Reflection for Saturday December 27 Feast of Saint John, Apostle and Evangelist: John 20:1a, 2-8

Gospel: John 20:1a, 2-8

On the first day of the week, Mary Magdalene ran and went to Simon Peter and to the other disciple whom Jesus loved, and told them, "They have taken the Lord from the tomb, and we do not know where they put him." So Peter and the other disciple went out and came to the tomb.  

They both ran, but the other disciple ran faster than Peter and arrived at the tomb first; he bent down and saw the burial cloths there, but did not go in. When Simon Peter arrived after him, he went into the tomb and saw the burial cloths there, and the cloth that had covered his head, not with the burial cloths but rolled up in a separate place. Then the other disciple also went in, the one who had arrived at the tomb first, and he saw and believed.

+ + + + + + +

Reflection:

Do we sometimes experience a deep longing within us—a hunger for God—yet feel as though we cannot find Him? There are moments when we search for His presence, cry out for Him in prayer, and still feel the silence. In those moments, let us not give up. For when we persevere and continue seeking Him with sincere hearts, we will surely find Him.

If we desire to encounter God more easily and allow Him to become our friend and daily companion, we are invited to commit ourselves to a life rooted in faith and devotion:

Let us always make time to be present at the celebration of the Holy Mass, where we encounter Christ in Word and Sacrament.

Let us cultivate a daily habit of prayer at least twice a day—upon waking in the morning and before retiring at night—entrusting our day and our rest to the Lord.

Let us develop a daily habit of prayerful and planned reading of the Holy Bible, beginning with the first four Gospels of the New Testament, so that we may come to know Jesus more deeply.

Let us discover the immense spiritual blessings that flow from praying the Holy Rosary, as we walk with Mary and contemplate the life of her Son.

Let us nurture a deep hunger for the Sacraments of Holy Communion and Reconciliation, where we receive healing, forgiveness, and renewed strength.

When we faithfully embrace these practices, we come to realize that God is never far from us. He walks beside us, dwells within us, and remains present in every season of our lives.

In the Gospel, Mary Magdalene, Simon Peter, and the other disciple went to the tomb of Jesus, only to discover that He was no longer there, for He had already risen from the dead. They were searching for His physical presence, yet the Risen Lord was already alive in their hearts. Their closeness to Jesus did not end at the empty tomb; it was transformed into a deeper, living relationship.

In the same way, even when we feel that God is absent, He is often closer than we think—quietly present, patiently waiting, lovingly calling us to trust and remain with Him.

So today, let us ask ourselves: Are we truly seeking the Lord with persevering hearts, and are we willing to draw closer to Him each day so that we may recognize His living presence in our own lives? – Marino J. Dasmarinas

Ang Mabuting Balita at Repleksyon Sabado Disyembre 27 Kapistahan ni Apostol San Juan, manunulat ng Mabuting Balita: Juan 20:2-8

Mabuting Balita: Juan 20:2-8

Madilim-dilim pa nang araw ng Linggo, patakbong pumunta si Maria Magdalena kay Simon Pedro at sa alagad na mahal ni Hesus, at sinabi sa kanila, “Kinuha sa libingan ang Panginoon at hindi namin alam kung saan dinala!” Kaya’t si Pedro at ang nasabing alagad ay nagpunta sa libingan. Kapwa sila tumakbo ngunit si Pedro’y naunahan ng kasamang alagad. 

Yumuko ito at sumilip sa loob. Nakita niyang nakalagay ang mga kayong lino, ngunit hindi siya pumasok. Kasunod niyang dumating si Simon Pedro at tuluy-tuloy itong pumasok sa libingan. Nakita niya ang mga kayong lino, at ang panyong ibinalot sa ulo. Hindi ito kasama ng mga kayong lino, kundi hiwalay na nakatiklop sa isang tabi. Pumasok din ang alagad na naunang dumating; nakita niya ito at siya’y naniwala.

+ + + + + + +

Repleksyon:

May mga sandali ba sa ating buhay na tayo’y may malalim na pagkauhaw sa Diyos gusto natin maramdaman ang kanyang presensya pero tila hindi natin Siya matagpuan? May mga pagkakataong hinahanap natin Siya, nananalangin tayo nang taimtim, ngunit tila hindi niya tayo naririnig. Sa mga sandaling ito, huwag tayong sumuko. Sapagkat kapag tayo’y nagpatuloy at nagtiyaga sa paghahanap sa Kanya nang may bukas at tapat na puso, tiyak na matatagpuan natin Siya.

Kung nais natin ang mas malalim na ugnayan sa Panginoon at gawin Siyang kaibigan at araw-araw na kasama sa ating buhay, inaanyayahan tayong yakapin natin ang isang buhay na nakaugat sa pananampalataya at debosyon:

Lagi tayong maglaan ng panahon upang makibahagi sa pagdiriwang ng Banal na Misa, kung saan nakakatagpo natin si Hesus sa Salita at Sakramento.

Ugaliin natin ang araw-araw na pananalangin, kahit dalawang beses sa isang araw—pagkagising sa umaga at bago matulog sa gabi—upang humingi ng gabay, mag pasalamat at ialay sa Panginoon ang lahat ng ating mga ginagawa.

Ugaliin natin ang araw-araw na pagbabasa ng Banal na Kasulatan o Bibliya, simula sa unang apat na Ebanghelyo ng Bagong Tipan, upang mas makilala natin si Hesus.

Tuklasin natin ang napakalalaking biyayang espirituwal na dulot ng pagdarasal ng Banal na Rosaryo, habang tayo’y nakikiisa kay Maria sa pagninilay sa buhay ng kanyang Anak.

Magkaroon tayo ng masidhing pananabik sa mga Sakramento ng Banal na Komunyon at Kumpisal, kung saan tayo’y tumatanggap ng kapatawaran, kagalingan, panibagong lakas at marami pang mga grasya mula sa Panginoon.

Kapag tapat nating isinasabuhay ang mga ito, unti-unti nating mauunawaan na ang Diyos ay hindi kailanman lumalayo sa atin. Siya’y palaging kasama natin—gumagabay, nananahan sa ating puso, at nananatiling tapat sa bawat yugto ng ating buhay.

