Reflection for October 12 Monday of the 28th Week in Ordinary Time: Luke 11:29-32

Gospel: Luke 11:29-32

While still more people gathered in the crowd, Jesus said to them, “This generation is an evil generation; it seeks a sign, but no sign will be given it, except the sign of Jonah. Just as Jonah became a sign to the Ninevites, so will the Son of Man be to this generation. 

At the judgment the queen of the south will rise with the men of this generation and she will condemn them, because she came from the ends of the earth to hear the wisdom of Solomon, and there is something greater than Solomon here.

At the judgment the men of Nineveh will arise with this generation and condemn it, because at the preaching of Jonah they repented, and there is something greater than Jonah here.”

+ + + + + + +

Reflection:

Do we ask for signs before making a decision?

For example, if someone is courting us, would we ask God for a sign to determine whether that person is the right one for us? And based on that sign, would we decide whether to say yes or no to that person?

Jesus is far greater than any sign we may ask God to give us. When we have Jesus in our hearts and trust in His wisdom, we learn to discern His will without constantly asking for signs. But do we truly allow Jesus to have a special place in our hearts? Jesus desires to dwell within us, to guide our decisions, transform our hearts, and lead us closer to God.

To prepare ourselves for His presence, we must repent of our sins, turn away from our sinful ways, and return to Him with sincere and humble hearts. Repentance opens our hearts to God's transforming grace and allows His love to work within us.

During the time of Jonah, the people of Nineveh listened to his call to repentance. They were warned that destruction would come upon them if they refused to change their ways. In response, they humbled themselves, put on sackcloth as a sign of their sorrow for their sins, and turned away from their sinful ways.

They recognized their need for God's mercy and responded with sincere repentance. Their example reminds us that when God calls us to change our lives, we must not harden our hearts or postpone our conversion. Instead, we must humbly listen to His voice and courageously take the path that leads us back to Him.

Why do we continue to embrace sin when it does us no good? Why do we cling to sin when we know that it separates us from God and can eventually destroy our souls? Sometimes, we continue to sin because the devil tempts us with promises of pleasure, satisfaction, power, and worldly rewards.

These temptations may appear attractive at first, but they can gradually enslave our hearts and draw us away from the One who truly loves us. When we deliberately choose sin over God, we place ourselves in danger of losing our way. We may gain temporary pleasure from our sinful choices, but no worldly satisfaction can replace the lasting peace and joy that come from living in God's grace.

If we love this world more than we love God, we will find it difficult to resist the temptations that lead us to sin. Yet, even when we repeatedly fall, God never ceases to call us back to Him. He does not abandon us because of our weaknesses or refuse to welcome us because of our past mistakes. 

His mercy remains available to us when we sincerely repent and seek His forgiveness. Like a loving father welcoming a repentant child, God is always ready to embrace us with His infinite love and compassion. We need not remain prisoners of our sins, for His grace gives us the strength to begin again and walk in the light of His presence.

Let us not wait for extraordinary signs before we turn to God. Let us listen to His voice, examine our consciences, acknowledge our sins, and humbly seek His forgiveness. May we never become so attached to the pleasures of this world that we lose sight of the eternal joy God desires to share with us. Every day is another opportunity to repent, to change our ways, and to make room for Jesus in our hearts.

If God is already calling us to repentance today, will we continue to cling to the sins that draw us away from Him, or will we finally surrender our hearts to His mercy, turn away from evil, and allow His transforming love to lead us to a new life with Him?—Marino J. Dasmarinas

Ang Mabuting Balita at Repleksyon sa Oktubre 12 Lunes sa Ika-28 Linggo ng Karaniwang Panahon: Lucas 11:29-32

Mabuting Balita: Lucas 11:29-32

Noong panahong iyon, samantalang dumaragsa ang mga tao, sinabi ni Hesus, “Napakasama ng lahing ito! Naghahanap sila ng palatandaan mula sa langit, subalit walang ipapakita sa kanila maliban sa palatandaang inilalarawan ng nangyari kay Jonas. Kung paanong naging isang palatandaan si Jonas sa mga taga-Ninive, gayun din naman, magiging isang palatandaan sa lahing ito ang Anak ng Tao.

Sa Araw ng Paghuhukom, titindig ang Reyna ng Timog laban sa lahing ito at sila’y hahatulan niya ng kaparusahan. Sapagkat nanggaling siya sa dulo ng daigdig upang pakinggan ang karunungan ni Solomon; ngunit higit na di-hamak kay Solomon ang naririto! Sa Araw ng Paghuhukom ay titindig ang mga taga-Ninive laban sa lahing ito at hahatulan ng kaparusahan, sapagkat nagsisi sila dahil sa pangangaral ni Jonas; ngunit higit na di-hamak kay Jonas ang naririto!”

+ + + + + + +  

Repleksyon:

Humihingi ba tayo ng mga tanda bago gumawa ng isang pasiya?

Halimbawa, kung may nanliligaw sa atin, humihingi ba tayo sa Diyos ng isang tanda upang malaman kung siya na nga ang taong nararapat para sa atin? At batay sa tandang iyon, magpapasiya ba tayo kung tatanggapin o tatanggihan natin ang kanyang panliligaw?

Higit na dakila si Hesus kaysa sa anumang tandang maaari nating hilingin sa Diyos. Kapag nasa puso natin si Hesus at nagtitiwala tayo sa Kanyang karunungan, natututo tayong unawain at kilalanin ang Kanyang kalooban nang hindi palaging humihingi ng mga tanda. Ngunit tunay nga ba nating binibigyan si Hesus ng natatanging lugar sa ating mga puso?

Nais ni Hesus na manahan sa ating kalooban, gumabay sa ating mga pasiya, magbago sa ating mga puso, at maglapit sa atin sa Diyos. Upang maihanda natin ang ating mga sarili sa Kanyang pananatili sa atin, kailangan nating pagsisihan ang ating mga kasalanan, talikuran ang ating masasamang gawain, at manumbalik sa Kanya nang may tapat at mapagpakumbabang puso. Sa pamamagitan ng taos-pusong pagsisisi, binubuksan natin ang ating mga puso sa biyaya ng Diyos at hinahayaan nating baguhin tayo ng Kanyang dakilang pag-ibig.

Noong panahon ni propeta Jonas, pinakinggan ng mga taga-Nineve ang kanyang panawagan na magsisi at magbalik-loob sa Diyos. Binalaan sila na darating ang kapahamakan sa kanilang lungsod kung hindi nila babaguhin ang kanilang pamumuhay. Bilang tugon, nagpakumbaba sila, nagsuot ng damit-sako bilang tanda ng kanilang pagsisisi sa mga kasalanang nagawa nila, at tinalikuran ang kanilang masasamang gawain.

Kinilala nila ang kanilang pangangailangan sa awa ng Diyos at taos-puso silang nagsisi. Ipinapaalala sa atin ng kanilang halimbawa na kapag tinatawag tayo ng Diyos upang baguhin ang ating buhay, huwag nating patigasin ang ating mga puso o ipagpaliban ang ating pagbabalik-loob. Sa halip, mapagpakumbaba nating pakinggan ang Kanyang tinig at buong tapang na tahakin ang landas na magbabalik sa atin sa Kanya.

Bakit patuloy nating niyayakap ang kasalanan gayong wala naman itong maidudulot na mabuti sa atin? Bakit patuloy tayong kumakapit sa kasalanan gayong alam nating inilalayo tayo nito sa Diyos at maaari nitong sirain ang ating kaluluwa? Kung minsan, nagpapatuloy tayo sa pagkakasala dahil tinutukso tayo ng diyablo sa pamamagitan ng mga pangakong kasiyahan, kaligayahan, kapangyarihan, at mga gantimpalang pansamantala.

Sa unang tingin, maaaring kaakit-akit ang mga tuksong ito, ngunit unti-unti nitong maaaring alipinin ang ating mga puso at ilayo tayo sa Diyos na tunay na nagmamahal sa atin. Kapag sadya nating pinipili ang kasalanan sa halip na ang Diyos, inilalagay natin ang ating mga sarili sa panganib na maligaw ng landas. Maaaring makaranas tayo ng panandaliang kasiyahan mula sa ating mga maling gawain, ngunit walang anumang kasiyahang dulot ng mundo ang makapapalit sa tunay na kapayapaan at kagalakang nagmumula sa pamumuhay nang naaayon sa biyaya ng Diyos.

