Ang Mabuting Balita at Repleksyon sa Marso 8 Ikatlong Linggo ng Kuwaresma: Juan 4:5-52

Mabuting Balita: Juan 4:5-42

Noong panahong iyon: Dumating si Hesus sa isang bayan sa Samaria, na tinatawag na Sicar, malapit sa bukid na ibinigay ni Jacob sa kanyang anak na si Jose. Dito matatagpuan ang balon ni Jacob. Umupo si Hesus sa tabi nito, sapagkat siya’y napagod sa paglalakbay. Halos katanghaliang-tapat na noon.

May isang Samaritanang dumating upang umigib. SInabi ni Hesus sa kanya, “Maari bang makiinom?” Wala noon ang kanyang mga alagad sapagkat bumili ng pagkain sa bayan. Sinabi sa kanya ng Samaritana, “Kayo’y Judio at Samaritana ako! Bakit kayo humihingi sa akin ng inumin?” Sapagkat, ‘hindi nakikitungo ang mga Judio sa mga Samaritano. Sumagot si Hesus, “Kung alam lamang ninyo kung ano ang ipinagkakaloob ng Diyos, at kung sino itong humihingi sa inyo ng inumin, marahil ay kayo ang hihingi sa kanya, at kayo nama’y bibigyan niya ng tubig na nagbibigay-buhay.” 

“Ginoo,” wika ng babae, “malalim ang balong ito at wala man lamang kayong panalok. Saan kayo kukuha ng tubig na nagbibigay-buhay? Higit pa ba kayo kaysa aming ninunong si Jacob, na nagbigay sa amin ng balong ito? Uminom siya rito, pati ang kanyang mga anak, at ang kanyang mga hayop.” Sumagot si Hesus, “Ang uminom ng tubig na ito’y muling mauuhaw. Ito’y magiging isang bukal sa loob niya, babalong, at magbibigay sa kanya ng buhay na walang hanggan.” 

Sinabi ng babae, “Ginoo, kung gayun po’y bigyan ninyo ako ng tubig na sinasabi ninyo, Nang hindi na ako mauhaw, ni pumarito pa upang sumalok. Ginoo, sa wari ko’y propeta kayo. Dito sa bundok na ito sumamba sa Diyos ang aming mga magulang, ngunit sinasabi ninyong mga Judio, na sa Jerusalem lamang dapat sambahin ang Diyos.” Tinugon siya ni Hesus, “Maniwala ka sa akin, Ginang, dumarating na ang panahon na sasambahin ninyo ang Ama, hindi lamang sa bundok na ito o sa Jerusalem. 

Hindi ninyo nakikilala ang inyong sinasamba, ngunit nakikilala namin ang aming sinasamba, sapagkat ang kaligtasan ay galing sa mga Judio. Ngunit dumarating na ang panahon – ngayon na nga – na ang mga tunay na sumasamba sa Ama ay sasamba sa kanya sa espiritu at sa katotohanan. Sapagkat ito ang hinahanap ng Ama sa mga sumasamba sa kanya. Ang Diyos ay Espiritu kaya dapat siyang sambahin sa espiritu at sa katotohanan.”

Sinabi ng babae, “Nalalaman ko pong paririto ang Mesiyas, ang tinatawag na Kristo. Pagparito niya, siya ang magpapahayag sa atin ng lahat ng bagay.” “Akong nagsasalita sa iyo ang tinutukoy roon,” sabi ni Hesus. Maraming Samaritano sa bayang yaon ang sumampalataya kay Hesus. Kaya’t paglapit ng mga Samaritano kay Hesus, hiniling nila na tumigil muna siya roon; at nanatili siya roon nang dalawang araw.

At marami pang sumampalataya nang mapakinggan siya. Sinabi nila sa babae, “Nananampalataya kami ngayon, hindi na dahil sa sinabi mo kundi dahil sa narinig namin sa kanya. Nakilala naming siya nga ang Tagapagligtas ng sanlibutan.”

+ + + + + + +

Repleksyon:

Hinahanap ba natin ang mga nawawala at ang mga hindi naniniwala?

Kung iisipin natin na ang mga Hudyo at mga Samaritano ay hindi dapat nakikisama sa isa’t isa—lalo na ang makipag-usap sa isa’t isa—bakit kinausap ni Jesus ang babaeng Samaritana at nakipag-usap sa kanya sa balon ni Jacob?

Nais ni Jesus na ipakilala ang Kanyang sarili bilang Tubig na Buhay. Higit pa roon, nais Niya na ang babaeng mula sa Samaria ay maniwala sa Kanya at maging tagasunod Niya.

Si Jesus ang mahinahon at matiyagang nagpasimula ng pag-uusap sa babaeng Samaritana. Hindi ang babae ang unang naghanap kay Jesus. Wala siyang kaalam-alam sa tunay na pagkakakilanlan ni Jesus. Ngunit nakinig siya at nakipag-usap pa rin sa Kanya. Bakit? Sapagkat hindi siya hinatulan ni Jesus at hindi rin siya minamaliit. Sa halip, tinanggap siya ni Jesus nang may pag-unawa, kabutihan, at malasakit.

Sa mahabang tagpong ito ng Ebanghelyo, marami tayong mahahalagang aral na matututuhan mula kay Jesus kung paano natin hahanapin ang mga nawawala at ang mga hindi naniniwala. Una, kailangan tayong maging matiyaga at mahinahon sa pakikitungo sa mga nahihirapan sa kanilang pananampalataya.

Ikalawa, hindi natin sila dapat husgahan kung sino man sila o kung ano man ang kanilang pinagdaanan. At ikatlo, dapat tayong maging handang makinig sa kanilang kuwento ng buhay, sapagkat sa likod ng mga kuwentong iyon ay may mga sugat, pasanin, at pananabik na tanging ang Diyos lamang ang tunay na makapagpapagaling.

Kapag tayo ay naging matiyaga at mahinahon, kapag iniwasan nating humusga, at kapag bukas ang ating puso sa pakikinig sa mga hindi naniniwala o mahina ang pananampalataya, may magandang bagay na unti-unting nangyayari.

Dahan-dahang nabubuksan ang kanilang puso. Mula sa kailaliman ng kanilang mga pinagdaraanan—maging mula sa kadiliman ng kanilang makasalanang buhay—unti-unti silang naaakay patungo sa pag-asa at bagong buhay.

At sa panahong itinakda ng Diyos, maaari natin silang akayin patungo sa kanilang sariling balon ni Jacob, kung saan maaari nilang makaharap nang personal si Jesus—ang Tubig ng Buhay na siyang tanging makapapawi sa uhaw ng puso ng bawat tao.

Ngunit inaanyayahan din tayo ng Ebanghelyong ito na tumingin sa ating sarili. Handa ba tayong lumabas sa ating mga nakasanayan lugar kung saan ay komportable at tumawid sa mga hangganang naghihiwalay sa mga tao upang samahan ang mga naghahanap ng liwanag, nagdududa, at naliligaw?

O hahayaan ba nating pigilan tayo ng ating takot, pagmamataas, o paghusga upang hindi natin maakay ang iba patungo kay Jesus na siyang Tubig na Buhay?

