Ang Mabuting Balita at Repleksyon Miyerkules Oktubre 7, Paggunita sa Mahal na Birheng Maria ng Rosario: Lucas 11:1-4

Mabuting Balita: Lucas 11:1-4

Minsan, nananalangin si Hesus. Pagkatapos niya, sinabi ng isa sa kanyang mga alagad, “Panginoon, turuan po ninyo kaming manalangin, katulad ng ginawa ni Juan sa kanyang mga alagad.” 

Sinabi ni Hesus, “Kung kayo’y mananalangin, ganito ang sabihin ninyo: ‘Ama, sambahin nawa ang pangalan mo. 

Magsimula na sana ang iyong paghahari. Bigyan mo kami ng aming makakain sa araw-araw. At patawarin mo kami sa aming mga kasalanan, Sapagkat pinatatawad namin ang bawat nagkasala sa amin. At huwag mo kaming iharap sa mahigpit na pagsubok.’”

+ + + + + + +  

Repleksyon:

Ayon sa tradisyong Dominikano, tinanggap ni Santo Domingo ang Rosaryo sa isang pangitain ng Mahal na Birheng Maria noong 1206 upang gamitin bilang espirituwal na sandata laban sa heresiya (maling pananampalataya) sa France.

Noong panahon ng Labanan sa Lepanto (1571), nanawagan si Papa Pio V sa buong Europa na mag dasal ng Rosaryo bilang proteksyon laban sa hukbong-dagat ng Ottoman. Matapos ang kanilang hindi inaasahang tagumpay, sinabi ng Papa na ang pagkapanalo ay dahil sa pamamagitan ni Maria at itinatag ang taunang kapistahan bilang Ina ng Tagumpay bilang pasasalamat sa naturang pagkakapanalo.

Pagdating ng 1913, permanenteng itinakda ni Santo Papa Pio X ang petsa ng pagdiriwang sa Oktubre 7.

Nasabi na ba natin kay Jesus na turuan Niya tayong manalangin?

Ito marahil ang isa sa pinakamaganda at pinakamakapangyarihang kahilingan na maaari nating sabihin kay Jesus: “Panginoon, turuan Mo kaming manalangin.” Ngunit tunay nga ba tayong palaging nananalangin? Naglalaan ba tayo ng panahon bawat araw upang patahimikin ang ating mga puso, lumayo sandali sa ingay ng mundo, at makapiling lamang si Jesus?

Kapag tayo ay nananalangin, nakikipag-ugnayan tayo kay Jesus. Kapag tayo ay nananalangin, binubuksan natin ang ating mga puso at hinahayaan nating higit Siyang pumasok sa ating buhay upang tayo ay palakasin, aliwin, at baguhin. Ang panalangin ay hindi lamang tungkol sa paghingi sa Diyos ng ating mga kailangan. Ito rin ay tungkol sa paggugol ng panahon kasama Niya, pakikinig sa Kanya, at pagpapahintulot na baguhin tayo ng Kanyang presensya.

Pansinin natin kung ano ang ating nararamdaman bago at pagkatapos nating manalangin. Hindi ba madalas ay mas magaan ang ating kalooban, mas payapa ang ating isip, at mas nagiging matatag tayo pagkatapos nating makapiling ang Panginoon sa panalangin? May nagbabago sa ating kalooban kapag tayo ay taimtim na nananalangin.

Bakit kaya? Sapagkat sa panalangin, inilalapit tayo ng Diyos sa Kanyang presensya. Sa panalangin, hinahaplos ni Jesus ang pinakamalalim na bahagi ng ating pagkatao. Binibigyan Niya tayo ng biyaya upang tanggapin ang mga bagay na mahirap nating tanggapin, ng tapang upang harapin ang ating mga pagsubok, at ng lakas upang magpatuloy kapag tayo ay nanghihina at napapagod.

Binubuksan din ng panalangin ang ating puso at kaluluwa sa maraming biyayang nais ipagkaloob sa atin ng Panginoon. Kung minsan, ang biyayang natatanggap natin ay hindi ang sagot na inaasahan natin. Kung minsan, hindi agad inaalis ng Diyos ang ating mga problema. Sa halip, binibigyan Niya tayo ng biyaya upang dalhin ang mga ito, karunungan upang maunawaan ang mga ito, at pananampalataya upang magtiwala na hindi Niya tayo kailanman iniiwan.

Simula ngayon, simulan natin ang ating panalangin sa isang mapagpakumbabang kahilingan: “Panginoon, turuan Mo kaming manalangin.” Pagkatapos, taimtim nating bigkasin ang Ama Namin, ang panalanging itinuro mismo sa atin ni Jesus. Matapos nating manalangin ng Ama Namin, ipagpatuloy natin ang ating pakikipag-usap kay Jesus sa pamamagitan ng isang personal na panalanging nagmumula sa kaibuturan ng ating puso.

Sabihin natin sa Kanya nang buong katapatan ang ating mga kagalakan, takot, problema, pagkukulang, pag-asa, at mga pangarap. Walang bahagi ng ating buhay na napakaliit o napakawalang-halaga upang hindi natin maiharap sa Kanya.

Bago natin tapusin ang ating panalangin, hilingin din natin sa Mahal na Birheng Maria, kay San Jose, at sa ating mga paboritong santo na ipanalangin at mamagitan para sa atin. Ipagkatiwala natin sa kanila ang ating pamilya, mga mahal sa buhay, mga suliranin, at lahat ng nangangailangan ng biyaya ng Diyos.

Kung ang ehersisyo ay mabuti para sa ating katawan, ang panalangin naman ay pagkain at lakas para sa ating kaluluwa. Kung paanong kailangan ng ating katawan ng regular na pagkain at ehersisyo upang manatiling malusog, kailangan din ng ating kaluluwa ang panalangin upang manatiling buhay at matatag sa pananampalataya. Sa panalangin, napapalalim natin ang ating ugnayan kay Jesus.

Kaya habang lalo tayong nananalangin, lalo nating napapakain at napapalakas ang ating kaluluwa; habang lalo tayong nananalangin, lalo tayong napapalapit sa Diyos; at habang lalo tayong nananalangin, lalo tayong tumatanggap ng biyaya at kapayapaan upang harapin ang ating mga alalahanin, pagsubok, at mga hamon sa buhay.

Huwag nating isipin kailanman na nasasayang ang ating mga panalangin. Kahit tila tahimik ang Diyos, nakikinig Siya. Kahit hindi natin agad nakikita ang sagot sa ating mga panalangin, kumikilos Siya sa mga paraang maaaring hindi pa natin nauunawaan. Bawat taos-pusong panalangin ay naglalapit sa atin sa puso ni Jesus.

May masigla ba tayong buhay-pananalangin? At kung titingnan ni Jesus ang ating puso ngayon at marahan Niyang itanong, “Anak, naglalaan ka ba ng panahon para sa Akin?”—ano kaya ang magiging tapat na sagot ng ating puso? Sa dami ng oras na inilalaan natin sa mundo, mayroon pa ba tayong sapat na oras upang maupo sa katahimikan, hawakan ang kamay ni Jesus sa panalangin, at sabihin sa Kanya: “Panginoon, Ikaw ang kailangan ko”?— Marino J. Dasmarinas

Reflection for October 6 Tuesday of the Twenty-seventh Week in Ordinary Time: Luke 10:38-42

Gospel: Luke 10:38-42

Jesus entered a village where a woman whose name was Martha welcomed him. She had a sister named Mary who sat beside the Lord at his feet listening to him speak. Martha, burdened with much serving, came to him and said, “Lord, do you not care that my sister has left me by myself to do the serving? 

Tell her to help me.” The Lord said to her in reply, “Martha, Martha, you are anxious and worried about many things. There is need of only one thing. Mary has chosen the better part and it will not be taken from her.

+ + + + + + +

Reflection:

Are we anxious and worried about many things?

The story of Martha is also our story. Are we not sometimes so busy with the daily grind of this temporary life that we no longer have enough time to pray and listen to Jesus? Many of us can be like Martha—busy with the concerns and attractions of this world. But what happens when our busyness becomes so consuming that we no longer have time to listen to the Lord?

