Reflection for August 13 Thursday of the Nineteenth Week in Ordinary Time: Matthew 18:21–19:1

Gospel: Matthew 18:21–19:1

Peter approached Jesus and asked him, “Lord, if my brother sins against me, how often must I forgive him? As many as seven times?” Jesus answered, “I say to you, not seven times but seventy-seven times. That is why the Kingdom of heaven may be likened to a king who decided to settle accounts with his servants. When he began the accounting, a debtor was brought before him who owed him a huge amount.  

Since he had no way of paying it back, his master ordered him to be sold, along with his wife, his children, and all his property, in payment of the debt. At that, the servant fell down, did him homage, and said, ‘Be patient with me, and I will pay you back in full. Moved with compassion the master of that servant let him go and forgave him the loan. When that servant had left, he found one of his fellow servants who owed him a much smaller amount.  

He seized him and started to choke him, demanding, ‘Pay back what you owe. Falling to his knees, his fellow servant begged him, ‘Be patient with me, and I will pay you back. But he refused. Instead, he had the fellow servant put in prison until he paid back the debt. Now when his fellow servants saw what had happened, they were deeply disturbed, and went to their master and reported the whole affair. 

His master summoned him and said to him, ‘You wicked servant!  I forgave you your entire debt because you begged me to. Should you not have had pity on your fellow servant, as I had pity on you?’ Then in anger his master handed him over to the torturers until he should pay back the whole debt. So will my heavenly Father do to you, unless each of you forgives his brother from his heart.”  

When Jesus finished these words, he left Galilee and went to the district of Judea across the Jordan.

+ + + + + + +

Reflection:

How do we feel after we have received the Sacrament of Reconciliation? We feel light and free, as if a great burden has been lifted from our shoulders. There is a deep sense of peace in knowing that God has forgiven us and has given us another opportunity to begin again. Perhaps this was also the feeling of the servant in our Gospel who humbly asked forgiveness from his master, the king.

But the irony is this: the servant who was forgiven by his master did not forgive his fellow servant, who owed him only a small amount of money. Something was terribly wrong with him. He had received mercy, yet he was unwilling to show mercy. He had been forgiven a much greater debt, yet he could not forgive a much smaller one. Sadly, he failed to allow the grace he had received to transform his heart.

Is this sometimes true in our own lives? We come before God with humble and contrite hearts, asking Him to forgive our sins. We experience the healing and freedom that His mercy brings. Yet when someone hurts us, offends us, or wrongs us, we sometimes find it difficult to extend the same forgiveness that we have freely received from God.

Do we truly take advantage of the grace of forgiveness that God graciously gives us through the Sacrament of Reconciliation? God's desire for us is not merely that we receive His mercy but that we also become instruments of His mercy. We are called to forgive others as we have been forgiven—to release the offenses committed against us and entrust our hurts to God, just as God has forgiven the countless offenses we have committed against Him.

Forgiveness, however, does not mean that what was done to us was right, nor does it mean that our pain was insignificant. Forgiveness means that we refuse to allow anger, resentment, and bitterness to control our hearts. When we choose not to forgive, we may think that we are holding someone else captive because of what they have done to us, but in reality, we may be imprisoning ourselves. We carry the burden, lose our peace, and prevent our hearts from experiencing the freedom that God desires for us.

Let us therefore allow the Holy Spirit to soften our hearts. Let us remember the mercy we ourselves have received. Every time we kneel before God and hear those beautiful words of absolution, we are reminded that His mercy is greater than our sins. May the forgiveness we receive from God never stop with us. May it flow through us and touch those who have hurt us.

We have everything to gain and nothing to lose when we choose to forgive and become more forgiving. When we forgive, we do not lose; rather, we make room for God's peace, healing, and grace to work more deeply within us.

Today, let us bring before the Lord the name of the person who has hurt us most deeply. Can we surrender that pain to Him and take one step toward forgiveness? If God has forgiven us countless times and continues to welcome us with mercy, are we willing to open our hearts and extend that same mercy to someone who desperately needs our forgiveness?—Marino J. Dasmarinas

Ang Mabuting Balita at Repleksyon Agosto 13 Huwebes ng Ika-19 na Linggo sa Karaniwang Panahon: Mateo 18:21–19:1

Mabuting Balita: Mateo 18:21-19:1

Noong panahong iyon, lumapit si Pedro at nagtanong kay Jesus."Panginoon, makailan kong patatawarin ang aking kapatid na paulit-ulit na nagkakasala sa akin? Makapito po ba? Sinagot siya ni Jesus, Hindi ko sinasabing makapito, kundi pitumpung ulit pa nito. Sapagkat ang paghahari ng Diyos ay katulad nito ipinasiya ng isang hari na pagbayarin ang kanyang mga lingkod na may utang sa kanya.  

Unang dinala sa kanya ang isang may utang na sampung milyong piso. Dahil sa siya'y walang ibayad, iniutos ng hari na ipagbili siya, ang kanyang asawa, mga anak, at lahat ng ari- arian, upang makabayad. Nanikluhod ang taong ito sa harapan ng hari at nagmakaawa. Bigyan pa ninyo ako ng panahon at babayaran ko sa inyo ang lahat. Naawa sa kanya ang hari kaya ipinatawad ang kanyang mga utang at pinayaon siya, Ngunit pagkaalis niya roon ay nakatagpo niya ang isa sa kanyang kapwa lingkod na may utang na limandaang piso sa kanya.  

Sinunggaban niya ito at sinakal sabay wika. 'Magbayad ka ng utang mo!' Naglumuhod iyon at nagmakaawa sa kanya. Bigyan mo pa ako ng panahon at babayaran kita. Ngunit hindi siya pumayag, sa halip ipinabilanggo niya ang kayang kapwa lingkod hanggang sa ito'y makabayad. Nang makita ng kanyang mga kapwa lingkod ang nangyari, sila'y labis na nagdamdam; pumunta sila sa hari at isinumbong ang nangyari.  

Kaya't ipinatawag siya ng hari. 'Ikaw--napakasama mo!' sabi niya. 'Pinatawad kita sa utang mo sapagkat nagmakaawa ka sa akin. Nahabag ako sa iyo hindi ba dapat ka ring mahabag sa kapwa mo?' At sa galit ng hari, siya'y ipinabilanggo hanggang sa mabayaran niya ang kanyang utang. Gayon din ang gagawin sa inyo ng aking Amang nasa langit kung hindi ninyo patatawarin ang inyong kapatid.  

Pagkatapos sabihin ni Jesus ang mga bagay na ito, siya'y umalis na sa Galilea at nagtungo sa lupain ng Judea, sa kabila ng Ilog Jordan. 

+ + + + + + +

Repleksyon:

Ano ang ating nararamdaman matapos nating tumanggap ng Sakramento ng Pakikipagkasundo o Kumpisal?

Nakadarama tayo ng kagaanan at kalayaan, na para bang isang malaking pasanin ang naalis sa ating mga balikat. May malalim na kapayapaan sa ating puso sapagkat alam nating pinatawad tayo ng Diyos at binigyan Niya tayo ng pagkakataong magsimulang muli. Marahil, ganito rin ang naramdaman ng alipin sa ating Ebanghelyo nang buong pagpapakumbaba siyang humingi ng kapatawaran sa kanyang panginoon, ang hari.

Ngunit narito ang kabalintunaan: ang alipin na pinatawad ng kanyang panginoon ay hindi naman nagpatawad sa kanyang kapwa alipin na may maliit lamang na pagkakautang sa kanya. May malalim na mali sa kanyang puso. Nakatanggap siya ng awa, ngunit ayaw niyang magpakita ng awa.

Pinatawad siya sa isang napakalaking pagkakautang, ngunit hindi niya kayang patawarin ang isang mas maliit na pagkakautang. Sa kasamaang-palad, hindi niya hinayaang baguhin ng biyayang tinanggap niya ang kanyang puso.