Sa Ebanghelyo, sina Maria Magdalena, Simon Pedro, at ang isa pang alagad ay nagtungo sa libingan ni Hesus, ngunit natuklasan nilang Siya’y wala na roon, sapagkat Siya’y muling nabuhay. Ang kanilang hinahanap ay ang pisikal na presensya ng Panginoon, ngunit ang Katotohanang kanilang hindi pa lubos na nauunawaan ay ito: ang Buhay na Kristo ay nasa kanilang mga puso na dahil sila ay may malapit na ugnayan sa Kanya.

Gayon din sa ating buhay—kapag pakiramdam natin na tila wala ang Diyos, kadalasan Siya’y mas malapit kaysa ating inaakala, tahimik na nananatili, matiyagang naghihintay, at mapagmahal na inaanyayahan tayong magtiwala at manatili sa Kanya.

Kaya ngayon, tanungin natin ang ating mga sarili: Hinahanap ba talaga natin ang Panginoon nang may pagtitiyaga at bukas na puso, at handa ba tayong lumapit sa Kanya araw-araw upang makilala at maranasan ang Kanyang buhay na presensya sa ating sariling buhay? – Marino J. Dasmarinas

Reflection for Friday December 26 Feast of Saint Stephen, First Martyr: Matthew 10:17-22

Gospel: Matthew 10:17-22

Jesus said to his disciples: “Beware of men, for they will hand you over to courts and scourge you in their synagogues, and you will be led before governors and kings for my sake as a witness before them and the pagans. When they hand you over, do not worry about how you are to speak or what you are to say.  

You will be given at that moment what you are to say. For it will not be you who speak but the Spirit of your Father speaking through you. Brother will hand over brother to death, and the father his child; children will rise up against parents and have them put to death. You will be hated by all because of my name, but whoever endures to the end will be saved.”

+ + + + + + +

Reflection:

What fuels us to give our lives to Jesus? It is our fidelity to His mission and our deep love for Him.

For many of us, it is difficult to imagine that there are people who are truly willing to give their lives for Jesus. And yet, this is a living reality in the Church. There are unsung heroes—ordinary men and women—who freely and courageously offer their lives for the mission of Christ. They may not be known by the world, but they are known and cherished by God.

Another reality we cannot ignore is this: when we humbly choose to continue the mission of Jesus, persecution often follows. We are reminded of the countless martyrs of the Church who shed their blood for the sake of Christ’s mission.

Some were declared saints; others quietly entered heaven, their sacrifices unseen and uncelebrated on earth. Yet all of them shared one thing in common—they never wavered in their fidelity. Amid hardship, suffering, and rejection, they persevered, trusting that God’s grace was enough.

This reflection invites us to look closer to home. What if we, too, are called to witness for Jesus within our own families? Are we willing to take the risk of speaking about the teachings of Jesus when they are unpopular, misunderstood, or even rejected by those closest to us? Are we ready to choose faithfulness over comfort, truth over silence?

Saint Stephen, whose feast we celebrate today, reminds us what courageous discipleship looks like. He was not afraid to proclaim Jesus, even at great cost. He teaches us that to stand for the truth of the Gospel is always right. Yet he also reminds us how we must witness—not with anger or pride, but with humility, gentleness, and love. For it is only through love that hearts are truly opened and Christ is truly shared. – Marino J. Dasmarinas

Ang Mabuting Balita at Repleksyon Biyernes Disyembre 26 Kapisthan ni San Esteban, unang martir: Mateo 10:17-22

Mabuting Balita: Mateo 10:17-22

Noong panahong iyon, sinabi ni Hesus sa kanyang mga alagad, "Mag-ingat kayo, sapagkat may mga taong magkakanulo sa inyo sa mga hukuman; at hahagupitin nila kayo sa mga sinagoga. Dahil sa akin, ihaharap kayo sa mga gobernador at mga hari, at magpapatotoo kayo sa harapan nila at ng mga Hentil.

Kapag nililitis na kayo, huwag kayong mabalisa tungkol sa sasabihin ninyo o kung paano ninyo sasabihin. Pagdating ng oras, ito'y ipagkakaloob sa inyo. sapagkat hindi kayo ang magsasalita kundi ang Espiritu ng inyong Ama ang magsasalita sa pamamagitan ninyo.

"Ipagkakanulo ng kanyang kapatid ang kanyang kapatid upang ipapatay; gayon din ang gagawin ng ama sa kanyang anak. Lalabanan ng mga anak ang kanilang mga magulang, at ipapapatay. Kapopootan kayo ng lahat dahil sa akin; ngunit ang manatiling tapat hanggang wakas ang siyang maliligtas.

+ + + + + + +

Repleksyon:

Ano ang nagbibigay-lakas sa atin upang ialay ang ating buhay kay Hesus? Ito ay ang ating katapatan sa Kanyang misyon at ang ating malalim na pag-ibig sa Kanya. 

Para sa marami sa atin, mahirap isipin na may mga taong handang ibigay ang kanilang buhay alang-alang kay Hesus. Gayunman, ito ay isang buhay na katotohanan sa Simbahan. May mga tahimik at hindi kilalang bayani—karaniwang kalalakihan at kababaihan—na buong tapang at kusang-loob na iniaalay ang kanilang sarili para sa misyon ni Kristo. Maaaring hindi sila kilala ng sanlibutan, ngunit sila ay lubos na kilala at minamahal ng Diyos.

Isa pang katotohanang hindi natin maaaring ipagsawalang-bahala ay ito: kapag tayo ay mapagkumbabang nagpapatuloy sa misyon ni Hesus, kadalasan ay may kaakibat itong pag-uusig. Naaalala natin ang hindi mabilang na mga martir ng Simbahan na nagbuwis ng buhay alang-alang sa misyon ni Kristo.

Ang ilan ay kinilala bilang mga santo, samantalang ang iba ay tahimik na pumasok sa langit—hindi napansin ng mundo, ngunit lubos na mahalaga sa Diyos. Iisa ang kanilang pinanghawakan: hindi sila kailanman umurong sa kanilang katapatan. Sa gitna ng hirap, sakit, at pagtanggi, nagpatuloy sila dahil nanalig sila na sapat ang biyaya ng Diyos.