Kung higit nating mamahalin ang mundong ito kaysa sa pagmamahal natin sa Diyos, mahihirapan tayong labanan ang mga tuksong umaakay sa atin sa pagkakasala. Gayunman, kahit paulit-ulit tayong nadadapa at nagkakasala, hindi tumitigil ang Diyos sa pagtawag sa atin upang manumbalik sa Kanya. Hindi Niya tayo iniiwan dahil sa ating mga kahinaan, ni isinasara ang Kanyang mga bisig dahil sa mga pagkakamali natin noon.

Nananatiling bukas sa atin ang Kanyang awa kapag taos-puso tayong nagsisisi at humihingi ng Kanyang kapatawaran. Tulad ng isang mapagmahal na amang malugod na tumatanggap sa anak na nagsisisi, laging handa ang Diyos na yakapin tayo sa pamamagitan ng Kanyang walang hanggang pag-ibig at habag. Hindi natin kailangang manatiling bihag ng ating mga kasalanan, sapagkat binibigyan tayo ng Kanyang biyaya ng lakas upang muling magsimula at lumakad sa liwanag ng Kanyang presensya.

Huwag nawa tayong maghintay ng mga pambihirang tanda bago tayo manumbalik sa Diyos. Sa halip, pakinggan natin ang Kanyang tinig, suriin ang ating mga budhi, aminin ang ating mga kasalanan, at mapagpakumbabang hingin ang Kanyang kapatawaran. Huwag nawa tayong maging labis na nakakapit sa mga kasiyahan ng mundong ito hanggang sa makalimutan natin ang walang hanggang kagalakang nais ipagkaloob ng Diyos sa atin. Bawat araw ay panibagong pagkakataon upang magsisi, baguhin ang ating pamumuhay, at bigyan si Hesus ng ganap na puwang sa ating mga puso.

Kung tinatawag na tayo ng Diyos upang magsisi at magbalik-loob sa Kanya ngayon, patuloy pa ba tayong kakapit sa mga kasalanang naglalayo sa atin sa Kanya, o handa na ba nating isuko ang ating mga puso sa Kanyang awa, talikuran ang kasamaan, at hayaang baguhin tayo ng Kanyang dakilang pag-ibig upang mamuhay tayong panibago kasama Niya?—Marino J. Dasmarinas

Reflection for October 11 Twenty-eighth Sunday in Ordinary Time: Matthew 22:1-14

Gospel: Matthew 22:1-14

Jesus again in reply spoke to the chief priests and the elders of the people in parables saying, “The Kingdom of heaven may be likened to a king who gave a wedding feast for his son. He dispatched his servants to summon the invited guests to the feast, but they refused to come.  

A second time he sent other servants, saying, ‘Tell those invited: “Behold, I have prepared my banquet, my calves and fattened cattle are killed, and everything is ready; come to the feast.” Some ignored the invitation and went away, one to his farm, another to his business. The rest laid hold of his servants, mistreated them, and killed them.  

The king was enraged and sent his troops, destroyed those murderers, and burned their city. Then the king said to his servants, ‘The feast is ready, but those who were invited were not worthy to come. Go out, therefore, into the main roads and invite to the feast whomever you find.’  

The servants went out into the streets and gathered all they found, bad and good alike, and the hall was filled with guests. But when the king came in to meet the guests he saw a man there not dressed in a wedding garment.   

He said to him, ‘My friend, how is it that you came in here without a wedding garment?’ But he was reduced to silence. Then the king said to his attendants, ‘Bind his hands and feet, and cast him into the darkness outside, where there will be wailing and grinding of teeth.’ Many are invited, but few are chosen.”

+ + + + + + +

Reflection:

The story is told of a father who would always wake up early every Sunday to prepare himself for Holy Mass. He would patiently wait to hear the church bells toll. The moment he heard them, he would tell his family, “The tolling of the church bells is the Lord’s invitation. Let us respond to His call and go to church for Holy Mass.”

As we journey through life, there will be people who invite us to attend Holy Mass. However, because of our many preoccupations, we sometimes turn a deaf ear to their invitations. We hear them, but we do not take their words seriously. We allow our busy schedules, personal concerns, and worldly pursuits to take precedence over our time with God. If only we would take the time to listen and respond, we would open ourselves to countless blessings and grow closer to the Lord who leads us toward eternal life.

Have we ever stopped to reflect on the blessings we receive when we attend Holy Mass? When we participate in its sacred celebration, we experience a foretaste of heaven while we are still in this world. We encounter Jesus in the Eucharist, receive spiritual nourishment, and find healing for our wounded hearts. Through God's grace, we also receive strength and comfort as we face our physical illnesses, emotional struggles, and other challenges in life. Although our problems may not immediately disappear, we can find peace and renewed hope in the presence of the Lord.

Consider our brothers and sisters who faithfully attend daily Mass, including many senior citizens who continue to make time for God despite the limitations that may come with age. Their devotion reminds us that our relationship with the Lord should not depend on our age, health, circumstances, or convenience. No matter what season of life we are in, we always have a reason to draw closer to God. The more we nurture our spiritual lives, the more we learn to depend on His grace and face life's difficulties with faith and courage.

In our Gospel, a king prepared a wedding banquet and sent his servants to call the invited guests to the feast. Sadly, they refused to heed the invitation because they were preoccupied with their own concerns. Some went to their fields, while others attended to their businesses.

They allowed their worldly pursuits to take precedence over the invitation extended to them. As a result, they missed the opportunity to be present at the king's banquet—a celebration where they could have enjoyed the king's generosity, experienced his goodness, and established a closer relationship with him.

How often do we act like these invited guests? God continually invites us to draw closer to Him, yet we sometimes allow work, family concerns, personal ambitions, entertainment, and other distractions to occupy most of our time. We may tell ourselves that we will attend Mass when our schedules become less demanding or when we have fewer problems to worry about. But will that perfect time ever come? If we keep postponing our response to God's invitation, we may miss the blessings He wants us to receive today.

The Lord does not invite us to Holy Mass merely to fulfill an obligation. He invites us because He loves us and desires to nourish our souls, strengthen our faith, and deepen our relationship with Him. Every celebration of the Holy Mass gives us an opportunity to listen to His Word, receive Jesus in the Eucharist, and unite our joys, sorrows, struggles, and hopes with His perfect offering to the Father. It is also an opportunity for us to remember that our earthly concerns, however important they may be, should never completely take the place of God in our lives.

Let us, therefore, learn from the father who eagerly responded to the tolling of the church bells. May we also develop hearts that are attentive to God's invitation and willing to respond with love. Let us not allow our busyness, excuses, or worldly attachments to keep us away from the Lord. We have so much to gain when we make time for Him: a deeper faith, a more loving heart, the grace to persevere through trials, and the hope of eternal life.

God continues to invite us to His banquet. The question is not whether He is calling us, but whether we are willing to listen and respond. When the church bells ring and the Lord invites us to encounter Him in the Holy Mass, will we continue to make excuses and allow the concerns of this world to keep us away, or will we open our hearts, set aside our distractions, and joyfully come into the presence of the One who loves us and calls us to eternal life?—Marino J. Dasmarinas

Ang Mabuting Balita at Repleksyon Oktubre 11 Ika-28 Linggo sa Karaniwang Panahon: Mateo 22:1-14

Mabuting Balita: Mateo 22:1-14

Noong panahong iyon, muling nagsalita sa mga punong saserdote at matatanda ng bayan si Hesus sa pamamagitan ng talinghaga. Sinabi niya, “Ang paghahari ng Diyos ay katulad nito: naghandog ng isang piging ang isang hari sa kasal ng kanyang anak na lalaki.

Sinugo niya ang kanyang mga alipin upang tawagin ang mga inanyayahan ngunit ayaw nilang dumalo. Muli siyang nagsugo ng ibang mga alipin at kanyang pinagbilinan, ‘Sabihin ninyo sa mga inanyayahan na naihanda ko na ang aking piging: napatay na ang aking mga baka at mga pinatabang guya, at handa na ang lahat ng bagay. Halina kayo sa piging!’

Ngunit hindi ito pinansin ng mga inanyayahan. Humayo sila sa kani-kanilang lakad; ang isa’y sa kanyang bukid at sa kanyang pangangalakal naman ang isa. Sinunggaban naman ng iba ang mga alipin, hinamak at pinatay. Galit na galit ang hari. Pinaparoon niya ang kanyang mga kawal, ipinapuksa ang mga mamamatay-taong iyon at ipinasunog ang kanilang lungsod.

