Ang Mabuting Balita at Repleksyon Marso 3 Martes sa Ikalawang Linggo ng Kuwaresma: Mateo 23:1-12

Mabuting Balita: Mateo 23:1-12

Noong panahong iyon, sinabi ni Jesus sa mga tao at sa kanyang mga alagad, "Ang mga eskriba at ang mga Pariseo ang kinikilalang tagapagpaliwanag ng Kautusan ni Moises. Kaya't gawin ninyo ang itinuturo nila at sundin ang kanilang iniuutos. Ngunit huwag ninyong tularan ang kanilang gawa, sapagkat hindi nila isinasagawa ang kanilang ipinangangaral.   

Nagbibigkis sila ng mabibigat na dalahin at ipinapasan sa mga tao; ngunit ni daliri ay ayaw nilang igalaw upang tumulong sa pagdadala ng mga iyon. Pawang pakitang-tao ang kanilang mga gawa, Nilalaparan nila ang kanilang mga pilakterya at hinahabaan ang palawit sa laylayan ng kanilang mga damit.

Ang ibig nila'y ang mga upuang pandangal sa mga piging at ang mga tanging luklukan sa mga sinagoga. Ang ibig nila'y pagpugayan sila sa mga liwasang bayan, at tawaging guro. Ngunit kayo-- huwag kayong patawag na guro, sapagkat iisa ang inyong Guro, at kayong lahat ay magkakapatid.

At huwag ninyong tawaging ama ang sinumang tao sa lupa, sapagkat iisa ang inyong Ama, ang Amang nasa langit. Huwag kayong patawag na tagapagturo, sapagkat iisa ang inyong Tagapagturo, ang Mesias. Ang pinakadakila sa inyo ay dapat maging lingkod ninyo. Ang nagpapakataas ay ibababa, at ang nagpapakababa ay itataas."

+ + + + + + +   

Repleksyon:

Dapat ba nating hangarin ang kadakilaan sa ating paglilingkod kay Jesus at sa ating kapwa?

Kung ang ibig nating sabihin ng kadakilaan ay pagkilala, papuri, o mataas na posisyon, marahil kailangan nating suriin ang ating mga puso. Sapagkat sa sandaling hangarin natin ang kadakilaan para sa ating sarili, nanganganib tayong hindi na tunay na naglilingkod kay Jesus at sa ating kapwa. Sa halip na ang Diyos ang maluwalhati, baka ang ating sariling kayabangan at pansariling layunin ang ating napapakain.

Kay dali nating malinlang. Kahit tayo ay aktibo sa Simbahan, nagboboluntaryo, at gumagawa ng mabuti, maaari pa ring dahan-dahang sumingit sa ating puso ang pagnanais na mapansin at mapuri. Nakikita natin ito maging sa larangan ng pamumuno—madaling mangako ng tapat na paglilingkod, ngunit kapag nakamtan na ang kapangyarihan, unti-unting nawawala ang presensya at malasakit.

Bakit nga ba natin iniaalay ang ating oras, lakas, at kakayahan? Talaga bang para lamang sa pagmamahal sa Diyos at sa kapwa? O may lihim ba tayong inaasahang kapalit—papuri, pagkilala, o pagpapahalaga?

Itinuturo sa atin ni Jesus na ang tunay na paglilingkod ay may kasamang paglimot sa sarili. Inaanyayahan Niya tayong isantabi ang ating yabang at ang ating paghahangad ng pagkilala. Tayo ay tinatawag na isabuhay ang ating sinasabi nang walang reklamo, at tahimik na gawin ang dapat nating gawin, kahit walang nakakakita o pumapalakpak. Ito ang puso ng tunay na paglilingkod.

Huwag tayong mabahala kung hindi tayo mapansin o maparangalan sa ating mabubuting gawa. Ang Diyos ay hindi natutulog. Nakikita Niya ang bawat sakripisyong lihim, bawat tahimik na kabutihan, at bawat pusong tapat na nagmamahal. Walang anumang ginagawa natin para sa Kanya ang nasasayang.

Tayo ba ay tunay na naglilingkod para sa kaluwalhatian ng Diyos at sa kapakanan ng iba, o may hinahanap pa rin tayong sariling trono samantalang tayo ay tinatawag na maglingkod nang may tuwalya sa kamay?

Handa ba tayong piliin ang kababaang-loob at ang tahimik na paglilingkod—kahit walang nakakakita—para lamang kay Jesus?-Marino J. Dasmarinas