Bilang mga tagasunod ni Hesus, tanungin natin ang ating sarili: Handa ba tayong hanapin at akayin ang mga nawawala nang may parehong pagtitiis, habag, at pagmamahal na ipinakita ni Jesus sa babaeng Samaritana—upang sila man ay makatagpo sa Kanya na siyang tanging makapapawi sa uhaw ng ating mga puso?— Marino J. Dasmarinas

Reflection for March 7 Saturday of the Second Week of Lent: Luke 15:1-3, 11-32

Gospel: Luke 15:1-3, 11-32

Tax collectors and sinners were all drawing near to listen to Jesus, but the Pharisees and scribes began to complain, saying, “This man welcomes sinners and eats with them.” So to them Jesus addressed this parable: “A man had two sons, and the younger son said to his father, ‘Father give me the share of your estate that should come to me.’ So the father divided the property between them. 

After a few days, the younger son collected all his belongings and set off to a distant country where he squandered his inheritance on a life of dissipation. When he had freely spent everything, a severe famine struck that country, and he found himself in dire need. So he hired himself out to one of the local citizens who sent him to his farm to tend the swine. 

And he longed to eat his fill of the pods on which the swine fed, but nobody gave him any. Coming to his senses he thought, ‘How many of my father’s hired workers have more than enough food to eat, but here am I, dying from hunger. I shall get up and go to my father and I shall say to him, “Father, I have sinned against heaven and against you. I no longer deserve to be called your son; treat me as you would treat one of your hired workers.” 

’So he got up and went back to his father. While he was still a long way off, his father caught sight of him, and was filled with compassion. He ran to his son, embraced him and kissed him. His son said to him, ‘Father, I have sinned against heaven and against you; I no longer deserve to be called your son.’ But his father ordered his servants, ‘Quickly bring the finest robe and put it on him; put a ring on his finger and sandals on his feet. 

Take the fattened calf and slaughter it. Then let us celebrate with a feast, because this son of mine was dead, and has come to life again; he was lost, and has been found.’ Then the celebration began. Now the older son had been out in the field and, on his way back, as he neared the house, he heard the sound of music and dancing. 

He called one of the servants and asked what this might mean. The servant said to him, ‘Your brother has returned and your father has slaughtered the fattened calf because he has him back safe and sound.’ He became angry, and when he refused to enter the house, his father came out and pleaded with him. He said to his father in reply, ‘Look, all these years I served you and not once did I disobey your orders; yet you never gave me even a young goat to feast on with my friends.

 

But when your son returns who swallowed up your property with prostitutes, for him you slaughter the fattened calf.’ He said to him, ‘My son, you are here with me always; everything I have is yours. But now we must celebrate and rejoice, because your brother was dead and has come to life again; he was lost and has been found.’”

+ + + + + + +

Reflection:

Can we ever measure the love of God? The truth is, we cannot, because His love is infinite and beyond all human measure.

This boundless love of God is beautifully revealed in the Gospel today through the story of the loving and forgiving father. The father represents God Himself—ever patient, ever merciful, and always ready to welcome us back. The younger son who squandered his inheritance through sinful and reckless living could easily represent any one of us.

At times, we may feel that because of our many sins we have gone too far and are already beyond the reach of God’s love, mercy, and forgiveness. But the Gospel reminds us that this is never the case. No matter how far we have strayed, the Lord can still reach us. His love continues to search for us, call us, and wait for our return.

God’s love is boundless and all-pervading. It is like the sun that shines upon everyone. The sun does not choose whom to shine upon—it simply gives its light and warmth to all. In the same way, God’s love is offered to each one of us, regardless of who we are or what we have done.

Yet for us to truly experience this infinite and all-pervading love of God, we must first be willing to return to Him. We must be willing to repent of our sins and humbly acknowledge our need for His mercy. Like the younger son, we must recognize that we are sinners who long for the loving embrace of our Father.

Perhaps it is time for us to come home to our forgiving, merciful, and loving God. Perhaps it is time for us to turn away from our sinful ways and from the influences that draw us away from Him. God has never stopped loving us, and His arms remain open, waiting to receive us.

The question now is not whether God is willing to forgive us—the Gospel assures us that He is.

The question is: Are we ready to humble ourselves, return to our Father, and allow His infinite love to transform our lives? —Marino J. Dasmarinas

Ang Mabuting Balita at Repleksyon Marso 7 Sabado sa Ikalawang Linggo ng Kuwaresma: Lucas 15:1-3, 11-32

Mabuting Balita: Lucas 15: 1-3, 11-32

Noong panahong iyon, ang mga publikano at ang mga makasalanan ay nagsisilapit upang makinig kay Hesus. Nagbulung-bulungan ang mga Pariseo at ang mga eskriba. Ang sabi nila: “Ang taong ito’y nakikisalamuha sa mga makasalanan at nakikisalo sa kanila.”

Kaya’t sinabi sa kanila ni Hesus ang talinghagang ito: “Isang tao ang may dalawang anak na lalaki. Ang wika ng bunso, ‘Ama, ibigay na po ninyo sa akin ang mamanahin ko.’ At binahagi sa kanila ng ama ang kanyang ari-arian. Pagkalipas ng ilang araw, ipinagbili ng bunso ang kanyang ari-arian at nagtungo sa malayong lupain, taglay ang buo niyang kayamanan, at doo’y nilustay na lahat sa di wastong pamumuhay.  

Nang malustay na niya ang kanyang kayamanan, nagkaroon ng matinding taggutom sa lupaing yaon, at nagdalita siya. Kaya’t namasukan siya sa isang mamamayan ng lupain yaon. Siya’y pinapunta nito sa bukid upang mag-alaga ng baboy. Ibig sana niyang punan ang kanyang pagkain kahit ng mga bungang-kahoy na ipinakakain sa mga baboy ngunit walang magbigay sa kanya.  

Nang mapag-isip-isip niya ang kanyang ginawa, nasabi niya sa sarili, ‘Ang mga alila ng aking ama ay may sapat na pagkain – at lumalabis pa – samantalang ako’y namamatay ng gutom dito! Babalik ako sa kanya, at sasabihin ko, “Ama, nagkasala po ako sa Diyos at sa inyo. Hindi na po ako karapat-dapat na tawagin ninyong anak; ibilang na lamang ninyo akong isa sa inyong mga alila.”, At tumindig siya at pumaroon sa kanyang ama. 

“Malayo pa’y natanawan na siya ng ama at ito’y labis na nahabag sa kanya, kaya’t patakbo siyang sinalubong, niyakap, at hinagkan. Sinabi ng anak, ‘Ama, nagkasala po ako sa Diyos at sa inyo. Hindi na po ako karapat-dapat na tawagin ninyong anak.’ Ngunit tinawag ng ama ang kanyang mga alila, ‘Madali! Dalhin ninyo rito ang pinakamahusay na damit at isuot sa kanya.  

Suutan siya ng singsing at panyapak. Kunin ang pinatabang guya at patayain; kumain tayo at magsaya! Sapagkat namatay na ang anak kong ito; ngunit muling nabuhay; nawala, ngunit nasumpungan.’ At sila’y nagsaya. 

"Nasa bukid noon ang anak na panganay. Umuwi siya, at nang malapit na sa bahay ay narinig niya ang tugtugan at sayawan. Tinawag niya ang isa sa mga alila at tinanong: 'Bakit? May ano sa atin?' Dumating po ang inyong kapatid!' tugon ng alila. 'Ipinapatay ng iyong ama ang pinatabang guya, sapagkat nagbalik siyang buhay at walang sakit.' 

Nagalit ang panganay at ayaw itong pumasok sa bahay. Kaya't lumabas ang kanyang ama at inamu-amo siya. Ngunit sinabi nito, 'Pinaglingkuran ko po kayo sa loob ng maraming taon, at kailanma'y hindi ko kayo sinuway. Ngunit ni minsa'y hindi ninyo ako binigyan ng kahit isang bisirong kambing para magkatuwaan kami ng aking mga kaibigan. 

