Reflection for August 23 Twenty-first Sunday in Ordinary Time: Matthew 16:13-20

Gospel: Matthew 16:13-20

Jesus went into the region of Caesarea Philippi and he asked his disciples, “Who do people say that the Son of Man is?” They replied, “Some say John the Baptist, others Elijah, still others Jeremiah or one of the prophets.” He said to them, “But who do you say that I am?”

Simon Peter said in reply, “You are the Christ, the Son of the living God.” Jesus said to him in reply, “Blessed are you, Simon son of Jonah. For flesh and blood has not revealed this to you, but my heavenly Father. And so I say to you, you are Peter, and upon this rock I will build my church, and the gates of the netherworld shall not prevail against it.

I will give you the keys to the kingdom of heaven. Whatever you bind on earth shall be bound in heaven; and whatever you loose on earth shall be loosed in heaven.” Then he strictly ordered his disciples to tell no one that he was the Christ.

+ + + + + + +

Reflection:

The story is told of a poor man who became rich. He would always boast that he had become wealthy because of his hard work. One day, someone asked him, “What about God? Did He have a hand in your becoming rich?” He replied, “No.” In the years that followed, the rich man eventually became poor again because he failed to acknowledge God’s hand in his success.

Are we sometimes tempted to boast about who we are, what we do, and what we have? Are we sometimes tempted to show off how intelligent we are or how profound our knowledge of Jesus and our faith has become? In our moments of success, do we sometimes forget the One who made that success possible?

The intellect we possess and everything we have are not the result of our efforts alone. Whatever wisdom we have, whatever abilities we possess, and whatever blessings we enjoy ultimately come from God. The Good Lord has had a hand in what we know and what we have today. Even our personal successes are not achieved solely through our own efforts; God’s grace has been at work in our lives every step of the way.

In our Gospel today, Peter hit the jackpot when he correctly answered Jesus’ question: “Who do you say that I am?” Peter recognized Jesus as the Messiah, the Son of the living God. Yet Jesus immediately reminded him that this knowledge did not come from Peter’s own intellect or human understanding. It was God who enlightened Peter and enabled him to recognize Jesus’ true identity.

We can perhaps reflect deeply on Jesus’ words to Peter: “Blessed are you, Simon son of Jonah. For flesh and blood has not revealed this to you, but my heavenly Father” (Matthew 16:17).

These words remind us that even the things we understand about God are themselves gifts of grace. We may study, read, pray, reflect, and search for truth, but ultimately, it is God who opens our hearts and minds to understand Him. Whatever wisdom we possess should therefore lead us not to pride but to gratitude; not to boasting but to humility; not to self-glorification but to praise of God.

There are times when we may be tempted to take credit for who we are and for what we have accomplished. We may begin to think that our success is entirely the fruit of our intelligence, strength, hard work, or determination. 

Yet if we look more deeply into our lives, we will realize that behind every achievement are countless blessings we did not create for ourselves: the people who helped us, the opportunities that came our way, the strength we received when we were weak, and the grace that carried us when we could no longer carry ourselves.

Jesus reminds us that everything is a gift and a grace from God. Who we are today, what we know, what we have, and whatever success we have achieved are ultimately gifts entrusted to us. That is why we must never allow success to carry us away, no matter how great our accomplishments may be.

Instead, may our blessings make us more grateful. May our knowledge make us more humble. May our success make us more generous. And may everything we have become an opportunity to glorify the God who has been quietly working in our lives even when we failed to notice His presence.

The Catholic Church we have today was founded by Jesus through Peter. Jesus did not choose Peter because he was perfect, the most intelligent, or the most deserving. Peter was chosen because it was God’s will. His calling was not based merely on Peter’s own strength or merit but on God’s grace and purpose.

This should give us hope. God does not call us because we are perfect. He does not bless us because we have earned everything through our own strength. He calls us, accompanies us, strengthens us, and gives us grace because He loves us. Our part is to remain humble, faithful, and open to His will.

Therefore, let us keep our feet firmly planted on the ground, no matter how successful, intelligent, or knowledgeable we may become. Let us never forget where our blessings come from. Let us never allow our achievements to become an excuse for pride. Instead, may we always remember that everything is a gift from God and that everything ultimately flows from His goodness, love, and grace.

Perhaps the greatest sign of true success is not how high we rise, how much we possess, or how much we know, but how humbly we acknowledge the God who has lifted us up.

So, when we look at our lives today—our knowledge, our abilities, our possessions, our achievements, and even our faith—are we still humble enough to say, “Lord, everything I have comes from You”? And if God were to remove everything we proudly claim as our own, would our hearts still be grateful enough to praise Him simply for being our God?—Marino J. Dasmarinas 

Ang Mabuting Balita at Repleksyon Agosto 23 Ika-21 Linggo sa Karaniwang Panahon: Mateo 16:13-20

Mabuting Balita: Mateo 16:13-20

Noong panahong iyon, dumating si Jesus sa lupain ng Cesarea ng Filipos, tinanong niya ang kanyang mga alagad, "Sino raw ang Anak ng Tao, ayon sa mga tao?" At sumagot sila, "Ang sabi po ng iba ay si Juan Bautista po kayo. Sabi naman ng iba, si Elias kayo. At may nagsasabi pang si Jeremias kayo o isa sa mga propeta." 

"Kayo naman, ano ang sabi ninyo? Sino ako?" tanong niya sa kanila. Sumagot si Simon Pedro, "Kayo po ang Cristo, ang Anak ng Diyos na buhay." Sinabi sa kanya ni Jesus, "Mapalad ka, Simon na anak ni Jonas! Sapagkat ang katotohanang ito'y hindi inihayag sa iyo ng sinumang tao kundi ng aking Amang nasa langit. 

At sinasabi ko naman sa iyo, ikaw ay Pedro, at sa ibabaw ng batong ito ay itatayo ko ang aking iglesya, at hindi makapananaig sa kanya kahit ang kapangyarihan ng kamatayan. Ibibigay ko sa iyo ang mga susi ng kaharian ng langit: ang ipagbawal mo sa lupa ay ipagbabawal sa langit, at ang ipahintulot mo sa lupa ay ipahihintulot sa langit." At mahigpit niyang tinagubilinan ang kanyang mga alagad na huwag sabihin kaninuman na siya ang Cristo.

+ + + + + + +  

Repleksyon:

May isang kuwento tungkol sa isang mahirap na lalaki na naging mayaman. Lagi niyang ipinagmamalaki na naging mayaman siya dahil sa kanyang sariling pagsisikap at kasipagan. Isang araw, may nagtanong sa kanya, “Paano naman ang Diyos? May bahagi ba ang Diyos sa iyong pagiging mayaman?” Sumagot siya, “Wala.” Sa paglipas ng mga taon, muli siyang naghirap sapagkat hindi niya kinilala ang kamay ng Diyos sa kanyang tagumpay.

Tayo rin kaya ay natutuksong ipagmalaki kung sino tayo, ang mga bagay na ginagawa natin, at ang mga bagay na mayroon tayo? Natutukso rin kaya tayong ipakita sa iba kung gaano tayo katalino, karami ang ating nalalaman, o kung gaano kalalim ang ating kaalaman tungkol kay Jesus at sa ating pananampalataya? Sa mga sandali ng ating tagumpay, nakakalimot din kaya tayo sa Diyos na siyang nagbigay-daan upang makamit natin ang mga ito?

Ang talinong ipinagkaloob sa atin at ang lahat ng mayroon tayo ay hindi lamang bunga ng sarili nating pagsisikap. Ang karunungang taglay natin, ang ating mga kakayahan, at ang mga pagpapalang tinatanggap natin ay nagmumula sa Diyos. 

May kamay ang ating butihing Panginoon sa lahat ng ating nalalaman at sa lahat ng mayroon tayo ngayon. Maging ang ating mga personal na tagumpay ay hindi lamang bunga ng ating sariling pagsisikap; ang biyaya ng Diyos ay kumikilos sa ating buhay sa bawat hakbang ng ating paglalakbay.

