Ang Mabuting Balita at Repleksyon Miyerkules Hunyo 24 Dakilang Kapistahan ng Pagsilang ni San Juan Bautista: Lucas 1:57-66, 80

Mabuting Balita: Lucas 1:57-66, 80

Dumating ang araw ng panganganak ni Elisabet, at nagluwal siya ng isang sanggol na lalaki. Nabalitaan ng kanyang mga kapitbahay at mga kamag-anak na siya'y pinagpala ng Panginoon, at nakigalak sila sa kanya. 

Nang ikawalong araw, dumalo sila sa pagtutuli ng sanggol. Zacarias sana ang ipangangalan sa kanya -- gaya ng kanyang ama -- ngunit sinabi ng kanyang ina, "Hindi! Juan ang ipapangalan sa kanya." "Subalit wala isa man sa iyong mga kamag-anak ang may ganyang pangalan," wika nila. 

Kaya't hinudyatan nila ang kanyang ama at itinanong kung ano ang ibig niyang itawag sa sanggol. Humingi siya ng masusulatan at sumulat ng ganito: "Juan ang kanyang Pangalan." At namangha silang lahat. Pagdaka'y nakapagsalita siya, at nagpuri sa Diyos.  

Natakot ang kanilang kapitbahay, anupat naging usap-usapan sa buong kaburulan ng Judea ang mga bagay na ito. Pinakaisip-isip ito ng lahat ng nakaalam at ang kanilang tanong: "Magiging ano nga kaya ang batang ito?" Sapagkat maliwanag na sumasakanya ang Panginoon. Lumaki ang bata at naging malakas ang kanyang espiritu. Siya'y tumira sa ilang hanggang sa araw na magpakilala siya sa Israel.

+ + + + + + +  

Repleksyon:

Ano nga ba ang kahalagahan ng isang pangalan? 

Sa unang tingin, maaaring isipin natin na ang pangalang ibinigay sa anak nina Elizabeth at Zacarias ay isa lamang usapin ng tradisyon o kagustuhan ng pamilya. Ngunit habang mas malalim natin itong pinagninilayan, makikita natin na hindi lamang pangalan ang tunay na isyu. Higit sa lahat, ito ay tungkol sa pagsunod sa kalooban ng Diyos at pagtitiwala sa Kanyang banal na plano.

Nais ng kanilang mga kamag-anak na ipangalan ang bata sa kanyang amang si Zacarias. Sa pananaw ng tao, tila tama at makatuwiran iyon. Ngunit may iba nang itinakda ang Diyos. Bago pa man isilang ang sanggol, pinili na ng Panginoon ang pangalang Juan para sa kanya. Kaya naman, buong katapatang sinunod nina Elizabeth at Zacarias ang nais ng Diyos kaysa ang inaasahan ng mga tao sa kanilang paligid.

Dahil sa kanilang pagsunod, nahayag ang pagpapala ng Diyos. Nang pangalanan nilang Juan ang bata, nabuksan ang bibig ni Zacarias, nakalaya ang kanyang dila, at siya ay nagsimulang magpuri at magpasalamat sa Diyos. Ang mahabang panahon ng kanyang pananahimik ay napalitan ng masiglang pagpapatotoo sa katapatan at kapangyarihan ng Panginoon.

Ang pangyayaring ito ay paalala sa ating lahat na ang mga pagpapala ng Diyos ay kadalasang dumadaloy sa pamamagitan ng ating pagsunod sa Kanya. Kapag pinili nating sundin ang Kanyang kalooban, kahit taliwas ito sa opinyon ng marami, sa ating sariling kagustuhan, o sa mga pamantayan ng mundo, binubuksan natin ang ating mga puso sa Kanyang masaganang biyaya. Ang kalooban ng Diyos ay hindi upang higpitan tayo kundi upang akayin tayo sa tunay na kalayaan, kagalingan, kapayapaan, at mas malalim na pakikipag-ugnayan sa Kanya.

Hanggang ngayon, iisa pa rin ang hinihiling ng Diyos sa atin—ang maging tapat sa Kanya. Tinatawag Niya tayong mamuhay sa paraang kalugud-lugod sa Kanyang paningin, magtiwala sa Kanyang karunungan higit sa ating sariling pag-unawa, at sumunod sa Kanyang mga daan kahit hindi natin lubos na nauunawaan ang lahat.

Kapag mas pinili nating sundin ang mga pansamantalang halaga ng mundong ito kaysa sa walang hanggang katotohanan ng Diyos, madalas nating maranasan ang kalituhan, pagkabahala, at mga suliraning tayo rin ang nagdudulot sa ating sarili. Ngunit kapag isinuko natin ang ating buhay sa Kanyang kalooban, natatagpuan natin ang kapayapaan at kagalakang Siya lamang ang makapagbibigay.

Sa ating paglalakbay sa buhay, nawa’y tularan natin ang pananampalataya at pagsunod nina Elizabeth at Zacarias. Nawa’y magkaroon tayo ng lakas ng loob na magtiwala sa mga plano ng Diyos, ng kababaang-loob na sundin ang Kanyang tinig, at ng matibay na pananampalatayang maniwala na ang Kanyang mga daan ay laging pinakamabuti para sa atin.

Mayroon pa ba tayong mga plano, kagustuhan, o inaasahang mahigpit nating pinanghahawakan na humahadlang sa atin upang lubusang sumunod sa Diyos? Handa ba tayong isuko ang lahat sa Kanya at magtiwalang ang Kanyang kalooban para sa atin ay higit na maganda kaysa anumang plano na maaari nating gawin para sa ating sarili?—Marino J. Dasmarinas