Ang Mabuting Balita at Repleksyon Agosto 13 Huwebes ng Ika-19 na Linggo sa Karaniwang Panahon: Mateo 18:21–19:1

Mabuting Balita: Mateo 18:21-19:1

Noong panahong iyon, lumapit si Pedro at nagtanong kay Jesus."Panginoon, makailan kong patatawarin ang aking kapatid na paulit-ulit na nagkakasala sa akin? Makapito po ba? Sinagot siya ni Jesus, Hindi ko sinasabing makapito, kundi pitumpung ulit pa nito. Sapagkat ang paghahari ng Diyos ay katulad nito ipinasiya ng isang hari na pagbayarin ang kanyang mga lingkod na may utang sa kanya.  

Unang dinala sa kanya ang isang may utang na sampung milyong piso. Dahil sa siya'y walang ibayad, iniutos ng hari na ipagbili siya, ang kanyang asawa, mga anak, at lahat ng ari- arian, upang makabayad. Nanikluhod ang taong ito sa harapan ng hari at nagmakaawa. Bigyan pa ninyo ako ng panahon at babayaran ko sa inyo ang lahat. Naawa sa kanya ang hari kaya ipinatawad ang kanyang mga utang at pinayaon siya, Ngunit pagkaalis niya roon ay nakatagpo niya ang isa sa kanyang kapwa lingkod na may utang na limandaang piso sa kanya.  

Sinunggaban niya ito at sinakal sabay wika. 'Magbayad ka ng utang mo!' Naglumuhod iyon at nagmakaawa sa kanya. Bigyan mo pa ako ng panahon at babayaran kita. Ngunit hindi siya pumayag, sa halip ipinabilanggo niya ang kayang kapwa lingkod hanggang sa ito'y makabayad. Nang makita ng kanyang mga kapwa lingkod ang nangyari, sila'y labis na nagdamdam; pumunta sila sa hari at isinumbong ang nangyari.  

Kaya't ipinatawag siya ng hari. 'Ikaw--napakasama mo!' sabi niya. 'Pinatawad kita sa utang mo sapagkat nagmakaawa ka sa akin. Nahabag ako sa iyo hindi ba dapat ka ring mahabag sa kapwa mo?' At sa galit ng hari, siya'y ipinabilanggo hanggang sa mabayaran niya ang kanyang utang. Gayon din ang gagawin sa inyo ng aking Amang nasa langit kung hindi ninyo patatawarin ang inyong kapatid.  

Pagkatapos sabihin ni Jesus ang mga bagay na ito, siya'y umalis na sa Galilea at nagtungo sa lupain ng Judea, sa kabila ng Ilog Jordan. 

+ + + + + + +

Repleksyon:

Ano ang ating nararamdaman matapos nating tumanggap ng Sakramento ng Pakikipagkasundo o Kumpisal?

Nakadarama tayo ng kagaanan at kalayaan, na para bang isang malaking pasanin ang naalis sa ating mga balikat. May malalim na kapayapaan sa ating puso sapagkat alam nating pinatawad tayo ng Diyos at binigyan Niya tayo ng pagkakataong magsimulang muli. Marahil, ganito rin ang naramdaman ng alipin sa ating Ebanghelyo nang buong pagpapakumbaba siyang humingi ng kapatawaran sa kanyang panginoon, ang hari.

Ngunit narito ang kabalintunaan: ang alipin na pinatawad ng kanyang panginoon ay hindi naman nagpatawad sa kanyang kapwa alipin na may maliit lamang na pagkakautang sa kanya. May malalim na mali sa kanyang puso. Nakatanggap siya ng awa, ngunit ayaw niyang magpakita ng awa.

Pinatawad siya sa isang napakalaking pagkakautang, ngunit hindi niya kayang patawarin ang isang mas maliit na pagkakautang. Sa kasamaang-palad, hindi niya hinayaang baguhin ng biyayang tinanggap niya ang kanyang puso.

Hindi rin kaya ito minsan ang nangyayari sa ating buhay? Lumalapit tayo sa Diyos nang may mapagpakumbaba at nagsisising puso at humihingi ng kapatawaran sa ating mga kasalanan. Nararanasan natin ang kagalingan at kalayaang dulot ng Kanyang awa. Ngunit kapag may taong nanakit, nang-insulto, o gumawa ng masama sa atin, nahihirapan tayong ipagkaloob ang kapatawarang malaya nating tinanggap mula sa Diyos.

Tunay nga bang ginagamit natin ang biyaya ng kapatawarang buong kagandahang-loob na ipinagkakaloob sa atin ng Diyos sa Sakramento ng Pakikipagkasundo? Hindi lamang nais ng Diyos na tanggapin natin ang Kanyang awa; nais din Niyang maging kasangkapan tayo ng Kanyang awa.

Tinatawag tayong magpatawad gaya ng pagpapatawad sa atin—na palayain ang ating puso mula sa mga pagkakasalang ginawa laban sa atin at ipagkatiwala sa Diyos ang ating mga sugat, tulad ng patuloy na pagpapatawad ng Diyos sa napakaraming pagkakasalang nagawa natin laban sa Kanya.

Ang pagpapatawad ay hindi nangangahulugang tama ang ginawa sa atin, ni hindi nito ibig sabihin na bale-wala ang ating sakit. Ang pagpapatawad ay ang ating pasyang huwag hayaang kontrolin ng galit, hinanakit, at sama ng loob ang ating puso. Kapag ayaw nating magpatawad, maaari nating isipin na hawak natin sa leeg ang taong nakasakit sa atin dahil sa kanyang ginawa.

Ngunit sa katotohanan, maaaring tayo mismo ang nakakulong. Tayo ang patuloy na nagdadala ng bigat, nawawalan ng kapayapaan, at hinahadlangan ang ating puso na maranasan ang kalayaang nais ng Diyos para sa atin.

Kaya hayaan nating palambutin ng Espiritu Santo ang ating mga puso. Alalahanin natin ang napakalaking awa na tayo mismo ay tumanggap mula sa Diyos. Sa tuwing lumuluhod tayo sa harap Niya at naririnig ang mga salitang nagbibigay ng kapatawaran, ipinapaalala sa atin na higit na dakila ang Kanyang awa kaysa sa ating mga kasalanan.

Nawa'y ang kapatawarang tinatanggap natin mula sa Diyos ay hindi magtapos sa atin. Nawa'y dumaloy ito sa pamamagitan natin at umabot maging sa mga taong nakasakit sa atin.

Walang mawawala sa atin ngunit napakarami nating biyayang matatangap kapag pinipili nating magpatawad at maging higit na mapagpatawad. Sa pagpapatawad, hindi tayo nababawasan; sa halip, binibigyan natin ng puwang ang kapayapaan, kagalingan, at biyaya ng Diyos na mas malalim na kumilos sa ating puso.

Sino ang taong nakasakit sa atin na nais nating dalhin sa panalangin at ipagkatiwala sa Panginoon? Handa ba tayong unti-unting isuko sa Kanya ang ating sakit at gumawa ng isang hakbang tungo sa pagpapatawad?

Kung paulit-ulit tayong pinatawad ng Diyos at patuloy Niya tayong tinatanggap nang may awa, handa rin ba nating buksan ang ating puso at ipagkaloob ang kapatawarang iyon sa taong higit nating nahihirapang patawarin?—Marino J. Dasmarinas