Ang Mabuting Balita at Repleksyon Setyembre 1 Martes ng Ika-22 Linggo sa Karaniwang Panahon: Lucas 4:31-37

Mabuting Balita: Lucas 4:31-37

Noong panahong iyon, nagpunta si Jesus sa Capernaum, Galilea. Nagturo siya sa mga tao sa Araw ng Pamamahinga at nagtaka sila sa kanyang pagtuturo, sapagkat may kapangyarihan kung siya'y magsalita.  

Naroon sa sinagoga ang isang lalaking inaalihan ng demonyo o isang masamang espiritu. Sumigaw siya nang malakas: "Ano ang pakialam mo sa amin, Jesus na taga-Nazaret?  

Naparito ka ba upang puksain kami? Alam ko kung sino ka -- ikaw ang Banal ng Diyos." Subalit pinagwikaan siya ni Jesus, "Tumahimik ka! Lumayas ka sa taong iyan!" At sa harapan ng lahat, ang tao'y inilugmok ng demonyo at iniwan nang hindi man lamang sinaktan.  

Nanggilalas silang lahat at nagsabi sa isa't-isa, "Anong uri ng pangungusap ito? Makapangyarihan at mabisa! Pinalalayas niya ang masasamang espiritu, at sumusunod naman sila!" At kumalat ang balita tungkol kay Jesus sa buong lupaing iyon.

+ + + + + + +   

Repleksyon:

Maraming taon na ang nakalilipas, habang naglalakad ako pauwi, nakita ko ang isang grupo ng mga taong nagkakatipon. Narinig ko rin ang isang napakalakas at nakakatakot na ungol na nagmumula sa kanilang grupo. Kaya, lumapit ako sa kanila upang makita kung ano ang kanilang tinitingnan at malaman kung saan nanggagaling ang nakakatakot na sigaw  na iyon.

Doon, nakita ko ang isang lalaki na may nanlilisik na mga mata at pinipigilan ng ilang kalalakihan. Nang tanungin siya kung sino siya, sumagot siya sa isang nakakatakot na tinig at sinabi niyang siya raw ang dimonyo. Maya-maya, may dumating na isang tao—hindi ko alam kung siya ay isang pari o pastor—at nagsimulang manalangin nang buong taimtim. Pagkatapos, winisikan niya ng banal na tubig ang lalaki habang binibigkas ang pangalan ni Jesus. Habang ginagawa ito, sumisigaw ang lalaki hanggang sa tuluyan siyang kumalma at maya-maya ay nawalan ng malay.

Sa ating Ebanghelyo, mababasa natin kung paano pinalayas ni Jesus ang isang demonyo mula sa isang lalaking sinasapian. Matapos palayasin ni Jesus ang demonyo, namangha ang mga tao at nagsabi, Anong uri ng pangungusap ito? “Makapangyarihan at mabisa! Pinalalayas niya ang masasamang espiritu, at sumusunod naman sila” (Lucas 4:36).

Namangha ang mga tao sapagkat hindi pa nila lubos na nauunawaan kung sino si Jesus at kung saan nagmumula ang Kanyang awtoridad at kapangyarihan. Ngunit pinagpala tayo sapagkat nakilala na natin si Jesus. Sa pamamagitan ng biyaya ng pananampalataya, natutuhan nating kilalanin na ang Kanyang awtoridad ay nagmumula sa Diyos at ang Kanyang kapangyarihan ay higit na makapangyarihan kaysa sa anumang bagay na nagtatangkang ilayo tayo sa Kanya.

Kaya naman, huwag nating kailanman balewalain ang biyaya ng ating pananampalataya. Ang pagkilala kay Jesus ay hindi lamang tungkol sa pagkakilala sa Kanyang pangalan o pakikinig sa Kanyang mga salita; ito ay tungkol sa pagpapahintulot na baguhin ng Kanyang presensya ang ating buhay. Kaya't palalimin natin ang ating relasyon sa Kanya sa pamamagitan ng palagiang pagninilay sa Kanyang makapangyarihang Salita sa Bibliya, pagpapanatili ng buhay-pananalangin, tapat na pagtanggap sa mga Sakramento, at buong pusong pakikibahagi sa Banal na Misa.

Habang lalo tayong lumalapit kay Jesus, lalo rin tayong nagiging matatag at nakaugat sa Kanyang biyaya. Maaaring patuloy pa rin nating maranasan ang mga tukso, pagsubok, takot, at mga sandali ng ating kahinaan, ngunit hindi natin kailangang harapin ang mga ito nang nag-iisa. Lagi tayong makalalapit kay Jesus.

Kapag sinisikap ng kadiliman na pumasok sa ating mga puso, hayaan nating higit na magliwanag sa ating buhay ang Kanyang liwanag. Kapag dumarating ang tukso, huwag natin itong pagbigyan o hayaang lumago sa ating puso. Sa halip, agad tayong tumawag sa makapangyarihang pangalan ni Jesus, manalangin para sa Kanyang biyaya, at lumayo sa anumang maaaring maghatid sa atin sa kasalanan.

Totoo ang dimonyo, at ang tukso ay maaaring dumating sa atin sa iba't ibang anyo. Maaari itong makita sa galit, poot, kayabangan, kasakiman, inggit, pagnanasa, pagiging makasarili, panghihina ng loob, sama ng loob, at sa anumang bagay na unti-unting naghihiwalay sa atin sa Diyos. Kung minsan, ang kasamaan ay hindi dumarating sa isang nakakatakot o lantad na anyo. Maaari itong tahimik na pumasok sa ating puso sa pamamagitan ng maliliit na tukso, hanggang sa hindi natin namamalayan na unti-unti na pala tayong lumalayo sa Diyos.

Kaya't manatili tayong mapagbantay sa ating espirituwal na buhay. Bantayan natin ang ating mga puso, patatagin natin ang ating pananampalataya, at manatili tayong malapit kay Jesus. Huwag nating kalilimutan na ang ating pinakamalaking sandigan ay hindi ang sarili nating lakas kundi ang biyaya ng Diyos na kumikilos sa ating buhay. Hindi natin nalalabanan ang kasamaan sa pamamagitan lamang ng sarili nating kakayahan; nagtatagumpay tayo sa pamamagitan ng pananatiling kaisa ni Cristo at pagpapahintulot na ang Kanyang biyaya ang gumabay sa atin.

Huwag nawa nating kalimutan ang kapangyarihan ng pangalan ni Jesus. Nawa'y gabayan tayo ng Kanyang mga salita, palakasin tayo ng Kanyang biyaya, liwanagan tayo ng Kanyang Espiritu, at panatilihin tayong tapat ng Kanyang pag-ibig. At sa tuwing masusumpungan natin ang ating sarili sa sangandaan ng tukso at pagsunod sa Diyos, nawa'y magkaroon tayo ng lakas ng loob na piliin si Jesus.

Kapag kumatok ang tukso sa pintuan ng ating puso ngayon, bibigyan ba natin ito ng puwang sa ating buhay, o agad tayong lalapit kay Jesus, tatawag sa Kanyang makapangyarihang pangalan, at muling pipiliing lumakad sa Kanyang liwanag?— Marino J. Dasmarinas