Ang Mabuting Balita at Repleksyon Hulyo 7 Martes ng Ika-14 Linggo sa Karaniwang Panahon: Mateo 9:32-38

Mabuting Balita: Mateo 9:32-38

Noong panahong iyon, dinala kay Jesus ang isang piping inaalihan ng demonyo. Pinalayas ni Jesus ang demonyo at nakapagsalita ang pipi. Namangha ang mga tao, at sinabi nila, "Kailanma'y walang nakitang katulad nito sa Israel!" Datapwat sinabi ng mga Pariseo, "Ang prinsipe ng mga demonyo ang nagbigay sa kanya ng kapangyarihang magpalayas ng mga demonyo." 

Nilibot ni Jesus ang mga bayan at nayon at nagturo sa mga sinagoga. Ipinangaral niya ang Mabuting Balita tungkol sa paghahari ng Diyos, at pinagaling ang mga maysakit, anuman ang kanilang karamdaman. Nang makita niya ang napakaraming tao, nahabag siya sa kanila sapagkat sila'y lito at lupaypay, parang mga tupang walang pastol. 

Kaya't sinabi niya sa kanyang mga alagad, "Sagana ang aanihin, ngunit kakaunti ang mag-aani. Idalangin ninyo sa may-ari ng anihin na magpadala siya ng mga manggagawa sa kanyang aanihin."

+ + + + + + +   

Repleksyon:

Ano ang gagawin natin kung ang kabutihang ginagawa natin ay hindi man lamang napahahalagahan o kinikilala? 

Halimbawa, gumawa tayo ng kabutihan para sa ating kapwa, ngunit sa halip na makarinig ng, “Salamat,” tayo pa ang mapagbintangang may lihim na motibo sa ating pagtulong. Masakit itong maranasan at maaaring matukso tayong tumigil na lamang sa paggawa ng mabuti. 

Ganito rin ang naranasan ni Jesus. Matapos Niyang palayasin ang demonyo sa piping lalaki, inakusahan pa Siya ng ilan na nakikipagsabwatan sa demonyo. Kay laking kabalintunaan! Ang Siyang dumating upang magdala ng kagalingan, kalayaan, at buhay ay Siya pang hinusgahan at pinaratangan ng kasamaan. 

Ngunit hindi hinayaan ni Jesus na pigilan Siya ng pagtanggi, maling paratang, o kawalan ng pagpapahalaga. Nanatili Siyang tapat sa kalooban ng Ama at nagpatuloy sa paggawa ng mabuti nang may kababaang-loob at pag-ibig. 

Ito rin ang paalala sa atin ng Ebanghelyo. Darating ang mga pagkakataong ang ating kabutihan ay hindi mauunawaan, ang ating mabuting hangarin ay pagdududahan, at ang ating mga sakripisyo ay hindi mapapansin. Ngunit kung ito ay naranasan ng ating Panginoon, hindi tayo dapat magtaka kung maranasan din natin ito. 

Itinuturo sa atin ni Jesus kung ano ang dapat nating gawin kapag hindi pinahahalagahan ang ating kabutihan. Magpatuloy lamang tayo sa paggawa ng mabuti, sapagkat hindi natin ito ginagawa upang tumanggap ng papuri, pagkilala, o karangalan. Ginagawa natin ito para sa higit na ikaluluwalhati ng Diyos. Ang ating mabubuting gawa ay maging tahimik na handog ng pag-ibig para sa Kanya. 

Kapag walang nakakakita o kumikilala sa ating kabutihan, huwag tayong panghinaan ng loob. Nakikita ng Panginoon ang bawat kabutihang ginagawa natin. Kilala Niya ang tunay na hangarin ng ating puso at nauunawaan Niya ang bawat sakripisyong iniaalay natin alang-alang sa Kanya. Maaaring tao ang tumingin lamang sa panlabas, ngunit ang Diyos ay tumitingin sa kaibuturan ng ating puso. Siya ang magbibigay ng gantimpala sa atin, hindi ang papuri o pagkilala ng mundo. 

Kaya't huwag tayong mapagod sa paggawa ng mabuti. Ang bawat kabutihang ginagawa natin nang may pag-ibig at katapatan ay hindi nasasayang sa paningin ng Diyos. At kung hindi man natin matanggap ang gantimpala sa buhay na ito, makapagtitiwala tayong gagantimpalaan tayo ng Panginoon sa Kanyang takdang panahon. Inihahanda Niya para sa atin ang buhay na walang hanggan—isang buhay na wala nang luha, dalamhati, pag-aalala, o sakit, kundi walang hanggang kagalakan sa Kanyang piling. 

Ngayon, tanungin natin ang ating sarili: Magpapatuloy pa rin ba tayong gumawa ng mabuti kahit hindi tayo pasalamatan, kilalanin, o maunawaan ng iba, dahil sapat na ba sa atin ang malaman na ang Diyos ang nakakakita, nakaaalam, at nalulugod sa bawat kabutihang iniaalay natin para sa Kanya?– Marino J. Dasmarinas

Reflection for July 6 Monday of the Fourteenth Week in Ordinary Time: Matthew 9:18-26

Gospel: Matthew 9:18-26

While Jesus was speaking, an official came forward, knelt down before him, and said, “My daughter has just died. But come, lay your hand on her, and she will live.” Jesus rose and followed him, and so did his disciples. 

A woman suffering hemorrhages for twelve years came up behind him and touched the tassel on his cloak. She said to herself, “If only I can touch his cloak, I shall be cured.” Jesus turned around and saw her, and said, “Courage, daughter! Your faith has saved you.” And from that hour the woman was cured.  

When Jesus arrived at the official’s house and saw the flute players and the crowd who were making a commotion, he said, “Go away! The girl is not dead but sleeping.” And they ridiculed him. When the crowd was put out, he came and took her by the hand, and the little girl arose. And news of this spread throughout all that land.

+ + + +  + + +

Reflection:

Do we worry that our prayers to the Lord will not be heard?

Let us not allow fear or anxiety to take hold of our hearts. As long as we come to the Lord with genuine faith, we can be confident that He hears every prayer we offer. He may not always answer according to our own plans or timetable, but He always responds according to His perfect wisdom, love, and will. Our prayers are never ignored, for our loving and faithful God knows what is truly best for us.

Why is it that we do not always receive what we ask from Jesus? At times, it is because doubt weakens our faith, or because we fail to cooperate with Him through faithful action. True faith is not only expressed through our words but is also revealed by the way we live and respond to God's call.

Sometimes we pray without deep conviction. We utter words, yet our hearts are hesitant, uncertain, or divided. But powerful prayer flows from a heart that completely trusts in the Lord. When we surrender our fears, cast aside our doubts, and confidently entrust everything to Jesus, we open ourselves to receive His grace. We can rest in the assurance that He is gracious, merciful, and always faithful to those who seek Him with sincere hearts.

In today's Gospel, we encounter two people whose prayers were strengthened by both faith and action. They did not simply ask Jesus for help—they approached Him with unwavering trust and acted upon that faith. Because they believed in His power and compassion, they experienced His loving response.

