Reflection for Friday July 31 Memorial of Saint Ignatius of Loyola, Priest: Matthew 13:54-58

Gospel: Matthew 13:54-58

Jesus came to his native place and taught the people in their synagogue. They were astonished and said, "Where did this man get such wisdom and mighty deeds? Is he not the carpenter's son' Is not his mother named Mary and his brothers James, Joseph, Simon, and Judas' Are not his sisters all with us' Where did this man get all this?" 

And they took offense at him. But Jesus said to them, "A prophet is not without honor except in his native place and in his own house." And he did not work many mighty deeds there because of their lack of faith.

+ + + + + + +

Reflection:

Are we quick to disrespect our fellow human beings based on what we think we know about them?

Disrespect was the attitude of Jesus’ townmates toward Him because they were familiar with Him. To them, He was merely the carpenter’s son. They thought they knew Him so well that they belittled and dismissed Him. Their familiarity with Jesus became a barrier that kept them from recognizing the greatness of the One standing before them.

But if we look deeper into their hearts, we can also see that they were filled with envy and hatred toward Jesus. They were envious of the admiration and respect that He received from the people. Envy and hatred are destructive emotions that darken our judgment, harden our hearts, and rob us of the peace and wholeness that God desires for us. When we allow these attitudes to take root within us, we begin to see others through the lens of pride, prejudice, and resentment instead of through the eyes of faith and love.

Jesus knew of His townmates’ envy, disdain, and lack of faith in Him. That is why He did not perform many miracles in His native place. Their unbelief prevented them from fully experiencing the blessings, healing, and grace that He longed to give. How tragic it is when our own pride, preconceived judgments, or refusal to believe become obstacles that keep us from receiving what God desires to do in our lives.

The same invitation is before us today. Jesus continues to come to us—through His Word, the Holy Eucharist, the people around us, and even in the ordinary moments of daily life. Yet familiarity, pride, or prejudice can also blind us to His presence and His work among us. May we ask the Holy Spirit to open our eyes, soften our hearts, and deepen our faith so that we may recognize Jesus for who He truly is and welcome Him with humility, trust, and love.

As we encounter Jesus each day, will we allow familiarity, pride, envy, or prejudice to keep us from Him, or will we open our hearts in faith so that He may perform His transforming work within us?–Marino J. Dasmarinas

Ang Mabuting Balita at Repleksyon Biyernes Hulyo 31 Paggunita kay San Ignacio ng Loyola, pari: Mateo 13:54-58

Mabuting Balita: Mateo 13:54-58

Noong panahong iyon, umuwi si Hesus sa kanyang bayan at nagturo sa sinagoga. Nagtaka ang mga nakarinig sa kanya. Sabi nila, “Saan kumuha ng karunungan ang taong ito? Paano siya nakagagawa ng kababalaghan? Hindi ba ito ang anak ng karpintero? Hindi ba si Maria ang kanyang ina, at sina Santiago, Jose, Simon, at Judas ang kanyang mga kapatid na lalaki?  

At dito nakatira ang kanyang mga kapatid na babae, hindi ba? Saan niya natutunan ang lahat ng ito?” At ayaw nilang kilanlin siya. Kaya’t sinabi ni Hesus sa kanila, “Ang propeta’y iginagalang kahit saan, liban sa kanyang sariling sambahayan.” At dahil sa di nila pagsampalataya hindi siya gumawa roon ng maraming kababalaghan.

+ + + + + + +    

Repleksyon:

Mabilis ba tayong mawalan ng paggalang sa ating kapwa dahil iniisip nating lubos na natin silang kilala?

Ito ang naging saloobin ng mga kababayan ni Jesus. Dahil kilala nila Siya mula pa noong Kanyang kabataan, itinuring na lamang nila Siyang anak ng isang karpintero. Inakala nilang sapat na ang kanilang nalalaman tungkol sa Kanya kaya minamaliit nila Siya at hindi kinilala ang Kanyang tunay na pagkatao. Ang kanilang labis na pagiging pamilyar kay Jesus ang naging hadlang upang makita nila ang kadakilaan ng Diyos na nasa kanilang harapan.

Ngunit kung sisilipin pa natin ang kanilang mga puso, makikita rin natin na puno ang mga ito ng inggit at poot laban kay Jesus. Naiinggit sila sa paghanga, paggalang, at pagtanggap na ibinibigay ng maraming tao sa Kanya.

Ang inggit at poot ay mga mapanirang damdamin na nagpapadilim sa ating paghatol, nagpapatigas sa ating puso, at nag-aalis ng kapayapaan at ganap na kagalingang nais ng Diyos para sa atin. Kapag pinahintulutan nating maghari ang mga ito sa ating puso, unti-unti nating tinitingnan ang ating kapwa sa pamamagitan ng pagmamataas, pagkiling, at paghatol sa halip na sa pamamagitan ng pananampalataya at pag-ibig.

Alam ni Jesus ang inggit, paghamak, at kakulangan ng pananampalataya ng Kanyang mga kababayan. Kaya hindi Siya gumawa ng maraming himala sa Kanyang sariling bayan. Ang kanilang kawalan ng pananampalataya ang naging hadlang upang maranasan nila ang mga pagpapala, pagpapagaling, at biyayang nais Niyang ipagkaloob sa kanila.

Tunay ngang nakalulungkot kapag ang ating pagmamataas, mga maling paghusga, o kakulangan ng pananampalataya ang siyang humahadlang sa pagkilos ng Diyos sa ating buhay.

Ngayon ay patuloy pa ring lumalapit sa atin si Jesus—sa pamamagitan ng Kanyang Salita, ng Banal na Eukaristiya, ng ating mga kapwa, at maging sa mga karaniwang pangyayari sa ating pang-araw-araw na buhay.

Ngunit maaari ring maging hadlang ang ating pagiging kampante, pagmamataas, o pagkiling upang hindi natin makilala ang Kanyang presensya at pagkilos. Nawa'y hilingin natin sa Espiritu Santo na buksan ang ating mga mata, palambutin ang ating mga puso, at patatagin ang ating pananampalataya upang makilala natin si Hesus kung sino Siya talaga at tanggapin Siya nang may kababaang-loob, pagtitiwala, at pag-ibig.

Sa ating pakikipagtagpo kay Jesus sa bawat araw, hahayaan ba nating ang pagiging pamilyar, pagmamataas, inggit, o mapanghusgang pag-iisip ang humadlang sa Kanya? O bubuksan ba natin ang ating mga puso nang may mapagpakumbabang pananampalataya upang malaya Siyang kumilos at maghimala sa ating buhay? –Marino J. Dasmarinas

Reflection for July 30 Thursday of the Seventeenth Week in Ordinary Time: Matthew 13:47-53

Gospel: Matthew13:47-53

Jesus said to the disciples: "The Kingdom of heaven is like a net thrown into the sea, which collects fish of every kind. When it is full they haul it ashore and sit down to put what is good into buckets.

What is bad they throw away. Thus it will be at the end of the age. The angels will go out and separate the wicked from the righteous and throw them into the fiery furnace, where there will be wailing and grinding of teeth."  

"Do you understand all these things?" They answered, "Yes." And he replied, "Then every scribe who has been instructed in the Kingdom of heaven is like the head of a household who brings from his storeroom both the new and the old." When Jesus finished these parables, he went away from there.

+ + + + + + +

Reflection:

The story is told of a mother who pleaded with her son to straighten out his wayward life. Yet, despite her loving appeals, her son pretended not to hear her pleas. He continued to live in sin until he grew old and eventually died. After his death, the devil immediately whisked him away to hell.

Hell and the devil are not only realities of the life to come; they can also become realities in our present lives. Whenever we choose to remain in sin instead of turning back to God, we distance ourselves from His grace and begin to experience a foretaste of the emptiness, restlessness, and suffering that sin brings.

Our peace of mind gradually fades, our relationships become strained, and our hearts grow weary. At the root of this troubled life is our refusal to let go of sin and embrace the new life that God lovingly offers us.

Our Gospel for today reminds us of the seriousness of our choices: “Thus it will be at the end of the age. The angels will go out and separate the wicked from the righteous and throw them into the fiery furnace, where there will be wailing and grinding of teeth” (Matthew 13:49–50).

There is a price for our sinfulness that we will eventually have to pay. As the saying goes, sin is like a credit card: enjoy now, but pay later. But why should we bear the painful consequences of sin when Jesus continually invites us to repentance, forgiveness, and new life? His mercy is always available to those who humbly return to Him with sincere and contrite hearts.

Today, the Lord lovingly calls each one of us to turn away from whatever separates us from Him. No sin is worth losing the peace, joy, and eternal life that He desires for us. His grace is greater than our failures, and His love is always ready to restore us when we come back to Him.

The question is not whether God is willing to forgive us—He already is. The question is: What sin are we still holding on to that Jesus is asking us to surrender today? Will we continue delaying our return to Him, or will we choose, by His grace, to walk with Him beginning right now? – Marino J. Dasmarinas

Ang Mabuting Balita at Repleksyon Hulyo 30 Huwebes ng Ika-17 Linggo sa Karaniwang Panahon: Mateo 13:47-53

Mabuting Balita: Mateo 13:47-53

Noong panahong iyon, sinabi ni Hesus sa mga tao, "Ang paghahari ng Diyos ay katulad din ng isang malaking lambat na inihagis sa dagat at nakahuli ng sari-saring isda. Nang mapuno ay hinila ito sa pampang. At naupo ang mga tao upang pagbukud-bukurin ang mga isda: tinipon nila sa mga sisidlan ang mabubuti, ngunit itinatapon ang mga walang kwenta.

Gayon din ang mangyayari sa katapusan ng daigdig. Darating ang mga anghel at ihihiwalay ang mga makasalanan sa mga banal, at ihahagis ang mga makasalanan sa maningas na pugon. Doo'y mananangis sila at magngangalit ang kanilang ngipin." 

"Nauunawaan na ba ninyo ang lahat ng ito?" tanong ni Jesus. "Opo," sagot nila. At sinabi niya sa kanila, "Kaya, nga ang bawat eskriba na kumikilala sa paghahari ng Diyos ay tulad ng isang puno ng sambahayan na kumukuha ng mga bagay na bago at luma sa kanyang taguan."

Nang masabi na ni Hesus ang mga talinghagang ito, siya’y umalis doon.

+ + + + + + +

Repleksyon:

May isang kuwento tungkol sa isang ina na buong pagsusumamong nakiusap sa kanyang anak na talikuran ang kanyang makasalanang pamumuhay. Ngunit nagkunwari lamang ang anak na hindi niya naririnig ang mga pakiusap ng kanyang ina. Kaya ipinagpatuloy niya ang kanyang pamumuhay sa kasalanan hanggang sa siya ay tumanda at tuluyang namatay. Pagkamatay niya, agad siyang dinala ng dimonyo sa impiyerno.

Ang impiyerno at ang dimonyo ay hindi lamang katotohanan na mararanasan sa kabilang buhay; maaari rin nating maranasan ang kanilang mapanirang kapangyarihan sa ating buhay ngayon.

Sa tuwing pinipili nating manatili sa kasalanan sa halip na magbalik-loob sa Diyos, unti-unti tayong lumalayo sa Kanyang biyaya at nakararanas ng patikim ng impiyerno—kawalan ng kapayapaan, kabigatan ng loob, pagkasira ng ating mga ugnayan, at pagkapagod ng ating espiritu. Ang ugat ng ganitong kalagayan ay ang ating pagtangging talikuran ang kasalanan at yakapin ang bagong buhay na buong pagmamahal na iniaalok sa atin ng Diyos.

Maliwanag ang paalala ng ating Ebanghelyo ngayon: “Gayon din ang mangyayari sa katapusan ng panahon. Lalabas ang mga anghel at ihihiwalay ang masasama sa mga matuwid at ihahagis sila sa nagniningas na pugon, kung saan magkakaroon ng pananangis at pagngangalit ng mga ngipin.” (Mateo 13:49–50)

May kabayaran ang ating kasalanan na darating sa takdang panahon. Tulad nga ng kasabihan, ang kasalanan ay parang credit card: masarap gamitin ngayon, ngunit ang kabayaran ay darating sa huli. Ngunit bakit pa natin hahayaang danasin ang mabigat na bunga ng kasalanan kung inaanyayahan naman tayo ni Hesus na magsisi, magbalik-loob, at tumanggap ng bagong buhay? Hindi Siya nagsasawang magpatawad sa sinumang may pusong mapagpakumbaba at tunay na nagsisisi.

Sa araw na ito, muli tayong tinatawagan ng Panginoon na talikuran ang anumang humahadlang sa ating pakikipag-ugnayan sa Kanya. Walang makakatumbas sa kapayapaan, kagalakan, at buhay na walang hanggan na nais Niyang ipagkaloob sa atin. Higit na dakila ang Kanyang biyaya kaysa sa ating mga pagkukulang, at laging bukas ang Kanyang mga bisig upang tayo ay tanggapin at panumbalikin sa Kanya.

Kung gayon, ano ang kasalanang patuloy pa rin nating kinakapitan na hinihiling na ni Jesus na ating isuko sa Kanya? Patuloy pa ba nating ipagpapaliban ang ating pagbabalik-loob, o hahayaan ba nating baguhin tayo ng Kanyang biyaya at magsimulang lumakad kasama Niya—ngayon na, habang may pagkakataon pa?– Marino J. Dasmarinas

Reflection for Wednesday July 29 Memorial of Saints Martha, Mary, and Lazarus: John 11:19-27

Gospel: John 11:19-27

Many of the Jews had come to Martha and Mary to comfort them about their brother [Lazarus, who had died]. When Martha heard that Jesus was coming, she went to meet him; but Mary sat at home. Martha said to Jesus, “Lord, if you had been here, my brother would not have died. 

But even now I know that whatever you ask of God, God will give you.” Jesus said to her, “Your brother will rise.”  Martha said to him, “I know he will rise, in the resurrection on the last day.” Jesus told her, “I am the resurrection and the life; whoever believes in me, even if he dies, will live, and anyone who lives and believes in me will never die. 

Do you believe this?” She said to him, “Yes, Lord. I have come to believe that you are the Christ, the Son of God, the one who is coming into the world.”

+ + + + + + +

Reflection:

What compelled Martha to meet Jesus while He was on His way to their house? It was her faith.

Martha was grieving the death of her brother, Lazarus. Yet when she heard that Jesus was on His way to their home to comfort them, her grief was immediately replaced by hope. Martha had deep faith in Jesus, and because He was their close friend, she knew Him well. She trusted that His presence alone could bring comfort, peace, and even the promise of new life.

What do we do when we are sorrowful and in distress? Don't we also run to Jesus? Indeed, we do. The strength that compels us to seek the Lord is fueled by our faith, our hope, and our growing friendship with Him.

We are truly blessed because we know where to turn when we are beset by the many trials and uncertainties of this world. In His presence, we discover a peace that the world cannot give, a hope that does not disappoint, and a love that never fails.

But what about those among us who do not yet know Jesus deeply—or those who have never come to know Him at all? Where do they turn when they are overwhelmed by life's burdens? Many may search for temporary relief in the passing comforts and promises of this world, only to find that these can never satisfy the deepest longings of the human heart. Without knowing Jesus, they may never encounter the lasting hope and true peace that only He can give.

This is where we are called to respond. As followers of Christ, we are invited to become instruments of His light and love for those who are searching, weary, and broken. Through our words, our actions, and the witness of our lives, we can gently lead others to Jesus, so that they too may experience His healing, His mercy, His hope, and His gift of salvation. Our lives may become the very bridge through which someone encounters Christ.

Our faith in Jesus must never be an exclusive faith that we keep only for ourselves. It is a gift meant to be shared. The more we receive His love, the more we are called to reflect that love to others. As we grow closer to Christ, may we also help others draw closer to Him, so that together we may walk in the light of His grace and rejoice in the fullness of His life.

Today, let us ask ourselves: Does our faith simply bring us closer to Jesus, or does it also inspire us to bring others closer to Him? May we never keep the hope we have found in Christ to ourselves, but courageously share it so that others, too, may come to know, love, and follow the One who alone is our hope, our peace, and our salvation.– Marino J. Dasmarinas

Ang Mabuting Balita at Repleksyon Miyerkules Hulyo 29, Paggunita Santa Marta, Santa Maria at San Lazaro: Juan 11:19-27

Mabuting Balita: Juan 11:19-27

Noong panahong iyon, marami sa mga Judio ang dumalaw kina Marta at Maria upang sila’y aliwin. Nang marinig ni Marta na dumarating si Hesus, sinalubong niya ito; ngunit si Maria’y naiwan sa bahay. Sinabi ni Marta, “Panginoon, kung kayo po’y narito, hindi sana namatay ang aking kapatid. 

Ngunit nalalaman kong kahit ngayo’y ibibigay sa inyo ng Diyos ang anumang hingin ninyo sa kanya.” “Muling mabubuhay ang iyong kapatid,” wika ni Hesus. Sumagot si Marta, “Nalalaman ko pong siya’y mabubuhay uli sa huling araw, sa muling pagkabuhay.” Sinabi naman ni Hesus, “Ako ang muling pagkabuhay at ang buhay. 

Ang nananalig sa akin, kahit mamatay ay muling mabubuhay, at sinumang nabubuhay at nananalig sa akin, kahit mamatay ay mabubuhay kailanman. Pinaniniwalaan mo ba ito?” “Opo, Panginoon!” sagot niya. “Nananalig ako sa inyo. Kayo po ang Anak ng Diyos, ang Mesiyas na inaasahang paparito sa sanlibutan.”

+ + + + + + +  

Repleksyon:

Ano ang nagtulak kay Marta upang salubungin si Jesus habang papunta Siya sa kanilang tahanan? Ito ay ang kanyang malalim na pananampalataya.

Matinding dalamhati ang naramdaman ni Marta dahil sa pagkamatay ng kanyang kapatid na si Lazaro. Ngunit nang mabalitaan niyang papunta si Jesus sa kanilang tahanan upang damayan sila, ang kanyang kalungkutan ay agad napalitan ng pag-asa.

Malalim ang kanyang pananampalataya kay Jesus, at dahil malapit na kaibigan nila Siya, tunay niyang kilala ang Panginoon. Nagtitiwala si Marta na ang presensya ni Jesus ay sapat upang magdala ng kaginhawahan, kapayapaan, at maging ng bagong buhay.

Kapag tayo ba ay nalulungkot, nabibigatan, o dumaraan sa matitinding pagsubok, hindi rin ba tayo tumatakbo kay Jesus? Tunay ngang sa Kanya tayo lumalapit. Ang lakas na nagtutulak sa atin upang hanapin ang Panginoon ay nagmumula sa ating pananampalataya, pag-asa, at lumalalim na pakikipagkaibigan sa Kanya.

Napakapalad natin sapagkat alam natin kung saan tayo lalapit kapag tayo ay nababagabag at pinahihirapan ng maraming pagsubok at suliranin sa mundong ito. Sa piling ni Jesus, natatagpuan natin ang kapayapaang hindi kayang ibigay ng sanlibutan, ang pag-asang hindi nabibigo, at ang pag-ibig na hindi kailanman magmamaliw.

Ngunit paano naman ang mga hindi pa lubos na nakakakilala kay Jesus, o yaong hindi pa Siya nakikilala? Kanino sila lalapit kapag sila ay pinanghihinaan ng loob o nabibigatan sa kanilang mga pasanin? Marami sa kanila ang maaaring humanap ng pansamantalang ginhawa sa mga bagay na iniaalok ng mundong ito.

Subalit ang mga ito ay panandalian lamang at hindi kailanman makapupuno sa pinakamalalim na pangangailangan ng ating puso. Kung wala si Jesus, maaaring hindi nila maranasan ang tunay na pag-asa, kapayapaan, at kaligtasang Siya lamang ang makapagbibigay.

Dito tayo tinatawag ng Panginoon. Bilang mga alagad ni Hesus, inaanyayahan tayong maging mga daluyan ng Kanyang liwanag at pag-ibig para sa mga naghahanap, nanghihina, at nasasaktan.

Sa pamamagitan ng ating mga salita, gawa, at patotoo ng ating buhay, maaari nating akayin ang iba kay Jesus upang maranasan din nila ang Kanyang awa, kagalingan, pag-asa, at kaligtasan. Maaaring gamitin ng Diyos ang ating buhay upang maging tulay na magdadala sa iba sa Panginoon.

Ang ating pananampalataya kay Jesus ay hindi dapat maging pananampalatayang itinatago lamang para sa ating sarili. Ito ay isang kaloob na dapat nating ibahagi. Habang lalo nating tinatanggap ang Kanyang pag-ibig, lalo rin tayong tinatawagan na ipamalas ito sa ating kapwa.

Habang lalo tayong lumalapit kay Hesus, nawa'y maisama rin natin ang iba sa paglapit sa Kanya upang sama-sama nating maranasan ang liwanag ng Kanyang biyaya, ang kagalakan ng Kanyang presensya, at ang buhay na walang hanggan na Kanyang ipinangako.

Ngayon, tanungin natin ang ating mga sarili: Ang ating pananampalataya ba ay naglalapit lamang sa atin kay Jesus, o nagiging daan din ba ito upang mailapit natin ang iba sa Kanya? Nawa'y huwag nating sarilinin ang pag-asang natagpuan natin kay Hesus.

Sa halip, magkaroon tayo ng tapang na ibahagi Siya sa iba, upang mas marami pang puso ang makakilala, magmamahal, at susunod sa Kanya. Kung ngayon ay tatawagin tayo ni Jesus upang maging liwanag para sa isang taong nawawalan ng pag-asa, handa ba tayong lumapit, magbahagi, at maging daan upang matagpuan din niya ang Panginoon?– Marino J. Dasmarinas

Reflection for July 28 Tuesday of the Seventeenth Week in Ordinary Time: Matthew 13:36-43

Gospel: Matthew 13:36-43

Jesus dismissed the crowds and went into the house. His disciples approached him and said, "Explain to us the parable of the weeds in the field." He said in reply, "He who sows good seed is the Son of Man, the field is the world, the good seed the children of the Kingdom.

The weeds are the children of the Evil One, and the enemy who sows them is the Devil. The harvest is the end of the age, and the harvesters are angels. Just as weeds are collected and burned up with fire, so will it be at the end of the age. 

The Son of Man will send his angels, and they will collect out of his Kingdom all who cause others to sin and all evildoers. They will throw them into the fiery furnace, where there will be wailing and grinding of teeth. Then the righteous will shine like the sun in the Kingdom of their Father. Whoever has ears ought to hear."

+ + + + + + + 

Reflection:

The story is told of a sinful man who suddenly died. He was immediately ushered by the devil into his fiery kingdom. The man wailed and resisted his immediate entry into Satan's domain, but he could do nothing to change his destiny.

If only he had repented of his sins. If only he had listened to the loving advice of those who urged him to change for the better and embrace God, he would not have ended up in hell. Sadly, he ignored every opportunity to turn back to the Lord until it was too late.

This story reminds us that every day of our lives is a gift from God and an opportunity to choose Him. While we still have breath, His mercy remains available to us. The Lord never grows weary of calling us to repentance, forgiveness, and a life that reflects His love. He patiently sows the seeds of truth, faith, hope, and holiness in our hearts, longing to see them bear abundant fruit.

There are two opposing powers in this world: one is God, and the other is Satan. God continually sows good seeds in us, while Satan sows weeds. From our conception and birth until our final breath, God's deepest desire is to fill our hearts with His grace and lead us to eternal life.

Yet as we journey through life, Satan constantly seeks to draw us away from God through countless temptations and deceptive promises. If we give in to these enticements, they will only lead us toward spiritual ruin and separation from the One who loves us most. Sin may promise temporary pleasure, but it ultimately robs us of the lasting peace and joy that only Christ can give.

Therefore, let us reject sin and anything that leads us away from God. Let us turn our backs on the devil and his countless deceptions, and instead embrace the Lord with trusting and faithful hearts. Even when following Jesus requires sacrifice, perseverance, and courage, let us continue walking in His footsteps, for His way is the way of truth, the way of life, and the path that leads to heaven.

Today, let us prayerfully examine our hearts. Are we allowing God to cultivate the good seeds He has planted within us, or are we permitting the weeds of sin to take root? While the Lord continues to offer us His mercy, may we choose Him without delay, faithfully follow Christ each day, and encourage one another to walk the path that leads to eternal life.

When the Lord calls us home, will He find our hearts surrendered to Him and ready to enter His eternal kingdom?—Marino J. Dasmarinas

Ang Mabuting Balita at Repleksyon Hulyo 28 Martes ng Ika-17 Linggo sa Karaniwang Panahon: Mateo 13:36-43

Mabuting Balita: Mateo 13:36-43

Noong panahong iyon, iniwan ni Hesus ang mga tao at pumasok sa bahay. Lumapit ang kanyang mga alagad at sinabi sa kanya, “Ipaliwanag po ninyo sa amin ang talinghaga tungkol sa masasamang damo sa bukid.”  

Ito ang tugon ni Hesus, “Ang Anak ng Tao ang naghahasik ng mabuting binhi. Ang bukid ay ang sanlibutan. Ang mga taong pinaghaharian ng Diyos ang mabuting binhi at ang mga taong pinaghaharian ng diyablo ang masasamang damo. Ang kaaway na naghasik ng mga iyon ay walang iba kundi ang diyablo. Ang pag-aani ay ang katapusan ng daigdig, at ang mga anghel ang mga tagapag-ani.  

Kung paanong iniipon ang mga damo at sinusunog, gayun din ang mangyayari sa katapusan ng daigdig. Susuguin ng Anak ng Tao ang kanyang mga anghel, at iipunin nila mula sa kanyang pinaghaharian ang lahat ng nagiging sanhi ng pagkakasala at ang lahat ng gumagawa ng masama, at ihahagis sa maningas na pugon.

Doo’y mananangis sila at magngangalit ang kanilang ngipin. At magliliwanag na parang araw ang mga matuwid sa kaharian ng kanilang Ama. Ang may pandinig ay makinig!”

+ + + + + + +   

Repleksyon:

May isang kuwento tungkol sa isang makasalanang tao na biglang namatay. Agad siyang dinala ng dimonyo sa nag-aapoy nitong kaharian. Siya ay umiiyak at nagpupumiglas pero wala na siyang nagawa upang baguhin ang kanyang hantungan.

Kung sana'y nagsisi siya sa kanyang mga kasalanan. Kung sana'y pinakinggan niya ang mapagmahal na payo ng kanyang mga mahal sa buhay na magbagong-buhay at lumapit sa Diyos, hindi sana siya nauwi sa impiyerno.

Ang kuwentong ito ay paalala sa ating lahat na ang bawat araw na ipinagkakaloob sa atin ay isang biyaya at isang pagkakataong piliin ang Diyos. Habang tayo ay nabubuhay, bukas pa rin ang Kanyang awa at pagmamahal.

Hindi Siya nagsasawang tawagin tayo sa pagsisisi, kapatawaran, at sa isang buhay na sumasalamin sa Kanyang kabutihan. Patuloy Niyang itinatanim sa ating mga puso ang mabubuting binhi ng pananampalataya, pag-asa, pag-ibig, at kabanalan.

May dalawang magkasalungat na kapangyarihan sa mundong ito: ang Diyos at si Satanas. Ang Diyos ay patuloy na naghahasik ng mabubuting binhi sa ating mga puso, samantalang si Satanas ay naghahasik ng mga damo at tukso. Mula ng tayo ay ipinaglihi hanggang sa ating huling hininga, iisa lamang ang hangarin ng Diyos—ang akayin tayo sa landas ng biyaya at buhay na walang hanggan.

Ngunit habang tayo ay naglalakbay sa buhay, hindi tumitigil si Satanas sa pag-aalok ng mga tukso at mapanlinlang na pangako upang ilayo tayo sa Diyos. Kapag tayo ay nagpadaig sa mga ito, unti-unti tayong inilalayo sa Kanya at inilalapit sa kapahamakan.

Ang kasalanan ay maaaring magbigay ng panandaliang kasiyahan, ngunit ninanakaw nito ang tunay na kapayapaan, kagalakan, at buhay na tanging si Hesus lamang ang makapagbibigay.

Kaya't talikuran natin ang kasalanan at ang anumang naglalayo sa atin sa Diyos. Iwaksi natin ang mga panlilinlang ng diyablo at yakapin natin ang Panginoon nang may buong pagtitiwala at katapatan.

Kahit na ang pagsunod kay Jesus ay nangangailangan ng sakripisyo, pagtitiis, at katatagan, patuloy tayong lumakad sa Kanyang mga yapak, sapagkat Siya ang Daan, ang Katotohanan, at ang Buhay—ang landas na umaakay sa atin patungo sa buhay na walang hanggan.

Ngayong araw, anyayahan natin ang Espiritu Santo na siyasatin ang ating mga puso. Hinahayaan ba nating lumago ang mabubuting binhing itinanim ng Diyos sa atin, o pinahihintulutan nating manaig ang mga damo ng kasalanan?

Habang patuloy pang iniaalok ng Panginoon ang Kanyang awa, nawa'y huwag nating ipagpaliban ang ating pagbabalik-loob. Sama-sama tayong mamuhay nang tapat kay Kristo at akayin din natin ang iba patungo sa Kanya.

Kapag dumating ang sandaling tawagin tayo ng Panginoon, magiging handa kaya ang ating mga puso na salubungin Siya at marinig ang Kanyang tinig na nagsasabing, "Halika, pumasok kana sa kaharian ng iyong Panginoon"?—Marino J. Dasmarinas

Reflection for July 27 Monday of the Seventeenth Week in Ordinary Time: Matthew 13:31-35

Gospel: Matthew 13:31-35

Jesus proposed a parable to the crowds.  "The Kingdom of heaven is like a mustard seed that a person took and sowed in a field. It is the smallest of all the seeds, yet when full-grown it is the largest of plants.

It becomes a large bush, and the 'birds of the sky come and dwell in its branches.'" He spoke to them another parable. "The Kingdom of heaven is like yeast that a woman took and mixed with three measures of wheat flour until the whole batch was leavened." 

All these things Jesus spoke to the crowds in parables. He spoke to them only in parables, to fulfill what had been said through the prophet: I will open my mouth in parables, I will announce what has lain hidden from the foundation of the world.

+ + + + + + +

Reflection:

Do we want to grow in faith?

The tiny mustard seed became the largest of plants, while the little yeast leavened three measures of wheat flour until the whole batch of dough had risen. In both parables, Jesus reminds us that what begins as something small can, through God's grace, grow into something extraordinary.

By virtue of the Sacrament of Baptism and the Sacrament of Confirmation, God has planted the precious seed of faith within each of us. Though it may seem small at times, that seed carries the power to transform our lives. God lovingly entrusts it to us, inviting us to nurture it each day so that it may grow, flourish, and bear fruit—not only for our own spiritual good but also for the blessing and encouragement of others.

Our loving Father continually longs for us to deepen our faith and our relationship with Him. Let us, therefore, humbly ask Jesus to grant us the grace to increase our faith. At the same time, let us faithfully do our part by living according to the teachings of the Church, participating devoutly in Holy Mass, praying the Holy Rosary, reading and reflecting on Sacred Scripture, and striving each day to put God's Word into practice through lives of love, mercy, and obedience.

When we faithfully cooperate with God's grace, our faith will continue to grow—just as the tiny mustard seed becomes a great plant and the little yeast leavens the whole batch of dough. What begins quietly within our hearts can become a powerful witness that brings hope, encouragement, and the love of Christ to those around us.

Today, let us ask ourselves: Are we allowing the seed of faith that God has planted within us to grow each day, or have we neglected it? What small step can we take today so that our faith may flourish and become a blessing to others and give greater glory to God?—Marino J. Dasmarinas

Ang Mabuting Balita at Repleksyon Hulyo 27 Lunes ng Ika-17 na Linggo sa Karaniwang Panahon: Mateo 13:31-35

Mabuting Balita: Mateo 13-31-35

Noong panahong iyon, isa na namang talinghaga ang inilahad ni Hesus sa mga tao, “Ang paghahari ng Diyos ay katulad nito: may isang taong nagtanim ng isang butil ng mustasa sa kanyang bukid.

Pinakamaliit ito sa lahat ng binhi, ngunit kapag natanim na at lumago ay nagiging pinakamalaki sa lahat ng puno ng gulay. Ito’y nagiging punongkahoy, anupat napamumugaran ng mga ibon ang mga sanga nito.”

Nagsalaysay pa siya ng ibang talinghaga. “Ang paghahari ng Diyos ay katulad ng lebadura na inihalo ng isang babae sa tatlong takal na harina, at umalsa ang buong masa.” Sinabi ni Hesus sa mga tao ang lahat ng ito sa pamamagitan ng mga talinghaga at wala siyang sinabi sa kanila nang hindi gumagamit ng talinghaga.

Ginawa niya ito upang matupad ang sinabi ng propeta:“Magsasalita ako sa kanila sa pamamagitan ng mga talinghaga, ihahayag ko sa kanila ang mga bagay na nalihim mula nang likhain ang sanlibutan.”

+ + + + + + +

Repleksyon:

Nais ba nating lumago ang ating pananampalataya?

Ang munting buto ng mustasa ay naging pinakamalaki sa mga halaman, at ang kaunting lebadura ay nagpapaalsa sa tatlong takal ng harina hanggang sa umalsa ang buong masa. Sa dalawang talinghagang ito, ipinapaalala sa atin ni Jesus na ang anumang nagsisimula sa maliit ay maaaring lumago at maging dakila sa pamamagitan ng biyaya ng Diyos.

Sa pamamagitan ng Sakramento ng Binyag at Sakramento ng Kumpil, itinanim ng Diyos sa bawat isa sa atin ang mahalagang binhi ng pananampalataya. Maaaring tila maliit ito sa simula, ngunit taglay nito ang kapangyarihang baguhin ang ating buhay.

Buong pagmamahal Niya itong ipinagkatiwala sa atin, inaanyayahan tayong alagaan at pagyamanin ito araw-araw upang ito ay lumago, mamunga, at maging pagpapala hindi lamang sa ating sarili kundi maging sa kapwa.

Patuloy ang pagnanais ng ating mapagmahal na Ama na lalong tumibay ang ating pananampalataya at lalong lumalim ang ating pakikipag-ugnayan sa Kanya. Kaya't hilingin natin nang may kababaang-loob kay Jesus ang biyayang madagdagan ang ating pananampalataya.

Kasabay nito, gawin din natin ang ating bahagi sa pamamagitan ng tapat na pamumuhay ayon sa mga turo ng Simbahan, taimtim na pakikibahagi sa Banal na Misa, palagiang pagdarasal ng Santo Rosaryo, pagbabasa at pagbubulay-bulay sa Banal na Kasulatan, at pagsasabuhay ng Salita ng Diyos sa pamamagitan ng pag-ibig, awa, at pagsunod sa Kanyang kalooban sa bawat araw.

Kapag tapat tayong nakikipagtulungan sa biyaya ng Diyos, patuloy na lalago ang ating pananampalataya—tulad ng munting buto ng mustasa na naging malaking halaman at ng kaunting lebadura na nagpapaalsa sa buong masa. Ang munting binhing itinanim ng Diyos sa ating puso ay maaaring maging makapangyarihang saksi ng Kanyang pag-ibig, pag-asa, at habag sa mga taong ating nakakasalamuha.

Ngayon, tanungin natin ang ating sarili: Hinahayaan ba nating lumago ang binhi ng pananampalatayang itinanim ng Diyos sa ating puso, o napapabayaan natin ito dahil sa ating mga alalahanin at pagkaabala?

Ano ang isang konkretong hakbang na maaari nating gawin ngayong araw upang higit pang yumabong ang ating pananampalataya at maging pagpapala sa ating kapwa at kaluwalhatian ng Diyos?—Marino J. Dasmarinas

Reflection for July 26 Seventeenth Sunday in Ordinary Time: Matthew 13:44-52

Gospel: Matthew 13:44-52

(Jesus told his disciples) “The kingdom of heaven is like a treasure buried in a field, which a person finds and hides again, and out of joy goes and sells all that he has and buys that field. Again, the kingdom of heaven is like a merchant searching for fine pearls. 

When he finds a pearl of great price, he goes and sells all that he has and buys it. Again, the kingdom of heaven is like a net thrown into the sea, which collects fish of every kind. When it is full they haul it ashore and sit down to put what is good into buckets. 

What is bad they throw away. Thus it will be at the end of the age. The angels will go out and separate the wicked from the righteous and throw them into the fiery furnace, where there will be wailing and grinding of teeth.

“Do you understand all these things?” They answered, “Yes.” And he replied, “Then every scribe who has been instructed in the kingdom of heaven is like the head of a household who brings from his storeroom both the new and the old.”

+ + + + + + +

Reflection:

The story is told of a woman who had six children by six different men. She was on the verge of giving up on life because her family had disowned her due to her wayward lifestyle.

She said to herself, "I feel so alone because nobody trusts or loves me anymore. But I do not blame anyone except myself."

As she wandered aimlessly, she came upon a sign that read: "If you feel that nobody wants you anymore, come to us. We will take care of you." She decided to go, only to discover that it was a shelter for unwanted mothers run by nuns. To make a long story short, the nuns welcomed and cared for her unconditionally. Through their love, compassion, and acceptance, she encountered the unconditional love of Jesus.

Through Jesus and the loving care of the nuns, she found restoration, hope, and healing. Filled with gratitude, she said to them, "You took care of me when nobody else did. You showed me the unconditional love of Jesus when no one else cared enough to share it with me. Through you, I discovered the greatest treasure in this world—Jesus."

Each one of us has a unique purpose and mission in this world. At the heart of that mission is introducing others to the greatest treasure anyone could ever find, yet one that so many still fail to discover. That greatest treasure is Jesus. We are therefore called to know Him more deeply, love Him more faithfully, and share Him more generously so that others, too, may encounter Him through us.

How can others discover Jesus through us? We can become instruments of His love by offering hope to those who are discouraged, extending a listening ear instead of condemnation, choosing forgiveness instead of resentment, and sowing love instead of hatred, judgment, or arrogance. Sometimes, the simplest acts of kindness, compassion, and acceptance become the very channels through which someone encounters Christ.

Every person we meet may be carrying hidden wounds, silent struggles, or burdens that only God fully knows. Like the nuns in this story, we may never realize how a gentle word, a compassionate heart, or a helping hand can become God's answer to someone's desperate prayer. When we allow the love of Christ to flow through us, we become living witnesses of His mercy and instruments of His healing grace.

May we never underestimate the power of reflecting the love of Jesus in our daily lives. The world does not merely need more opinions or judgments—it longs to encounter the compassionate heart of Christ. And often, He chooses to reveal that heart through ordinary people like us.

Today, let us ask ourselves: When people encounter us, do they discover our opinions and judgments—or do they encounter the love, mercy, and hope of Jesus? Whose life might God be inviting us to touch today so that, through us, they may discover the greatest treasure of all—Christ Himself.— Marino J. Dasmarinas

Ang Mabuting Balita at Repleksyon Hunyo 26 Ika-17 Linggo sa Karaniwang Panahon: Mateo 13:44-52

Mabuting Balita: Mateo 13:44-52

Noong panahong iyon, sinabi ni Hesus sa mga tao: “Ang paghahari ng Diyos ay katulad ng kayamanang nakabaon sa isang bukid. Nahukay ito ng isang tao at tinabunan uli. Sa laking tuwa, siya’y humayo at ipinagbili ang lahat ng ari-arian niya at binili ang bukid na iyon. 

Gayun din naman, ang paghahari ng Diyos ay katulad nito: may isang mangangalakal na naghahanap ng mamahaling perlas. Nang makakita ng isang perlas na napakahalaga, siya’y humayo at ipinagbili ang lahat ng kanyang ari-arian at binili iyon.

“Ang paghahari ng Diyos ay katulad din ng isang malaking lambat na inihagis sa dagat at nakahuli ng sari-saring isda. Nang mapuno ay hinila ito sa pampang. At naupo ang mga tao upang pagbukud-bukirin ang mga isda: tinipon nila sa mga sisidlan ang mabubuti, ngunit itinapon ang mga walang kuwenta.

Gayun din ang mangyayari sa katapusan ng daigdig. Darating ang mga anghel at ihihiwalay ang mga makasalanan sa mga banal, at ihahagis ang mga makasalanan sa maningas na pugon. Doo’y mananangis sila at magngangalit ang kanilang ngipin.

“Nauunawaan na ba ninyo ang lahat ng ito?” tanong ni Hesus. “Opo,” sagot nila. At sinabi niya sa kanila, “Kaya nga, ang bawat eskriba na kumikilala sa paghahari ng Diyos ay tulad ng isang puno ng sambahayan na kumukuha ng mga bagay na bago at luma sa kanyang taguan.”

+ + + + + + +  

Repleksyon:

May kuwento tungkol sa isang babae na nagkaroon ng anim na anak sa anim na magkakaibang lalaki. Dumating siya sa puntong gusto na niyang sumuko sa buhay dahil itinakwil na siya ng kanyang pamilya bunga ng kanyang magulong pamumuhay.

Sinabi niya sa kanyang sarili, "Napakalungkot ko sapagkat wala nang nagtitiwala o nagmamahal sa akin. Ngunit wala akong masisisi kundi ang aking sarili."

Habang siya ay walang patutunguhang naglalakad, may nakita siyang tarpaulin na may nakasulat: "Kung pakiramdam mo ay wala nang tumatangap at nagtitiwala sayo, lumapit ka sa amin. Aalagaan ka namin." Nagpasya siyang puntahan iyon, at doon niya natuklasan na isa pala itong tahanan para sa mga inang itinakwil at pinangangasiwaan ng mga madre.

Sa madaling salita, buong puso siyang tinanggap, inalagaan, at minahal ng mga madre. Sa pamamagitan ng kanilang malasakit, habag, at pagtanggap, naranasan niya ang walang hanggang pag-ibig ni Hesus.

Sa pamamagitan ni Hesus at ng mapagkalingang paglilingkod ng mga madre, muli niyang natagpuan ang pag-asa, kagalingan, at panibagong buhay. Puno ng pasasalamat, sinabi niya sa kanila, "Inalagaan ninyo ako noong wala nang ibang nagmamalasakit sa akin. Ipinadama ninyo sa akin ang walang hangang pag-ibig ni Hesus noong wala nang iba na nag-abalang ibahagi ito sa akin. Dahil sa inyo, natagpuan ko ang pinakadakilang kayamanan sa mundong ito—si Hesus."

Bawat isa sa atin ay may natatanging layunin at misyon sa mundong ito. Ang pinakapuso ng misyong ito ay ang ipakilala sa iba ang pinakadakilang kayamanang maaaring matagpuan ng sinuman, ngunit nakalulungkot na marami pa rin ang hindi tunay na nakakikilala rito.

Ang pinakadakilang kayamanang ito ay si Hesus. Kaya naman, inaanyayahan tayong lahat na lalo pa Siyang makilala, mas mahalin, at buong pusong ibahagi sa iba upang sila rin ay magkaroon ng pagkakataong makatagpo sa Kanya sa pamamagitan ng ating buhay.

Paano nga ba matutuklasan ng iba si Hesus sa pamamagitan natin? Magagawa natin ito sa pamamagitan ng pagbibigay ng pag-asa sa mga pinanghihinaan ng loob, pakikinig sa halip na paghatol, pagpapatawad sa halip na pagkimkim ng sama ng loob, at pag-ibig sa halip na galit, pagmamataas, at mapanghusgang pag-uugali. Marahil ay hindi natin namamalayan na ang isang mabuting salita, isang pusong marunong umunawa, o isang simpleng pagtulong ang siyang nagiging daan upang maranasan ng isang tao ang pagmamahal ni Hesus.

Ang bawat taong nakakasalamuha natin ay maaaring may mga sugat na hindi nakikita, mga laban na tahimik na pinapasan, o mga pasaning tanging Diyos lamang ang lubos na nakaaalam. Tulad ng mga madre sa kuwentong ito, maaaring hindi natin kailanman malaman kung paano ginagamit ng Diyos ang ating kabutihan upang maging sagot sa panalangin ng isang taong halos mawalan na ng pag-asa. Kapag hinahayaan nating dumaloy ang pag-ibig ni Kristo sa ating mga salita, kilos, at pamumuhay, nagiging buhay tayong saksi ng Kanyang awa at mga kasangkapan ng Kanyang pagpapagaling.

Nawa'y hindi natin maliitin ang kapangyarihan ng pagpapakita ng pag-ibig ni Hesus sa ating pang-araw-araw na buhay. Hindi lamang ng opinyon o paghatol ang kailangan ng mundo; higit sa lahat, kailangan nitong maranasan ang mahabagin at mapagmahal na puso ni Hesus. At kadalasan, pinipili Niyang ihayag ang pusong iyon sa pamamagitan ng mga ordinaryong taong tulad natin.

Ngayon, magnilay tayo: Kapag nakakasalamuha tayo ng ibang tao, ano ang higit nilang nakikita—ang ating mga paghatol at opinyon, o ang pag-ibig, awa, at pag-asa ni Hesus? Sino kaya ang inilalapit ng Diyos sa atin ngayon upang, sa pamamagitan ng ating kabutihan at pagmamahal, matuklasan nila ang pinakadakilang kayamanan sa kanilang buhay—si Hesus mismo.— Marino J. Dasmarinas

Reflection for Saturday July 25 Feast of Saint James, Apostle: Matthew 20:20-28

Gospel: Matthew 20:20-28

The mother of the sons of Zebedee approached Jesus with her sons and did him homage, wishing to ask him for something. He said to her, “What do you wish?” She answered him, “Command that these two sons of mine sit, one at your right and the other at your left, in your Kingdom.” 

Jesus said in reply, “You do not know what you are asking. Can you drink the chalice that I am going to drink?” They said to him, “We can.” He replied, “My chalice you will indeed drink, but to sit at my right and at my left, this is not mine to give but is for those for whom it has been prepared by my Father.” When the ten heard this, they became indignant at the two brothers. 

But Jesus summoned them and said, “You know that the rulers of the Gentiles lord it over them, and the great ones make their authority over them felt. But it shall not be so among you. Rather, whoever wishes to be great among you shall be your servant; whoever wishes to be first among you shall be your slave. Just so, the Son of Man did not come to be served but to serve and to give his life as a ransom for many.

+ + + + + + +

Reflection:

What does it mean to be a follower of Jesus?

Does it mean wielding power and influence? Does it mean being popular in our community? None of the above. To be a follower of Jesus is to be ready to serve without any hidden agenda. It is not about seeking greatness, influence, or popularity, but about humbly offering ourselves in loving service to God and to one another.

In today's Gospel, the mother of the sons of Zebedee asked Jesus to let her two sons sit beside Him in His kingdom. Why did she make such a request? She asked because she did not yet understand the true essence of being a follower of Jesus. Had she realized that a true follower must be the embodiment of humility and selfless service, she would not have sought such an exalted position for her sons.

In many ways, the mother of the two sons represents many of us today. We naturally desire the best for ourselves and for those we love. We may hope that our children will excel, be admired, and receive recognition.

While there is nothing wrong with wanting them to flourish, we must also ask ourselves what values we are passing on to them. Are we teaching them to seek applause and prominence, or are we forming them to serve quietly, love generously, and give all the glory to God?

If our greatest ambition is to be noticed, we risk nurturing hearts that measure success by status rather than by faithfulness. But if we teach humility by our words and, more importantly, by our example, we help shape hearts that resemble the humble Heart of Jesus. True discipleship is not measured by the positions we attain but by the love with which we serve and the humility with which we carry out God's will.

If we truly desire to grow in faith and be exalted by Jesus, we must first learn to humble ourselves. We must let go of our desire for recognition and trust that God sees every hidden act of love, every quiet sacrifice, and every selfless service offered in His name.