Sinabi niya sa kanyang mga alipin, ‘Nakahanda na ang piging, ngunit hindi karapat-dapat ang mga inanyayahan. Kaya’t pumunta kayo sa mga langsangang matao, at inyong anyayahan sa kasalan ang lahat ng makita ninyo.’ Lumabas nga sa mga pangunahing lansangan ang mga alipin at isinama ang lahat ng natagpuan, masasama’t mabubuti, anupat napuno ng mga panauhin ang bulwagang pangkasalan.

“Pumasok ang hari upang tingnan ang mga panauhin, at nakita niya roon ang isang taong hindi nakadamit pangkasalan. ‘Kaibigan, bakit ka pumasok dito nang hindi nakadamit pangkasalan?’ tanong niya. Hindi nakaimik ang tao. Kaya’t sinabi ng hari sa mga katulong, ‘Gapusin ninyo ang kanyang kamay at paa at itapon siya sa kadiliman sa labas. Doo’y mananangis siya at magngangalit ang kanyang ngipin.’ Sapagkat marami ang tinatawag, ngunit kakaunti ang nahihirang.”

+ + + + + + +  

Repleksyon:

May isang kuwento tungkol sa isang ama na palaging maagang gumigising tuwing Linggo upang maghanda sa pagdalo sa Banal na Misa. Matiyaga niyang hinihintay ang pagtunog ng mga kampana ng simbahan. Sa sandaling marinig niya ang mga ito, sinasabi niya sa kanyang pamilya, “Ang pagtunog ng mga kampana ng simbahan ay paanyaya ng Panginoon. Tumugon tayo sa Kanyang tawag at magtungo tayo sa simbahan upang dumalo sa Banal na Misa.”

Habang nagpapatuloy tayo sa paglalakbay ng ating buhay, may mga taong mag-aanyaya sa atin na dumalo sa Banal na Misa. Gayunman, dahil sa dami ng ating pinagkakaabalahan, kung minsan ay nagbibingi-bingihan tayo sa kanilang mga paanyaya. Naririnig natin sila, ngunit hindi natin gaanong pinahahalagahan ang kanilang sinasabi.

Hinahayaan nating manaig ang ating mga abalang gawain, personal na suliranin, at paghahangad sa mga bagay ng mundo kaysa sa paglalaan ng panahon para sa Diyos. Kung maglalaan lamang tayo ng oras upang makinig at tumugon sa Kanyang paanyaya, mabubuksan ang ating mga puso sa di-mabilang na mga biyaya at higit tayong mapapalapit sa Panginoong umaakay sa atin tungo sa buhay na walang hanggan.

Napagnilayan naba natin ang mga biyayang tinatanggap natin sa tuwing dumadalo tayo sa Banal na Misa? Sa pakikibahagi natin sa pinaka banal na pagdiriwang na ito, nararanasan natin ang langit habang tayo ay nabubuhay pa sa mundong ito. Nakatatagpo natin si Hesus sa Banal na Eukaristiya, tumatanggap tayo ng espirituwal na kalakasan, at nakasusumpong ng kagalingan para sa ating mga sugatang puso.

Sa pamamagitan ng biyaya ng Diyos, tumatanggap din tayo ng lakas at kaaliwan sa harap ng ating mga pisikal na karamdaman, emosyonal na paghihirap, at iba pang hamon sa buhay. Maaaring hindi agad mawala ang ating mga suliranin, ngunit nakasusumpong tayo ng kapayapaan at panibagong pag-asa sa piling ng Panginoon.

Isipin natin ang ating mga kapatid na tapat na dumadalo sa pang-araw-araw na Misa, kabilang ang maraming nakatatanda na patuloy na naglalaan ng panahon para sa Diyos sa kabila ng mga limitasyong kaakibat ng kanilang edad. Ang kanilang debosyon ay nagpapaalala sa atin na hindi dapat nakasalalay sa ating edad, kalusugan, kalagayan sa buhay, o kaginhawahan ang ating pakikipag-ugnayan sa Panginoon.

Anuman ang yugto ng buhay na ating kinalalagyan, lagi tayong may dahilan upang higit na mapalapit sa Diyos. Habang inaalagaan natin ang ating espirituwal na buhay, higit nating natututuhan na umasa sa Kanyang biyaya at harapin ang mga pagsubok nang may pananampalataya at katatagan.

Sa ating Ebanghelyo, naghanda ang isang hari ng isang piging para sa kasal at inutusan ang kanyang mga lingkod na tawagin ang mga inanyayahang panauhin. Sa kasamaang-palad, tumanggi silang tumugon sa paanyaya dahil abala sila sa kani-kanilang mga gawain. Ang ilan ay nagtungo sa kanilang mga bukirin, samantalang ang iba naman ay nag-asikaso sa kanilang mga negosyo.

Mas pinili nilang unahin ang kanilang mga gawain sa mundo kaysa tumugon sa paanyaya ng hari. Dahil dito, pinalampas nila ang pagkakataong makadalo sa piging ng hari—isang pagdiriwang kung saan maaari sana nilang maranasan ang kanyang kabutihang-loob, malasakit, at pagkalinga, at magkaroon ng mas malapit na ugnayan sa kanya.

Gaano kadalas na tayo rin ay nagiging katulad ng mga panauhing ito? Patuloy tayong inaanyayahan ng Diyos na mapalapit sa Kanya, ngunit kung minsan ay hinahayaan nating manaig ang trabaho, mga suliranin ng pamilya, personal na ambisyon, libangan, at iba pang mga abala.

Maaaring sabihin natin sa ating sarili na dadalo tayo sa Misa kapag hindi na gaanong puno ang ating iskedyul o kapag nabawasan na ang ating mga problema. Ngunit darating nga ba ang panahong magiging ganap na maluwag ang lahat? Kung patuloy nating ipagpapaliban ang pagtugon sa paanyaya ng Diyos, maaaring mapalampas natin ang mga biyayang nais Niyang ipagkaloob sa atin sa kasalukuyan.

Hindi tayo inaanyayahan ng Panginoon na dumalo sa Banal na Misa upang tuparin lamang ang isang obligasyon. Inaanyayahan Niya tayo dahil mahal Niya tayo at ninanais Niyang palakasin ang ating kaluluwa, patatagin ang ating pananampalataya, at palalimin ang ating ugnayan sa Kanya.

Sa bawat pagdiriwang ng Banal na Misa, nagkakaroon tayo ng pagkakataong makinig sa Kanyang Salita, tanggapin si Hesus sa Banal na Eukaristiya, at ihandog sa Ama, kaisa ni Kristo, ang ating mga kagalakan, kalungkutan, paghihirap, at pag-asa. Paalala rin ito na gaano man kahalaga ang ating mga gawain at suliranin sa mundo, hindi natin dapat hayaang tuluyan nilang mapalitan ang Diyos sa ating buhay.

Kaya't matuto tayo mula sa amang sabik na tumutugon sa pagtunog ng mga kampana ng simbahan. Nawa'y magkaroon din tayo ng pusong laging handang makinig sa paanyaya ng Diyos at tumugon dito nang may pagmamahal. Huwag nating hayaang ilayo tayo sa Panginoon ng ating pagiging abala, mga dahilan, at labis na pagkakapit sa mga bagay ng mundo.

Napakarami nating matatamo kapag naglalaan tayo ng panahon para sa Kanya: mas malalim na pananampalataya, pusong higit na marunong magmahal, biyayang magpapatatag sa atin sa gitna ng mga pagsubok, at pag-asang makamtan ang buhay na walang hanggan.

Patuloy tayong inaanyayahan ng Diyos sa Kanyang piging. Ang tanong ay hindi kung tinatawag Niya tayo, kundi kung handa ba tayong makinig at tumugon. Sa tuwing maririnig natin ang pagtunog ng mga kampana ng simbahan at inaanyayahan tayo ng Panginoon na makatagpo Siya sa Banal na Misa, patuloy ba tayong magdadahilan at magpapadala sa mga alalahanin ng mundong ito, o bubuksan natin ang ating mga puso, isasantabi ang ating mga pagkaabala, at buong galak na haharap sa Kanya—ang Panginoong nagmamahal sa atin at tumatawag sa atin tungo sa buhay na walang hanggan?— Marino J. Dasmarinas

Reflection for October 10 Saturday of the Twenty-seventh Week in Ordinary Time: Luke Luke 11:27-28

Gospel: Luke 11:27-28

While Jesus was speaking, a woman from the crowd called out and said to him, “Blessed is the womb that carried you and the breasts at which you nursed.” 

He replied, “Rather, blessed are those who hear the word of God and observe it.”