When we become too preoccupied with worldly concerns, our relationship with God can slowly weaken. There can also be disintegration in our families, and problems can arise simply because we no longer make time to listen to Jesus. We must always remember that our earthly life is temporary. There is life beyond this present life, and we can best prepare ourselves for it by continually drawing closer to Jesus through prayer, silence, reflection, and the celebration of the Holy Mass.

Many modern parents today are often busy with their own worldly activities. They may hardly have enough time to care for, talk with, and counsel their children. Sometimes, they try to compensate for this lack of personal interaction by giving their children money and the latest gadgets. Yet no amount of money or material possessions can replace the presence, guidance, love, and time that our children need from us.

And what about us? What happens when, upon waking up in the morning, the first thing we reach for is our smartphone? What happens when we rush out of bed, eat our breakfast, and immediately become engrossed in our daily activities without first giving even a brief moment to God? Little by little, we may become so preoccupied with the things of this world that we become distant from Jesus without even realizing it.

But what if we began our day differently?

What if, upon waking up, we first took a moment to thank Jesus for the gift of another day? What if we prayed, became still, and listened to Him, even for just a brief moment? We can always make time for God when we truly desire to do so. And when we make that time, something beautiful happens within us: we become closer to Jesus, we learn from Him, and our hearts become more sensitive to His voice and to what He wants us to do.

When Jesus entered the village and went to the house of Mary and Martha, Mary took the time to sit at His feet and listen to Him. She was not concerned about being busy or accomplishing many things. She simply chose to be present with Jesus. By listening to Him, Mary received His words, learned from Him, and developed a much deeper friendship with Him.

Martha, on the other hand, was very busy preparing food for Jesus. Her desire to serve Him was not wrong. But in the midst of her busyness, she forgot something more important: Jesus

wanted her presence and her attentive heart. He wanted her, like Mary, to pause, listen, and be with Him.

Perhaps this is what Jesus is also gently telling us today: Do not allow our busyness to rob us of our time with Me. Do not allow the noise of the world to drown out My voice. Come to Me. Sit with Me. Listen to Me.

We may have many responsibilities. We may have families to care for, work to accomplish, problems to solve, and countless things to worry about. But none of these should make us forget the One who gives us the strength to face them all.

By listening to Jesus, we learn from Him and develop a much deeper friendship with Him. Prayer is not merely about speaking to God; it is also about becoming quiet enough to hear Him. The Holy Mass is not merely an obligation; it is an opportunity for us to encounter Jesus, receive His grace, and allow His presence to transform our lives.

Let us therefore learn from Mary. In the midst of our busy lives, let us find time to sit at the feet of Jesus. Let us put down our phones, quiet our minds, open our hearts, and allow the Holy Spirit to lead us. For perhaps what our restless hearts need most is not another distraction, another possession, or another accomplishment, but simply more time with Jesus.

Do we still take time each day, even for just a brief moment, to pray, be still, and listen to our Lord? And when Jesus gently calls us to sit at His feet, are we willing to set aside our busyness and everything that distracts us so that we can hear His voice, receive His love, and allow Him to lead our lives?— Marino J. Dasmarinas

Ang Mabuting Balita at Repleksyon Oktubre 6 Martes ng Ika-27 Linggo sa Karaniwang Panahon: Lucas 10:38-42

Mabuting Balita: Lucas 10:38-42

Noong panahong iyon, pumasok si Jesus sa isang nayon. Malugod siyang tinanggap ng isang babaing nagngangalang Marta sa tahanan nito. Ang babaing ito'y may isang kapatid na Maria ang pangalan. Naupo ito sa paanan ng Panginoon at nakinig sa kanyang itinuturo. 

Alalang-alala si Marta sapagkat kulang ang kanyang katawan sa paghahanda, kaya't lumapit siya kay Jesus at ang wika, "Panginoon, sabihin nga po ninyo sa kapatid kong tulungan naman ako." 

Ngunit sinagot siya ng Panginoon, "Marta, Marta, naliligalig ka at abalang-abala sa maraming bagay, ngunit isa lamang ang talagang kailangan. Pinili ni Maria ang lalong mabuti, at ito'y hindi aalisin sa kanya."

+ + + + + + +

Repleksyon:

Tayo ba ay balisa at nag-aalala tungkol sa maraming bagay?

Ang kuwento ni Marta ay kuwento rin ng ating buhay. Hindi ba kung minsan ay labis tayong abala sa araw-araw na gawain ng pansamantalang buhay natin na halos wala na tayong panahon upang manalangin at makinig kay Jesus? Marami sa atin ang maaaring maging katulad ni Marta—abala sa mga alalahanin, gawain, at mga bagay na iniaalok ng mundong ito. Ngunit ano ang nangyayari kapag ang ating pagiging abala ay unti-unting kumakain sa panahong dapat sana ay inilaan natin upang makinig sa Panginoon?

Kapag labis tayong nababaling sa mga bagay ng mundo, maaaring unti-unting lumamig ang ating relasyon sa Diyos. Maaari ring magkaroon ng hindi pagkakaunawaan at pagkakawatak-watak sa ating mga pamilya, at maaaring dumami ang mga problemang tayo rin ang lumilikha dahil hindi na tayo naglalaan ng panahon upang makinig kay Jesus.

Lagi nating tandaan na pansamantala lamang ang ating buhay dito sa mundo. May buhay na naghihintay sa atin pagkatapos ng buhay na ito, at pinakamainam nating maihahanda ang ating sarili para rito sa pamamagitan ng patuloy na paglapit kay Jesus sa panalangin, katahimikan, pagmumuni-muni, at pakikibahagi sa Banal na Misa.

Marami sa mga magulang sa makabagong panahon ang abala rin sa kani-kanilang mga gawain at paghahanapbuhay. Dahil dito, kung minsan ay kapos na sila sa panahon upang alagaan, kausapin, at payuhan ang kanilang mga anak. Bilang kapalit ng kakulangan sa personal na pakikipag-ugnayan, may mga magulang na nagbibigay ng pera at mga makabagong gadget sa kanilang mga anak. Ngunit walang halaga ng pera o materyal na bagay ang makapapalit sa presensya, paggabay, pagmamahal, at panahon na tunay na kailangan ng ating mga anak.

At paano naman tayo? Ano ang mangyayari sa atin kung pagkagising natin sa umaga ay ang ating smartphone agad ang ating unang hinahanap? Paano kung bumangon tayo kaagad, kumain ng almusal, at agad na malunod sa ating mga gawain nang hindi man lamang nagbibigay ng kahit kaunting panahon sa Diyos? Unti-unti, maaari tayong maging labis na abala sa mga bagay ng mundong ito hanggang sa hindi natin namamalayan na lumalayo na pala tayo kay Jesus.

Ngunit paano kung iba ang maging simula ng ating araw?

Paano kung pagkagising natin ay maglaan muna tayo ng sandali upang pasalamatan si Jesus sa regalong panibagong araw? Paano kung manalangin muna tayo, manahimik, at makinig sa Kanya kahit sa maikling sandali lamang? Lagi tayong makagagawa ng panahon para sa Diyos kung tunay nating ninanais na gawin ito.

At kapag naglalaan tayo ng panahon para sa Kanya, may magandang pagbabago na nagaganap sa ating kalooban: lalo tayong napapalapit kay Jesus, higit tayong natututo mula sa Kanya, at nagiging mas sensitibo ang ating puso sa Kanyang tinig at sa nais Niyang gawin natin.

Nang pumasok si Jesus sa isang nayon at nagtungo sa bahay nina Maria at Marta, naglaan si Maria ng panahon upang maupo sa paanan ni Jesus at makinig sa Kanya. Hindi niya inisip na kailangan niyang maging abala o maraming gawin. Pinili lamang niyang makasama si Jesus at maging ganap na naroroon sa Kanyang presensya. Sa pakikinig kay Jesus, tinanggap at pinahalagahan ni Maria ang Kanyang mga salita, natuto mula sa Kanya, at nagkaroon ng mas malalim na pakikipagkaibigan sa Kanya.

