Reflection for January 7 Wednesday after Epiphany: Mark 6:45-52

Gospel: Mark 6:45-52

After the five thousand had eaten and were satisfied, Jesus made his disciples get into the boat and precede him to the other side toward Bethsaida, while he dismissed the crowd. And when he had taken leave of them, he went off to the mountain to pray.  

When it was evening, the boat was far out on the sea and he was alone on shore. Then he saw that they were tossed about while rowing, for the wind was against them. About the fourth watch of the night, he came toward them walking on the sea. He meant to pass by them. But when they saw him walking on the sea, they thought it was a ghost and cried out. They had all seen him and were terrified.  

But at once he spoke with them, “Take courage, it is I, do not be afraid!” He got into the boat with them and the wind died down. They were completely astounded. They had not understood the incident of the loaves. On the contrary, their hearts were hardened.

+ + + + + + +

Reflection:

Do we have the habit of setting aside time each day to be alone with God in prayer?

In the busyness and hustle and bustle of life, many of us find ourselves constantly moving, constantly occupied, and constantly tired. Too often, prayer becomes the first thing we set aside. And even when we do find time, we may not always pray with solemnity and reflection. We pray because we feel we must, and prayer slowly becomes routine—mechanical rather than heartfelt.

After feeding more than five thousand people, Jesus went up the mountain by Himself to pray. Even though He is the Son of God, Jesus recognized the vital place of prayer in His life. He knew perfectly well that life without prayer is empty, directionless, and shallow.

So He withdrew to the mountain to pray. There, in silence and solitude, He sought the Father’s guidance and strength as He continued His ministry. Like Jesus, do we prayerfully ask for God’s guidance and strength as we face our daily challenges, responsibilities, and struggles?

Everything we do in this world—no matter how important it may seem—will eventually pass away. One day, we will leave it all behind, and much of it may even be forgotten. But the prayers we offer each day will carry us through the daily grind of life. They ground us, strengthen us, and keep our hearts anchored in God.

And those same daily prayers, offered in quiet moments of isolation with the Lord, slowly shape our souls. One day, they will become the key that opens the doorway to heaven.

Are we willing to step away from the noise of life, to climb our own “mountain,” and to meet God in prayer—not out of obligation, but out of love and trust? — Marino J. Dasmarinas

Ang Mabuting Balita at Repleksyon Enero 7 Miyerkules kasunod ng Pagpapakita ng Panginoon: Marcos 6 45-52

Mabuting Balita: Marcos 6:45-52

Matapos mapakain ang limang libong lalaki, agad pinasakay ni Hesus sa bangka ang mga alagad at pinauna sa Betsaida, sa kabilang ibayo ng lawa, samantalang pinauuwi niya ang mga tao. Pagkaalis nila, siya’y umahon sa burol upang manalangin. Sumapit ang gabi. Nasa laot na noon ang bangka, samatalang si Hesus ay nag-iisa sa katihan.

Nakita niyang nahihirapan sa pagsagwan ang kanyang mga alagad, sapagkat pasalungat sila sa hangin. At nang madaling-araw na, sumunod sa kanila si Hesus na naglalakad sa ibabaw ng tubig. Lalampasan niya sana sila, ngunit nakita ng mga alagad na siya’y lumalakad sa ibabaw ng tubig, kaya’t napasigaw sila.

Ang akala nila’y multo, at kinilabutan silang lahat. Ngunit agad niyang sinabi sa kanila, “Huwag kayong matakot, si Hesus ito! Lakasan ninyo ang inyong loob!” Sumakay siya sa bangka, at tumigil ang hangin. Sila’y lubhang nanggilalas, sapagkat hindi nila naunawaan ang nangyari sa tinapay; hindi pa ito abot ng kanilang isip.

+ + + + + + +

Repleksyon:

Naglalaan ba tayo ng oras araw-araw upang mapag-isa kasama ang Diyos sa panalangin?

Sa gitna ng abala at walang humpay na takbo ng ating buhay, madalas tayong mapagod, magmadali, at mawalan ng panahon. Kadalasan, ang panalangin ang unang naisasantabi. At kahit may oras man tayo, hindi rin palaging taimtim at puno ng pagninilay ang ating panalangin. Nanananalangin tayo dahil pakiramdam natin ay kailangan natin itong gawin, hanggang sa ito’y maging paulit-ulit, mekanikal, at kulang sa buhay.

Matapos pakainin ni Jesus ang mahigit limang libong tao, Siya ay umakyat sa bundok upang manalangin nang mag-isa. Kahit Siya ay Anak ng Diyos, kinilala Niya ang napakahalagang lugar ng panalangin sa Kanyang buhay. Batid Niyang ang buhay na walang panalangin ay hungkag, walang direksiyon, at mababaw.

Kaya Siya’y nagbukod upang manalangin. Doon, sa katahimikan at pag-iisa, humingi Siya sa Ama ng gabay at lakas upang ipagpatuloy ang Kanyang misyon. Tulad ni Jesus, tayo rin ba ay taimtim na humihingi ng gabay at lakas sa Panginoon habang hinaharap natin ang ating araw-araw na hamon, tungkulin, at pagsubok?

Lahat ng ginagawa natin sa mundong ito—gaanuman ito kahalaga—ay lilipas din. Darating ang panahong iiwan natin ang lahat, at maaaring makalimutan pa ang marami sa ating pinagpaguran. Ngunit ang mga panalanging iniaalay natin araw-araw ang siyang magdadala sa atin sa gitna ng pagod at hamon ng buhay. Ang mga ito ang nagpapatatag sa atin, nagpapalalim ng ating pananampalataya, at nag-uugat sa ating puso sa Diyos.

At ang mga panalanging iyon—ang mga tahimik na sandaling kasama ang Panginoon—ang unti-unting humuhubog sa ating kaluluwa. Sa huli, ang mga ito ang magiging susi na magbubukas ng pintuan patungo sa buhay na walang hanggan.

Handa ba tayong humiwalay kahit sandali sa ingay ng mundo, akyatin ang sarili nating “bundok,” at makipagtagpo sa Diyos sa panalangin—hindi dahil obligasyon, kundi dahil sa pag-ibig at tiwala? — Marino J. Dasmarinas

Reflection for January 6 Tuesday after Epiphany: Mark 6:34-44

Gospel: Mark 6:34-44

When Jesus saw the vast crowd, his heart was moved with pity for them, for they were like sheep without a shepherd; and he began to teach them many things. By now it was already late and his disciples approached him and said, “This is a deserted place and it is already very late.