Subalit nang dumating ang anak ninyong lumustay ng inyong kabuhayan sa masasamang babae, ipinagpatay pa ninyo ng pinatabang guya!' Sumagot ang ama, 'Anak, lagi kitang kapiling. Lahat ng ari-arian ko'y sa iyo. Ngunit dapat tayong magsaya at magalak, sapagkat namatay na ang kapatid mo, ngunit muling nabuhay; nawala, ngunit nasumpungan. 

+ + + + + + +

Repleksyon:

Masusukat ba natin ang pag-ibig ng Diyos? Ang totoo, hindi natin ito kayang sukatin sapagkat ang Kanyang pag-ibig ay walang hanggan at lampas sa anumang kayang maunawaan ng tao.

Ang walang hanggang pag-ibig na ito ng Diyos ay malinaw na ipinakita sa Ebanghelyo ngayon sa kuwento ng mapagmahal at mapagpatawad na ama. Ang ama ay kumakatawan sa Diyos mismo—isang Amang puno ng awa, habag, at laging handang tumanggap sa atin muli. Ang bunsong anak na nagwaldas ng kanyang mana dahil sa makasalanan at magulong pamumuhay ay maaaring kumatawan sa sinuman sa atin.

May mga pagkakataon na iniisip natin na dahil sa dami ng ating mga kasalanan ay tila napakalayo na natin sa Diyos at hindi na tayo maaabot ng Kanyang pag-ibig, awa, at kapatawaran. Ngunit ipinapaalala sa atin ng Ebanghelyo na hindi ito totoo. Kahit gaano pa tayo kalayo sa Kanya, maaabot at maaabot pa rin tayo ng Panginoon. Ang Kanyang pag-ibig ay patuloy na naghahanap sa atin, tumatawag sa atin, at naghihintay sa ating pagbabalik.

Ang pag-ibig ng Diyos ay walang hanggan at sumasaklaw sa lahat. Ito ay tulad ng araw na patuloy na nagbibigay liwanag at init sa lahat ng tao. Hindi pinipili ng araw kung sino ang bibigyan ng liwanag—ito ay sumisikat para sa lahat. Ganoon din ang pag-ibig ng Diyos: ito ay iniaalok sa ating lahat, anuman ang ating nagawa at kung sino man tayo.

Ngunit upang tunay nating maranasan ang walang hanggang pag-ibig na ito ng Diyos, kailangan nating maging handang manumbalik sa Kanya. Kailangan nating magsisi sa ating mga kasalanan at mapagpakumbabang kilalanin na tayo ay nangangailangan ng Kanyang awa. Tulad ng bunsong anak, kailangan din nating aminin na tayo ay mga makasalanan na nangangailangan ng yakap ng isang mapagmahal na Ama.

Marahil panahon na upang tayo ay muling manumbalik sa ating mapagpatawad, mahabagin, at mapagmahal na Diyos. Marahil panahon na upang iwanan natin ang ating mga makasalanang gawain at ang mga impluwensiyang naglalayo sa atin sa Kanya. Hindi kailanman tumigil ang Diyos sa pagmamahal sa atin, at ang Kanyang mga bisig ay nananatiling bukas upang tayo ay Kanyang tanggapin.

Ang tanong ngayon ay hindi kung handa tayong patawarin ng Diyos—sapagkat malinaw sa Mabuting Balita na lagi Siyang handang magpatawad. Ang tanong ay ito: Handa na ba tayong magpakumbaba, bumalik sa ating Ama, at hayaan ang Kanyang walang hanggang pag-ibig na baguhin ang ating buhay? —Marino J. Dasmarinas

Reflection for March 6 Friday of the Second Week of Lent: Matthew 21:33-43, 45-46

Gospel: Matthew 21:33-43, 45-46 

Jesus said to the chief priests and the elders of the people: “Hear another parable. There was a landowner who planted a vineyard, put a hedge around it, dug a wine press in it, and built a tower. Then he leased it to tenants and went on a journey. When vintage time drew near, he sent his servants to the tenants to obtain his produce. But the tenants seized the servants and one they beat, another they killed, and a third they stoned. 

Again he sent other servants, more numerous than the first ones, but they treated them in the same way. Finally, he sent his son to them, thinking, ‘They will respect my son.’ But when the tenants saw the son, they said to one another, ‘This is the heir. Come, let us kill him and acquire his inheritance.’ They seized him, threw him out of the vineyard, and killed him. 

What will the owner of the vineyard do to those tenants when he comes?” They answered him, “He will put those wretched men to a wretched death and lease his vineyard to other tenants who will give him the produce at the proper times.” Jesus said to them, “Did you never read in the Scriptures: The stone that the builders rejected has become the cornerstone; by the Lord has this been done, and it is wonderful in our eyes? 

Therefore, I say to you, the Kingdom of God will be taken away from you and given to a people that will produce its fruit.” When the chief priests and the Pharisees heard his parables, they knew that he was speaking about them. And although they were attempting to arrest him, they feared the crowds, for they regarded him as a prophet.

+ + + + +  + +

Reflection:

One of the most precious gifts that God has given us is our Catholic faith. Jesus entrusted this beautiful gift to us through our baptism. But does this gift of faith end on the day we were baptized? Certainly not. Our baptism is only the beginning of a lifelong journey of faith. Jesus calls us not only to receive this gift but also to live it and share it with others.

In our Gospel this Friday, we read about a landowner who leased his vineyard to some tenants. When the time came for the harvest, the landowner asked for his share of the produce. However, the tenants refused to give him what was due. They were ruled by greed and chose to keep the fruits of the vineyard for themselves.

In many ways, this Gospel invites us to reflect on our own lives. The gift of faith that Jesus has given us is like that vineyard entrusted to the tenants. It is a precious gift placed in our care, not to be kept only for ourselves but to bear fruit and to be shared with others. Jesus lovingly expects that the faith we have received will grow in our hearts and overflow into the lives of the people around us.

Let us therefore not be content with the status quo or remain passive in our faith. Faith is alive when it is lived and shared. When we move beyond comfort and begin to witness to our faith, even in simple ways, we allow the fruits of the vineyard to be seen.

Perhaps we can begin within our own families. Why don’t we invite our loved ones to attend Holy Mass with us? Why don’t we set aside a regular moment for family reflection on the words of Jesus in the Bible? Or maybe we can gather together to pray the Holy Rosary, allowing the Blessed Mother to guide our families closer to her Son and strengthen the unity of our home.

The gift of faith that we received through the Sacrament of Baptism is a treasure placed in our hands. It is a light meant to shine and a blessing meant to be shared.

Let us ask ourselves honestly before the Lord: What have we done so far with this gift of faith that Jesus entrusted to us? Have we allowed it to bear fruit in the lives of others, or have we quietly kept it only for ourselves?-Marino J. Dasmarinas

Ang Mabuting Balita at Repleksyon Marso 6 Biyernes sa Ikalawang Linggo ng Kuwaresma: Mateo 21:33-43, 45-46

Mabuting Balita: Mateo 21:33-43, 45-46

Noong panahong iyon, sinabi ni Hesus sa mga punong saserdote at matatanda ng bayan: "Pakinggan ninyo ang isa pang talinghaga. May isang taong nagtanim ng ubas sa kanyang bukid, at ito'y binakuran niya. Gumawa siya roon ng pisaan ng ubas, at nagtayo ng isang mataas na bantayan. 