Sa ating Ebanghelyo ngayon, tila “tumama sa jackpot” si Pedro nang masagot niya ang tanong ni Jesus: “Ngunit para sa inyo, sino ako?” Nakilala ni Pedro si Jesus bilang Mesiyas, ang Anak ng Diyos na buhay. Ngunit agad siyang pinaalalahanan ni Jesus na ang pagkakilala niyang ito ay hindi nagmula lamang sa kanyang sariling talino o pang-unawa. Ang Diyos ang nagbigay-liwanag kay Pedro at nagkaloob sa kanya ng biyaya upang makilala niya kung sino talaga si Jesus.

Mabuti nating pagnilayan ang mga salita ni Jesus kay Pedro: “Mapalad ka, Simon na anak ni Jonas! Sapagkat hindi tao ang nagpahayag nito sa iyo kundi ang aking Amang nasa langit” (Mateo 16:17).

Ang mga salitang ito ay nagpapaalala sa atin na maging ang ating pang-unawa tungkol sa Diyos ay isang kaloob ng Kanyang biyaya. Maaari tayong mag-aral, magbasa, manalangin, magnilay, at patuloy na maghanap ng katotohanan, ngunit sa huli, ang Diyos pa rin ang nagbubukas ng ating puso at isipan upang higit natin Siyang makilala. Kaya naman ang anumang karunungan na mayroon tayo ay hindi dapat maging dahilan upang tayo ay magmataas, kundi maging dahilan upang tayo ay higit na magpasalamat; hindi upang tayo ay magmayabang, kundi upang tayo ay higit na magpakumbaba; at hindi upang luwalhatiin ang ating sarili, kundi upang luwalhatiin ang Diyos.

May mga pagkakataon na natutukso tayong angkinin ang lahat ng papuri para sa kung sino tayo at para sa mga bagay na ating nakamit. Maaari nating isipin na ang ating tagumpay ay bunga lamang ng ating talino, lakas, sipag, at determinasyon.

Ngunit kung titingnan natin nang malalim ang ating buhay, mapagtatanto nating sa likod ng bawat tagumpay ay napakaraming biyayang hindi natin nilikha para sa ating sarili: mga taong tumulong sa atin, mga pagkakataong dumating sa ating buhay, lakas na ipinagkaloob sa atin nang tayo ay nanghina, at biyayang umalalay sa atin nang hindi na natin kayang magpatuloy sa sarili nating lakas.

Ipinaaalala sa atin ni Jesus na ang lahat ay kaloob at biyaya mula sa Diyos. Kung sino tayo ngayon, ang ating kaalaman, mga kakayahan, mga ari-arian, at anumang tagumpay na ating natamo ay mga kaloob na ipinagkatiwala sa atin ng Diyos. Kaya huwag nating hayaang matangay tayo ng tagumpay, gaano man ito kalaki.

Sa halip, nawa’y ang ating mga pagpapala ay magturo sa atin na higit na magpasalamat. Nawa’y ang ating kaalaman ay magturo sa atin ng higit na pagpapakumbaba. Nawa’y ang ating tagumpay ay magtulak sa atin na maging higit na mapagbigay. At nawa’y ang lahat ng ipinagkaloob sa atin ay maging daan upang luwalhatiin natin ang Diyos na tahimik na kumikilos sa ating buhay, maging sa mga panahong hindi natin namamalayan ang Kanyang presensya.

Ang Simbahang Katolika na mayroon tayo ngayon ay itinatag ni Jesus sa pamamagitan ni Pedro. Hindi pinili ni Jesus si Pedro dahil siya ay perpekto, pinakamatalino, o higit na karapat-dapat kaysa sa iba. Pinili siya sapagkat iyon ang kalooban ng Diyos. Ang kanyang pagkatawag ay hindi nakabatay lamang sa sariling lakas o kakayahan ni Pedro kundi sa biyaya at layunin ng Diyos.

Dapat itong magbigay sa atin ng pag-asa. Hindi tayo tinatawag ng Diyos dahil perpekto tayo. Hindi Niya tayo pinagpapala dahil nakamit natin ang lahat sa pamamagitan lamang ng ating sariling lakas. Tinatawag Niya tayo, sinasamahan, pinalalakas, at pinagkakalooban ng biyaya dahil mahal Niya tayo. Ang ating bahagi ay manatiling mapagpakumbaba, tapat, at bukas sa Kanyang kalooban.

Kaya naman, manatili tayong nakatapak nang matatag sa lupa, gaano man tayo maging matagumpay, katalino, o karami ang ating nalalaman. Huwag nating kalimutan kung saan nagmumula ang ating mga pagpapala. Huwag nating hayaang maging dahilan ng pagmamataas ang ating mga tagumpay. Sa halip, lagi nating alalahanin na ang lahat ay kaloob ng Diyos at ang lahat ay nagmumula sa Kanyang kabutihan, pag-ibig, at biyaya.

Marahil, ang tunay na sukatan ng tagumpay ay hindi kung gaano kataas ang ating narating, gaano karami ang ating naipon, o gaano karami ang ating nalalaman. Ang tunay na tagumpay ay maaaring makita sa kung gaano tayo nananatiling mapagpakumbaba at marunong kumilala sa Diyos na siyang nag-angat at umalalay sa atin.

Kaya, kapag tinitingnan natin ang ating buhay ngayon—ang ating kaalaman, mga kakayahan, mga ari-arian, mga tagumpay, at maging ang ating pananampalataya—may kababaang-loob pa ba tayong magsabi, “Panginoon, ang lahat ng mayroon ako ay nagmula sa Iyo”?

At kung isang araw ay mawala ang lahat ng bagay na ipinagmamalaki nating atin, mananatili pa rin kaya tayong may pusong marunong magpasalamat at magsabi: “Panginoon, sapat nang Ikaw ang mayroon ako, sapagkat Ikaw ang pinagmumulan ng lahat ng mayroon ako”?— Marino J. Dasmarinas

Reflection for Saturday August 22 Memorial of the Queenship of the Blessed Virgin Mary: Luke 1:26-38

Gospel: Luke 1:26-38

The angel Gabriel was sent from God to a town of Galilee called Nazareth, to a virgin betrothed to a man named Joseph, of the house of David, and the virgin’s name was Mary. And coming to her, he said, “Hail, full of grace! The Lord is with you.” But she was greatly troubled at what was said and pondered what sort of greeting this might be.   

Then the angel said to her, “Do not be afraid, Mary, for you have found favor with God. Behold, you will conceive in your womb and bear a son, and you shall name him Jesus. He will be great and will be called Son of the Most High, and the Lord God will give him the throne of David his father, and he will rule over the house of Jacob forever, and of his Kingdom there will be no end.”   

But Mary said to the angel, “How can this be, since I have no relations with a man?” And the angel said to her in reply, “The Holy Spirit will come upon you, and the power of the Most High will overshadow you. Therefore the child to be born will be called holy, the Son of God.  

And behold, Elizabeth, your relative, has also conceived a son in her old age, and this is the sixth month for her who was called barren; for nothing will be impossible for God.” Mary said, “Behold, I am the handmaid of the Lord. May it be done to me according to your word.” Then the angel departed from her.

+ + + + + + +

Reflection:

Today is the Memorial of the Queenship of the Blessed Virgin Mary. It highlights Mary’s role as a Queen who intercedes for her children, and who reflects the majesty of Christ the King. 

The Memorial formally began in 1954 under Pope Pius XII, but its history go back to early Christian devotion. It was later moved to August 22 to highlight Mary’s Assumption and her sharing in her Son’s glory as Queen. 

Do we always humble ourselves before God?

There is something beautiful in the Blessed Mother that many of us may not always have: a deep humility and docility to follow the will of God. Mary teaches us what it truly means to listen, trust, and surrender when God calls us to something beyond our own plans and understanding.