May their example inspire us to bring every joy, every burden, every fear, and every hope before the Lord. Let us continue to go to Jesus not only when we are in need, but also in moments of peace, gratitude, and blessing. The more we seek Him, the more our friendship with Him deepens, and the stronger our faith becomes. As we remain close to Him, we learn to trust Him more completely and discover the peace that only He can give.

How do we deepen our friendship with Jesus? We spend time with Him each day in prayer, meditate on His Word in the Bible, faithfully participate in the Holy Mass, and visit Him in the Adoration Chapel. Every moment we spend with the Lord draws us closer to His Sacred Heart and transforms us little by little into the people He calls us to be.

Today, Jesus lovingly invites us to trust Him more deeply than ever before. Will we bring our prayers to Him with unwavering faith, support them with faithful action, and choose each day to grow in a deeper friendship with the One who never fails us?– Marino J. Dasmarinas

Ang Mabuting Balita at Repleksyon Hulyo 6 Lunes ng Ika-14 na Linggo sa Karaniwang Panahon: Mateo 9:18-26

Mabuting Balita: Mateo 9:18-26

Noong panahong iyon, samantalang nagsasalita si Jesus, may dumating na isang pinuno ng mga Judio. Lumuhod sa harapan niya at ang sabi, "Kamamatay lang po ng aking anak na babae; ngunit sumama lang kayo sa akin at ipatong ang inyong kamay sa kanya ay mabubuhay siya." Tumindig si Jesus at sumama sa kanya, gayon din ang kanyang mga alagad.  

Sumunod din ang isang babaing may labingdalawang taon nang dinudugo. Lumapit ito sa likuran ni Jesus at hinipo ang laylayan ng kanyang damit. Sapagkat sinabi niya sa sarili, "Mahipo ko lamang ang kanyang damit ay gagaling na ako." Bumaling si Jesus at pagkakita sa kanya'y sinabi, "Anak, lakasan mo ang iyong loob! Pinagaling ka ng iyong pananalig." Noon di'y gumaling ang babae. 

Nang dumating si Jesus sa bahay ng pinuno, nakita niya ang mga manunugtog ng plauta at ang maraming taong nagkakaingay. Sinabi niya, "Magsilabas kayo! Hindi patay ang bata; natutulog lang!" At siya'y pinagtawanan nila. Ngunit nang mapalabas na ang mga tao, pumasok siya, hinawakan sa kamay ang bata at ito'y nagbangon. At ang balita tungkol sa pangyayaring ito ay kumalat sa buong lupaing iyon. 

+ + + + + + +

Repleksyon:

Nag-aalala ba tayo na baka hindi dinggin ng Panginoon ang ating mga panalangin?

Huwag nating hayaang manaig ang takot o pag-aalala sa ating mga puso. Hangga't lumalapit tayo sa Panginoon nang may tunay na pananampalataya, makatitiyak tayong dinirinig Niya ang bawat panalanging ating iniaalay.

Maaaring hindi Niya ito sagutin ayon sa ating inaasahan o sa panahong nais natin, ngunit lagi Siyang tumutugon ayon sa Kanyang ganap na karunungan, pag-ibig, at banal na kalooban. Walang panalanging nagmumula sa pusong nagtitiwala sa Kanya ang nasasayang o nababalewala.

Bakit nga ba hindi natin laging natatanggap ang ating hinihiling kay Jesus? Kung minsan, hinahayaan nating manaig ang pag-aalinlangan sa ating puso, o kaya naman ay hindi natin sinasabayan ng tapat na pagkilos ang ating pananampalataya. Ang tunay na pananampalataya ay hindi lamang nasasambit sa ating mga panalangin, kundi naipapakita rin sa paraan ng ating pamumuhay at pagsunod sa kalooban ng Diyos.

May mga pagkakataong tayo ay nananalangin ngunit kulang sa pananalig at pagtitiwala. Nababanggit natin ang mga salita ng panalangin, ngunit nag-aatubili ang ating puso. Ang pinakamakapangyarihang panalangin ay yaong nagmumula sa pusong lubos na nagtitiwala sa Panginoon.

Kapag isinuko natin kay Jesus ang ating mga takot, pag-aalinlangan, at mga pasanin, at buong pagtitiwala nating ipinauubaya sa Kanya ang ating buhay, binubuksan natin ang ating sarili upang tanggapin ang Kanyang biyaya. Makaaasa tayong hindi Niya tayo pababayaan sapagkat Siya ay puspos ng habag, awa, at walang hanggang katapatan.

Sa Ebanghelyo ngayon, nasaksihan natin ang dalawang taong lumapit kay Jesus na may pananampalatayang sinamahan ng pagkilos. Hindi lamang sila humiling ng tulong; buong pagtitiwala silang lumapit sa Kanya at isinabuhay ang kanilang pananampalataya. Dahil dito, naranasan nila ang Kanyang mapagmahal at makapangyarihang pagtugon.

Nawa'y maging inspirasyon sa atin ang kanilang halimbawa. Dalhin natin kay Jesus ang bawat kagalakan, bawat suliranin, bawat takot, at bawat pag-asa ng ating puso. Lumapit tayo sa Kanya hindi lamang kapag tayo ay may pangangailangan, kundi maging sa mga panahong payapa ang ating buhay at umaapaw ang ating pasasalamat.

Habang lalo tayong lumalapit sa Kanya, lalo ring tumitibay ang ating pakikipagkaibigan sa Kanya at lumalago ang ating pananampalataya. Sa piling Niya, matatagpuan natin ang kapayapaang tanging Siya lamang ang makapagbibigay.

Paano natin mapapalalim ang ating pakikipagkaibigan kay Jesus? Maglaan tayo ng oras araw-araw para sa panalangin, magnilay sa Kanyang Salita sa Banal na Kasulatan, maging tapat sa pagdalo at pakikiisa sa Banal na Misa, at dumalaw sa Kanya sa Adoration Chapel. Ang bawat sandaling inilalaan natin sa Panginoon ay unti-unti tayong binabago at inilalapit sa Kanyang Banal na Puso.

Inaanyayahan tayo ni Jesus na magtiwala nang lubusan sa Kanya. Handa ba tayong ialay sa Kanya ang ating mga panalangin nang may buong pananampalataya at samahan ito ng tapat na pagkilos?– Marino J. Dasmarinas

Reflection for July 5 Fourteenth Sunday in Ordinary Time: Matthew 11:25-30

Gospel: Matthew 11:25-30

At that time Jesus exclaimed: “I give praise to you, Father, Lord of heaven and earth, for although you have hidden these things from the wise and the learned you have revealed them to little ones. Yes, Father, such has been your gracious will. 

All things have been handed over to me by my Father. No one knows the Son except the Father, and no one knows the Father except the Son and anyone to whom the Son wishes to reveal him.” 

“Come to me, all you who labor and are burdened, and I will give you rest. Take my yoke upon you and learn from me, for I am meek and humble of heart; and you will find rest for yourselves. For my yoke is easy, and my burden light.”

+ + + + + + +

Reflection:

There was a man who had wealth, knowledge, and success. He believed that his own wisdom and abilities were enough, so he rarely sought God’s guidance. But when trials came, he realized that his achievements could not give him the peace his heart was longing for.