Si Marta naman ay abalang-abala sa paghahanda ng pagkain para kay Jesus. Hindi masama ang kanyang pagnanais na maglingkod sa Panginoon. Ngunit sa gitna ng kanyang pagiging abala, nakalimutan niya ang isang bagay na higit na mahalaga: nais ni Jesus ang kanyang presensya at pusong handang makinig. Nais din ni Jesus na matutunan ni Marta ang ginawa ni Maria—ang huminto sandali, makinig, at makasama Siya.

Marahil ito rin ang marahang sinasabi ni Jesus sa bawat isa sa atin ngayon: Huwag ninyong hayaang nakawin ng inyong pagiging abala ang inyong panahon para sa Akin. Huwag ninyong hayaang malunod sa ingay ng mundo ang Aking tinig. Lumapit kayo sa Akin. Maupo kayo sa Aking paanan. Makinig kayo sa Akin.

Marami tayong pananagutan. May pamilya tayong kailangang alagaan, trabaho at mga tungkuling kailangang gampanan, mga problemang kailangang harapin, at napakaraming bagay na maaari nating ikabahala. Ngunit hindi dapat maging dahilan ang mga ito upang makalimutan natin ang Diyos na nagbibigay sa atin ng lakas upang harapin ang lahat ng ito.

Sa pakikinig kay Jesus, natututo tayo mula sa Kanya at nagkakaroon tayo ng mas malalim na pakikipagkaibigan sa Kanya. Ang panalangin ay hindi lamang tungkol sa pagsasalita natin sa Diyos; ito rin ay tungkol sa pagiging tahimik upang marinig natin Siya. Ang Banal na Misa ay hindi lamang isang obligasyon; ito ay pagkakataon upang makatagpo natin si Jesus, matanggap ang Kanyang biyaya, at hayaan Siyang baguhin at hubugin ang ating buhay.

Kaya matuto tayo kay Maria. Sa gitna ng ating abalang buhay, maglaan tayo ng panahon upang maupo sa paanan ni Jesus. Ibaba muna natin ang ating mga telepono, patahimikin ang ating isipan, buksan ang ating puso, at hayaang gabayan tayo ng Espiritu Santo. Sapagkat marahil ang higit na kailangan ng ating mga pusong pagod at balisa ay hindi panibagong libangan, panibagong ari-arian, o panibagong tagumpay, kundi mas maraming panahon kasama si Jesus.

Naglalaan pa ba tayo araw-araw, kahit sandali lamang, upang manalangin, manahimik, at makinig sa ating Panginoon? At kapag marahan tayong tinatawag ni Jesus na maupo sa Kanyang paanan, handa ba tayong isantabi ang ating pagiging abala at ang lahat ng bagay na gumagambala sa atin upang marinig natin ang Kanyang tinig, maranasan ang Kanyang pagmamahal, at buong pusong hayaan Siyang maging gabay ng ating buhay?— Marino J. Dasmarinas

Reflection for October 5 Monday of the Twenty-seventh Week in Ordinary Time: Luke 10:25-37

Gospel: Luke 10:25-37

There was a scholar of the law who stood up to test Jesus and said, “Teacher, what must I do to inherit eternal life?” Jesus said to him, “What is written in the law? How do you read it?” He said in reply, “You shall love the Lord, your God, with all your heart, with all your being, with all your strength, and with all your mind, and your neighbor as yourself.” He replied to him, “You have answered correctly; do this and you will live.”  

But because he wished to justify himself, he said to Jesus, “And who is my neighbor?” Jesus replied, “A man fell victim to robbers as he went down from Jerusalem to Jericho. They stripped and beat him and went off leaving him half-dead. A priest happened to be going down that road, but when he saw him, he passed by on the opposite side. Likewise a Levite came to the place, and when he saw him, he passed by on the opposite side.  

But a Samaritan traveler who came upon him was moved with compassion at the sight. He approached the victim, poured oil and wine over his wounds and bandaged them. Then he lifted him up on his own animal, took him to an inn, and cared for him.  

The next day he took out two silver coins and gave them to the innkeeper with the instruction, ‘Take care of him. If you spend more than what I have given you, I shall repay you on my way back.’ Which of these three, in your opinion, was neighbor to the robbers’ victim?” He answered, “The one who treated him with mercy.” Jesus said to him, “Go and do likewise.”

+ + + + +  + +

Reflection:

A scholar of the law asked Jesus, “Teacher, what must I do to inherit eternal life?” Jesus told him to read what is written in the law. The scholar answered, “You shall love the Lord, your God, with all your heart, with all your being, with all your strength, and with all your mind, and your neighbor as yourself.” Jesus replied, “You have answered correctly; do this and you will live.”

Then the scholar of the law asked Jesus, “And who is my neighbor?” To drive home His teaching about what it means to be a good neighbor, Jesus told him a story about a man who was left dying by the roadside.

The first person who passed by the dying man was a priest. As a priest, he was expected to embody the teaching of love for God and neighbor. But although he served God, he failed to show love to his neighbor because he did nothing to help the dying man. The next person who passed by was a Levite, a servant in the temple of God. Unfortunately, he, too, failed to put his faith into action because he ignored the dying man.

Then came a Samaritan who did not serve in the temple of God. Yet, when he saw the wounded man, his heart was moved with compassion. He did not simply look at him and continue on his way. He stopped. He came closer. He cleaned the man's wounds, brought him to an inn, took care of him, and made sure that he would fully recover.

Among the three, it was the Good Samaritan who gained favor in the eyes of Jesus because he showed mercy to the dying man. What a powerful lesson for all of us! The priest and the Levite had religious roles and served in the temple, yet their faith did not move them to respond to someone who was suffering. The Samaritan, on the other hand, allowed compassion to move him from simply seeing suffering to doing something about it.

This challenges us to look honestly into our own hearts. Are we not also sometimes lacking in the exercise of our faith? Do we not sometimes see people who are hurting, struggling, lonely, poor, or in need, yet choose to pass them by? Perhaps we see their pain but convince ourselves that someone else will help. Perhaps we hear their cries but remain silent because helping them might inconvenience us.

Every now and then, our faith and love for God are challenged through the people He places along our path. Sometimes, the person who needs our help may be the very person through whom Jesus is inviting us to express our love for Him.

Let us therefore ask the Holy Spirit to open our eyes so that we may see those who are suffering, open our hearts so that we may feel compassion, and open our hands so that we may be willing to help. Let us never turn a blind eye to those who need us or pretend not to see their suffering. Let us not make excuses for failing to help. Instead, let us be willing to stop, draw near, listen, comfort, and serve.

Our faith is not merely something we profess with our lips or practice within the walls of our churches. Our faith becomes alive when God's love moves us to care for others. Every act of mercy, every helping hand, every word of encouragement, and every compassionate gesture can become a beautiful expression of our love for God.

The Good Samaritan reminds us that holiness is not only about knowing God's commandments; it is about allowing those commandments to transform our hearts and our actions. When we love God with all our heart, we cannot remain indifferent to the suffering of our neighbor.

May we never become so busy praying that we fail to notice someone who needs our help. May we never become so concerned about our own lives that we forget those who are hurting around us. And may we never allow fear, inconvenience, prejudice, or indifference to prevent us from becoming instruments of God's mercy.

Let us remember: whenever we stop to help someone who is suffering, we are not merely helping a stranger—we are allowing the love of Christ to become visible through us.

When Jesus places someone in need along our path today, will we be like the priest and the Levite who passed by, or will we allow the Holy Spirit to move our hearts like the Good Samaritan and turn our faith into an act of love and mercy?— Marino J. Dasmarinas

Ang Mabuting Balita at Repleksyon sa Oktubre 5 Lunes sa Ika-27 Linggo ng Karaniwang Panahon: Lucas 10:25-37

Mabuting Balita: Lucas 10:25-37

Noong panahong iyon, may isang eskribang lumapit kay Hesus upang siya’y subukin. “Guro,” aniya, “ano ang dapat kong gawin upang magkamit ng buhay na walang hanggan?” Sumagot si Hesus, “Ano ang nakasulat sa Kautusan? Ano ang nababasa mo roon?”

