Ang Mabuting Balita at Repleksyon Hunyo 20 ng Ika-11 Linggo sa Karaniwang Panahon: Mateo 6:24-34

Mabuting Balita: Mateo 6:24-34

Noong panahong iyon, sinabi ni Hesus sa kanyang mga alagad: "Walang makapaglilingkod ng sabay sa dalawang panginoon sapagkat kapopootan niya ang isa at iibigin ang ikalawa, paglilingkuran ng tapat ang isa at hahamakin ang ikalawa. Hindi kayo makapaglilingkod ng sabay sa Diyos at sa kayamanan. 

"Kaya't sinasabi ko sa inyo: huwag kayong mabagabag, tungkol sa pagkain at inumin na kailangan ninyo upang mabuhay, o tungkol sa damit na kailangan ng inyong katawan. Hindi ba't ang buhay ay higit na mahalaga kaysa pagkain, at ang katawan kaysa pananamit? Masdan ninyo ang mga ibon: hindi sila naghahasik ni nag-aani o kaya'y nagtitipon sa bangan. 

Gayunman, pinakakain sila ng inyong Amang nasa langit. Hindi ba't higit kayong mahalaga kaysa mga ibon? Sino sa inyo ang makapagpapahaba ng kanyang buhay nang kahit isang oras sa pamamagitan ng kanyang pagkabalisa? "At bakit kayo nababagabag tungkol sa pananamit? Isipin ninyo kung paanong sumisibol ang mga bulaklak sa parang; hindi sila nagpapagal ni humahabi man. 

Ngunit ito ang sasabihin ko sa inyo: maging si Solomon ay hindi nakapagsuot ng kasingganda ng isa sa mga bulaklak na ito, bagamat napakariringal ang mga damit niya. Kung ang mga damo sa kabukiran, na buhay ngayon at kinabukasa'y iginagatong sa kalan, ay dinaramtan ng Diyos, kayo pa kaya? Kay liit ng pananalig ninyo sa kanya! Kaya't huwag kayong mabalisa sa inyong kakanin, iinumin, o daramtin. 

Sapagkat ang mga bagay na ito ang kinahuhumalingan ng mga taong wala pang pananalig sa Diyos . Alam ng inyong Amang nasa langit na kailangan ninyo ang lahat ng ito. Ngunit pagsumakitan ninyo ng higit sa lahat ang pagharian kayo ng Diyos at mamuhay nang ayon sa kanyang kalooban, at ipagkakaloob niya ang lahat ng kailangan ninyo. Kaya, huwag ninyong ikabahala ang para sa araw ng bukas; saka na ninyo harapin kapag ito'y dumating. Sapat na sa bawat araw ang kanyang mga suliranin."

+ + + + + + +

Repleksyon:

May isang matalinong babae na buong pusong nagsikap upang maabot ang kanyang pangarap na maging isang matagumpay at mayamang negosyante. Ibinuhos niya ang kanyang panahon, lakas, at kakayahan sa kanyang negosyo, at sa paglipas ng panahon ay nakamit niya ang malaking tagumpay. Sa paningin ng mundo, nasa kanya na ang lahat—kasaganaan sa buhay, kayamanan, at tagumpay sa kanyang propesyon.

Ngunit sa kabila ng lahat ng kanyang natamo, may naramdaman siyang kakulangan sa kaibuturan ng kanyang puso. Hindi maibigay ng kanyang kayamanan at tagumpay ang tunay na kaligayahan at kaganapang kanyang hinahanap. Kaya't napatanong siya sa kanyang sarili, “Bakit hindi pa rin ako masaya kahit na marami na akong natamo sa buhay?”

Marahil marami sa atin ang makauugnay sa kanyang karanasan. Madalas nating isipin na kapag mas marami tayong pera, ari-arian, o tagumpay, mas magiging masaya at kuntento tayo. Ngunit paulit-ulit na ipinapakita sa atin ng buhay na ang materyal at pinansyal na kayamanan, gaano man ito karami, ay hindi kailanman makapupuno sa malalim na pananabik ng ating kaluluwa para sa Diyos.

Sa katunayan, habang lalo tayong nakakapit sa mga bagay ng mundong ito, maaari rin tayong mapuno ng mga alalahanin, pangamba, presyon, at maging ng pakiramdam ng kawalan ng saysay. Hindi masama ang magkaroon ng kayamanan, ngunit ito ay pansamantala lamang.

Maaari natin itong taglayin sa loob ng ilang panahon, ngunit darating ang araw na iiwan tayo nito o tayo naman ang iiwan sa mundong ito. Walang ganap na katiyakan sa mga materyal na bagay, ngunit nakalulungkot na marami sa atin ang doon inilalagak ang ating seguridad at pag-asa.

Ang tunay na kapayapaan, kagalakan, at kasiyahan ay hindi matatagpuan sa dami ng ating kamanan ditto sa mundo kundi sa lalim ng ating pakikipag-ugnayan sa Diyos. Ang pinakamatalino nating pagpili ay ang piliin ang Diyos araw-araw—ang lumakad kasama Niya, magtiwala sa Kanya, at gawin Siyang sentro ng ating buhay.

Kapag ang Diyos ang ating pinakamahalagang kayamanan, matatagpuan natin ang kagalakang hindi kayang nakawin ng anumang pagsubok at ang kapayapaang hindi kayang ibigay ng anumang yaman sa mundo.

Nawa'y higit nating hanapin ang Nagbibigay kaysa sa mga biyayang ibinibigay Niya, ang Maylikha kaysa sa mga nilikha, at ang walang hanggan kaysa sa mga bagay na lumilipas. Sapagkat tanging sa piling ng Diyos lamang matatagpuan ng ating mga puso ang tunay na tahanan at ganap na kapahingahan.

Suriin nating mabuti ang ating mga puso: Saan ba talaga natin inilalagak ang ating seguridad, kaligayahan, at pag-asa? Handa ba tayong isuko ang ating labis na pagkakapit sa mga kayamanan ng mundong ito upang lubos na yakapin ang Diyos—ang tanging Kayamanang hindi kailanman mawawala at Siya lamang ang tunay na makapupuno sa pananabik ng ating kaluluwa?—Marino J. Dasmarinas