Inaanyayahan tayo ng pagninilay na ito na tumingin sa mas malapit—sa loob mismo ng ating mga pamilya. Paano kung tayo rin ay tinatawag na maging saksi kay Hesus sa ating tahanan? Handa ba tayong magsalita tungkol sa mga aral ni Hesus kahit ito ay hindi tanggap, hindi nauunawaan, o tinututulan ng mga taong pinakamalapit sa atin? Handa ba tayong piliin ang katapatan kaysa kaginhawaan, ang katotohanan kaysa pananahimik?

Si San Esteban, na ipinagdiriwang natin ang kapistahan ngayon, ay nagpapaalala sa atin kung ano ang tunay na kahulugan ng matapang na pagsunod kay Kristo. Hindi siya natakot na ipahayag si Hesus kahit pa ito ay kapalit ng kanyang buhay.

Itinuturo niya sa atin na ang pagtindig para sa katotohanan ng Ebanghelyo ay laging tama. Ngunit itinuturo rin niya kung paano tayo dapat magpatotoo—hindi sa galit o pagmamataas, kundi sa kababaang-loob, kahinahunan, at pag-ibig. Sapagkat sa pamamagitan lamang ng pag-ibig tunay na nabubuksan ang mga puso at naibabahagi si Kristo. – Marino J. Dasmarinas

Reflection for Thursday December 25 Christmas, Solemnity of the Nativity of the Lord – Day Mass: John 1:1-18

Gospel: John 1:1-18

In the beginning was the Word, and the Word was with God, and the Word was God. He was in the beginning with God. All things came to be through him, and without him nothing came to be. What came to be through him was life, and this life was the light of the human race; the light shines in the darkness, and the darkness has not overcome it.

A man named John was sent from God. He came for testimony, to testify to the light, so that all might believe through him. He was not the light, but came to testify to the light. The true light, which enlightens everyone, was coming into the world. He was in the world, and the world came to be through him, but the world did not know him. He came to what was his own, but his own people did not accept him.  

But to those who did accept him he gave power to become children of God, to those who believe in his name, who were born not by natural generation nor by human choice nor by a man’s decision but of God. And the Word became flesh and made his dwelling among us, and we saw his glory, the glory as of the Father’s only Son, full of grace and truth.

John testified to him and cried out, saying, “This was he of whom I said, ‘The one who is coming after me ranks ahead of me because he existed before me.’” From his fullness we have all received, grace in place of grace, because while the law was given through Moses, grace and truth came through Jesus Christ. No one has ever seen God. The only Son, God, who is at the Father’s side, has revealed him.

+ + + + + + +

Reflection:

What kind of mindset do we have this Christmas?

As we celebrate Christmas, we are invited to pause and examine our hearts. There are two primary mindsets that often shape our thoughts and actions: the mindset of receiving and the mindset of giving—of making a meaningful difference in the lives of others. The mindset of receiving fills us with anticipation and excitement as we look forward to gifts, celebrations, and blessings.

Yet there is a deeper and more life-giving mindset—the mindset of giving. This mindset awakens within us a burning desire inspired and fueled by Jesus Himself. When we give, we do not simply offer something material; we give something that comes from the heart—something thoughtful, meaningful, and truly helpful to the one who receives it. We do not give merely for the sake of giving; we give out of love.

God Himself showed us the perfect example of this kind of giving. He gave us His Son, Jesus—the Word who became flesh and dwelt among us. He is the Light that shines in the darkness, the Light that brings life, enlightenment, and hope to a world longing for meaning and salvation.

The true essence of Christmas is found in this mindset of giving. It does not depend on whether we receive anything in return. What truly matters is that we give. This is what God desires of us: to learn how to give as He has given to us His only begotten Son.

Imagine the difference it would make to a poor family this Christmas season if we shared with them something to eat—not merely from our excess, but from hearts willing to sacrifice. Imagine the hope we could restore if we gave them something to wear—not just from our surplus, but from genuine compassion and love.

And in every simple act of generosity, we quietly offer them the greatest gift of all—Jesus Himself, made present through our love, kindness, and concern.

As we celebrate Christmas, let us ask ourselves honestly and prayerfully: Do we truly embrace the mindset of giving, allowing Christ to be born not only in the manger, but in our hearts—and through us, in the lives of others? — Marino J. Dasmarinas

Ang Mabuting Balita para Huwebes Disyembre 25 Dakilang Kapistahan ng Pasko ng Pagsilang ng Panginoon (Misa sa Araw): Juan 1:1-18

Mabuting Balita: Juan 1:1-18

Ang simula ng Mabuting Balita ng Panginoon ayon kay San Juan.

Sa pasimula pa’y naroon na ang Salita. Kasama ng Diyos ang Salita at ang Salita ay Diyos. Kasama na siya ng Diyos sa pasimula pa. Sa pamamagitan niya nilikha ang lahat ng bagay, at walang anumang nalikha nang hindi sa pamamagitan niya. Mula sa kanya ang buhay, at ang buhay ay siyang ilaw ng sangkatauhan. Nagliliwanag sa kadiliman ang ilaw, at hindi ito kailanman nagapi ng kadiliman.

Sinugo ng Diyos ang isang tao na nagngangalang Juan. Naparito siya upang magpatotoo tungkol sa ilaw at manalig sa ilaw ang lahat dahil sa patotoo niya. Hindi siya ang ilaw kundi naparito siya upang magpatotoo tungkol sa ilaw. Ang tunay na ilaw na tumatanglaw sa lahat ng tao ay dumarating sa sanlibutan.

Nasa sanlibutan ang Salita. Nilikha ang sanlibutan sa pamamagitan niya ngunit hindi siya nakilala ng sanlibutan. Naparito siya sa kanyang bayan ngunit hindi siya tinanggap ng kanyang mga kababayan. Ngunit ang lahat ng tumanggap at nanalig sa kanya ay pinagkalooban niya ng karapatang maging anak ng Diyos. Sila nga’y naging anak ng Diyos, hindi dahil sa isinilang sila ayon sa kalikasan, ni sa pita ng laman o sa kagagawan ng tao. Ang pagiging anak nila ay buhat sa Diyos.

