Reflection for May 10 Sixth Sunday of Easter: John 14:15-21

Gospel: John 14:15-21

Jesus said to his disciples: "If you love me, you will keep my commandments. And I will ask the Father, and he will give you another Advocate to be with you always, the Spirit of truth, whom the world cannot accept, because it neither sees nor knows him.

But you know him, because he remains with you, and will be in you. I will not leave you orphans; I will come to you. In a little while the world will no longer see me, but you will see me, because I live and you will live.

On that day you will realize that I am in my Father and you are in me and I in you. Whoever has my commandments and observes them is the one who loves me. And whoever loves me will be loved by my Father, and I will love him and reveal myself to him."

+ + + + + + +

Reflection:

Do we, once in a while, feel that somebody is watching over us, especially when we are alone? Do we oftentimes sense a gentle voice within us, urging us to do what is right whenever we are tempted to do what is wrong? In the quiet moments of our lives, when our hearts are troubled or uncertain, do we recognize that God is speaking to us through the Advocate or Holy Spirit?

In this Gospel episode, Jesus is soon to be arrested, yet He lovingly assures them that they will not be left alone. He promises them the presence of the Advocate—the Holy Spirit—who will remain with them always. This same Holy Spirit continues to dwell within us today, watching over us, guiding us, comforting us, and leading us toward the path of holiness and truth.

This is the very same Holy Spirit whom we received during our Baptism and whose presence was strengthened within us through the Sacrament of Confirmation. God did not simply create us and leave us on our own. He remains close to us through His Spirit, continually calling us back whenever we wander away from Him.

But if the Holy Spirit is always with us, why do we still fall into sin? We continue to sin because God, in His great love for us, has given us free will. We are free to choose between good and evil, between obedience and disobedience, between love and selfishness.

Sadly, many of us still choose what is wrong even when the Holy Spirit is already whispering within our hearts to choose what is right. Because of this, we lose our inner peace and become restless, burdened, and spiritually weak.

The key to continually experiencing the presence of the Holy Spirit in our lives is simple: we must truly love the Lord and faithfully follow His commandments. Yet although this instruction is simple, many of us find it difficult to live out because we are constantly surrounded by temptations, distractions, and worldly desires that pull us away from God.

When we allow sin to rule our hearts, we slowly become deaf to the gentle voice of the Holy Spirit. Instead of peace, we experience confusion. Instead of joy, we carry anxiety and unrest. Instead of living simple and grace-filled lives, we find ourselves trapped in lives that are sinful, complicated, and empty.

Yet despite the many trials, uncertainties, and economic difficulties we face today, if we still possess peace deep within our hearts, this is a sign that the abiding, guiding, and calming presence of the Advocate remains alive within us. Such peace is not given by the world. It comes from the Lord alone, and it remains with those who sincerely love Him and strive to obey His will.

As we continue our journey in life, may we open our hearts more fully to the gentle prompting of the Holy Spirit. May we learn to listen more carefully to His voice, trust more deeply in His guidance, and courageously turn away from whatever separates us from God.

Are we still listening to the voice of the Holy Spirit within our hearts, or have the noise of sin, pride, and worldly desires drowned out His gentle call to holiness and peace?— Marino J. Dasmarinas

Ang Mabuting Balita at Repleksyon Mayo 10 Ikaanim na Linggo ng Pasko ng Muling Pagkabuhay: Juan 14:15-21

Mabuting Balita: Juan 14:15-21

Noong panahong iyon: Sinabi ni Hesus sa kanyang mga alagad: “Kung iniibig ninyo ako, tutuparin ninyo ang aking mga utos. Dadalangin ako sa Ama, at kayo’y bibigyan niya ng isa pang Patnubay na magiging kasama ninyo magpakailanman.

Ito’y ang Espiritu ng katotohanan, na hindi matanggap ng sanlibutan sapagkat hindi siya nakikita ni nakikilala ng sanlibutan. Ngunit nakikilala ninyo siya, sapagkat siya’y sumasainyo at nananahan sa inyo.

“Hindi ko kayo iiwang nangungulila; babalik ako sa inyo. Kaunting panahon na lamang at hindi na ako makikita ng sanlibutan. Ngunit ako’y makikita ninyo; sapagkat mabubuhay ako, at mabubuhay rin kayo.

Malalaman ninyo sa araw na yaon na ako’y sumasa-Ama, kayo’y sumasaakin, at ako’y sumasainyo. “Ang tumatanggap sa mga utos ko at tumutupad nito ang siyang umiibig sa akin. Ang umiibig sa akin ay iibigin ng aking Ama; iibigin ko rin siya, at ako’y lubusang magpapakilala sa kanya.”

+ + + + + + +  

Repleksyon:

Nararamdaman ba natin minsan na may nagbabantay sa atin, lalo na kapag tayo ay nag-iisa? Madalas din ba nating marinig sa kaibuturan ng ating puso ang isang mahinahong tinig na nagsasabi sa atin na gawin ang tama sa sandaling tayo ay natutuksong gumawa ng mali? Sa mga tahimik na sandali ng ating buhay, kapag tayo ay nabibigatan, nalilito, o nanghihina, kinikilala pa ba natin na ang Diyos ay nangungusap sa atin sa pamamagitan ng Espiritu Santo?

Sa Ebanghelyong ito, malapit nang iwan ni Jesus ang Kanyang mga alagad dahil siya ay aarestuhin na, ngunit hindi Niya sila iiniwang nag-iisa at walang kasama. Nangako Siya na ipadadala Niya ang isang Tagapatnubay—ang Espiritu Santo—na mananatili sa kanila magpakailanman. Ang Espiritu Santong ito rin ang patuloy na nananahan sa atin ngayon: gumagabay, nagbabantay, nagpapalakas, at umaakay sa atin tungo sa landas ng kabanalan, kabutihan at katotohanan.

Ito rin ang parehong Espiritu Santo na ating tinanggap noong tayo ay bininyagan at lalong pinagtibay sa atin nang tanggapin natin ang Sakramento ng Kumpil. Hindi tayo nilikha ng Diyos upang pabayaan lamang sa paglalakbay ng buhay. Sa halip, nananatili Siyang malapit sa atin sa pamamagitan ng Kanyang Espiritu, na patuloy na tumatawag at umaakay sa atin pabalik sa Kanya tuwing tayo ay nalalayo.