+ + + + +  + +

Reflection:

Who was the woman who said to Jesus, “Blessed is the womb that carried you and the breasts at which you nursed” (Luke 11:27)?

She was so enthralled by the words and works of Jesus that she expressed her admiration for Him by honoring His Blessed Mother, recognizing the important role Mary played in bringing Jesus into the world.

Do we also give honor and reverence to the Blessed Mother? Some Christian denominations do not honor Mary in the same way we do. But why should we not honor the mother of Jesus? Through her humble acceptance of God’s will, Jesus was born into this world, and through Him, we received our Savior.

Thanks to the humility and obedience of the Blessed Mother, Jesus came into our world to bring us salvation. When the angel announced God’s plan for her, Mary did not resist or demand to know everything that lay ahead. Instead, she humbly accepted her sacred mission, saying, “I am the handmaid of the Lord. May it be done to me according to your word” (Luke 1:38).

Her response teaches us that genuine faith means trusting God even when we do not fully understand His plans. Like Mary, we are called to surrender our fears, doubts, and uncertainties to the Lord and allow His will to guide our lives.

This Gospel invites all of us to give greater honor and reverence to the Blessed Mother. We honor her by asking her to pray for us and by faithfully praying the Holy Rosary, through which we meditate on the life, suffering, death, and Resurrection of Jesus. As we reflect on the mysteries of the Rosary, we learn to walk more closely with Jesus, following the example of His Blessed Mother, who always points us toward her Son.

This Gospel also reminds us of the important role our own mothers play in our lives. Let us remember their countless sacrifices, the burdens they have carried, and the many times they have put our needs before their own. Many of our mothers have quietly endured hardships, sleepless nights, and personal struggles so that we could grow up with love, dignity, and care.

Let us never take their sacrifices for granted. If our mothers are still with us, may we show them our love and gratitude while we still have the opportunity. If they have already gone home to the Lord, may we remember them with love and entrust them to God's merciful embrace.

As we honor the Blessed Mother, may we also learn from her humility, obedience, and unwavering trust in God. And as we remember our own mothers, may we become more grateful for the love and sacrifices that have helped shape our lives.

Do we make time to ask the Blessed Mother to pray for us and bring our petitions to Jesus? Do we faithfully pray the Holy Rosary, even if only once a week? And if Mary’s humble “yes” to God helped open the way for Jesus to enter our world, are we also willing to say “yes” to God today by trusting His will, loving our families, and bringing Christ’s love to the people around us?— Marino J. Dasmarinas

Ang Mabuting Balita at Repleksyon Oktubre 10 Sabado ng Ika-27 Linggo sa Karaniwang Panahon: Lucas 11:27-28

Mabuting Balita: Lucas 11:27-28

Noong panahong iyon, samantalang nagsasalita si Jesus, sa mga tao, may isang babaing sumigaw mula sa karamihan at nagsabi sa kanya, "Mapalad ang babaing nagdala sa inyo sa kanyang sinapupunan, at nagpasuso sa inyo!" Ngunit sumagot siya, "Higit na mapalad ang mga nakikinig sa salita ng Diyos at tumutupad nito!"

+ + + + + + +

Repleksyon:

Sino ang babaeng nagsabi kay Hesus, “Mapalad ang sinapupunang nagdala sa iyo at ang mga dibdib na iyong sinuso” (Lucas 11:27)?

Tila labis siyang namangha sa mga salita at mga milagrong ginawa ni Hesus kaya ipinahayag niya ang kanyang paghanga sa pamamagitan ng pagpupuri sa Mahal na Birheng Maria. Kinilala niya ang mahalagang papel ni Maria sa pagdating ni Hesus sa ating mundo.

Ibinibigay din ba natin ang karangalan at paggalang na nararapat sa Mahal na Birheng Maria? May ilang denominasyong Kristiyano na hindi nagbibigay ng parehong uri ng paggalang kay Maria gaya ng ginagawa natin bilang mga Katoliko.

Ngunit bakit hindi natin pararangalan ang ina ni Hesus? Sa pamamagitan ng mapagpakumbabang pagtanggap ni Maria sa kalooban ng Diyos, isinilang si Hesus sa mundong ito, at sa pamamagitan Niya, tinanggap natin ang ating Tagapagligtas.

Dahil sa kababaang-loob at pagsunod ng Mahal na Birheng Maria sa kalooban ng Diyos, dumating si Hesus sa ating mundo upang iligtas tayo. Nang ipahayag ng anghel ang plano ng Diyos para sa kanya, hindi tumutol si Maria o iginiit na dapat muna niyang malaman ang lahat ng mangyayari. Sa halip, buong kababaang-loob niyang tinanggap ang banal na misyon na ipinagkatiwala sa kanya. Sinabi niya, “Narito ang alipin ng Panginoon. Mangyari nawa sa akin ang ayon sa iyong salita” (Lucas 1:38).

Itinuturo sa atin ng tugon ni Maria na ang tunay na pananampalataya ay ang pagtitiwala sa Diyos kahit hindi natin lubos na nauunawaan ang Kanyang mga plano. Tulad ni Maria, tinatawag din tayong ipaubaya sa Panginoon ang ating mga takot, pag-aalinlangan, at pangamba. Sa halip na laging ipilit ang sarili nating kagustuhan, matuto nawa tayong magtiwala sa Kanya at hayaang ang Kanyang kalooban ang gumabay sa ating buhay.

Inaanyayahan tayong lahat ng Ebanghelyong ito na higit pang parangalan at igalang ang Mahal na Birheng Maria. Pinararangalan natin siya sa pamamagitan ng paghingi ng kanyang panalangin para sa atin at sa tapat na pagdarasal ng Banal na Rosaryo. Sa pagdarasal nito, pinagninilayan natin ang buhay, pagdurusa, pagkamatay, at Muling Pagkabuhay ni Hesus. Sa bawat misteryong ating pinagninilayan, natututo tayong lumakad nang mas malapit kay Hesus, na sumusunod sa halimbawa ng Kanyang Mahal na Ina na laging nagtuturo sa atin patungo sa Kanyang Anak.

Ipinaaalaala rin sa atin ng Ebanghelyong ito ang mahalagang papel ng sarili nating mga ina sa ating buhay. Alalahanin natin ang napakaraming sakripisyong kanilang ginawa, ang mga pasaning kanilang tiniis, at ang mga pagkakataong isinantabi nila ang sarili nilang pangangailangan upang unahin ang kapakanan natin. Marami sa ating mga ina ang tahimik na nagtiis ng mga paghihirap, nagpuyat sa gabi, at nagsakripisyo ng sariling kaginhawahan upang lumaki tayo nang may pagmamahal, dignidad, at kalinga.

Huwag nating balewalain ang kanilang mga sakripisyo. Kung kasama pa natin ang ating mga ina, ipakita natin sa kanila ang ating pagmamahal at pasasalamat habang may pagkakataon pa tayo. Huwag nating hintaying dumating ang panahong hindi na natin sila mayakap, makausap, o masabihan ng “Mahal kita.” Kung ang ating mga ina naman ay pumanaw na, alalahanin natin sila nang may pagmamahal at buong pagtitiwalang ipagkatiwala sila sa mahabaging yakap ng Diyos.

Habang pinararangalan natin ang Mahal na Birheng Maria, matuto rin nawa tayo sa kanyang kababaang-loob, pagsunod, at matatag na pagtitiwala sa Diyos. At habang inaalala natin ang ating mga ina, maging higit na mapagpasalamat nawa tayo sa kanilang pagmamahal at mga sakripisyong humubog sa kung sino tayo ngayon.

Naglalaan ba tayo ng panahon upang hilingin sa Mahal na Birheng Maria na ipanalangin tayo at ilapit sa kanyang Anak ang ating mga kahilingan? Tapat ba tayong nagdarasal ng Banal na Rosaryo, kahit isang beses lamang sa isang linggo? 

At kung ang mapagpakumbabang “Oo” ni Maria sa Diyos ay naging bahagi ng dakilang plano upang dumating si Hesus sa ating mundo, handa rin ba tayong magsabi ng “Oo” sa Diyos sa araw na ito—sa pamamagitan ng pagtitiwala sa Kanyang kalooban, pagmamahal sa ating pamilya, at pagiging daluyan ng pagmamahal ni Kristo sa ating kapwa?— Marino J. Dasmarinas

Reflection for October 9 Friday of the Twenty-seventh Week in Ordinary Time: Luke 11:15-26

Gospel: Luke 11:15-26

When Jesus had driven out a demon, some of the crowd said: “By the power of Beelzebul, the prince of demons, he drives out demons.” Others, to test him, asked him for a sign from heaven. But he knew their thoughts and said to them, “Every kingdom divided against itself will be laid waste and house will fall against house. And if Satan is divided against himself, how will his kingdom stand? 