Tumugon siya, “‘Ibigin mo ang Panginoon mong Diyos nang buong puso, nang buong kaluluwa, nang buong lakas, at nang buong pag-iisip’; at ‘Ibigin mo ang iyong kapwa gaya ng iyong sarili.’” “Tama ang sagot mo,” wika ni Hesus. “Gawin mo iyan at mabubuhay ka.”

Sa hangad ng eskriba na huwag siyang lumabas na kahiya-hiya, tinanong niya uli si Hesus, “Sino naman ang aking kapwa?” Sumagot si Hesus: “May isang taong naglalakbay buhat sa Jerusalem, patungong Jerico. Hinarang siya ng mga tulisan, kinuha pati damit sa katawan, binugbog at halos patay na nang iwan.

Nagkataong dumaan doon ang isang saserdote at pagkakita sa taong nakahandusay, siya’y lumihis at nagpatuloy ng kanyang lakad. Dumaan din ang isang Levita, ngunit tiningnan lamang niya ito at nagpatuloy ng kanyang lakad. Ngunit may isang Samaritanong naglalakbay na naparaan doon. Nakita niya ang hinarang at siya’y nahabag. Lumapit siya, binusan ng langis at alak ang mga sugat nito at tinalian.

Saka isinakay ang tao sa kanyang sinasakyang hayop, dinala sa bahay-panuluyan, at inalagaan doon. Kinabukasan, dumukot siya ng dalawang denaryo, ibinigay sa may-ari ng bahay-panuluyan at sinabi, ‘Alagaan mo siya, at kung magkano man ang kakulangan niyan, babayaran ko sa aking pagbabalik.’

Sino ngayon sa palagay mo ang nagpakita ng kanyang pakikipagkapwa sa taong hinarang ng mga tulisan?” tanong ni Hesus. “Ang nagpakita ng habag sa kanya,” tugon ng eskriba. Sinabi sa kanya ni Hesus, “Humayo ka’t gayun din ang gawin mo.”

+ + + + + + +

Repleksyon:

Tinanong si Jesus ng isang dalubhasa sa Kautusan, “Guro, ano po ang dapat kong gawin upang magmana ng buhay na walang hanggan?” Sinabi ni Jesus sa kanya na basahin niya kung ano ang nakasulat sa Kautusan. Sumagot ang dalubhasa, “Ibigin mo ang Panginoon mong Diyos nang buong puso, buong pagkatao, buong lakas, at buong pag-iisip, at ang iyong kapwa gaya ng iyong sarili.” Sinabi sa kanya ni Jesus, “Tama ang iyong sagot. Gawin mo ito at mabubuhay ka.”

Pagkatapos ay tinanong ng dalubhasa sa Kautusan si Jesus, “At sino naman po ang aking kapwa?” Upang higit na maipaliwanag ni Jesus kung ano ang tunay na kahulugan ng pagiging mabuting kapwa, nagkuwento Siya tungkol sa isang lalaking iniwang naghihingalo sa tabi ng daan.

Ang unang taong dumaan sa lalaking naghihingalo ay isang pari. Bilang pari, inaasahan sa kanya na isabuhay ang aral tungkol sa pagmamahal sa Diyos at sa kapwa. Ngunit kahit siya ay naglilingkod sa Diyos, hindi niya naipakita ang pagmamahal sa kanyang kapwa sapagkat wala siyang ginawa upang tulungan ang naghihingalong lalaki. Sumunod na dumaan ang isang Levita, isang lingkod sa templo ng Diyos. Sa kasamaang-palad, nabigo rin siyang isabuhay ang kanyang pananampalataya sapagkat hindi rin niya pinansin ang lalaking nangangailangan ng tulong.

Pagkatapos ay dumating ang isang Samaritano na hindi naglilingkod sa templo ng Diyos. Ngunit nang makita niya ang sugatang lalaki, naantig ang kanyang puso at nahabag siya. Hindi lamang niya ito tiningnan at ipinagpatuloy ang kanyang paglalakbay. Huminto siya. Lumapit siya. Nilinis niya ang mga sugat nito, dinala sa isang tuluyan, inalagaan, at tiniyak na gagaling ito.

Sa tatlong taong dumaan, ang Mabuting Samaritano ang kinalugdan ni Jesus sapagkat nagpakita siya ng awa sa naghihingalong lalaki. Napakalalim ng aral na ito para sa ating lahat. Ang pari at ang Levita ay may mga tungkulin sa paglilingkod sa Diyos at sa templo, ngunit hindi sila naantig upang tumulong sa isang taong naghihirap. Samantala, hinayaan ng Samaritano na ang kanyang habag ang magtulak sa kanya upang kumilos.

Hinahamon tayo nito na tingnan nang tapat ang ating sariling mga puso. Hindi rin ba tayo kung minsan ay nagkukulang sa pagsasabuhay ng ating pananampalataya? Hindi rin ba natin minsan nakikita ang mga taong nasasaktan, nahihirapan, nag-iisa, naghihikahos, o nangangailangan ng tulong, ngunit pinipili nating lampasan sila? Maaaring nakikita natin ang kanilang paghihirap ngunit iniisip natin na may ibang tutulong sa kanila. Maaaring naririnig natin ang kanilang hinaing ngunit nananatili tayong tahimik dahil baka maabala o maabala ang ating mga sariling gawain.

Paminsan-minsan, hinahamon ang ating pananampalataya at pagmamahal sa Diyos sa pamamagitan ng mga taong inilalagay Niya sa ating landas. Maaaring ang taong nangangailangan ng ating tulong ang siya ring taong ginagamit ng Diyos upang anyayahan tayong ipakita ang ating pagmamahal sa Kanya.

Kaya hilingin natin sa Espiritu Santo na buksan ang ating mga mata upang makita natin ang mga nagdurusa, buksan ang ating mga puso upang makaramdam tayo ng habag, at buksan ang ating mga kamay upang maging handa tayong tumulong. Huwag nating ipikit ang ating mga mata sa mga nangangailangan o magkunwaring hindi natin nakikita ang kanilang paghihirap. Huwag tayong gumawa ng mga dahilan upang hindi tumulong. Sa halip, maging handa tayong huminto, lumapit, makinig, umaliw, at maglingkod.

Ang ating pananampalataya ay hindi lamang isang bagay na ipinapahayag natin sa ating mga labi o isinasabuhay sa loob ng simbahan. Nagiging buhay ang ating pananampalataya kapag ang pag-ibig ng Diyos ay kumikilos sa atin upang mahalin at pagmalasakitan ang iba. Bawat pagtulong, bawat kamay na inaabot, bawat salitang nagbibigay ng lakas, at bawat munting gawa ng malasakit ay maaaring maging magandang pagpapahayag ng ating pagmamahal sa Diyos.

Itinuturo sa atin ng Mabuting Samaritano na ang kabanalan ay hindi lamang tungkol sa pagkilala sa mga utos ng Diyos. Ito ay tungkol sa pagpapahintulot na baguhin ng mga utos na ito ang ating puso at ang paraan ng ating pamumuhay. Kapag tunay nating minamahal ang Diyos nang buong puso, hindi natin kayang manatiling walang malasakit sa paghihirap ng ating kapwa.

Nawa'y hindi tayo maging abala sa ating pagdarasal hanggang sa hindi na natin mapansin ang isang taong nangangailangan ng tulong. Nawa'y hindi tayo maging lubhang abala sa sarili nating buhay upang makalimutan natin ang mga taong nasasaktan sa ating paligid. At nawa'y hindi natin hayaang ang takot, abala, pagkiling, o kawalang-malasakit ang pumigil sa atin upang maging instrumento ng awa ng Diyos.

Tandaan natin: sa tuwing humihinto tayo upang tulungan ang isang taong naghihirap, hindi lamang tayo tumutulong sa isang taong hindi natin kilala—hinahayaan nating makita ng mundo ang pag-ibig ni Kristo sa pamamagitan ng ating buhay.

