan natin ito: Ano ang mga bagay, pagnanasa, pag-aalala, o mga kinagawiang patuloy nating kinakapitan na naglalayo sa atin sa Diyos? Handa ba tayong bitawan ang mga ito upang si Kristo lamang ang maging pinakadakilang kayamanan ng ating puso?– Marino J. Dasmarinas

Reflection for June 10 Wednesday of the Tenth Week in Ordinary Time: Matthew 5:17-19

Gospel: Matthew 5:17-19

Jesus said to his disciples: “Do not think that I have come to abolish the law or the prophets. I have come not to abolish but to fulfill. Amen, I say to you, until heaven and earth pass away, not the smallest letter or the smallest part of a letter will pass from the law, until all things have taken place.   

Therefore, whoever breaks one of the least of these commandments and teaches others to do so will be called least in the Kingdom of heaven. But whoever obeys and teaches these commandments will be called greatest in the Kingdom of heaven.”

+ + + + + +

Reflection:

Do we obey, teach, and live the laws of the Lord?

In our Gospel today, Jesus speaks of Himself as the fulfillment of the Law. In effect, He was telling His disciples, and all of us, that He is the fulfillment of the commandments given in the Old Testament. He did not come to abolish the Law but to bring it to its fullness and perfection through His life, teachings, death, and resurrection.

For example, God gave the Ten Commandments to Moses on Mount Sinai (Exodus 20:1–17) as a guide for His people to live in covenant with Him. Later, Jesus beautifully summarized these commandments into the two greatest commandments:

“‘Love the Lord your God with all your heart and with all your soul and with all your mind.’ This is the first and greatest commandment. And the second is like it: ‘Love your neighbor as yourself.’ All the Law and the Prophets hang on these two commandments” (Matthew 22:37–40).

In these words, Jesus reveals the very heart of God's Law: love. Every commandment, every teaching, and every instruction from God finds its meaning and fulfillment in genuine love for God and for one another.

If we truly love Jesus, there will be no room in our hearts for hatred, condemnation, self-righteousness, bigotry, or narrow-mindedness. The closer we grow to Him, the more our hearts are transformed by His grace. We begin to see others not through the lens of judgment but through the eyes of compassion, mercy, and understanding.

What should remain in our hearts is love, for love is the language of Jesus. Love was the reason He came into the world. Love moved Him to heal the sick, forgive sinners, welcome the outcast, and ultimately offer His life on the Cross for our salvation.

Jesus' love for us is far greater than the love we often show others. His love is not selective, conditional, or based on what we can give in return. Rather, He loves each one of us completely and unconditionally, despite our weaknesses, failures, and sins. His love reaches out to everyone without exception.

This, therefore, is the kind of love we are called to imitate: to love others even when they do not love us in return, to forgive those who have hurt us, to show kindness to those who misunderstand us, and to extend mercy even when it is difficult. Such love is not always easy, but with God's grace, it becomes possible.

As followers of Christ, we are challenged not merely to know His commandments but to live them each day. The true measure of our obedience to God is not found simply in what we say or teach, but in how deeply we love.

Today, let us ask ourselves: Do our words, actions, attitudes, and relationships reflect the selfless and unconditional love of Christ, or are there still areas of our hearts where love has yet to reign? Whom is the Lord inviting us to love, forgive, and embrace today for His sake?– Marino J. Dasmarinas

Ang Mabuting Balita at Repleksyon Hunyo 10 Miyerkules ng Ikasampung Linggo sa Karaniwang Panahon: Mateo 5:17-19

Mabuting Balita: Mateo 5:17-19

Noong panahong iyon, sinabi ni Jesus sa kanyang mga alagad, "Huwag ninyong akalaing naparito ako upang pawalang bisa ang Kautusan at ang aral ng mga propeta. 

Naparito ako, hindi upang pawalang-bisa kundi para ipaliwanag at ganapin ang mga iyon. Tandaan ninyo ito: magwawakas ang langit at ang lupa, ngunit ang kaliit-liitang bahagi ng Kautusan ay di mawawalan ng bisa hangga't hindi nagaganap ang lahat.  