After the angel Gabriel told Mary everything about the Lord’s plan for her, the Blessed Mother simply said, “Behold, I am the handmaid of the Lord. May it be done to me according to your word” (Luke 1:38). With these words, Mary placed her life completely in God’s hands. She did not demand to know everything that would happen. She did not insist on having her own way. She simply believed, trusted, and surrendered.

God also speaks to us in so many ways. He speaks to us through His Word, through prayer, through the teachings of the Church, and even through the people and events that He allows to enter our lives. Sometimes His voice may gently challenge us to change, to forgive, to let go, or to choose what is right. Yet how often do we ignore that voice because it does not agree with what we want?

What if the Blessed Mother had chosen to ignore the angel and simply continued with her own plans? What if she had allowed fear, uncertainty, or inconvenience to prevent her from saying yes to God? But Mary chose to listen. She trusted God even when she could not see the whole path before her.

Listening to the voice of God is something that many of us struggle with today. Yes, we pray. Yes, we go to church and attend Holy Mass. Yet, more often than not, it is still our own will that we follow rather than the will of God. We may pray for God to bless our plans, but are we also willing to surrender our plans when He asks us to follow a different path?

Perhaps this is why we sometimes fall into sin and find ourselves burdened with problems that could have been avoided. We hear God’s voice, but we choose not to listen. We know what is good and right, but we sometimes allow our desires, attachments, pride, or the influence of others to lead us in another direction. The teachings of the Church continually remind us to choose what is good, right, and pleasing to God, yet we can still choose to follow our own desires.

The Blessed Mother did not resist God’s will. She did not allow fear to have the final word. She believed, trusted, and humbly submitted herself to God’s plan. Her fiat—her loving “yes”to God—reminds us that genuine faith is not simply about believing in God; it is also about trusting Him enough to surrender our will to His.

And God’s will for us is not something meant to destroy our happiness. He calls us to choose what is right, to turn away from sin, to forgive, to love, to do what is good, and to have the courage to distance ourselves from people, situations, and influences that continually lead us away from Him.

Perhaps today God is speaking to us about something we have been refusing to surrender. Perhaps He is asking us to forgive someone, to leave behind a sinful habit, to make peace, to choose what is right, or simply to trust Him with something that has been troubling our hearts.

Like the Blessed Mother, may we have the humility to listen and the courage to say yes to God—even when His will is different from our own. May we learn to pray not only, “Lord, bless what I want,” but also, “Lord, teach me to want what You want.”

When God’s will is different from our own, are we willing to let go of our plans, humble our hearts, and say with Mary, “May it be done to me according to Your word”? And when God speaks to us today, will we listen—or will we continue choosing our own way?— Marino J. Dasmarinas  

Ang Mabuting Balita at Repleksyon Sabado Agosto 22 Paggunita sa Pagka-reyna ng Mahal na Birheng Maria: Lucas 1:26-38

Mabuting Balita: Lucas 1:26-38

Nang ikaanim na buwan na ng pagdadalantao ni Elisabet, ang anghel Gabriel ay sinugo ng Diyos sa Nazaret, Galilea, sa isang dalaga na ang pangala'y Maria. Siya'y nakatakdang ikasal kay Jose, isang lalaki buhat sa lipi ni Haring David. Paglapit ng anghel sa kinaroroonan ng dalaga, binati niya ito. 

"Matuwa ka! Ikaw ay kalugud-lugod sa Diyos," wika niya. "Sumasaiyo ang Panginoon!" Nagulumihanan si Maria sa gayong pangungusap, at inisip niyang mabuti kung ano ang kahulugan niyon. Kaya't sinabi sa kanya ng anghel, "Huwag kang matakot, Maria, sapagkat kinalulugdan ka ng Diyos. Makinig ka! Ikaw ay maglilihi at manganganak ng isang lalaki, at siya'y tatawagin mong Jesus.

Magiging dakila siya, at tatawaging Anak ng Kataas-taasan. Ibibigay sa kanya ng Panginoong Diyos ang trono ng kanyang amang si David. Maghahari siya sa angkan ni Jacob magpakailanman, at ang kanyang paghahari ay walang hanggan." "Paanong mangyayari ito, gayong ako'y dalaga?" tanong ni Maria. Sumagot ang anghel, "Bababa sa iyo ang Espiritu Santo, at lililiman ka ng kanyang kapangyarihan ng Kataas-taasan.

Kaya't banal ang ipanganganak mo at tatawaging Anak ng Diyos. Natatandaan mo ang iyong kamag-anak na si Elisabet? Alam ng lahat na siya'y baog, ngunit naglihi siya sa kabila ng kanyang katandaan. At ngayo'y ikaanim na buwan na ng kanyang pagdadalantao -- sapagkat walang hindi mapangyayari ang Diyos." Sumagot si Maria, "Ako'y alipin ng Panginoon. Mangyari sa akin ang iyong sinabi." At nilisan siya ng anghel.

+ + + + + + +

Repleksyon:

Ngayon po ay ginugunita natin ang Pagka-reyna ng Mahal na Birheng Maria. Ipinapakita nito ang mahalagang papel ni Maria bilang Reyna na namamagitan para sa sangkatauhan at sumasalamin sa kadakilaan ni Kristo na ating Hari. 

Pormal na nagsimula ang pagdiriwang na ito noong 1954 sa ilalim ng pamumuno ni Papa Pio XII, ngunit ang kasaysayan nito ay umaabot pa sa sinaunang debosyon ng mga Kristiyano. Inilipat ito sa ika-22 ng Agosto upang bigyang-diin ang Pag-akyat ni Maria sa Langit at ang kanyang pakikibahagi sa kaluwalhatian ng kanyang Anak bilang Hari. 

Palagi ba nating mapagpakumbabang isinusuko ang ating sarili sa Diyos?

May isang napakagandang katangian ang Mahal na Birheng Maria na maaaring hindi natin palaging taglay: ang malalim na kapakumbabaan at kahandaang sumunod sa kalooban ng Diyos. Itinuturo sa atin ni Maria kung ano ang tunay na kahulugan ng pakikinig, pagtitiwala, at pagsuko sa Diyos, lalo na kapag tinatawag Niya tayo sa isang bagay na higit sa ating sariling mga plano at pang-unawa.

Matapos sabihin ng anghel Gabriel kay Maria ang lahat tungkol sa plano ng Panginoon para sa kanya, buong kababaang-loob niyang sinabi, “Narito ang alipin ng Panginoon. Mangyari nawa sa akin ang ayon sa iyong salita” (Lucas 1:38).

Sa mga salitang ito, buong-buo niyang inilagay ang kanyang buhay sa mga kamay ng Diyos. Hindi niya hiniling na malaman muna ang lahat ng mangyayari. Hindi niya iginiit ang kanyang sariling kagustuhan. Siya ay naniwala, nagtiwala, at buong pagpapakumbabang sumuko sa kalooban ng Diyos.

Ang Diyos ay nagsasalita rin sa atin sa napakaraming paraan. Nagsasalita Siya sa pamamagitan ng Kanyang Salita, ng panalangin, ng mga turo ng Simbahan, at maging sa pamamagitan ng mga tao at pangyayaring Kanyang ipinahihintulot na dumating sa ating buhay. Kung minsan, mahinahon Niya tayong hinihikayat na magbago, magpatawad, bumitaw sa isang bagay, o piliin ang tama. Ngunit ilang beses na ba nating hindi pinansin ang Kanyang tinig dahil hindi ito naaayon sa ating gusto?

Paano kung pinili ng Mahal na Birheng Maria na huwag pakinggan ang anghel at ipagpatuloy na lamang ang sarili niyang mga plano? Paano kung hinayaan niyang manaig ang takot, pag-aalinlangan, o mga maaaring maging abala sa pagtanggap sa kalooban ng Diyos? Ngunit pinili niyang makinig. Nagtiwala siya sa Diyos kahit hindi niya nakikita ang buong landas na kanyang tatahakin.