In his darkest hour, he kneeled before Jesus and surrendered everything to Him. He discovered that true greatness is not found in what we have, but in our trust and dependence on God.

What is the key to the heart of Jesus?

It is humility. Humility is the quiet posture of a heart that trusts Jesus as children trust their loving parents. It is the willingness to surrender everything to Him—our dreams, our plans, our strengths, our weaknesses, and even our very lives. Humility opens the door to the heart of Jesus, yet it is a treasure that is often overlooked by those who rely solely on human wisdom and understanding.

At times, we may be tempted to depend more on ourselves than on the Lord. We may rely on our knowledge, abilities, achievements, or resources, believing they are enough to accomplish what we desire. Without realizing it, we can move forward with our own plans without first seeking God's guidance, trusting in our own strength instead of His unfailing wisdom.

Yet life without God is empty and barren. We may possess wealth, power, influence, or knowledge, but if Jesus is not at the center of our lives and if we do not place our trust in Him, these things have no lasting value. Apart from God, everything this world offers is temporary and fleeting. True significance, lasting peace, and genuine fulfillment are found only in Him.

History and even our own experience remind us that many who pursued success apart from God eventually discovered that earthly achievements could never satisfy the deepest longings of the human heart.

Some allowed wealth, power, influence, or worldly wisdom to become the foundation of their lives instead of the Lord. In trusting themselves more than God, they drifted away from the One who alone gives life its true purpose and meaning.

The Lord lovingly calls each one of us to humble ourselves before Him and draw near to His presence. He invites us to lay down our pride, surrender our self-reliance, and place our complete trust in His faithful hands. He alone is our refuge, our strength, and our lasting peace. When we humble ourselves before Jesus, we discover that His heart is always open to welcome us with mercy, grace, and unfailing love.

Today, let us choose humility over pride, trust over self-reliance, and surrender over control. Let us seek our rest not in the passing promises of this world but in the loving embrace of Christ, who alone can satisfy the deepest desires of our hearts.

As we come before the Lord today, are we truly placing our complete trust in Jesus, or are we still clinging to our own wisdom, strength, and achievements? May we have the humility to surrender everything to Him, for only then will we discover the joy, peace, and fullness of life that can be found only in Him.— Marino J. Dasmarinas

Ang Mabuting Balita at Repleksyon Hulyo 5 Ika-14 Linggo sa Karaniwang Panahon: Mateo 11:25-30

Mabuting Balita: Mateo 11:25-30

Noong panahong iyon, sinabi ni Jesus, "Pinasasalamatan kita, Ama, Panginoon ng langit at lupa, sapagkat inilihim mo ang mga bagay na ito sa marurunong at matatalino at inihayag sa mga may kaloobang tulad ng sa bata. Oo, Ama, sapagkat gayon ang ikinalulugod mo.

"Ibinigay sa akin ng aking Ama ang lahat ng bagay. Walang nakakikilala sa Anak kundi ang Ama, at walang nakakikilala sa Ama kundi ang Anak at yaong marapating pagpahayagan ng Anak.

"Lumapit kayo sa akin, kayong lahat na napapagal at; nabibigatan sa inyong pasanin, at kayo'y pagpapahingahin ko. Pasanin ninyo ang aking pamatok, at mag-aral kayo sa akin; ako'y maamo at mababang-loob, at makasusumpong kayo ng kapahingahan para sa inyong kaluluwa. Sapagkat maginhawang dalhin ang aking pamatok, at magaan ang pasaning ibibigay ko sa inyo." 

+ + + + + + + 

Repleksyon:

May isang tao na pinagpala ng kayamanan, kaalaman, at tagumpay. Naniniwala siya na sapat na ang kanyang sariling talino at kakayahan kaya bihira niyang hingin ang patnubay ng Diyos. Ngunit nang dumating ang mga pagsubok sa kanyang buhay, natuklasan niyang hindi kayang ibigay ng kanyang mga tagumpay ang kapayapaang hinahanap ng kanyang puso.

Sa kadiliman ng kanyang buhay  ay, lumuhod siya kay Jesus at isinuko ang lahat sa Kanya. Natutunan niya na ang tunay na kadakilaan ay hindi nasusukat sa kung ano ang ating taglay, kundi sa ating pagtitiwala, pagpapakumbaba  at pag-asa sa Diyos.

 Ano ang susi sa puso ni Jesus?

Ito ay ang kababaang-loob. Ang kababaang-loob ay ang tahimik na saloobin ng pusong lubos na nagtitiwala kay Jesus, tulad ng pagtitiwala ng isang bata sa kanyang mapagmahal na mga magulang. Ito ang kusang pagsuko sa Kanya ng lahat—ang ating mga pangarap, mga plano, mga kakayahan, mga kahinaan, at maging ang ating buong buhay. Ang kababaang-loob ang pintuang nagbubukas sa puso ni Jesus, ngunit ito rin ang kayamanang madalas na hindi napapansin ng mga umaasa lamang sa kanilang sariling karunungan at kaalaman.

Kung minsan, tayong lahat ay natutuksong umasa nang higit sa ating sarili kaysa sa Panginoon. Maaari nating isipin na sapat na ang ating talino, kakayahan, karanasan, yaman, o impluwensiya upang makamit ang ating mga mithiin. Dahil dito, nakakagawa tayo ng mga pasya at mga plano nang hindi muna humihingi ng patnubay ng Diyos, sapagkat mas nagtitiwala tayo sa ating sariling lakas kaysa sa Kanyang walang hanggang karunungan.

Ngunit ang buhay na hiwalay sa Diyos ay walang kabuluhan. Maaari nating taglayin ang kayamanan, kapangyarihan, impluwensiya, at karunungan ng mundong ito, ngunit kung wala si Jesus sa gitna ng ating buhay at kung hindi tayo nagtitiwala sa Kanya, ang lahat ng ito ay walang halaga. 

Ang lahat ng iniaalok ng mundong ito ay panandalian lamang. Ang tunay na kapayapaan, layunin, kagalakan, at kaganapan ng buhay ay matatagpuan lamang sa Panginoon.

Ipinapaalala sa atin ng kasaysayan at maging ng ating sariling karanasan na marami ang naghangad ng tagumpay nang hiwalay sa Diyos, ngunit sa huli ay natuklasan nilang hindi kayang punuin ng mga bagay sa mundo ang pinakamalalim na pangangailangan ng puso sa Diyos.

Ang iba ay hinayaang maging sandigan ang kanilang kayamanan, kapangyarihan, impluwensiya, at sariling karunungan sa halip na ang Diyos. Sa labis na pagtitiwala sa kanilang sarili, unti-unti silang napalayo sa Kanya na siyang tanging pinagmumulan ng tunay na buhay at layunin.

Mapagmahal tayong inaanyayahan ng Panginoon na magpakumbaba sa Kanyang harapan at lumapit sa Kanya. Inaanyayahan Niya tayong isuko ang ating pagmamataas, bitawan ang labis na pag-asa sa ating sarili, at ilagak ang ating buong pagtitiwala sa Kanyang tapat at mapagmahal na mga kamay.