Kaya't sinumang magpawalang-halaga kahit sa kaliit-liitang bahagi nito, at magturo nang gayon sa mga tao, ay ibibilang na pinakamababa sa kaharian ng Diyos. Ngunit ang gumaganap ng Kautusan at nagtuturo na tuparin iyon ay ibibilang na dakila sa kaharian ng Diyos."

+ + + + + + +  

Repleksyon:

Tayo ba ay sumusunod, nagtuturo, at namumuhay ayon sa mga Kautusan ng Panginoon?

Sa ating Ebanghelyo ngayon, ipinakikilala ni Jesus ang Kanyang sarili bilang katuparan ng Kautusan. Sa madaling salita, ipinahahayag Niya sa Kanyang mga alagad, at maging sa ating lahat, na Siya ang katuparan ng mga utos na ibinigay ng Diyos sa Lumang Tipan. Hindi Siya naparito upang pawalang-bisa ang Kautusan kundi upang ganapin ito at dalhin sa lubos na kaganapan sa pamamagitan ng Kanyang buhay, mga turo, kamatayan, at muling pagkabuhay.

Halimbawa, ibinigay ng Diyos kay Moises ang Sampung Utos sa Bundok Sinai (Exodo 20:1–17) bilang gabay upang mamuhay ang Kanyang bayan sa tapat na pakikipagtipan sa Kanya. Ngunit binuod ni Jesus sa dalawang pinakadakilang utos:

“Ibigin mo ang Panginoon mong Diyos nang buong puso, buong kaluluwa, at buong pag-iisip. Ito ang una at pinakadakilang utos. At ang ikalawa ay katulad nito: Ibigin mo ang iyong kapwa gaya ng iyong sarili. Ang buong Kautusan at ang mga Propeta ay nakasalalay sa dalawang utos na ito.” (Mateo 22:37–40)

Sa mga salitang ito, inihahayag ni Jesus ang pinakapuso ng Kautusan ng Diyos: ang pag-ibig. Ang bawat utos, bawat aral, at bawat tagubilin ng Diyos ay nagkakaroon ng tunay na kahulugan at katuparan sa ating pagmamahal sa Diyos at sa isa’t isa.

Kung tunay nating iniibig si Jesus, wala nang puwang sa ating mga puso ang poot, paghatol, pagmamataas, pagkapanatiko, at makitid na pag-iisip. Habang lalo tayong lumalapit sa Kanya, lalo rin Niyang binabago ang ating mga puso sa pamamagitan ng Kanyang biyaya. Unti-unti nating natututunang tingnan ang ating kapwa hindi sa mata ng paghuhusga kundi sa mata ng habag, awa, at pag-unawa.

Pag-ibig ang dapat manatili sa ating mga puso sapagkat ang pag-ibig ang buhay ni Jesus. Dahil sa pag-ibig kaya Siya naparito sa sanlibutan. Dahil sa pag-ibig pinagaling Niya ang mga maysakit, pinatawad ang mga makasalanan, tinanggap ang mga itinataboy ng lipunan, at inialay ang Kanyang buhay sa Krus para sa ating kaligtasan.

Ang pag-ibig ni Jesus para sa atin ay higit na dakila kaysa sa pag-ibig na madalas nating ipinakikita sa iba. Ang Kanyang pag-ibig ay hindi namimili, hindi nakabatay sa kundisyon, at hindi naghihintay ng kapalit. Minamahal Niya ang bawat isa sa atin nang buo at walang pasubali sa kabila ng ating mga kahinaan, pagkukulang, at pagkakasala. Ang Kanyang pag-ibig ay umaabot sa lahat nang walang itinatangi.

Ito rin ang uri ng pag-ibig na tinatawagan tayong tularan: ang magmahal kahit hindi tayo mahalin, ang magpatawad sa mga nakasakit sa atin, ang magpakita ng kabutihan sa mga hindi nakauunawa sa atin, at ang magbigay ng awa kahit mahirap gawin. Hindi ito madaling isabuhay, ngunit sa tulong ng biyaya ng Diyos, nagiging posible ito.