Ang pakikinig sa tinig ng Diyos ay isang bagay na marami sa atin ang nahihirapang gawin. Oo, nananalangin tayo. Oo, nagsisimba tayo at dumadalo sa Banal na Misa. Ngunit kadalasan, ang sarili pa rin nating kalooban ang sinusunod natin sa halip na ang kalooban ng Diyos. Maaaring nananalangin tayo na pagpalain ng Diyos ang ating mga plano, ngunit handa rin ba tayong isuko ang mga planong iyon kapag tayo ay tinawag Niyang sundin ang ibang landas?

Marahil, ito rin ang dahilan kung bakit tayo nahuhulog sa kasalanan at kung bakit kung minsan ay napapabigat ang ating buhay sa mga suliraning maaari naman sanang naiwasan. Naririnig natin ang tinig ng Diyos, ngunit pinipili nating huwag makinig.

Alam natin kung ano ang mabuti at tama, ngunit kung minsan ay hinahayaan nating pangunahan tayo ng ating mga hangarin, pagkakapit, pagmamataas, o impluwensiya ng iba. Patuloy tayong tinuturuan ng Simbahan na piliin ang mabuti, tama, at kalugod-lugod sa Diyos, ngunit maaari pa rin nating piliing sundin ang sarili nating kagustuhan.

Hindi nilabanan ng Mahal na Birheng Maria ang kalooban ng Diyos. Hindi niya hinayaang ang takot ang magkaroon ng huling salita. Siya ay naniwala, nagtiwala, at buong kababaang-loob na isinuko ang kanyang sarili sa plano ng Diyos. Ang kanyang “oo”—ang kanyang mapagmahal na pagsang-ayon sa Diyos—ay nagpapaalala sa atin na ang tunay na pananampalataya ay hindi lamang tungkol sa paniniwala sa Diyos. Ito rin ay tungkol sa sapat na pagtitiwala sa Kanya upang maisuko natin ang ating sariling kalooban sa Kanyang kagustuhan.

At ano ang kalooban ng Diyos para sa atin? Tinatawag Niya tayong piliin ang tama, lumayo sa kasalanan, magpatawad, magmahal, gumawa ng mabuti, at magkaroon ng tapang na lumayo sa mga tao, sitwasyon, at impluwensiyang patuloy na naglalayo sa atin sa Kanya.

Marahil, sa araw na ito, may isang bagay na hinihiling ang Diyos na isuko natin sa Kanya. Maaaring tinatawag Niya tayong magpatawad sa isang taong nakasakit sa atin, talikuran ang isang nakasanayang kasalanan, makipagkasundo, piliin ang tama, o simpleng magtiwala sa Kanya tungkol sa isang bagay na matagal nang nagpapabigat sa ating puso.

Tulad ng Mahal na Birheng Maria, nawa’y magkaroon tayo ng kababaang-loob na makinig at ng tapang na magsabi ng “oo” sa Diyos—kahit iba ang Kanyang kalooban sa sarili nating nais. Matuto nawa tayong manalangin hindi lamang ng, “Panginoon, pagpalain Mo ang nais namin,” kundi pati ng, “Panginoon, turuan Mo kaming naisin kung ano ang Iyong nais.”

Kapag iba ang kalooban ng Diyos sa ating sariling kagustuhan, handa ba nating bitawan ang ating mga plano, magpakumbaba, at sabihin kasama ni Maria, “Mangyari nawa sa akin ang ayon sa Iyong salita”? At kapag nagsasalita ang Diyos sa ating puso ngayon, makikinig ba tayo—o patuloy nating pipiliing sundin ang sarili nating kagustuhan?— Marino J. Dasmarinas

Reflection for Friday August 21 Memorial of Saint Pius X, Pope: Matthew 22:34-40

Gospel: Matthew 22:34-40

When the Pharisees heard that Jesus had silenced the Sadducees, they gathered together, and one of them, a scholar of the law, tested him by asking, "Teacher, which commandment in the law is the greatest?"  

He said to him, "You shall love the Lord, your God, with all your heart, with all your soul, and with all your mind. This is the greatest and the first commandment. The second is like it: You shall love your neighbor as yourself. The whole law and the prophets depend on these two commandments."

+ + + + + + +

Reflection:

The story is told of a middle-aged, wealthy woman who was always present in church for worship. She considered this her way of showing others that she lived the commandment of loving God with all her heart, soul, and mind. Near the house where she lived was a community of poor people.

One day, as the pious woman was passing by, the leader of the poor community saw her and remembered her as the woman who was always in church. So he said to himself, “I will ask this prayerful woman for help, for I know that she will not fail me.”

He approached her and asked for her help in whatever way she could. But the supposedly pious and prayerful woman said no. She even had the temerity to scold the poor man.

Obviously, the woman was not true to her self-proclaimed love for God. Her love for God was merely a charade. For how can we claim to love God when we ignore the poor and needy who come to us asking for our help?

In the Gospel, Jesus gives us the two greatest commandments: to love God and to love our neighbor. These two commandments are inseparable. We cannot truly love God while closing our hearts to our brothers and sisters who are in need. Our love for God must always find expression in the way we love, serve, forgive, and care for others.

Sometimes, we may find it easy to worship God, to pray, to attend Mass, and to speak about our faith. But the real test of our love for God is often found outside the church—in the people whom we encounter every day, especially those who are poor, struggling, forgotten, or in need of our compassion.

If we profess our love for God through our worship, God desires that this love overflow into the lives of our neighbors. Our prayers should lead us to compassion. Our worship should lead us to service. Our faith should lead us to forgiveness. And our love for God should open our hearts to those whom He places in our path.

It is possible for us to be present in church yet absent from the needs of our neighbors. We can lift our hands in worship yet fail to extend them to someone who needs our help. We can speak beautifully about loving God yet harbor resentment, refuse to forgive, or become irritated by those who continually disturb our peace.

When this happens, perhaps the Lord is gently reminding us that our worship must not end when we leave the church. True worship continues when we encounter the hungry, the poor, the lonely, the hurting, the inconvenient, and even those whom we find difficult to love.

Let us therefore ask the Holy Spirit to transform our love for God into concrete acts of love for one another. May our prayers become compassion, our faith become service, and our worship become a life offered for others. May we never allow our love for God to remain only on our lips or within the walls of our churches. May it overflow from our hearts into the lives of the people around us.

For in the end, the question is not simply whether we worship God, but whether our worship has changed the way we love.

Can the people around us see, through the way we love, forgive, serve, and care for them, that we truly love God—or is Jesus inviting us today to open our hearts wider and let our love for Him overflow into the lives of those who need us most?—Marino J. Dasmarinas

Ang Mabuting Balita at Repleksyon Biyernes Agosto 21 Paggunita kay San Pio X, papa: Mateo 22:34-40

 

Mabuting Balita: Mateo 22:34-40

Noong panahong iyon, nagtipun-tipon ang mga Pariseo nang mabalitaan nilang napatahimik ni Hesus ang mga Saduseo. At isa sa kanila, isang dalubhasa sa Kautusan, ang nagtanong kay Hesus upang subukin ito: “Guro, alin po ang pinakamahalagang utos sa Kautusan?” 

Sumagot si Hesus, “Ibigin mo ang Panginoon mong Diyos nang buong puso, nang buong kaluluwa, at nang buong pag-iisip. Ito ang pinakamahalagang utos. Ito naman ang pangalawa: “Ibigin mo ang iyong kapwa gaya ng iyong sarili. Sa dalawang utos na ito nakasalalay ang buong Kautusan ni Moises at ang turo ng mga propeta.”

+ + + + + + +

Repleksyon:

May isang kuwentong tungkol sa isang mayamang babae na palaging dumadalo sa Banal na Misa. Para sa kanya, ito ang paraan ng pagpapakita sa iba na isinasabuhay niya ang utos na mahalin ang Diyos nang buong puso, buong kaluluwa, at buong pag-iisip. Malapit sa kanyang tahanan ay may isang komunidad ng mga mahihirap.