For you say that it is by Beelzebul that I drive out demons. If I, then, drive out demons by Beelzebul, by whom do your own people drive them out? Therefore, they will be your judges. But if it is by the finger of God that I drive out demons, then the Kingdom of God has come upon you. 

When a strong man fully armed guards his palace, his possessions are safe. But when one stronger than he attacks and overcomes him, he takes away the armor on which he relied and distributes the spoils. Whoever is not with me is against me, and whoever does not gather with me scatters. 

“When an unclean spirit goes out of someone, it roams through arid regions searching for rest but, finding none, it says, ‘I shall return to my home from which I came.’ But upon returning, it finds it swept clean and put in order. Then it goes and brings back seven other spirits more wicked than itself who move in and dwell there, and the last condition of that man is worse than the first.”

+ + + + +  + +

Reflection:

Many years ago, there was a television advertisement with a catchy phrase that went something like this: “Our products are everywhere.” Could we also say the same thing about the devil and his minions—that they are everywhere today? Sadly, evil manifests itself in many attractive and deceptive forms, making it difficult for us to recognize its presence and the dangers it poses.

We may not always be aware of it, but the temptation to do evil can also arise within us. Sometimes, evil thoughts suddenly enter our minds, tempting us to do things that go against the will of God. Should we be worried about this? We should certainly be vigilant, but we must not give in to fear.

The presence of a temptation does not necessarily mean that we have sinned; what matters is how we respond to it. Do we reject the temptation and turn to Jesus, or do we entertain it and allow it to lead us away from Him?

Evil gains a foothold in our lives when we allow ourselves to drift away from Jesus, neglect our relationship with Him, and let our faith grow weak. When we become complacent in our prayer life, neglect the Word of God, and allow worldly desires to take priority over our relationship with Christ, we become more vulnerable to temptation.

Little by little, we may find ourselves making choices that distance us from God. This is why we must constantly examine our hearts and ask ourselves whether our thoughts, words, and actions reflect the presence of Jesus in our lives.

Our Gospel for this Friday reminds us that Jesus is far more powerful than the devil. No matter how cunning evil may be or how attractive its temptations may appear, it can never overcome the power of Christ. Jesus has the power to defeat the devil and free us from the bondage of sin. 

However, He also invites us to cooperate with His grace because He has given us the freedom to choose. We must decide whether we will embrace Him, welcome Him into our lives, and follow His teachings, or allow ourselves to be led astray by the temptations of this world.

The choice is ours to make. Let us choose Jesus over the devil, no matter how attractive or enticing the temptations before us may be. Let us turn away from sin and avoid the habits, situations, and desires that lead us away from God.

Let us strengthen our relationship with Jesus through prayer, the Holy Mass, the Sacraments, and the daily practice of our faith. Whenever we feel weak, let us remember that we do not have to fight our spiritual battles alone. We can always turn to Jesus, ask for His grace, and trust in His power to help us overcome our weaknesses.

Our world may be filled with countless temptations, but we do not have to surrender to them. We may stumble, and we may sometimes fall, but with a humble heart and a sincere desire to return to Jesus, we can rise again through His grace.

The important thing is that we never allow sin to have the final word in our lives. Let us continually open our hearts to Jesus and allow Him to guide our decisions, strengthen our faith, and transform us into the people He calls us to be.

Today, let us look honestly into our hearts: Are we allowing the devil's attractive temptations to draw us away from Jesus, or are we courageously choosing Christ, even when following Him requires us to abandon our favorite sins and change our ways?

The choice is ours—but if we truly love Jesus, are we ready to prove that love by turning away from sin and choosing Him every single day?—Marino J. Dasmarinas

Ang Mabuting Balita at Repleksyon Oktubre 9 Biyernes ng Ika-27 Linggo sa Karaniwang Panahon: Lucas 11:15-26

Mabuting Balita: Lucas 11:15-26

Noong panahong iyon, matapos palayasin ni Hesus ang isang demonyo, nanggilalas ang mga tao. Ngunit may ilan sa kanila ang nagsabi, “Si Beelzebul na prinsipe ng mga demonyo ang nagbigay sa kanya ng kapangyarihang magpalayas ng mga demonyo.” May iba namang nais siyang subukin, kaya’t nagsabi, “Magpakita ka ng kababalaghang magpapakilala na ang Diyos ang sumasaiyo.”

 Ngunit batid ni Hesus ang kanilang iniisip, kaya’t sinabi sa kanila, “Babagsak ang bawat kahariang nahahati sa magkakalabang pangkat at mawawasak ang mga bahay roon. Kung maghimagsik si Satanas laban sa kanyang sarili, paano mananatili ang kanyang kaharian? Sinasabi ninyong nagpapalayas ako ng mga demonyo sapagkat binigyan ako ni Beelzebul ng kapangyarihang ito.

Kung ako’y nagpapalayas ng mga demonyo sa pamamagitan ni Beelzebul, sino naman ang nagbigay ng kapangyarihan sa inyong mga tagasunod na makagawa ng gayun? Sila na rin ang nagpapatunay na maling-mali kayo. Ngayon, kung ako’y nagpapalayas ng mga demonyo sa pamamagitan ng kapangyarihan ng Diyos, nangangahulugang dumating na sa inyo ang paghahari ng Diyos.

 “Kapag ang isang taong malakas at nasasandatahan ay nagbabantay sa kanyang bahay, malayo sa panganib ang kanyang ari-arian. Ngunit kung salakayin siya at talunin ng isang taong higit na malakas, sasamsamin nito ang mga sandatang kanyang inaasahan at ipamamahagi ang ari-ariang inagaw. “Ang hindi panig sa akin ay laban sa akin, at nagkakalat ang hindi tumutulong sa kaing mag-ipon.

 “Kapag lumabas na mula sa tao ang isang masamang espiritu, ito’y gumagala sa mga tigang na lugar at naghahanap ng mapagpapahingahan. Kung walang matagpuan ay sasabihin nito sa sarili, ‘Babalik ako sa bahay na aking pinanggalingan.’ Pagbabalik ay matatagpuan niyang malinis na ang bahay at maayos. Kaya, lalabas siyang muli at magsasama ng pito pang espiritung masasama kaysa kanya, at papasok sila at maninirahan doon. Kaya’t sumasama kaysa dati ang kalagayan ng taong iyon.” 

+ + + + + + +

Repleksyon:

Maraming taon na ang nakalilipas, may isang patalastas sa telebisyon na may kaakit-akit na katagang ganito: “Our products are everywhere” o “Ang aming mga produkto ay matatagpuan kahit saan.” Maaari rin ba nating sabihin ang gayon tungkol kay satanas at sa kanyang mga kampon—na para bang nasa lahat sila ng dako sa ating panahon?

Nakalulungkot mang isipin, ang kasamaan ay nagpapakita ng sarili sa maraming kaakit-akit at mapanlinlang na anyo. Dahil dito, nagiging mahirap para sa atin na makilala ang presensiya nito at makita ang mga panganib na maaari nitong idulot sa ating buhay.

Maaaring hindi natin ito palaging namamalayan, ngunit ang tukso na gumawa ng masama ay maaari ring sumulpot sa ating kalooban. Kung minsan, bigla na lamang pumapasok sa ating isip ang masasamang kaisipan na nagtutulak sa atin na gumawa ng mga bagay na salungat sa kalooban ng Diyos.

Dapat ba tayong mabahala sa ganitong kalagayan? Dapat tayong maging mapagbantay, ngunit hindi tayo dapat magpadala sa takot. Ang pagkakaroon ng tukso ay hindi nangangahulugang nagkasala na tayo. Ang mahalaga ay kung paano natin ito haharapin. Tinatanggihan ba natin ang tukso at bumabaling kay Hesus, o pinapayagan natin itong manatili sa ating isip hanggang sa unti-unti tayong mailayo nito sa Kanya?

Nagkakaroon ng puwang ang kasamaan sa ating buhay kapag hinahayaan nating mapalayo tayo kay Hesus, napapabayaan ang ating ugnayan sa Kanya, at nanghihina ang ating pananampalataya. Kapag nagiging kampante tayo sa ating buhay-panalangin, napapabayaan ang Salita ng Diyos, at higit nating pinahahalagahan ang mga makamundong pagnanasa kaysa sa ating ugnayan kay Kristo, mas nagiging madali para sa atin ang mahulog sa tukso.

