Ang Mabuting Balita at Repleksyon sa Oktubre 12 Lunes sa Ika-28 Linggo ng Karaniwang Panahon: Lucas 11:29-32

Mabuting Balita: Lucas 11:29-32

Noong panahong iyon, samantalang dumaragsa ang mga tao, sinabi ni Hesus, “Napakasama ng lahing ito! Naghahanap sila ng palatandaan mula sa langit, subalit walang ipapakita sa kanila maliban sa palatandaang inilalarawan ng nangyari kay Jonas. Kung paanong naging isang palatandaan si Jonas sa mga taga-Ninive, gayun din naman, magiging isang palatandaan sa lahing ito ang Anak ng Tao.

Sa Araw ng Paghuhukom, titindig ang Reyna ng Timog laban sa lahing ito at sila’y hahatulan niya ng kaparusahan. Sapagkat nanggaling siya sa dulo ng daigdig upang pakinggan ang karunungan ni Solomon; ngunit higit na di-hamak kay Solomon ang naririto! Sa Araw ng Paghuhukom ay titindig ang mga taga-Ninive laban sa lahing ito at hahatulan ng kaparusahan, sapagkat nagsisi sila dahil sa pangangaral ni Jonas; ngunit higit na di-hamak kay Jonas ang naririto!”

+ + + + + + +  

Repleksyon:

Humihingi ba tayo ng mga tanda bago gumawa ng isang pasiya?

Halimbawa, kung may nanliligaw sa atin, humihingi ba tayo sa Diyos ng isang tanda upang malaman kung siya na nga ang taong nararapat para sa atin? At batay sa tandang iyon, magpapasiya ba tayo kung tatanggapin o tatanggihan natin ang kanyang panliligaw?

Higit na dakila si Hesus kaysa sa anumang tandang maaari nating hilingin sa Diyos. Kapag nasa puso natin si Hesus at nagtitiwala tayo sa Kanyang karunungan, natututo tayong unawain at kilalanin ang Kanyang kalooban nang hindi palaging humihingi ng mga tanda. Ngunit tunay nga ba nating binibigyan si Hesus ng natatanging lugar sa ating mga puso?

Nais ni Hesus na manahan sa ating kalooban, gumabay sa ating mga pasiya, magbago sa ating mga puso, at maglapit sa atin sa Diyos. Upang maihanda natin ang ating mga sarili sa Kanyang pananatili sa atin, kailangan nating pagsisihan ang ating mga kasalanan, talikuran ang ating masasamang gawain, at manumbalik sa Kanya nang may tapat at mapagpakumbabang puso. Sa pamamagitan ng taos-pusong pagsisisi, binubuksan natin ang ating mga puso sa biyaya ng Diyos at hinahayaan nating baguhin tayo ng Kanyang dakilang pag-ibig.

Noong panahon ni propeta Jonas, pinakinggan ng mga taga-Nineve ang kanyang panawagan na magsisi at magbalik-loob sa Diyos. Binalaan sila na darating ang kapahamakan sa kanilang lungsod kung hindi nila babaguhin ang kanilang pamumuhay. Bilang tugon, nagpakumbaba sila, nagsuot ng damit-sako bilang tanda ng kanilang pagsisisi sa mga kasalanang nagawa nila, at tinalikuran ang kanilang masasamang gawain.

Kinilala nila ang kanilang pangangailangan sa awa ng Diyos at taos-puso silang nagsisi. Ipinapaalala sa atin ng kanilang halimbawa na kapag tinatawag tayo ng Diyos upang baguhin ang ating buhay, huwag nating patigasin ang ating mga puso o ipagpaliban ang ating pagbabalik-loob. Sa halip, mapagpakumbaba nating pakinggan ang Kanyang tinig at buong tapang na tahakin ang landas na magbabalik sa atin sa Kanya.

Bakit patuloy nating niyayakap ang kasalanan gayong wala naman itong maidudulot na mabuti sa atin? Bakit patuloy tayong kumakapit sa kasalanan gayong alam nating inilalayo tayo nito sa Diyos at maaari nitong sirain ang ating kaluluwa? Kung minsan, nagpapatuloy tayo sa pagkakasala dahil tinutukso tayo ng diyablo sa pamamagitan ng mga pangakong kasiyahan, kaligayahan, kapangyarihan, at mga gantimpalang pansamantala.

Sa unang tingin, maaaring kaakit-akit ang mga tuksong ito, ngunit unti-unti nitong maaaring alipinin ang ating mga puso at ilayo tayo sa Diyos na tunay na nagmamahal sa atin. Kapag sadya nating pinipili ang kasalanan sa halip na ang Diyos, inilalagay natin ang ating mga sarili sa panganib na maligaw ng landas. Maaaring makaranas tayo ng panandaliang kasiyahan mula sa ating mga maling gawain, ngunit walang anumang kasiyahang dulot ng mundo ang makapapalit sa tunay na kapayapaan at kagalakang nagmumula sa pamumuhay nang naaayon sa biyaya ng Diyos.

Kung higit nating mamahalin ang mundong ito kaysa sa pagmamahal natin sa Diyos, mahihirapan tayong labanan ang mga tuksong umaakay sa atin sa pagkakasala. Gayunman, kahit paulit-ulit tayong nadadapa at nagkakasala, hindi tumitigil ang Diyos sa pagtawag sa atin upang manumbalik sa Kanya. Hindi Niya tayo iniiwan dahil sa ating mga kahinaan, ni isinasara ang Kanyang mga bisig dahil sa mga pagkakamali natin noon.

Nananatiling bukas sa atin ang Kanyang awa kapag taos-puso tayong nagsisisi at humihingi ng Kanyang kapatawaran. Tulad ng isang mapagmahal na amang malugod na tumatanggap sa anak na nagsisisi, laging handa ang Diyos na yakapin tayo sa pamamagitan ng Kanyang walang hanggang pag-ibig at habag. Hindi natin kailangang manatiling bihag ng ating mga kasalanan, sapagkat binibigyan tayo ng Kanyang biyaya ng lakas upang muling magsimula at lumakad sa liwanag ng Kanyang presensya.

Huwag nawa tayong maghintay ng mga pambihirang tanda bago tayo manumbalik sa Diyos. Sa halip, pakinggan natin ang Kanyang tinig, suriin ang ating mga budhi, aminin ang ating mga kasalanan, at mapagpakumbabang hingin ang Kanyang kapatawaran. Huwag nawa tayong maging labis na nakakapit sa mga kasiyahan ng mundong ito hanggang sa makalimutan natin ang walang hanggang kagalakang nais ipagkaloob ng Diyos sa atin. Bawat araw ay panibagong pagkakataon upang magsisi, baguhin ang ating pamumuhay, at bigyan si Hesus ng ganap na puwang sa ating mga puso.

Kung tinatawag na tayo ng Diyos upang magsisi at magbalik-loob sa Kanya ngayon, patuloy pa ba tayong kakapit sa mga kasalanang naglalayo sa atin sa Kanya, o handa na ba nating isuko ang ating mga puso sa Kanyang awa, talikuran ang kasamaan, at hayaang baguhin tayo ng Kanyang dakilang pag-ibig upang mamuhay tayong panibago kasama Niya?—Marino J. Dasmarinas