Pagkatapos, kanyang iniwan sa mga kasama ang ubasan, at siya'y nagtungo sa ibang lupain. Nang dumating ang panahon ng pitasan, pinapunta ng may-ari ng ubasan ang kanyang mga alipin upang kunin sa mga kasama ang kanyang kaparte. Ngunit sinunggaban ng mga kasama ang mga alipin; binugbog nila ang isa, pinatay ang ikalawa, at binato naman ang ikatlo. 

Pinapunta ng may-ari ang mas maraming alipin, ngunit gayon din ang ginawa ng mga kasama sa mga ito. Sa kahuli-huliha'y pinapunta niya ang kanyang anak na lalaki. 'Igagalang nila ang aking anak,' wika niya sa sarili. Ngunit ng makita ng mga kasama ang anak, sila'y nag-usap-usap: 'Ito ang tagapagmana. Halikayo! Patayin natin ng mapasaatin ang kanyang mamanahin.' Kaya't siya'y sinunggaban nila, inilabas sa ubasan at pinatay. 

"Pagbalik ng may-ari ng ubasan, ano kaya ang gagawin niya sa mga kasamang iyon?" sumagot sila, "Lilipulin niya ang mga buhong na iyon, at paaalagaan ang ubasan sa ibang kasama na magbibigay sa kanya ng kaparte sa panahon ng pamimitas." Tinanong sila ni Jesus, "Hindi pa ba ninyo nababasa ang talatang ito sa Kasulatan? 

'Ang batong itinakwil ng mga tagapagtayo ng bahay ang siyang naging batong panulukan. Ginawa ito ng Panginoon, at ito'y kahanga-hanga!' Kaya nga sinasabi ko sa inyo: hindi na kayo ang paghaharian ng Diyos kundi ang bansang maglilingkod sa kanya ng tapat.

Narinig ng mga punong saserdote at ng mga Pariseo ang mga talinghaga ni Jesus, at naunawaan nilang sila ang pinatatamaan niya. Darakpin sana nila siya, ngunit natakot sila sa mga tao, sapagkat kinikilala ng mga ito na propeta si Jesus.

+ + + + + + +  

Repleksyon:

Isa sa mga pinakamahalagang kaloob ng Diyos sa atin ay ang ating pananampalatayang Katoliko. Ipinagkaloob ito sa atin ni Hesus sa pamamagitan ng ating binyag. Ngunit nagtatapos ba ang kaloob na ito sa araw ng ating pagbibinyag?

Hindi. Sa katunayan, ang binyag ang simula ng ating paglalakbay sa pananampalataya. Tayo ay tinatawag ni Hesus hindi lamang upang tanggapin ang kaloob na ito kundi upang isabuhay at ibahagi rin ito sa iba.

Sa ating Mabuting Balita ngayong Biyernes, mababasa natin ang tungkol sa isang may-ari ng ubasan na ipinaupahan ang kanyang ubasan sa ilang magsasaka. Nang dumating ang panahon ng anihan, hiningi ng may-ari ang kanyang bahagi sa bunga ng ubasan. Ngunit tumanggi ang mga magsasaka na ibigay ang nararapat sa kanya. Dahil sa kasakiman, pinili nilang angkinin para sa kanilang sarili ang mga bunga ng ubasan.

Sa maraming paraan, inaanyayahan tayo ng Mabuting Balita ito na pagnilayan ang ating sariling buhay. Ang pananampalatayang ipinagkaloob sa atin ni Hesus ay tulad ng ubasan na ipinagkatiwala sa mga magsasaka. Ito ay isang mahalagang kaloob na inilagay sa ating pangangalaga—hindi upang sarilinin lamang kundi upang magbunga at maibahagi sa iba.

Gusto ni Hesus na ang pananampalatayang ating tinanggap ay mamunga sa ating buhay at makita rin sa ating mga gawa. Kaya’t huwag sana tayong makontento sa pananatili lamang sa nakasanayan o sa kawalan ng pagkilos. Ang pananampalataya ay tunay na nabubuhay kapag ito ay ating isinasabuhay at ibinabahagi.

Maari nating simulan ito sa loob ng ating sariling pamilya. Bakit hindi natin anyayahan ang ating mga mahal sa buhay na magsimba kasama natin sa Banal na Misa? Bakit hindi tayo maglaan ng panahon upang sama-samang magnilay sa mga salita ni Hesus sa Bibliya? O kaya naman ay magtipon tayo bilang pamilya upang manalangin ng Santo Rosaryo, upang lalo pang tumibay ang ating pagkakaisa at mailapit tayo sa Panginoon sa pamamagitan ng ating Mahal na Ina.

Ang pananampalatayang ating tinanggap sa Sakramento ng Binyag ay isang napakahalagang kayamanan na ipinagkatiwala sa atin. Ito ay liwanag na dapat magningning at biyayang dapat ibahagi.

Sa ating pagninilay, tanungin natin ang ating mga sarili sa harap ng Panginoon: Ano na ba ang nagawa natin sa kaloob na pananampalatayang ipinagkatiwala sa atin ni Hesus? Naibahagi na ba natin ito sa iba upang mamunga sa kanilang buhay, o nanatili lamang ba itong nakatago sa ating mga puso?-Marino J. Dasmarinas

Reflection for March 5 Thursday of the Second in Week in Lent: Luke 16:19-31

Gospel: Luke 16:19-31

Jesus said to the Pharisees: “There was a rich man who dressed in purple garments and fine linen and dined sumptuously each day. And lying at his door was a poor man named Lazarus, covered with sores, who would gladly have eaten his fill of the scraps that fell from the rich man’s table. Dogs even used to come and lick his sores. 

When the poor man died, he was carried away by angels to the bosom of Abraham. The rich man also died and was buried, and from the netherworld, where he was in torment, he raised his eyes and saw Abraham far off and Lazarus at his side. And he cried out, ‘Father Abraham, have pity on me. Send Lazarus to dip the tip of his finger in water and cool my tongue, for I am suffering torment in these flames.’  

Abraham replied, ‘My child, remember that you received what was good during your lifetime while Lazarus likewise received what was bad; but now he is comforted here, whereas you are tormented. Moreover, between us and you a great chasm is established to prevent anyone from crossing who might wish to go from our side to yours or from your side to ours. He said, ‘Then I beg you, father, send him to my father’s house for I have five brothers, so that he may warn them lest they too come to this place of torment.  

But Abraham replied, ‘They have Moses and the prophets. Let them listen to them. He said, ‘Oh no, father Abraham but if someone from the dead goes to them, they will repent. Then Abraham said ‘If they will not listen to Moses and the prophets, neither will they be persuaded if someone should rise from the dead.

+ + + + + + +

Reflection:

A dying rich woman once had a dream. In her dream, Jesus gently asked her, “Do you want to be in heaven with Me when your earthly life ends?”

With longing in her heart, she answered, “Yes, my Lord, I desire to be with You.”

Then Jesus asked her again, “Are you willing to give your treasures to the poor?”

Without hesitation, she replied, “Yes, my Lord, I will give all that I have to the poor.”

When she awoke, she did not ignore what she had heard. She allowed the dream to move her heart. She gave away her treasures and shared her blessings with those in need. A few days later, she passed from this life—and indeed, her soul was welcomed by the Lord into eternal joy.

Do the poor have a purpose in our lives? Yes, they do. They are not accidents in our path. They are not interruptions to our comfort. They are sacred encounters placed before us. The poor close the gap between us and God. They draw us nearer to His compassionate heart, for they are deeply loved by Him.