Naging tao ang Salita at siya’y nanirahan sa piling natin. Nakita namin ang kanyang kapangyarihan at kadakilaan, puspos ng pag-ibig at katapatan. Tinanggap niya mula sa Ama ang kapangyarihan at kadakilaang ito bilang bugtong na Anak.

Nagpatotoo si Juan tungkol sa kanya. At ganito ang kanyang sigaw, “Siya ang tinutukoy ko nang aking sabihin, ‘Ang darating na kasunod ko’y higit sa akin, sapagkat siya’y siya na bago pa ako ipanganak.’”

Dahil sa siya’y puspos ng pag-ibig, tayong lahat ay tumanggap mula sa kanya ng abut-abot na kaloob. Sapagkat ibinibigay ang Kautusan sa pamamagitan ni Moises ngunit ang pag-ibig at ang katotohanan ay dumating sa pamamagitan ni Hesukristo. Kailanma’y walang nakakita sa Diyos, subalit ipinakilala siyang bugtong na Anak – siya’y Diyos – na lubos na minamahal ng Ama.

+ + + + + + +

Repleksyon:

Anong uri ng kaisipan ang mayroon tayo sa panahong ito ng Pasko?

Sa panahon ng Pasko, inaanyayahan tayong huminto at suriin ang ating mga puso. May dalawang pangunahing kaisipan na humuhubog sa ating pag-iisip at pagkilos: ang kaisipan ng pagtanggap at ang kaisipan ng pagbibigay. Ang kaisipan ng pagtanggap ay nagdudulot sa atin ng pananabik at kasiyahan habang inaabangan natin ang mga regalo, pagdiriwang, at mga biyaya.

Ngunit may mas malalim at mas nagbibigay-buhay na kaisipan—ang kaisipan ng pagbibigay. Ito ang kaisipang gumigising sa ating kalooban ng isang taimtim na pagnanais na hinuhubog at pinananabikan ng Panginoong Hesus mismo. Kapag tayo ay nagbibigay, hindi lamang tayo nag-aabot ng isang bagay na materyal; tayo ay nagbibigay mula sa puso—isang handog na may saysay, may malasakit, at tunay na makabuluhan sa tumatanggap. Hindi tayo nagbibigay para lamang masabing nagbigay; tayo ay nagbibigay dahil tayo ay puno ng pag-ibig sa ating kapwa.

Ipinakita sa atin ng Diyos ang ganap na halimbawa ng ganitong pagbibigay. Ibinigay Niya sa atin ang Kaniyang Anak na si Hesus—ang Salitang nagkatawang-tao at nanahan sa atin. Siya ang Ilaw na nagliliwanag sa kadiliman, ang Ilaw na nagbibigay-buhay, kaliwanagan, at pag-asa sa mundong nasa gitna ng kadiliman.

Ang tunay na diwa ng Pasko ay matatagpuan sa kaisipan ng pagbibigay. Hindi mahalaga kung may matanggap man tayo o wala; ang mahalaga ay tayo ay marunong magbigay. Ito ang ninanais ng Diyos sa atin: ang matutong magbigay, tulad ng Kaniyang pagbibigay sa atin ng Kaniyang Bugtong na Anak.

Isipin natin kung gaano kalaki ang magiging epekto sa buhay ng isang mahirap na pamilya ngayong Pasko kung tayo ay magbabahagi sa kanila ng pagkain—hindi lamang mula sa ating sobra, kundi mula sa pusong handang magsakripisyo. Isipin din natin kung gaano kalaking pag-asa ang ating maibibigay kung tayo ay magbibigay ng damit o anumang materyal na bagay na mula sa kaibuturan n gating puso.

At sa bawat paggawa natin ng kabutihan, tahimik nating inihahatid sa kanila ang pinakadakilang handog—si Hesus mismo, na nagiging buhay sa pamamagitan ng ating pagmamahal at pagkalinga.

Sa pagdiriwang natin ng Pasko tanungin natin ang ating mga sarili nang taimtim at may panalangin: Mayroon ba talaga tayong kaisipan ng pagbibigay at pagtulong sa ating kapwa? — Marino J. Dasmarinas

Reflection for Thursday December 25 Christmas, Solemnity of the Nativity of the Lord – Midnight Mass: Luke 2:1-14

Gospel: Luke 2:1-14

In those days a decree went out from Caesar Augustus that the whole world should be enrolled. This was the first enrollment, when Quirinius was governor of Syria. So all went to be enrolled, each to his own town. 

And Joseph too went up from Galilee from the town of Nazareth to Judea, to the city of David that is called Bethlehem, because he was of the house and family of David, to be enrolled with Mary, his betrothed, who was with child. While they were there, the time came for her to have her child, and she gave birth to her firstborn son. She wrapped him in swaddling clothes and laid him in a manger, because there was no room for them in the inn. 

Now there were shepherds in that region living in the fields and keeping the night watch over their flock. The angel of the Lord appeared to them and the glory of the Lord shone around them, and they were struck with great fear. The angel said to them, “Do not be afraid; for behold, I proclaim to you good news of great joy that will be for all the people. 

For today in the city of David a savior has been born for you who is Christ and Lord. And this will be a sign for you: you will find an infant wrapped in swaddling clothes and lying in a manger.” And suddenly there was a multitude of the heavenly host with the angel, praising God and saying: “Glory to God in the highest and on earth peace to those on whom his favor rests.”

+ + + + + + +

Reflection:

What does Christmas truly mean to us?

Nowadays, many people are fond of shortcuts—even the solemn celebration of the birth of Jesus Christ has not been spared. For example, many of us use the greeting “Merry X-Mas” instead of “Merry Christmas.” What does this signify? It may signify that we are slowly losing sight of the true meaning of Christmas.

Christmas is not about material things. Christmas is about the great and selfless love of God for us. This love should not remain hidden in our hearts; we are called to express it through our words and actions. When we do this, Christ’s love becomes alive and visible through us.

If it so happens that we encounter a poor stranger, what would we do? Would we simply stand by and remain indifferent to his or her needs? As followers of Christ, we must not be insensitive. We are called to do something—to extend Christ’s love and blessings to others. In this way, we pay forward the true essence and grace of Christmas, which is the birth of our Savior.

Each year, the celebration of Jesus’ birth should also be the rebirth of Christ’s love in our hearts. And this selfless love must not be kept to ourselves. We are called to plant it in the hearts of others by becoming blessings to them, trusting that this love will bear abundant fruit in their lives.