Ngunit kung ang Espiritu Santo o Tagapatnubay ay laging nasa atin, bakit patuloy pa rin tayong nagkakasala? Nagkakasala pa rin tayo dahil binigyan tayo ng Diyos ng malayang kalooban. Malaya tayong pumili sa pagitan ng tama at mali, ng pagsunod at pagsuway, ng pag-ibig at pagkamakasarili.

Nakalulungkot isipin na marami pa rin sa atin ang pinipiling gumawa ng mali kahit ang Espiritu Santo ay marahang bumubulong na piliin natin ang tama. Dahil dito, nawawala ang ating kapayapaan at napupuno tayo ng pag-aalala, kalungkutan, at espirituwal na panghihina.

Ang susi upang patuloy nating maranasan ang presensya ng  Tagapatnubay sa ating buhay ay simple lamang: tunay nating mahalin ang Panginoon at tapat na sundin ang Kanyang mga utos. Ngunit kahit simple ang paalalang ito, marami pa rin sa atin ang nahihirapang isabuhay ito dahil sa mga tukso, makamundong pagnanasa, at mga bagay na unti-unting naglalayo sa atin sa Diyos.

Kapag hinahayaan nating manaig ang kasalanan sa ating puso, unti-unti nating hindi naririnig ang mahinahong tinig ng Espiritu Santo. Sa halip na kapayapaan, kaguluhan ang ating nararanasan. Sa halip na kagalakan, pagkabalisa at kabigatan ang ating pasan. At sa halip na payapa at maka-Diyos na pamumuhay, tayo ay nabubuhay sa magulo, makasalanan, at walang kapanatagang buhay.

Gayunman, sa kabila ng mga pagsubok, kawalang-katiyakan, at hirap na ating kinakaharap ngayon, kung mayroon pa rin tayong kapayapaan sa ating puso, ito ay tanda na nananatili sa atin ang gumagabay at nagbibibgay ng kapanatagan na presensya ng Espiritu Santo. Ang kapayapaang ito ay hindi kayang ibigay ng mundo. Ito ay nagmumula lamang sa Panginoon at nananatili sa mga pusong tunay na nagmamahal at nagtitiwala sa Kanya.

Habang nagpapatuloy tayo sa paglalakbay ng ating buhay, nawa’y lalo nating buksan ang ating puso sa banayad na tinig ng Espiritu Santo. Nawa’y matuto tayong makinig nang mas mabuti sa Kanyang paggabay, magtiwala nang mas malalim sa Kanyang presensya, at talikuran ang anumang humahadlang sa atin upang lubos na mapalapit sa Diyos.

Naririnig pa ba natin ang banayad na tinig ng Espiritu Santo sa ating puso, o nalunod na ba ito sa ingay ng kasalanan, kapalaluan, at makamundong kagustuhan? At kung tinatawag tayo ngayon ng Diyos na magbalik-loob at muling mamuhay ng tama, handa ba tayong tumugon nang buong puso?— Marino J. Dasmarinas

Reflection for May 9 Saturday of the Fifth Week of Easter: John 15:18-21

Gospel: John 15:18-21

Jesus said to his disciples: “If the world hates you, realize that it hated me first. If you belonged to the world, the world would love its own; but because you do not belong to the world, and I have chosen you out of the world, the world hates you.  

Remember the word I spoke to you, ‘No slave is greater than his master.’ If they persecuted me, they will also persecute you. If they kept my word, they will also keep yours. And they will do all these things to you on account of my name, because they do not know the one who sent me.”

+ + + + + + +

Reflection:

There were two brothers who had two different motivations in life. One aspired to become rich and successful in the eyes of the world, while the other had simple aspirations. His deepest desire was only to serve God in whatever way he could and to live a simple, peaceful, and quiet life.

After forty years, both of them had already retired. Yet the brother who had become worldly slowly grew envious of his sibling. Deep in his heart, he realized that the brother who had devoted his life to serving God and His Church was living a more peaceful, fulfilled, and settled life than he was. Though he possessed worldly achievements, his heart remained restless, while his brother possessed the quiet joy and inner peace that only God can truly give.

In our Gospel, Jesus presents to all of us two pathways in life that we may choose: the way of the world or the way of peace with Him. Through our baptism, Jesus has lovingly called each one of us to walk with Him in simplicity, humility, peace, and trust. This has always been God’s beautiful desire for us—not a life consumed by selfish ambition, endless worries, and worldly attachments, but a life rooted in His love and presence.

Yet many of us still choose our own plans instead of God’s plan. We become too focused on worldly success, possessions, recognition, and pleasures, thinking that these will give us lasting happiness. But sooner or later, we realize that the things of this world can never fully satisfy the deepest longing of our hearts. Without God, even abundance can leave us empty; but with God, even a simple life becomes rich with peace, meaning, and joy.

As we continue our journey in life, may we ask ourselves honestly: Which path are we truly following—the restless way of the world or the peaceful way of Christ? And when everything in this world fades away, will we be able to say that we chose to live not only for ourselves, but for God who lovingly called us to walk with Him each day?— Marino J. Dasmarinas

Ang Mabuting Balita at Repleksyon Mayo 9 Sabado sa Ikalimang Linggo ng Pasko ng Pagkabuhay: Juan 15:18-21

Mabuting Balita: Juan 15:18-21

Noong panahong iyon, sinabi ni Hesus sa kanyang mga alagad: "Kung napopoot sa inyo ang sanlibutan, dapat ninyong malamang napoot na ito sa akin bago sa inyo. Kung kayo nga'y sa sanlibutan, iibigin kayo nito bilang kanya.

 Ngunit yamang hindi kayo sa sanlibutan, kundi pinili ko kayo mula rito, ito'y napopoot sa inyo. Alalahanin ninyo ang sinabi ko sa inyo: walang aliping higit kaysa kanyang panginoon.

Kung ako'y inusig nila, uusigin din nila kayo; kung tinupad nila ang aking salita tutuparin din nila ang salita ninyo. Ngunit ang lahat ng ito'y gagawin nila sa inyo dahil sa akin, sapagkat hindi nila nakikilala ang nagsugo sa akin."

+ + + + + + +

Repleksyon:

May dalawang magkapatid na may magkaibang layunin sa buhay. Ang isa ay nagsikap na yumaman at maging matagumpay ayon sa pamantayan ng mundo, samantalang ang isa naman ay may payak na pangarap lamang. Ang pinakamimithi niya ay ang makapaglingkod sa Diyos sa anumang paraan na kaya niya at mamuhay nang simple, payapa, at tahimik.