Dismiss them so that they can go to the surrounding farms and villages and buy themselves something to eat.” He said to them in reply, “Give them some food yourselves.” But they said to him, “Are we to buy two hundred days’ wages worth of food and give it to them to eat?”

He asked them, “How many loaves do you have? Go and see.” And when they had found out they said, “Five loaves and two fish.” So he gave orders to have them sit down in groups on the green grass. The people took their places in rows by hundreds and by fifties. Then, taking the five loaves and the two fish and looking up to heaven, he said the blessing, broke the loaves, and gave them to his disciples to set before the people; he also divided the two fish among them all.

They all ate and were satisfied. And they picked up twelve wicker baskets full of fragments and what was left of the fish. Those who ate of the loaves were five thousand men.

+ + + + +  + +

Reflection:

When Jesus saw the vast crowd persistently following Him, He was moved with compassion. That compassion flowed from His infinite love for the people. And from that love came action—Jesus did not merely feel compassion; He allowed it to move Him to act. With only five loaves and two fish, He fed everyone, and there was more than enough left over.

This is how Jesus loves us: with a heart full of compassion and a love that is alive and active. Yet, are we truly mindful of this love that He has been pouring out upon us all these years? Do we pause to acknowledge the depth of His love and the tenderness of His compassion for us? Jesus fed more than five thousand not simply to satisfy their hunger, but because He loved them—and He loves us in the same way.

There are times—perhaps oftentimes—when we forget this infinite love of Jesus. Still, even when we forget Him, His love never fades. His compassion remains ever present, patiently waiting for us to return. It is always there for us to receive and to claim, freely given, with no price to pay and no ransom required.

Let us, therefore, claim this priceless gift of love by being present at the Eucharistic Celebration, the Holy Mass. There, Jesus waits for us, ready to nourish us, to heal us, and to fill our empty and sometimes wandering hearts.

Do we come to the Eucharist merely out of habit, or do we come with hearts open and ready to receive the loving compassion of Jesus who longs to fill us once again? Marino J. Dasmarinas

Ang Mabuting Balita at Repleksyon Martes Enero 6 kasunod ng Pagpapakita ng Panginoon: Marcos 6:34-44

Mabuting Balita: Marcos 6:34-44

Noong panahong iyon, nakita ni Hesus ang napakaraming tao; nahabag siya sa kanila sapagkat para silang mga tupang walang pastol. At sila’y tinuruan niya ng maraming bagay. Nang dapit-hapon na, lumapit sa kanya ang mga alagad at ang sabi, “Ilang ang pook ng ito at malapit nang lumubog ang araw.

Payaunin na po ninyo ang mga tao sa mga karatig-nayon at bayan upang makabili ng pagkain.” Ngunit sinabi niya, “Kayo ang magbigay sa kanila ng makakain.” “Bibili po ba kami ng halagang dalawandaang denaryong tinapay upang ipakain sa kanila?” Tanong ng mga alagad. “Ilan ba ang dala ninyong tinapay? Tingnan nga ninyo,” wika niya. Pagkatapos tingnan ay kanilang sinabi, “Lilima po, at dalawang isda.”

Iniutos ni Hesus na ang lahat ay maupo nang pulu-pulutong sa damuhan. Kaya’t naupo sila nang manda-mandaan at lima-limampu. Kinuha ni Hesus ang limang tinapay at dalawang isda, tumingala sa langit, at nagpasalamat sa Diyos. Pinaghati-hati niya ang mga tinapay at ibinigay sa mga alagad upang ipamahagi sa mga tao.

At pinaghati-hati niya ang dalawang isda at ipinamahagi rin. Ang lahat ay nakakain at nabusog. Nang tipunin ng mga alagad ang lumabis na hati-hating tinapay at isda, nakapuno sila ng labindalawang bakol. Sa mga nagsikain, limanlibo ang mga lalaki.  

+ + + + + + +

Repleksyon:

Nang makita ni Jesus ang napakaraming taong patuloy na sumusunod sa Kanya, Siya ay napuno ng habag. Ang habag na ito ay nagmumula sa Kanyang walang hanggang pagmamahal sa mga tao. At mula sa habag na iyon ay umusbong ang pagkilos—ang pag-ibig ni Jesus ay hindi lamang nadarama, kundi isinasabuhay. Sa limang tinapay at dalawang isda, pinakain Niya ang lahat, at may higit pang natira.

Ganito tayo minamahal ni Jesus—may pusong puno ng habag at pag-ibig na nahahayag sa gawa. Ngunit tayo ba ay tunay na may kamalayan sa pag-ibig na patuloy Niyang ibinubuhos sa atin sa loob ng maraming taon? Tinatanggap ba natin at kinikilala ang lalim ng Kanyang pagmamahal at malasakit sa atin? Pinakain ni Jesus ang mahigit limang libo, hindi lamang upang punuin ang kanilang sikmura, kundi dahil mahal Niya sila—at gayon din ang pagmamahal Niya sa atin.

May mga pagkakataon—marahil ay madalas—na nakakalimutan natin ang walang hanggang pag-ibig ni Jesus. Ngunit kahit nakalilimot tayo sa Kanya, nananatili ang Kanyang pagmamahal at habag. Palagi itong naririyan, handang tanggapin at angkinin. Ito ay libreng kaloob—walang bayad, walang kapalit, at walang panukat.

Kaya naman, inaanyayahan tayong angkinin ang dakilang kaloob na ito ng pag-ibig sa pamamagitan ng ating presensya sa Pagdiriwang ng Eukaristiya, sa Banal na Misa. Naroon si Jesus—laging naghihintay, handang punuin ang ating mga pusong hungkag at minsang naliligaw.

At sa ating pagninilay, itanong natin sa ating mga sarili: Tayo ba’y dumadalo sa Banal na Misa dahil nakasanayan na lamang, o lumalapit ba tayo kay Jesus na may pusong bukás at handang tumanggap ng Kanyang habag at pag-ibig na nais Niyang ibuhos muli sa atin? – Marino J. Dasmarinas

Reflection for January 5 Monday after Epiphany: Matthew 4:12-17, 23-25

Gospel: Matthew 4:12-17, 23-25

When Jesus heard that John had been arrested, he withdrew to Galilee. He left Nazareth and went to live in Capernaum by the sea, in the region of Zebulun and Naphtali, that what had been said through Isaiah the prophet might be fulfilled: Land of Zebulun and land of Naphtali, the way to the sea, beyond the Jordan, Galilee of the Gentiles, the people who sit in darkness have seen a great light, on those dwelling in a land overshadowed by death light has arisen. 

