Kung
ang mga umiibig sa inyo ang siya lamang ninyo iibigin, ano pang gantimpala ang
inyong hihintayin? Hindi ba’t ginagawa rin ito ng mga publikano? At kung ang
binabati lamang ninyo’y ang inyong mga kapatid, ano ang nagawa ninyong higit
kaysa iba? Ginagawa rin iyon ng mga Hentil! Kaya, dapat kayong maging ganap,
gaya ng inyong Amang nasa Langit.”
Ano ang
pinakadakilang pagsasabuhay ng pag-ibig?
Ito
ay ang kahandaang ialay ang ating buhay para sa mga mahal natin. Ngunit ano
naman ang susunod na pinakadakilang uri ng pag-ibig? Ito ay ang magmahal kahit
sa mga taong tila hindi karapat-dapat mahalin sa ating paningin.
Ito
ay ang pagpapanatiling nag-aalab ng apoy ng pag-ibig sa ating puso para sa isang
taong paulit-ulit tayong sinasaktan. Ito ay ang pagpiling magmahal kahit
sinasabi ng ating damdamin na sumuko na, lumayo na, o gumanti na lamang.
Ngunit
kaya ba nating sundin ang radikal na utos ng pag-ibig na ito ni Jesus? Kung
magiging tapat tayo sa ating sarili, alam nating napakahirap mahalin ang mga
taong tumatanggi sa atin, hindi tayo nauunawaan, o patuloy na nagdudulot ng
sakit sa atin. Halimbawa, paano natin mamahalin ang isang asawa na patuloy
tayong sinasaktan? Paano tayo magpapatuloy sa pananalangin kung sugatan at
pagod na ang ating puso?
Kung
sa mundong ito lamang tayo nakatuon, tila imposible ang ganitong uri ng
pag-ibig. Madalas tayong hikayatin ng ating likas na pagkatao na suklian ang
sakit ng panibagong sakit at ang pagtanggi ng panibagong pagtanggi. Ngunit
tinatawag tayo ni Jesus sa isang mas mataas na paraan ng pamumuhay. Inaanyayahan
Niya tayong tumingin lampas sa ating kasalukuyang pagdurusa at makita ang iba
sa pamamagitan ng Kanyang mga mata ng awa, habag, at pag-asa.
Hindi
tayo nilikha para sa mundong ito lamang. Nilikha tayo ng Diyos para sa isang
mas dakilang layunin at para sa buhay na walang hanggan kasama Niya sa langit.
Bilang mga tagasunod ni Hesus, tinatawag tayong mahalin hindi lamang ang mga
nagmamahal sa atin kundi maging ang mga hindi nagmamahal sa atin.
Tinatawag
din tayong ipanalangin hindi lamang ang mga nagpapala sa atin kundi maging ang
mga nakasasakit sa atin. Ang ganitong uri ng pag-ibig ay hindi lamang
makatao—ito ay maka-Diyos. Ito ang pag-ibig na nagmumula sa puso mismo ni
Jesus.
Ano
ang mangyayari kung patuloy nating mamahalin ang ating asawa kahit hindi niya
masuklian ang ating pagmamahal? Ano ang mangyayari kung hindi tayo magsasawang
ipanalangin ang kanyang pagbabalik-loob sa kabila ng mga kabiguan at
pagkadismaya?
Maaaring
hindi natin agad makita ang bunga, ngunit ang Diyos ay patuloy na kumikilos. Sa
Kanyang tamang panahon, ang mga puso ay maaaring magbago, ang mga sugat ay
maaaring maghilom, at ang mga buhay ay maaaring mabago. Ang taong
ipinapanalangin natin ay maaaring makakita ng liwanag ni Hesus at mabago ng
Kanyang biyaya.
Ito
ang isa sa mga kahanga-hangang himalang ginagawa ni Hesus sa buhay ng mga
patuloy na nagtitiwala sa Kanya. Pinalalakas Niya ang mga hindi sumusuko sa
pag-ibig. Pinatatatag Niya ang mga nananatiling tapat sa pananalangin.
Pinagpapala Niya ang mga pumipili ng pagpapatawad kaysa sama ng loob, pag-asa
kaysa kawalan ng pag-asa, at pag-ibig kaysa poot.
Kapag
nagpapatuloy tayo sa pagmamahal at pananalangin, nagiging kasangkapan tayo ng
biyaya ng Diyos. Ang ating matatag na pag-ibig at tapat na panalangin ay
maaaring maging daan upang ang isang kaluluwa ay makatagpo ng nakapagpapagaling
na presensya ni Hesus.
Nawa'y
hindi natin maliitin ang kapangyarihan ng pag-ibig na nakaugat sa Diyos at ng
panalanging iniaalay nang may pananampalataya. Sapagkat ang mga bagay na tila
imposible para sa atin ay laging posible sa Diyos.
Mayroon ba tayong taong hindi na natin mahal, o hindi na ipinapanalangin dahil sa sakit na idinulot niya sa atin? Handa ba tayong hilingin kay Hesus ang biyayang magmahal muli, magpatawad muli, at manalangin muli para sa taong iyon, nagtitiwalang kaya Niyang baguhin ang isang pusong hindi natin kayang baguhin sa sarili nating lakas?– Marino J. Dasmarinas

No comments:
Post a Comment