Siya lamang ang ating kanlungan, kalakasan, at kapayapaang hindi kailanman magmamaliw. Kapag mapagpakumbaba tayong lumalapit kay Jesus, matutuklasan nating ang Kanyang puso ay laging bukas upang tayo ay tanggapin nang may awa, biyaya, at walang hanggang pag-ibig.

Kaya, piliin nating magpakumbaba kaysa magmataas, magtiwala kaysa umasa lamang sa ating sarili, at isuko ang ating buhay sa Panginoon. Hanapin natin ang ating tunay na kapahingahan, hindi sa mga pangakong panandalian ng mundong ito, kundi sa mapagmahal na yakap ni Hesus na siyang tanging makapagbibigay-kasiyahan sa pinakamalalim na pananabik ng ating puso.

Saan ba talaga nakasalalay ang ating pagtitiwala—sa ating sariling talino, kakayahan, kayamanan, at mga tagumpay, o sa Panginoong nagmamahal sa atin nang walang kondisyon? Handa ba nating isuko ang lahat sa Kanya upang maranasan natin ang tunay na kapayapaan, kagalakan, at ganap na buhay na tanging sa Kanyang Puso lamang matatagpuan?— Marino J. Dasmarinas

Reflection for July 4 Saturday of the Thirteenth Week in Ordinary Time: Matthew 9:14-17

Gospel: Matthew 9:14-17

The disciples of John approached Jesus and said, “Why do we and the Pharisees fast much, but your disciples do not fast?” Jesus answered them, “Can the wedding guests mourn as long as the bridegroom is with them? The days will come when the bridegroom is taken away from them, and then they will fast. 

No one patches an old cloak with a piece of unshrunken cloth, for its fullness pulls away from the cloak and the tear gets worse. People do not put new wine into old wineskins. Otherwise the skins burst, the wine spills out, and the skins are ruined. Rather, they pour new wine into fresh wineskins, and both are preserved.”

+ + + +  + + +

Reflection:

Who can truly make us complete?

It is Jesus. Only He can make us whole. The possessions, achievements, and power of this world, no matter how great or impressive they may be, can never satisfy the deepest longings of our hearts. Our wealth and influence will never give us lasting peace or true fulfillment. If we allow them to take God's rightful place in our lives, they may even lead us away from Him and ultimately destroy us.

Nothing in this world can fill our longing for God because our hearts were created for Him alone. The more we cling to worldly things instead of to the Lord, the farther we drift from His loving presence. But when we choose to draw near to Jesus, we discover the joy, peace, and completeness that only He can give.

John’s disciples asked Jesus, “Why do we and the Pharisees fast much, but your disciples do not fast?” Jesus answered them, “Can the wedding guests mourn as long as the bridegroom is with them?” The wedding guests represent the followers of Jesus, and the bridegroom is Jesus Himself.

Just as the guests at a wedding banquet rejoice while the bridegroom is with them, so it is with us. When we live in the presence of Jesus, our hearts are renewed, filled with joy, and made complete. We begin to leave behind our old sinful ways and everything that separates us from God. As we continue to walk with Him each day, He transforms us little by little into the people He created us to be.

We also surrender our fears about what tomorrow may bring because we know that Jesus walks with us. Even when the future is uncertain, His faithful presence gives us the courage to trust rather than to fear. In Him, our anxiety is replaced with hope, our weakness with strength, and our emptiness with the fullness of His love. What remains in our hearts is a steadfast faith in our Lord and Savior, Jesus Christ.

Today, let us honestly ask ourselves: Are we still searching for completeness in the temporary things of this world, or have we entrusted our whole lives to Jesus, the only One who can truly satisfy our hearts? May we choose each day to remain close to Him, for only in His presence do we find the fullness of life, abiding joy, and lasting peace.— Marino J. Dasmarinas

Ang Mabuting Balita at Repleksyon Hulyo 4 Sabado ng Ika-13 Linggo sa Karaniwang Panahon: Mateo 9:14-17

Mabuting Balita: Mateo 9:14-17

Noong panahong iyon, lumapit kay Hesus ang mga alagad ni Juan Bautista at ang wika, “Malimit kaming mag-ayuno, gayun din ang mga Pariseo. Bakit po hindi nag-aayuno ang inyong mga alagad?” Sumagot siya, “Maaari bang magdalamhati ang mga panauhin sa kasalan habang kasama nila ang lalaking ikinasal? Kapag wala na siya, saka pa lamang sila mag-aayuno. 

“Walang nagtatagpi ng bagong kayo sa isang lumang kasuutan; sapagkat mababatak nito ang tinagpian, at lalong lalaki ang punit. Wala ring nagsisilid ng bagong alak sa lumang sisidlang-balat. Kapag gayon ang ginawa, puputok ang balat, matatapon ang alak, at mawawasak ang sisidlan. Sa halip ay isinisilid ang bagong alak sa bagong sisidlang-balat, at sa gayo’y kapwa nagtatagal.”

+ + + + + + +

Repleksyon:

Sino nga ba ang tunay na makapagbubuo sa ating pagkatao?

Si Jesus lamang. Siya lamang ang makapagbibigay ng tunay na kaganapan sa ating buhay. Ang mga ari-arian, tagumpay, katanyagan, at kapangyarihan sa mundong ito, gaano man karami o kalaki ang mga ito, ay hindi kailanman makapupuno sa pinakamalalim na pangangailangan ng ating puso.

Ang ating kayamanan at impluwensya ay hindi makapagbibigay ng tunay at pangmatagalang kapayapaan. Sa halip, kapag hinayaan nating ang mga ito ang pumalit sa lugar ng Diyos sa ating buhay, maaari pa tayong ilayo sa Kanya at humantong sa ating kapahamakan.

Walang anumang bagay sa mundong ito ang makapupuno sa pananabik ng ating puso sa Diyos, sapagkat nilikha Niya tayo para sa Kanya lamang. Habang higit tayong kumakapit sa mga bagay ng mundo kaysa sa Panginoon, lalo tayong napapalayo sa Kanyang mapagmahal na presensya. Ngunit kapag pinili nating lumapit kay Jesus, natatagpuan natin ang kagalakan, kapayapaan, at kaganapang Siya lamang ang makapagbibigay.

Tinanong ng mga alagad ni Juan si Jesus, "Bakit kami at ang mga Pariseo ay madalas na nag-aayuno, ngunit ang Iyong mga alagad ay hindi?" Sumagot si Jesus, "Maaari bang magluksa ang mga panauhin sa kasalan habang kasama pa nila ang lalaking ikakasal?" Ang mga panauhin sa kasalan ay sumasagisag sa mga tagasunod ni Jesus, at ang lalaking ikakasal ay walang iba kundi si Jesus mismo.

Kung paanong nag-uumapaw sa kagalakan ang mga panauhin habang kasama nila ang lalaking ikakasal, ganoon din tayo. Kapag namumuhay tayo sa presensya ni Jesus, ang ating mga puso ay napapanibago, napupuno ng tunay na kagalakan, at nagiging ganap sa Kanya.