Unti-unti, maaari tayong makagawa ng mga pasiyang lalo namang maglalayo sa atin sa Diyos. Kaya mahalagang suriin natin palagi ang ating mga puso at itanong sa ating sarili: Naipakikita ba sa ating mga iniisip, sinasabi, at ginagawa ang presensiya ni Hesus sa ating buhay?

Ipinapaalala sa atin ng Ebanghelyo ngayong Biyernes na higit na makapangyarihan si Hesus kaysa kay satanas. Gaano man katuso ang kasamaan at gaano man kaakit-akit ang mga tuksong iniaalok nito, hinding-hindi nito matatalo ang kapangyarihan ni Kristo. May kapangyarihan si Hesus na gapiin si satanas at palayain tayo mula sa pagkaalipin sa kasalanan.

Gayunman, inaanyayahan din Niya tayong makipagtulungan sa Kanyang biyaya, sapagkat pinagkalooban Niya tayo ng kalayaang pumili. Nasa atin ang pagpapasiya kung yayakapin natin Siya, bubuksan ang ating puso sa Kanya, at susunod sa Kanyang mga aral, o hahayaan nating iligaw tayo ng mga tukso ng mundong ito.

Nasa atin ang pagpili. Piliin natin si Hesus sa halip na ang dimonyo, gaano man kaakit-akit ang mga tuksong dumarating sa ating buhay. Talikuran natin ang kasalanan at iwasan ang mga nakagawian, sitwasyon, at pagnanasang naglalayo sa atin sa Diyos. Patatagin natin ang ating ugnayan kay Hesus sa pamamagitan ng panalangin, pakikibahagi sa Banal na Misa, pagtanggap sa mga Sakramento, at araw-araw na pagsasabuhay ng ating pananampalataya.

Sa mga sandaling nanghihina tayo, alalahanin nating hindi natin kailangang harapin nang mag-isa ang ating mga espirituwal na pakikipaglaban. Maaari tayong lumapit kay Hesus anumang oras, humingi ng Kanyang biyaya, at magtiwala sa Kanyang kapangyarihang tulungan tayong mapagtagumpayan ang ating mga kahinaan.

Maaaring napakaraming tukso sa mundong ating ginagalawan, ngunit hindi nangangahulugang kailangan nating magpadaig sa mga ito. Maaaring tayo ay matisod at mahulog paminsan-minsan, ngunit kung buong pagpapakumbaba tayong manunumbalik kay Hesus at taos-pusong nanaising magbago, maaari tayong bumangon muli sa tulong ng Kanyang biyaya. 

Ang mahalaga ay huwag nating hayaang ang kasalanan ang magkaroon ng huling kapangyarihan sa ating buhay. Patuloy nating buksan ang ating mga puso kay Hesus at hayaan Siyang gumabay sa ating mga pasiya, magpatatag sa ating pananampalataya, at humubog sa atin upang maging mga taong nais Niyang maging tayo.

Kaya ngayon, buong katapatan nating suriin ang ating mga puso: Hinahayaan ba nating ilayo tayo kay Hesus ng mga kaakit-akit na tukso ng dimonyo, o buong tapang nating pinipili si Kristo kahit hinihingi Niyang talikuran natin ang mga kasalanang kinagigiliwan natin at baguhin ang ating pamumuhay?

Kung tunay nating minamahal si Hesus, handa ba tayong patunayan ang pagmamahal na iyon sa pamamagitan ng pagtalikod sa kasalanan at pagpili sa Kanya araw-araw—kahit masakit, kahit mahirap, at kahit nangangahulugan ito ng pagsuko sa mga bagay na ayaw nating bitiwan?— Marino J. Dasmarinas

Reflection for October 8 Thursday of the Twenty-seventh Week in Ordinary Time: Luke 11:5-13

Gospel: Luke 11:5-13

Jesus said to his disciples: “Suppose one of you has a friend to whom he goes at midnight and says, ‘Friend, lend me three loaves of bread, for a friend of mine has arrived at my house from a journey and I have nothing to offer him, and he says in reply from within, ‘Do not bother me; the door has already been locked and my children and I are already in bed. 

I cannot get up to give you anything.’ I tell you, if he does not get up to give him the loaves because of their friendship, he will get up to give him whatever he needs because of his persistence. 

And I tell you, ask and you will receive; seek and you will find; knock and the door will be opened to you. For everyone who asks, receives; and the one who seeks, finds; and to the one who knocks, the door will be opened. What father among you would hand his son a snake when he asks for a fish? 

Or hand him a scorpion when he asks for an egg? If you then, who are wicked, know how to give good gifts to your children, how much more will the Father in heaven give the Holy Spirit to those who ask him?”

+ + + + +  + +

Reflection:

How persistent are we in our prayers?

When we bring our prayers and petitions before Jesus, do we continue praying with faith and trust, or do we easily give up when our prayers seem unanswered? Sometimes, we become discouraged because we feel that Jesus does not hear us. We may even wonder whether our prayers are reaching Him.

However, these are the moments when we need to hold on to our faith even more firmly. Instead of giving up, let us persevere in prayer, trusting that Jesus hears us and knows what is best for us. Faith is an essential foundation of our prayer life. When we pray for healing from an illness, let us ask Jesus to help us overcome our difficulties, or bring before Him something we deeply desire, let us continue praying with a humble and trusting heart.

We may not always receive the answers we hope for or in the way we expect, but prayer is never merely about asking Jesus to grant our wishes. It is also about strengthening our relationship with Him, learning to surrender our worries to Him, and allowing His grace to sustain us through life's trials.

In our Gospel, Jesus tells us the story of a man who goes to his friend's house in the middle of the night to ask for bread for a visitor. Despite the inconvenient hour, the man continues asking until his friend responds to his request. His persistence reminds us of the importance of perseverance when we bring our needs before the Lord.

If we can persist in asking others for help when we have an urgent need, how much more should we persevere in prayer as we turn to Jesus, who invites us to approach Him with confidence and trust?Jesus assures us in our Gospel: “Ask and you will receive; seek and you will find; knock and the door will be opened to you. For everyone who asks, receives; and the one who seeks, finds; and to the one who knocks, the door will be opened” (Luke 11:9–10).

These words remind us that we must never allow discouragement to silence our prayers. When we are sick, let us pray. When our families are facing difficulties, let us pray. When we are burdened by financial problems, uncertainty, loneliness, or trials that seem too heavy to bear, let us continue bringing everything before Jesus. Even when we do not immediately see the answers we desire, we can remain confident in His love and trust in His wisdom and perfect timing.

Let us remember that perseverance in prayer does not mean forcing Jesus to grant our wishes. Rather, it means remaining faithful to Him, even when His answers differ from our expectations. Sometimes, through prayer, our circumstances change; at other times, Jesus strengthens our hearts, deepens our faith, and gives us the grace to endure what we cannot immediately change. Whatever we are going through, let us never forget that we can always turn to Him.

Do we have a prayer that we have been bringing before Jesus for a long time? Have we become tired of waiting, or have we allowed disappointment to weaken our faith? Let us begin again today. Let us approach Jesus with humble hearts, persistent prayers, and unwavering trust.

May our prayers come from the depths of our hearts and souls, and may we learn to remain faithful not only when we receive what we ask for but also when we are called to wait.— Marino J. Dasmarinas

Ang Mabuting Balita at Repleksyon sa Oktubre 8 Huwebes sa Ika-27 Linggo ng Karaniwang Panahon: Lucas 11:5-13

Mabuting Balita: Lucas 11:5-13

Noong panahong iyon, sinabi ni Jesus sa kanyang mga alagad, "Ipalagay natin na ang isa sa inyo'y nagpunta sa isang kaibigan isang hatinggabi at nagsabi, 'Kaibigan, bigyan mo muna ako ng tatlong tinapay. Dumating kase ang isa kong kaibigang naglalakbay at wala akong maihain sa kanya!' 

At ganito naman ang sagot ng kanyang kaibigan sa loob ng bahay. 'Huwag mo nga akong gambalain! Nakatrangka na ang pinto at nakahiga na kami ng aking mga anak. Hindi na ako makababangon pa upang bigyan kita ng iyong kailangan.' Sinasabi ko sa inyo, hindi man siya bumangon dahil sa kanilang pagkakaibigan, babangon siya upang ibigay ang hinihingi ng kaibigan dahil sa pagpupumilit nito. 

