Mabuting
Balita: Marcos 5:21-43Noong
panahong iyon, muling tumawid si Hesus sa ibayo ng Lawa ng Galilea, nakasakay
sa bangka. Nasa baybay pa siya ng lawa ay pinagkalipumpunan na siya ng maraming
tao. Dumating ang isang lalaking nagngangalang Jairo, isang tagapamahala ng
sinagoga. Pagkakita kay Hesus, siya’y nagpatirapa sa kanyang paanan, at ang
samo: “Agaw-buhay po ang anak kong dalagita.
Kung
maaari, sumama kayo sa akin at ipatong ninyo sa kanya ang inyong kamay upang
siya’y gumaling at mabuhay!” Sumama naman si Hesus. At sinundan siya ng
napakaraming taong nagsisiksikan, anupa’t halos maipit na siya.
May
isang babae roon na labindalawang taon nang dinudugo, at lubhang nahihirapan.
Marami nang manggagamot ang tumingin sa kanya, at naubos na sa kapapagamot ang
kanyang ari-arian, ngunit hindi siya napabuti kahit kaunti bagkus ay lalong
lumubha. Narinig niya ang sinasabi ng mga tao tungkol kay Hesus, kaya’t
nakipagsiksikan siya hanggang sa makalapit sa likuran ni Hesus. At hinipo niya
ang damit nito. Sapagkat sinabi niya sa sarili, “Mahipo ko lang ang kanyang
damit ay gagaling na ako.”
Biglang
tumigil ang kanyang pagdudugo at naramdaman niyang magaling na siya. Naramdaman
naman ni Hesus na may kapangyarihang lumabas sa kanya, kaya’t bumaling siya sa
mga tao at nagtanong, “Sino ang humipo sa akin?” Sumagot ang kanyang mga
alagad, “Nakikita po ninyong nagsisiksikan ang napakaraming tao, bakit
itinatanong ninyo kung sino ang humipo sa inyo?” Subalit patuloy na
luminga-linga si Hesus, hinahanap ang humipo sa kanya. Palibhasa’y alam ng babae
ang nangyari, siya’y nanginginig sa takot na lumapit kay Hesus, nagpatirapa, at
ipinagtapat ang buong katotohanan.
Sinabi
sa kanya ni Hesus, “Anak pinagaling ka ng iyong pananalig sa akin. Umuwi ka
na’t ipanatag mo ang iyong kalooban. Lubusan ka nang magaling sa iyong
karamdaman.” Samantalang nagsasalita pa si Hesus, may ilang dumating mula sa
bahay ni Jairo. “Patay na po ang anak ninyo,” sabi nila. “Bakit pa ninyo
aabalahin ang Guro?” Hindi pinansin ni Hesus ang kanilang sinabi, sa halip ay
sinabi sa tagapamahala, “Huwag kang mabagabag, manalig ka.”
At wala
siyang isinama kundi si Pedro at ang magkapatid na Santiago at Juan. Nang
dumating sila sa bahay ng tagapamahala, nakita ni Hesus na gulung-gulo ang mga
tao; may mga nananangis pa at nananaghoy. Pagpasok niya ay kanyang sinabi,
“Bakit kayo nagkakagulo at nananangis? Hindi patay ang bata; natutulog lamang!”
Ngunit
pinagtawanan siya ng mga tao. Pinalabas niya ang lahat, maliban sa ama’t ina ng
bata at sa tatlong alagad, at sila’y pumasok sa kinaroroonan ng bata. Hinawakan
niya ito sa kamay at sinabi, “Talita kumi,” na ang ibig sabihi’y “Ineng,
sinasabi ko sa iyo, magbangon ka!” Pagdaka’y bumangon ang bata at lumakad.
Siya’y labindalawang taon na. At namangha ang lahat. Mahigpit na ipinagbilin ni
Hesus na huwag ipaalam ito kaninuman; at iniutos niyang bigyan ng pagkain ang
bata.
+ + + +
+ + +
Repleksyon:
Ang
karamdaman at kamatayan ay mga salitang kinatatakutan nating marinig, lalo na
kung tayo mismo ang makararanas nito. Sino ba sa atin ang gustong magkasakit?
Sino ba sa atin ang gustong mamatay? Wala, sapagkat lahat tayo ay nagnanais na
maranasan at matamasa ang buhay na kaloob sa atin ng Diyos.
Ngunit ang
pisikal na kamatayan, bunga ng ating pagiging tao, ay isang katiyakan sa buhay
na walang sinuman sa atin ang makatatakas. Darating ito sa bawat isa sa atin
balang araw, sapagkat bahagi ito ng likas na takbo ng buhay dito sa mundo.
Ngunit may
isa pang uri ng kamatayan na higit na mapanganib—ang espirituwal na kamatayan.
Ito ang patuloy na sinusubukang iparanas sa atin ng demonyo. Inaanyayahan niya
tayo na magkasala, at kung hindi tayo magiging mapagbantay at mapanalanginin,
maaari tayong mahulog sa kanyang bitag.
Maaari itong
magbunga ng pagkakahiwalay natin sa pag-ibig ng Diyos, maliban na lamang kung
tayo ay buong pagpapakumbabang lalapit sa Kanya at tatanggap sa Sakramento ng
Pakikipagkasundo o Kumpisal, kung saan laging naghihintay ang Kanyang awa at
kapatawaran para sa atin.
Sa Mabuting
Balita, makikita natin ang isang babaeng may sakit ngunit may matibay na
pananampalataya. Ninais niyang mahawakan kahit ang laylayan lamang ng kasuotan
ni Hesus, sapagkat naniniwala siya na sa sandaling magawa niya iyon, siya ay
gagaling. Kaya habang dumaraan si Hesus, puno ng pananampalataya siyang
lumapit, hinawakan ang Kanyang kasuotan, at agad siyang gumaling.
Naramdaman
ni Hesus na may kapangyarihang lumabas mula sa Kanya kaya tinanong Niya ang mga
tao, “Sino ang humawak sa aking kasuotan?” Nang marinig ito, lumuhod ang babae
sa harap Niya at sinabi ang buong katotohanan. At sinabi ni Hesus sa kanya,
“Anak, pinagaling ka ng iyong pananampalataya. Humayo ka nang payapa at
gumaling ka sa iyong karamdaman.”
Marami ang
sumasagi at humahawak kay Hesus noon, ngunit hindi Niya naramdaman na may
kapangyarihang lumabas sa Kanya. Bakit nang hawakan Siya ng babaeng iyon ay
naramdaman Niya ito? Sapagkat ang babae ay lumapit hindi lamang gamit ang
kanyang kamay kundi gamit ang kanyang puso. Malaki ang kanyang pangangailangan.
Buhay ang kanyang pananampalataya. Buong puso siyang naniwala na pagagalingin
siya ni Hesus sa sandaling mahawakan niya Siya.
Darating din
ang mga pagkakataon sa ating buhay na tayo ay mangangailangan ng kagalingan
mula kay Hesus—maaaring pisikal, emosyonal, o espirituwal. Kapag dumating ang
panahong iyon, nawa’y huwag tayong mag-alinlangan sa kapangyarihan ng Panginoon
na magpagaling, magpanumbalik, at magbigay ng bagong buhay sa atin. Matuto sana
tayong lumapit sa Kanya hindi lamang sa salita kundi sa malalim na
pananampalataya, pagtitiwala, at buong pagsuko ng ating sarili.
Lumalapit ba
tayo kay Hesus nang may buong pananampalataya, nagtitiwala na Siya lamang ang
makapagpapagaling at makapagpapanumbalik ng ating buhay?— Marino J. Dasmarinas