Unti-unti nating iniiwan ang ating dating makasalanang pamumuhay at ang lahat ng bagay na naghihiwalay sa atin sa Diyos. Habang patuloy tayong lumalakad kasama Niya araw-araw, unti-unti Niya tayong binabago upang maging mga taong nilikha Niya ayon sa Kanyang kagustuhan.

Isinusuko rin natin sa Kanya ang ating mga pangamba tungkol sa maaaring idulot ng bukas, sapagkat alam nating kasama natin si Jesus sa bawat hakbang ng ating buhay. Kahit hindi natin alam ang hinaharap, sapat ang Kanyang presensya upang palitan ng pagtitiwala ang ating takot, ng pag-asa ang ating pangamba, ng lakas ang ating kahinaan, at ng Kanyang pag-ibig ang anumang kakulangan sa ating puso. Kaya ang nananatili sa atin ay isang matatag na pananampalataya sa ating Panginoon at Tagapagligtas na si Jesu-Cristo.

Patuloy pa ba nating hinahanap ang ating kaganapan sa mga pansamantalang bagay ng mundong ito, o buong puso na ba nating isinusuko ang ating buhay kay Jesus, ang tanging makapagpupuno sa ating puso?

Nawa'y piliin nating manatiling malapit kay Hesus araw-araw, sapagkat sa Kanya lamang natin matatagpuan ang tunay na kaganapan, walang hanggang kagalakan, at kapayapaang hindi kailanman kayang ibigay ng mundong ito.— Marino J. Dasmarinas

Reflection for Friday July 3 Feast of St. Thomas apostle: John 20:24-29

Gospel: John 20:24-29

Thomas, called Didymus, one of the Twelve, was not with them when Jesus came. So the other disciples said to him, "We have seen the Lord." But Thomas said to them, "Unless I see the mark of the nails in his hands and put my finger into the nailmarks and put my hand into his side, I will not believe."  

Now a week later his disciples were again inside and Thomas was with them. Jesus came, although the doors were locked, and stood in their midst and said, "Peace be with you." Then he said to Thomas, "Put your finger here and see my hands, and bring your hand and put it into my side, and do not be unbelieving, but believe."

Thomas answered and said to him, "My Lord and my God!" Jesus said to him, "Have you come to believe because you have seen me? Blessed are those who have not seen and have believed."

+ + + + + + +

Reflection:

Do we need to see explicit evidence before we believe in Jesus?

Thomas did not believe that Jesus had appeared to the other disciples unless he saw and experienced it for himself. His request was granted by Jesus when He appeared to them for the second time. During this appearance, Jesus invited Thomas to place his fingers into His side and to see His wounded hands. After this encounter, Thomas finally believed and proclaimed his faith.

We, too, can find ourselves in Thomas’ place—longing for signs, searching for proof, and struggling with doubt that Jesus can truly transform our lives unless we see and experience His miracles for ourselves. Yet, in the midst of our doubts, Jesus gently calls us to a deeper trust. He invites us to walk by faith and not by sight, to believe even when we do not fully understand, and to rest in His love even when answers are not immediate.

That is why, at the end of the Gospel reading, He says: “Blessed are those who have not seen and yet have believed.” These words are not meant to condemn us in our struggles, but to lift us into a higher kind of faith—one that trusts the heart of God even in the silence.

We often refer to Thomas as “Doubting Thomas” because he hesitated until he saw the risen Lord in the flesh. But perhaps we can also see him as a seeker—someone who desired not just information, but encounter. Was he truly doubting, or was he simply longing for confirmation that would deepen his faith?

There is nothing wrong when we seek confirmation of what we believe. In fact, in our honest searching, we may discover a deeper hunger for God—a longing that draws us closer to Him rather than away from Him. When we seek with sincere hearts, our faith is not weakened; it is refined, strengthened, and made more alive.

And so, as we reflect on Thomas’ journey, we are also invited to look into our own hearts. Where are we in our walk of faith today? Are we willing to trust Jesus even when we cannot yet see? Or are we still waiting for proof before we surrender more fully to Him?

May we learn to trust His presence even in our uncertainties, and to believe in His love even in our waiting.

And now, as we stand before the Risen Lord together with Thomas, we are left with this gentle but piercing question: Will we wait to see before we believe—or will we dare to believe so that we may truly see?—Marino J. Dasmarinas

Ang Mabuting Balita at Repleksyon Biyernes Hulyo 3 Kapistahan ni Santo Tomas, apostol: Juan 20:24-29

Mabuting Balita: Juan 20:24-29

Si Tomas na tinaguriang Kambal, isa sa Labindalawa, ay wala roon nang dumating si Jesus. Kaya't sinabi sa kanya ng ibang alagad, "Nakita namin ang Panginoon!" Sumagot si Tomas, "Hindi ako naniniwala hangga't di ko nakikita ang butas ng mga pako sa kanyang mga kamay, at naisusuot dito ang aking daliri, at hangga't hindi ko naipapasok ang aking kamay sa kanyang tagiliran." 

Makalipas ang walong araw, muling nagkatipon sa bahay ang mga alagad; kasama nila si Tomas. Nakapinid ang mga pinto, ngunit pumasok si Jesus at tumayo sa gitna nila. Sinabi niya, "Sumainyo ang kapayapaan!" Saka sinabi kay Tomas, "Tingnan mo ang aking mga kamay at ilapit dito ang iyong mga daliri.

Ipasok mo ang iyong kamay sa aking tagiliran. Huwag ka nang magalinlangan, maniwala ka na." Sumagot si Tomas, "Panginoon ko at Diyos ko!" Sinabi sa kanya ni Jesus, "Naniniwala ka na ba sapagkat nakita mo ako? Mapapalad ang mga naniniwala kahit hindi nila ako nakita."

+ + + + + + +   

Repleksyon:

Kailangan ba nating makakita ng malinaw na katibayan bago tayo maniwala kay Jesus?

Hindi naniwala si Tomas na nagpakita si Jesus sa ibang mga alagad hangga’t hindi niya mismo ito nakita at naranasan. Tinugon ni Jesus ang kanyang kahilingan nang magpakita Siyang muli sa kanila.

Sa pagkakataong iyon, inanyayahan Niya si Tomas na ilagay ang kanyang daliri sa Kanyang tagiliran at tingnan ang Kanyang mga sugatang kamay. Sa personal na pagtatagpong iyon, tuluyan nang naniwala si Tomas at ipinahayag ang kanyang pananampalataya.

Tayo rin ay maaaring maging katulad ni Tomas. Madalas tayong naghahanap ng mga palatandaan, naghihintay ng mga patunay, at nag-aalinlangan kung tunay ngang kayang baguhin ni Jesus ang ating buhay hangga’t hindi natin nakikita o nararanasan ang Kanyang mga himala.

Ngunit sa gitna ng ating mga pagdududa, mahinahon tayong inaanyayahan ni Jesus na magkaroon ng mas malalim na pananampalataya. Tinatawagan Niya tayong mamuhay sa pananampalataya at hindi lamang sa nakikita ng ating mga mata, magtiwala sa Kanya kahit hindi natin lubos na nauunawaan ang lahat, at manalig sa Kanyang pag-ibig kahit tila nananatiling tahimik ang Kanyang mga tugon.