Kapag may isang taong nangangailangan ng tulong na inilagay ni Jesus sa ating landas ngayon, tayo ba ay magiging tulad ng pari at Levita na nagpatuloy sa kanilang paglalakbay, o hahayaan nating hipuin ng Espiritu Santo ang ating puso upang tayo rin ay huminto, lumapit, umunawa, at kumilos—upang ang ating pananampalataya ay maging tunay na pag-ibig at awa?— Marino J. Dasmarinas

Reflection for October 4 Twenty-seventh Sunday in Ordinary Time: Matthew 21:33-43

Gospel: Matthew 21:33-43

Jesus said to the chief priests and the elders of the people: "Hear another parable. There was a landowner who planted a vineyard, put a hedge around it, dug a wine press in it, and built a tower. Then he leased it to tenants and went on a journey. When vintage time drew near, he sent his servants to the tenants to obtain his produce. But the tenants seized the servants and one they beat, another they killed, and a third they stoned. 

Again he sent other servants, more numerous than the first ones, but they treated them in the same way. Finally, he sent his son to them, thinking, 'They will respect my son.' But when the tenants saw the son, they said to one another, 'This is the heir. Come, let us kill him and acquire his inheritance.’ They seized him, threw him out of the vineyard, and killed him. What will the owner of the vineyard do to those tenants when he comes?" 

They answered him, "He will put those wret-ched men to a wret-ched death and lease his vineyard to other tenants who will give him the produce at the proper times." Jesus said to them, "Did you never read in the Scriptures: The stone that the builders rejected has become the cornerstone; by the Lord has this been done, and it is wonderful in our eyes? Therefore, I say to you, the kingdom of God will be taken away from you and given to a people that will produce its fruit."

+ + + + + + +

Reflection:

In what instances in our lives does Jesus knock at the doors of our hearts?

Jesus knocks when He desires to draw closer to us and when He lovingly calls us back to Himself. He can do this in so many ways. Sometimes, He may speak to us through a friend who shares the words of Jesus with us. At other times, He may speak through a written reflection about life and our faith that awakens something deep within our hearts. He may also speak to us through important events in our lives—through sickness, difficulties, failures, or even problems that remind us that we cannot walk through life by ourselves.

Sometimes, God's voice comes to us quietly. It may not be dramatic or unmistakable. It may come as a gentle stirring in our hearts, an invitation to change, a realization that something in our lives needs to be surrendered, or a longing to return to God.

Some of us may listen to these knocks of Jesus and open our hearts to Him, allowing His grace to change our lives for the better. But there are also times when we do not listen. We may become so busy with our daily concerns that we fail to recognize His presence. We may even choose not to reflect on what is happening in our lives. Thus, we continue with our lives as if nothing significant has happened to us.

We may distance ourselves from Jesus, or we may treat Him like medicine that we take only when we are sick, troubled, or in need. We remember Him when we need something, but we sometimes forget Him when everything seems to be going well. Yet Jesus does not stop knocking. He does not stop calling us. His love remains patient and faithful.

In our Gospel for this Sunday, Jesus gives us the Parable of the Tenants. The tenants were entrusted by the landowner to take care of his vineyard. When harvest time came, the landowner naturally asked for his share because the vineyard belonged to him.

So, the landowner sent two groups of servants, but the tenants refused his demand. They even killed some of the servants he had sent. Finally, the landowner sent his only son, thinking that the tenants would listen to him. But they killed him as well.

The greedy tenants in the Gospel represent the chief priests and the elders, while the landowner represents God. The servants whom God sent represent the prophets, and the only son represents Jesus, whom they also killed. They rejected the prophets and Jesus because they refused their call to renewal and repentance.

This Gospel also invites us to look honestly into our own hearts. In some ways, we can also become like the greedy tenants when we allow our attachment to this world to become greater than our love for Jesus. We may become so attached to wealth, comfort, pleasure, power, recognition, and other temporary things that we slowly forget what truly matters.

Sometimes, we may hear Jesus calling us to change, yet we resist. We may know that there are things in our lives that need to be surrendered, but we hold on to them. We may hear His gentle voice calling us away from sin and worldliness, but we choose to remain where we are because change can be difficult.

And yet, Jesus continues to knock.

What a beautiful and humbling truth this is: even when we repeatedly close the doors of our hearts, Jesus does not stop knocking. He patiently waits for us. He does not force Himself upon us. He waits for that moment when we freely open our hearts and allow Him to enter.

When we open the door, He comes not to condemn us but to renew us. He comes to cleanse us from our sins, heal our wounded hearts, restore what has been broken, and lead us toward a life that is centered on God. He comes to take His rightful place in our lives—not to take away our freedom, but to lead us toward the fullness of life that He desires for us.

Perhaps Jesus is knocking at the door of our hearts right now through a person, an experience, a difficulty, a realization, or even a quiet longing to come closer to Him.

Are we listening?

And when we hear Him knocking, will we continue to keep the door of our hearts closed because we are afraid to change, or will we open it and say, “Jesus, come into my life. Take away whatever keeps me from You, transform my heart, and teach me to live according to Your will”?—Marino J. Dasmarinas

Ang Mabuting Balita at Repleksyon Oktubre 4 Ika-27 Linggo sa Karaniwang Panahon: Mateo 21:33-43

Mabuting Balita: Mateo 21:33-43

Noong panahong iyon, sinabi ni Jesus sa mga punong saserdote at matatanda ng bayan: Pakinggan ninyo ang isa pang talinghaga. May isang taong nagtanim ng ubas sa kanyang bukid, at ito'y binakuran niya. Gumawa siya roon ng pisaan ng ubas, at nagtayo ng isang mataas na bantayan. 

Pagkatapos, kanyang iniwan sa mga kasama ang ubasan, at siya'y nagtungo sa ibang lupain. Nang dumating ang panahon ng pitasan, pinapunta ng may-ari ng ubasan ang kanyang mga alipin upang kunin sa mga kasama ang kanyang kaparte. Ngunit sinunggaban ng mga kasama ang mga alipin; binugbog nila ang isa, pinatay ang ikalawa, at binato naman ang ikatlo. 

Pinapunta ng may-ari ang mas maraming alipin, ngunit gayon din ang ginawa ng mga kasama sa mga ito. Sa kahuli-huliha'y pinapunta niya ang kanyang anak na lalaki. Igagalang nila ang aking anak,' wika niya sa sarili. Ngunit ng makita ng mga kasama ang anak, sila'y nag-usap-usap: 'Ito ang tagapagmana. Halikayo! Patayin natin ng mapasaatin ang kanyang mamanahin.' Kaya't siya'y sinunggaban nila, inilabas sa ubasan at pinatay. 

"Pagbabalik ng may-ari ng ubasan, ano kaya ang gagawin niya sa mga kasamang iyon?" sumagot sila, "Lilipulin nila ang mga buhong na iyon, at paaalagaan ang ubasan sa ibang mga kasama na magbibigay sa kanya ng kaparte sa panahon ng pamimitas." 

Tinanong sila ni Jesus, hindi pa ba ninyo nababasa ang talatang ito sa Kasulatan? 'ang batong itinakwil ng mga tagapagtayo ng bahay ang siyang naging batong panulukan. Ginawa ito ng Panginoon, at ito'y kahanga-hanga!' Kaya nga sinasabi ko sa inyo: hindi na kayo ang pagahaharian ng Diyos kundi ang bansang maglilingkod sa kanya ng tapat.

+ + + + + + +  

Repleksyon:

Sa anong mga pagkakataon sa ating buhay kumakatok si Jesus sa pintuan ng ating puso?

Kumakatok si Jesus kapag nais Niyang maging mas malapit sa atin at kapag buong pagmamahal Niya tayong tinatawag na manumbalik sa Kanya. Maraming paraan kung paano Niya ito ginagawa. Kung minsan, nagsasalita Siya sa atin sa pamamagitan ng isang kaibigan na nagbabahagi ng mga salita ni Jesus.