Kaya sinasabi ko sa inyo: Humingi kayo, at kayo'y bibigyan, humanap kayo at kayo'y makasusumpong; kumatok kayo, at ang pinto'y bubuksan para sa inyo. Sapagkat tumatanggap ang bawat humihingi; nakasusumpong ang bawat humahanap; at binubuksan ang pinto sa bawat kumakatok. 

Kayong mga ama, bibigyan ba ninyo ng ahas ang inyong anak kung humihingi ng isda? Bibigyan ba ninyo siya ng alakdan kung siya'y humihingi ng itlog? Kung kayong masasama ay marunong magbigay ng mabubuting bagay sa inyong mga anak, gaano pa kaya ang inyong Amang nasa langit! Ibibigay niya ang Espiritu Santo sa mga humihingi sa kanya!"

+ + + + + + +

Repleksyon:

Gaano ba tayo katiyaga sa ating pananalangin?

Kapag inilalapit natin kay Hesus ang ating mga panalangin at kahilingan, patuloy ba tayong nananalangin nang may pananampalataya at pagtitiwala, o madali tayong sumusuko kapag tila hindi sinasagot ang ating mga panalangin? Kung minsan, pinanghihinaan tayo ng loob dahil pakiramdam natin ay hindi tayo naririnig ni Hesus.

May mga pagkakataon pa ngang napapaisip tayo kung nakararating ba sa Kanya ang ating mga panalangin. Ngunit sa mga sandaling ito, higit nating kailangang panghawakan ang ating pananampalataya. Sa halip na sumuko, magpatuloy tayo sa pananalangin at magtiwalang naririnig tayo ni Hesus at alam Niya kung ano ang pinakamabuti para sa atin.

Mahalagang pundasyon ng ating buhay-panalangin ang pananampalataya. Kapag nananalangin tayo para sa kagalingan mula sa karamdaman, humihingi ng tulong upang malampasan ang ating mga suliranin, o inilalapit kay Hesus ang isang bagay na lubos nating ninanais, magpatuloy tayo sa pananalangin nang may mapagpakumbaba at nagtitiwalang puso.

Maaaring hindi natin agad matanggap ang sagot na ating inaasahan, o maaaring iba ang paraan ng pagsagot ni Hesus sa ating mga kahilingan. Ngunit tandaan natin na ang pananalangin ay hindi lamang tungkol sa paghingi ng mga bagay na nais nating makamit.

Ito rin ay tungkol sa pagpapatibay ng ating ugnayan sa Kanya, pag-aaral na ipagkatiwala sa Kanya ang ating mga alalahanin, at pagtanggap sa Kanyang biyayang magbibigay sa atin ng lakas sa gitna ng mga pagsubok sa buhay.

Sa ating Ebanghelyo, isinalaysay ni Hesus ang tungkol sa isang lalaki na pumunta sa bahay ng kanyang kaibigan sa hatinggabi upang humingi ng tinapay para sa isang panauhin. Kahit hindi maginhawa ang oras, patuloy siyang humihingi hanggang sa tumugon ang kanyang kaibigan sa kanyang kahilingan.

Ipinapaalala sa atin ng kuwentong ito ang kahalagahan ng pagtitiyaga sa paglapit sa Panginoon upang ilahad ang ating mga pangangailangan. Kung kaya nating magtiyagang humingi ng tulong sa ating kapwa kapag tayo ay may mahalagang pangangailangan, lalo pa tayong dapat magpatuloy sa pananalangin at magtiwala kay Hesus, na nag-aanyaya sa ating lumapit sa Kanya nang may pananalig at pagtitiwala.

Tinitiyak sa atin ni Hesus sa ating Ebanghelyo: “Humingi kayo at kayo ay bibigyan; humanap kayo at kayo ay makasusumpong; kumatok kayo at ang pinto ay bubuksan para sa inyo. Sapagkat ang bawat humihingi ay tumatanggap; ang bawat humahanap ay nakasusumpong; at ang bawat kumakatok ay pinagbubuksan” (Lucas 11:9–10).

Ipinapaalala sa atin ng mga salitang ito na huwag nating hayaang patahimikin ng panghihina ng loob ang ating mga panalangin. Kapag tayo ay may karamdaman, manalangin tayo. Kapag dumaranas ng mga suliranin ang ating pamilya, manalangin tayo.

Kapag nabibigatan tayo sa mga problemang pinansiyal, kawalan ng katiyakan, kalungkutan, o mga pagsubok na tila napakahirap dalhin, patuloy nating ilapit ang lahat ng ito kay Hesus. Kahit hindi natin agad nakikita ang sagot na ating hinihiling, manatili tayong panatag sa Kanyang pag-ibig at magtiwala sa Kanyang karunungan at sa tamang panahong itinakda Niya.

Tandaan natin na ang pagtitiyaga sa pananalangin ay hindi nangangahulugang pinipilit natin si Hesus na ibigay ang lahat ng ating hinihiling. Sa halip, nangangahulugan itong nananatili tayong tapat sa Kanya kahit iba ang Kanyang sagot sa ating inaasahan. Kung minsan, nagbabago ang ating kalagayan sa pamamagitan ng panalangin.

Sa ibang pagkakataon naman, pinatitibay ni Hesus ang ating kalooban, pinalalalim ang ating pananampalataya, at ipinagkakaloob ang biyayang kailangan natin upang matiis at malampasan ang mga bagay na hindi natin agad mababago. Anuman ang ating pinagdaraanan, huwag nating kalimutang maaari tayong lumapit sa Kanya anumang oras.

May panalangin ba tayong matagal nang inihahandog kay Hesus? Napapagod na ba tayo sa paghihintay, o hinahayaan na nating pahinain ng mga kabiguan ang ating pananampalataya? Magsimula tayong muli sa araw na ito. Lumapit tayo kay Hesus nang may mapagpakumbabang puso, matiyagang pananalangin, at matatag na pagtitiwala.

Nawa'y magmula sa kaibuturan ng ating puso at kaluluwa ang ating mga panalangin. Matuto nawa tayong manatiling tapat sa Kanya, hindi lamang kapag natatanggap natin ang ating mga hinihiling, kundi maging sa mga panahong tinatawag tayong maghintay.— Marino J. Dasmarinas

Reflection for Wednesday October 7 Memorial of Our Lady of the Rosary: Luke 11:1-4

Gospel: Luke 11:1-4

Jesus was praying in a certain place, and when he had finished, one of his disciples said to him, “Lord, teach us to pray just as John taught his disciples.” He said to them, “When you pray, say: 

Father, hallowed be your name, your Kingdom come.

Give us each day our daily bread and forgive us our sins for we ourselves forgive everyone in debt to us, and do not subject us to the final test.”

+ + + + +  + +

Reflection:

In 1206, according to Dominican tradition, St. Dominic received the Rosary during a vision of the Blessed Virgin Mary, who instructed him to use it as a spiritual weapon against heresy in France.

During the Battle of Lepanto in 1571, Pope Pius V called upon all of Europe to pray the Rosary for protection against the Ottoman navy. Following the unexpected Christian victory, the Pope attributed the triumph to the intercession of the Blessed Virgin Mary and instituted an annual feast, originally known as Our Lady of Victory, in thanksgiving for the victory.

In 1913, Pope St. Pius X permanently fixed the celebration of the feast on October 7.

Have we asked Jesus to teach us to pray?

This is one of the most beautiful and powerful petitions we could ever make to Jesus: “Lord, teach us to pray.” But do we truly pray regularly? Do we make time each day to quiet our hearts, turn away from the noise around us, and simply be with Jesus?

When we pray, we connect with Jesus. When we pray, we open our hearts and allow Him to enter more deeply into our lives, strengthen us, comfort us, and renew us. Prayer is not merely about asking God for what we need; it is also about spending time with Him, listening to Him, and allowing His presence to transform us.

Let us pay attention to how we feel before and after we pray. Do we not often feel lighter, more peaceful, and mentally stronger after spending time with the Lord? Something within us changes when we sincerely pray. Why is this so?

It is because prayer brings us into the presence of God. In prayer, Jesus touches the deepest parts of our being. He gives us the grace to accept the things that are difficult for us to accept, the courage to face our struggles, and the strength to continue when we feel weary.

Prayer also opens our hearts and souls to the many blessings that the Lord desires to pour into our lives. Sometimes, the blessing we receive is not the answer we expected. Sometimes, God does not immediately remove our problems. Instead, He gives us the grace to carry them, the wisdom to understand them, and the faith to trust that we are never alone.