Bilang mga tagasunod ni Kristo, hindi sapat na alam lamang natin ang Kanyang mga utos. Tayo ay tinatawagan na isabuhay ang mga ito araw-araw. Ang tunay na sukatan ng ating pagsunod sa Diyos ay hindi lamang nasusukat sa ating sinasabi o itinuturo kundi sa lalim ng ating pagmamahal.

Kaya, tanungin natin ang ating mga sarili: Nasasalamin ba sa ating mga salita, kilos, pag-uugali, at pakikitungo sa kapwa ang mapagkumbaba, mapagpatawad, at walang hanggang pag-ibig ni Kristo? O mayroon pa bang mga bahagi ng ating puso na hindi pa natin lubusang isinusuko sa Kanya? Sino ang taong hinihikayat tayong mahalin, patawarin, at yakapin ni Jesus ngayon, kahit mahirap, alang-alang sa Kanya?

Kapag dumating ang araw na tayo ay humarap sa Panginoon, makikita kaya Niya sa ating buhay hindi lamang ang ating kaalaman tungkol sa pag-ibig, kundi ang isang pusong tunay na natutong magmahal tulad Niya?– Marino J. Dasmarinas

Reflection for June 9 Tuesday of the Tenth Week in Ordinary Time: Matthew 5:13-16

Gospel: Matthew 5:13-16

Jesus said to his disciples: “You are the salt of the earth. But if salt loses its taste, with what can it be seasoned? It is no longer good for anything but to be thrown out and trampled underfoot. 

You are the light of the world. A city set on a mountain cannot be hidden. 

Nor do they light a lamp and then put it under a bushel basket; it is set on a lampstand where it gives light to all in the house. Just so, your light must shine before others, that they may see your good deeds and glorify your heavenly Father.”

+ + + + + + +

Reflection:

The story is told of a poor and sickly man who went to a doctor and asked if he could help him be admitted to a hospital without having to pay anything. Seeing the man's difficult situation, the doctor immediately agreed without hesitation. Yet he did not stop there. He also made sure that the man received the best possible care by shouldering the cost of all the medicines he would need.

As the doctor made his regular visits, the poor man noticed a gleaming pin attached to the doctor's collar. One day, he asked, “What is that little pin on your collar?”

The doctor replied, “It is Jesus.”

The poor man smiled and said, “Now I know why you are so helpful and caring.”

What a beautiful testimony of faith! The doctor did not merely wear an image of Jesus on his collar; he carried the compassion of Jesus in his heart. His kindness, generosity, and concern for someone in need reflected the loving presence of Christ. His actions reminded us that the most convincing witness of our faith is not found in what we say but in how we love and serve others.

In the Gospel, Jesus tells us that we are the salt of the earth. Salt gives flavor, preserves goodness, and enhances what it touches. In the same way, we are called to bring meaning, hope, encouragement, and love into the lives of others. We are invited to make a positive difference wherever God has placed us.

But what happens when salt loses its flavor? It becomes ineffective and useless. The same can happen to us when we become indifferent to the suffering of others, when we close our hearts to those in need, or when we allow selfishness to replace compassion. Whenever we fail to care, share, and love, we risk losing the very purpose for which God has called us.

As we look around our world, we cannot ignore the painful reality that many continue to suffer from poverty, injustice, and inequality. While some enjoy abundance, countless others struggle to meet their daily needs. Often, this happens because people become more concerned with their own comfort and success than with the welfare of others. Sadly, there are even those in positions of power who misuse resources intended to help the poor and vulnerable.

As followers of Christ, we are called to be different. We are called to see with the eyes of Jesus, to feel with His compassionate heart, and to respond with generous hands. Every act of kindness, no matter how small, becomes a ray of hope in someone's darkness.

Jesus also tells us that we are the light of the world. Light dispels darkness, guides those who are lost, and gives hope to those who cannot see the way forward. As fathers and mothers, sons and daughters, brothers and sisters, friends and neighbors, we are called to be that light. We are called to be positive influences, good role models, and instruments through whom God's love can touch the lives of others.