Isang araw, habang naglalakad ang babae, nakita siya ng pinuno ng komunidad ng mga mahihirap. Nakilala niya ito bilang ang babaeng palaging nasa simbahan. Kaya sinabi niya sa kanyang sarili, “Hihingi ako ng tulong sa babaeng ito na palaging nananalangin, sapagkat alam kong hindi niya ako bibiguin.”

Lumapit siya sa babae at humingi ng tulong sa anumang paraan na maaari nitong maibigay. Ngunit tumanggi ang babae atpinagalitan pa niya ang mahirap na lalaki.

Maliwanag na hindi naging tapat ang babae sa kanyang ipinagmamalaking pag-ibig sa Diyos. Naging tila palabas lamang ang kanyang sinasabing pag-ibig sa Diyos. Sapagkat paano natin masasabi na tunay nating mahal ang Diyos kung ipinipikit naman natin ang ating mga mata sa mga mahihirap at nangangailangan na lumalapit sa atin para humingi ng tulong?

Sa Ebanghelyo, ibinibigay sa atin ni Jesus ang dalawang pinakadakilang utos: mahalin ang Diyos at mahalin ang ating kapwa. Hindi natin maaaring paghiwalayin ang dalawang utos na ito. Hindi natin tunay na mamahalin ang Diyos kung isinasara naman natin ang ating puso sa ating mga kapatid na nangangailangan. Ang ating pag-ibig sa Diyos ay kailangang makita sa paraan ng ating pagmamahal, paglilingkod, pagpapatawad, at pagkalinga sa iba.

Kung minsan, madali para sa atin ang magsimba, manalangin, umawit ng papuri, at magsalita tungkol sa ating pananampalataya. Ngunit ang tunay na pagsubok ng ating pag-ibig sa Diyos ay madalas nating nakikita hindi lamang sa loob ng simbahan kundi sa labas nito—sa mga taong nakakasalamuha natin araw-araw, lalo na sa mga mahihirap, nahihirapan, nakakalimutan, nasasaktan, at nangangailangan ng ating malasakit.

Kung ipinapahayag natin ang ating pag-ibig sa Diyos sa pamamagitan ng ating pagsamba, nais ng Diyos na ang pag-ibig na ito ay umapaw sa buhay ng ating kapwa. Ang ating panalangin ay dapat humantong sa pagkahabag. Ang ating pagsamba ay dapat humantong sa paglilingkod. Ang ating pananampalataya ay dapat humantong sa pagpapatawad. At ang ating pag-ibig sa Diyos ay dapat magbukas ng ating puso sa mga taong inilalagay Niya sa ating landas.

Posibleng palagi tayong nasa simbahan ngunit hindi natin napapansin ang pangangailangan ng ating kapwa. Maaari nating itaas ang ating mga kamay sa pagpupuri ngunit hindi natin maiabot ang mga ito sa isang taong nangangailangan ng tulong. Maaari tayong magsalita nang maganda tungkol sa pagmamahal sa Diyos ngunit puno naman ng sama ng loob ang ating puso, ayaw nating magpatawad, o naiirita tayo sa mga taong paulit-ulit na nakagagambala sa ating kapayapaan.

Kapag nangyayari ito sa ating buhay, marahil ay mahinahon tayong pinapaalalahanan ng Panginoon na hindi dapat natatapos ang ating pagsamba paglabas natin ng simbahan. Ang tunay na pagsamba ay nagpapatuloy kapag tinutulungan natin ang nagugutom, mahirap, malungkot, nasasaktan, nangangailangan, at maging ang mga taong nahihirapan tayong mahalin.

Kaya hilingin natin sa Banal na Espiritu na baguhin ang ating pag-ibig sa Diyos upang maging konkretong pag-ibig para sa isa’t isa. Nawa’y maging malasakit ang ating mga panalangin, maging paglilingkod ang ating pananampalataya, at maging handog para sa iba ang ating pagsamba. Huwag nating hayaang manatili lamang sa ating mga labi o sa loob ng simbahan ang ating pag-ibig sa Diyos. Nawa’y umapaw ito mula sa ating puso patungo sa buhay ng mga taong nakapaligid sa atin.

Sapagkat sa huli, hindi lamang ang tanong kung tayo ba ay sumasamba sa Diyos. Ang mas mahalagang tanong ay: Binabago ba ng ating pagsamba ang paraan ng ating pagmamahal?

Makikita ba ng mga taong nakapaligid sa atin—sa paraan ng ating pagmamahal, pagpapatawad, paglilingkod, at pagkalinga—na tunay nating minamahal ang Diyos? O inaanyayahan tayo ni Jesus ngayon na buksan pa nang higit ang ating puso upang ang pag-ibig natin sa Kanya ay umapaw tungo sa mga taong higit na nangangailangan sa atin?—Marino J. Dasmarinas

Reflection for Thursday August 20 Memorial of Saint Bernard, Abbot and Doctor of the Church: Matthew 22:1-14

Gospel: Matthew 22:1-14

Jesus again in reply spoke to the chief priests and the elders of the people in parables saying, “The Kingdom of heaven may be likened to a king who gave a wedding feast for his son. He dispatched his servants to summon the invited guests to the feast, but they refused to come. 

A second time he sent other servants, saying, ‘Tell those invited: “Behold, I have prepared my banquet, my calves and fattened cattle are killed, and everything is ready; come to the feast.”’ Some ignored the invitation and went away, one to his farm, another to his business. The rest laid hold of his servants, mistreated them, and killed them.  

The king was enraged and sent his troops, destroyed those murderers, and burned their city. Then the king said to his servants, ‘The feast is ready, but those who were invited were not worthy to come. Go out, therefore, into the main roads and invite to the feast whomever you find.’ 

The servants went out into the streets and gathered all they found, bad and good alike, and the hall was filled with guests. But when the king came in to meet the guests he saw a man there not dressed in a wedding garment. He said to him, ‘My friend, how is it that you came in here without a wedding garment?’ But he was reduced to silence. 

Then the king said to his attendants, ‘Bind his hands and feet, and cast him into the darkness outside, where there will be wailing and grinding of teeth.’ Many are invited, but few are chosen.”

+ + + + + + +

Reflection:

The story is told of a man who died. A few moments after his death, he saw two places. One was a fiery place where souls were in terrible torment. The other was a bright and heavenly place filled with joyous souls. A booming voice asked him, “Where would you choose to be?” The man quickly replied, “I choose the bright and heavenly place.”

When he was about to enter the pearly gates, however, he was barred from entering. Then a loud voice boomed again and said, “Why are you so desperate to enter now? Do you remember when you were still alive? I invited you to church countless times, but you did not give any importance to My invitations. You gave greater priority to your temporal and worldly activities.”

How many times has God invited us to come closer to Him, yet we allowed ourselves to become too busy to listen? How many times has He gently called us through the people around us, through His Word, through the celebration of the Holy Mass, through prayer, or even through the quiet promptings of our hearts—but we chose to attend to other things instead?

In our Gospel, Jesus gives us a parable about a wedding feast. The king ordered his servants to invite the chosen guests, but they were all busy, so they ignored the invitation. Instead, they went about their usual daily activities. One went to his farm, while another went to his business. Others who were invited even had the temerity to kill the king’s messengers.

The king represents God, and the wedding banquet reminds us of the heavenly banquet to which God lovingly invites all of us. In a special way, we experience this invitation whenever we gather for the celebration of the Holy Mass. Every time we hear the Word of God proclaimed, every time we receive an invitation to pray, every time someone encourages us to return to church, and every time our hearts are moved to seek God, we are being reminded of His loving invitation.

God does not invite us because He needs something from us. He invites us because He desires us. He wants us to know Him, love Him, walk with Him, and remain close to Him. He wants to share with us the joy of His presence. His invitation is not meant to burden us; it is an invitation to a deeper relationship with Him.

But what is our response to His perpetual invitation?

Oftentimes, we ignore it because we are so busy with the concerns and activities of this temporary world. We make time for our work, our businesses, our families, our entertainment, our plans, and countless other concerns. These things are not necessarily wrong, but they can become distractions when they leave little or no room for God in our lives.