Hindi rin kaya ito minsan ang nangyayari sa ating buhay? Lumalapit tayo sa Diyos nang may mapagpakumbaba at nagsisising puso at humihingi ng kapatawaran sa ating mga kasalanan. Nararanasan natin ang kagalingan at kalayaang dulot ng Kanyang awa. Ngunit kapag may taong nanakit, nang-insulto, o gumawa ng masama sa atin, nahihirapan tayong ipagkaloob ang kapatawarang malaya nating tinanggap mula sa Diyos.

Tunay nga bang ginagamit natin ang biyaya ng kapatawarang buong kagandahang-loob na ipinagkakaloob sa atin ng Diyos sa Sakramento ng Pakikipagkasundo? Hindi lamang nais ng Diyos na tanggapin natin ang Kanyang awa; nais din Niyang maging kasangkapan tayo ng Kanyang awa.

Tinatawag tayong magpatawad gaya ng pagpapatawad sa atin—na palayain ang ating puso mula sa mga pagkakasalang ginawa laban sa atin at ipagkatiwala sa Diyos ang ating mga sugat, tulad ng patuloy na pagpapatawad ng Diyos sa napakaraming pagkakasalang nagawa natin laban sa Kanya.

Ang pagpapatawad ay hindi nangangahulugang tama ang ginawa sa atin, ni hindi nito ibig sabihin na bale-wala ang ating sakit. Ang pagpapatawad ay ang ating pasyang huwag hayaang kontrolin ng galit, hinanakit, at sama ng loob ang ating puso. Kapag ayaw nating magpatawad, maaari nating isipin na hawak natin sa leeg ang taong nakasakit sa atin dahil sa kanyang ginawa.

Ngunit sa katotohanan, maaaring tayo mismo ang nakakulong. Tayo ang patuloy na nagdadala ng bigat, nawawalan ng kapayapaan, at hinahadlangan ang ating puso na maranasan ang kalayaang nais ng Diyos para sa atin.

Kaya hayaan nating palambutin ng Espiritu Santo ang ating mga puso. Alalahanin natin ang napakalaking awa na tayo mismo ay tumanggap mula sa Diyos. Sa tuwing lumuluhod tayo sa harap Niya at naririnig ang mga salitang nagbibigay ng kapatawaran, ipinapaalala sa atin na higit na dakila ang Kanyang awa kaysa sa ating mga kasalanan.

Nawa'y ang kapatawarang tinatanggap natin mula sa Diyos ay hindi magtapos sa atin. Nawa'y dumaloy ito sa pamamagitan natin at umabot maging sa mga taong nakasakit sa atin.

Walang mawawala sa atin ngunit napakarami nating biyayang matatangap kapag pinipili nating magpatawad at maging higit na mapagpatawad. Sa pagpapatawad, hindi tayo nababawasan; sa halip, binibigyan natin ng puwang ang kapayapaan, kagalingan, at biyaya ng Diyos na mas malalim na kumilos sa ating puso.

Sino ang taong nakasakit sa atin na nais nating dalhin sa panalangin at ipagkatiwala sa Panginoon? Handa ba tayong unti-unting isuko sa Kanya ang ating sakit at gumawa ng isang hakbang tungo sa pagpapatawad?

Kung paulit-ulit tayong pinatawad ng Diyos at patuloy Niya tayong tinatanggap nang may awa, handa rin ba nating buksan ang ating puso at ipagkaloob ang kapatawarang iyon sa taong higit nating nahihirapang patawarin?—Marino J. Dasmarinas

Reflection for August 12 Wednesday of the Nineteenth Week in Ordinary Time: Matthew 18:15-20

Gospel: Matthew 18:15-20

Jesus said to his disciples, If your brother sins against you, go and tell him his fault between you and him alone. If he listens to you, you have won over your brother. If he does not listen, take one or two others along with you, so that ‘every fact may be established on the testimony of two or three witnesses. 

If he refuses to listen to them, tell the church. If he refuses to listen even to the church, then treat him as you would a Gentile or a tax collector. Amen, I say to you, whatever you bind on earth shall be bound in heaven, and whatever you loose on earth shall be loosed in heaven. 

Again, amen, I say to you, if two of you agree on earth about anything for which they are to pray, it shall be granted to them by my heavenly Father. For where two or three are gathered together in my name, there am I in the midst of them.”

+ + + + + + +

Reflection:

What would happen if Jesus were truly at the center of our marriage?

There would be love, humility, forgiveness, peace, and harmony in our homes. Husbands and wives would learn to love one another not merely according to their feelings, but according to the love that Jesus teaches us. Our children would grow up seeing Christ-centered marriages and would learn that true happiness is not found in the material things of this world, but in a life rooted in God.

But let us have a reality check: Is Jesus truly at the center of all marriages? Sadly, not always. Oftentimes, what takes center stage in marriage is our ego, sinfulness, pride, selfishness, or greed for money. When these things take the place of Jesus, love slowly gives way to resentment, trust is wounded by betrayal, and unresolved conflicts can eventually lead to broken marriages.

In our Gospel, Jesus teaches us not only how to practice fraternal correction but also how to approach one another when there are problems within marriage. When a husband or wife sins against his or her spouse, the first step should be to talk about it privately, honestly, and lovingly.

There should be no shouting, humiliation, or air of dominance. Instead, we should bring into that conversation the love, humility, forgiveness, patience, and compassion of Jesus. We are not called to correct one another in order to win an argument or prove that we are right. We correct one another because we love, because we care, and because we desire to help one another return to what is good and pleasing to God.

When we allow Jesus to be present in our conversations, even difficult ones can become opportunities for healing. The spouse who has committed a transgression may be moved to humbly acknowledge the wrongdoing, ask for forgiveness, and make the necessary changes. At the same time, we must also have the humility to examine our own hearts and ask whether our words, actions, attitudes, or choices have contributed to the wounds within our marriage.

Following Jesus does not mean that we will never experience problems in our marriages. Rather, it means that when problems arise, we do not face them alone. We invite Jesus into our struggles, our misunderstandings, our wounds, and our moments of weakness. We allow Him to teach us when to speak, when to listen, when to correct, when to forgive, and when to change.

Nothing is impossible when we commit ourselves to following the teachings of the Lord and when we choose to walk away from anything that leads us into sin. With Jesus at the center, our marriages can become not only a place where we experience human love but also a place where God's love is revealed, lived, and shared.

Let us therefore ask ourselves: Is Jesus truly at the center of our marriage and family, or have we allowed our ego, pride, possessions, desires, or hurts to take His place? And if Jesus is calling us today to forgive, to change, to let go of something, or to love more deeply, are we willing to surrender our hearts to Him and allow Him to restore what has been wounded?—Marino J. Dasmarinas

Ang Mabuting Balita at Repleksyon Agosto 12, Miyerkules ng Ika-19 Linggo sa Karaniwang Panahon: Mateo 18:15-20

Mabuting Balita: Mateo 18:15-20

Noong panahong iyon, sinabi ni Hesus sa kanyang mga alagad: "Kung magkasala sa iyo ang kapatid mo, puntahan mo siya at kausapin nang sarilinan. Kapag nakinig siya sa iyo, ang pagsasama ninyong magkapatid ay napanauli mo sa dati at napapanumbalik mo siya sa Ama.  

Ngunit kung hindi siya makinig sa iyo, magsama ka pa ng isa o dalawang tao upang ang lahat ng pinag-uusapan ninyo ay mapatunayan ng dalawa o tatlong saksi. Kung hindi siya makinig sa kanila, sabihin mo ito sa pagtitipon sa simbahan.  