When people encounter us, do they encounter the kindness of Christ? Do they see honesty, humility, generosity, and compassion? Do our words encourage, and do our actions inspire others to draw closer to God?

May we never seek recognition or personal glory for the good that we do. Instead, may every act of love, every sacrifice, and every service we offer point others to God, who is the source of all goodness. Like the doctor in the story, may our lives become living testimonies of Christ's presence in the world.

Jesus reminds us that being salt and light is not merely a title; it is a mission. It is a daily calling to love, serve, forgive, and care for others, especially those who are forgotten, neglected, and in need.

As we examine our hearts today, let us ask ourselves: If Jesus were to shine His light into every corner of our lives, would others truly experience His love through us?– Marino J. Dasmarinas

Ang Mabuting Balita at Repleksyon Hunyo 9 Martes ng Ikasampung Linggo sa Karaniwang Panahon: Mateo 5:13-16

Mabuting Balita: Mateo 5:13-16

Noong panahong iyon, sinabi ni Hesus sa kanyang mga alagad, “Kayo’y asin sa sanlibutan. Kung mawalan ng alat ang asin, paano pang mapananauli ang alat nito? Wala na itong kabuluhan kaya’t itinatapon na lamang at niyayapakan ng mga tao. 

“Kayo’y ilaw sa sanlibutan. Hindi maitatago ang isang lungsod na nakatayo sa ibabaw ng burol. Walang nagsisindi ng ilaw at naglalagay nito sa ilalim ng takalan. Sa halip ay inilalagay ito sa talagang patungan upang matanglawan ang lahat ng nasa bahay. 

Gayun din naman, dapat ninyong paliwanagin ang inyong ilaw sa harapan ng mga tao, upang makita nila ang inyong mabubuting gawa, at luwalhatiin ang inyong Amang nasa Langit.”

+ + + + + + +  

Repleksyon:

May isang kuwento tungkol sa isang mahirap at sakiting lalaki na lumapit sa isang doktor upang humingi ng tulong na maipasok sa ospital nang walang babayarang gastusin. Nang makita ng doktor ang kanyang kalagayan, agad siyang pumayag nang walang pag-aatubili. Ngunit hindi doon nagtapos ang kanyang pagtulong. Sinikap pa niyang maibigay ang pinakamahusay na pangangalaga sa lalaki sa pamamagitan ng pagsagot sa lahat ng gamot na kakailanganin nito.

Isang araw, habang dinadalaw ng doktor ang kanyang pasyente, napansin ng lalaki ang isang makinang na pin na laging nakasabit sa kuwelyo ng doktor. Kaya nagtanong siya, “Ano po ba ang maliit na pin na iyan sa inyong kuwelyo?”

Sumagot ang doktor, “Si Jesus iyan.”

Ngumiti ang lalaki at sinabi, “Kaya pala napakabuti at napakamaalalahanin ninyo.” 

Napakagandang patotoo ng pananampalataya! Hindi lamang inilalagay ng doktor ang larawan ni Jesus sa kanyang kuwelyo; higit sa lahat, dala niya si Jesus sa kanyang puso. Ang kanyang kabutihan, malasakit, at pagmamahal sa kapwa ay naging malinaw na salamin ng habag at pagmamahal ni Kristo. Ipinapaalala nito sa atin na ang pinakamabisang pagpapahayag ng ating pananampalataya ay hindi lamang sa ating mga salita kundi higit sa lahat sa paraan ng ating pagmamahal at paglilingkod sa iba.

Sa Ebanghelyo, sinabi ni Jesus na tayo ang asin ng lupa. Ang asin ay nagbibigay-lasa, nag-iingat laban sa pagkasira, at nagpapabuti sa anumang nahahawakan nito. Ganyan din ang ating misyon bilang mga tagasunod ni Kristo. Tinatawag tayong magdala ng pag-asa, kabutihan, pag-ibig, at inspirasyon sa buhay ng ating kapwa. Sa pamamagitan ng ating mga salita at gawa, maaari nating gawing mas magaan at mas makahulugan ang kanilang paglalakbay sa buhay.