Kaya nga sa pagtatapos ng Ebanghelyo ay sinabi Niya: “Mapapalad ang mga hindi nakakita at gayunma’y sumampalataya.” Ang mga salitang ito ay hindi upang tayo’y hatulan kapag tayo’y nag-aalinlangan, kundi upang akayin tayo sa isang mas malalim na uri ng pananampalataya—isang pananampalatayang nagtitiwala sa puso ng Diyos kahit sa gitna ng katahimikan at paghihintay.

Madalas nating tawagin si Tomas na “Tomas na Nag-alinlangan.” Ngunit marahil maaari rin natin siyang tingnan bilang isang taong taimtim na naghahangad ng personal na pagtatagpo sa Panginoon. Talaga bang nagduda si Tomas, o nais lamang niyang magkaroon ng katiyakan na lalo pang magpapatatag sa kanyang pananampalataya?

Walang masama kung naghahangad tayong mapagtibay ang ating pinaniniwalaan. Sa katunayan, kapag tapat ang ating paghahanap, ipinakikita lamang nito na nauuhaw tayo sa Diyos at nagnanais na mas lumalim ang ating ugnayan sa Kanya. Ang taimtim na paghahanap sa Panginoon ay hindi nagpapahina ng ating pananampalataya; sa halip, lalo Niya itong pinatitibay, pinalalalim, at binibigyang-buhay.

Habang pinagninilayan natin ang paglalakbay ni Tomas, inaanyayahan din tayong tingnan ang sarili nating puso. Nasaan na ba tayo sa ating paglalakbay ng pananampalataya? Handa ba tayong magtiwala kay Jesus kahit hindi pa natin nakikita ang lahat ng Kanyang ginagawa? O naghihintay pa rin ba tayo ng sapat na patunay bago natin lubusang isuko sa Kanya ang ating buhay?

Nawa’y pagkalooban tayo ng Panginoon ng pusong marunong magtiwala sa Kanyang presensya kahit sa gitna ng ating mga pagdududa, at pusong patuloy na sumasampalataya sa Kanyang pag-ibig kahit sa panahon ng paghihintay.

At ngayon, kasama ni Tomas na nakatayo sa harap ng Muling Nabuhay na Panginoon, isang tanong ang marahang kumakatok sa ating puso: Maghihintay pa ba tayong makakita bago sumampalataya, o pipiliin na ba nating sumampalataya upang higit nating makita at maranasan ang kapangyarihan ng Kanyang buhay at pag-ibig?—Marino J. Dasmarinas

Reflection for July 2 Thursday of the Thirteenth Week in Ordinary Time: Matthew 9:1-8

Gospel: Matthew 9:1-8

After entering a boat, Jesus made the crossing, and came into his own town. And there people brought to him a paralytic lying on a stretcher. When Jesus saw their faith, he said to the paralytic, “Courage, child, your sins are forgiven.” At that, some of the scribes said to themselves, “This man is blaspheming.”  

Jesus knew what they were thinking, and said, “Why do you harbor evil thoughts? Which is easier, to say, ‘Your sins are forgiven,’ or to say, ‘Rise and walk’? But that you may know that the Son of Man has authority on earth to forgive sins”– he then said to the paralytic, “Rise, pick up your stretcher, and go home.” He rose and went home. 

When the crowds saw this they were struck with awe and glorified God who had given such authority to men.

+ + + +  + + +

Reflection:

Can we receive the same forgiveness and healing that Jesus gave to the paralytic?

Yes, we can! The same forgiveness and healing that Jesus graciously bestowed upon the paralytic are still available to us today through the priest, who acts in persona Christi ("in the Person of Christ"), whenever we humbly receive the Sacrament of Reconciliation. 

In this sacred encounter, Jesus Himself welcomes us with compassion, lifts the burden of our sins, restores our souls, and renews us with His healing grace.

The sad reality, however, is that many people are still unaware of this priceless gift of God's mercy. If only we truly recognized the depth of the grace that Jesus offers us through this healing sacrament, we would not hesitate to come before Him with humble and repentant hearts. Rather than allowing guilt, shame, or fear to keep us away, we would confidently entrust ourselves to His boundless love, knowing that He longs to forgive, heal, and restore us.

Sadly, part of the reason many people remain unfamiliar with this sacrament lies with us who have already experienced its transforming grace. Too often, we keep this precious gift to ourselves. We fail to share what we have learned, and we do not always reflect in our daily lives the mercy, peace, and healing that Jesus has poured into our hearts through the Sacrament of Reconciliation. Every life touched by God's mercy is also called to become a witness to that mercy so that others, too, may find hope and healing in Christ.

Yet God's invitation remains open. It is never too late to repent. It is never too late to return to Him. No sin is greater than His mercy, and no wound is beyond His healing touch. 

Let us come before Him with humility and sincere repentance, allowing Him to cleanse our hearts, restore our souls, and renew our lives. Then, having received His forgiveness and healing, let us joyfully become instruments of His mercy by encouraging others to encounter His loving presence in this beautiful sacrament.

Today, Jesus continues to say to each one of us, "Take courage." He is waiting for us—not to condemn us, but to forgive us, heal us, and draw us closer to His Sacred Heart. 

Will we set aside our fears, humble ourselves before Him in the Sacrament of Reconciliation, and then become faithful witnesses who lead others to experience the same life-changing mercy and healing that we have so generously received?—Marino J. Dasmarinas

Ang Mabuting Balita at Repleksyon Hulyo 2 Huwebes ng Ika-13 Linggo sa Karaniwang Panahon: Mateo 9:1-8

Mabuting Balita: Mateo 9:1-8

Noong panahong iyon, sumakay si Jesus sa bangka, tumawid sa kabilang ibayo at tumuloy sa sariling bayan. Pagdating niya roon, dinala sa kanya ng ilang katao ang isang paralitikong nakaratay sa kanyang higaan. Nang makita ni Jesus kung gaano kalaki ang kanilang pananalig, sinabi niya sa paralitiko, "Anak, lakasan mo ang iyong loob! Pinatatawad ka na sa iyong mga kasalanan." 

Isinaloob ng ilang eskribang naroon, "Nilalapastangan ng taong ito ang Diyos." Ngunit batid ni Jesus ang kanilang iniisip kaya't sinabi niya, "Bakit kayo nag-iisip nang ganyan? Alin ba ang mas madali: ang sabihing, 'Ipinatatawad na ang mga kasalanan mo,' o ang sabihing, 'Tumindig ka at lumakad'? 

Patutunayan ko na dito sa lupa ang Anak ng Tao'y may kapangyarihang magpatawad ng mga kasalanan." At sinabi niya sa paralitiko, "Tumindig ka, dalhin mo ang iyong higaan, at umuwi ka."

Tumindig nga ang lalaki at umuwi. Nang makita ito nang mga tao, sila'y natakot at nagpuri sa Diyos na nagbigay ng ganitong kapangyarihan sa mga tao.

