Ang Mabuting Balita at Repleksyon Lunes Setyembre 28 Kapistahan ni San Lorenzo Ruiz at mga Kasama, mga martir: Lucas 9:46-50

Mabuting Balita: Lucas 9:46-50

Noong panahong iyon, nagtalu-talo ang mga alagad kung sino sa kanila ang pinakadakila. Batid ni Hesus ang kanilang iniisip, kaya’t tinawag niya ang isang maliit na bata at pinatayo sa tabi niya.

At sinabi niya sa kanila, “Ang sinumang tumatanggap sa batang ito alang-alang sa akin ay tumatanggap sa akin; at sinumang tumatanggap sa akin at tumatanggap sa nagsugo sa akin. Ang pinakaaba sa inyong lahat ay siyang pinakadakila.”  

Sinabi ni Juan, “Guro, nakita po namin ang isang taong nagpapalayas ng mga demonyo sa pamamagitan ng pangalan ninyo. Pinagbawalan namin siya sapagkat siya’y hindi natin kasamahan.” Ngunit sinabi ni Hesus, “Huwag ninyo siyang pagbawalan; sapagkat ang hindi laban sa atin ay kapanig natin.”

+ + + + + + +

Repleksyon:

Nararanasan din ba natin kung minsan na parang nakahihigit tayo sa iba dahil sa mga bagay na ating ginagawa, sa ating mga tagumpay, o sa katayuan natin sa buhay?

Hindi natin maiwasang itanong: Bakit nagtalo ang mga alagad kung sino sa kanila ang pinakadakila? Marahil, nadala sila ng pribilehiyong makasama si Jesus. Marahil, nagsimula nilang isipin na dahil malapit sila sa Kanya, mas mahalaga sila kaysa sa iba. Sa kanilang paghahangad ng pagkilala, naging abala sila sa kanilang sariling kahalagahan at nakalimutan nilang kasama nila ang kanilang Panginoon at Guro.

Alam ni Jesus kung ano ang nasa kanilang puso. Batid Niya ang kanilang paghahangad ng pagkilala at kadakilaan. Kaya kumuha Siya ng isang bata, inilagay ito sa Kanyang tabi, at sinabi sa kanila, “Ang tumatanggap sa batang ito alang-alang sa aking pangalan ay tumatanggap sa akin; at ang tumatanggap sa akin ay tumatanggap sa nagsugo sa akin. Sapagkat ang pinakamababa sa inyong lahat ang siyang tunay na dakila.”

Pinakamababa sa anong paraan? Pinakamababa sa pagtataguyod sa ating sarili. Pinakamababa sa paghahangad ng papuri, pagkilala, at pagpapahalaga mula sa iba. Itinuturo sa atin ni Jesus na ang tunay na kadakilaan ay hindi nasusukat sa pagiging tanyag, hinahangaan, o nakahihigit sa iba. Ang tunay na kadakilaan ay matatagpuan sa pagpapakumbaba at tapat na paglilingkod.

Totoong napakadaling matukso na gamitin maging ang ating paglilingkod kay Jesus upang pagandahin ang ating sariling imahe. Maaari tayong maglingkod sa ating simbahan, ministry, komunidad, o pamilya, ngunit maaari rin tayong mahulog sa tukso na hangarin ang pagkilala sa halip na ang kaluwalhatian ng Diyos, ang papuri sa halip na mapagpakumbabang paglilingkod, at pagiging tanyag sa halip na pagiging tapat.

Ngunit magkaroon tayo ng isang taimtim na pagsusuri sa ating sarili: Hindi ito ang nais ni Jesus na maging tayo. Nais ni Jesus na yakapin nating lahat ang pagpapakumbaba at maglingkod nang may wagas at mapagbigay na puso. Hindi Niya tayo tinatawag upang makipagpaligsahan kung sino ang pinakamagaling o pinakamahalaga. Tinatawag Niya tayo upang magmahalan, maglingkod sa isa't isa, at matutong magpakababa upang higit na makita si Jesus sa ating buhay.

Para kay Jesus, ang tunay na dakila ay yaong mga mapagpakumbabang nagbibigay ng kanilang panahon, talento, lakas, at kakayahan upang maglingkod sa Kanya at sa kapwa nang hindi naghihintay ng palakpak o pagkilala. Maaaring hindi sila napapansin ng mundo, ngunit palagi silang napapansin ni Jesus.

Kung ibinibigay natin kay Jesus ang ating panahon, gaano man ito kaliit, basta't ibinibigay natin ito nang buong puso, ito ay nagiging mahalaga sa Kanyang paningin. Kung naglilingkod tayo sa Kanya nang walang hangaring magyabang, magpasikat, makilala, o sumikat, lumalakad na tayo sa landas ng tunay na kadakilaan.

Kaya suriin natin ang ating mga puso. Bakit ba tayo naglilingkod? Bakit tayo nagboboluntaryo? Bakit tayo nakikibahagi sa ministry? Bakit tayo gumagawa ng mabuti? Ginagawa ba natin ang mga ito dahil tunay nating minamahal si Jesus, o dahil nais nating makita at mapahalagahan ng iba ang ating ginagawa?

Matuto nawa tayo mula sa maliit na batang inilagay ni Jesus sa harap ng Kanyang mga alagad. Yakapin nawa natin ang pagpapakumbaba, pagiging simple, at pagiging bukas ng puso na nais ni Jesus para sa atin. Nawa'y hindi maging paraan ng pag-angat sa ating sarili ang ating paglilingkod, kundi paraan upang maiangat natin ang iba. At nawa'y ang lahat ng ating ginagawa ay lalo tayong mailapit sa puso ni Kristo.

Sapagkat sa paningin ni Jesus, ang kadakilaan ay hindi nasusukat sa dami ng mga taong nakakakilala sa atin, sa dami ng ating mga nagawa, o sa taas ng ating katayuan. Ang tunay na kadakilaan ay nasusukat sa kung gaano tayo katapat at kapagpakumbabang umiibig at naglilingkod.

Kapag tinitingnan ni Jesus ang ating puso ngayon, ano kaya ang Kanyang makikita: isang pusong naghahangad na makilala at ituring na dakila, o isang pusong mapagpakumbaba na nais lamang magmahal, maglingkod, at manatiling tapat sa Kanya kahit walang nakakakita?—Marino J. Dasmarinas