Ang Mabuting Balita at Repleksyon Sabado Enero 3 Paggunita sa Kabanal-banalang Ngalan ng ating Panginoong Hesus: Juan 1:29-34

Mabuting Balita: Juan 1:29-34

Kinabukasan, nakita ni Juan si Hesus na lumalapit sa kanya. Sinabi niya, “Ito ang Kordero ng Diyos. Ito ang nag-aalis ng mga kasalanan ng sanlibutan! Siya ang tinutukoy ko nang sabihin kong dumarating na kasunod ko ang isang higit sa akin sapagkat siya’y siya na bago pa ako ipanganak. Hindi ko rin siya lubos na nakikilala noon, bagamat ako’y naparitong nagbibinyag sa tubig upang ipakilala siya sa Israel.” 

Ito ang patotoo ni Juan, “Nakita ko ang Espiritung bumababa buhat sa langit, gaya ng isang kalapati, at nanatili sa kanya.

Hindi ko nga siya lubos na nakikilala noon, ngunit ang nagsugo sa akin upang magbinyag sa tubig ang nagsabi sa akin, ‘Makikita mo ang Espiritu na bababa at mananatili sa isang tao – siya ang magbibinyag sa pamamagitan ng Espiritu Santo.’ Nakita ko ito, at pinatototohanan kong siya ang Anak ng Diyos.”

+ + + + + + +

Repleksyon:

Nang tanungin si Juan ng mga pari at mga Levita kung siya ba ang Mesiyas, buong kababaang-loob niyang sinabi, “Hindi ako ang Mesiyas” (Juan 1:20). Kailanman ay hindi pumasok sa isip ni Juan na akuin ang papel na hindi naman ibinigay sa kanya ng Diyos.

Mula pa sa simula, malinaw na sa kanya kung sino siya sa harap ng Diyos. Alam niyang siya ay tagapagpauna lamang—ang isinugo upang ihanda ang daan. Kaya nga buong pagpapakumbaba niyang ipinahayag, “Siya ang dapat maghari, at ako naman ay magpakumbaba” (Juan 3:30).

Kapag sinuri natin nang mas malalim ang buhay ni Juan, makikita natin ang isang taong namuhay nang payak. Iwas siya sa papuri at kasikatan, mapagpakumbaba, at hindi kailanman inangkin ang mga papuring ibinibigay sa kanya. Sa halip, palagi niyang itinuturo ang mga tao kay Hesus. Ipinapaalala sa atin ni Juan na ang tunay na kadakilaan ay hindi nasusukat sa kung gaano tayo napapansin, kundi sa kung paano natin dinadala ang iba patungo kay Kristo.

Si Juan ay larawan ng isang taong may matibay na pagkatao ngunit puspos ng kababaang-loob—kontento sa papel na ipinagkatiwala sa kanya ng Diyos. Nasa kanyang abot-kamay ang kasikatan, kapangyarihan, at maging kayamanan, ngunit hindi siya kailanman natukso na angkinin ang mga ito. Kay layo nito sa atin na madalas ay naghahangad ng papuri, pagkilala, at pansariling karangalan sa bawat pagkakataong dumarating.

Sa bisa ng ating binyag, tayong lahat—lalo na tayong may kaalaman at pananampalataya ay tinatawag ng Diyos na tularan si Juan. Tinatawag tayong hayaan ang Diyos na magningning sa ating buhay sa lahat ng pagkakataon, at iwasan ang tukso na palitan Siya ng ating mga ambisyon, hangarin, at pansariling interes.

Hindi natin dapat gamitin ang Diyos upang tayo’y sumikat, magkaroon ng kapangyarihan, o umangat sa paningin ng iba. Ang tunay na paglilingkod sa Diyos at sa Kanyang bayan ay hindi tungkol sa kasikatan o kapangyarihan. Ang tunay na paglilingkod ay nagaganap kapag tahimik at mapagkumbaba nating ginagampanan ang ating mga tungkulin—ginagawa ang lahat para sa higit na kaluwalhatian ng Diyos at hindi para sa ating sarili.

Pinili ni Juan ang kababaang-loob at kasimplehan. Pinili niyang itampok si Hesus kaysa sa kanyang sarili. Sa ating paglalakbay bilang mga mananampalataya, nawa’y piliin din natin ang kababaang-loob at kasimplehan.

 Kaya’t narito ang hamon para sa ating lahat: Sa ating mga salita, kilos, at pasiya, hinahayaan ba nating si Kristo ang maghari at tayo ang magpakumbaba—o patuloy pa rin nating inilalagay ang ating sarili sa gitna sa halip na Siya? — Marino J. Dasmarinas