+ + + + + + +

Repleksyon:

Maaari rin ba nating matanggap ang kapatawaran at kagalingang ipinagkaloob ni Jesus sa paralitiko?

Oo, maaari! Ang kapatawaran at kagalingang ipinagkaloob ni Jesus sa paralitiko ay ipinagkakaloob pa rin Niya sa atin ngayon sa pamamagitan ng pari na kumikilos in persona Christi ("sa Persona ni Kristo") tuwing buong pagpapakumbaba nating tinatanggap ang Sakramento ng Pakikipagkasundo o Kumpisal. 

Sa banal na pagtatagpong ito, si Jesus mismo ang sumasalubong sa atin, pinatatawad ang ating mga kasalanan, pinagagaling ang ating mga sugatang puso at kaluluwa, at muling pinupuno tayo ng Kanyang biyaya at kapayapaan.

Ang nakalulungkot na katotohanan ay marami pa rin ang hindi nakaaalam sa napakahalagang kaloob na ito ng awa at habag ng Diyos. Kung tunay lamang nating nauunawaan ang lalim ng biyayang ipinagkakaloob ni Jesus sa atin sa pamamagitan ng Sakramentong ito ng pagpapagaling, hindi na tayo magdadalawang-isip na lumapit sa Kanya nang may mapagpakumbaba at nagsisising puso. 

Sa halip na manaig ang ating takot, hiya, o pagkakasala, buong pagtitiwala tayong lalapit sa Kanya, sapagkat alam nating lagi Niyang nais tayong patawarin, pagalingin, at panumbalikin sa Kanyang pagmamahal.

Nakalulungkot ding isipin na bahagi ng dahilan kung bakit marami ang nananatiling walang sapat na kaalaman tungkol sa Sakramento ng Pakikipagkasundo ay tayo ring nakaranas na ng dakilang biyaya nito. 

Madalas ay hindi natin naibabahagi ang ating nalalaman, at hindi rin natin lubusang naipamumuhay ang awa, kapayapaan, at kagalingang tinanggap natin mula kay Jesus sa pamamagitan ng sakramentong ito. 

Ang bawat pusong hinipo ng awa ng Diyos ay tinatawag ding maging saksi ng Kanyang awa upang ang iba ay makatagpo rin ng pag-asa, kapatawaran, at bagong buhay kay Kristo. 

Ngunit nananatiling bukas ang paanyaya ng Diyos. Hindi pa huli ang lahat upang magsisi. Hindi pa huli ang lahat upang magbalik-loob sa Kanya. Walang kasalanang higit sa Kanyang awa, at walang sugat na hindi kayang pagalingin ng Kanyang mapagmahal na paghipo. Lumapit tayo sa Kanya nang may kababaang-loob at taos-pusong pagsisisi. 

Hayaan nating linisin Niya ang ating mga puso, pagalingin ang ating mga kaluluwa, at baguhin ang ating buhay. At matapos nating matanggap ang Kanyang kapatawaran at kagalingan, maging mga daluyan naman tayo ng Kanyang awa sa pamamagitan ng pag-anyaya sa iba na maranasan din ang Kanyang mapagmahal na presensya sa Sakramento ng Pakikipagkasundo. 

Hanggang ngayon ay patuloy tayong inaanyayahan ni Jesus na lumapit sa Kanya. Hindi Niya tayo hinihintay upang hatulan, kundi upang patawarin, pagalingin, at ilapit sa Kanyang Banal na Puso. 

Handa ba nating isantabi ang ating takot, pagmamataas, o pag-aalinlangan upang buong kababaang-loob tayong lumapit sa Sakramento ng Pakikipagkasundo? 

At matapos nating maranasan ang Kanyang walang hanggang awa, magiging tapat ba tayong mga saksi na mag-aakay din sa iba upang maranasan nila ang kapatawaran, kagalingan, at bagong buhay na saganang ipinagkakaloob ni Kristo?– Marino J. Dasmarinas

Reflection for July 1 Wednesday of the Thirteenth Week in Ordinary Time: Matthew 8:28-34

Gospel: Matthew 8:28-34

When Jesus came to the territory of the Gadarenes, two demoniacs who were coming from the tombs met him. They were so savage that no one could travel by that road. They cried out, “What have you to do with us, Son of God? Have you come here to torment us before the appointed time?” 

Some distance away a herd of many swine was feeding. The demons pleaded with him, “If you drive us out, send us into the herd of swine.” And he said to them, “Go then!” They came out and entered the swine, and the whole herd rushed down the steep bank into the sea where they drowned.  

The swineherds ran away, and when they came to the town they reported everything, including what had happened to the demoniacs. Thereupon the whole town came out to meet Jesus, and when they saw him they begged him to leave their district.

+ + + + + + +

Reflection:

Are demons for real?

Demons are real. They are all around us, waiting for opportunities to attack whenever our faith in Jesus grows weak. Yet they no longer appear as the frightening figures we often imagine.

Instead, they work in subtle and deceptive ways, disguising themselves behind the attractions, distractions, and temptations of everyday life. Unless we remain spiritually alert, we may not recognize their influence until they have already drawn us away from God and led us toward sin.

Sometimes, these attacks begin within our own hearts and minds. Evil thoughts, sinful desires, pride, anger, greed, envy, or lust can quietly creep into our lives. If we entertain them instead of surrendering them to the Lord, they can gradually weaken our relationship with Him. What may seem like a small temptation today can become a much greater struggle tomorrow if we allow it to take root.

In the secular world we live in, the devil uses many worldly attractions and distractions to divert our attention from God. He knows that if our focus shifts away from Christ, our hearts can slowly become occupied with the things of this world instead of the things of God. This is why we must remain watchful, for temptation often comes in forms that seem harmless at first but eventually lead us away from the path the Lord desires for us.

Yet we need not live in fear, because our hope and victory are found in Jesus Christ. No demon, no temptation, and no power of evil can overcome Him. Jesus is infinitely more powerful than all the forces of darkness. When we remain close to Him through prayer, His Word, worship, and faithful obedience, He strengthens us, protects us, and gives us the grace to resist temptation and persevere in faith.

Let us, therefore, remain firmly connected to Jesus each day. Let us continually seek His help, wisdom, strength, and guidance, trusting that He is always with us in every spiritual battle. As long as we keep our eyes fixed on Him, we can walk with confidence, knowing that His light will always overcome the darkness.

Are we allowing anything in our hearts or daily lives to draw us away from Jesus, or are we remaining so close to Him that no temptation or deception can separate us from His love? May we choose today to surrender every part of our lives to Christ and allow Him alone to reign in our hearts.— Marino J. Dasmarinas

Ang Mabuting Balita at Repleksyon Hulyo 1 Miyerkules ng Ika-13 Linggo sa Karaniwang Panahon: Mateo 8:28-34

Mabuting Balita: Mateo 8:28-34

Noong panahong iyon, nang dumating si Jesus sa ibayo, sa lupain ng mga Gadenero, sinalubong siya ng dalawang lalaking galing sa libingan. Sila'y inaalihan ng mga demonyo at napakababangis kaya't walang mangahas na dumaan doon. Pagdaka'y sumigaw sila: "Ano ang pakialam mo sa amin, Anak ng Diyos? Naparito ka ba upang pahirapan kami nang hindi pa panahon?" 