At kung hindi pa siya makinig sa natitipong simbahan, ituring mo siyang isang Hentil o isang publikano." "Sinasabi ko sa inyo: anumang ipagbawal ninyo sa lupa ay ipagbabawal sa langit, at anumang ipahintulot ninyo sa lupa ay ipahihintulot sa langit."

"Sinasabi ko pa rin sa inyo: kung ang dalawa sa inyo dito sa lupa ay magkaisa sa paghingi ng anumang bagay sa inyong panalangin, ipagkakaloob ito sa inyo ng aking Amang nasa langit. Sapagkat saanman may dalawa o tatlong nagkakatipon dahil sa akin, naroon akong kasama nila."

+ + + + + + +  

Repleksyon:

Ano kaya ang mangyayari kung si Jesus ang tunay na nasa sentro ng ating pag-aasawa?

Magkakaroon ng pagmamahal, pagpapakumbaba, pagpapatawad, kapayapaan, at pagkakaisa sa ating mga tahanan. Matututuhan nating mga mag-asawa na mahalin ang isa’t isa hindi lamang ayon sa ating damdamin, kundi ayon sa pagmamahal na itinuturo sa atin ni Jesus.

Ang ating mga anak ay lalaki na nakikita ang isang pagsasamang nakasentro kay Hesus, at matututuhan nila na ang tunay na kaligayahan ay hindi matatagpuan sa mga materyal na bagay ng mundong ito, kundi sa isang buhay na nakaugat sa Diyos.

Ngunit magkaroon muna tayo ng isang makatotohanang pagsusuri sa ating sarili: Tunay nga ba na si Jesus ang nasa sentro ng lahat ng pag-aasawa? Sa kasamaang-palad, hindi sa lahat ng pagkakataon. Kadalasan, ang nasa sentro ng ating pagsasama ay ang ating ego, kasalanan, pagmamataas, pagiging makasarili, o labis na paghahangad sa salapi.

Kapag ang mga ito ang pumalit sa lugar ni Jesus, unti-unting napapalitan ng sama ng loob ang pagmamahalan, nasusugatan ng pagtataksil ang pagtitiwala, at ang mga suliraning hindi naaayos ay maaaring humantong sa pagkasira ng pagsasama.

Sa ating Ebanghelyo, itinuturo sa atin ni Jesus hindi lamang kung paano magtuwid ng ating kapwa kundi kung paano rin natin haharapin ang isa’t isa kapag may mga suliranin sa ating pagsasama. Kapag ang isang asawang lalaki o babae ay nagkasala laban sa kanyang kabiyak, ang unang hakbang ay ang mahinahon, tapat, at mapagmahal na pag-uusap nang silang dalawa lamang.

Walang sigawan, walang pamamahiya, at walang pagpapakitang nangingibabaw tayo sa isa’t isa. Sa halip, dalhin natin sa ating pag-uusap ang pagmamahal, pagpapakumbaba, pagpapatawad, pagtitiis, at habag ni Jesus.

Hindi tayo tinatawag upang ituwid ang isa’t isa para lamang manalo sa isang pagtatalo o mapatunayan na tayo ang tama. Itinutuwid natin ang isa’t isa dahil tayo ay nagmamahal, nagmamalasakit, at nagnanais na matulungan ang isa’t isa na makabalik sa mabuti at kalugod-lugod sa Diyos.

Kapag hinahayaan nating maging bahagi si Jesus ng ating mga pag-uusap, maging ang mahihirap na usapin ay maaaring maging daan tungo sa paggaling. Ang asawang nagkasala ay maaaring maantig na buong pagpapakumbabang kilalanin ang kanyang pagkakamali, humingi ng tawad, at gumawa ng mga kinakailangang pagbabago.

Kasabay nito, kailangan din nating magkaroon ng pagpapakumbabang suriin ang ating sariling puso at itanong sa ating sarili kung ang ating mga salita, kilos, ugali, o mga desisyon ay nakadagdag sa mga sugat na nararanasan sa ating pagsasama.

Ang pagsunod kay Jesus ay hindi nangangahulugang hindi na tayo makararanas ng mga problema sa ating pag-aasawa. Sa halip, nangangahulugan itong kapag dumarating ang mga problema, hindi natin kailangang harapin ang mga ito nang tayo lamang.

Inaanyayahan natin si Jesus sa ating mga pakikibaka, hindi pagkakaunawaan, mga sugat, at mga sandali ng ating kahinaan. Hinahayaan natin Siyang turuan tayo kung kailan magsasalita, kailan makikinig, kailan magtutuwid, kailan magpapatawad, at kailan kailangang magbago.

Walang imposible kapag buong puso nating ipinauubaya ang ating sarili sa pagsunod sa mga aral ng Panginoon at pinipili nating lumayo sa anumang bagay na umaakay sa atin sa kasalanan.

Kapag si Jesus ang nasa sentro, ang ating pag-aasawa ay maaaring maging hindi lamang isang lugar kung saan nararanasan natin ang pagmamahalan ng mag-asawa, kundi isang tahanan kung saan naipakikita, naisasabuhay, at naibabahagi ang pag-ibig ng Diyos.

Kaya’t tanungin natin ang ating sarili: Si Jesus ba talaga ang nasa sentro ng ating pag-aasawa at pamilya, o hinayaan na nating pumalit sa Kanya ang ating ego, pagmamataas, mga ari-arian, sariling kagustuhan, at mga hinanakit?

At kung tinatawag tayo ni Jesus ngayon na magpatawad, magbago, magparaya, o magmahal nang higit pa, handa ba nating isuko sa Kanya ang ating puso at hayaan Siyang pagalingin at buuing muli ang anumang nasugatan sa ating pagsasama?—Marino J. Dasmarinas

Reflection for Tuesday August 11 Memorial of Saint Clare, Virgin: Matthew 18:1-5, 10, 12-14

Gospel: Matthew 18:1-5, 10, 12-14

The disciples approached Jesus and said, “Who is the greatest in the Kingdom of heaven?” He called a child over, placed it in their midst, and said, “Amen, I say to you, unless you turn and become like children, you will not enter the Kingdom of heaven.

Whoever becomes humble like this child is the greatest in the Kingdom of heaven. And whoever receives one child such as this in my name receives me. “See that you do not despise one of these little ones, for I say to you that their angels in heaven always look upon the face of my heavenly Father.

What is your opinion? If a man has a hundred sheep and one of them goes astray, will he not leave the ninety-nine in the hills and go in search of the stray? And if he finds it, amen, I say to you, he rejoices more over it than over the ninety-nine that did not stray. In just the same way, it is not the will of your heavenly Father that one of these little ones be lost.”

+ + + + + + +

Reflection:

The story is told of a man who was labeled the black sheep of his family by his siblings. As such, none of his siblings wanted to be associated with him anymore. Who would want to be associated with a so-called black sheep? None of us would want to be associated with a black sheep, right?

But how about Jesus? How does He look at those whom others have rejected, judged, or considered unworthy of love? Jesus dearly loves the black sheep and those who have strayed. He constantly searches for them, wherever they may be, until He finds them. This is the depth of God’s love for us: He patiently searches for us when we wander away, and when He finds us, He does not condemn or abandon us. Instead, He lovingly brings us back into His embrace.

We must always remember that Jesus’ mission is to seek and save the lost—to bring back those who have gone astray, those who are misguided, and those who have fallen into sin. He never looks at us merely through the lens of our mistakes. He sees the person we can become through His grace. He sees beyond our past and calls us back to a life of love, repentance, and holiness.

But what if those who are lost do not want to change their lives? What if they choose to continue living in sin and refuse to return to God? What are we going to do? Should we give up on them and simply let them continue on the path they have chosen?

Of course not.