In the Gospel, we meet the nameless rich man and the poor man Lazarus (Luke 16:19–31). The rich man saw Lazarus every day, yet he failed to truly see him. His eyes were open, but his heart was closed. He viewed Lazarus as a nuisance rather than a blessing, as a burden rather than an opportunity for grace.

What if he had recognized that behind his gate stood God in disguise? What if he had understood that each knock was not meant to disturb him, but to save him? Perhaps he would have opened not only his door but also his heart.

Every day, we encounter those who are materially and spiritually poor. They may be hungry for food, hungry for love, hungry for attention, hungry for hope. Sometimes they are strangers on the street. Sometimes they are people within our own homes.

The question is not whether God speaks to us. The question is whether we are listening. The question is not whether God stands at our door. The question is whether we are willing to open it.

When we face the poor, we face Christ Himself. When we ignore them, we risk turning away from Him.

As we reflect on this truth, let us examine our hearts. Are we seeing the poor as burdens—or as bridges that lead us closer to God?

If Christ were standing at our gate today in the disguise of someone in need, would we recognize Him… and would we open our door?—Marino J. Dasmarinas

Ang Mabuting Balita at Repleksyon Marso 5 Huwebes sa Ikalawang Linggo ng Kuwaresma: Lucas 16:19-31

Mabuting Balita: Lucas 16:19-31

Noong panahong iyon, sinabi ni Jesus sa mga Pariseo: "May isang mayamang nagdaramit ng mamahalin at saganang-sagana sa pagkain araw-araw. At may isa namang pulubing nagngangalang Lazaro, tadtad ng sugat, na nakalupasay sa may pintuan ng mayaman upang mamulot kahit mumong nahuhulog mula sa hapag ng mayaman. At doo'y nilalapitan siya ng aso at dinidilaan ang kanyang mga sugat. 

Namatay ang pulubi, at dinala ng mga anghel sa piling ni Abraham. Namatay rin ang mayaman, at inilibing. Sa gitna ng kanyang pagdurusa sa Hades, tumingala ang mayaman at kanyang natanaw sa malayo si Abraham, kapiling si Lazaro. At sumigaw siya: 'Amang Abraham, mahabag po kayo sa akin. Utusan ninyo si Lazaro na isawsaw sa tubig ang dulo ng kanyang daliri at palamigin ang aking dila, sapagkat naghihirap ako sa apoy na ito.' 

Ngunit sinabi sa kanya ni Abraham, 'Anak, alalahanin mong nagpasasa ka sa buhay sa ibabaw ng lupa, at si Lazaro'y nagtiis ng kahirapan. Ngunit ngayo'y inaaliw siya rito, samantalang ikaw'y nama'y nagdurusa. Higit sa lahat, inilagay sa pagitan natin ang isang malaking bangin upang ang mga narini ay hindi makapariyan at ang mga nariyan ay hindi makaparini.' 

At sinabi ng mayaman, 'Kung gayon po, Amang Abraham, ipinamamanhik ko sa inyong papuntahin si Lazaro sa bahay ng aking ama, sapagkat ako'y may limang kapatid na lalaki. Paparoonin nga ninyo siya upang balaan sila at nang hindi sila humantong sa dakong ito ng pagdurusa.' 

Ngunit sinabi sa kanya ni Abraham, 'Nasa kanila ang mga sinulat ni Moises at ng mga propeta; pakinggan nila ang mga iyon.' 'Hindi po sapat ang mga iyon,' tugon niya, 'Ngunit kung pumunta sa kanila ang isang patay na muling nabuhay, tatalikdan nila ang kanilang mga kasalanan.' Sinabi sa kanya ni Abraham, 'Kung ayaw nilang pakinggan ang mga sinulat ni Moises at ng mga propeta, hindi rin nila paniniwalaan ang isang patay na muling nabuhay.'"

+ + + + + + +

Repleksyon:

May isang mayamang babae na malapit nang bawian ng buhay na nanaginip. Sa kanyang panaginip, marahang tinanong siya ni Jesus, “Nais mo bang makapiling Ako sa langit kapag natapos ang iyong buhay sa lupa?”

Buong pananabik siyang sumagot, “Opo, Panginoon, nais kong makapiling Ka.”

Muling nagtanong si Jesus, “Handa ka bang ibigay ang iyong mga kayamanan sa mga dukha?”

Agad siyang tumugon, “Opo, Panginoon, ibibigay ko ang lahat ng mayroon ako sa mga dukha.”

Pagkagising niya, hindi niya binalewala ang panaginip. Hinayaan niyang kumilos ang kanyang puso. Ibinahagi niya ang kanyang mga kayamanan sa mga nangangailangan. Makalipas ang ilang araw, siya ay pumanaw—at tunay nga, ang kanyang kaluluwa ay sinalubong ng Panginoon sa walang hanggang kagalakan.

May layunin ba ang mga dukha sa ating buhay? Oo, mayroon. Hindi sila aksidente sa ating landas. Hindi sila sagabal sa ating kaginhawahan. Sila ay inilalagay ng Diyos sa ating harapan. Ang mga dukha ang naglalapit sa atin sa puso ng Diyos, sapagkat sila ay Kanyang minamahal nang lubos.

Sa Mabuting Balita, makikita natin ang kuwento ng mayamang lalaki at ng pulubing si Lazaro (Lucas 16:19–31). Araw-araw nakikita ng mayaman si Lazaro, ngunit hindi niya ito tunay na nakita. Bukas ang kanyang mga mata, ngunit sarado ang kanyang puso. Itinuring niya si Lazaro na pabigat at istorbo, sa halip na isang biyaya at pagkakataon upang mahalin ang Diyos.

Paano kaya kung napagtanto ng mayaman na sa likod ng kanyang tarangkahan ay naroon ang Diyos na nagkukubli sa katauhan ni Lazaro? Paano kung naunawaan niya na ang bawat katok ay hindi upang siya’y gambalain, kundi upang siya’y pagpalain at iligtas? Marahil binuksan niya hindi lamang ang kanyang pintuan kundi pati ang kanyang puso.

Araw-araw, nakakatagpo tayo ng mga kapatid nating dukha—sa materyal man o sa espiritu. May mga gutom sa pagkain, gutom sa pag-aaruga, gutom sa pag-asa, at gutom sa pag-ibig. Minsan sila ay mga taong nasa lansangan. Minsan sila ay nasa loob mismo ng ating tahanan.

Sa tuwing hinaharap natin ang dukha, si Kristo ang ating hinaharap. Sa tuwing binabalewala natin sila, si Kristo rin ang ating tinatalikuran.

Ngayon, bilang isang pamayanan ng pananampalataya, suriin natin ang ating mga puso. Nakikita ba natin ang mga dukha bilang pasanin—o bilang tulay na maglalapit sa atin sa Diyos?

Kung si Kristo ay kumakatok ngayon sa ating pintuan sa anyo ng isang nangangailangan, makikilala ba natin Siya… at bubuksan ba natin ang ating puso para sa Kanya? —Marino J. Dasmarinas 

Reflection for March 4 Wednesday of the second Week of Lent: Matthew 20:17-28

Gospel: Matthew 20:17-28

As Jesus was going up to Jerusalem, he took the Twelve disciples aside by themselves, and said to them on the way, “Behold, we are going up to Jerusalem, and the Son of Man will be handed over to the chief priests and the scribes, and they will condemn him to death, and hand him over to the Gentiles to be mocked and scourged and crucified, and he will be raised on the third day.”  