Sometimes, we tell ourselves that we will pray later, attend Mass another time, read the Bible when we are less busy, or return to God when our circumstances become more difficult. We keep postponing our response until we become conscious of our own mortality. Only when sickness, suffering, or the thought of death comes close do we suddenly realize how deeply we need God.

And perhaps this is one of the greatest ironies of our lives: we can find time for so many things, yet we struggle to find time for God. Why should we wait until we are already sick, weak, or near death before we respond to His invitation? Why wait until our strength is gone before we begin seeking the One who has been patiently seeking us all along?

God is inviting us today. He is calling us while we still have the strength to walk toward Him, the time to pray, the opportunity to attend Holy Mass, the freedom to open His Word, and the grace to change our lives.

Let us not wait for tomorrow to give God what we can give Him today. Let us not wait for a crisis before we remember the One who has never forgotten us. Let us not allow the temporary things of this world to make us miss the eternal banquet that God lovingly prepares for us.

His invitation is before us. His door is open. His grace is being offered. Will we continue to make excuses and remain too busy for God, or will we finally stop, listen to His loving call, and say, “Yes, Lord, I accept Your invitation”?

If God is inviting us today, what is keeping us from saying “yes” to Him—and what are we willing to change now so that we will never have to say, “I wish I had responded when He was calling me”?— Marino J. Dasmarinas

Ang Mabuting Balita at Repleksyon Huwebes Agosto 20 Paggunita kay San Bernardo, abad at pantas ng Simbahan: Mateo 22:1-14

Mabuting Balita: Mateo 22:1-14

Noong panahong iyon, muling nagsalita sa mga punong saserdote at matatanda ng bayan si Hesus sa pamamagitan ng talinghaga. Sinabi niya, “Ang paghahari ng Diyos ay katulad nito: naghandog ng isang piging ang isang hari sa kasal ng kanyang anak na lalaki.

Sinugo niya ang kanyang mga alipin upang tawagin ang mga inanyayahan ngunit ayaw nilang dumalo. Muli siyang nagsugo ng ibang mga alipin at kanyang pinagbilinan, ‘Sabihin ninyo sa mga inanyayahan na naihanda ko na ang aking piging: napatay na ang aking mga baka at mga pinatabang guya, at handa na ang lahat ng bagay. Halina kayo sa piging!’

Ngunit hindi ito pinansin ng mga inanyayahan. Humayo sila sa kani-kanilang lakad; ang isa’y sa kanyang bukid at sa kanyang pangangalakal naman ang isa. Sinunggaban naman ng iba ang mga alipin, hinamak at pinatay. Galit na galit ang hari. Pinaparoon niya ang kanyang mga kawal, ipinapuksa ang mga mamamatay-taong iyon at ipinasunog ang kanilang lungsod.

Sinabi niya sa kanyang mga alipin, ‘Nakahanda na ang piging, ngunit hindi karapat-dapat ang mga inanyayahan. Kaya’t pumunta kayo sa mga langsangang matao, at inyong anyayahan sa kasalan ang lahat ng makita ninyo.’ Lumabas nga sa mga pangunahing lansangan ang mga alipin at isinama ang lahat ng natagpuan, masasama’t mabubuti, anupat napuno ng mga panauhin ang bulwagang pangkasalan.

“Pumasok ang hari upang tingnan ang mga panauhin, at nakita niya roon ang isang taong hindi nakadamit pangkasalan. ‘Kaibigan, bakit ka pumasok dito nang hindi nakadamit pangkasalan?’ tanong niya. Hindi nakaimik ang tao. Kaya’t sinabi ng hari sa mga katulong, ‘Gapusin ninyo ang kanyang kamay at paa at itapon siya sa kadiliman sa labas. Doo’y mananangis siya at magngangalit ang kanyang ngipin.’ Sapagkat marami ang tinatawag, ngunit kakaunti ang nahihirang.”

+ + + + + + +

Repleksyon:

May isang kuwento ang tungkol sa isang lalaking namatay. Ilang sandali matapos ang kanyang kamatayan, nakita niya ang dalawang lugar. Ang isa ay isang nagliliyab na lugar kung saan ang mga kaluluwa ay nasa matinding pagdurusa. Ang isa naman ay isang maliwanag at makalangit na lugar na puno ng masasayang kaluluwa. Isang malakas na tinig ang nagtanong sa kanya, “Saan mo nais na mapunta?” Agad niyang sumagot, “Pinipili ko ang maliwanag at makalangit na lugar.”

Nang malapit na siyang pumasok sa pintuan ng langit, hinarangan siya sa pagpasok. Muling umalingawngaw ang isang malakas na tinig: “Bakit ngayon ay desperado kang makapasok? Naaalala mo ba noong ikaw ay nabubuhay pa? Maraming beses kitang inanyayahang makibahagi sa Banal na Misa, ngunit hindi mo binigyan ng halaga ang Aking mga paanyaya. Mas binigyan mo ng higit na pagpapahalaga ang mga bagay na panandalian at makamundo.”

Ilang beses na kaya tayong inaanyayahan ng Diyos na lumapit sa Kanya, ngunit napakaabala natin upang Siya ay mapansin? Ilang beses na Niya tayong tinatawag sa pamamagitan ng mga taong nasa ating paligid—ngunit pinipili nating unahin ang ibang mga bagay?

Sa ating Ebanghelyo, isinasalaysay ni Jesus ang talinghaga tungkol sa isang piging ng kasalan. Inutusan ng hari ang kanyang mga lingkod na anyayahan ang mga napili niyang panauhin. Ngunit abala silang lahat kaya binalewala nila ang paanyaya. Sa halip, ipinagpatuloy nila ang kanilang mga karaniwang gawain. Ang isa ay pumunta sa kanyang bukid, samantalang ang isa naman ay nag-asikaso ng kanyang negosyo. Ang iba pang mga inanyayahan ay umabot pa sa puntong pinatay ang mga sugo ng hari.

Ang hari ay kumakatawan sa Diyos, at ang piging ng kasalan ay nagpapaalala sa atin tungkol sa makalangit na piging na buong pagmamahal na inihahanda ng Diyos para sa ating lahat. Sa isang natatanging paraan, nararanasan natin ang paanyayang ito sa tuwing nagtitipon tayo para sa pagdiriwang ng Banal na Misa.

Sa bawat pagkakataong naririnig natin ang Salita ng Diyos, sa tuwing may nag-aanyaya sa atin na manalangin, sa tuwing may humihikayat sa ating muling magsimba, at sa bawat pagkakataong nararamdaman nating inaakay tayo ng Diyos na hanapin Siya, ipinapaalala sa atin ang Kanyang mapagmahal na paanyaya.

Hindi tayo inaanyayahan ng Diyos dahil may kailangan Siya mula sa atin. Inaanyayahan Niya tayo dahil nais Niya tayong mapalapit sa Kanya. Nais Niya tayong makilala Siya, mahalin Siya, lumakad kasama Niya, at manatiling malapit sa Kanya. Nais Niyang ibahagi sa atin ang kagalakan ng Kanyang presensya. Ang Kanyang paanyaya ay hindi isang pasanin; ito ay paanyaya tungo sa isang mas malalim na pakikipag-ugnayan sa Kanya.

Ngunit ano nga ba ang ating tugon sa Kanyang patuloy na paanyaya?

Madalas, binabalewala natin ito dahil abala tayo sa mga alalahanin at gawain ng mundong ito na panandalian lamang. Nakakahanap tayo ng oras para sa ating trabaho, negosyo, pamilya, libangan, mga plano, at napakarami pang ibang bagay. Hindi naman masama ang mga ito. Ngunit maaari silang maging sagabal kapag halos wala na tayong naiiwang panahon para sa Diyos.

Kung minsan, sinasabi natin sa ating sarili na mamaya na tayo mananalangin, sa ibang araw na tayo magsisimba, kapag hindi na tayo gaanong abala saka tayo magbabasa ng Bibliya, o kapag dumating ang matinding pagsubok saka na lamang tayo muling lalapit sa Diyos.