When we give up on those who are lost, it is as if we have already surrendered to discouragement and allowed evil to have the final word. But that must not be our attitude. We are called to remain hopeful, patient, prayerful, and compassionate. Good must always triumph over evil, and love must always be greater than rejection.

Therefore, we must not easily give up on those who have lost their way. We must continue to seek them, pray for them, encourage them, and patiently reach out to them. And when God gives us the opportunity to find them again, let us not condemn them because of their past. Instead, let us welcome them with compassion and lovingly lead them toward Jesus.

Perhaps some of us have also been like the black sheep. Perhaps we have made mistakes that we deeply regret. Perhaps there were moments when we wandered far from God and felt that we were no longer worthy of His love. Yet Jesus did not give up on us. He searched for us. He waited for us. He called us back. And when we finally turned toward Him, His arms were still open.

This is the mercy we have received. And this is the mercy we are called to extend to others. Let us never forget: the person whom we may be tempted to give up on today could be someone whom Jesus is still patiently searching for.

So, are we willing to become instruments of Jesus’ love by seeking those who are lost, refusing to define them by their past, and patiently helping them find their way back to God—or have we already given up on someone whom Jesus has never stopped loving?—Marino J. Dasmarinas

Ang Mabuting Balita at Repleksyon Martes Agosto 11 Paggunita kay Santa Clara ng Assisi, dalaga: Mateo 18:1-5, 10, 12-14

Mabuting Balita: Mateo 18:1-5, 10, 12-14

Nang mga sandaling iyo'y lumapit kay Jesus ang mga alagad at nagtanong, "Sino po ang pinakadakila sa kaharian ng langit?" Tinawag ni Jesus ang isang bata, pinatayo sa harapan nila, at sinabi, "Tandaan ninyo ito: kapag hindi kayo nagbago, at tumulad sa mga bata, hinding-hindi kayo mabibilang sa pinaghaharian ng Diyos.  

Ang sinumang nagpapakababa na gaya ng batang ito ay siyang pinakadakila sa mga pinaghaharian ng Diyos. Ang sinumang tumatanggap sa isang batang ganito dahil sa akin ay ako ang tinatanggap." Ingatan ninyo na huwag ninyong hamakin ang isa sa mga maliliit na ito. Sinasabi ko sa inyo: sa langit ang kanilang mga anghel ay laging nasa harapan ng aking Ama. "Ano sa akala ninyo ang gagawin ng isang taong may isang sandaang tupa kung maligaw ang isa sa mga iyon?  

Hindi kaya niya iiwan ang siyanmnapu't siyam na nanginginain sa kaburulan upang hanapin ang naligaw? Sinasabi ko sa inyo: kapag nasumpungan niya ito, higit niyang ikinagagalak ang isang ito kaysa siyamnapu't siyam na hindi naligaw. Gayon din naman, hindi kalooban ng inyong Amang nasa langit na mapahamak ang isa sa maliliit na ito."

+ + + + + + +   

Repleksyon:

May isang kuwento tungkol sa isang lalaki na tinawag ng kanyang mga kapatid na “black sheep” o itim na tupa ng kanilang pamilya. Dahil dito, wala nang sinuman sa kanyang mga kapatid ang nais makisama o maiugnay sa kanya. Sino ba naman ang magnanais na maiugnay sa isang taong tinatawag na “black sheep”? Wala sa atin ang gugustuhing maituring na bahagi ng isang taong itinuring na “black sheep,” hindi ba?

Ngunit paano naman si Jesus? Paano Niya tinitingnan ang mga taong itinakwil, hinusgahan, o itinuring ng iba na hindi na karapat-dapat mahalin? Mahal na mahal ni Jesus ang mga “black sheep” at ang mga naliligaw ng landas. Patuloy Niya silang hinahanap saanman sila naroroon hanggang sa matagpuan Niya sila.

Ganito kalalim ang pag-ibig ng Diyos sa atin: matiyaga Niya tayong hinahanap kapag tayo ay naliligaw ng landas. At kapag natagpuan Niya tayo, hindi Niya tayo hinahatulan o iniiwan. Sa halip, buong pagmamahal Niya tayong ibinabalik sa Kanyang mapagkalingang yakap.

Dapat nating laging tandaan na ang misyon ni Jesus ay hanapin at iligtas ang mga naliligaw—ang mga napalayo, naligaw ng isip at landas, at nahulog sa kasalanan. Hindi Niya tayo tinitingnan batay lamang sa ating mga pagkakamali. Nakikita Niya kung ano ang maaari nating maging sa pamamagitan ng Kanyang biyaya. Tinitingnan Niya ang higit pa sa ating nakaraan at tinatawag Niya tayong manumbalik sa isang buhay na puno ng pag-ibig, pagsisisi, at kabanalan.

Ngunit paano kung ang mga naliligaw ay ayaw magbago? Paano kung pinili nilang ipagpatuloy ang kanilang pamumuhay sa kasalanan at ayaw nilang manumbalik sa Diyos? Ano ang gagawin natin? Susuko na ba tayo sa kanila at hahayaan na lamang silang magpatuloy sa landas na kanilang pinili?

Siyempre, hindi.

Kapag isinuko natin ang mga naliligaw ng landas, para na rin nating hinayaang manaig ang panghihina ng loob at mabigyan ng huling salita ang kasamaan. Ngunit hindi ito dapat maging saloobin natin. Tinatawag tayong manatiling puno ng pag-asa, matiyaga, mapanalanginin, at mahabagin. Dapat laging manaig ang kabutihan laban sa kasamaan, at ang pag-ibig ay dapat laging higit na makapangyarihan kaysa sa pagtanggi.

Kaya huwag tayong madaling sumuko sa mga nawawala at naliligaw ng landas. Patuloy natin silang hanapin, ipanalangin, palakasin ang kanilang loob, at abutin nang may pagtitiis at pagmamahal. At kapag binigyan tayo ng Diyos ng pagkakataong matagpuan silang muli, huwag natin silang hatulan dahil sa kanilang nakaraan. Sa halip, tanggapin natin sila nang may habag at buong pagmamahal silang akayin patungo kay Jesus.

Marahil, ang ilan sa atin ay naging “black sheep” din sa isang yugto ng ating buhay. Marahil ay nakagawa tayo ng mga pagkakamaling labis nating pinagsisisihan. Marahil ay dumating ang mga panahong napalayo tayo sa Diyos at nadama nating hindi na tayo karapat-dapat sa Kanyang pagmamahal. Ngunit hindi tayo isinuko ni Jesus. Hinanap Niya tayo. Hinintay Niya tayo. Tinawag Niya tayong manumbalik. At nang sa wakas ay bumaling tayo sa Kanya, nanatiling nakabukas ang Kanyang mga bisig upang tayo ay tanggapin.

Ito ang awa na ating tinanggap. At ito rin ang awa na tinatawag tayong ipagkaloob sa iba.

Huwag nating kalimutan: ang taong maaaring gusto nating isuko ngayon ay maaaring siyang taong patuloy pa ring hinahanap at minamahal ni Jesus.

Kaya handa ba tayong maging mga instrumento ng pag-ibig ni Jesus—hanapin ang mga naliligaw, huwag silang ikulong sa kanilang nakaraan, at buong tiyagang tulungan silang makabalik sa Diyos? O may isang tao na ba tayong isinuko sa ating puso, samantalang si Jesus ay hindi pa rin sumusuko sa kanya?

Kung hindi sumuko si Jesus sa atin noong tayo ang naliligaw, sino tayo upang sumuko sa iba?—Marino J. Dasmarinas

Reflection for Monday August 10 Feast of Saint Lawrence, Deacon and Martyr: John 12:24-26

Gospel: John 12:24-26

Jesus said to his disciples: “Amen, amen, I say to you, unless a grain of wheat falls to the ground and dies, it remains just a grain of wheat; but if it dies, it produces much fruit.   