Pagkaraan ng apatnapung taon, pareho na silang nagretiro. Ngunit ang kapatid na naging maka-mundo ay unti-unting napuno ng inggit sa kanyang kapatid. Sa kaibuturan ng kanyang puso, nakita niya na ang kapatid na naglaan ng kanyang buhay sa paglilingkod sa Diyos at sa Simbahan ay mas payapa, mas kuntento, at mas masaya kaysa sa kanya.

Maaaring nakamit niya ang tagumpay at mga bagay ng mundo, ngunit nanatiling balisa ang kanyang puso, samantalang ang kanyang kapatid ay nagtataglay ng tahimik na kagalakan at kapayapaang tanging ang Diyos lamang ang makapagbibigay.

Sa ating Ebanghelyo, ipinapakita sa ating lahat ni Jesus ang dalawang landas na maaari nating tahakin: ang landas ng mundo o ang landas ng kapayapaan kasama Niya. Sa pamamagitan ng ating binyag, buong pagmamahal tayong tinawag ni Jesus upang lumakad kasama Niya sa buhay na may kasimplehan, kababaang-loob, kapayapaan, at pagtitiwala sa Diyos.

Ito ang matagal nang magandang hangarin ng Diyos para sa ating lahat—hindi ang buhay na puno ng pansariling ambisyon, walang katapusang pag-aalala, at makamundong pagnanasa, kundi isang buhay na nakaugat sa Kanyang pag-ibig at presensya.

Ngunit marami pa rin sa atin ang mas pinipiling sundin ang sarili nating mga plano kaysa sa plano ng Diyos. Madalas tayong maging abala sa paghahangad ng kayamanan, pagkilala, kapangyarihan, at kasiyahan ng mundo, sa pag-aakalang dito natin matatagpuan ang tunay na kaligayahan. Ngunit sa bandang huli, mapagtatanto nating walang anumang bagay sa mundong ito ang tunay na makapupuno sa pananabik ng ating puso.

Kapag wala ang Diyos, kahit marami tayong tinataglay ay maaari pa rin tayong makaramdam ng matinding kahungkagan; ngunit kapag kasama natin ang Diyos, kahit payak ang ating buhay ay nagiging mayaman ito sa kapayapaan, kabuluhan, at tunay na kagalakan.

Habang nagpapatuloy tayo sa ating paglalakbay sa buhay, magandang tanungin natin ang ating sarili: Aling landas nga ba ang tunay nating tinatahak—ang magulong landas ng mundo o ang mapayapang landas ni Cristo?

At kapag naglaho na ang lahat ng bagay sa mundong ito, masasabi kaya natin na pinili nating mabuhay hindi lamang para sa ating sarili, kundi para sa Diyos na buong pagmamahal na tumawag sa atin upang sumama sa Kanya araw-araw?— Marino J. Dasmarinas

Reflection for May 8 Friday of the Fifth Week of Easter: John 15:12-17

Gospel: John 15:12-17

Jesus said to his disciples: “This is my commandment: love one another as I love you. No one has greater love than this, to lay down one’s life for one’s friends. You are my friends if you do what I command you. I no longer call you slaves, because a slave does not know what his master is doing.  

I have called you friends, because I have told you everything I have heard from my Father. It was not you who chose me, but I who chose you and appointed you to go and bear fruit that will remain, so that whatever you ask the Father in my name he may give you. This I command you: love one another.”

+ + + + + + +

Reflection:              

What would happen if the love of Jesus were truly alive in our families?

There would be less conflict, less pride, less domination, and less hurtful behavior. Instead, our homes would become places of forgiveness, humility, understanding, patience, and love. Peace would reign in our relationships because the love of Jesus would dwell in our hearts. When Christ is at the center of our family life, we learn to listen with compassion, forgive with sincerity, and love without conditions.

But when we remove the love of Jesus from our lives, division and pain slowly enter our homes. Pride, selfishness, dishonesty, infidelity, jealousy, and misunderstandings begin to weaken the unity of the family. Without the love of Christ, our relationships become fragile because we rely only on our human strength instead of the grace of God.

That is why Jesus commanded His disciples to love one another as He loved them (John 15:12). Jesus desired His followers to live in harmony, humility, trust, and genuine concern for one another. He knew that their mission of evangelization would only bear fruit if they remained united in love.

Jesus understood that without His love dwelling in their hearts, His disciples would struggle with jealousy, pride, and misunderstanding. Instead of building one another up, they would pull one another down, and their mission would fail. Love was not merely a suggestion from Jesus; it was the very foundation of their mission and their witness to the world.

The same is true for us today. We cannot truly succeed in our mission for Jesus or experience lasting harmony in our families unless we learn to embrace, share, and live out His commandment of love every day. Love is not simply spoken through words; it is revealed through patience, sacrifice, forgiveness, kindness, and humility.

Do our words, actions, and attitudes bring the love of Jesus into our homes, or do they create wounds and division? If Jesus were to look at our family relationships today, would He truly see His love alive in us?— Marino J. Dasmarinas

Ang Mabuting Balita at Repleksyon Mayo 8 Biyernes sa Ikalimang Linggo ng Pasko ng Pagkabuhay: Juan 15:12-17

Mabuting Balita: Juan 15:12-17

Noong panahong iyon, sinabi ni Hesus sa kanyang mga alagad: "Ito ang aking utos: mag-ibigan kayo gaya ng pag-ibig ko sa inyo. Walang pag-ibig na hihigit pa sa pag-ibig ng isang taong nag-aalay ng kanyang buhay para sa kanyang mga kaibigan. Kayo'y mga kaibigan ko kung tinutupad ninyo ang mga utos ko. 

Hindi ko na kayo inaaring alipin, sapagkat hindi alam ng alipin ang ginagawa ng kanyang Panginoon. Sa halip, inaari ko kayong mga kaibigan, sapagkat sinabi ko sa inyo ang lahat ng narinig ko sa aking Ama.

Hindi kayo ang pumili sa akin; ako ang pumili at humirang sa inyo upang kayo'y humayo at mamunga, at manatili ang inyong bunga. Sa gayon, ang anumang hingin ninyo sa Ama sa aking pangalan ay ipagkakaloob sa inyo. Ito ang iniuutos ko sa inyo: mag-ibigan kayo."

+ + + + + + +   

Repleksyon:

Ano kaya ang mangyayari kung tunay na naghahari ang pag-ibig ni Jesus sa ating mga pamilya?