From that time on, Jesus began to preach and say, “Repent, for the Kingdom of heaven is at hand.” He went around all of Galilee, teaching in their synagogues, proclaiming the Gospel of the Kingdom, and curing every disease and illness among the people. His fame spread to all of Syria, and they brought to him all who were sick with various diseases and racked with pain, those who were possessed, lunatics, and paralytics, and he cured them. And great crowds from Galilee, the Decapolis, Jerusalem, and Judea, and from beyond the Jordan followed him.

+ + + + +  + +

Reflection:

In the midst of darkness, light gives us hope. It gives us something to hold on to and something to look forward to. When all seems uncertain and overwhelming, light reminds us that darkness does not have the final word.

This is how the prophet Isaiah spoke of Jesus in the Old Testament—a promised light shining upon those who walk in darkness. In the New Testament, that promise was fulfilled, for the light became a living reality in the person of Jesus.

Jesus called people then and now to repentance. He proclaimed the Gospel and healed those burdened by spiritual and physical sickness. He entered into human suffering with compassion and love, restoring not only bodies but also wounded hearts and souls.

Jesus is the same yesterday, today, and forever. He remains the light of our lives even now. He continues to heal us of our many sicknesses, our brokenness, and our hidden wounds. And He still lovingly calls each of us to turn away from sin and return to God.

Let us be careful not to make the mistake of seeking our light and hope in this world. The world may offer comfort, success, or temporary happiness, but it can never give us true and lasting hope.

When we place our trust in worldly things, we eventually find ourselves empty and restless. To anchor our hope and happiness in this world is a grave mistake—one that quietly draws our hearts away from God.

Let us, instead, learn to discern the voice of Jesus, who continually calls us to follow Him. Let us choose Him as the true hope and light of our lives, today and always. We will never go wrong when we listen to His voice, a voice that calls us to repent, to let go of sin, and to walk faithfully in the path of new life.

Where are we placing our hope today—in the fading lights of this world, or in Jesus, the true Light who alone can lead us out of darkness and into lasting life? – Marino J. Dasmarinas

Ang Mabuting Balita at Repleksyon Enero 5 Lunes kasunod ng Pagpapakita ng Panginoon: Mateo 4:12-17, 23-25

Mabuting Balita: Mateo 4:12-17, 23-25

Noong panahong iyon, nabalitaan ni Hesus na ibinilanggo si Juan, kaya’t bumalik siya sa Galilea. Ngunit hindi na siya sa Nazaret nanirahan kundi sa Capernaum. Ang bayang ito’y nasa baybayin ng Lawa ng Galilea, sa mga hangganan ng Zabulon at Neftali. 

Sa gayo’y natupad ang sinabi ni propeta Isaias: “Ang lupain ng Zabulon at lupain ng Neftali – daanan sa gawing dagat sa ibayo ng Jordan, Galilea ng mga Hentil! Itong bayang nag-apuhap sa gitna ng kadiliman sa wakas ay nakakita ng maningning niyang ilaw! Liwanag na taglay nito’y siya ngayong tumalanglaw sa lahat ng nalugami sa lilim ng kamatayan!” 

Magmula noon ay nangaral na si Hesus. Ang sabi niya, “Pagsisihan ninyo’t talikdan ang inyong mga kasalanan, sapagkat malapit nang maghari ang Diyos.” 

Nilibot ni Hesus ang buong Galilea. Nagtuturo sa mga sinagoga at ipinangangaral ang Mabuting Balita tungkol sa paghahari ng Diyos. Pinagaling din niya ang mga tao sa kanilang mga sakit at karamdaman. 

Siya’y nabantog sa buong Siria kaya’t dinadala sa kanya ang lahat ng maysakit at mga pinahihirapan ng iba’t ibang karamdaman: mga inaalihan ng mga demonyo, mga himatayin, mga paralitiko. Silang lahat ay kanyang pinagaling. At sinundan siya ng napakaraming tao buhat sa Galilea, Decapolis, Jerusalem, Judea, at maging sa ibayo ng Jordan.

+ + + + + + +

Repleksyon:

Sa gitna ng dilim, ang liwanag ang nagbibigay sa atin ng pag-asa. Ito ang nagbibigay sa atin ng mahahawakan at ng inaasahang bukas. Kapag ang lahat ay tila magulo at mabigat, ipinapaalala sa atin ng liwanag na hindi kailanman mananaig ang dilim.

Ganito inilarawan ng propetang si Isaias si Jesus sa Lumang Tipan—bilang liwanag na sisikat sa mga taong naglalakad sa kadiliman. Sa Bagong Tipan, ang liwanag na ito ay naging ganap na realidad sa katauhan ni Jesus.

Tinawag tayo ni Jesus noon at hanggang ngayon sa pagsisisi. Ipinahayag Niya ang Mabuting Balita at pinagaling ang mga may karamdaman sa katawan at kaluluwa. Lumapit Siya sa ating paghihirap nang may habag at pag-ibig, upang pagalingin hindi lamang ang katawan kundi pati ang sugatang puso at espiritu. 

Si Jesus ay hindi nagbabago—kahapon, ngayon, at magpakailanman. Siya pa rin ang liwanag ng ating buhay sa kasalukuyan. Patuloy Niya tayong pinagagaling sa ating mga karamdaman, kahinaan, at mga sugat na minsan ay hindi nakikita ng iba. At patuloy pa rin Niya tayong inaanyayahang talikuran ang kasalanan at magbalik-loob sa Diyos. 

Mag-ingat tayo na huwag magkamaling hanapin ang ating liwanag at pag-asa sa mundong ito. Maaaring magbigay ang mundo ng panandaliang kasiyahan, tagumpay, o aliw, ngunit hindi nito kayang ibigay ang tunay at pangmatagalang pag-asa. 

Kapag sa mga bagay ng mundo natin inilagak ang ating tiwala, madalas ay nauuwi tayo sa pagkadismaya at kawalan ng kapayapaan. Ang paglalagak ng ating pag-asa at kaligayahan sa mundong ito ay isang malaking pagkakamaling hindi natin dapat pahintulutan. 