Whoever loves his life loses it, and whoever hates his life in this world will preserve it for eternal life. Whoever serves me must follow me, and where I am, there also will my servant be. The Father will honor whoever serves me.”

+ + + + + + +

Reflection:

What does it mean to hate our life in this world?

It does not mean that we should despise ourselves or the life that God has given us. Rather, it means that we should not allow the things of this world to become more important to us than Jesus. It means giving our lives in the service of Jesus so that, through us, others may come to know Him.

When we refuse to give our lives to the mission of Jesus and simply keep them for ourselves, we may gain worldly possessions, recognition, and even riches, but our hearts may remain empty. We may grow in worldliness while failing to grow in wisdom, faith, and love. Eventually, our earthly life will come to an end, and we will realize that the things we accumulated cannot give our lives the lasting meaning that only God can give.

When we choose to give our lives to the mission of Jesus, we may no longer find our deepest fulfillment in the things of this world as we did before. Yet, something beautiful begins to happen within us. The Holy Spirit slowly transforms our hearts and opens our eyes to a deeper reality. We begin to discover a more profound meaning in life—a meaning that cannot be found in wealth, success, possessions, or worldly recognition, but only in Jesus.

Why? Because we have chosen to give our lives to Him. We have chosen to turn away from a life centered on ourselves and worldly desires and to move in the direction of Jesus. We choose to walk hand in hand with Him, trusting that wherever He leads us is far better than wherever the world may lead us.

Jesus Himself showed us the greatest example. He willingly gave His very own life on the cross so that the Kingdom of God could grow and flourish. His life was not lived for Himself; it was offered for the salvation of all. In the same way, we are invited not to cling selfishly to our lives but to offer them generously to God and to others.

When we surrender our lives to Jesus, we may think that we are losing something, but in reality, we are discovering what life is truly meant to be. We discover that our lives become most meaningful not when we possess more, but when we give more; not when we are served, but when we serve; not when we seek our own glory, but when we glorify God.

The world may tell us to hold on tightly to what we have, protect our comfort, pursue success, and live primarily for ourselves. But Jesus invites us to a different path—the path of self-giving love, humble service, and complete trust in God. It is a path that may require sacrifice, but it is also the path where we encounter the fullness of life.

Let us therefore ask the Holy Spirit to examine our hearts. What are the things we are still holding on to that prevent us from giving ourselves completely to Jesus? What worldly attachments keep us from becoming more generous, loving, forgiving, and faithful?

If Jesus has given everything for us, are we willing to give something of ourselves for Him? And when our earthly journey comes to an end, will we be able to look back and say that we did not merely live for this world, but that we offered our lives to Jesus so that, through us, others might come to know, love, and serve Him?

Have we truly found the essence and meaning of our lives in Jesus—and if we have, are we ready to surrender ourselves more fully to Him today?—Marino J. Dasmarinas

Ang Mabuting Balita at Repleksyon Lunes Agosto 10 Kapistahan ni San Lorenzo, Diyakono at Martir: Juan 12:24-26

Mabuting Balita: Juan 12:24-26

Noong panahong iyon, sinabi ni Hesus sa kanyang mga alagad: "Tandaan ninyo: malibang mahulog sa lupa ang butil ng trigo at mamatay, mananatili itong nag-iisa. Ngunit kung mamatay, ito'y mamumunga nang marami.   

Ang taong labis na nagpapahalaga sa kanyang buhay ay siyang mawawalan nito, ngunit ang napopoot sa kanyang buhay sa daigdig na ito ay siyang magkakaroon nito hanggang sa buhay na walang hanggan. Dapat sumunod sa akin ang naglilingkod sa akin, at saanman ako naroroon ay naroon din ang aking lingkod. Pararangalan ng Ama ang sinumang naglilingkod sa akin."

+ + + + + + +

Repleksyon:

Ano nga ba ang ibig sabihin ng “kapootan ang ating buhay sa sanlibutang ito”?

Hindi ibig sabihin nito na dapat nating kamuhian ang ating sarili o ang buhay na ipinagkaloob sa atin ng Diyos. Sa halip, nangangahulugan ito na hindi natin dapat pahintulutang maging higit na mahalaga sa atin ang mga bagay ng sanlibutang ito kaysa kay Jesus. Nangangahulugan ito ng pag-aalay ng ating buhay sa paglilingkod kay Jesus upang sa pamamagitan natin ay makilala Siya ng iba.

Kapag ayaw nating ialay ang ating buhay sa misyon ni Jesus at pinili lamang nating itago ito para sa ating sarili, maaaring magkaroon tayo ng mga ari-arian, pagkilala, at maging kayamanan ng sanlibutang ito, ngunit maaaring manatiling hungkag ang ating puso. Maaaring lumago tayo sa pagiging makamundo ngunit hindi naman lumago sa karunungan, pananampalataya, at pag-ibig.

Darating ang panahon na magwawakas ang ating buhay sa mundong ito, at matutuklasan natin na ang mga bagay na ating naipon ay hindi kayang magbigay sa atin ng tunay at pangmatagalang kahulugan ng buhay na tanging ang Diyos lamang ang makapagbibigay.

Kapag pinili nating ialay ang ating buhay sa misyon ni Jesus, maaaring hindi na natin hanapin ang pinakamalalim nating kaligayahan sa mga bagay ng sanlibutang ito tulad ng dati. Ngunit may isang magandang bagay na unti-unting mangyayari sa ating kalooban. Unti-unti tayong babaguhin ng Espiritu Santo.

Bubuksan Niya ang ating mga mata upang makita natin ang isang mas malalim na katotohanan. Matutuklasan natin ang mas malalim at makabuluhang kahulugan ng buhay—isang kahulugang hindi natin matatagpuan sa kayamanan, tagumpay, mga ari-arian, o pagkilala ng mundo, kundi kay Jesus lamang.

Bakit? Sapagkat pinili nating ialay ang ating buhay sa Kanya. Pinili nating talikuran ang buhay na nakasentro lamang sa ating sarili at sa makamundong mga hangarin at tahakin ang landas na patungo kay Jesus. Pinili nating lumakad na kasama Niya, tangan ang Kanyang kamay, at magtiwala na saan man Niya tayo dalhin ay higit na mabuti kaysa saan man tayo akayin ng sanlibutang ito.

Si Jesus mismo ang nagpakita sa atin ng pinakadakilang halimbawa. Buong kusang-loob Niyang ibinigay ang Kanyang buhay sa krus upang lumago at mamunga ang Kaharian ng Diyos. Hindi Niya isinabuhay ang Kanyang buhay para lamang sa Kanyang sarili; inialay Niya ito para sa kaligtasan nating lahat. Gayundin, inaanyayahan tayong huwag kumapit nang makasarili sa ating buhay, kundi ialay ito nang buong puso sa Diyos at sa ating kapwa.

Kapag isinuko natin ang ating buhay kay Jesus, maaaring isipin nating may nawawala sa atin. Ngunit sa katotohanan, doon natin natutuklasan kung para saan talaga ang ating buhay. Natutuklasan natin na nagiging higit na makabuluhan ang ating buhay hindi kapag mas marami tayong naiipon, kundi kapag mas marami tayong naibibigay; hindi kapag tayo ang pinaglilingkuran, kundi kapag tayo ang naglilingkod; hindi kapag hinahangad natin ang sariling karangalan, kundi kapag ang Diyos ang ating niluluwalhati.

Maaaring sabihin sa atin ng sanlibutan na panghawakan nating mabuti ang anumang mayroon tayo, protektahan ang ating kaginhawahan, habulin ang tagumpay, at mamuhay higit sa lahat para sa ating sarili.