Mababawasan ang alitan, kayabangan, pagmamalabis, at di mabuti na pag-uugali. Sa halip, ang ating mga tahanan ay mapupuno ng pagpapatawad, kababaang-loob, pag-unawa, pagtitiis, at pagmamahalan.

Magkakaroon ng tunay na kapayapaan sa ating mga relasyon sapagkat ang pag-ibig ni Jesus ang mananahan sa ating mga puso. Kapag si Kristo ang sentro ng ating pamilya, natututo tayong makinig nang may malasakit, magpatawad nang taos-puso, at magmahal nang walang kondisyon.

Ngunit kapag nawala ang pag-ibig ni Jesus sa ating buhay, unti-unting pumapasok ang pagkakahati at sakit sa ating tahanan. Ang pagmamataas, pagkamakasarili, kasinungalingan, pagtataksil, inggit, at hindi pagkakaunawaan na sumisira sa pagkakaisa ng pamilya. Kapag wala ang pag-ibig ni Kristo, nagiging marupok ang ating mga relasyon sapagkat umaasa lamang tayo sa ating sariling lakas at hindi sa biyaya ng Diyos.

Kaya iniutos ni Jesus sa Kanyang mga alagad na magmahalan sila gaya ng pagmamahal Niya sa kanila (Juan 15:12). Nais ni Jesus na mamuhay ang Kanyang mga tagasunod sa pagkakaisa, kababaang-loob, pagtitiwala, at tunay na pagmamalasakit sa isa’t isa. Alam Niyang magiging mabunga lamang ang kanilang misyon ng ebanghelisasyon kung mananatili silang nagkakaisa sa pag-ibig.

Batid ni Jesus na kung wala ang Kanyang pag-ibig sa puso ng Kanyang mga alagad, mananaig ang inggit, pagmamataas, at hindi pagkakaunawaan. Sa halip na magtulungan, hihilahin nila pababa ang isa’t isa at mabibigo ang kanilang misyon. Ang pag-ibig ay hindi lamang mungkahi ni Jesus kundi siyang pundasyon ng kanilang misyon at patotoo sa mundo.

Totoo rin ito sa ating panahon ngayon. Hindi tayo tunay na magtatagumpay sa ating misyon para kay Jesus, at hindi rin tayo magkakaroon ng tunay na pagkakaisa sa ating mga pamilya, hangga’t hindi natin natututunang yakapin, ibahagi, at isabuhay araw-araw ang Kanyang utos ng pagmamahal. Ang tunay na pag-ibig ay hindi lamang nasasabi sa salita kundi nakikita sa pagtitiis, sakripisyo, pagpapatawad, kabutihan, at kababaang-loob.

Ang ating mga salita, kilos, at pag-uugali ba ay nagdadala ng pag-ibig ni Jesus sa ating tahanan, o nagiging dahilan ng sugat at pagkakahati? Kung si Jesus ay titingin sa kalagayan ng ating pamilya ngayon, makikita kaya Niya ang Kanyang pag-ibig na tunay na kumikilos sa atin?— Marino J. Dasmarinas

Reflection for May 7 Thursday of the Fifth Week of Easter: John 15:9-11

Gospel: John 15:9-11

(Jesus said to his disciples) “As the Father loves me, so I also love you. Remain in my love. If you keep my commandments, you will remain in my love, just as I have kept my Father’s commandments and remain in his love.

“I have told you this so that my joy might be in you and your joy might be complete.”

+ + + + +  + +

Reflection:

What is the primary fruit of remaining in God’s love? It is joy, hope, and faith—gifts that quietly sustain our hearts even in the midst of life’s uncertainties.

When Jesus called His disciples to remain in His love, He already knew the path that lay ahead of them—a path marked by trials, persecution, and even death. Yet He did not withdraw His invitation. Instead, He strengthened it. And true enough, the apostles endured these sufferings, holding on to His love as their source of courage and fidelity.

In our own lives, why is it so important for us to remain in Jesus’ love? Because if we are honest, we know that human love, as sincere and beautiful as it may be, can sometimes falter. Even the love we receive from those closest to us—our family, our friends—can be affected by emotions, limitations, and changing circumstances.

But there is a love that never wavers.

Jesus’ love for us is constant, faithful, and unchanging. It is not bound by human weakness or shifting emotions. His love is rooted in eternity, filled with unending forbearance and mercy. It is a love that does not give up on us, even when we struggle to remain faithful.

As we journey through life, we will fall. We will fail. We will not always live up to what the Lord asks of us. Yet even then, His love remains—patiently waiting, gently calling, always ready to embrace us once again.

He invites us not to let go of this love, but to cling to it more deeply, especially when we are tempted to turn away. Each time sin comes knocking at the door of our hearts, we are given a choice: to give in, or to remain in His love.

So today, let us pause and reflect—not just with our minds, but with our hearts.

Are we truly remaining in the love of Jesus by the way we live, by the choices we make, and by our faithfulness to His commandments? Or are there areas in our lives where we are slowly letting go of His love without even realizing it?

What, then, will we choose today—to remain in His love, or to drift away from it?—Marino J. Dasmarinas

Ang Mabuting Balita at Repleksyon Mayo 7 Huwebes sa Ikalimang Linggo ng Pasko ng Pagkabuhay: Juan 15:9-11

Mabuting Balita: Juan 15:9-11

Noong panahong iyon, sinabi ni Hesus sa kanyang mga alagad: "Kung paanong iniibig ako ng Ama, gayon din naman, iniibig ko kayo; manatili kayo sa aking pag-ibig; Kung tinutupad ninyo ang aking mga utos, mananatili kayo sa aking pag-ibig; tulad ko, tinutupad ko ang mga utos ng aking Ama at ako'y nananatili sa kanyang pag-ibig.  

"Sinasabi ko sa inyo ang mga bagay na ito upang makahati kayo sa kagalakan ko at malubos ang inyong kagalakan."

+ + + + + + +

Repleksyon:

Ano ang pangunahing bunga ng pananatili sa pag-ibig ng Diyos? Ito ay kagalakan, pag-asa, at pananampalataya—mga biyayang tahimik na nagpapalakas sa ating puso sa gitna ng mga pagsubok ng buhay.