Patuloy nating ipinagpapaliban ang ating pagtugon hanggang sa maharap tayo sa ating sariling kahinaan at mortalidad. Kapag dumating ang karamdaman, matinding pagdurusa, o ang takot sa kamatayan, saka lamang natin napagtatanto kung gaano natin kailangang-kailangan ang Diyos.

At marahil, ito ang isa sa pinakamalaking kabalintunaan ng ating buhay: nakakahanap tayo ng panahon para sa napakaraming bagay, ngunit nahihirapan tayong maglaan ng panahon para sa Diyos.

Bakit pa natin hihintaying tayo ay manghina, magkasakit, o malapit na sa kamatayan bago tayo tumugon sa Kanyang paanyaya? Bakit pa natin hihintaying maubos ang ating lakas bago natin hanapin ang Diyos na buong tiyagang naghahanap sa atin?

Inaanyayahan tayo ng Diyos ngayon. Tinatawag Niya tayo habang mayroon pa tayong lakas upang lumapit patungo sa Kanya, upang manalangin, makibahagi sa Banal na Misa, buksan at basahin ang Kanyang Salita.

Huwag nating hintayin ang bukas upang ibigay sa Diyos ang maaari nating ibigay sa Kanya ngayon. Huwag nating hintayin ang isang malaking krisis bago natin maalala ang Diyos na kailanman ay hindi nakakalimot sa atin.

Huwag nating hayaang ang mga panandaliang bagay ng mundong ito ang maging dahilan upang mawalan tayo ng pagkakataong makibahagi sa walang hanggang piging na buong pagmamahal na inihahanda ng Diyos para sa atin.

Ang Kanyang paanyaya ay nasa harapan natin. Bukas ang Kanyang pintuan. Iniaalok Niya sa atin ang Kanyang biyaya.

Patuloy ba nating bibigyan ng dahilan ang ating sarili at sasabihing napakaabala natin para sa Diyos, o hihinto tayo sandali, pakikinggan ang Kanyang mapagmahal na pagtawag, at buong pagpapakumbabang sasabihin, “O Panginoon, tinatanggap ko ang Iyong paanyaya”?

Kung tinatawag tayo ng Diyos ngayon, ano ang humahadlang sa atin upang magsabi ng “oo” sa Kanya? At ano ang handa nating baguhin ngayon upang hindi dumating ang araw na sasabihin natin, “Sana ay tumugon ako noong tinatawag pa Niya ako”?— Marino J. Dasmarinas

Reflection for August 19 Wednesday of the Twentieth Week in Ordinary Time: Matthew 20:1-16

Gospel: Matthew 20:1-16

Jesus told his disciples this parable: “The Kingdom of heaven is like a landowner who went out at dawn to hire laborers for his vineyard. After agreeing with them for the usual daily wage, he sent them into his vineyard. Going out about nine o’clock, he saw others standing idle in the marketplace, and he said to them, ‘You too go into my vineyard, and I will give you what is just.’   

So they went off. And he went out again around noon, and around three o’clock, and did likewise. Going out about five o’clock, he found others standing around, and said to them, ‘Why do you stand here idle all day?’ They answered, ‘Because no one has hired us.’ He said to them, ‘You too go into my vineyard.’  

When it was evening the owner of the vineyard said to his foreman, ‘Summon the laborers and give them their pay, beginning with the last and ending with the first.’ When those who had started about five o’clock came, each received the usual daily wage. So when the first came, they thought that they would receive more, but each of them also got the usual wage. And on receiving it they grumbled against the landowner, saying, ‘These last ones worked only one hour, and you have made them equal to us, who bore the day’s burden and the heat.’  

He said to one of them in reply, ‘My friend, I am not cheating you. Did you not agree with me for the usual daily wage? Take what is yours and go. What if I wish to give this last one the same as you? Or am I not free to do as I wish with my own money? Are you envious because I am generous?’ Thus, the last will be first, and the first will be last.”

+ + + + + + +

Reflection:

Can we measure the breadth and depth of God’s love for us?

No, because God’s love for us is not bound by any human measure. God loves us infinitely, no matter who we are, no matter how far we may have wandered, and no matter what sins we have committed.

The landowner in our Gospel represents God, who solicitously invited workers on many occasions to work in His vineyard. He did not concern Himself with the time at which they presented themselves for work. What mattered to the landowner was that they responded to his invitation to work in his vineyard.

How beautiful it is to realize that God does not stop calling us simply because we have been late in responding to Him. His invitation remains open. Whether we have followed Him for many years or are only beginning to seek Him, He lovingly calls us to enter His vineyard and share in His work.

God’s love for us is so immense that He wants us to come to Him, regardless of who we are or what we have done. He continuously invites us to a new life with Him. We are precious to God, and we are dearly loved by Him. Even when we feel unworthy, lost, broken, or burdened by our past, God does not turn His back on us. His invitation continues to reach out to us because His mercy is greater than our sinfulness.

Many of us may sometimes think that we are no longer worthy of God’s immense love because of our sins. But God’s love is not something we earn through our worthiness. It is a gift of grace and mercy. The more conscious we become of our sinfulness, the more deeply we should recognize our need for Him. God does not call us because we are perfect; He calls us because He loves us and desires to transform our lives.

Therefore, let us not allow our past sins, failures, or feelings of unworthiness to keep us from responding to God’s invitation. Let us enter His vineyard with humble and repentant hearts. Let us leave behind whatever keeps us from Him and allow His grace to renew us. No matter how late we think we are, it is never too late to return to God.

God’s invitation is before us today. His vineyard is waiting. His mercy is calling. His love is reaching out to us.

Will we respond to God’s invitation today, leave behind what keeps us from Him, and allow His boundless love and mercy to transform our lives?— Marino J. Dasmarinas

Ang Mabuting Balita at Repleksyon Agosto 19, Miyerkules ng Ika-20 Linggo sa Karaniwang Panahon: Mateo 20:1-16

Mabuting Balita: Mateo 20:1-16

Noong panahong iyon, sinabi ni Hesus sa kanyang mga alagad ang talinghagang ito: "Ang paghahari ng Diyos ay katulad nito: lumabas ng umagang-umaga ang may-ari ng ubasan upang humanap ng mga manggagawa.

Nang magkasundo na sila sa upa na isang denaryo maghapon, sila'y pinapunta niya sa kanyang ubasan. Lumabas siyang muli nang mag-iikasiyam ng umaga at nakakita siya ng iba pang tatayu-tayo lamang sa liwasang-bayan.  

Sinabi nya sa kanila, 'Pumaroon din kayo at magtrabaho sa aking ubasan, at bibigyan ko kayo ng karampatang upa. At pumaroon nga sila. Lumabas na naman siya nang mag-iikalabindalawa ng tanghali at nang mag-iikatlo ng hapon, at gayon din ang ginagawa niya. Nang mag-iikalima ng hapon, siya'y lumabas uli at nakakita pa ng mga ibang wala ring ginagawa.

Sinabi niya sa kanila, 'Bakit kayo tatayu-tayo lang dito sa buong maghapon?' 'Wala pong magbigay sa amin ng trabaho, e!' sagot nila. At sinabi niya, 'Kung gayun, pumaroon kayo at gumawa sa aking ubasan.' 

"Pagtatakip-silim, sinabi ng may-ari ng ubasan sa kanyang katiwala, 'Tawagin mo na ang mga manggagawa at sila'y upahan, magmula sa huli hanggang sa unang nagtrabaho.' Ang mga nagsimula ng mag-iikalima ng hapon ay tumanggap ng tig-iisang denaryo. At nang lumapit ang mga nauna, inakala nilang tatanggap sila ng higit doon; ngunit ang bawat isa'y tumanggap din ng isang denaryo. 