Ngunit ibang landas ang itinuturo sa atin ni Jesus—ang landas ng mapagbigay na pag-ibig, mapagpakumbabang paglilingkod, at buong pagtitiwala sa Diyos. Maaaring may kaakibat itong sakripisyo, ngunit ito rin ang landas kung saan matatagpuan natin ang kaganapan ng tunay na buhay.

Kaya hilingin natin sa Espiritu Santo na siyasatin ang ating mga puso. Ano-ano ang mga bagay na mahigpit pa rin nating hinahawakan na humahadlang sa atin upang lubos nating maialay ang ating sarili kay Jesus? Anong mga makamundong pagkakapit ang pumipigil sa atin upang maging higit na mapagbigay, mapagmahal, mapagpatawad, at tapat?

Kung ibinigay ni Jesus ang lahat para sa atin, handa rin ba tayong magbigay ng bahagi ng ating sarili para sa Kanya? At kapag dumating ang araw na magwawakas ang ating paglalakbay sa mundong ito, masasabi kaya natin na hindi lamang tayo nabuhay para sa sanlibutang ito, kundi inialay natin ang ating buhay kay Jesus upang sa pamamagitan natin ay makilala, mahalin, at paglingkuran Siya ng iba?

Talaga bang natagpuan na natin kay Jesus ang tunay na diwa at kahulugan ng ating buhay—at kung natagpuan na natin, handa ba tayong isuko at ialay nang higit ang ating sarili sa Kanya, simula ngayon?—Marino J. Dasmarinas

Reflection for August 9 Nineteenth Sunday in Ordinary Time: Matthew 14:22-33

Gospel: Matthew 14:22-33

After he had fed the people, Jesus made the disciples get into a boat and precede him to the other side, while he dismissed the crowds. After doing so, he went up on the mountain by himself to pray. When it was evening he was there alone.

Meanwhile the boat, already a few miles offshore, was being tossed about by the waves, for the wind was against it. During the fourth watch of the night, he came toward them walking on the sea. When the disciples saw him walking on the sea they were terrified. “It is a ghost,” they said, and they cried out in fear.

At once Jesus spoke to them, “Take courage, it is I; do not be afraid.” Peter said to him in reply, “Lord, if it is you, command me to come to you on the water.” He said, “Come.” Peter got out of the boat and began to walk on the water toward Jesus. But when he saw how strong the wind was he became frightened; and, beginning to sink, he cried out, “Lord, save me!”

Immediately Jesus stretched out his hand and caught Peter, and said to him, “O you of little faith, why did you doubt?” After they got into the boat, the wind died down. Those who were in the boat did him homage, saying, “Truly, you are the Son of God.”

+ + + + + + +

Reflection:

Do we have this constant need for Jesus—a longing that makes us feel that our day is not complete without praying to Him? Many of us thirst for Jesus, not only because we need Him to help us with our daily challenges, but also because we simply desire to remain connected with Him. We long for His presence in our lives, and without Him, something seems to be missing from our day.

In our Gospel, Jesus saw to it that Peter and the other disciples got into the boat and went ahead to the other side of the lake while He went up the mountain to pray. Unfortunately, the boat encountered a severe storm and was battered by huge waves. In the midst of that frightening journey, the disciples found themselves helpless before the power of the storm. They needed Jesus, but He was not physically with them.

Early in the morning, they saw Jesus walking on the water toward them. What a beautiful sight it must have been! In the middle of their fear and uncertainty, Jesus came to them. He did not remain distant from their struggle. He entered into the midst of their storm, reminding them that they were not forgotten and that they were never truly alone.

How often do we find ourselves in a similar situation? There are moments when the storms of life become so overwhelming that we feel helpless, frightened, and uncertain about what lies ahead. Sometimes our problems seem bigger than our strength, and our fears seem louder than our faith. Yet, just as Jesus came to His disciples in the midst of the storm, He also comes to us. His presence may not always remove the storm immediately, but His presence gives us the courage to face it.

We, too, are presently in the midst of severe storms—not storms at sea, but storms brought about by life's challenges, uncertainties, disappointments, and struggles. Let us not allow these storms to paralyze us. Instead, let us turn to Jesus in prayer and place our trust in Him. Let us remember that we do not face our struggles alone. The Lord sees our tears, hears our prayers, knows the burdens we carry, and remains faithful even when we cannot yet see the way forward.

And perhaps this is what our deepest need truly is: not merely for Jesus to change our circumstances, but for us to remain close to Him in every circumstance. Let us seek Him not only when we are drowning in problems, but also when life is peaceful. Let us pray not only because we need something from Him, but because our hearts long for Him. May our relationship with Jesus become so deep that, whether the sea is calm or the waves are raging, we will always know where to turn.

Therefore, let us remain hopeful and prayerful, no matter how dark, disordered, or stormy the horizon may appear before us. Let us hold on to the promise that after darkness comes light, after disorder comes order, and after the storm comes peace and calm.

When the storms of life come, will we have a faith that simply cries out to Jesus for rescue—or a love for Jesus so deep that we will continue to seek Him even after the storm has passed? And when everything becomes calm again, will our hearts still thirst for Him?—Marino J. Dasmarinas

Ang Mabuting Balita at Repleksyon Agosto 9 Ika-19 Linggo sa Karaniwang Panahon: Mateo 14:22-33

Mabuting Balita: Mateo 14:22-33

Noong panahong iyon, matapos pakainin ang mga tao, agad pinasakay ni Jesus sa bangka ang kanyang mga alagad at pinauna sa kabilang ibayo samantalang pinauwi niya ang mga tao. Pagkaalis ng mga ito, umahon siya sa burol upang manalangin. Nag-iisa siyang inabot doon ng gabi. Samantala, nasa laot na noon ang bangka at sinasalpok ng mga alon sapagkat pasalungat sa hangin. 

At nang madaling-araw na'y sumunod sa kanila si Jesus na naglalakad sa ibabaw ng tubig. Kinilabutan sa takot ang mga alagad nang makita nilang may lumalakad sa ibabaw ng tubig. "Multo!" sigaw nila. Ngunit agad siyang nagsalita at sinabi sa kanila, "Huwag kayong matakot; si Jesus ito!" at nagsalita si Pedro, "Panginoon, kung talagang kayo iyan, papariyanin ninyo ako sa ibabaw ng tubig." 

Sumagot siya, "Halika." Kaya't lumunsad si Pedro sa bangka at lumakad sa ibabaw ng tubig, palapit kay Jesus. Ngunit ng mapansin niya ang hangin, siya'y natakot at nagsimulang lumubog. "Sagipin ninyo ako, Panginoon!" sigaw niya. Agad siyang inabot ni Jesus. "Napakaliit ng iyong pananalig!" sabi niya kay Pedro. Bakit ka nag-alinlangan?" Pagkasakay nila sa bangka, tumigil ang hangin. At sinamba siya ng mga nasa bangka. "Tunay na kayo ang Anak ng Diyos!" sabi nila.

+ + + + + + +  

Repleksyon:

Mayroon ba tayong patuloy na pangangailangan kay Jesus—isang pananabik na nagpapadama sa atin na hindi kumpleto ang ating araw kung hindi tayo nananalangin sa Kanya?

Marami sa atin ang nauuhaw kay Jesus, hindi lamang dahil kailangan natin Siya upang tulungan tayo sa ating mga pang-araw-araw na hamon, kundi dahil tunay nating ninanais na manatiling malapit at nakakaugnay sa Kanya. Hinahangad natin ang Kanyang presensya sa ating buhay, at kapag wala Siya, tila may kulang sa ating araw.

Sa ating Ebanghelyo, tiniyak ni Jesus na sumakay sa bangka sina Pedro at ang iba pang mga alagad at nauna sa kabilang pampang ng lawa habang Siya naman ay umakyat sa bundok upang manalangin.