Sa di kalayuan ay may malaking kawan ng baboy na nanginginain. At namanhik sa kanya ang mga demonyo, "Kung kami'y palalayasin mo, bayaan mo kaming pumasok sa mga baboy na iyon." Sinabi ni Jesus, "Humayo kayo." Kaya't lumabas sila sa dalawang lalaki at pumasok sa mga baboy. Ang buong kawan ay biglang sumibad ng takbo tungo sa bangin, nahulog sa lawa, at nalunod.  

Patakbong umuwi ng bayan ang mga tagapag-alaga ng kawan at pagdating doon ay ipinamalita ang lahat ng bagay, pati ang nangyari sa mga inalihan ng demonyo. Kaya't lumabas ang buong bayan upang salubungin si Jesus. Pagkakita sa kanya, ipinamanhik nilang siya'y umalis sa kanilang lupain.

+ + + + + + +  

Repleksyon:

Totoo ba ang mga demonyo?

Totoo ang mga demonyo. Nasa paligid lamang sila, naghihintay ng pagkakataong umatake kapag nakikita nilang nanghihina ang ating pananampalataya kay Jesus. Ngunit hindi na sila laging nagpapakita bilang mga nakatatakot na nilalang na madalas nating naiisip.

Sa halip, kumikilos sila sa mga banayad at mapanlinlang na paraan. Nagkukubli sila sa likod ng mga makamundong atraksyon, mga pang-abala, at iba't ibang tukso sa ating pang-araw-araw na buhay. Kapag hindi tayo nananatiling mapagbantay sa ating espirituwal na buhay, maaari nating hindi mapansin ang kanilang impluwensya hanggang sa unti-unti na tayong mailayo sa Diyos at maakay sa kasalanan.

Minsan, nagsisimula ang kanilang pag-atake sa loob mismo ng ating puso at isipan. Ang masasamang pag-iisip, pagmamataas, galit, inggit, kasakiman, at pita ng laman ay maaaring dahan-dahang pumasok sa ating buhay. Kapag hinayaan nating manatili ang mga ito sa halip na isuko sa Panginoon, maaari nitong pahinain ang ating ugnayan sa Kanya. Ang isang tukso na tila maliit lamang ngayon ay maaaring maging malaking pagbagsak bukas kung ating pahihintulutang mag-ugat sa ating puso.

Sa mundong ating ginagalawan, maraming bagay ang ginagamit ng demonyo upang ilihis ang ating pansin sa Diyos. Alam niyang kapag napako ang ating isip at puso sa mga bagay ng sanlibutan, unti-unti tayong lumalayo kay Hesus. Kaya naman kailangan tayong maging mapagmatyag, sapagkat ang tukso ay kadalasang dumarating sa paraang tila walang masama, ngunit sa bandang huli ay inilalayo tayo sa landas na nais ng Diyos para sa atin.

Ngunit hindi tayo dapat mabuhay sa takot, sapagkat ang ating pag-asa at tagumpay ay nasa ating Panginoong Hesucristo. Walang demonyo, walang tukso, at walang kapangyarihan ng kasamaan ang higit na makapangyarihan kaysa sa Kanya.

Kapag nananatili tayong malapit kay Jesus sa pamamagitan ng panalangin, pagmumuni-muni sa Kanyang Salita, pagsamba, at tapat na pagsunod, binibigyan Niya tayo ng lakas, karunungan, at biyayang kailangan upang mapagtagumpayan ang bawat tukso at manatiling matatag sa pananampalataya.

Kaya't patuloy tayong kumapit kay Jesus sa bawat araw ng ating buhay. Lagi nating hingin ang Kanyang tulong, patnubay, at lakas, sapagkat kasama natin Siya sa bawat espirituwal na pakikipaglaban. Habang nakatuon ang ating mga mata at puso sa Kanya, makalalakad tayo nang may kapayapaan at pagtitiwala, sapagkat ang Kanyang liwanag ay laging magtatagumpay laban sa anumang kadiliman.

Ngayon, pagnilayan nating mabuti: Mayroon ba tayong mga iniingatan sa ating puso o mga bagay na unti-unting naglalayo sa atin kay Jesus? O pinipili ba nating manatiling malapit sa Kanya upang walang anumang tukso o panlilinlang ng kaaway ang makapaghihiwalay sa atin sa Kanyang pag-ibig?

Nawa'y piliin nating isuko sa Panginoon ang bawat bahagi ng ating buhay at hayaan Siyang Siya lamang ang maghari sa ating puso.— Marino J. Dasmarinas

Reflection for June 30 Tuesday of the Thirteenth Week in Ordinary Time: Matthew 8:23-27

Gospel: Matthew 8:23-27

As Jesus got into a boat, his disciples followed him. Suddenly a violent storm came up on the sea, so that the boat was being swamped by waves; but he was asleep. They came and woke him, saying, “Lord, save us! We are perishing!” 

He said to them, “Why are you terrified, O you of little faith?” Then he got up, rebuked the winds and the sea, and there was great calm. The men were amazed and said, “What sort of man is this, whom even the winds and the sea obey?”

+ + + + + + +

Reflection:

Do we always seek the help of Jesus whenever we pass through the storms of our lives?

While they were in the boat with Jesus, the disciples encountered a very powerful storm. The raging winds and crashing waves filled their hearts with fear. Realizing that they could not overcome the storm on their own, they cried out to Jesus, "Lord, save us! We are perishing!" (Matthew 8:25). In their moment of desperation, they turned to the only One who had the power to save them.

How many storms have we faced in our own lives? Perhaps more than we can count. Some storms come in the form of sickness, loss, disappointments, broken relationships, financial struggles, uncertainty, or overwhelming fears. Whatever storms we may encounter, let us always remember that Jesus is with us.

He never abandons His children. He is ever ready to hear our prayers, strengthen our faith, calm our anxious hearts, and safely lead us through every trial we face today and those that may still come tomorrow.

Imagine if Jesus had not been with the disciples on that fateful night. To whom could they have turned for help? No one. Left to themselves, they could all have perished in the violent storm. But Jesus was with them. His presence made all the difference. He rebuked the winds and the sea, and great calm followed.

The same Jesus is with us today. His presence in our lives is our greatest assurance, our deepest peace, and our unfailing hope. No storm is too fierce for His power, and no burden is too heavy for His loving hands. Whenever fear threatens to overwhelm us, we can confidently run to Him, knowing that He is our refuge, our strength, and our ever-present help in times of trouble.

The question is not whether storms will come—they surely will. The real question is: Where will we turn when they do? Will we rely on our own strength, or will we cry out to Jesus with complete faith and trust, believing that He is able to calm every storm and carry us safely through it?

May we never allow fear to drown out our faith. Instead, may every storm become an opportunity to draw closer to Jesus, to trust Him more deeply, and to experience the peace that only He can give.

Whatever storm we may be facing, will we place it completely into the hands of Jesus and trust Him to lead us safely through, or will we continue trying to weather the storm on our own?— Marino J. Dasmarinas