Ang Mabuting Balita at Repleksyon Hunyo 27 Sabado ng Ika-12 Linggo sa Karaniwang Panahon: Mateo 8:5-17

Mabuting Balita: Mateo 8:5-17

Noong panahong iyon, pagpasok ni Hesus sa Capernaum, lumapit ang isang kapitang Romano at nakiusap sa kanya: “Ginoo, ang alipin ko po’y naparalisis. Siya’y nararatay sa amin at lubhang nahihirapan.” “Paroroon ako at pagagalingin siya,” sabi ni Hesus. Ngunit sumagot sa kanya ang kapitan, “Ginoo, hindi po ako karapat-dapat na puntahan pa ninyo sa aking bahay. Sabihin po lamang ninyo at gagaling na ang aking alipin.  

Ako’y nasa ilalim ng mga nakatataas na pinuno, at ako man ay may nasasakupang mga kawal. Kung sabihin ko sa isa, ‘Humayo ka!’ siya’y humahayo; at sa iba, ‘Halika!’ siya’y lumalapit; at sa aking alipin, ‘Gawin mo ito!’ at ginagawa niya.” Namangha si Hesus nang marinig ito, at sinabi niya sa mga taong sumusunod sa kanya, “Sinasabi ko sa inyo, na hindi ako nakatagpo kahit sa Israel ng ganito kalaking pananalig. 

Tandaan ninyo: marami ang darating buhat sa silangan at kanluran at dudulog sa hapag na kasalo nina Abraham, Isaac at Jacob sa kaharian ng langit. Ngunit marami sa lipi ng Israel ang itatapon sa kadiliman sa labas; doo’y mananangis sila at magngangalit ang kanilang ngipin.” At sinabi ni Hesus sa kapitan, “Umuwi na kayo; mangyayari ang hinihiling ninyo ayon sa inyong pananalig.” Noon di’y gumaling ang alipin ng kapitan. 

Pumunta si Hesus sa bahay ni Pedro at doo’y nakita niya ang biyenan nito, nakahiga at inaapoy ng lagnat. Hinawakan ni Hesus ang kamay ng babae at nawala ang lagnat nito. Pagkatapos, bumangon ito at naglingkod sa kanya. Nang gabing iyon, dinala kay Hesus ang maraming inaalihan ng mga demonyo. 

Sa isang salita lamang ay pinalayas niya ang masasamang espiritu, at pinagaling ang lahat ng may karamdaman. Ginawa niya ito upang matupad ang sinabi ni Propeta Isaias, “Kinuha niya ang ating mga kahinaan at binata ang ating mga karamdaman.”

+ + + + + + +

Repleksyon:

Ano ang taglay ng Romanong senturyon na kadalasan ay wala sa atin?

Taglay niya ang malalim na pananampalataya at tunay na pagpapakumbaba. Ang Romanong senturyon ay isang buhay na larawan ng matatag na pananampalataya. Buong puso siyang naniwala na kayang tugunin ni Jesus ang kanyang kahilingan. Wala siyang alinlangan sa kapangyarihan at awtoridad ng Panginoon. Dahil sa kanyang matibay na pananampalataya, pinagaling ni Jesus ang kanyang alipin.

Hindi lamang pananampalataya ang ipinakita ng senturyon kundi maging ang kanyang kahanga-hangang pagpapakumbaba. Bagama't isa siyang mataas na opisyal na may kapangyarihan sa maraming kawal, hindi siya umasa sa kanyang katungkulan, impluwensya, o awtoridad. Sa halip, siya mismo ang lumapit kay Jesus at buong kababaang-loob na nakiusap para sa kagalingan ng kanyang alipin.

Maaari sana siyang magpadala ng isang kinatawan upang makiusap para sa kanya, ngunit pinili niyang personal na lumapit sa Panginoon. Ang kanyang tunay na kadakilaan ay hindi nasusukat sa kanyang ranggo kundi sa kanyang kababaang-loob na yumuko sa harapan ng tunay na Dakila.

Marahil ito rin ang madalas na kulang sa atin. May mga pagkakataong nanghihina ang ating pananampalataya dahil hinahayaan nating manaig ang takot, pag-aalinlangan, at mga alalahanin kaysa ang ating pagtitiwala sa Diyos.

May mga sandali rin na ang ating pagmamataas ang humahadlang upang lubusan nating maisuko ang ating mga sarili sa Kanya. Ngunit itinuturo sa atin ng Romanong senturyon na ang biyaya ng Diyos ay malayang ipinagkakaloob sa mga pusong lubos na nagtitiwala at mapagpakumbabang sumusunod sa Kanyang banal na kalooban.

Kapag tayo ay lumalapit kay Jesus nang may matatag na pananampalataya at taos-pusong pagpapakumbaba, binubuksan natin ang ating mga puso sa Kanyang kapangyarihang nagbabago ng buhay.

Naririnig Niya ang ating mga panalangin, batid Niya ang ating pinakamalalim na pangangailangan, at sa Kanyang ganap na karunungan at pag-ibig ay ipinagkakaloob Niya ang pinakamabuti para sa atin ayon sa Kanyang banal na kalooban. Ang ating tungkulin ay hindi ang idikta sa Diyos ang ating nais, kundi ang buong pagtitiwalang tanggapin ang Kanyang kalooban, panahon, at walang hanggang pag-ibig.

Ngayong araw, hilingin nating palalimin pa ng Panginoon ang ating pananampalataya at hubugin ang ating pagpapakumbaba. Nawa'y matuto tayong umasa hindi sa ating sariling kakayahan kundi sa Kanyang walang hanggang kapangyarihan at awa.

Habang buong puso nating ipinagkakatiwala sa Kanya ang ating mga pasanin, mga pangarap, at mga panalangin, matagpuan nawa natin ang kapayapaang nagmumula sa katiyakang tayo ay ligtas na nasa Kanyang mapagmahal na mga kamay.

Tulad ba ng Romanong senturyon, handa ba tayong isantabi ang ating pagmamataas, lumapit kay Jesus nang may buong pagpapakumbaba at matatag na pananampalataya, at magtiwalang ang Kanyang kalooban ang siyang tunay na pinakamabuti para sa ating buhay?– Marino J. Dasmarinas