Ang Mabuting Balita at Repleksyon Agosto 12, Miyerkules ng Ika-19 Linggo sa Karaniwang Panahon: Mateo 18:15-20

Mabuting Balita: Mateo 18:15-20

Noong panahong iyon, sinabi ni Hesus sa kanyang mga alagad: "Kung magkasala sa iyo ang kapatid mo, puntahan mo siya at kausapin nang sarilinan. Kapag nakinig siya sa iyo, ang pagsasama ninyong magkapatid ay napanauli mo sa dati at napapanumbalik mo siya sa Ama.  

Ngunit kung hindi siya makinig sa iyo, magsama ka pa ng isa o dalawang tao upang ang lahat ng pinag-uusapan ninyo ay mapatunayan ng dalawa o tatlong saksi. Kung hindi siya makinig sa kanila, sabihin mo ito sa pagtitipon sa simbahan.  

At kung hindi pa siya makinig sa natitipong simbahan, ituring mo siyang isang Hentil o isang publikano." "Sinasabi ko sa inyo: anumang ipagbawal ninyo sa lupa ay ipagbabawal sa langit, at anumang ipahintulot ninyo sa lupa ay ipahihintulot sa langit."

"Sinasabi ko pa rin sa inyo: kung ang dalawa sa inyo dito sa lupa ay magkaisa sa paghingi ng anumang bagay sa inyong panalangin, ipagkakaloob ito sa inyo ng aking Amang nasa langit. Sapagkat saanman may dalawa o tatlong nagkakatipon dahil sa akin, naroon akong kasama nila."

+ + + + + + +  

Repleksyon:

Ano kaya ang mangyayari kung si Jesus ang tunay na nasa sentro ng ating pag-aasawa?

Magkakaroon ng pagmamahal, pagpapakumbaba, pagpapatawad, kapayapaan, at pagkakaisa sa ating mga tahanan. Matututuhan nating mga mag-asawa na mahalin ang isa’t isa hindi lamang ayon sa ating damdamin, kundi ayon sa pagmamahal na itinuturo sa atin ni Jesus.

Ang ating mga anak ay lalaki na nakikita ang isang pagsasamang nakasentro kay Hesus, at matututuhan nila na ang tunay na kaligayahan ay hindi matatagpuan sa mga materyal na bagay ng mundong ito, kundi sa isang buhay na nakaugat sa Diyos.

Ngunit magkaroon muna tayo ng isang makatotohanang pagsusuri sa ating sarili: Tunay nga ba na si Jesus ang nasa sentro ng lahat ng pag-aasawa? Sa kasamaang-palad, hindi sa lahat ng pagkakataon. Kadalasan, ang nasa sentro ng ating pagsasama ay ang ating ego, kasalanan, pagmamataas, pagiging makasarili, o labis na paghahangad sa salapi.

Kapag ang mga ito ang pumalit sa lugar ni Jesus, unti-unting napapalitan ng sama ng loob ang pagmamahalan, nasusugatan ng pagtataksil ang pagtitiwala, at ang mga suliraning hindi naaayos ay maaaring humantong sa pagkasira ng pagsasama.

Sa ating Ebanghelyo, itinuturo sa atin ni Jesus hindi lamang kung paano magtuwid ng ating kapwa kundi kung paano rin natin haharapin ang isa’t isa kapag may mga suliranin sa ating pagsasama. Kapag ang isang asawang lalaki o babae ay nagkasala laban sa kanyang kabiyak, ang unang hakbang ay ang mahinahon, tapat, at mapagmahal na pag-uusap nang silang dalawa lamang.

Walang sigawan, walang pamamahiya, at walang pagpapakitang nangingibabaw tayo sa isa’t isa. Sa halip, dalhin natin sa ating pag-uusap ang pagmamahal, pagpapakumbaba, pagpapatawad, pagtitiis, at habag ni Jesus.

Hindi tayo tinatawag upang ituwid ang isa’t isa para lamang manalo sa isang pagtatalo o mapatunayan na tayo ang tama. Itinutuwid natin ang isa’t isa dahil tayo ay nagmamahal, nagmamalasakit, at nagnanais na matulungan ang isa’t isa na makabalik sa mabuti at kalugod-lugod sa Diyos.

Kapag hinahayaan nating maging bahagi si Jesus ng ating mga pag-uusap, maging ang mahihirap na usapin ay maaaring maging daan tungo sa paggaling. Ang asawang nagkasala ay maaaring maantig na buong pagpapakumbabang kilalanin ang kanyang pagkakamali, humingi ng tawad, at gumawa ng mga kinakailangang pagbabago.

Kasabay nito, kailangan din nating magkaroon ng pagpapakumbabang suriin ang ating sariling puso at itanong sa ating sarili kung ang ating mga salita, kilos, ugali, o mga desisyon ay nakadagdag sa mga sugat na nararanasan sa ating pagsasama.

Ang pagsunod kay Jesus ay hindi nangangahulugang hindi na tayo makararanas ng mga problema sa ating pag-aasawa. Sa halip, nangangahulugan itong kapag dumarating ang mga problema, hindi natin kailangang harapin ang mga ito nang tayo lamang.

Inaanyayahan natin si Jesus sa ating mga pakikibaka, hindi pagkakaunawaan, mga sugat, at mga sandali ng ating kahinaan. Hinahayaan natin Siyang turuan tayo kung kailan magsasalita, kailan makikinig, kailan magtutuwid, kailan magpapatawad, at kailan kailangang magbago.

Walang imposible kapag buong puso nating ipinauubaya ang ating sarili sa pagsunod sa mga aral ng Panginoon at pinipili nating lumayo sa anumang bagay na umaakay sa atin sa kasalanan.

Kapag si Jesus ang nasa sentro, ang ating pag-aasawa ay maaaring maging hindi lamang isang lugar kung saan nararanasan natin ang pagmamahalan ng mag-asawa, kundi isang tahanan kung saan naipakikita, naisasabuhay, at naibabahagi ang pag-ibig ng Diyos.

Kaya’t tanungin natin ang ating sarili: Si Jesus ba talaga ang nasa sentro ng ating pag-aasawa at pamilya, o hinayaan na nating pumalit sa Kanya ang ating ego, pagmamataas, mga ari-arian, sariling kagustuhan, at mga hinanakit?

At kung tinatawag tayo ni Jesus ngayon na magpatawad, magbago, magparaya, o magmahal nang higit pa, handa ba nating isuko sa Kanya ang ating puso at hayaan Siyang pagalingin at buuing muli ang anumang nasugatan sa ating pagsasama?—Marino J. Dasmarinas