Then the mother of the sons of Zebedee approached Jesus with her sons and did him homage, wishing to ask him for something. He said to her, “What do you wish?” She answered him, “Command that these two sons of mine sit, one at your right and the other at your left, in your kingdom.” Jesus said in reply, “You do not know what you are asking. Can you drink the chalice that I am going to drink?”  

They said to him, “We can.” He replied, “My chalice you will indeed drink, but to sit at my right and at my left, this is not mine to give but is for those for whom it has been prepared by my Father.” When the ten heard this, they became indignant at the two brothers. But Jesus summoned them and said, “You know that the rulers of the Gentiles lord it over them, and the great ones make their authority over them felt.  

But it shall not be so among you. Rather, whoever wishes to be great among you shall be your servant; whoever wishes to be first among you shall be your slave. Just so, the Son of Man did not come to be served but to serve and to give his life as a ransom for many.”

+ + + + + + +

Reflection:

What makes us worthy in the eyes of Jesus?

Surely it is not our titles, positions, achievements, or any worldly recognition. These may matter in the eyes of the world, but before the Lord, they carry no weight unless they are offered with humble hearts. What makes us worthy in His eyes is our willingness to serve quietly, faithfully, and lovingly—without expecting applause, praise, or reward in return. It is our readiness to decrease so that He may increase.

Why do we follow Jesus in the first place?

Is it so that we may be noticed in our communities? Is it so that we may gain influence, authority, or admiration? If we are honest with ourselves, we may admit that at times our motives become mixed. Sometimes, instead of lifting Jesus higher, we subtly lift ourselves. Instead of pointing others to Him, we point them to our accomplishments.

Yet true discipleship calls us to something deeper. It calls us to serve and then quietly step aside. It invites us to do good and allow God to receive the glory. Can we not fade into the background after we have served? Can we not trust that when we lower ourselves, God Himself will work in ways far greater than we ever could?

Our gentle and merciful God does not need our self-promotion. He asks only for our surrendered hearts. When we let Him take the forefront, He draws souls not because of our greatness, but because of His grace shining through our humility.

Many of us hesitate to embrace humility because we mistake it for weakness. But humility is not weakness—it is strength under control. It is quiet confidence rooted in God. It is powerful—so powerful that its impact lingers in the hearts of those who witness it long after words fade away.

So let us examine our hearts. When we serve, do we truly seek God’s glory, or are we quietly hoping for our own? When the work is done, are we willing to step back and let Him shine?

Are we ready to follow Jesus not for recognition, not for influence, but simply for love—content to remain unseen, as long as He is seen?—Marino J. Dasmarinas

Ang Mabuting Balita at Repleksyon Marso 4 Miyerkules sa Ikalawang Linggo ng Kuwaresma: Mateo 20:17-28

Mabuting Balita: Mateo 20:17-28

Noong panahong iyon, nang nasa daan na si Hesus patungong Jerusalem, ibinukod niya ang Labindalawa. Sinabi niya sa kanila, “Aakyat tayo sa Jerusalem. Doo’y ipagkakanulo sa mga punong saserdote at sa mga eskriba ang Anak ng Tao. Hahatulan siya ng kamatayan, at ibibigay sa mga Hentil. Siya’y tutuyain, hahagupitin at ipapako sa krus; ngunit muli siyang bubuhayin sa ikatlong araw.” 

Lumapit kay Hesus ang asawa ni Zebedeo, kasama ang kanyang mga anak. May ibig siyang hilingin, kaya’t lumuhod siya sa harapan ni Hesus. “Ano ang ibig mo?” tanong ni Hesus. Sumagot siya, “Sana’y ipagkaloob ninyo sa dalawa kong anak na ito ang karapatan na makaupong katabi ninyo sa inyong kaharian – isa sa kanan at isa sa kaliwa.” 

“Hindi ninyo nalalaman ang inyong hinihingi,” sabi ni Hesus sa kanila. “Makakainom ba kayo sa kopa ng hirap ko?” “Opo”, tugon nila. Sinabi ni Hesus “Ang kopa ng hirap ko ay maiinom nga ninyo. Ngunit wala sa akin ang pagpapasiya kung sino ang mauupo sa aking kanan at sa aking kaliwa. Ang mga luklukang sinasabi ninyo’y para sa mga pinaghandaan ng aking Ama.” Nang marinig ito ng sampung alagad, nagalit sila sa magkapatid. 

Kaya’t pinalapit sila ni Hesus at sinabi sa kanila, “Alam ninyo na ang mga pinuno ng mga Hentil ay naghahari sa kanila, at ang mga dinadakila ang siyang nasusunod. Ngunit hindi ganyan ang dapat na umiral sa inyo. Sa halip, ang sinuman sa inyo na ibig maging dakila ay dapat maging lingkod. Ang sinumang ibig maging pinuno ay dapat maging alipin ninyo, tulad ng Anak ng Tao na naparito, hindi upang paglingkuran kundi upang maglingkod at ialay ang kanyang buhay upang matubos ang marami.”

+ + + + + + +

Repleksyon:

Paano ba tayo nagiging karapat-dapat sa paningin ni Jesus?

Hindi ang ating mga titulo, posisyon, tagumpay, o anumang parangal ng mundo. Maaaring mahalaga ang mga ito sa mata ng tao, ngunit sa harap ng Panginoon, wala itong tunay na halaga kung hindi ito iniaalay mula sa pusong mapagpakumbaba.

Ang nagiging sukatan ng ating pagiging karapat-dapat ay ang ating kahandaang maglingkod nang tahimik, tapat, at may pagmamahal—nang walang inaasahang papuri o kapalit. Ito ay ang ating pagpayag na tayo’y hindi mapansin upang Siya ang maitaas.

Bakit nga ba tayo sumusunod kay Jesus?

Upang tayo ba’y mapansin sa ating komunidad? Upang tayo ba’y magkaroon ng impluwensiya, kapangyarihan, o hangaan ng iba? Kung magiging tapat tayo sa ating sarili, marahil ay aamin tayo na may mga pagkakataong nahahaluan ang ating motibo. Sa halip na si Jesus ang ating itaas, minsan ay ang ating sarili ang ating naitatanghal. Sa halip na Siya ang ituro natin, ang ating mga nagawa ang nabibigyang-diin.

Ngunit ang tunay na pagiging alagad ay may mas malalim na paanyaya. Inaanyayahan tayong maglingkod at laging handa na hindi mapansin. Gumawa ng mabuti at hayaang ang Diyos ang tumanggap ng kaluwalhatian. Hindi ba maaari na matapos tayong maglingkod ay tahimik tayong mawala sa eksena? Hindi ba natin kayang magtiwala na kapag tayo’y nagpakumbaba, ang Diyos mismo ang kikilos nang higit pa sa kaya nating gawin?

Ang ating maamo at mahabaging Diyos ay hindi nangangailangan ng ating pagpapapuri sa sarili. Ang nais Niya ay pusong lubos na sumusuko sa Kanya. Kapag hinayaan natin Siyang manguna, Siya ang aakay sa ating kapwa—hindi dahil sa ating kadakilaan, kundi dahil sa Kanyang biyayang nagniningning sa ating kababaang-loob.

Marami sa atin ang natatakot magpakumbaba sapagkat iniisip natin na ito’y kahinaan. Ngunit ang totoo, ang pagpapakumbaba ay hindi kahinaan kundi lakas na may pagpipigil. Ito ay tahimik na kumpiyansa na nakaugat sa Diyos. Ito ay makapangyarihan—napakamakapangyarihan—sapagkat ang bakas nito’y nananatili sa puso ng mga nakakakita nito, kahit lumipas na ang mga salita.