Sa ibang pagkakataon, maaaring gamitin Niya ang isang babasahin o pagninilay tungkol sa buhay at sa ating pananampalataya upang gisingin ang isang bagay na malalim na natutulog sa ating mga puso. Maaari rin Siyang magsalita sa atin sa pamamagitan ng mahahalagang pangyayari sa ating buhay—sa pamamagitan ng karamdaman, mga pagsubok, kabiguan, o maging ng mga suliraning nagpapaalala sa atin na hindi natin kayang tahakin ang buhay nang mag-isa.

Kung minsan, tahimik na dumarating sa atin ang tinig ng Diyos. Maaaring hindi ito maging kapansin-pansin o kagila-gilalas. Maaari itong dumating bilang isang banayad na pagkilos sa ating puso, isang paanyaya na magbago, isang pagkaunawa na may bahagi sa ating buhay na kailangan nating isuko sa Diyos, o isang matinding pananabik na muling mapalapit sa Kanya.

Ang ilan sa atin ay maaaring nakikinig sa mga katok ni Jesus at binubuksan ang ating puso sa Kanya, kaya hinahayaan nating baguhin ng Kanyang biyaya ang ating buhay para sa ikabubuti natin. Ngunit may mga pagkakataon ding hindi tayo nakikinig. Maaaring maging abala tayo sa ating mga pang-araw-araw na alalahanin hanggang sa hindi na natin mapansin ang Kanyang presensya.

Maaari rin nating piliing huwag pagnilayan ang mga nangyayari sa ating buhay. Kaya nagpapatuloy tayo na para bang walang mahalagang nangyari sa atin. Maaari nating unti-unting ilayo ang ating sarili kay Jesus, o kaya naman ay tratuhin natin Siya na parang gamot na iniinom lamang natin kapag tayo ay may sakit, may problema, o nangangailangan ng tulong.

Naaalala natin Siya kapag may kailangan tayo, ngunit kung minsan ay nakakalimutan natin Siya kapag maayos ang lahat sa ating buhay. Ngunit hindi tumitigil si Jesus sa pagkatok. Hindi Siya tumitigil sa pagtawag sa atin. Ang Kanyang pag-ibig ay nananatiling matiyaga at tapat.

Sa ating Ebanghelyo ngayong Linggo, ibinigay sa atin ni Jesus ang Talinhaga ng mga Umuupa sa Ubasan. Ipinagkatiwala ng may-ari ng ubasan sa mga umuupa ang pangangalaga sa kanyang ubasan. Nang dumating ang panahon ng anihan, natural lamang na hiningi ng may-ari ang kanyang bahagi sapagkat ang ubasan ay pag-aari niya.

Kaya nagsugo ang may-ari ng dalawang pangkat ng mga lingkod, ngunit tinanggihan ng mga umuupa ang kanyang kahilingan. Pinatay pa nila ang ilan sa mga lingkod na kanyang isinugo. Sa huli, isinugo ng may-ari ang kanyang kaisa-isang anak, sa pag-aakalang makikinig na sila sa kanya. Ngunit pinatay rin nila ang kanyang anak.

Ang mga sakim na umuupa sa Ebanghelyo ay kumakatawan sa mga punong pari at matatanda ng bayan, samantalang ang may-ari ng ubasan ay kumakatawan sa Diyos. Ang mga lingkod na isinugo ng Diyos ay kumakatawan sa mga propeta, at ang kaisa-isang anak ay si Jesus na kanilang pinatay. Tinanggihan nila ang mga propeta at si Jesus dahil ayaw nilang tanggapin ang kanilang panawagan sa pagbabago at pagsisisi.

Inaanyayahan din tayo ng Ebanghelyong ito na tapat na tingnan ang kalagayan ng ating sariling puso. Sa ilang paraan, maaari rin tayong maging katulad ng mga sakim na umuupa kapag hinahayaan nating maging higit ang ating pagkakapit sa mundong ito kaysa sa ating pagmamahal kay Jesus.

Maaari tayong maging labis na nakakapit sa kayamanan, kaginhawahan, kalayawan, kapangyarihan, pagkilala ng ibang tao, at iba pang pansamantalang bagay hanggang sa unti-unti nating makalimutan kung ano talaga ang mahalaga.

Kung minsan, naririnig natin ang tawag ni Jesus na magbago, ngunit lumalaban tayo. Alam nating may mga bagay sa ating buhay na kailangan nating isuko sa Diyos, ngunit ayaw pa rin nating bitawan ang mga ito. Naririnig natin ang Kanyang banayad na tinig na tumatawag sa atin palayo sa kasalanan at makamundong pamumuhay, ngunit pinipili nating manatili sa ating nakasanayan dahil mahirap ang magbago.

At gayunman, patuloy na kumakatok si Jesus.

Napakagandang pagnilayan ng katotohanang ito: kahit paulit-ulit nating isinasara ang pintuan ng ating puso, hindi tumitigil si Jesus sa pagkatok. Matiyaga Niya tayong hinihintay. Hindi Niya tayo pinipilit. Hinihintay Niya ang sandali na malaya nating bubuksan ang ating puso at pahihintulutan Siyang pumasok.

Kapag binuksan natin ang pintuan ng ating puso, hindi Siya pumapasok upang tayo ay hatulan kundi upang tayo ay baguhin at panibaguhin. Dumarating Siya upang linisin tayo mula sa ating mga kasalanan, pagalingin ang ating mga pusong nasugatan, ayusin ang mga bagay na nasira, at akayin tayo tungo sa isang buhay na nakasentro sa Diyos. Dumarating Siya upang magkaroon ng nararapat na lugar sa ating buhay—hindi upang alisin ang ating kalayaan, kundi upang akayin tayo tungo sa ganap na buhay na nais Niya para sa atin.

Marahil, sa mismong sandaling ito, kumakatok si Jesus sa pintuan ng ating puso sa pamamagitan ng isang tao, isang pangyayari, isang pagsubok, isang pagkaunawa, o maging ng tahimik na pananabik na mas mapalapit sa Kanya.

Nakikinig ba tayo?

At kapag narinig natin ang Kanyang katok, patuloy ba nating isasara ang pintuan ng ating puso dahil natatakot tayong magbago, o bubuksan natin ito at sasabihin, “Jesus, pumasok Ka sa aking buhay. Alisin Mo ang anumang bagay na naglalayo sa akin sa Iyo. Baguhin Mo ang aking puso at turuan Mo akong mamuhay ayon sa Iyong kalooban.”

Ngayon, habang patuloy na kumakatok si Jesus sa pintuan ng ating puso, ano ang bagay na matagal na Niyang hinihiling sa atin na isuko—at handa na ba tayong buksan ang pintuan at tuluyang papasukin Siya?— Marino J. Dasmarinas

Reflection for October 3 Saturday of the Twenty-sixth Week in Ordinary Time: Luke 10:17-24

Gospel: Luke 10:17-24

The seventy-two disciples returned rejoicing and said to Jesus, “Lord, even the demons are subject to us because of your name.” Jesus said, “I have observed Satan fall like lightning from the sky. 

Behold, I have given you the power ‘to tread upon serpents’ and scorpions and upon the full force of the enemy and nothing will harm you. Nevertheless, do not rejoice because the spirits are subject to you, but rejoice because your names are written in heaven.”

At that very moment he rejoiced in the Holy Spirit and said, “I give you praise, Father, Lord of heaven and earth, for although you have hidden these things from the wise and the learned you have revealed them to the childlike.

Yes, Father, such has been your gracious will. All things have been handed over to me by my Father. No one knows who the Son is except the Father, and who the Father is except the Son and anyone to whom the Son wishes to reveal him.”

Turning to the disciples in private he said, “Blessed are the eyes that see what you see. For I say to you, many prophets and kings desired to see what you see, but did not see it, and to hear what you hear, but did not hear it.

+ + + + + + +

Reflection:

Why did Jesus caution His disciples not to rejoice in their human triumphs? Perhaps one reason was that they could be tempted to take pride in what they had accomplished.

It was as if Jesus was telling them: When we carry out our mission, let us never forget to remain humble. Let us not seek personal or collective honors, recognition, or praise. We were not called to be His followers so that we could reap honors. We were called to bring people to Jesus—not for our own glory, but simply to lead our fellowmen closer to Him.