Ngunit sa kasamaang-palad, sinalubong ng matinding bagyo ang kanilang bangka at hinampas ito ng malalaking alon. Sa gitna ng nakakatakot na paglalakbay na iyon, natagpuan ng mga alagad ang kanilang sarili na walang magawa sa harap ng lakas ng bagyo. Kailangan nila si Jesus, ngunit hindi Siya pisikal na kasama nila.

Kinaumagahan, nakita nila si Jesus na lumalakad sa ibabaw ng tubig patungo sa kanila. Anong ganda ng tagpong iyon! Sa gitna ng kanilang takot at pangamba, lumapit si Jesus sa kanila. Hindi Siya nanatiling malayo sa kanilang pinagdaraanan. Pumasok Siya sa gitna ng kanilang bagyo, upang ipaalala sa kanila na hindi sila kinalimutan at hindi sila kailanman nag-iisa.

Ilang beses na rin kaya tayong natagpuan sa ganitong kalagayan? May mga pagkakataong napakabigat ng mga unos ng buhay kaya tayo ay natatakot, nalilito, at tila nawawalan ng pag-asa. May mga sandali na ang ating mga problema ay tila higit na malaki kaysa sa ating lakas, at ang ating mga pangamba ay tila mas malakas kaysa sa ating pananampalataya.

Ngunit tulad ng paglapit ni Jesus sa Kanyang mga alagad sa gitna ng bagyo, lumalapit din Siya sa atin. Maaaring hindi Niya agad alisin ang ating unos, ngunit ang Kanyang presensya ang nagbibigay sa atin ng lakas ng loob upang harapin ito.

Tayo man ay kasalukuyang nasa gitna ng matitinding unos—hindi mga unos sa dagat, kundi mga unos na dulot ng mga hamon, kawalan ng katiyakan, kabiguan, at mga pagsubok sa buhay. Huwag nating hayaang paralisahin tayo ng mga unos na ito. Sa halip, lumapit tayo kay Jesus sa panalangin at ilagak natin sa Kanya ang ating pagtitiwala.

Tandaan natin na hindi natin kailangang harapin nang mag-isa ang ating mga pinagdaraanan. Nakikita ng Panginoon ang ating mga luha, naririnig Niya ang ating mga panalangin, batid Niya ang mga pasaning ating dinadala, at nananatili Siyang tapat kahit hindi pa natin nakikita ang daan patungo sa ating kinabukasan.

At marahil, ito ang tunay na pinakamalalim nating pangangailangan: hindi lamang ang baguhin ni Jesus ang ating mga kalagayan, kundi ang manatili tayong malapit sa Kanya sa anumang kalagayan ng ating buhay. Hanapin natin Siya hindi lamang kapag tayo ay nilulunod ng mga problema, kundi maging kapag payapa ang ating buhay.

Manalangin tayo hindi lamang dahil may kailangan tayo sa Kanya, kundi dahil ang ating mga puso ay tunay na nananabik sa Kanya. Nawa'y maging napakalalim ng ating relasyon kay Jesus na maging payapa man ang dagat o nagngangalit ang mga alon, lagi nating alam kung kanino tayo dapat lumapit.

Kaya naman, manatili tayong puno ng pag-asa at pananalangin, gaano man kadilim, kagulo, o kalunos-lunos ang tanawin ng ating buhay. Panghawakan natin ang katotohanang pagkatapos ng dilim ay may liwanag, pagkatapos ng kaguluhan ay may kaayusan, at pagkatapos ng unos ay may kapayapaan at katahimikan.

Kapag dumating ang mga unos ng buhay, ang pananampalataya ba natin ay hanggang sa pagsigaw lamang kay Jesus upang iligtas tayo—o mayroon tayong pagmamahal sa Kanya na napakalalim kaya patuloy natin Siyang hahanapin kahit lumipas na ang unos? At kapag muling naging payapa ang lahat, mananatili pa rin kaya tayong uhaw sa Kanyang presensya?—Marino J. Dasmarinas

Reflection for Saturday August 8 Memorial of Saint Dominic, Priest: Matthew 17:14-20

Gospel: Matthew 17:14-20

A man came up to Jesus, knelt down before him, and said, “Lord, have pity on my son, who is a lunatic and suffers severely; often he falls into fire, and often into water. I brought him to your disciples, but they could not cure him.” Jesus said in reply, “O faithless and perverse generation, how long will I be with you? 

How long will I endure you? Bring the boy here to me.” Jesus rebuked him and the demon came out of him, and from that hour the boy was cured. Then the disciples approached Jesus in private and said, “Why could we not drive it out?

He said to them, “Because of your little faith. Amen, I say to you, if you have faith the size of a mustard seed, you will say to this mountain, ‘Move from here to there,’ and it will move. Nothing will be impossible for you.”

+ + + + + + +

Reflection:

Jesus tells us today: “Nothing will be impossible for us” (Matthew 17:20). In the midst of our many doubts, fears, and struggles, Jesus gently whispers to our hearts that nothing is impossible for those who place their faith in Him. When we trust in God, we discover that what seems impossible to us is never impossible for Him.

Faith is something we should all strive to have and nurture. But can we all truly have faith? Isn’t faith only for a select few? No. Jesus has already given each of us the gift of faith. When we were baptized, this precious gift was planted within us, and Jesus desires that, as we grow, our faith would grow with us.

But sometimes, this does not happen. As we grow older, we can become so preoccupied with our responsibilities, ambitions, problems, and the cares of this world that we gradually neglect our faith. What was once alive in our hearts can slowly become dormant. Who is to blame when our faith is neglected? Our parents? The people in the Church? Or perhaps we should also ask ourselves: Have we done our part to nurture the gift of faith that God has entrusted to us?

Yet all is not lost. There is still hope. God never abandons us, and He never stops calling us back to Himself. Even when our faith has grown weak or dormant, we can always turn to Jesus and ask Him to awaken and renew it within us.

All we need to do is open our hearts to Him and humbly ask Him to rekindle the gift of faith that He so generously gave us at our Baptism. Let us return to prayer. Let us listen again to His Word. Let us draw closer to Him in the Sacraments. Let us allow His grace to work within us so that our faith may once again become alive, strong, and fruitful.

Lest we forget, faith is essential in our journey through this world. Without faith, we can easily lose our direction and purpose. We may become overwhelmed by our problems, discouraged by our failures, and frightened by the uncertainties of tomorrow. But when our faith is alive, we can face our struggles with hope, endure our trials with courage, and continue walking even when we cannot see what lies ahead.

Faith does not mean that we will never experience difficulties. Rather, faith assures us that we will never face those difficulties alone. Jesus walks with us. He strengthens us when we are weak, carries us when we are weary, and reminds us that no situation is beyond His power.

Let us therefore not allow the noise and distractions of this world to silence our faith. Let us not allow disappointment to extinguish our hope or suffering to separate us from God. Instead, let us place everything in the hands of Jesus and trust Him even when we do not understand His plans.— Marino J. Dasmarinas

Ang Mabuting Balita at Repleksyon Sabado Agosto 8 Paggunita kay Santo Domingo, pari: Mateo 17:14-20

Mabuting Balita: Mateo 17:14-20

Noong panahong iyon, lumapit ang isang lalaki, lumuhod sa harapan ni Hesus at ang sabi, “Ginoo, mahabag po kayo sa anak kong lalaki! Siya po’y himatayin at lubhang nahihirapan kung sinusumpong, sapagkat madalas siyang mabuwal sa apoy o kaya’y mahulog sa tubig. 

Dinala ko na siya sa inyong mga alagad, ngunit hindi nila mapagaling.” Sumagot si Hesus, “Lahing walang pananampalataya at matigas ang ulo! Hanggang kailan dapat akong manatiling kasama ninyo? Hanggang kailan ko kayo pagtitiisan? Dalhin ninyo rito ang bata!” Pinagwikaan ni Hesus ang demonyo at lumabas ito, at ang bata’y gumaling agad. 