Nang tawagin ni Jesus ang Kanyang mga alagad na manatili sa Kanyang pag-ibig, batid na Niya ang landas na kanilang tatahakin—isang landas na puno ng pagsubok, pag-uusig, at maging kamatayan. Ngunit hindi Niya binawi ang Kanyang paanyaya. Sa halip, lalo Niya itong pinagtibay. At tunay nga, naranasan ng mga apostol ang lahat ng ito, habang matatag na kumakapit sa Kanyang pag-ibig bilang pinagmumulan ng kanilang lakas at katapatan.

Sa ating sariling buhay, bakit nga ba napakahalaga na manatili tayo sa pag-ibig ni Jesus? Sapagkat kung magiging tapat tayo sa ating sarili, alam nating ang pag-ibig ng tao—kahit gaano man ito kaganda at katapat—ay maaaring magbago. Maging ang pag-ibig ng ating pamilya at mga kaibigan ay maaaring maapektuhan ng damdamin, kahinaan, at pagbabago ng sitwasyon.

Ngunit may pag-ibig na hindi kailanman nagbabago.

Ang pag-ibig ni Jesus para sa atin ay tapat, matatag, at walang hanggan. Hindi ito naaayon sa kahinaan ng tao o sa pabago-bagong damdamin. Ito ay nakaugat sa walang hanggang awa, pagtitiis, at kapatawaran. Isang pag-ibig na hindi sumusuko sa atin, kahit tayo ay madalas na nagkukulang.

Sa ating paglalakbay sa buhay, tayo ay madadapa. Tayo ay magkakasala. Hindi natin palaging matutupad ang inaasahan ng Panginoon sa atin. Ngunit sa kabila ng lahat ng ito, nananatili ang Kanyang pag-ibig—matiyagang naghihintay, marahang tumatawag, at laging handang yakapin tayong muli.

Inaanyayahan Niya tayong huwag bitawan ang pag-ibig na ito, kundi lalo pa itong panghawakan, lalo na sa mga sandaling tayo ay tinutukso na lumayo. Sa tuwing kumakatok ang kasalanan sa pintuan ng ating puso, may pagpipilian tayo: susuko ba tayo, o mananatili sa Kanyang pag-ibig?

Kaya ngayon, sandali tayong tumigil at magnilay—hindi lamang sa ating isipan, kundi sa ating puso.

Tunay nga ba tayong nananatili sa pag-ibig ni Jesus sa paraan ng ating pamumuhay, sa ating mga desisyon, at sa ating pagsunod sa Kanyang mga utos? O may mga bahagi ng ating buhay na unti-unti na nating hinahayaan na mawalay sa Kanyang pag-ibig?

Sa araw na ito, ano ang ating pipiliin—manatili sa Kanyang pag-ibig, o tuluyang lumayo rito?—Marino J. Dasmarinas

Reflection for May 6 Wednesday of the Fifth Week of Easter: John 15:1-8

Gospel: John 15:1-8

Jesus said to his disciples: "I am the true vine, and my Father is the vine grower. He takes away every branch in me that does not bear fruit, and everyone that does he prunes so that it bears more fruit. You are already pruned because of the word that I spoke to you. 

Remain in me, as I remain in you. Just as a branch cannot bear fruit on its own unless it remains on the vine, so neither can you unless you remain in me. I am the vine, you are the branches. Whoever remains in me and I in him will bear much fruit, because without me you can do nothing. Anyone who does not remain in me will be thrown out like a branch and wither; people will gather them and throw them into a fire and they will be burned. 

If you remain in me and my words remain in you, ask for whatever you want and it will be done for you. By this is my Father glorified, that you bear much fruit and become my disciples."

+ + + + +  + +

Reflection:

The story is told of a good man. He was active in the Church, a responsible father and husband. His friends and relatives looked up to him, for he lived a life worthy in the eyes of both God and others. In many ways, we may see a part of ourselves in him—our desire to live rightly, to be faithful, and to honor God in our daily lives.

Yet, there came a time when he became close to a woman, and that friendship slowly grew into an attraction. Little by little, he began to set aside his godly values and gave in to his desires. What once seemed small and harmless gradually took root in his heart. As his covetousness deepened, his family life and personal well-being began to suffer. Before he realized it, he was already living a life marked by emptiness and regret.

Is this not a story that can also be ours?

Oftentimes, we find ourselves choosing our own ways instead of God’s way. We follow our desires, even when we know deep within that they are not aligned with His will. We become stubborn, holding on to what pleases us rather than what leads us closer to Him. In subtle ways, we drift—slowly, quietly—away from the One who gives us life.

In the Gospel, Jesus reminds us that He is the Vine, and God is the vine grower. We are the branches, called to remain in Him. For apart from Him, we can do nothing. It is from Him that all grace flows—grace that strengthens us, heals us, and draws us back when we begin to wander.

But life brings trials and temptations. We face the pull of the flesh, the lure of easy gain, the quiet whisper of worldly ambitions that promise fulfillment but leave us empty. These temptations are real, and they are persistent. Yet, they need not have the power to separate us from Jesus—unless we allow them to.

We are not meant to live disconnected from the true Vine. For it is only in remaining in Him that we find true joy, a peace that the world cannot give, and a love that endures beyond this life.

One day, we will stand before God at the end of our journey. And perhaps He will gently ask us: Did you remain in me? When you were tempted, when you were weak, when you were drawn away—did you return to me?

Are we still firmly connected to the true Vine, or are there desires and choices in our lives that are slowly pulling us away from Him—and what will we do, starting now, to remain in His love?— Marino J. Dasmarinas 

Ang Mabuting Balita at Repleksyon Mayo 6 Miyerkules sa Ikalimang Linggo ng Pasko ng Pagkabuhay: Juan 15:1-8

Mabuting Balita: Juan 15:1-8

Noong panahong iyon, sinabi ni Hesus sa kanyang mga alagad: "Ako ang tunay na puno ng ubas at ang aking Ama ang tagapag-alaga. Pinuputol niya ang bawat sangang hindi namumunga; at kanya namang pinuputulan at nililinis ang bawat sangang namumunga upang lalong dumami ang bunga. 

Nalinis na kayo sa pamamagitan ng salitang sinabi ko sa inyo. Manatili kayo sa akin at mananatili ako sa inyo. Hindi makapamumunga ang sangang hindi nananatiling nakakabit sa puno. Gayon din naman, hindi kayo makapamumunga kung hindi kayo mananatili sa akin.

"Ako ang puno ng ubas, kayo ang mga sanga. Ang nananatili sa akin, at ako sa kanya, ang siyang namumunga ng sagana; sapagkat wala kayong magagawa kung kayo'y hiwalay sa akin. 