Kaya’t suriin natin ang ating mga puso. Sa ating paglilingkod, tunay ba nating hinahanap ang kaluwalhatian ng Diyos, o lihim ba nating hinahangad ang atin? Kapag natapos na ang ating gawain, handa ba tayong hindi mapansin upang Siya ang makita at hindi tayo?

Handa ba tayong sumunod kay Jesus hindi para sa pagkilala o impluwensiya, kundi dahil sa pag-ibig—at maging kuntento na tayo’y hindi mapansin, basta’t Siya ang lubos na maitanghal? —Marino J. Dasmarinas

Reflection for March 3 Tuesday of the Second Week of Lent: Matthew 23:1-12

Gospel: Matthew 23:1-12

Jesus spoke to the crowds and to his disciples, saying, “The scribes and the Pharisees have taken their seat on the chair of Moses. Therefore, do and observe all things whatsoever they tell you, but do not follow their example. For they preach but they do not practice.   

They tie up heavy burdens hard to carry and lay them on people’s shoulders, but they will not lift a finger to move them. All their works are performed to be seen. They widen their phylacteries and lengthen their tassels. They love places of honor at banquets, seats of honor in synagogues, greetings in marketplaces, and the salutation ‘Rabbi.’   

As for you, do not be called ‘Rabbi.’ You have but one teacher, and you are all brothers. Call no one on earth your father; you have but one Father in heaven. Do not be called ‘Master’; you have but one master, the Christ. The greatest among you must be your servant. Whoever exalts himself will be humbled; but whoever humbles himself will be exalted.”

+ + + +  + +

Reflection:

Should we aspire to greatness in our service to Jesus and our fellowmen?

If greatness means recognition, applause, or position, then perhaps we need to examine our hearts. For the moment we begin to seek greatness for ourselves, we risk no longer serving Jesus and our fellowmen in the way He desires. Instead of glorifying God, we may unknowingly be feeding our own egos and advancing our personal agendas.

How subtle this temptation can be. Even as we serve in the Church, volunteer our time, or dedicate ourselves to noble causes, our hearts can quietly drift toward self-promotion rather than self-giving. Even in public service, we see how easily promises of humble leadership can fade once power is gained. And if we are honest, we must admit that this struggle is not only “out there” in others—it is also within us.

Why do we offer our time, our talents, and our energy? Is it purely out of love for God and for others? Or do we secretly hope to be noticed, appreciated, or praised? These are not easy questions, but they are necessary if we truly desire to grow in authentic servanthood.

Jesus teaches us that true service requires self-forgetfulness. He calls us to set aside our pride, to let go of our need for recognition, and to serve quietly and faithfully. We are invited to walk our talk without complaining, to do what we are called to do even when no one sees, and to continue loving even when no one applauds. This is the heart of genuine servanthood.

Let us not be anxious if we are overlooked or unrecognized for the good we do. God is not sleeping. He sees every hidden sacrifice, every silent act of kindness, every humble offering of our time and strength. Nothing done out of love for Him is ever wasted.

As we reflect on our service, let us gently ask ourselves: Are we truly serving for God’s glory and the good of others, or are we still seeking a throne when we are called to carry a towel?

May we have the courage to choose humility, to embrace hidden service, and to allow Jesus to purify our intentions—so that in everything we do, it is truly Him whom we serve.-Marino J. Dasmarinas

Ang Mabuting Balita at Repleksyon Marso 3 Martes sa Ikalawang Linggo ng Kuwaresma: Mateo 23:1-12

Mabuting Balita: Mateo 23:1-12

Noong panahong iyon, sinabi ni Jesus sa mga tao at sa kanyang mga alagad, "Ang mga eskriba at ang mga Pariseo ang kinikilalang tagapagpaliwanag ng Kautusan ni Moises. Kaya't gawin ninyo ang itinuturo nila at sundin ang kanilang iniuutos. Ngunit huwag ninyong tularan ang kanilang gawa, sapagkat hindi nila isinasagawa ang kanilang ipinangangaral.   

Nagbibigkis sila ng mabibigat na dalahin at ipinapasan sa mga tao; ngunit ni daliri ay ayaw nilang igalaw upang tumulong sa pagdadala ng mga iyon. Pawang pakitang-tao ang kanilang mga gawa, Nilalaparan nila ang kanilang mga pilakterya at hinahabaan ang palawit sa laylayan ng kanilang mga damit.

Ang ibig nila'y ang mga upuang pandangal sa mga piging at ang mga tanging luklukan sa mga sinagoga. Ang ibig nila'y pagpugayan sila sa mga liwasang bayan, at tawaging guro. Ngunit kayo-- huwag kayong patawag na guro, sapagkat iisa ang inyong Guro, at kayong lahat ay magkakapatid.

At huwag ninyong tawaging ama ang sinumang tao sa lupa, sapagkat iisa ang inyong Ama, ang Amang nasa langit. Huwag kayong patawag na tagapagturo, sapagkat iisa ang inyong Tagapagturo, ang Mesias. Ang pinakadakila sa inyo ay dapat maging lingkod ninyo. Ang nagpapakataas ay ibababa, at ang nagpapakababa ay itataas."

+ + + + + + +   

Repleksyon:

Dapat ba nating hangarin ang kadakilaan sa ating paglilingkod kay Jesus at sa ating kapwa?

Kung ang ibig nating sabihin ng kadakilaan ay pagkilala, papuri, o mataas na posisyon, marahil kailangan nating suriin ang ating mga puso. Sapagkat sa sandaling hangarin natin ang kadakilaan para sa ating sarili, nanganganib tayong hindi na tunay na naglilingkod kay Jesus at sa ating kapwa. Sa halip na ang Diyos ang maluwalhati, baka ang ating sariling kayabangan at pansariling layunin ang ating napapakain.

Kay dali nating malinlang. Kahit tayo ay aktibo sa Simbahan, nagboboluntaryo, at gumagawa ng mabuti, maaari pa ring dahan-dahang sumingit sa ating puso ang pagnanais na mapansin at mapuri. Nakikita natin ito maging sa larangan ng pamumuno—madaling mangako ng tapat na paglilingkod, ngunit kapag nakamtan na ang kapangyarihan, unti-unting nawawala ang presensya at malasakit.

Bakit nga ba natin iniaalay ang ating oras, lakas, at kakayahan? Talaga bang para lamang sa pagmamahal sa Diyos at sa kapwa? O may lihim ba tayong inaasahang kapalit—papuri, pagkilala, o pagpapahalaga?

Itinuturo sa atin ni Jesus na ang tunay na paglilingkod ay may kasamang paglimot sa sarili. Inaanyayahan Niya tayong isantabi ang ating yabang at ang ating paghahangad ng pagkilala. Tayo ay tinatawag na isabuhay ang ating sinasabi nang walang reklamo, at tahimik na gawin ang dapat nating gawin, kahit walang nakakakita o pumapalakpak. Ito ang puso ng tunay na paglilingkod.

Huwag tayong mabahala kung hindi tayo mapansin o maparangalan sa ating mabubuting gawa. Ang Diyos ay hindi natutulog. Nakikita Niya ang bawat sakripisyong lihim, bawat tahimik na kabutihan, at bawat pusong tapat na nagmamahal. Walang anumang ginagawa natin para sa Kanya ang nasasayang.