This is also very much applicable to us. Let us not take pride because we have brought people closer to Jesus. Let us not take pride because we have influenced others to read the Bible, attend Holy Mass, pray more deeply, or take their faith more seriously. Whenever we become instruments in helping others come closer to God, let us remember that it is His grace working through us. We are only instruments; the glory belongs to God.

There is always a danger that our good works, even our service to God, can become a source of pride. We may begin by serving with sincere hearts, but little by little, we may desire recognition, praise, or appreciation. This is why Jesus reminds us to remain humble. Our mission is never about making ourselves known; it is about making Jesus known.

If we faithfully follow this directive of Jesus, we leave no room for the sin of pride and arrogance to take root in our lives. Instead, our hearts become more open to God's grace, and our service becomes more sincere, selfless, and pleasing to Him.

And what will remain? Humility—only humility. Humility must always be our guiding light as we live out our discipleship. May we always remember that we are not called to seek recognition for ourselves, but to point others toward Jesus. May everything we do in His name lead people not to admire us, but to love Him more deeply. 

As we serve, evangelize, teach, encourage, pray, and help others grow in faith, are we quietly pointing people toward Jesus, or are we beginning to draw their attention toward ourselves? And when God uses us to touch another person's life, are we humble enough to step aside and let Him receive all the glory?—Marino J. Dasmarinas

Ang Mabuting Balita at Repleksyon Oktubre 3 Sabado ng Ika-26 Linggo sa Karaniwang Panahon: Lucas 10:17-24

Mabuting Balita: Lucas 10:17-24

Noong panahong iyon, bumalik na tuwang-tuwa ang pitumpu't dalawa. "Panginoon", sabi nila, "kahit po ang mga demonyo ay sumusunod kapag inutusan namin, sa ngalan ninyo." Sumagot si Jesus, "Nakita ko ang pagkahulog ni Satanas mula sa langit -- parang kidlat. Binigyan ko kayo ng kapangyarihang tumapak sa mga ahas at mga alakdan, at yumurak sa kapangyarihan ng kaaway. Walang makapipinsala sa inyo. 

Gayunman, magalak kayo hindi dahil sa suko sa inyo ang masasamang espiritu, kundi dahil sa nakatala sa langit ang pangalan ninyo." Nang oras ding iyon, si Jesus ay napuspos ng galak ng Espiritu Santo. At sinabi niya, "Pinasasalamatan kita, Ama, Panginoon ng langit at lupa, sapagkat inilihim mo sa marurunong at pantas ang mga bagay na ito at inihayag mo sa mga taong ito na ang kalooba'y tulad ng sa bata. 

Oo, Ama, sapagkat gayon ang ikinalulugod mo. "Ibinigay sa akin ng Ama, at walang nakakikilala sa Ama kundi ang Anak at yaong marapating pagpahayagan ng Anak." 

Humarap si Jesus sa mga alagad at sinabi, na di naririnig ng iba. "Mapalad kayo, sapagkat nakita ninyo ang inyong nakikita ngayon! Sinasabi ko sa inyo, maraming propeta at mga hari ang nagnasang makakita ng inyong nakikita ngayon ngunit hindi nila nakita. Hinangad din nilang mapakinggan ang inyong naririnig ngunit hindi nila napakinggan."

+ + + + + + +

Repleksyon:

Bakit pinaalalahanan ni Jesus ang Kanyang mga alagad na huwag magdiwang dahil sa kanilang mga tagumpay bilang tao? Marahil, isa sa mga dahilan ay ang posibilidad na matukso silang maging mapagmataas dahil sa kanilang mga nagawa.

Para bang sinasabi sa kanila ni Jesus: Kapag ginagampanan natin ang ating misyon, huwag nating kalilimutan na manatiling mapagpakumbaba. Huwag tayong maghangad ng personal o pangkalahatang karangalan, pagkilala, o papuri. Hindi tayo tinawag upang maging Kanyang mga tagasunod para lamang makamit ang karangalan. Tinawag tayo upang ilapit ang mga tao kay Jesus—hindi para sa ating sariling kaluwalhatian, kundi upang akayin ang ating kapwa na higit na mapalapit sa Kanya.

Napakahalaga rin nito para sa ating lahat. Huwag tayong magmalaki dahil nakatulong tayo upang mapalapit ang isang tao kay Jesus. Huwag tayong magmalaki dahil nahikayat natin ang iba na magbasa ng Bibliya, dumalo sa Banal na Misa, manalangin nang mas taimtim, o maging mas seryoso sa kanilang pananampalataya.

Sa tuwing nagiging kasangkapan tayo upang matulungan ang iba na mapalapit sa Diyos, lagi nating alalahanin na ang biyaya ng Diyos ang kumikilos sa pamamagitan natin. Tayo ay mga kasangkapan lamang; ang kaluwalhatian ay para sa Diyos.

Laging may panganib na maging dahilan ng pagmamataas ang ating mabubuting ginagawa, maging ang ating paglilingkod sa Diyos. Maaaring nagsimula tayo sa tapat at dalisay na hangaring maglingkod, ngunit unti-unti nating magustuhan ang pagkilala, papuri, o pagpapahalaga ng iba. Kaya naman pinaaalalahanan tayo ni Jesus na manatiling mapagpakumbaba. Ang ating misyon ay hindi upang ipakilala ang ating sarili, kundi upang ipakilala si Jesus.

Kung buong katapatan nating susundin ang paalalang ito ni Jesus, hindi natin bibigyan ng puwang ang kasalanan ng pagmamataas at kayabangan na mag-ugat sa ating buhay. Sa halip, mas magiging bukas ang ating puso sa biyaya ng Diyos, at ang ating paglilingkod ay magiging higit na tapat, wagas, at kalugud-lugod sa Kanya.

At ano ang matitira? Kababaang-loob—tanging kababaang-loob. Ang kababaang-loob ang dapat maging ilaw na gagabay sa atin habang isinasabuhay natin ang ating pagiging mga alagad ni Jesus. Lagi nating tandaan na hindi tayo tinawag upang hangarin ang pagkilala para sa ating sarili, kundi upang ituro ang iba patungo kay Jesus. Nawa'y sa lahat ng ginagawa natin para sa Kanya, hindi tayo ang kanilang hangaan, kundi si Jesus ang higit nilang mahalin at makilala. 

Habang tayo ay naglilingkod, nagbabahagi ng Mabuting Balita, nagtuturo, nagpapalakas ng loob, nananalangin, at tumutulong sa iba na lumago sa pananampalataya, itinuturo ba natin sila patungo kay Jesus, o unti-unti na nating itinuturo ang kanilang pansin patungo sa ating sarili? At kapag ginagamit tayo ng Diyos upang baguhin at pagpalain ang buhay ng isang tao, handa ba tayong magpakumbaba, umatras, at hayaan Siyang tumanggap ng lahat ng kaluwalhatian?—Marino J. Dasmarinas

Reflection for Friday October 2 Memorial of the Holy Guardian Angels: Matthew 18:1-5, 10

Gospel: Matthew 18:1-5, 10

The disciples approached Jesus and said, “Who is the greatest in the Kingdom of heaven?” He called a child over, placed it in their midst, and said, “Amen, I say to you, unless you turn and become like children, you will not enter the Kingdom of heaven.

Whoever humbles himself like this child is the greatest in the Kingdom of heaven. And whoever receives one child such as this in my name receives me. “See that you do not despise one of these little ones, for I say to you that their angels in heaven always look upon the face of my heavenly Father.”

+ + + + + + +

Reflection:

Why did the disciples ask Jesus, “Who is the greatest in the Kingdom of Heaven?” Were they expecting Him to say that they were the greatest in the Kingdom of Heaven because they were His disciples?