As we celebrate Christmas, let us ask ourselves: Is the Christ who was born in Bethlehem truly being born again in our hearts—and is His love clearly seen in the way we live and care for one another? — Marino J. Dasmarinas

Ang Mabuting Balita para Huwebes Disyembre 25 Dakilang Kapistahan ng Pasko ng Pagsilang ng Panginoon (Misa sa Hatinggabi): Lucas 2:1-14

Mabuting Balita: Lucas 2:1-14

Noong panahong iyon, iniutos ng Emperador Augusto na magpatala ang lahat ng nasasakupan ng Imperyo ng Roma. Ang unang pagpapatalang ito’y ginawa nang si Cirenio and gobernador ng Siria. Kaya’t umuwi ang bawat isa sa sariling bayan upang magpatala.  

Mula sa Nazaret, Galilea, si Jose’y pumunta sa Betlehem, Judea, ang bayang sinilangan ni Haring David, sapagkat siya’y mula sa angkan at lahi ni David. Kasama niyang umuwi upang magpatala rin si Maria na kanyang magiging asawa na noo’y kagampan. Samantalang naroroon sila, dumating ang oras ng panganganak ni Maria at isinilang niya ang kanyang panganay at ito’y lalaki. Binalot niya ng lampin ang sanggol at inihiga sa isang sabsaban, sapagkat wala nang lugar para sa kanila sa bahay-panuluyan.  

Sa lupain ding yaon ay may mga pastol na nasa parang, nagpupuyat sa pagbabantay ng kanilang mga tupa. Biglang lumitaw sa harapan nila ang isang anghel ng Panginoon at lumaganap sa paligid nila ang nakasisilaw na kaningningan ng Panginoon.  

Natakot sila nang gayun na lamang, “Huwag kayong matakot! Ako’y may dalang mabuting balita para sa inyo na magdudulot ng malaking kagalakan sa lahat ng tao. Sapagkat isinilang ngayon sa bayan ni David ang inyong Tagapagligtas, ang Kristong Panginoon. Ito ang palatandaan: matatagpuan ninyo ang isang sanggol na nababalot ng lampin at nakahiga sa sabsaban.”  

Biglang lumitaw sa tabi ng anghel ang isang malaking hukbo ng kalangitan, na nagpupuri sa Diyos: “Papuri sa Diyos sa kaitaasan, at sa lupa’y kapayapaan sa mga taong kinalulugdan niya!” 

+ + + + + + +

Repleksyon:

Ano nga ba ang tunay na kahulugan ng Pasko para sa atin?

Sa panahong ito, marami sa atin ang nahuhumaling sa mga shortcut—maging ang banal at dakilang pagdiriwang ng kapanganakan ng Panginoong Hesukristo ay hindi na rin nakaligtas. Halimbawa, mas madalas na nating marinig ang pagbating “Merry X-Mas” kaysa “Maligayang Pasko.” Ano ang ipinahihiwatig nito? Maaaring unti-unti nating nakakalimutan ang tunay na kahulugan ng Pasko.

Ang Pasko ay hindi tungkol sa mga materyal na bagay. Ang Pasko ay tungkol sa dakila at walang hanggang pag-ibig ng Diyos para sa atin. Ang pag-ibig na ito ay hindi dapat manatili lamang sa ating mga puso; ito ay dapat nating ipahayag sa pamamagitan ng ating mga salita at gawa. Kapag isinasabuhay natin ang pag-ibig na ito, ang pag-ibig ni Kristo ay nagiging buhay at nakikita sa pamamagitan natin.

Halimbawa, kung tayo ay makakita ng isang mahirap na nangangailangan, ano ang gagawin natin? Tayo ba ay mananatiling nakatayo lamang at magiging manhid sa kanyang kalagayan? Bilang mga tagasunod ni Kristo, hindi tayo dapat maging manhid. Tayo ay tinatawag na kumilos—upang ipadama at ipamahagi ang pag-ibig at pagpapala ni Kristo. Sa ganitong paraan, ipinapasa natin ang tunay na diwa ng Pasko, ang kapanganakan ng ating Tagapagligtas.

Ang taunang pagdiriwang ng kapanganakan ni Hesus ay dapat ding maging muling pagsilang ng pag-ibig ni Kristo sa ating mga puso. Hindi natin dapat ipagkait ang pag-ibig na ito; sa halip, itanim natin ito sa puso ng iba sa pamamagitan ng pagiging pagtulong sa kanila, na may pag-asang ito’y mamumunga nang sagana sa kanilang buhay.

Sa Paskong ito, nagdiriwang lamang ba tayo ng isang petsa, o hinahayaan ba nating muling isilang si Kristo at ang Kanyang pag-ibig sa ating puso? – Marino J. Dasmarinas 

Reflection for December 24 Wednesday of the Fourth Week of Advent: Luke 1:67-79

Gospel: Luke 1:67-79

Zechariah his father, filled with the Holy Spirit, prophesied, saying: “Blessed be the Lord, the God of Israel; for he has come to his people and set them free. He has raised up for us a mighty Savior, born of the house of his servant David. Through his prophets he promised of old that he would save us from our enemies, from the hands of all who hate us.

He promised to show mercy to our fathers and to remember his holy covenant. This was the oath he swore to our father Abraham: to set us free from the hand of our enemies, free to worship him without fear, holy and righteous in his sight all the days of our life.

You, my child, shall be called the prophet of the Most High, for you will go before the Lord to prepare his way, to give his people knowledge of salvation by the forgiveness of their sins. In the tender compassion of our God the dawn from on high shall break upon us, to shine on those who dwell in darkness and the shadow of death, and to guide our feet into the way of peace.”

+ + + + + + +

Reflection:

When do we truly feel the presence of the Holy Spirit in our lives?

We feel the Holy Spirit when we allow prayer to become part of our daily life—when we intentionally set aside time to read Sacred Scripture and when we faithfully make ourselves present at the Holy Mass.

Many of us struggle to pray every day because we think that prayer demands too much time. Yet prayer does not have to be long. Even a few seconds offered with sincerity can touch the heart of God, because the power of prayer is not measured by its length but by the focus, depth, and love with which we pray.