Ang hindi nananatili sa akin ay itatapon at matutuyo, gaya ng sanga. Ang gayong mga sanga ay titipunin at susunugin. Kung nananatili kayo sa akin at nananatili sa inyo ang mga salita ko, hingin ninyo ang inyong maibigan, at ipagkakaloob sa inyo. Napararangalan ang Ama kung kayo'y namumunga nang sagana at sa gayo'y napatutunayang mga alagad ko kayo.

+ + + + + + +  

Repleksyon:

May isang kuwento tungkol sa isang mabuting lalaki. Siya ay aktibo sa Simbahan, isang responsableng ama at asawa. Hinahangaan siya ng kanyang mga kaibigan at kamag-anak sapagkat namuhay siya nang marapat sa paningin ng Diyos at ng kapwa.

Sa maraming paraan, maaari nating makita ang ating sarili sa kanya—ang ating hangaring mamuhay nang matuwid, maging tapat, at parangalan ang Diyos sa ating pang-araw-araw na buhay.

Ngunit dumating ang isang pagkakataon na siya ay naging malapit sa isang babae, at ang pagkakaibigang iyon ay unti-unting nauwi sa isang malalim na pagkakaibigan. Dahan-dahan, isinantabi niya ang kanyang maka-Diyos na pagpapahalaga at nagpadala sa kanyang pagnanasa.

Ang tila maliit at inosenteng simula ay nag-ugat sa kanyang puso. Habang lumalalim ang kanyang pagnanasa, nagsimulang masira ang kanyang buhay-pamilya at personal na kapakanan. Hindi niya namalayan, siya ay nabubuhay na sa isang buhay na puno ng lungkot at pagsisisi.

Hindi ba’t maaari ring maging kuwento natin ito?

Kadalasan, pinipili nating sundin ang sarili nating kagustuhan kaysa sa kalooban ng Diyos. Hinahabol natin ang ating mga ninanais kahit alam nating ito ay hindi naaayon sa Kanyang kalooban.

Nagiging matigas ang ating puso, pinipili ang pansariling kasiyahan kaysa sa landas na naglalapit sa atin sa Kanya. Sa tahimik at hindi halatang paraan, tayo ay unti-unting lumalayo sa Kanya—ang pinagmumulan ng ating buhay.

Sa Ebanghelyo, pinaaalalahanan tayo ni Hesus na Siya ang Puno ng Ubas, at ang Diyos ang tagapag-alaga nito. Tayo ang mga sanga na tinatawag na manatili sa Kanya. Sapagkat hiwalay sa Kanya, wala tayong magagawa. Mula sa Kanya dumadaloy ang lahat ng biyaya—biyayang nagpapalakas, nagpapagaling, at muling nagbabalik sa atin kapag tayo’y nalilihis ng landas.

Ngunit hindi maiiwasan ang mga pagsubok at tukso. Nariyan ang pagnanasa ng laman, ang tukso ng maruming kayamanan, at ang tahimik na pang-akit ng mundong nangangakong magpapasaya ngunit sa huli ay nag-iiwan ng kawalan. Ang mga tukso ay totoo at patuloy na sumusubok sa atin. Ngunit hindi nila kailangang maglayo sa atin kay Jesus—maliban na lamang kung papayagan natin sila.

Hindi tayo nilikhang mamuhay na hiwalay sa tunay na Puno ng Ubas. Sapagkat sa pananatili lamang sa Kanya natin matatagpuan ang tunay na kagalakan, kapayapaang hindi kayang ibigay ng mundo, at pag-ibig na hindi kumukupas kahit lumipas ang ating buhay sa mundong ito.

Darating ang araw na haharap tayo sa Diyos sa pagtatapos ng ating paglalakbay. At marahil ay mahinahon Niya tayong tatanungin: Nanatili ka ba sa akin? Sa gitna ng tukso, kahinaan, at paglayo—pinili mo bang bumalik sa akin?

Tayo ba ay nananatiling nakakapit sa tunay na Puno ng Ubas, o may mga pagnanasa at desisyon ba sa ating buhay na unti-unting naglalayo sa atin sa Kanya—at ano ang pipiliin nating gawin, simula ngayon, upang manatili sa Kanyang pag-ibig?— Marino J. Dasmarinas

Reflection for May 5 Tuesday of the Fifth Week of Easter: John 14:27-31a

Gospel: John 14:27-31a

Jesus said to his disciples: “Peace I leave with you; my peace I give to you. Not as the world gives do I give it to you. Do not let your hearts be troubled or afraid. You heard me tell you, ‘I am going away and I will come back to you.’ If you loved me, you would rejoice that I am going to the Father; for the Father is greater than I.  

And now I have told you this before it happens, so that when it happens you may believe. I will no longer speak much with you, for the ruler of the world is coming. He has no power over me, but the world must know that I love the Father and that I do just as the Father has commanded me.”

+ + + + + + +

Reflection:

Do we allow the peace of Jesus to truly reign in our hearts?

There are moments in our lives when we can become cynical, allowing our thoughts to drift toward the negative side of life. At times, we may find ourselves interpreting situations in a pessimistic way, focusing more on what is wrong rather than on God’s quiet presence in every circumstance. Yet as believers, we are reminded that regardless of what unfolds around us, we are called to remain calm and at peace because we have Jesus with us.

Yes, there may be situations that temporarily shake us. There may be trials that disturb our hearts and test our faith. But if we remain rooted in Christ, we will not stay troubled for long. In time, we can return to that deep, steady peace that comes from knowing that we are never alone.

In the Gospel, Jesus lovingly assures His disciples: “I leave with you; my peace I give to you. Not as the world gives do I give it to you. Do not let your hearts be troubled or afraid” (John 14:27). These words were spoken at a moment when uncertainty and fear were near, as Jesus was about to face His passion. Yet instead of fear, He offered peace—a peace that is not dependent on circumstances, but rooted in His abiding presence.

In the same way, Jesus speaks to us today. Whatever we may be going through, whatever uncertainties lie ahead, He invites us to trust in Him and to remain calm, for He is still with us. His presence within us is our strength, our refuge, and our peace—a peace that the world can never give and can never take away.

We experience this peace more deeply when we stay connected with Him: through our faithful participation in Holy Mass, our frequent reception of the Body of Christ, our humble return to Him in the Sacrament of Reconciliation, our prayerful reading of His Word in the Bible, and our daily, sincere conversation with Him in prayer. In these moments, our hearts are gently formed, renewed, and filled with His divine peace.