Instead, Jesus called a child and said, “Amen, I say to you, unless you turn and become like children, you will not enter the Kingdom of Heaven. Whoever humbles himself like this child is the greatest in the Kingdom of Heaven.” (Matthew 18:3–4)

What a beautiful yet challenging response from Jesus! The disciples were thinking about greatness, but Jesus pointed them toward humility. They were perhaps looking for recognition, status, or a place of honor, but Jesus showed them a child. He reminded them—and He reminds us—that true greatness in the Kingdom of Heaven begins with a humble heart.

The key that opens the Kingdom of Heaven for us is the humility of a child, which we must always strive to emulate. Childlike humility opens our hearts to the grace of the Holy Spirit. When we humble ourselves before God, we become more willing to listen, learn, trust, and obey. We recognize that we do not have all the answers and that we need God every day.

It is natural for us to ask: Why a child and not an adult? Children can possess a simple and trusting disposition. They can be humble, dependent, and receptive to those who care for them. As adults, however, we can become proud and self-reliant. We may begin to think that we can manage everything on our own and, at times, choose our own desires over God's commandments.

Perhaps this is why Jesus calls us to rediscover the childlike heart we may have lost along the way—a heart that trusts God, depends on Him, listens to Him, and lovingly follows His will.

Life nowadays is not easy. Many children are exposed to poverty, neglect, hunger, and other difficult circumstances. We only need to open our eyes and hearts, and we will see them around us. Their situation invites us not merely to feel sorry for them but to ask ourselves what we can do to become instruments of God's love, compassion, and providence.

Perhaps the Lord is also reminding us that our greatness is not measured by wealth, position, achievements, influence, or recognition. In God's eyes, greatness begins when we humble ourselves, trust Him, and use whatever blessings we have received to serve others.

Let us therefore ask the Holy Spirit to give us humble and childlike hearts—hearts that trust God completely, hearts that are willing to serve, and hearts that notice those who are often overlooked.

As we look at the children around us, especially those who are suffering and in need, let us not simply ask, “What can we do for them?” Let us also ask, “Lord, how are You calling us to become Your hands, Your feet, and Your loving presence in their lives?”

Are we willing to humble ourselves like a child, surrender our pride and self-reliance to God, and allow Him to use our lives to bring hope, love, and dignity to the children who need us most?— Marino J. Dasmarinas

Ang Mabuting Balita at Repleksyon Biyernes Oktubre 2 Paggunita sa mga Banal na Anghel na Tagatanod: Mateo 18:1-5, 10

Mabuting Balita: Mateo 18: 1-5, 10

Noong sandaling iyon, lumapit kay Hesus ang mga alagad at nagtanong, “Sino po ang pinakadakila sa kaharian ng langit?” Tinawag ni Hesus ang isang bata, pinatayo sa harapan nila, at sinabi, “Tandaan ninyo ito: kapag hindi kayo nagbago at tumulad sa mga bata, hinding-hindi kayo mabibilang sa mga pinaghaharian ng Diyos.  

Ang sinumang nagpapakababa na gaya ng batang ito ay siyang pinakadakila sa mga pinaghaharian ng Diyos. Ang sinumang tumatanggap sa isang batang ganito dahil sa akin ay ako ang tinatanggap.  

“Ingatan ninyo na huwag hamakin ang isa sa maliliit na ito. Sinasabi ko sa inyo: sa langit, ang kanilang mga anghel ay laging nasa harapan ng aking Ama.”

+ + + + + + +

Repleksyon:

Bakit kaya tinanong ng mga alagad si Jesus, “Sino ang pinakadakila sa Kaharian ng Langit?” Inaasahan kaya nilang sasabihin ni Jesus na sila ang pinakadakila sa Kaharian ng Langit dahil sila ay Kanyang mga alagad?

Sa halip, tumawag si Jesus ng isang bata at sinabi, “Amen, sinasabi ko sa inyo, malibang kayo’y magbago at maging tulad ng mga bata, hindi kayo makapapasok sa Kaharian ng Langit. Kaya’t ang sinumang nagpapakababa tulad ng batang ito ang siyang pinakadakila sa Kaharian ng Langit.” (Mateo 18:3–4)

Napakaganda ngunit puno ng paghamon ang tugon ni Jesus! Ang iniisip ng mga alagad ay tungkol sa kadakilaan, ngunit itinuro sila ni Jesus tungo sa kababaang-loob. Marahil ay naghahanap sila ng pagkilala, katayuan, o karangalan, ngunit isang bata ang ipinakita ni Jesus sa kanila. Ipinaalala Niya sa kanila—at ipinapaalala rin Niya sa atin—na ang tunay na kadakilaan sa Kaharian ng Langit ay nagsisimula sa isang mapagpakumbabang puso.

Ang susi na nagbubukas sa atin tungo sa Kaharian ng Langit ay ang kababaang-loob ng isang bata, na lagi nating pagsikapang tularan. Ang ganitong kababaang-loob ay nagbubukas din ng ating puso sa biyaya ng Espiritu Santo. Kapag nagpapakumbaba tayo sa harapan ng Diyos, mas nagiging handa tayong makinig, matuto, magtiwala, at sumunod sa Kanya. Kinikilala natin na hindi natin alam ang lahat at kailangan natin ang Diyos sa bawat araw ng ating buhay.

Natural lamang na itanong natin: Bakit isang bata at hindi isang nakatatanda? Ang mga bata ay maaaring magkaroon ng simple at mapagtiwalang kalooban. Sila ay maaaring maging mapagpakumbaba, marunong umasa, at bukas sa paggabay ng mga nagmamalasakit sa kanila. 

Ngunit habang tayo ay tumatanda, maaari tayong maging palalo at labis na umasa sa ating sarili. Maaari nating isipin na kaya nating harapin ang lahat nang wala ang Diyos at, kung minsan, mas piliin ang ating sariling kagustuhan kaysa sa Kanyang mga utos.

Marahil ito ang dahilan kung bakit tinatawag tayo ni Jesus na muling tuklasin ang pusong parang sa isang bata na maaaring nawala sa atin habang tayo ay lumalaki—isang pusong nagtitiwala sa Diyos, umaasa sa Kanya, nakikinig sa Kanya, at buong pagmamahal na sumusunod sa Kanyang kalooban.

Hindi madali ang buhay sa panahon natin. Maraming mga bata ang nakararanas ng kahirapan, kapabayaan, kagutuman, at iba pang mabibigat na pagsubok. Kailangan lamang nating buksan ang ating mga mata at puso, at makikita natin sila sa ating paligid. 

Ang kanilang kalagayan ay hindi lamang nag-aanyaya sa atin na maawa, kundi nagtatanong din sa atin kung ano ang maaari nating gawin upang maging instrumento ng pagmamahal, habag, at pagkalinga ng Diyos sa kanilang buhay.

Marahil ay ipinapaalala rin sa atin ng Panginoon na ang ating kadakilaan ay hindi nasusukat sa yaman, posisyon, mga tagumpay, impluwensiya, o pagkilala ng iba. Sa mata ng Diyos, nagsisimula ang tunay na kadakilaan kapag nagpapakumbaba tayo, nagtitiwala sa Kanya, at ginagamit ang mga biyayang ipinagkaloob Niya sa atin upang maglingkod sa iba.

Kaya hilingin natin sa Espiritu Santo na pagkalooban tayo ng mapagpakumbaba at pusong tulad ng sa isang bata—pusong lubos na nagtitiwala sa Diyos, pusong handang maglingkod, at pusong marunong makakita sa mga taong madalas nating hindi napapansin.

Habang tinitingnan natin ang mga batang nasa ating paligid, lalo na ang mga nagdurusa at nangangailangan, huwag lamang nating itanong, “Ano ang maaari nating gawin para sa kanila?” 

Tanungin din natin ang ating sarili, “Panginoon, paano Mo kami tinatawag upang maging Iyong mga kamay, Iyong mga paa, at Iyong mapagmahal na presensya sa kanilang buhay?”

Handa ba tayong magpakumbaba tulad ng isang bata, isuko sa Diyos ang ating pagmamataas at labis na pagtitiwala sa sarili, at hayaan Siyang gamitin ang ating buhay upang maghatid ng pag-asa, pagmamahal, at dignidad sa mga batang higit na nangangailangan sa atin?— Marino J. Dasmarinas