Ngunit ano ang mangyayari kapag nawalan ng alat ang asin? Nawawala ang kabuluhan at silbi nito. Gayundin naman sa atin kapag naging manhid tayo sa paghihirap ng iba, kapag isinara natin ang ating puso sa mga nangangailangan, o kapag hinayaan nating manaig ang pagkamakasarili kaysa malasakit. Sa tuwing nagkukulang tayo sa pag-ibig, pakikiramay, at pagbabahagi, unti-unti nating nalilimutan ang layuning ipinagkaloob sa atin ng Diyos.

Sa ating paligid, hindi natin maikakaila na marami pa ring dumaranas ng kahirapan, kawalan ng katarungan, at kakulangan sa mga pangunahing pangangailangan. Habang ang ilan ay namumuhay sa kasaganaan, marami naman ang patuloy na nakikipaglaban upang mabuhay sa araw-araw.

Kadalasan, nangyayari ito dahil mas inuuna ng ilan ang kanilang sariling kapakanan kaysa sa kabutihan ng iba. Nakalulungkot ding isipin na may mga taong pinagkatiwalaan ng kapangyarihan ngunit ginagamit ito para sa pansariling interes sa halip na para sa kapakanan ng mga mahihirap at nangangailangan.

Bilang mga alagad ni Kristo, tinatawag tayong maging iba. Tinatawag tayong makakita sa pamamagitan ng mga mata ni Jesus, makadama sa pamamagitan ng Kanyang pusong mapagmahal, at kumilos sa pamamagitan ng mga kamay na handang tumulong. Ang bawat kabutihang ating ginagawa, gaano man ito kaliit, ay maaaring maging liwanag at pag-asa sa buhay ng iba.

Sinabi rin ni Jesus na tayo ang ilaw ng sanlibutan. Ang liwanag ay nag-aalis ng dilim, gumagabay sa naliligaw, at nagbibigay ng pag-asa sa mga nawawalan ng direksiyon. Bilang mga ama at ina, anak, kapatid, kaibigan, at kasamahan, tinatawag tayong maging liwanag sa mundong ating ginagalawan. Nawa'y maging mabuting halimbawa tayo, maging daan ng pagpapala, at maging kasangkapan ng Diyos upang maipadama ang Kanyang pagmamahal sa ating kapwa.

Kapag tayo ba ay nakakasalamuha ng iba, nakikita ba nila ang kabutihan ni Kristo sa atin? Nararanasan ba nila ang ating kababaang-loob, katapatan, kabutihang-loob, at malasakit? Ang ating mga salita ba ay nagbibigay-lakas at ang ating mga gawa ba ay nagtuturo sa kanila na mas mapalapit sa Diyos?

Nawa'y hindi natin gawin ang mabuti upang tayo ay purihin o parangalan ng tao. Sa halip, gawin natin ang lahat para sa higit na ikaluluwalhati ng Diyos. Tulad ng doktor sa kuwento, nawa'y maging buhay na patotoo rin tayo ng presensya at pagmamahal ni Kristo sa mundong ito.

Muli tayong pinaaalalahanan ni Jesus na ang pagiging asin at ilaw ng sanlibutan ay hindi lamang isang karangalan kundi isang misyon. Isa itong araw-araw na paanyaya upang magmahal, maglingkod, magpatawad, at magmalasakit sa ating kapwa, lalo na sa mga dukha, nalilimutan, at nangangailangan.

Habang sinusuri natin ang ating mga puso, itanong natin sa ating sarili: Kung may isang taong magmamasid sa paraan ng ating pamumuhay ngayon, makikita kaya niya si Jesus sa atin? At kung si Kristo mismo ang kumatok sa pintuan ng ating puso sa katauhan ng isang dukha, may sakit, o nangangailangan, handa ba nating buksan ang ating puso at mga kamay upang maging asin at ilaw na magdadala ng Kanyang pag-ibig sa kanilang buhay?– Marino J. Dasmarinas