So now we ask ourselves: Do we truly carry the peace of Christ within us? Or do we still allow fear, doubt, and negativity to rule our hearts?

When trials come—and they surely will—what will reign within us: the anxiety of the world, or the unshakable peace of Jesus?—Marino J. Dasmarinas

Ang Mabuting Balita at Repleksyon Mayo 5 Martes sa Ikalimang Linggo ng Pasko ng Pagkabuhay: Juan 14:27-31a

Mabuting Balita: Juan 14:27-31a

Noong panahong iyon, sinabi ni Hesus sa kanyang mga alagad: "Kapayapaan ang iniiwan ko sa inyo. Ang aking kapayapaan ang ibinibigay ko sa inyo; hindi ito katulad ng ibinibigay ng sanlibutan. 

Huwag kayong mabalisa; huwag kayong matakot. Sinabi ko na sa inyo, 'Ako'y aalis, ngunit babalik ako.' Kung iniibig ninyo ako, ikagagalak ninyo ang pagpunta ko sa Ama, sapagkat dakila ang Ama kaysa akin. Sinasabi ko na ito sa inyo bago pa mangyari upang kung mangyari na, kayo'y manalig sa akin. 

Hindi na ako pakahahaba ng pagsasalita sa inyo, sapagkat dumarating na ang pinuno ng sanlibutang ito. Wala siyang kapangyarihan sa akin, subalit dapat makilala ng sanlibutan na iniibig ko ang Ama at ang ginagawa ko'y ang iniuutos niya sa akin."

+ + + + + + +

Repleksyon:

Hinahayaan ba natin na maghari ang kapayapaan ni Hesus sa ating mga puso?

May mga pagkakataon sa ating buhay na tayo ay nagiging mapagduda at negatibo, na para bang mas madaling ituon ang ating pansin sa mga mali kaysa sa tahimik na presensya ng Diyos sa bawat sitwasyon.

Minsan, tayo rin ay natutuksong bigyang-kahulugan ang mga pangyayari sa negatibong paraan. Ngunit bilang mga mananampalataya, pinaaalalahanan tayo na anuman ang mangyari, tinatawag tayong manatiling kalmado at payapa sapagkat si Hesus ay kasama natin.

Oo, may mga pangyayaring maaaring gumambala sa atin. May mga pagsubok na maaaring yumanig sa ating kalooban at sumubok sa ating pananampalataya. Ngunit kung tayo ay mananatiling nakaugat kay Kristo, hindi tayo mananatiling nababagabag. Sa paglipas ng panahon, muli nating matatagpuan ang malalim at tunay na kapayapaan na nagmumula sa katiyakang hindi tayo nag-iisa.

Sa Ebanghelyo, buong pagmamahal na sinabi ni Hesus sa Kanyang mga alagad: “Iniiwan ko sa inyo ang kapayapaan; ang aking kapayapaan ang ibinibigay ko sa inyo. Hindi tulad ng ibinibigay ng sanlibutan ang ibinibigay ko sa inyo.

Huwag ninyong hayaang mabalisa o matakot ang inyong mga puso” (Juan 14:27). Sinabi Niya ito sa panahong malapit na Siyang magdusa, ngunit sa halip na takot, kapayapaan ang Kanyang iniwan—isang kapayapaang hindi nakasalalay sa sitwasyon, kundi nakaugat sa Kanyang presensya.

Gayon din, si Hesus ay nagsasalita sa atin ngayon. Anuman ang ating pinagdaraanan, anuman ang mga hindi tiyak sa hinaharap, inaanyayahan Niya tayong magtiwala sa Kanya at manatiling payapa, sapagkat Siya ay nananatiling kasama natin. Ang Kanyang presensya sa atin ang ating lakas, kanlungan, at kapayapaan—isang kapayapaang hindi kayang ibigay ni makuha ng sanlibutan.

Mas lalo nating nararanasan ang kapayapaang ito kapag nananatili tayong konektado sa Kanya: sa ating boung puso na pakikibahagi sa Banal na Misa, sa madalas na pagtanggap sa Katawan ni Kristo, sa mapagkumbabang pagbabalik-loob sa Sakramento ng Kumpisal, sa taimtim na pagninilay sa Kanyang Salita sa Bibliya, at sa ating araw-araw na pakikipag-usap sa Kanya sa panalangin. Sa mga sandaling ito, unti-unting hinuhubog at pinupuno ng Kanyang kapayapaan ang ating mga puso.

Kaya ngayon, tanungin natin ang ating mga sarili: Taglay ba natin ang kapayapaan ni Kristo? O hinahayaan pa rin ba nating manaig sa ating mga puso ang takot, pagdududa, at negatibong pag-iisip?

Sa pagdating ng mga pagsubok—na tiyak na darating—ano ang maghahari sa ating kalooban: ang kaguluhan ng sanlibutan, o ang hindi matitinag na kapayapaan ni Hesus?—Marino J. Dasmarinas

Reflection for May 4 Monday of the Fifth Week of Easter: John 14:21-26

Gospel: John 14:21-26

(Jesus said to his disciples) “Whoever has my commandments and observes them is the one who loves me. Whoever loves me will be loved by my Father, and I will love him and reveal myself to him.” Judas, not the Iscariot, said to him, “Master, then what happened that you will reveal yourself to us and not to the world?”

Jesus answered and said to him, “Whoever loves me will keep my word, and my Father will love him, and we will come to him and make our dwelling with him. Whoever does not love me does not keep my words; yet the word you hear is not mine but that of the Father who sent me.

“I have told you this while I am with you. The Advocate, the Holy Spirit whom the Father will send in my name he will teach you everything and remind you of all that I told you.”

+ + + + +  + +

Reflection:

Do we always feel the infinite love of God in our lives? Or are there moments when we begin to doubt, especially in times of weakness, suffering, or limitation?

A few years ago, every Sunday morning, I would visit a middle-aged ailing woman to nourish her with the Body of Christ. After I read to her the Sunday Gospel, she would humbly ask if she could share a short reflection before receiving Holy Communion.

One reflection she shared has remained deeply etched in my heart. She spoke about the love of God in her life. She said that when she was still in the pink of health, she never failed to attend Sunday Mass, faithfully expressing her deep love for God.

