Ang Mabuting Balita at Repleksyon Marso 7 Sabado sa Ikalawang Linggo ng Kuwaresma: Lucas 15:1-3, 11-32

Mabuting Balita: Lucas 15: 1-3, 11-32

Noong panahong iyon, ang mga publikano at ang mga makasalanan ay nagsisilapit upang makinig kay Hesus. Nagbulung-bulungan ang mga Pariseo at ang mga eskriba. Ang sabi nila: “Ang taong ito’y nakikisalamuha sa mga makasalanan at nakikisalo sa kanila.”

Kaya’t sinabi sa kanila ni Hesus ang talinghagang ito: “Isang tao ang may dalawang anak na lalaki. Ang wika ng bunso, ‘Ama, ibigay na po ninyo sa akin ang mamanahin ko.’ At binahagi sa kanila ng ama ang kanyang ari-arian. Pagkalipas ng ilang araw, ipinagbili ng bunso ang kanyang ari-arian at nagtungo sa malayong lupain, taglay ang buo niyang kayamanan, at doo’y nilustay na lahat sa di wastong pamumuhay.  

Nang malustay na niya ang kanyang kayamanan, nagkaroon ng matinding taggutom sa lupaing yaon, at nagdalita siya. Kaya’t namasukan siya sa isang mamamayan ng lupain yaon. Siya’y pinapunta nito sa bukid upang mag-alaga ng baboy. Ibig sana niyang punan ang kanyang pagkain kahit ng mga bungang-kahoy na ipinakakain sa mga baboy ngunit walang magbigay sa kanya.  

Nang mapag-isip-isip niya ang kanyang ginawa, nasabi niya sa sarili, ‘Ang mga alila ng aking ama ay may sapat na pagkain – at lumalabis pa – samantalang ako’y namamatay ng gutom dito! Babalik ako sa kanya, at sasabihin ko, “Ama, nagkasala po ako sa Diyos at sa inyo. Hindi na po ako karapat-dapat na tawagin ninyong anak; ibilang na lamang ninyo akong isa sa inyong mga alila.”, At tumindig siya at pumaroon sa kanyang ama. 

“Malayo pa’y natanawan na siya ng ama at ito’y labis na nahabag sa kanya, kaya’t patakbo siyang sinalubong, niyakap, at hinagkan. Sinabi ng anak, ‘Ama, nagkasala po ako sa Diyos at sa inyo. Hindi na po ako karapat-dapat na tawagin ninyong anak.’ Ngunit tinawag ng ama ang kanyang mga alila, ‘Madali! Dalhin ninyo rito ang pinakamahusay na damit at isuot sa kanya.  

Suutan siya ng singsing at panyapak. Kunin ang pinatabang guya at patayain; kumain tayo at magsaya! Sapagkat namatay na ang anak kong ito; ngunit muling nabuhay; nawala, ngunit nasumpungan.’ At sila’y nagsaya. 

"Nasa bukid noon ang anak na panganay. Umuwi siya, at nang malapit na sa bahay ay narinig niya ang tugtugan at sayawan. Tinawag niya ang isa sa mga alila at tinanong: 'Bakit? May ano sa atin?' Dumating po ang inyong kapatid!' tugon ng alila. 'Ipinapatay ng iyong ama ang pinatabang guya, sapagkat nagbalik siyang buhay at walang sakit.' 

Nagalit ang panganay at ayaw itong pumasok sa bahay. Kaya't lumabas ang kanyang ama at inamu-amo siya. Ngunit sinabi nito, 'Pinaglingkuran ko po kayo sa loob ng maraming taon, at kailanma'y hindi ko kayo sinuway. Ngunit ni minsa'y hindi ninyo ako binigyan ng kahit isang bisirong kambing para magkatuwaan kami ng aking mga kaibigan. 

Subalit nang dumating ang anak ninyong lumustay ng inyong kabuhayan sa masasamang babae, ipinagpatay pa ninyo ng pinatabang guya!' Sumagot ang ama, 'Anak, lagi kitang kapiling. Lahat ng ari-arian ko'y sa iyo. Ngunit dapat tayong magsaya at magalak, sapagkat namatay na ang kapatid mo, ngunit muling nabuhay; nawala, ngunit nasumpungan. 

+ + + + + + +

Repleksyon:

Masusukat ba natin ang pag-ibig ng Diyos? Ang totoo, hindi natin ito kayang sukatin sapagkat ang Kanyang pag-ibig ay walang hanggan at lampas sa anumang kayang maunawaan ng tao.

Ang walang hanggang pag-ibig na ito ng Diyos ay malinaw na ipinakita sa Ebanghelyo ngayon sa kuwento ng mapagmahal at mapagpatawad na ama. Ang ama ay kumakatawan sa Diyos mismo—isang Amang puno ng awa, habag, at laging handang tumanggap sa atin muli. Ang bunsong anak na nagwaldas ng kanyang mana dahil sa makasalanan at magulong pamumuhay ay maaaring kumatawan sa sinuman sa atin.

May mga pagkakataon na iniisip natin na dahil sa dami ng ating mga kasalanan ay tila napakalayo na natin sa Diyos at hindi na tayo maaabot ng Kanyang pag-ibig, awa, at kapatawaran. Ngunit ipinapaalala sa atin ng Ebanghelyo na hindi ito totoo. Kahit gaano pa tayo kalayo sa Kanya, maaabot at maaabot pa rin tayo ng Panginoon. Ang Kanyang pag-ibig ay patuloy na naghahanap sa atin, tumatawag sa atin, at naghihintay sa ating pagbabalik.

Ang pag-ibig ng Diyos ay walang hanggan at sumasaklaw sa lahat. Ito ay tulad ng araw na patuloy na nagbibigay liwanag at init sa lahat ng tao. Hindi pinipili ng araw kung sino ang bibigyan ng liwanag—ito ay sumisikat para sa lahat. Ganoon din ang pag-ibig ng Diyos: ito ay iniaalok sa ating lahat, anuman ang ating nagawa at kung sino man tayo.

Ngunit upang tunay nating maranasan ang walang hanggang pag-ibig na ito ng Diyos, kailangan nating maging handang manumbalik sa Kanya. Kailangan nating magsisi sa ating mga kasalanan at mapagpakumbabang kilalanin na tayo ay nangangailangan ng Kanyang awa. Tulad ng bunsong anak, kailangan din nating aminin na tayo ay mga makasalanan na nangangailangan ng yakap ng isang mapagmahal na Ama.

Marahil panahon na upang tayo ay muling manumbalik sa ating mapagpatawad, mahabagin, at mapagmahal na Diyos. Marahil panahon na upang iwanan natin ang ating mga makasalanang gawain at ang mga impluwensiyang naglalayo sa atin sa Kanya. Hindi kailanman tumigil ang Diyos sa pagmamahal sa atin, at ang Kanyang mga bisig ay nananatiling bukas upang tayo ay Kanyang tanggapin.

Ang tanong ngayon ay hindi kung handa tayong patawarin ng Diyos—sapagkat malinaw sa Mabuting Balita na lagi Siyang handang magpatawad. Ang tanong ay ito: Handa na ba tayong magpakumbaba, bumalik sa ating Ama, at hayaan ang Kanyang walang hanggang pag-ibig na baguhin ang ating buhay? —Marino J. Dasmarinas