Many of us feel that we no longer have time to read the Bible, forgetting that the wisdom we seek for a meaningful and worthy life is already written there. Many of us also fail to attend Holy Mass regularly, overlooking the profound truth that Jesus is truly present every time we celebrate the Eucharist. When we neglect these sacred moments, we slowly distance ourselves from the life-giving presence of the Holy Spirit.

In the Gospel, we encounter Zechariah, the father of John the Baptist. He was not only a priest but also a deeply prayerful and holy man. His life was anchored in prayer, marked by attentiveness and trust in God. Because of this, Zechariah was open to the action of the Holy Spirit, who filled his heart and guided his words.

The canticle of Zechariah was not merely the product of human thought; it was inspired by the Holy Spirit with whom he remained closely united through a faithful prayer life. It was the Spirit who empowered him to proclaim a beautiful song of praise, thanksgiving, and hope—a song that continues to echo in the life of the Church today.

We are invited to follow this same path. Let us strive to nurture a prayer life that is sincere and passionate. Let us commit ourselves to daily encounters with God through Sacred Scripture, and let us never take for granted the grace of being present at Holy Mass. When we do, we will surely experience the abiding and transforming presence of the Holy Spirit in our lives.

The question now is this: Are we willing to make space for the Holy Spirit in our daily lives, or are we allowing busyness and excuses to silence the voice of God within us? — Marino J. Dasmarinas

Ang Mabuting Balita at Repleksyon sa Disyembre 24 Miyerkules sa Ikaapat na Linggo ng Adbiyento: Lucas 1:67-79

Mabuting Balita: Lucas 1:67-79

Noong panahong iyon, napuspos ng Espiritu Santo si Zacarias na ama ni Juan at nagpahayag ng ganito: 

“Purihin ang Panginoong Diyos ng Israel!

Sapagkat nilingap niya at pinalaya ang kanyang bayan, at nagpadala siya sa atin ng isang makapangyarihang Tagapagligtas, mula sa lipi ni David na kanyang lingkod. Ipinangako niya sa pamamagitan ng kanyang mga banal na propeta noong una, na ililigtas niya tayo sa ating mga kaaway, at sa kamay ng lahat ng napopoot sa atin. Ipinangako rin niya na kahahabagan ang ating mga magulang at aalalahanin ang kanyang banal na tipan. 

Iyan ang sumpang binitawan niya sa ating amang si Abraham, na ililigtas tayo sa ating mga kaaway, upang walang takot na makasamba sa kanya, at maging banal at matuwid sa kanyang paningin, habang tayo’y nabubuhay. Ikaw naman, anak, ay tatawaging propeta ng Kataas-taasan; sapagkat mauuna ka sa Panginoon upang ihanda ang kanyang mga daraanan, at ituro sa kanyang bayan ang landas ng kaligtasan, ang kapatawaran ng kanilang mga kasalanan. 

Sapagkat lubhang mahabagin ang ating Diyos; magbubukang-liwayway sa atin ang araw ng kaligtasan upang magbigay-liwanag sa mga nasa kadiliman at nasa lilim ng kamatayan, at patnubayan tayo tungo sa daan ng kapayapaan.”

+ + + + + + +

Repleksyon:

Kailan nga ba natin tunay na nararamdaman ang presensya ng Espiritu Santo sa ating buhay?

Nararamdaman natin ang Kanyang presensya kapag ginagawa nating bahagi ng ating araw-araw na pamumuhay ang panalangin—kapag sinasadya nating maglaan ng panahon upang basahin ang Banal na Kasulatan at kapag tapat nating pinipiling dumalo sa Banal na Misa.

Marami sa atin ang hindi palagiang nananalangin dahil iniisip nating wala tayong sapat na oras. Ngunit ang panalangin ay hindi kailangang mahaba. Kahit ilang sandali lamang, kapag ito’y inialay nang taos-puso, ay kalugud-lugod sa Diyos. Ang bisa ng panalangin ay hindi nasusukat sa haba nito, kundi sa lalim ng ating pananampalataya, pagtutuon ng puso, at taimtim na pag-ibig.

Marami rin sa atin ang nagsasabing wala na tayong oras para basahin ang Bibliya, hindi natin namamalayan na ang susi sa isang makabuluhan at marangal na buhay ay matatagpuan sa Salita ng Diyos. Marami rin ang hindi palagiang dumadalo sa Banal na Misa, nakakalimutang si Hesus ay tunay na naroroon sa bawat pagdiriwang ng Eukaristiya. Kapag pinababayaan natin ang mga banal na sandaling ito, unti-unti rin nating inilalayo ang ating sarili sa nagbibigay-buhay na presensya ng Espiritu Santo.

Sa Ebanghelyo, nakikilala natin si Zacarias, ang ama ni Juan Bautista. Siya ay hindi lamang isang pari kundi isang banal at mapanalanging tao. Ang kanyang buhay ay nakaugat sa panalangin—punô ng pagtitiwala at pakikinig sa Diyos. Dahil dito, bukás ang kanyang puso sa pagkilos ng Espiritu Santo na pumuno at gumabay sa kanyang buhay.

Ang awit ni Zacarias ay hindi lamang bunga ng kanyang sariling kaisipan. Ito ay sa pagtulong din ng Espiritu Santo na lagi niyang nakakasama sa pamamagitan ng kanyang masugid na buhay-panalangin. Ang Espiritu Santo ang nagbigay sa kanya ng lakas upang ipahayag ang isang awit ng papuri, pasasalamat, at pag-asa—isang awit na patuloy na umaalingawngaw sa buhay ng Simbahan hanggang sa ngayon.

Tayo rin ay inaanyayahang tahakin ang landas na ito. Sikapin nating tuklasin ang isang taimtim at masigasig na buhay-panalangin. Maglaan tayo ng oras araw-araw para sa Salita ng Diyos, at huwag nating ipagwalang-bahala ang biyaya ng pakikibahagi sa Banal na Misa. Kapag ginawa natin ito, tiyak na mararanasan natin ang nananatili at nagbabagong presensya ng Espiritu Santo sa ating buhay.