Kaya’t matuto tayong makinig at kumilala sa tinig ni Jesus na patuloy na tumatawag sa atin upang sumunod sa Kanya. Gawin natin Siyang tunay na liwanag at pag-asa ng ating buhay—ngayon at magpakailanman. Hindi tayo kailanman maliligaw kung pipiliin nating pakinggan ang Kanyang tinig na mapagmahal na humihimok sa atin na magsisi, talikuran ang kasalanan, at lumakad sa daan ng bagong buhay. 

Saan ba talaga natin inilalagay ang ating pag-asa—sa mga ilaw ng mundong madaling maglaho, o kay Jesus, ang Tunay na Liwanag na nag-aakay sa atin palabas ng dilim at patungo sa buhay na ganap at walang hanggan? – Marino J. Dasmarinas

Reflection for Sunday January 4 Solemnity of the Epiphany of the Lord: Matthew 2:1-12

Gospel: Matthew 2:1-12

When Jesus was born in Bethlehem of Judea, in the days of King Herod, behold, magi from the east arrived in Jerusalem, saying, “Where is the newborn king of the Jews? We saw his star at its rising and have come to do him homage.” When King Herod heard this, he was greatly troubled, and all Jerusalem with him.

Assembling all the chief priests and the scribes of the people, He inquired of them where the Christ was to be born. They said to him, “In Bethlehem of Judea, for thus it has been written through the prophet: And you, Bethlehem, land of Judah, are by no means least among the rulers of Judah; since from you shall come a ruler, who is to shepherd my people Israel.”

Then Herod called the magi secretly and ascertained from them the time of the star’s appearance. He sent them to Bethlehem and said, “Go and search diligently for the child. When you have found him, bring me word, that I too may go and do him homage.” After their audience with the king they set out. And behold, the star that they had seen at its rising preceded them, until it came and stopped over the place where the child was. 

They were overjoyed at seeing the star, and on entering the house they saw the child with Mary his mother. They prostrated themselves and did him homage. Then they opened their treasures and offered him gifts of gold, frankincense, and myrrh. And having been warned in a dream not to return to Herod, they departed for their country by another way.

+ + + + + + + 

Reflection:

What Can We Give Jesus This 2026?

As we stand at the threshold of this new year, it is worth asking ourselves: What can we give Jesus this 2026? Perhaps the greatest gift we can offer Him is our complete trust and unwavering faith. In a world filled with uncertainty and noise, choosing to entrust our lives fully to Him is already a powerful act of love.

Another precious gift we can give Jesus is our constant hunger for Him. We may say that we already know Him, yet deep within, we realize that knowing Jesus is a journey that never truly ends.

As long as we live, we are called to continue seeking Him with longing hearts. For the more we hunger for Jesus, the more we discover who He truly is. And the more we hunger for Him, the closer we grow in intimacy with Him.

The Magi teach us this holy persistence. They did not stop their search for the Child Jesus until they found Him. Along the way, they surely faced difficulties and uncertainty, yet nothing deterred them. When they finally encountered Him, they humbly paid Him homage, prostrated themselves before Him, and offered gifts of gold, frankincense, and myrrh—gifts that reflected their reverence, surrender, and love.

Like the Magi, let us continue our search for Jesus until we truly find Him. And when we do, let us allow Him to dwell in our hearts—not just for a moment, but forever. We will surely find Him if we sincerely seek Him. And once we encounter Him, let us offer Him the very best of ourselves, quietly and humbly, seeking no recognition, desiring no applause—known only by us and by Jesus.

If we are parents, we may ask ourselves: What is the best gift we can give Jesus? Perhaps it is leading our children toward Him. Let us bring them to the celebration of the Holy Mass. Let us help them encounter Jesus through Sacred Scripture and teach them how to pray the Holy Rosary, planting seeds of faith that will one day bear fruit.

What else can we give Jesus? We can offer Him our time and our treasures by caring for the poor, the troubled, and the unwanted, for Jesus is always present among them. What else can we give Him? We can offer Him our lives by turning away from sin and from anything that separates us from His love. What else can we do for Jesus? We can bring others to Him—not only by our words, but by the way we live His teachings each day.

As this new year unfolds before us, let us pause and listen to the quiet invitation of the Lord. With hearts open and willing, let us ask ourselves:

What will we truly give Jesus this 2026—not out of obligation, but out of love? – Marino J. Dasmarinas

Ang Mabuting Balita at Repleksyon sa Linggo Enero 4 Dakilang Kapistahan ng Pagpapakita ng Panginoon: Mateo 2:1-12

Mabuting Balita: Mateo 2:1-12

Si Hesus ay ipinanganak sa Betlehem ng Judea noong kapanahunan ni haring Herodes. Dumating naman sa Jerusalem ang ilang Pantas mula sa Silangan at nagtanung-tanong doon: “Nasaan ang ipinanganak na Hari ng mga Judio? Nakita namin sa Silangan ang kanyang tala at naparito kami upang sambahin siya.”

Nang mabalitaan ito ni haring Herodes, siya’y naligalig, gayun din ang buong Jerusalem. Kaya’t tinipon niya ang lahat ng punong saserdote at mga eskriba sa Israel at itinanong sa kanila kung saan ipinanganak ang Mesiyas. “Sa Betlehem po ng Judea,” tugon nila. “Ganito ang sinulat ng propeta:

 ‘At ikaw, Betlehem, sa lupain ng Juda,

ay hindi nga huli sa mga pangunahing bayan ng Juda.

Sapagkat sa iyo lilitaw ang isang pinuno

na mamamahala sa aking bayang Israel.’”

Nang mabatid ito, lihim na ipinatawag ni Herodes ang mga Pantas at itinanong kung kailan lumitaw ang mga tala. At pinalakad niya sila patungong Betlehem matapos pabilinan ng ganito: “Humayo kayo at inyong hanaping mabuti ang sanggol. Kapag inyong natagpuan, ibalita agad ninyo sa akin upang ako may makasamba sa kanya.”

At lumakad na nga ang mga Pantas. Muli silang pinangunahan ng talang nakita nila sa silangan hanggang sa sumapit ito sa tapat ng kinaroroonan ng bata. Gayun na lamang ang galak ng mga Pantas nang makita ang tala! Pagpasok sa bahay, nakita nila ang bata sa piling ng kanyang inang si Maria. 