Tayo ba ay tunay na naglilingkod para sa kaluwalhatian ng Diyos at sa kapakanan ng iba, o may hinahanap pa rin tayong sariling trono samantalang tayo ay tinatawag na maglingkod nang may tuwalya sa kamay?

Handa ba tayong piliin ang kababaang-loob at ang tahimik na paglilingkod—kahit walang nakakakita—para lamang kay Jesus?-Marino J. Dasmarinas

Reflection for March 2 Monday of the Second Week of Lent: Luke 6:36-38

Gospel: Luke 6:36-38  

Jesus said to his disciples: "Be merciful, just as your Father is merciful."Stop judging and you will not be judged. Stop condemning and you will not be condemned. Forgive and you will be forgiven.

Give and gifts will be given to you; a good measure, packed together, shaken down, and overflowing, will be poured into your lap. For the measure with which you measure will in return be measured out to you."

+ + + + +  + +

Reflection:

Are we merciful, forgiving, and not quick to judge?

Jesus gives us precious lessons about being merciful because He Himself is always merciful to us. No matter how sinful we are, His unfathomable mercy is always before us, patiently waiting for us to return to Him. Each day, we continue to experience His compassion and understanding, even when we fall short of His will.

Jesus also teaches us about being judgmental. We are not to judge because we, too, will be judged. In hindsight, who are we to judge our fellow human beings? We are but a speck in this world, and we are sinners as well in need of God’s mercy. Do we judge because we are wealthier, more educated, or more powerful than others? Before God, we are all equal and dependent on His grace.

Jesus tells us not to condemn. Instead of condemning, why not encourage and become instruments of healing and conversion? We may not always realize it, but our words are powerful. When we are quick to condemn, we may push those we judge to the brink of discouragement or desperation, and the result may be painful and tragic. But when we speak with kindness and understanding, we can become channels of God’s love and mercy.

On forgiveness, Jesus teaches us to always be forgiving. Why is it that some of us find it difficult to forgive? Perhaps the love of Jesus has not yet fully taken root in our hearts. When we refuse to forgive, we only burden ourselves with unnecessary pain. Forgiveness frees not only the person who wronged us but also our own hearts. Let us learn to let go of anger and resentment. Let us forgive sincerely and entrust everything to our merciful God.

On giving, Jesus teaches us to give from our hearts and not merely from our excess, for many of us give only what we no longer need. True giving comes from love and generosity. When we give sincerely and freely, God blesses us in ways beyond our understanding, and what we give returns to us a hundredfold.

Let us reflect on these priceless lessons from Jesus — mercy instead of judgment, encouragement instead of condemnation, forgiveness instead of resentment, and generosity instead of indifference.

As recipients of God’s unfailing mercy, are we willing to become instruments of His mercy by choosing to forgive, to refrain from judging, and to give from our hearts today? — Marino J. Dasmarinas

Ang Mabuting Balita at Repleksyon Marso 2 Lunes sa Ikalawang Linggo ng Kuwaresma: Lucas 6:36-38

Mabuting Balita: Lucas 6:36-38

Noong panahong iyon sinabi ni Jesus sa kanyang mga alagad: Maging mahabagin kayo gaya ng inyong Ama." "Huwag kayong humatol, at hindi kayo hahatulan ng Diyos. Magpatawad kayo sa inyong kapwa, at patatawarin kayo ng inyong Diyos.

Magbigay kayo, at bibigyan kayo ng Diyos: hustong takal, siksik, liglig, at umaapaw pa ang ibibigay sa inyo. Sapagkat ang takalang ginagamit ninyo sa iba ay siya ring gagamitin ng Diyos sa inyo."

+ + + + + + +

Repleksyon:

Tayo ba ay mahabagin, mapagpatawad, at hindi madaling humusga?

Ibinibigay sa atin ni Jesus ang mahahalagang aral tungkol sa pagiging mahabagin sapagkat Siya mismo ay laging mahabagin sa atin. Gaano man tayo kamakasalanan, ang Kanyang walang hanggang awa ay patuloy na nag hihintay sa atin, handang tumanggap sa atin sa tuwing tayo ay lalapit sa Kanya. Sa bawat araw ng ating buhay, patuloy nating nararanasan ang Kanyang malasakit at pag-unawa kahit tayo ay nagkukulang.

Tinuturuan din tayo ni Jesus tungkol sa paghusga. Hindi tayo dapat humusga sapagkat tayo man ay huhusgahan din. Kung ating iisipin, sino ba tayo upang humusga sa ating kapwa? Tayo man ay mga makasalanan ding nangangailangan ng awa ng Diyos.

Humuhusga ba tayo dahil tayo ay mas mayaman, mas nakapag-aral, o mas makapangyarihan kaysa sa iba? Sa harap ng Diyos, tayong lahat ay pantay-pantay at umaasa lamang sa Kanyang biyaya.

Sinasabi sa atin ni Jesus na huwag tayong humatol o magparusa sa kapwa. Sa halip na humatol, bakit hindi tayo magbigay ng lakas ng loob at maging daan ng paggaling at pagbabago? Maaaring hindi natin namamalayan, ngunit napakalakas ng kapangyarihan ng ating mga salita.

Kapag tayo ay madaling humatol, maaari nating itulak sa matinding kalungkutan o kawalan ng pag-asa ang ating kapwa, at maaaring maging masakit at mabigat ang bunga nito. Ngunit kapag tayo ay nagsasalita nang may kabutihan at pag-unawa, nagiging daluyan tayo ng pag-ibig at awa ng Diyos.

Tungkol naman sa pagpapatawad, itinuturo sa atin ni Jesus na tayo ay laging magpatawad. Bakit kaya may mga taong nahihirapang magpatawad? Marahil ay hindi pa lubusang nananahan sa kanilang puso ang pag-ibig ni Jesus. Kapag tayo ay hindi nagpapatawad, ay sinasaktan lang natin ang ating sarili dahil may bigat tayong dinadala na na pwede naman nating hindi na dalhin pag tayo ay nagpatawad.

Ang pagpapatawad ay nagpapalaya hindi lamang sa nagkasala laban sa atin kundi pati na rin sa ating sariling puso. Kaya matuto tayong bitawan ang galit at sama ng loob. Magpatawad tayo nang taos-puso at ipaubaya ang lahat sa ating mahabaging Diyos.

Tungkol naman sa pagbibigay, itinuturo sa atin ni Jesus na magbigay tayo mula sa ating puso at hindi magbigay dahil hindi na natin kailagan ang mga bagay na ating ibibigay, sapagkat marami sa atin ang nagbibigay lamang ng hindi na natin kailangan.

Ang tunay na pagbibigay ay nagmumula sa pusong marunong magmahal at maging bukas-palad. Kapag tayo ay nagbibigay nang maluwag sa kalooban, pinagpapala tayo ng Diyos sa paraang higit pa sa ating inaasahan, at ang ating ibinibigay ay bumabalik sa atin nang masagana.

Magnilay tayo sa mahahalagang aral na ito ni Jesus — ang pagiging mahabagin sa halip na mapanghusga, ang paghihikayat sa halip na paghatol, ang pagpapatawad sa halip na pagtatanim ng sama ng loob, at ang pagbibigay nang bukal sa puso.

Tayo na tumatanggap ng walang hanggang awa ng Diyos — handa ba tayong maging daluyan din ng Kanyang awa sa pamamagitan ng pagpapatawad, pag-iwas sa paghusga, at pagbibigay nang bukal sa puso simula ngayon?— Marino J. Dasmarinas