Pagkatapos ay lumapit ang mga alagad kay Hesus at nagtanong nang walang ibang nakaririnig, “Bakit hindi po namin mapalayas ang demonyo?” Sumagot siya, “Dahil sa kaliitan ng inyong pananalig. Sinasabi ko sa inyo: kung maging sinlaki man lamang ng butil ng mustasa ang inyong pananalig sa Diyos, masasabi ninyo sa bundok na ito, ‘Lumipat ka roon!’ at lilipat ito. Walang bagay na hindi ninyo mapangyayari.”

+ + + + + + +

Repleksyon:

Sinasabi sa atin ni Jesus ngayon: “Walang imposible para sa atin” (Mateo 17:20). Sa gitna ng ating mga pag-aalinlangan, takot, at mga pagsubok, marahan Niyang ibinubulong sa ating mga puso na walang imposible para sa mga nagtitiwala at nananampalataya sa Kanya. Kapag inilalagak natin ang ating pananampalataya sa Diyos, natutuklasan natin na ang mga bagay na tila imposible para sa atin ay hindi kailanman imposible para sa Kanya.

Ang pananampalataya ay isang bagay na dapat nating pagsikapang taglayin at patuloy na pagyamanin. Ngunit kaya ba nating lahat na magkaroon ng pananampalataya? Hindi ba't para lamang ito sa iilang pinili? Hindi. Ipinagkaloob na ni Jesus sa bawat isa sa atin ang kaloob ng pananampalataya. Nang tayo ay binyagan, itinanim sa ating mga puso ang mahalagang kaloob na ito, at ninanais ni Jesus na habang tayo ay lumalaki, ay lumago rin ang ating pananampalataya.

Ngunit kung minsan, hindi ito nangyayari. Habang tayo ay tumatanda, maaari tayong maging abala sa ating mga responsibilidad, mga pangarap, mga suliranin, at sa mga alalahanin ng mundong ito, hanggang sa unti-unti nating mapabayaan ang ating pananampalataya. Ang dating buhay na pananampalataya sa ating mga puso ay maaaring unti-unting maging tila natutulog o nananahimik.

Sino ang dapat nating sisihin kapag napabayaan ang ating pananampalataya? Ang ating mga magulang ba? Ang mga tao sa Simbahan? O marahil ay kailangan din nating tanungin ang ating sarili: Ginawa ba natin ang ating bahagi upang alagaan at palaguin ang kaloob na pananampalatayang ipinagkatiwala sa atin ng Diyos?

Subalit hindi pa huli ang lahat. May pag-asa pa. Hindi tayo kailanman iniiwan ng Diyos, at hindi Siya tumitigil sa pagtawag sa atin upang manumbalik sa Kanya. Kahit nanghina o naging tila natutulog ang ating pananampalataya, maaari pa rin tayong lumapit kay Jesus at hilingin sa Kanya na muli itong gisingin at palakasin sa ating mga puso.

Ang kailangan lamang nating gawin ay buksan ang ating mga puso sa Kanya at buong pagpapakumbabang hilingin sa Kanya na muling pag-alabin ang kaloob ng pananampalatayang ipinagkaloob Niya sa atin noong tayo ay binyagan. Manumbalik tayo sa panalangin. Muli nating pakinggan ang Kanyang Salita.

Muli tayong lumapit sa Kanya sa pamamagitan ng mga Sakramento. Hayaan nating kumilos ang Kanyang biyaya sa ating buhay upang ang ating pananampalataya ay muling maging buhay, matatag, at mabunga.

Huwag nating kalimutan: mahalaga ang pananampalataya sa ating paglalakbay sa mundong ito. Kung wala tayong pananampalataya, madali nating maaaring mawala ang ating direksiyon at layunin sa buhay. Maaari tayong madaig ng ating mga problema, panghinaan ng loob dahil sa ating mga kabiguan, at matakot sa mga bagay na hindi pa natin alam tungkol sa bukas.

Ngunit kapag buhay ang ating pananampalataya, kaya nating harapin ang mga pagsubok nang may pag-asa, tiisin ang mga paghihirap nang may tapang, at magpatuloy sa paglalakbay kahit hindi natin nakikita kung ano ang naghihintay sa atin sa hinaharap.

Hindi nangangahulugan ang pagkakaroon ng pananampalataya na hindi na tayo makakaranas ng mga paghihirap. Sa halip, ipinapaalala sa atin ng pananampalataya na hindi natin kailanman haharapin ang mga ito nang nag-iisa. Kasama natin si Jesus. Pinapalakas Niya tayo kapag tayo ay nanghihina, binubuhat Niya tayo kapag tayo ay napapagod, at ipinapaalala Niya sa atin na walang sitwasyong higit sa Kanyang kapangyarihan.

Kaya huwag nating hayaang patahimikin ng ingay at mga abala ng mundong ito ang ating pananampalataya. Huwag nating hayaang patayin ng mga kabiguan ang ating pag-asa o ilayo tayo ng mga paghihirap sa Diyos. Sa halip, ilagak natin ang lahat sa mga kamay ni Jesus at magtiwala sa Kanya kahit hindi natin nauunawaan ang Kanyang mga plano.— Marino J. Dasmarinas

Reflection for August 7 Friday of the Eighteenth Week in Ordinary Time: Matthew 16:24-28

Gospel: Matthew 16:24-28

Jesus said to his disciples, “Whoever wishes to come after me must deny himself, take up his cross, and follow me. For whoever wishes to save his life will lose it, but whoever loses his life for my sake will find it. 

What profit would there be for one to gain the whole world and forfeit his life? Or what can one give in exchange for his life? For the Son of Man will come with his angels in his Father’s glory, and then he will repay each according to his conduct. 

Amen, I say to you, there are some standing here who will not taste death until they see the Son of Man coming in his Kingdom.”

+ + + + + + +

Reflection:

What does the cross signify to us?

Does it represent hardship and burden? During the time of Jesus, the cross was a symbol of judgment, suffering, and even death. Yet, through Christ, it became the greatest sign of God's love, redemption, and victory.

When Jesus told His disciples that they had to take up their own cross if they desired to follow Him, He was teaching them that true discipleship would require sacrifice. They had to be ready to face oppression, endure hardships, and even be judged unfairly for His sake.

Many of the disciples embraced this challenge with faith and courage, and in doing so, they discovered that a life surrendered to Christ is the life that is truly worth living.

Like them, many of us naturally long for a life of ease, comfort, and security, believing that these are the measure of a happy and successful life. Yet Jesus gently reminds us that the deepest joy and lasting fulfillment are not found in worldly comfort but in faithfully following Him.

Can we truly discover the meaning of our lives by chasing the values of the world? Can wealth, popularity, or success alone satisfy the deepest longing of our hearts? History reminds us that many who seemed to have everything still struggled with emptiness because earthly possessions and achievements can never fill the space in our hearts that only God can occupy.

The true meaning of our lives is found only in following Jesus and faithfully carrying our own cross each day. The cross we bear may come in the form of trials, sacrifices, forgiveness, service, or remaining faithful amid suffering.

Yet every cross carried with Christ becomes a path to deeper holiness, greater love, and the hope of eternal life. The Lord never asks us to carry our cross alone; He walks beside us, strengthens us with His grace, and transforms our suffering into a means of drawing us closer to Him.

Today, let us not fear the cross that God permits in our lives. Instead, let us embrace it with faith, trusting that beyond every sacrifice is His loving purpose and beyond every cross is the promise of resurrection.

Are we willing to embrace our own cross with love and trust, believing that the path of sacrifice with Him is the very path that leads us to true life, lasting joy, and eternal glory?— Marino J. Dasmarinas