Tuesday, June 30, 2026

Ang Mabuting Balita at Repleksyon Hulyo 1 Miyerkules ng Ika-13 Linggo sa Karaniwang Panahon: Mateo 8:28-34


Mabuting Balita: Mateo 8:28-34
Noong panahong iyon, nang dumating si Jesus sa ibayo, sa lupain ng mga Gadenero, sinalubong siya ng dalawang lalaking galing sa libingan. Sila'y inaalihan ng mga demonyo at napakababangis kaya't walang mangahas na dumaan doon. Pagdaka'y sumigaw sila: "Ano ang pakialam mo sa amin, Anak ng Diyos? Naparito ka ba upang pahirapan kami nang hindi pa panahon?" 

Sa di kalayuan ay may malaking kawan ng baboy na nanginginain. At namanhik sa kanya ang mga demonyo, "Kung kami'y palalayasin mo, bayaan mo kaming pumasok sa mga baboy na iyon." Sinabi ni Jesus, "Humayo kayo." Kaya't lumabas sila sa dalawang lalaki at pumasok sa mga baboy. Ang buong kawan ay biglang sumibad ng takbo tungo sa bangin, nahulog sa lawa, at nalunod.  

Patakbong umuwi ng bayan ang mga tagapag-alaga ng kawan at pagdating doon ay ipinamalita ang lahat ng bagay, pati ang nangyari sa mga inalihan ng demonyo. Kaya't lumabas ang buong bayan upang salubungin si Jesus. Pagkakita sa kanya, ipinamanhik nilang siya'y umalis sa kanilang lupain.

+ + + + + + +  
Repleksyon:
Totoo ba ang mga demonyo?

Totoo ang mga demonyo. Nasa paligid lamang sila, naghihintay ng pagkakataong umatake kapag nakikita nilang nanghihina ang ating pananampalataya kay Jesus. Ngunit hindi na sila laging nagpapakita bilang mga nakatatakot na nilalang na madalas nating naiisip.

Sa halip, kumikilos sila sa mga banayad at mapanlinlang na paraan. Nagkukubli sila sa likod ng mga makamundong atraksyon, mga pang-abala, at iba't ibang tukso sa ating pang-araw-araw na buhay. Kapag hindi tayo nananatiling mapagbantay sa ating espirituwal na buhay, maaari nating hindi mapansin ang kanilang impluwensya hanggang sa unti-unti na tayong mailayo sa Diyos at maakay sa kasalanan.

Minsan, nagsisimula ang kanilang pag-atake sa loob mismo ng ating puso at isipan. Ang masasamang pag-iisip, pagmamataas, galit, inggit, kasakiman, at pita ng laman ay maaaring dahan-dahang pumasok sa ating buhay. Kapag hinayaan nating manatili ang mga ito sa halip na isuko sa Panginoon, maaari nitong pahinain ang ating ugnayan sa Kanya. Ang isang tukso na tila maliit lamang ngayon ay maaaring maging malaking pagbagsak bukas kung ating pahihintulutang mag-ugat sa ating puso.

Sa mundong ating ginagalawan, maraming bagay ang ginagamit ng demonyo upang ilihis ang ating pansin sa Diyos. Alam niyang kapag napako ang ating isip at puso sa mga bagay ng sanlibutan, unti-unti tayong lumalayo kay Hesus. Kaya naman kailangan tayong maging mapagmatyag, sapagkat ang tukso ay kadalasang dumarating sa paraang tila walang masama, ngunit sa bandang huli ay inilalayo tayo sa landas na nais ng Diyos para sa atin.

Ngunit hindi tayo dapat mabuhay sa takot, sapagkat ang ating pag-asa at tagumpay ay nasa ating Panginoong Hesucristo. Walang demonyo, walang tukso, at walang kapangyarihan ng kasamaan ang higit na makapangyarihan kaysa sa Kanya.

Kapag nananatili tayong malapit kay Jesus sa pamamagitan ng panalangin, pagmumuni-muni sa Kanyang Salita, pagsamba, at tapat na pagsunod, binibigyan Niya tayo ng lakas, karunungan, at biyayang kailangan upang mapagtagumpayan ang bawat tukso at manatiling matatag sa pananampalataya.

Kaya't patuloy tayong kumapit kay Jesus sa bawat araw ng ating buhay. Lagi nating hingin ang Kanyang tulong, patnubay, at lakas, sapagkat kasama natin Siya sa bawat espirituwal na pakikipaglaban. Habang nakatuon ang ating mga mata at puso sa Kanya, makalalakad tayo nang may kapayapaan at pagtitiwala, sapagkat ang Kanyang liwanag ay laging magtatagumpay laban sa anumang kadiliman.

Ngayon, pagnilayan nating mabuti: Mayroon ba tayong mga iniingatan sa ating puso o mga bagay na unti-unting naglalayo sa atin kay Jesus? O pinipili ba nating manatiling malapit sa Kanya upang walang anumang tukso o panlilinlang ng kaaway ang makapaghihiwalay sa atin sa Kanyang pag-ibig?

Nawa'y piliin nating isuko sa Panginoon ang bawat bahagi ng ating buhay at hayaan Siyang Siya lamang ang maghari sa ating puso.— Marino J. Dasmarinas

No comments: