Ang Mabuting Balita at Repleksyon Sabado Hulyo 25 Kapistahan ni Apostol Santiago: Mateo 20:20-28

Mabuting Balita: Mateo 20:20-28

Noong panahong iyon, lumapit kay Jesus ang asawa ni Zebedeo, kasama ang kanyang mga anak. May ibig siyang hingin, kaya't lumuhod siya sa harapan ni Jesus. "ano ang ibig mo?" tanong ni Jesus. Sumagot siya, "Sana'y ipagkaloob ninyo sa dalawa kong anak na ito ang karapatang makaupong katabi ninyo sa inyong kaharian -- isa sa kanan at isa sa kaliwa."  

"Hindi ninyo nalalaman ang inyong hinihingi," sabi ni Jesus sa kanila. "Mababata ba ninyo ang hirap na babatahin ko?" "Opo," tugon nila. Sinabi ni Jesus, "Ang hirap na babatahin ko'y babatahin nga ninyo.

Ngunit wala sa akin ang pagpapasiya kung sino ang mauupo sa aking kanan at sa aking kaliwa. Ang mga luklukang sinasabi ninyo'y para sa pinaghandaan ng aking Ama."  

Nang marinig ito ng sampung mga alagad, nagalit sila sa magkapatid. Kaya't pinalapit sila ni Jesus at sinabi sa kanila, "Alam ninyo na ang mga pinuno ng mga Hentil ay naghahari sa kanila, at ang mga dinadakila ang siyang nasusunod.

Ngunit hindi dapat ganyan ang umiral sa inyo. Sa halip, ang sinuman sa inyo na ibig maging dakila ay dapat maging lingkod. At sinumang ibig maging pinuno ay dapat maging alipin ninyo, tulad ng Anak ng Tao na naparito, hindi upang paglingkuran kundi upang maglingkod at iaalay ang kanyang buhay upang matubos ang marami. 

+ + + + + + +

Repleksyon:

Ano nga ba ang ibig sabihin ng pagiging tagasunod ni Jesus?

Nangangahulugan ba ito ng pagkakaroon ng kapangyarihan at impluwensya? Nangangahulugan ba ito ng pagiging tanyag at hinahangaan sa ating pamayanan? Hindi. Ang tunay na pagiging tagasunod ni Jesus ay ang kahandaang maglingkod nang walang anumang lihim na hangarin o pansariling kapakinabangan. Hindi ito tungkol sa paghahangad ng kadakilaan, impluwensya, o kasikatan, kundi sa mapagpakumbabang paghahandog ng ating sarili sa paglilingkod sa Diyos at sa ating kapwa.

Sa Ebanghelyo ngayon, hiniling ng ina ng mga anak ni Zebedeo kay Jesus na paupuin ang kanyang dalawang anak sa tabi Niya sa Kanyang kaharian. Bakit niya ito hiniling? Sapagkat hindi pa niya lubos na nauunawaan ang tunay na diwa ng pagiging tagasunod ni Jesus.

Kung batid lamang niya na ang isang tunay na alagad ay dapat maging huwaran ng kababaang-loob at ng paglilingkod na walang hinihintay na kapalit, marahil ay hindi niya hiningi ang gayong marangal na posisyon para sa kanyang mga anak.

Sa maraming pagkakataon, ang ina ng dalawang anak ay larawan din ng marami sa atin sa kasalukuyan. Likas sa atin ang hangaring mapabuti ang kalagayan ng ating sarili at ng mga mahal natin sa buhay. Nais nating magtagumpay ang ating mga anak, hangaan sila ng iba, at makilala sa kanilang ginagawa.

Walang masama sa pagnanais na umunlad sila, ngunit kailangan din nating tanungin ang ating sarili: Anong mga aral ang ating ipinapasa sa kanila? Tinuturuan ba natin silang maghangad ng papuri at pagkilala, o hinuhubog natin silang magmahal, maglingkod nang tahimik, at ibigay ang lahat ng kaluwalhatian sa Diyos?

Kapag ang pinakamalaking hangarin natin ay ang mapansin at maparangalan, nanganganib tayong makahubog ng pusong ang sukatan ng tagumpay ay katayuan at papuri sa halip na katapatan sa Diyos.

Ngunit kapag itinuturo natin ang kababaang-loob hindi lamang sa ating mga salita kundi lalo na sa ating mga gawa, tinutulungan nating mahubog ang mga pusong unti-unting nagiging katulad ng mapagkumbabang Puso ni Jesus.

Ang tunay na pagiging alagad ay hindi nasusukat sa taas ng ating posisyon, kundi sa lalim ng ating pag-ibig at sa kababaang-loob na ating ipinamumuhay habang tinutupad ang kalooban ng Diyos.

Kung tunay nating hangad na lumago sa pananampalataya at dakilain tayo ni Jesus, kailangan muna nating matutong magpakumbaba. Kailangan nating bitawan ang paghahangad ng pagkilala at magtiwala na nakikita ng Diyos ang bawat lihim na kabutihan, bawat tahimik na sakripisyo, at bawat tapat na paglilingkod na iniaalay natin para sa Kanya.

Sa tamang panahon ng Diyos, itinataas Niya ang mga taong hindi naghahanap ng sariling karangalan kundi ng Kanyang kaluwalhatian. Sapagkat ang landas patungo sa tunay na kadakilaan ay ang landas na nilakaran mismo ni Jesus—ang landas ng kababaang-loob, pagsunod, at mapagsakripisyong pag-ibig.

Sa araw na ito, hilingin nating linisin ng Panginoon ang ating mga hangarin at baguhin ang ating mga puso. Nawa'y turuan Niya tayong magalak, hindi kapag tayo ang pinupuri, kundi kapag ang Kanyang pag-ibig ang nakikita sa ating buhay. Sapagkat sa kaharian ng Diyos, ang tunay na dakila ay hindi ang laging pinaglilingkuran, kundi ang kusang-loob at masayang naglilingkod.

Habang patuloy nating sinusundan si Jesus araw-araw, ano nga ba ang tunay na hinahanap ng ating puso—ang mga upuan ng karangalan at papuri, o ang mapagkumbabang landas ng paglilingkod na higit na naglalapit sa atin sa Kanyang Puso? At kung tatawagin Niya tayo ngayon upang maglingkod nang walang pagkilala o papuri, handa ba tayong sumunod nang buong puso?—Marino J. Dasmarinas