Lumapit sila at nagpatirapa at sinamba ang bata. Binuksan nila ang kanilang mga sisidlan at inihandog sa kanya ang dala nilang ginto, kamanyang at mira.

Nang sila’y pabalik na, sinabi sa kanila ng Diyos sa pamamagitan ng panaginip na huwag na silang babalik kay Herodes. Kaya, nag-iba na sila ng daan pauwi.

+ + + + + + +

Repleksyon:

Ano ang Maibibigay Natin kay Hesus ngayong 2026?

Habang tayo ay nakatayo sa pintuan ng  pasimula ng isang panibagong taon, mahalagang tanungin natin ang ating mga sarili: Ano ang maibibigay natin kay Hesus ngayong 2026? Marahil ang pinakadakilang handog na maaari nating ialay sa Kanya ay ang ating ganap na pagtitiwala at matatag na pananampalataya. Sa mundong puno ng ingay, pangamba, at kawalang-katiyakan, ang lubos na pag-asa at pagsuko ng ating buhay sa Kanya ay isang makapangyarihang pagpapahayag ng pag-ibig.

Isa pang mahalagang handog na maaari nating ibigay kay Hesus ay ang ating patuloy na pagkauhaw  sa Kanya. Maaaring sabihin nating kilala na natin Siya, ngunit sa kaibuturan ng ating puso, alam nating ang pagkilala kay Hesus ay isang paglalakbay na hindi kailanman natatapos.

Hangga’t tayo ay nabubuhay, tayo ay tinatawag na patuloy Siyang hanapin nang may pananabik. Sapagkat habang lalo nating hinahangad si Hesus, lalo nating nakikilala kung sino Siya. At habang lalo natin Siyang hinahangad, lalo rin tayong napapalapit sa Kanya.

Itinuturo sa atin ito ng mga Pantas. Hindi sila tumigil sa paghahanap sa Sanggol na si Hesus hanggang sa matagpuan nila Siya. Tiyak na may mga pagsubok at hadlang sa kanilang paglalakbay, ngunit hindi sila pinanghinaan ng loob.

At nang matagpuan nila Siya, buong kababaang-loob silang sumamba, nagpatirapa sa Kanyang harapan, at naghandog ng ginto, kamanyang, at mira—mga handog na sumasalamin sa kanilang pagsamba, pagsuko, at pag-ibig.

Tulad ng mga Pantas, ipagpatuloy din natin ang paghahanap kay Hesus hanggang sa atin Siyang matagpuan. At kapag natagpuan na natin Siya, hayaan nating manahan Siya sa ating mga puso—hindi lamang sandali, kundi magpakailanman.

Tiyak na matatagpuan natin Siya kung taos-puso natin Siyang hahanapin. At sa sandaling makatagpo natin Siya, ialay natin sa Kanya ang ating boung pagkatao— ng may katahimikan at may kababaang-loob,  na walang hinahangad na papuri, kundi tanging Siya lamang ang ating nais na papurihan.

Kung tayo ay mga magulang, tanungin din natin ang ating mga sarili: Ano ang pinakamainam na handog na maaari nating ibigay kay Hesus? Marahil ito ay ang pag-akay sa ating mga anak patungo sa Kanya. Dalhin natin sila sa pagdiriwang ng Banal na Misa.

Tulungan natin silang makatagpo si Hesus sa pamamagitan ng Banal na Kasulatan, at turuan din natin silang manalangin ng Banal na Rosaryo, upang ang binhi ng pananampalataya ay tumubo at mamunga sa tamang panahon.

Ano pa ang maaari nating ibigay kay Hesus? Maaari nating ialay sa Kanya ang ating panahon at mga kayamanan sa pamamagitan ng pagtulong sa mga dukha at sa mga itinatakwil ng lipunan, sapagkat si Hesus ay laging nasa piling nila.

Ano pa ang maaari nating ialay? Maaari nating ihandog ang ating buhay sa pamamagitan ng pagtalikod sa kasalanan at sa lahat ng bagay na naglalayo sa atin sa Kanyang pag-ibig. Ano pa ang maaari nating gawin para kay Hesus? Maaari rin nating dalhin ang ating kapwa sa Kanya—hindi lamang sa pamamagitan ng ating mga salita, kundi sa pamamagitan ng ating pamumuhay ayon sa Kanyang mga aral.

Sa pag-usad ng bagong taong ito, huminto tayo sandali at pakinggan ang marahang paanyaya ng Panginoon sa ating mga puso. Na may bukas at handang puso, tanungin natin ang ating mga sarili: Ano nga ba ang tunay nating maibibigay kay Hesus ngayong 2026? — Marino J. Dasmarinas

Reflection for Saturday January 3 The Most Holy Name of Jesus: John 1:29-34

Gospel: John 1:29-34

John the Baptist saw Jesus coming toward him and said, “Behold, the Lamb of God, who takes away the sin of the world. He is the one of whom I said, ‘A man is coming after me who ranks ahead of me because he existed before me.’ I did not know him, but the reason why I came baptizing with water was that he might be made known to Israel.”  

John testified further, saying, “I saw the Spirit come down like a dove from heaven and remain upon him. I did not know him, but the one who sent me to baptize with water told me, ‘On whomever you see the Spirit come down and remain, he is the one who will baptize with the Holy Spirit.’ Now I have seen and testified that he is the Son of God.”

+ + + + + + +

Reflection:

When John was asked by the priests and Levites to confirm whether he was the Messiah, he answered with clarity and humility, “I am not the Messiah” (John 1:20). It never crossed John’s mind to claim a role that was not his.

From the very beginning, he knew who he was before God. He understood that he was only the precursor, the one sent to prepare the way. That is why he could humbly proclaim, “He must increase, but I must decrease” (John 3:30).

As we reflect more deeply on the life of John, we see a man who embraced simplicity. He avoided the spotlight, lived humbly, and refused to take credit for the works and wonders attributed to him. Instead, he consistently directed hearts and minds toward Jesus. John reminds us that true greatness is not found in drawing attention to ourselves, but in leading others to Christ.

John stands before us as a powerful image of a self-assured yet humble servant—one who was content with the role God entrusted to him. Fame, power, and even fortune were within his reach, yet he chose not to grasp them. How different this is from many of us, who are often tempted to seek recognition, approval, and praise whenever opportunities arise.

