Ang Mabuting Balita at Repleksyon Oktubre 6 Martes ng Ika-27 Linggo sa Karaniwang Panahon: Lucas 10:38-42

Mabuting Balita: Lucas 10:38-42

Noong panahong iyon, pumasok si Jesus sa isang nayon. Malugod siyang tinanggap ng isang babaing nagngangalang Marta sa tahanan nito. Ang babaing ito'y may isang kapatid na Maria ang pangalan. Naupo ito sa paanan ng Panginoon at nakinig sa kanyang itinuturo. 

Alalang-alala si Marta sapagkat kulang ang kanyang katawan sa paghahanda, kaya't lumapit siya kay Jesus at ang wika, "Panginoon, sabihin nga po ninyo sa kapatid kong tulungan naman ako." 

Ngunit sinagot siya ng Panginoon, "Marta, Marta, naliligalig ka at abalang-abala sa maraming bagay, ngunit isa lamang ang talagang kailangan. Pinili ni Maria ang lalong mabuti, at ito'y hindi aalisin sa kanya."

+ + + + + + +

Repleksyon:

Tayo ba ay balisa at nag-aalala tungkol sa maraming bagay?

Ang kuwento ni Marta ay kuwento rin ng ating buhay. Hindi ba kung minsan ay labis tayong abala sa araw-araw na gawain ng pansamantalang buhay natin na halos wala na tayong panahon upang manalangin at makinig kay Jesus? Marami sa atin ang maaaring maging katulad ni Marta—abala sa mga alalahanin, gawain, at mga bagay na iniaalok ng mundong ito. Ngunit ano ang nangyayari kapag ang ating pagiging abala ay unti-unting kumakain sa panahong dapat sana ay inilaan natin upang makinig sa Panginoon?

Kapag labis tayong nababaling sa mga bagay ng mundo, maaaring unti-unting lumamig ang ating relasyon sa Diyos. Maaari ring magkaroon ng hindi pagkakaunawaan at pagkakawatak-watak sa ating mga pamilya, at maaaring dumami ang mga problemang tayo rin ang lumilikha dahil hindi na tayo naglalaan ng panahon upang makinig kay Jesus.

Lagi nating tandaan na pansamantala lamang ang ating buhay dito sa mundo. May buhay na naghihintay sa atin pagkatapos ng buhay na ito, at pinakamainam nating maihahanda ang ating sarili para rito sa pamamagitan ng patuloy na paglapit kay Jesus sa panalangin, katahimikan, pagmumuni-muni, at pakikibahagi sa Banal na Misa.

Marami sa mga magulang sa makabagong panahon ang abala rin sa kani-kanilang mga gawain at paghahanapbuhay. Dahil dito, kung minsan ay kapos na sila sa panahon upang alagaan, kausapin, at payuhan ang kanilang mga anak. Bilang kapalit ng kakulangan sa personal na pakikipag-ugnayan, may mga magulang na nagbibigay ng pera at mga makabagong gadget sa kanilang mga anak. Ngunit walang halaga ng pera o materyal na bagay ang makapapalit sa presensya, paggabay, pagmamahal, at panahon na tunay na kailangan ng ating mga anak.

At paano naman tayo? Ano ang mangyayari sa atin kung pagkagising natin sa umaga ay ang ating smartphone agad ang ating unang hinahanap? Paano kung bumangon tayo kaagad, kumain ng almusal, at agad na malunod sa ating mga gawain nang hindi man lamang nagbibigay ng kahit kaunting panahon sa Diyos? Unti-unti, maaari tayong maging labis na abala sa mga bagay ng mundong ito hanggang sa hindi natin namamalayan na lumalayo na pala tayo kay Jesus.

Ngunit paano kung iba ang maging simula ng ating araw?

Paano kung pagkagising natin ay maglaan muna tayo ng sandali upang pasalamatan si Jesus sa regalong panibagong araw? Paano kung manalangin muna tayo, manahimik, at makinig sa Kanya kahit sa maikling sandali lamang? Lagi tayong makagagawa ng panahon para sa Diyos kung tunay nating ninanais na gawin ito.