Kaya ang hamon sa atin ngayon ay ito: Handa ba tayong maglaan ng oras para sa Espiritu Santo sa ating araw-araw na pamumuhay, o hinahayaan nating matabunan ng abala at mga dahilan ang tinig ng Diyos na kumakatok sa ating puso? — Marino J. Dasmarinas

Reflection for December 23, Tuesday of the Fourth Week of Advent: Luke 1:57-66

Gospel: Luke 1:57-66

When the time arrived for Elizabeth to have her child she gave birth to a son. Her neighbors and relatives heard that the Lord had shown his great mercy toward her, and they rejoiced with her. When they came on the eighth day to circumcise the child, they were going to call him Zechariah after his father, but his mother said in reply, "No. He will be called John."

But they answered her, "There is no one among your relatives who has this name." So they made signs, asking his father what he wished him to be called. He asked for a tablet and wrote, "John is his name," and all were amazed.

Immediately his mouth was opened, his tongue freed, and he spoke blessing God. Then fear came upon all their neighbors, and all these matters were discussed throughout the hill country of Judea. All who heard these things took them to heart, saying, "What, then, will this child be? For surely the hand of the Lord was with him."

+ + + + + +

Reflection:

What is the reward for our faithfulness to the Lord?

When we remain faithful to Him—especially when we honor the Sacrament of Marriage—we often experience blessings that go far beyond what the world can offer. These blessings may come in the form of peace of mind, a deep sense of purpose, loving and well-formed children, and countless graces that quietly shape our lives.

In our Gospel, we see how fidelity bears fruit. Through their enduring love for one another and their unwavering trust in God, Elizabeth and Zechariah—despite their advanced age—were blessed with a child. This child was named John, in fulfillment of God’s will as revealed through the angel Gabriel. What seemed impossible to human eyes became possible because they remained faithful.

There is always a reward for faithfulness to the Sacrament of Marriage, though it may not always be expressed in worldly terms such as wealth or success. After all, what value do temporal riches have when they can slip away from our grasp at any moment? The blessings that come from God endure far longer and reach far deeper into our hearts.

Like Zechariah and Elizabeth, we are called to be faithful not only to our commitments but, more importantly, to the Lord Himself. Because of their faithfulness, they received many blessings, foremost among them the gift of a child in their old age. It sounds impossible, doesn’t it? Yet nothing is impossible for God, as long as we remain faithful to Him.

As we reflect on their story, we are invited to examine our own lives: Are we willing to trust God and remain faithful, even when His promises seem delayed or impossible, so that His blessings may unfold in our lives in ways we never imagined? — Marino J. Dasmarinas

Ang Mabuting Balita at Repleksyon Disyembre 23, Martes sa Ikaapat na Linggo ng Adbiyento: Lucas 1:57-66

Mabuting Balita: Lucas 1:57-66

Dumating ang oras ng panganganak ni Elisabet, at nagluwal siya ng isang sanggol na lalaki. Nabalitaan ng kanyang mga kapitbahay at mga kamag-anak na siya'y pinagpala ng Panginoon, at nakigalak sila sa kanya.

Nang ikawalong araw, dumalo sila sa pagtutuli ng sanggol. Zacarias sana ang ipapangalan sa kanya -- gaya ng kanyang ama -- ngunit sinabi ng kanyang ina, "Hindi! Juan ang ipangangalan sa kanya." Subalit wala ni isa man sa inyong kamag-anak ang may ganyang pangalan," wika nila.  

Kaya't hinudyatan nila ang kanyang ama at itinanong kung ano ang ibig niyang itawag sa sanggol. Humingi siya ng masusulatan at sumulat ng ganito: "Juan ang kanyang pangalan." At namangha silang lahat. Pagdaka'y nakapagsalita siya, at nagpuri sa Diyos.

Natakot ang kanilang kapitbahay, anupa't naging usap-usapan sa buong kaburulan ng Judea ang mga bagay na ito. Pinakaisip-isip ito ng lahat ng nakaalam at ang kanilang tanong: "Magiging ano nga kaya ang batang ito?" Sapagkat maliwanag na sumasakanya ang Panginoon.

+ + + + + + +

Repleksyon:

Ano ang gantimpala ng ating katapatan sa Panginoon?

Kapag tayo ay nananatiling tapat sa Kanya—lalo na kapag pinahahalagahan at iginagalang natin ang Sakramento ng Kasal—tumatanggap tayo ng mga biyayang higit pa sa kayang ibigay ng mundo. Ang mga biyayang ito ay maaaring sa pamamagitan ng kapayapaan ng kalooban, lalim ng pananampalataya, mga anak na mapagmahal at may mabuting asal, at marami pang grasya na tahimik ngunit makapangyarihang humuhubog sa ating buhay.

Sa ating Ebanghelyo, nasaksihan natin kung paano namumunga ang katapatan. Sa kabila ng kanilang katandaan, dahil sa tapat na pagmamahalan nina Elisabet at Zacarias at sa kanilang lubos na pagtitiwala sa Diyos, sila ay pinagpala ng isang anak. Ang batang ito ay pinangalanang Juan, bilang katuparan ng kalooban ng Diyos na ipinahayag sa pamamagitan ng anghel Gabriel. Ang tila imposible sa paningin ng tao ay naging posible dahil sila ay nanatiling tapat.

Laging may gantimpala ang pagiging tapat sa Sakramento ng Kasal, bagama’t hindi ito laging nasa anyo ng makamundong kayamanan o tagumpay. Sapagkat ano nga ba ang silbi ng mga yaman at tagumpay na maaaring maglaho anumang oras? Ang mga biyayang nagmumula sa Diyos ay nananatili at umaabot hanggang sa kaibuturan ng ating mga puso.

Tulad nina Zacarias at Elisabet, tayo rin ay inaanyayahang maging tapat—hindi lamang sa ating mga pangako sa isa’t isa, kundi higit sa lahat, sa Panginoon. Dahil sa kanilang katapatan, sila ay ginawaran ng maraming biyaya, at ang pinakamahalaga sa lahat ay ang pagkakaloob ng isang anak sa kabila ng kanilang katandaan.