But what was even more moving was what she said next: Now that she is sick and no longer able to go to church, she still feels that same love of God. Why? Because God continues to sustain her with His Body, Blood, Soul, and Divinity.

In the Gospel, Jesus assures us: “Whoever loves me will be loved by my Father, and I will love them and reveal myself to them (John 14:21).” These words are not just promises—they are living truths. We see them fulfilled in the life of this woman, who loved God faithfully in her strength and, in her weakness, experienced even more deeply the love that God had always been giving her.

This gently reminds us of a profound truth: our life is short, fragile, and uncertain. While we are still strong and able, we are invited to respond to God’s love—to come to Him, to be present at Holy Mass, and to open our hearts in worship and gratitude.

And when we are no longer able—when sickness, age, or limitation comes—we can still remain united with Him through prayer, through spiritual communion, and by participating in Holy Mass via television or online.

We do not do these things out of obligation, nor because we expect something in return. We do them because we love—because we have first been loved by God in ways deeper than we can fully understand.

The love of God does not diminish in our weakness. If anything, it becomes even more evident, more sustaining, and more personal. The question is not whether God loves us—He always does. The question is whether we allow ourselves to receive that love and respond to it with our whole lives.

So today, let us pause and reflect:

In the strength we have now, even in our future weakness and sickness, how are we choosing to express our love for God—and are we truly allowing His love to transform us? —Marino J. Dasmarinas

Ang Mabuting Balita at Repleksyon Mayo 4 Lunes sa Ikalimang Linggo ng Pasko ng Pagkabuhay: Juan 14:21-26

Mabuting Balita: Juan 14:21-26

Noong panahong iyon, sinabi ni Jesus sa kanyang mga alagad: "Ang tumatanggap sa mga utos ko at tumutupad nito ang siyang umiibig sa akin. Ang umiibig sa akin ay iibigin ng aking Ama; iibigin ko rin siya, at ako'y lubusang magpapakilala sa kanya." Tinanong siya ni Judas hindi ang Iscariote, "Panginoon, bakit po sa amin lamang kayo magpapakilala nang lubusan at hindi sa sanlibutan?" 

Sumagot si Jesus, "Ang umiibig sa akin ay tutupad ng aking mga salita; iibigin siya ng aking ama, at kami'y sasakanya at mananahan sa kanya. Ang hindi umiibig sa akin ay hindi tumutupad sa aking mga salita. Hindi akin ang salitang narinig ninyo, kundi sa Amang nagsugo sa akin. 

"Sinasabi ko sa inyo ang mga bagay na ito samantalang kasama pa ninyo ako. Ngunit ang Patnubay, ang Espiritu Santo na susuguin ng Ama sa pangalan ko, ang siyang magtuturo sa inyo ng lahat ng bagay at magpapaalaala ng lahat ng sinabi ko sa inyo.

+ + + + + + +

Repleksyon:

Lagi ba nating nadarama ang walang hanggang pag-ibig ng Diyos sa ating buhay? O may mga sandali bang tayo ay nagdududa, lalo na kapag tayo ay nanghihina, nasasaktan, o may pinagdaraanan?

Ilang taon na ang nakalilipas, tuwing Linggo ng umaga, binibisita ko ang isang babaeng may karamdaman upang siya’y mabigyan ng Banal na Kumonyon. Matapos kung basahin sa kanya ang Ebanghelyo ng Linggo, mapagpakumbaba siyang humihiling na magbahagi ng maikling pagninilay bago tumanggap ng Banal na Komunyon.

Isang pagninilay na ibinahagi niya ang tumimo nang malalim sa aking puso. Ikinuwento niya ang tungkol sa pag-ibig ng Diyos sa kanyang buhay. Sabi niya, noong siya ay malakas at nasa mabuting kalusugan pa, hindi siya pumapalya sa pagdalo sa Banal na Misa tuwing Linggo bilang pagpapahayag ng kanyang taos-pusong pag-ibig sa Diyos.

Ngunit higit na nakaaantig ang kanyang sinabi: ngayon na siya ay may sakit at hindi na makapagsimba, patuloy pa rin niyang nadarama ang parehong pag-ibig ng Diyos. Bakit? Sapagkat patuloy siyang pinananatili at pinalalakas ng Diyos sa pamamagitan ng Kanyang Katawan, Dugo, Kaluluwa at Pagka-Diyos.

Sa Ebanghelyo, ipinapaalala sa atin ni Hesus: “Ang umiibig sa akin ay iibigin ng aking Ama; iibigin ko rin siya at ihahayag ko ang aking sarili sa kanya (Juan 14:21).” Ang mga salitang ito ay hindi lamang pangako—ito ay buhay na katotohanan. Nakikita natin ito sa buhay ng babaeng ito: minahal niya ang Diyos sa panahon ng kanyang kalakasan, at sa kanyang kahinaan ay lalo niyang naranasan ang pag-ibig na iyon ng Diyos.

Ipinapaalala nito sa atin ang isang mahalagang katotohanan: ang ating buhay ay maikli, marupok, at walang katiyakan. Habang tayo ay malakas at may kakayahan pa, inaanyayahan tayong tumugon sa pag-ibig ng Diyos—lumapit sa Kanya, dumalo sa Banal na Misa, at ialay ang ating mga puso sa pagsamba at pasasalamat.

At kung dumating ang panahon na tayo ay hindi na makalabas dahil sa katandaan o karamdaman, maaari pa rin tayong makiisa sa Kanya sa pamamagitan ng panalangin, espiritual kumonyon at pakikibahagi sa Misa sa pamamagitan ng telebisyon o online.

Hindi natin ito ginagawa dahil may inaasahan tayong kapalit. Ginagawa natin ito dahil umiibig tayo—dahil una tayong inibig ng Diyos sa paraang hindi natin lubos na mauunawaan.

Ang pag-ibig ng Diyos ay hindi nababawasan sa ating kahinaan. Sa halip, lalo itong nagiging malinaw, mas malapit, at higit na nagbibigay-buhay. Hindi kailanman nawawala ang pag-ibig ng Diyos sa atin—ang tanong ay kung hinahayaan ba nating tanggapin ito at suklian ng ating buong buhay.

Kaya ngayon, sandali tayong magnilay:

Sa lakas na mayroon tayo ngayon, maging sa darating na kahinaan at pagkakasakit, paano natin isinasabuhay ang ating pag-ibig sa Diyos—at hinahayaan ba nating baguhin ng Kanyang pag-ibig ang ating buhay?—Marino J. Dasmarinas