By virtue of our baptism, we are all called—especially those of us who know and practice our faith—to follow the example of John. We are invited to let God shine in and through us at all times, resisting the temptation to replace God with our own ambitions, desires, or self-interest.

We must be careful not to use God as a means to gain popularity, power, or influence. True service to God and His people is not measured by how visible or admired we are. Genuine service happens when we quietly and humbly carry out our responsibilities, offering everything for the greater glory of God and not for our own.

John chose humility and simplicity. He chose to make Jesus known rather than himself. As we journey in faith, may we also choose humility and simplicity, allowing our lives to point not to our achievements, but to Christ living in us.

The question now confronts us deeply: In our words, actions, and choices, are we allowing Christ to increase while we decrease—or are we still seeking to place ourselves at the center instead of Him? — Marino J. Dasmarinas

Ang Mabuting Balita at Repleksyon Sabado Enero 3 Paggunita sa Kabanal-banalang Ngalan ng ating Panginoong Hesus: Juan 1:29-34

Mabuting Balita: Juan 1:29-34

Kinabukasan, nakita ni Juan si Hesus na lumalapit sa kanya. Sinabi niya, “Ito ang Kordero ng Diyos. Ito ang nag-aalis ng mga kasalanan ng sanlibutan! Siya ang tinutukoy ko nang sabihin kong dumarating na kasunod ko ang isang higit sa akin sapagkat siya’y siya na bago pa ako ipanganak. Hindi ko rin siya lubos na nakikilala noon, bagamat ako’y naparitong nagbibinyag sa tubig upang ipakilala siya sa Israel.” 

Ito ang patotoo ni Juan, “Nakita ko ang Espiritung bumababa buhat sa langit, gaya ng isang kalapati, at nanatili sa kanya.

Hindi ko nga siya lubos na nakikilala noon, ngunit ang nagsugo sa akin upang magbinyag sa tubig ang nagsabi sa akin, ‘Makikita mo ang Espiritu na bababa at mananatili sa isang tao – siya ang magbibinyag sa pamamagitan ng Espiritu Santo.’ Nakita ko ito, at pinatototohanan kong siya ang Anak ng Diyos.”

+ + + + + + +

Repleksyon:

Nang tanungin si Juan ng mga pari at mga Levita kung siya ba ang Mesiyas, buong kababaang-loob niyang sinabi, “Hindi ako ang Mesiyas” (Juan 1:20). Kailanman ay hindi pumasok sa isip ni Juan na akuin ang papel na hindi naman ibinigay sa kanya ng Diyos.

Mula pa sa simula, malinaw na sa kanya kung sino siya sa harap ng Diyos. Alam niyang siya ay tagapagpauna lamang—ang isinugo upang ihanda ang daan. Kaya nga buong pagpapakumbaba niyang ipinahayag, “Siya ang dapat maghari, at ako naman ay magpakumbaba” (Juan 3:30).

Kapag sinuri natin nang mas malalim ang buhay ni Juan, makikita natin ang isang taong namuhay nang payak. Iwas siya sa papuri at kasikatan, mapagpakumbaba, at hindi kailanman inangkin ang mga papuring ibinibigay sa kanya. Sa halip, palagi niyang itinuturo ang mga tao kay Hesus. Ipinapaalala sa atin ni Juan na ang tunay na kadakilaan ay hindi nasusukat sa kung gaano tayo napapansin, kundi sa kung paano natin dinadala ang iba patungo kay Kristo.

Si Juan ay larawan ng isang taong may matibay na pagkatao ngunit puspos ng kababaang-loob—kontento sa papel na ipinagkatiwala sa kanya ng Diyos. Nasa kanyang abot-kamay ang kasikatan, kapangyarihan, at maging kayamanan, ngunit hindi siya kailanman natukso na angkinin ang mga ito. Kay layo nito sa atin na madalas ay naghahangad ng papuri, pagkilala, at pansariling karangalan sa bawat pagkakataong dumarating.

Sa bisa ng ating binyag, tayong lahat—lalo na tayong may kaalaman at pananampalataya ay tinatawag ng Diyos na tularan si Juan. Tinatawag tayong hayaan ang Diyos na magningning sa ating buhay sa lahat ng pagkakataon, at iwasan ang tukso na palitan Siya ng ating mga ambisyon, hangarin, at pansariling interes.

Hindi natin dapat gamitin ang Diyos upang tayo’y sumikat, magkaroon ng kapangyarihan, o umangat sa paningin ng iba. Ang tunay na paglilingkod sa Diyos at sa Kanyang bayan ay hindi tungkol sa kasikatan o kapangyarihan. Ang tunay na paglilingkod ay nagaganap kapag tahimik at mapagkumbaba nating ginagampanan ang ating mga tungkulin—ginagawa ang lahat para sa higit na kaluwalhatian ng Diyos at hindi para sa ating sarili.

Pinili ni Juan ang kababaang-loob at kasimplehan. Pinili niyang itampok si Hesus kaysa sa kanyang sarili. Sa ating paglalakbay bilang mga mananampalataya, nawa’y piliin din natin ang kababaang-loob at kasimplehan.

 Kaya’t narito ang hamon para sa ating lahat: Sa ating mga salita, kilos, at pasiya, hinahayaan ba nating si Kristo ang maghari at tayo ang magpakumbaba—o patuloy pa rin nating inilalagay ang ating sarili sa gitna sa halip na Siya? — Marino J. Dasmarinas

Reflection for Friday January 2 Memorial of Saints Basil the Great and Gregory Nazianzen, Bishops and Doctors of the Church: John 1:19-28

Gospel: John 1:19-28

This is the testimony of John. When the Jews from Jerusalem sent priests and Levites to him to ask him, “Who are you?” He admitted and did not deny it, but admitted, “I am not the Christ.” So they asked him, “What are you then? Are you Elijah?” And he said, “I am not.” “Are you the Prophet?” He answered, “No.” 

So they said to him, “Who are you, so we can give an answer to those who sent us? What do you have to say for yourself?” He said: “I am the voice of one crying out in the desert, ‘Make straight the way of the Lord,’ as Isaiah the prophet said.” Some Pharisees were also sent. They asked him, “Why then do you baptize if you are not the Christ or Elijah or the Prophet?”  

John answered them, “I baptize with water; but there is one among you whom you do not recognize, the one who is coming after me, whose sandal strap I am not worthy to untie.” This happened in Bethany across the Jordan, where John was baptizing.

