Ang Mabuting Balita at Repleksyon sa Marso 8 Ikatlong Linggo ng Kuwaresma: Juan 4:5-52

Mabuting Balita: Juan 4:5-42

Noong panahong iyon: Dumating si Hesus sa isang bayan sa Samaria, na tinatawag na Sicar, malapit sa bukid na ibinigay ni Jacob sa kanyang anak na si Jose. Dito matatagpuan ang balon ni Jacob. Umupo si Hesus sa tabi nito, sapagkat siya’y napagod sa paglalakbay. Halos katanghaliang-tapat na noon.

May isang Samaritanang dumating upang umigib. SInabi ni Hesus sa kanya, “Maari bang makiinom?” Wala noon ang kanyang mga alagad sapagkat bumili ng pagkain sa bayan. Sinabi sa kanya ng Samaritana, “Kayo’y Judio at Samaritana ako! Bakit kayo humihingi sa akin ng inumin?” Sapagkat, ‘hindi nakikitungo ang mga Judio sa mga Samaritano. Sumagot si Hesus, “Kung alam lamang ninyo kung ano ang ipinagkakaloob ng Diyos, at kung sino itong humihingi sa inyo ng inumin, marahil ay kayo ang hihingi sa kanya, at kayo nama’y bibigyan niya ng tubig na nagbibigay-buhay.” 

“Ginoo,” wika ng babae, “malalim ang balong ito at wala man lamang kayong panalok. Saan kayo kukuha ng tubig na nagbibigay-buhay? Higit pa ba kayo kaysa aming ninunong si Jacob, na nagbigay sa amin ng balong ito? Uminom siya rito, pati ang kanyang mga anak, at ang kanyang mga hayop.” Sumagot si Hesus, “Ang uminom ng tubig na ito’y muling mauuhaw. Ito’y magiging isang bukal sa loob niya, babalong, at magbibigay sa kanya ng buhay na walang hanggan.” 

Sinabi ng babae, “Ginoo, kung gayun po’y bigyan ninyo ako ng tubig na sinasabi ninyo, Nang hindi na ako mauhaw, ni pumarito pa upang sumalok. Ginoo, sa wari ko’y propeta kayo. Dito sa bundok na ito sumamba sa Diyos ang aming mga magulang, ngunit sinasabi ninyong mga Judio, na sa Jerusalem lamang dapat sambahin ang Diyos.” Tinugon siya ni Hesus, “Maniwala ka sa akin, Ginang, dumarating na ang panahon na sasambahin ninyo ang Ama, hindi lamang sa bundok na ito o sa Jerusalem. 

Hindi ninyo nakikilala ang inyong sinasamba, ngunit nakikilala namin ang aming sinasamba, sapagkat ang kaligtasan ay galing sa mga Judio. Ngunit dumarating na ang panahon – ngayon na nga – na ang mga tunay na sumasamba sa Ama ay sasamba sa kanya sa espiritu at sa katotohanan. Sapagkat ito ang hinahanap ng Ama sa mga sumasamba sa kanya. Ang Diyos ay Espiritu kaya dapat siyang sambahin sa espiritu at sa katotohanan.”

Sinabi ng babae, “Nalalaman ko pong paririto ang Mesiyas, ang tinatawag na Kristo. Pagparito niya, siya ang magpapahayag sa atin ng lahat ng bagay.” “Akong nagsasalita sa iyo ang tinutukoy roon,” sabi ni Hesus. Maraming Samaritano sa bayang yaon ang sumampalataya kay Hesus. Kaya’t paglapit ng mga Samaritano kay Hesus, hiniling nila na tumigil muna siya roon; at nanatili siya roon nang dalawang araw.

At marami pang sumampalataya nang mapakinggan siya. Sinabi nila sa babae, “Nananampalataya kami ngayon, hindi na dahil sa sinabi mo kundi dahil sa narinig namin sa kanya. Nakilala naming siya nga ang Tagapagligtas ng sanlibutan.”

+ + + + + + +

Repleksyon:

Hinahanap ba natin ang mga nawawala at ang mga hindi naniniwala?

Kung iisipin natin na ang mga Hudyo at mga Samaritano ay hindi dapat nakikisama sa isa’t isa—lalo na ang makipag-usap sa isa’t isa—bakit kinausap ni Jesus ang babaeng Samaritana at nakipag-usap sa kanya sa balon ni Jacob?

Nais ni Jesus na ipakilala ang Kanyang sarili bilang Tubig na Buhay. Higit pa roon, nais Niya na ang babaeng mula sa Samaria ay maniwala sa Kanya at maging tagasunod Niya.

Si Jesus ang mahinahon at matiyagang nagpasimula ng pag-uusap sa babaeng Samaritana. Hindi ang babae ang unang naghanap kay Jesus. Wala siyang kaalam-alam sa tunay na pagkakakilanlan ni Jesus. Ngunit nakinig siya at nakipag-usap pa rin sa Kanya. Bakit? Sapagkat hindi siya hinatulan ni Jesus at hindi rin siya minamaliit. Sa halip, tinanggap siya ni Jesus nang may pag-unawa, kabutihan, at malasakit.

Sa mahabang tagpong ito ng Ebanghelyo, marami tayong mahahalagang aral na matututuhan mula kay Jesus kung paano natin hahanapin ang mga nawawala at ang mga hindi naniniwala. Una, kailangan tayong maging matiyaga at mahinahon sa pakikitungo sa mga nahihirapan sa kanilang pananampalataya.

Ikalawa, hindi natin sila dapat husgahan kung sino man sila o kung ano man ang kanilang pinagdaanan. At ikatlo, dapat tayong maging handang makinig sa kanilang kuwento ng buhay, sapagkat sa likod ng mga kuwentong iyon ay may mga sugat, pasanin, at pananabik na tanging ang Diyos lamang ang tunay na makapagpapagaling.

Kapag tayo ay naging matiyaga at mahinahon, kapag iniwasan nating humusga, at kapag bukas ang ating puso sa pakikinig sa mga hindi naniniwala o mahina ang pananampalataya, may magandang bagay na unti-unting nangyayari.

Dahan-dahang nabubuksan ang kanilang puso. Mula sa kailaliman ng kanilang mga pinagdaraanan—maging mula sa kadiliman ng kanilang makasalanang buhay—unti-unti silang naaakay patungo sa pag-asa at bagong buhay.

At sa panahong itinakda ng Diyos, maaari natin silang akayin patungo sa kanilang sariling balon ni Jacob, kung saan maaari nilang makaharap nang personal si Jesus—ang Tubig ng Buhay na siyang tanging makapapawi sa uhaw ng puso ng bawat tao.

Ngunit inaanyayahan din tayo ng Ebanghelyong ito na tumingin sa ating sarili. Handa ba tayong lumabas sa ating mga nakasanayan lugar kung saan ay komportable at tumawid sa mga hangganang naghihiwalay sa mga tao upang samahan ang mga naghahanap ng liwanag, nagdududa, at naliligaw?

O hahayaan ba nating pigilan tayo ng ating takot, pagmamataas, o paghusga upang hindi natin maakay ang iba patungo kay Jesus na siyang Tubig na Buhay?

Bilang mga tagasunod ni Hesus, tanungin natin ang ating sarili: Handa ba tayong hanapin at akayin ang mga nawawala nang may parehong pagtitiis, habag, at pagmamahal na ipinakita ni Jesus sa babaeng Samaritana—upang sila man ay makatagpo sa Kanya na siyang tanging makapapawi sa uhaw ng ating mga puso?— Marino J. Dasmarinas