In God's perfect time, He honors those who seek not their own glory but His. The path to true greatness is the path that Jesus Himself walked—the path of humility, obedience, and sacrificial love.

Today, may we ask the Lord to purify our intentions and transform our hearts. May He teach us to rejoice not when we are praised, but when His love is made visible through our lives. For in God's kingdom, the greatest are not those who are served but those who joyfully serve.

As we follow Jesus each day, are we seeking places of honor for ourselves, or are we quietly embracing the humble path that leads us closer to His Sacred Heart?—Marino J. Dasmarinas

Ang Mabuting Balita at Repleksyon Sabado Hulyo 25 Kapistahan ni Apostol Santiago: Mateo 20:20-28

Mabuting Balita: Mateo 20:20-28

Noong panahong iyon, lumapit kay Jesus ang asawa ni Zebedeo, kasama ang kanyang mga anak. May ibig siyang hingin, kaya't lumuhod siya sa harapan ni Jesus. "ano ang ibig mo?" tanong ni Jesus. Sumagot siya, "Sana'y ipagkaloob ninyo sa dalawa kong anak na ito ang karapatang makaupong katabi ninyo sa inyong kaharian -- isa sa kanan at isa sa kaliwa."  

"Hindi ninyo nalalaman ang inyong hinihingi," sabi ni Jesus sa kanila. "Mababata ba ninyo ang hirap na babatahin ko?" "Opo," tugon nila. Sinabi ni Jesus, "Ang hirap na babatahin ko'y babatahin nga ninyo.

Ngunit wala sa akin ang pagpapasiya kung sino ang mauupo sa aking kanan at sa aking kaliwa. Ang mga luklukang sinasabi ninyo'y para sa pinaghandaan ng aking Ama."  

Nang marinig ito ng sampung mga alagad, nagalit sila sa magkapatid. Kaya't pinalapit sila ni Jesus at sinabi sa kanila, "Alam ninyo na ang mga pinuno ng mga Hentil ay naghahari sa kanila, at ang mga dinadakila ang siyang nasusunod.

Ngunit hindi dapat ganyan ang umiral sa inyo. Sa halip, ang sinuman sa inyo na ibig maging dakila ay dapat maging lingkod. At sinumang ibig maging pinuno ay dapat maging alipin ninyo, tulad ng Anak ng Tao na naparito, hindi upang paglingkuran kundi upang maglingkod at iaalay ang kanyang buhay upang matubos ang marami. 

+ + + + + + +

Repleksyon:

Ano nga ba ang ibig sabihin ng pagiging tagasunod ni Jesus?

Nangangahulugan ba ito ng pagkakaroon ng kapangyarihan at impluwensya? Nangangahulugan ba ito ng pagiging tanyag at hinahangaan sa ating pamayanan? Hindi. Ang tunay na pagiging tagasunod ni Jesus ay ang kahandaang maglingkod nang walang anumang lihim na hangarin o pansariling kapakinabangan. Hindi ito tungkol sa paghahangad ng kadakilaan, impluwensya, o kasikatan, kundi sa mapagpakumbabang paghahandog ng ating sarili sa paglilingkod sa Diyos at sa ating kapwa.

Sa Ebanghelyo ngayon, hiniling ng ina ng mga anak ni Zebedeo kay Jesus na paupuin ang kanyang dalawang anak sa tabi Niya sa Kanyang kaharian. Bakit niya ito hiniling? Sapagkat hindi pa niya lubos na nauunawaan ang tunay na diwa ng pagiging tagasunod ni Jesus.

Kung batid lamang niya na ang isang tunay na alagad ay dapat maging huwaran ng kababaang-loob at ng paglilingkod na walang hinihintay na kapalit, marahil ay hindi niya hiningi ang gayong marangal na posisyon para sa kanyang mga anak.

Sa maraming pagkakataon, ang ina ng dalawang anak ay larawan din ng marami sa atin sa kasalukuyan. Likas sa atin ang hangaring mapabuti ang kalagayan ng ating sarili at ng mga mahal natin sa buhay. Nais nating magtagumpay ang ating mga anak, hangaan sila ng iba, at makilala sa kanilang ginagawa.

Walang masama sa pagnanais na umunlad sila, ngunit kailangan din nating tanungin ang ating sarili: Anong mga aral ang ating ipinapasa sa kanila? Tinuturuan ba natin silang maghangad ng papuri at pagkilala, o hinuhubog natin silang magmahal, maglingkod nang tahimik, at ibigay ang lahat ng kaluwalhatian sa Diyos?

Kapag ang pinakamalaking hangarin natin ay ang mapansin at maparangalan, nanganganib tayong makahubog ng pusong ang sukatan ng tagumpay ay katayuan at papuri sa halip na katapatan sa Diyos.

Ngunit kapag itinuturo natin ang kababaang-loob hindi lamang sa ating mga salita kundi lalo na sa ating mga gawa, tinutulungan nating mahubog ang mga pusong unti-unting nagiging katulad ng mapagkumbabang Puso ni Jesus.

Ang tunay na pagiging alagad ay hindi nasusukat sa taas ng ating posisyon, kundi sa lalim ng ating pag-ibig at sa kababaang-loob na ating ipinamumuhay habang tinutupad ang kalooban ng Diyos.

Kung tunay nating hangad na lumago sa pananampalataya at dakilain tayo ni Jesus, kailangan muna nating matutong magpakumbaba. Kailangan nating bitawan ang paghahangad ng pagkilala at magtiwala na nakikita ng Diyos ang bawat lihim na kabutihan, bawat tahimik na sakripisyo, at bawat tapat na paglilingkod na iniaalay natin para sa Kanya.

Sa tamang panahon ng Diyos, itinataas Niya ang mga taong hindi naghahanap ng sariling karangalan kundi ng Kanyang kaluwalhatian. Sapagkat ang landas patungo sa tunay na kadakilaan ay ang landas na nilakaran mismo ni Jesus—ang landas ng kababaang-loob, pagsunod, at mapagsakripisyong pag-ibig.

Sa araw na ito, hilingin nating linisin ng Panginoon ang ating mga hangarin at baguhin ang ating mga puso. Nawa'y turuan Niya tayong magalak, hindi kapag tayo ang pinupuri, kundi kapag ang Kanyang pag-ibig ang nakikita sa ating buhay. Sapagkat sa kaharian ng Diyos, ang tunay na dakila ay hindi ang laging pinaglilingkuran, kundi ang kusang-loob at masayang naglilingkod.

Habang patuloy nating sinusundan si Jesus araw-araw, ano nga ba ang tunay na hinahanap ng ating puso—ang mga upuan ng karangalan at papuri, o ang mapagkumbabang landas ng paglilingkod na higit na naglalapit sa atin sa Kanyang Puso? At kung tatawagin Niya tayo ngayon upang maglingkod nang walang pagkilala o papuri, handa ba tayong sumunod nang buong puso?—Marino J. Dasmarinas