+ + + + + + +

Reflection:

Are we sometimes tempted to assume an honor that is not meant for us? Like John the Baptist, we too are often faced with moments when recognition, power, or popularity is within reach. John had the opportunity to claim an identity that was not his, yet he refused to give in to the temptation of fleeting power, adulation, and human praise.

We may not be able to compare ourselves to John the Baptist in every aspect of his virtuous life, but his humility speaks clearly to us. His unwavering commitment to what is right and moral is worthy of our emulation. John remained faithful to his mission as the humble precursor of Jesus, content to prepare the way rather than to take the spotlight.

We are invited to examine our own hearts. Are we humble enough to let others receive credit for an endeavor that was partly made possible through our efforts? Are we willing to remain in the background, even when we have every opportunity to stand at the forefront? True humility is tested not when we are unnoticed, but when we choose not to be noticed.

It is very tempting for us to indulge our ego and claim recognition for something that is not meant for us. Yet the Gospel gently reminds us that humility must guide our lives at all times. We are not called to bestow honors upon ourselves, but to serve quietly and allow others to acknowledge our contributions, accepting any recognition with gratitude and humility.

John teaches us that true greatness before the Lord is possible only through humility—there is no other way. The praise and admiration of the crowd may feel affirming, but they are intoxicating, temporary, and fleeting. What truly matters is how we stand before God.

Even when others take credit for the good we have done, we are assured that God is never asleep. He sees everything we do, and nothing is hidden from Him. More than our actions, God knows our intentions and the silent sacrifices of our hearts.

If we desire to draw closer to Jesus, to grow deeper in faith, and to earn the sincere respect of others, we must choose the path of humility each day. So we ask ourselves: Are we willing to step aside so that Christ may be seen more clearly in us?  – Marino J. Dasmarinas 

Ang Mabuting Balita at Repleksyon Biyernes Enero 2, Paggunita San Basilio Magno at San Gregorio Nasianceno mga Obispo at pantas ng Simbahan: Juan 1:19-28

Mabuting Balita: Juan 1:19-28

Nang suguin ng mga Judio sa Jerusalem ang ilang saserdote at Levita upang itanong kung sino siya, sinabi ni Juan ang katotohanan. Sinabi niyang hindi siya ang Mesias. “Kung gayo’y sino ka?” tanong nila. “Ikaw ba si Elias?” “Hindi po,” tugon niya. “Ikaw ba ang Propetang hinihintay namin?” Sumagot siya, “Hindi po.” 

“Sino ka kung gayun?” Tanong nila uli. “Sabihin mo sa amin para masabi namin sa mga nagsugo sa amin. Ano ang masasabi mo tungkol sa iyong sarili?” Sumagot si Juan, “Ako ‘Ang tinig ng isang sumisigaw sa ilang: Tuwirin ninyo ang daraanan ng Panginoon!’” Ang Propeta Isaias ang maysabi nito. 

Ang mga nagtanong ay sugo ng mga Pariseo. Muli nilang tinanong si Juan, “Bakit ka nagbibinyag, hindi pala naman ikaw ang Mesias, ni si Elias, ni ang Propeta?” Sumagot siya, “Ako’y nagbibinyag sa tubig, ngunit nasa gitna ninyo ang isang hindi ninyo nakikilala. Siya ang susunod sa akin, subalit hindi ako karapat-dapat magkalag man lamang ng tali ng kanyang panyapak.” Ito’y nangyari sa Betania, sa ibayo ng Jordan na pinagbibinyagan ni Juan.

+ + + + + + +

Repleksyon:

Tayo ba ay minsang natutukso na angkinin ang parangal na hindi naman talaga para sa atin? Tulad ni San Juan Bautista, tayo rin ay humaharap sa mga sandaling ang pagkilala, kapangyarihan, at kasikatan ay tila abot-kamay. Nagkaroon si Juan ng pagkakataong angkinin ang isang pagkakakilanlang hindi kanya, ngunit hindi siya nagpadaig sa tukso ng panandaliang kapangyarihan, papuri, at paghanga ng tao.

Maaaring hindi natin kayang tumbasan si San Juan Bautista sa bawat aspeto ng kanyang banal at marangal na buhay, ngunit malinaw ang aral ng kanyang kababaang-loob para sa ating lahat. Ang kanyang matatag na paninindigan sa tama at moral ay karapat-dapat nating tularan. Nanatili siyang tapat sa kanyang misyon bilang mapagkumbabang tagapaghanda ng daan para kay Hesus.

Inaanyayahan tayong suriin ang ating mga puso. Tayo ba ay may sapat na kababaang-loob upang hayaang ang iba ang tumanggap ng papuri sa isang gawain na naisakatuparan din sa pamamagitan ng ating tulong? Kaya ba nating manatili sa likuran kahit may pagkakataon tayong maging nasa unahan? Doon sinusubok ang tunay na kababaang-loob kapag pinipili nating huwag mapansin kahit may karapatan tayong mapansin.

Napakadali para sa atin na pagbigyan ang ating kayabangan at angkinin ang papuri sa mga bagay na hindi naman talaga para sa atin. Ngunit tahimik na itinuturo ng Ebanghelyo na ang kababaang-loob ang dapat maging gabay ng ating buhay. Hindi tayo tinatawag na igawad sa ating sarili ang parangal, kundi maglingkod nang tahimik at hayaang ang iba ang kumilala at tinatanggap ito nang may pasasalamat at pagpapakumbaba.

Itinuturo sa atin ni Juan na ang tunay na kadakilaan sa harap ng Diyos ay posible lamang sa pamamagitan ng kababaang-loob—wala nang ibang daan. Ang papuri at paghanga ng karamihan ay maaaring nakalalasing sa damdamin, ngunit ito’y panandalian at lilipas din. Ang higit na mahalaga ay kung paano tayo tumatayo sa harap ng Diyos.

Kahit pa ang iba ang umani ng papuri sa mabubuting gawa na ginawa natin, makatitiyak tayong ang Diyos ay hindi natutulog. Nakikita Niya ang lahat ng ating ginagawa at wala tayong maitatago sa Kanya. Higit pa sa ating mga gawa, alam ng Diyos ang ating mga lihim na hangarin at tahimik na sakripisyo.