At kapag naglalaan tayo ng panahon para sa Kanya, may magandang pagbabago na nagaganap sa ating kalooban: lalo tayong napapalapit kay Jesus, higit tayong natututo mula sa Kanya, at nagiging mas sensitibo ang ating puso sa Kanyang tinig at sa nais Niyang gawin natin.

Nang pumasok si Jesus sa isang nayon at nagtungo sa bahay nina Maria at Marta, naglaan si Maria ng panahon upang maupo sa paanan ni Jesus at makinig sa Kanya. Hindi niya inisip na kailangan niyang maging abala o maraming gawin. Pinili lamang niyang makasama si Jesus at maging ganap na naroroon sa Kanyang presensya. Sa pakikinig kay Jesus, tinanggap at pinahalagahan ni Maria ang Kanyang mga salita, natuto mula sa Kanya, at nagkaroon ng mas malalim na pakikipagkaibigan sa Kanya.

Si Marta naman ay abalang-abala sa paghahanda ng pagkain para kay Jesus. Hindi masama ang kanyang pagnanais na maglingkod sa Panginoon. Ngunit sa gitna ng kanyang pagiging abala, nakalimutan niya ang isang bagay na higit na mahalaga: nais ni Jesus ang kanyang presensya at pusong handang makinig. Nais din ni Jesus na matutunan ni Marta ang ginawa ni Maria—ang huminto sandali, makinig, at makasama Siya.

Marahil ito rin ang marahang sinasabi ni Jesus sa bawat isa sa atin ngayon: Huwag ninyong hayaang nakawin ng inyong pagiging abala ang inyong panahon para sa Akin. Huwag ninyong hayaang malunod sa ingay ng mundo ang Aking tinig. Lumapit kayo sa Akin. Maupo kayo sa Aking paanan. Makinig kayo sa Akin.

Marami tayong pananagutan. May pamilya tayong kailangang alagaan, trabaho at mga tungkuling kailangang gampanan, mga problemang kailangang harapin, at napakaraming bagay na maaari nating ikabahala. Ngunit hindi dapat maging dahilan ang mga ito upang makalimutan natin ang Diyos na nagbibigay sa atin ng lakas upang harapin ang lahat ng ito.

Sa pakikinig kay Jesus, natututo tayo mula sa Kanya at nagkakaroon tayo ng mas malalim na pakikipagkaibigan sa Kanya. Ang panalangin ay hindi lamang tungkol sa pagsasalita natin sa Diyos; ito rin ay tungkol sa pagiging tahimik upang marinig natin Siya. Ang Banal na Misa ay hindi lamang isang obligasyon; ito ay pagkakataon upang makatagpo natin si Jesus, matanggap ang Kanyang biyaya, at hayaan Siyang baguhin at hubugin ang ating buhay.

Kaya matuto tayo kay Maria. Sa gitna ng ating abalang buhay, maglaan tayo ng panahon upang maupo sa paanan ni Jesus. Ibaba muna natin ang ating mga telepono, patahimikin ang ating isipan, buksan ang ating puso, at hayaang gabayan tayo ng Espiritu Santo. Sapagkat marahil ang higit na kailangan ng ating mga pusong pagod at balisa ay hindi panibagong libangan, panibagong ari-arian, o panibagong tagumpay, kundi mas maraming panahon kasama si Jesus.

Naglalaan pa ba tayo araw-araw, kahit sandali lamang, upang manalangin, manahimik, at makinig sa ating Panginoon? At kapag marahan tayong tinatawag ni Jesus na maupo sa Kanyang paanan, handa ba tayong isantabi ang ating pagiging abala at ang lahat ng bagay na gumagambala sa atin upang marinig natin ang Kanyang tinig, maranasan ang Kanyang pagmamahal, at buong pusong hayaan Siyang maging gabay ng ating buhay?— Marino J. Dasmarinas