Ang Mabuting Balita at Repleksyon Hunyo 26 Ika-17 Linggo sa Karaniwang Panahon: Mateo 13:44-52

Mabuting Balita: Mateo 13:44-52

Noong panahong iyon, sinabi ni Hesus sa mga tao: “Ang paghahari ng Diyos ay katulad ng kayamanang nakabaon sa isang bukid. Nahukay ito ng isang tao at tinabunan uli. Sa laking tuwa, siya’y humayo at ipinagbili ang lahat ng ari-arian niya at binili ang bukid na iyon. 

Gayun din naman, ang paghahari ng Diyos ay katulad nito: may isang mangangalakal na naghahanap ng mamahaling perlas. Nang makakita ng isang perlas na napakahalaga, siya’y humayo at ipinagbili ang lahat ng kanyang ari-arian at binili iyon.

“Ang paghahari ng Diyos ay katulad din ng isang malaking lambat na inihagis sa dagat at nakahuli ng sari-saring isda. Nang mapuno ay hinila ito sa pampang. At naupo ang mga tao upang pagbukud-bukirin ang mga isda: tinipon nila sa mga sisidlan ang mabubuti, ngunit itinapon ang mga walang kuwenta.

Gayun din ang mangyayari sa katapusan ng daigdig. Darating ang mga anghel at ihihiwalay ang mga makasalanan sa mga banal, at ihahagis ang mga makasalanan sa maningas na pugon. Doo’y mananangis sila at magngangalit ang kanilang ngipin.

“Nauunawaan na ba ninyo ang lahat ng ito?” tanong ni Hesus. “Opo,” sagot nila. At sinabi niya sa kanila, “Kaya nga, ang bawat eskriba na kumikilala sa paghahari ng Diyos ay tulad ng isang puno ng sambahayan na kumukuha ng mga bagay na bago at luma sa kanyang taguan.”

+ + + + + + +  

Repleksyon:

May kuwento tungkol sa isang babae na nagkaroon ng anim na anak sa anim na magkakaibang lalaki. Dumating siya sa puntong gusto na niyang sumuko sa buhay dahil itinakwil na siya ng kanyang pamilya bunga ng kanyang magulong pamumuhay.

Sinabi niya sa kanyang sarili, "Napakalungkot ko sapagkat wala nang nagtitiwala o nagmamahal sa akin. Ngunit wala akong masisisi kundi ang aking sarili."

Habang siya ay walang patutunguhang naglalakad, may nakita siyang tarpaulin na may nakasulat: "Kung pakiramdam mo ay wala nang tumatangap at nagtitiwala sayo, lumapit ka sa amin. Aalagaan ka namin." Nagpasya siyang puntahan iyon, at doon niya natuklasan na isa pala itong tahanan para sa mga inang itinakwil at pinangangasiwaan ng mga madre.

Sa madaling salita, buong puso siyang tinanggap, inalagaan, at minahal ng mga madre. Sa pamamagitan ng kanilang malasakit, habag, at pagtanggap, naranasan niya ang walang hanggang pag-ibig ni Hesus.

Sa pamamagitan ni Hesus at ng mapagkalingang paglilingkod ng mga madre, muli niyang natagpuan ang pag-asa, kagalingan, at panibagong buhay. Puno ng pasasalamat, sinabi niya sa kanila, "Inalagaan ninyo ako noong wala nang ibang nagmamalasakit sa akin. Ipinadama ninyo sa akin ang walang hangang pag-ibig ni Hesus noong wala nang iba na nag-abalang ibahagi ito sa akin. Dahil sa inyo, natagpuan ko ang pinakadakilang kayamanan sa mundong ito—si Hesus."

Bawat isa sa atin ay may natatanging layunin at misyon sa mundong ito. Ang pinakapuso ng misyong ito ay ang ipakilala sa iba ang pinakadakilang kayamanang maaaring matagpuan ng sinuman, ngunit nakalulungkot na marami pa rin ang hindi tunay na nakakikilala rito.

Ang pinakadakilang kayamanang ito ay si Hesus. Kaya naman, inaanyayahan tayong lahat na lalo pa Siyang makilala, mas mahalin, at buong pusong ibahagi sa iba upang sila rin ay magkaroon ng pagkakataong makatagpo sa Kanya sa pamamagitan ng ating buhay.

Paano nga ba matutuklasan ng iba si Hesus sa pamamagitan natin? Magagawa natin ito sa pamamagitan ng pagbibigay ng pag-asa sa mga pinanghihinaan ng loob, pakikinig sa halip na paghatol, pagpapatawad sa halip na pagkimkim ng sama ng loob, at pag-ibig sa halip na galit, pagmamataas, at mapanghusgang pag-uugali. Marahil ay hindi natin namamalayan na ang isang mabuting salita, isang pusong marunong umunawa, o isang simpleng pagtulong ang siyang nagiging daan upang maranasan ng isang tao ang pagmamahal ni Hesus.

Ang bawat taong nakakasalamuha natin ay maaaring may mga sugat na hindi nakikita, mga laban na tahimik na pinapasan, o mga pasaning tanging Diyos lamang ang lubos na nakaaalam. Tulad ng mga madre sa kuwentong ito, maaaring hindi natin kailanman malaman kung paano ginagamit ng Diyos ang ating kabutihan upang maging sagot sa panalangin ng isang taong halos mawalan na ng pag-asa. Kapag hinahayaan nating dumaloy ang pag-ibig ni Kristo sa ating mga salita, kilos, at pamumuhay, nagiging buhay tayong saksi ng Kanyang awa at mga kasangkapan ng Kanyang pagpapagaling.

Nawa'y hindi natin maliitin ang kapangyarihan ng pagpapakita ng pag-ibig ni Hesus sa ating pang-araw-araw na buhay. Hindi lamang ng opinyon o paghatol ang kailangan ng mundo; higit sa lahat, kailangan nitong maranasan ang mahabagin at mapagmahal na puso ni Hesus. At kadalasan, pinipili Niyang ihayag ang pusong iyon sa pamamagitan ng mga ordinaryong taong tulad natin.

Ngayon, magnilay tayo: Kapag nakakasalamuha tayo ng ibang tao, ano ang higit nilang nakikita—ang ating mga paghatol at opinyon, o ang pag-ibig, awa, at pag-asa ni Hesus? Sino kaya ang inilalapit ng Diyos sa atin ngayon upang, sa pamamagitan ng ating kabutihan at pagmamahal, matuklasan nila ang pinakadakilang kayamanan sa kanilang buhay—si Hesus mismo.— Marino J. Dasmarinas