Kung nais nating mapalapit kay Hesus, lumago sa pananampalataya, at makamtan ang tunay na paggalang ng kapwa, araw-araw nating piliin ang landas ng kababaang-loob. Handa ba nating yakapin ang kababaang loob upang si Kristo ang lalong makita sa atin? – Marino J. Dasmarinas

Reflection for Thursday January 1 Solemnity of Mary, the Holy Mother of God: Luke 2:16-21

Gospel: Luke 2:16-21

The shepherds went in haste to Bethlehem and found Mary and Joseph, and the infant lying in the manger. When they saw this, they made known the message that had been told them about this child.

All who heard it were amazed by what had been told them by the shepherds. And Mary kept all these things, reflecting on them in her heart. Then the shepherds returned, glorifying and praising God for all they had heard and seen, just as it had been told to them. 

When eight days were completed for his circumcision, he was named Jesus, the name given him by the angel before he was conceived in the womb.

+ + + + + + +

Reflection:

Amidst the joy and celebration of the people around her, the Blessed Mother remained silent. In the stillness of her heart, she pondered deeply the miracle that had unfolded before her. Surely, among the many things she reflected upon was this profound mystery—that she had been chosen to become the Mother of God.

Perhaps, in her quiet prayer, she asked herself, “Why was I given this great honor—to become the mother of the Messiah?” And perhaps this same question rises within our own hearts: among so many women of her time, why Mary and not others? Why did God choose her?

Indeed, God works in mysterious ways. He acts not according to human logic, but according to His divine will.

We experience this mystery in our own lives as well. Sometimes we find ourselves in places we never imagined—in a vocation, a responsibility, or a situation we never planned for, not even in our wildest dreams. We may ask ourselves why we are here, why we were led down this path. Yet, in faith, we come to realize that God has placed us where we are today for a reason. Nothing in our lives is accidental in the eyes of God.

Like Mary, when we pause to reflect deeply, we begin to recognize the weight and beauty of the responsibilities entrusted to us. The Blessed Mother embraced her calling with her whole heart. With humility and love, she raised Jesus to become a man for others, not a man only for Himself—a life poured out in self-giving love.

We, too, are called to serve in different fields of endeavor—whether in the vineyard of the Lord or in other areas of life. Wherever God has planted us, He calls us to recognize our responsibilities and to live them faithfully. Not with arrogance or brashness, but with humility, obedience, and gentleness. Not for our own glory, but for the good of others and for the greater glory of God.

As we reflect on Mary’s silent faith and generous yes, let us ask ourselves: Are we willing to trust God’s mysterious ways, embrace the responsibilities He has given us, and allow our lives—like Mary’s—to become a gift for others? — Marino J. Dasmarinas

Ang Mabuting Balita para Huwebes Enero 1 Dakilang Kapistahan ni Maria Ina ng Diyos: Lucas 2:16-21

Mabuting Balita: Lucas 2:16-21

Noong panahong iyon: nagmamadali silang lumakad patungong Betlehem at nakita nila sina Maria at Jose at ang sanggol na nakahiga sa sabsaban. Kaya't isinaysay nila ang mga sinabi ng anghel tungkol sa sanggol na ito; at nagtaka ang lahat ng nakarinig sa sinabi ng mga pastol.

Natanim sa isip ni Maria ang mga bagay na ito at kanyang pinagbulay-bulay. Umalis ang mga pastol na nagpupuri sa Diyos at nagpapahayag ng kanyang kadakilaan dahil sa lahat ng narinig nila at nakita na ayon sa ibinalita sa kanila ng anghel.

Pagdating ng ikawalong araw ay tinuli ang bata at pinangalanang Hesus – ang pangalang ibinigay ng anghel bago pa siya ipinaglihi.

+ + + + + + +

Repleksyon:

Sa gitna ng kagalakan at pagdiriwang ng mga tao sa paligid niya, nanatiling tahimik ang Mahal na Birhen. Sa katahimikan ng kanyang puso, taimtim niyang pinagbulayan ang himalang naganap sa kanyang harapan. Tiyak na isa sa kanyang pinagnilayan ay ang dakilang hiwagang siya ay pinili upang maging Ina ng Diyos.

Marahil, sa kanyang taimtim na panalangin, naitanong niya sa sarili, “Bakit ako ang binigyan ng ganitong dakilang karangalan—ang maging Ina ng Mesiyas?” At marahil, ito rin ang tanong na sumisibol sa ating mga puso: sa dami ng kababaihan noong kanyang panahon, bakit si Maria at hindi ang iba? Bakit siya ang pinili ng Diyos?

Tunay ngang mahiwaga ang mga paraan ng Diyos. Siya ay kumikilos hindi ayon sa kaisipan ng tao, kundi ayon sa Kanyang banal na kalooban.

Ganito rin ang ating karanasan. May mga pagkakataong natatagpuan natin ang ating mga sarili sa mga kalagayan at tungkuling hindi natin kailanman inakalang mapapasukan—hindi man lamang ito sumagi sa ating isipan, kahit sa ating mga pinakamatitinding pangarap.

Nagtatanong tayo kung bakit narito tayo, kung bakit tayo inilagay sa ganitong landas ng buhay. Ngunit sa liwanag ng pananampalataya, napagtatanto natin na inilagay tayo ng Diyos sa ating kinaroroonan sa isang mabuting dahilan. Walang nagaganap sa ating buhay na hindi batid ng Diyos.

Tulad ng Mahal na Ina, kapag tayo ay tumigil at taimtim na magnilay, unti-unti nating nauunawaan ang bigat at ganda ng mga pananagutang ipinagkatiwala sa atin. Tinanggap ni Maria ang kanyang bokasyon nang buong puso. Sa kababaang-loob at pag-ibig, pinalaki niya si Hesus upang maging isang taong para sa kanyang  kapwa—hindi lamang para sa Kanyang sarili—isang buhay na inialay para sa iba.

Tayo man ay nasa iba’t-ibang larangan ng paglilingkod—sa ubasan ng Panginoon o sa iba pang landas ng buhay. Saan man tayo inilagay ng Diyos, tayo ay tinatawag na kilalanin at isabuhay ang ating mga obligasyon sa Diyos at sa ating kapwa. Nang may kababaang-loob, pagsunod, at pag-ibig. Hindi para sa ating sariling kapurihan, kundi para sa kabutihan ng kapwa at sa higit na kaluwalhatian ng Diyos.

Sa ating pagninilay tanungin natin ang ating mga sarili: Handa ba tayong magtiwala sa mahiwagang mga paraan ng Diyos? — Marino J. Dasmarinas