Tila imposible, hindi ba? Ngunit walang imposible sa Diyos, hangga’t tayo ay nananatiling tapat sa Kanya. Sa ating pagninilay, hayaan nating itanong sa ating mga sarili: Handa ba tayong magtiwala at manatiling tapat sa Diyos kahit tila mabagal o imposible ang Kanyang mga pangako, upang maranasan natin ang Kanyang mga biyayang higit pa sa ating inaakala? — Marino J. Dasmarinas

Reflection for December 22 Monday of the Fourth Week of Advent: Luke 1:46-56

Gospel: Luke 1:46-56

Mary said: “My soul proclaims the greatness of the Lord; my spirit rejoices in God my savior. For he has looked upon his lowly servant. From this day all generations will call me blessed: the Almighty has done great things for me, and holy is his Name. He has mercy on those who fear him in every generation. He has shown the strength of his arm, and has scattered the proud in their conceit.   

He has cast down the mighty from their thrones and has lifted up the lowly. He has filled the hungry with good things, and the rich he has sent away empty. He has come to the help of his servant Israel for he remembered his promise of mercy, the promise he made to our fathers, to Abraham and his children forever.”    

Mary remained with Elizabeth about three months and then returned to her home.

+ + + + + + +

Reflection:

Why did Mary remain with her cousin Elizabeth for three months? Why not leave after one or two months? Mary chose to stay because she desired to be fully present—to walk with Elizabeth until the moment when new life would finally come forth.

What makes this choice even more profound is that Mary herself was also carrying Jesus in her womb. She could have easily excused herself, returned home, rested, and attended to her own pregnancy. Yet she did not. Instead, Mary placed the needs of her cousin before her own. She ensured that Elizabeth was cared for before thinking of herself.

In doing so, Mary proclaimed the greatness of the Lord—not merely with words, but with her life. Perhaps, in the quiet wisdom of God, He was gently teaching her—and teaching us as well: If we truly desire to praise the Lord, we must first learn how to serve. If we wish to glorify God, we must be willing to forget ourselves. For it is precisely in self-forgetfulness that the abiding presence of God in our lives becomes most visible.

Indeed, we best serve and praise God when we serve others. We glorify Him when we set aside our own comfort so that those in need may experience hope, care, and God’s loving presence through us. When our lives are centered only on ourselves, we limit our capacity to serve and share God with the world.

So we are invited to ask ourselves: Are we willing, like Mary, to stay longer, to serve more deeply, and to forget ourselves so that God’s presence may be made known through us? – Marino J. Dasmarinas  

Ang Mabuting Balita at Repleksyon Disyembre 22 Lunes sa Ikaapat na Linggo ng Adbiyento: Lucas 1:46-56

Mabuting Balita: Lucas 1:46-56

Noong panahong iyon, ipinahayag ni Maria ang awit na ito:

"Ang puso ko'y nagpupuri sa Panginoon, at nagagalak ang aking espiritu dahil sa Diyos na aking Tagapagligtas. Sapagkat nilingap niya ang kanyang abang alipin! At mula ngayon, ako'y tatawaging mapalad ng lahat ng sali't salinlahi, dahil sa mga dakilang bagay na ginawa sa akin ng Makapangyarihan -- Banal ang kanyang pangalan! 

Kinahahabagan siya ng mga may takot sa kanya, sa lahat ng sali't saling lahi, ipinakita niya ang lakas ng kanyang mga bisig, pinakalat niya ang mga palalo ang isipan. Ibinagsak niya ang mga hari mula sa kanilang trono, at itinaas ang mga nasa abang kalagayan.  

Binusog niya ng mabubuting bagay ang mga nagugutom. At pinalayas niyang wala ni anuman ang mayayaman. Tinulungan niya ang bayang Israel, bilang pagtupad sa mga pangako niya sa ating mga magulang, kay Abraham at sa kanyang lahi, magpakailanman!" tumira si Maria kina Elisabet nang may tatlong buwan, at saka umuwi.

+ + + + + + +

Repleksyon:

Bakit nanatili si Maria sa piling ng kanyang pinsang si Elisabet sa loob ng tatlong buwan? Bakit hindi siya umuwi matapos ang isa o dalawang buwan? Nanatili si Maria sapagkat pinili niyang lubos na makibahagi sa kalagayan ng kanyang pinsan—na samahan siya hanggang sa sandali ng kanyang panganganak.

 Mas lalong kahanga-hanga ang pasyang ito kung ating iisipin na si Maria mismo ay nagdadalang-tao rin kay Hesus. Madali sana siyang nagpaalam, umuwi, magpahinga, at asikasuhin ang sarili niyang pagbubuntis. Ngunit hindi niya iyon ginawa. Sa halip, inuna ni Maria ang pangangailangan ng kanyang pinsan bago ang sarili. Tiniyak niyang may nag-aalaga kay Elisabet bago niya inisip ang kanyang sariling kapakanan.

Sa paglilingkod na ito, ipinahayag ng Mahal na Birheng Maria ang kadakilaan ng Panginoon—hindi lamang sa pamamagitan ng mga salita, kundi sa pamamagitan ng kanyang pagsasabuhay. Marahil, sa lubos na karunungan ng Diyos, tinuturuan Niya si Maria, at tayo ring lahat, ng isang mahalagang aral: Kung nais nating purihin ang Diyos, kailangan muna nating matutong maglingkod. Kung nais nating luwalhatiin Siya, kailangan nating kalimutan ang ating sarili. Sapagkat sa ating paglimot sa sarili, higit na nahahayag ang nananahan at kumikilos na presensya ng Diyos sa ating buhay.

Tunay nga, pinakamabuting napaglilingkuran at napupuri natin ang Diyos kapag pinaglilingkuran natin ang ating kapwa. Niluluwalhati natin Siya kapag isinasantabi natin ang sariling kapakanan upang ang mga nangangailangan ay makaranas ng pag-asa, pag-aaruga, at presensya ng Diyos sa pamamagitan natin. Kapag ang ating buhay ay laging nakasentro lamang sa ating sarili, nililimitahan natin ang ating kakayahang ibahagi ang Panginoon sa ating kapwa.

Kaya tinatanong tayo ngayon ng pagninilay na ito: Handa ba tayong manatili, maglingkod nang mas malalim, at kalimutan ang ating sarili—tulad ni Maria—upang ang presensya ng Diyos ay higit na mahayag sa pamamagitan natin? – Marino J. Dasmarinas