Pagkatanggap nito, nagreklamo sila sa may-ari ng ubasan. Sabi nila, 'Isang oras lang pong gumawa ang mga huling dumating, samantalang maghapon kaming nagpagal at nagtiis ng nakapapasong init ng araw. Bakit naman po ninyo pinagpare-pareho ang upa sa amin?' At sinabi niya sa isa sa kanila, 'Kaibigan, hindi kita dinadaya. Hindi ba't nagkasundo tayo sa isang denaryo? 

Kunin mo ang ganang iyo, at umalis ka na. Maano kung ibig kong upahan ang nahuli nang tulad ng upa ko sa iyo? Wala ba akong karapatang gawin ang aking maibigan sa ari-arian ko? O naiinggit ka lang sa aking kabutihang loob?' Kaya't ang nahuhuli ay mauuna, at ang nauuna ay mahuhuli."

+ + + + + + +  

Repleksyon:  

Masusukat ba natin ang lawak at lalim ng pag-ibig ng Diyos para sa atin?

Hindi, sapagkat ang Kanyang pag-ibig sa atin ay hindi kayang saklawin ng anumang sukat ng tao. Walang hanggan ang pag-ibig ng Diyos sa atin, anuman ang ating pagkatao, gaano man tayo kalayo sa Kanya, at anuman ang mga kasalanang ating nagawa.

Ang may-ari ng ubasan sa ating Ebanghelyo ay kumakatawan sa Diyos. Sa maraming pagkakataon, buong malasakit niyang inanyayahan ang mga manggagawa na magtrabaho sa kanyang ubasan. Hindi niya binigyang-halaga kung anong oras sila dumating upang magtrabaho. Ang mahalaga sa kanya ay tumugon sila sa kanyang paanyaya na maglingkod at magtrabaho sa kanyang ubasan.

Napakaganda nating pagnilayan na hindi tumitigil ang Diyos sa pagtawag sa atin dahil lamang nahuli tayong tumugon sa Kanya. Nananatiling bukas ang Kanyang paanyaya. Maging matagal na man tayong sumusunod sa Kanya o nagsisimula pa lamang tayong maghanap at lumapit sa Kanya, buong pagmamahal Niya tayong inaanyayahang pumasok sa Kanyang ubasan at makibahagi sa Kanyang gawain.

Napakalawak at napakalalim ng pag-ibig ng Diyos sa atin kaya nais Niyang lumapit tayo sa Kanya, anuman ang ating pagkatao at anuman ang ating nagawa. Patuloy Niya tayong inaanyayahan tungo sa isang bagong buhay na kasama Siya. Mahalaga tayo sa Diyos at lubos Niya tayong minamahal.

Kahit kung minsan ay nadarama nating hindi na tayo karapat-dapat, naliligaw, sugatan, o nabibigatan sa ating nakaraan, hindi tayo tinatalikuran ng Diyos. Patuloy na umaabot sa atin ang Kanyang paanyaya sapagkat higit na dakila ang Kanyang awa kaysa sa ating mga kasalanan.

Marami sa atin ang maaaring magsabi na hindi na tayo karapat-dapat sa napakalaking pag-ibig ng Diyos dahil sa ating mga kasalanan. Ngunit ang pag-ibig ng Diyos ay hindi isang bagay na kailangan nating paghirapan upang maging karapat-dapat dito.

Ito ay biyaya at kaloob ng Kanyang awa. Habang higit nating kinikilala ang ating pagiging makasalanan, lalo nating nauunawaan ang ating pangangailangan sa Diyos. Hindi tayo tinatawag ng Diyos dahil perpekto tayo; tinatawag Niya tayo dahil mahal Niya tayo at nais Niyang baguhin at baguhin muli ang ating buhay.

Kaya huwag nating hayaang ang ating mga nakaraang kasalanan, kabiguan, o damdamin ng pagiging hindi karapat-dapat ang maging hadlang sa pagtugon natin sa paanyaya ng Diyos. Pumasok tayo sa Kanyang ubasan nang may mapagpakumbaba at nagsisising puso.

Iwanan natin ang anumang bagay na naglalayo sa atin sa Kanya at hayaan nating baguhin at panibaguhin tayo ng Kanyang biyaya. Gaano man tayo katagal na nalayo sa Diyos, hindi kailanman huli ang lahat upang manumbalik sa Kanya.

Ang paanyaya ng Diyos ay nasa harapan natin ngayon. Hinihintay tayo ng Kanyang ubasan. Tinatawag tayo ng Kanyang awa. Inaabot tayo ng Kanyang pag-ibig.

Ngayong araw, tutugon ba tayo sa paanyaya ng Diyos, iiwan ang anumang naglalayo sa atin sa Kanya, at buong pagpapakumbabang hahayaan ang Kanyang walang hanggang pag-ibig at awa na baguhin at panibaguhin ang ating buhay?— Marino J. Dasmarinas

Reflection for August 18 Tuesday of the Twentieth Week in Ordinary Time: Matthew 19:23-30

Gospel: Matthew 19:23-30

Jesus said to his disciples:“ Amen, I say to you, it will be hard for one who is rich to enter the Kingdom of heaven. Again I say to you, it is easier for a camel to pass through the eye of a needle than for one who is rich to enter the Kingdom of God.”  

When the disciples heard this, they were greatly astonished and said, “Who then can be saved?” Jesus looked at them and said, “For men this is impossible, but for God all things are possible.” Then Peter said to him in reply, “We have given up everything and followed you. What will there be for us?”  

Jesus said to them, “Amen, I say to you that you who have followed me, in the new age, when the Son of Man is seated on his throne of glory, will yourselves sit on twelve thrones, judging the twelve tribes of Israel. And everyone who has given up houses or brothers or sisters or father or mother or children or lands for the sake of my name will receive a hundred times more, and will inherit eternal life. But many who are first will be last, and the last will be first.”

+ + + + + + +

Reflection:

Is there a reward for following Jesus?

Yes, there is! What, then, is the reward? Is it material riches? No. It is something far more profound than anything this world can offer—something that no amount of worldly wealth, no matter how enormous, could ever buy.

Many of us may measure the reward of following Jesus in terms of material riches, expecting Him to bless us with wealth the moment we decide to follow Him. But this is a great misconception, for Jesus does not call us to pursue materialism. He invites us to seek something far greater: a life centered on God, a heart detached from worldly possessions, and a faith that treasures what is eternal above what is temporary.

The devil can entice us to become greedy for material possessions. When we allow greed and the love of wealth to take control of our hearts, they can slowly destroy us, our relationships, and even our families. Wealth may give us comfort, but it can never give us the lasting peace, joy, and fulfillment that only God can provide.

So, what is the true reward of following Jesus? It is eternal life (Matthew 19:29). This promise is not merely something we hope to receive at the end of our earthly journey. Its grace can already begin to shape our lives today. As we faithfully follow Jesus, we can experience a deep sense of peace and serenity even amid trials and difficulties. Our problems may not disappear, but our hearts can remain anchored in hope because we have placed our faith, trust, and confidence in the Lord.

There are moments when we may feel overwhelmed, uncertain, or afraid. Yet when we remain close to Jesus, we discover that His presence gives us strength to carry our burdens and courage to face each new day. The peace He gives is not dependent on our circumstances. It flows from knowing that we are never alone and that our lives are safely held in God's loving hands.

Then, when our earthly journey finally comes to an end, our story will not end there. Like seeds planted in fertile soil, we will rise again to new life. We will leave behind this temporal world and enter into the fullness of life with God, in the loving presence of our Lord and in the company of His holy angels.

This is the greater reward of following Jesus. It is not wealth that fades, possessions that perish, or achievements that eventually disappear. It is the gift of eternal life with God, a treasure that no earthly fortune can purchase and no power in this world can take away.

May we, therefore, examine our hearts. Are we following Jesus because of what we hope to receive from Him, or are we following Him because we have come to realize that He Himself is our greatest treasure? When the things of this world can no longer satisfy us, will we still choose to remain faithful to Him?

Are we ready to follow Jesus wholeheartedly—not for the riches He may give us, but because He alone can lead us to the treasure that never fades: eternal life with God?—Marino J. Dasmarinas