Starting today, let us begin our prayer with this humble petition: “Lord, teach us to pray.” Then, let us solemnly recite the Our Father, the prayer that Jesus Himself taught us. After praying the Our Father, let us continue our conversation with Jesus through a personal prayer that comes from our hearts. Let us speak to Him honestly about our joys, fears, struggles, failures, hopes, and dreams. Nothing in our lives is too small or too insignificant to bring before Him.

And before we end our prayer, let us ask the Blessed Mother, Saint Joseph, and our favorite saint or saints to pray for us and intercede for us. Let us entrust to them our families, our loved ones, our struggles, and all those who need God's grace.

If exercise is good for our bodies, prayer is nourishment for our souls. Just as our bodies need regular nourishment and exercise to remain healthy, our souls also need prayer to remain spiritually alive and strong. Prayer helps us develop and maintain an active and loving relationship with Jesus.

Therefore, the more we pray, the more we nourish our souls; the more we pray, the closer we draw to God; and the more we pray, the more we receive the grace and peace to face our worries, struggles, and challenges.

Let us never think that our prayers are wasted. Even when we feel that God is silent, He is listening. Even when we do not immediately see an answer, He is at work in ways we may not yet understand. Every sincere prayer brings us closer to the heart of Jesus.

Do we have a healthy prayer life? And if Jesus were to look into our hearts today and gently ask, “My child, do you make time for Me?”—would our lives honestly show that Jesus is truly at the center of our lives?— Marino J. Dasmarinas

Ang Mabuting Balita at Repleksyon Miyerkules Oktubre 7, Paggunita sa Mahal na Birheng Maria ng Rosario: Lucas 11:1-4

Mabuting Balita: Lucas 11:1-4

Minsan, nananalangin si Hesus. Pagkatapos niya, sinabi ng isa sa kanyang mga alagad, “Panginoon, turuan po ninyo kaming manalangin, katulad ng ginawa ni Juan sa kanyang mga alagad.” 

Sinabi ni Hesus, “Kung kayo’y mananalangin, ganito ang sabihin ninyo: ‘Ama, sambahin nawa ang pangalan mo. 

Magsimula na sana ang iyong paghahari. Bigyan mo kami ng aming makakain sa araw-araw. At patawarin mo kami sa aming mga kasalanan, Sapagkat pinatatawad namin ang bawat nagkasala sa amin. At huwag mo kaming iharap sa mahigpit na pagsubok.’”

+ + + + + + +  

Repleksyon:

Ayon sa tradisyong Dominikano, tinanggap ni Santo Domingo ang Rosaryo sa isang pangitain ng Mahal na Birheng Maria noong 1206 upang gamitin bilang espirituwal na sandata laban sa heresiya (maling pananampalataya) sa France.

Noong panahon ng Labanan sa Lepanto (1571), nanawagan si Papa Pio V sa buong Europa na mag dasal ng Rosaryo bilang proteksyon laban sa hukbong-dagat ng Ottoman. Matapos ang kanilang hindi inaasahang tagumpay, sinabi ng Papa na ang pagkapanalo ay dahil sa pamamagitan ni Maria at itinatag ang taunang kapistahan bilang Ina ng Tagumpay bilang pasasalamat sa naturang pagkakapanalo.

Pagdating ng 1913, permanenteng itinakda ni Santo Papa Pio X ang petsa ng pagdiriwang sa Oktubre 7.

Nasabi na ba natin kay Jesus na turuan Niya tayong manalangin?

Ito marahil ang isa sa pinakamaganda at pinakamakapangyarihang kahilingan na maaari nating sabihin kay Jesus: “Panginoon, turuan Mo kaming manalangin.” Ngunit tunay nga ba tayong palaging nananalangin? Naglalaan ba tayo ng panahon bawat araw upang patahimikin ang ating mga puso, lumayo sandali sa ingay ng mundo, at makapiling lamang si Jesus?

Kapag tayo ay nananalangin, nakikipag-ugnayan tayo kay Jesus. Kapag tayo ay nananalangin, binubuksan natin ang ating mga puso at hinahayaan nating higit Siyang pumasok sa ating buhay upang tayo ay palakasin, aliwin, at baguhin. Ang panalangin ay hindi lamang tungkol sa paghingi sa Diyos ng ating mga kailangan. Ito rin ay tungkol sa paggugol ng panahon kasama Niya, pakikinig sa Kanya, at pagpapahintulot na baguhin tayo ng Kanyang presensya.

Pansinin natin kung ano ang ating nararamdaman bago at pagkatapos nating manalangin. Hindi ba madalas ay mas magaan ang ating kalooban, mas payapa ang ating isip, at mas nagiging matatag tayo pagkatapos nating makapiling ang Panginoon sa panalangin? May nagbabago sa ating kalooban kapag tayo ay taimtim na nananalangin.

Bakit kaya? Sapagkat sa panalangin, inilalapit tayo ng Diyos sa Kanyang presensya. Sa panalangin, hinahaplos ni Jesus ang pinakamalalim na bahagi ng ating pagkatao. Binibigyan Niya tayo ng biyaya upang tanggapin ang mga bagay na mahirap nating tanggapin, ng tapang upang harapin ang ating mga pagsubok, at ng lakas upang magpatuloy kapag tayo ay nanghihina at napapagod.

Binubuksan din ng panalangin ang ating puso at kaluluwa sa maraming biyayang nais ipagkaloob sa atin ng Panginoon. Kung minsan, ang biyayang natatanggap natin ay hindi ang sagot na inaasahan natin. Kung minsan, hindi agad inaalis ng Diyos ang ating mga problema. Sa halip, binibigyan Niya tayo ng biyaya upang dalhin ang mga ito, karunungan upang maunawaan ang mga ito, at pananampalataya upang magtiwala na hindi Niya tayo kailanman iniiwan.

Simula ngayon, simulan natin ang ating panalangin sa isang mapagpakumbabang kahilingan: “Panginoon, turuan Mo kaming manalangin.” Pagkatapos, taimtim nating bigkasin ang Ama Namin, ang panalanging itinuro mismo sa atin ni Jesus. Matapos nating manalangin ng Ama Namin, ipagpatuloy natin ang ating pakikipag-usap kay Jesus sa pamamagitan ng isang personal na panalanging nagmumula sa kaibuturan ng ating puso.

Sabihin natin sa Kanya nang buong katapatan ang ating mga kagalakan, takot, problema, pagkukulang, pag-asa, at mga pangarap. Walang bahagi ng ating buhay na napakaliit o napakawalang-halaga upang hindi natin maiharap sa Kanya.

Bago natin tapusin ang ating panalangin, hilingin din natin sa Mahal na Birheng Maria, kay San Jose, at sa ating mga paboritong santo na ipanalangin at mamagitan para sa atin. Ipagkatiwala natin sa kanila ang ating pamilya, mga mahal sa buhay, mga suliranin, at lahat ng nangangailangan ng biyaya ng Diyos.

Kung ang ehersisyo ay mabuti para sa ating katawan, ang panalangin naman ay pagkain at lakas para sa ating kaluluwa. Kung paanong kailangan ng ating katawan ng regular na pagkain at ehersisyo upang manatiling malusog, kailangan din ng ating kaluluwa ang panalangin upang manatiling buhay at matatag sa pananampalataya. Sa panalangin, napapalalim natin ang ating ugnayan kay Jesus.

Kaya habang lalo tayong nananalangin, lalo nating napapakain at napapalakas ang ating kaluluwa; habang lalo tayong nananalangin, lalo tayong napapalapit sa Diyos; at habang lalo tayong nananalangin, lalo tayong tumatanggap ng biyaya at kapayapaan upang harapin ang ating mga alalahanin, pagsubok, at mga hamon sa buhay.

Huwag nating isipin kailanman na nasasayang ang ating mga panalangin. Kahit tila tahimik ang Diyos, nakikinig Siya. Kahit hindi natin agad nakikita ang sagot sa ating mga panalangin, kumikilos Siya sa mga paraang maaaring hindi pa natin nauunawaan. Bawat taos-pusong panalangin ay naglalapit sa atin sa puso ni Jesus.

May masigla ba tayong buhay-pananalangin? At kung titingnan ni Jesus ang ating puso ngayon at marahan Niyang itanong, “Anak, naglalaan ka ba ng panahon para sa Akin?”—ano kaya ang magiging tapat na sagot ng ating puso? Sa dami ng oras na inilalaan natin sa mundo, mayroon pa ba tayong sapat na oras upang maupo sa katahimikan, hawakan ang kamay ni Jesus sa panalangin, at sabihin sa Kanya: “Panginoon, Ikaw ang kailangan ko”?— Marino J. Dasmarinas