Reflection for Monday January 26 Memorial of Saints Timothy and Titus, Bishops: Mark 3:22-30

Gospel: Mark 3:22-30

The scribes who had come from Jerusalem said of Jesus, “He is possessed by Beelzebul,” and “By the prince of demons he drives out demons.” Summoning them, he began to speak to them in parables “How can Satan drive out Satan? If a kingdom is divided against itself, that kingdom cannot stand. 

And if a house is divided against itself that house will not be able to stand. And if Satan has risen up against himself and is divided he cannot stand; that is the end of him. But no one can enter a strong man’s house to plunder his property unless he first ties up the strong man.  

Then he can plunder his house. Amen, I say to you, all sins and all blasphemies that people utter will be forgiven them. But whoever blasphemes against the Holy Spirit will never have forgiveness, but is guilty of an everlasting sin. For they had said, “He has an unclean spirit.

+ + + + + + +

Reflection:

What is the antidote to evil, and who can truly defeat the devil? It is our faith in Jesus. Only Jesus can overcome the darkness that seeks to claim our hearts.

In the past, we may have thought that the devil only appeared through evil possession. But today, we see that he comes in many forms—through greed, lust, envy, the unceasing demands of modern life, and attachments that steal our hearts from God. The devil is subtle, and he works in ways that are often hidden from our eyes.

Yet, the same Jesus who defeated the devil in the Gospel remains with us. He is unchanging, yesterday, today, and forever. His power to conquer evil is alive and present in our lives, as it was in the stories of old. The question is: do we allow Him to dwell in us? Do we make room for Him in the midst of our busy, gadget-filled lives?

We are called to invite Jesus into every moment of our lives. When we make time for Him—through reading His Word, attending Holy Mass, and setting aside moments of personal prayer—we strengthen our hearts and leave no room for the devil to take hold. Jesus becomes our shield, our guide, and our constant companion.

Let us pause and ask ourselves: even for just a minute each day, do we truly give time to Jesus? Do we open our hearts so fully that His light can dispel every shadow within us?

Today, let us make the choice to dwell in Him, to let His Spirit shape our thoughts, words, and actions. For in doing so, we do not only resist the devil—we embrace the abundant life that Jesus promises.

Are we willing, right now, to make Jesus the center of our lives, allowing Him to guide us and conquer every darkness within us? — Marino J. Dasmarinas

Ang Mabuting Balita at Repleksyon Lunes Enero 26 Paggunita kay San Timoteo at San Tito mga obispo: Marcos 3:22-30

Mabuting Balita: Marcos 3:22-30

Noong panahong iyon, sinabi ng mga eskribang dumating mula sa Jerusalem, “Inaalihan siya ni Beelzebul, ang prinsipe ng mga demonyo. Ito ang nagbigay sa kanya ng kapangyarihang magpalayas ng mga demonyo!” Kaya’t pinapalapit ni Hesus ang mga tao at sinabi sa kanila ang ilang talinghaga: “Paano mangyayaring palayasin ni Satanas si Satanas?”

Kapag naglaban-laban ang nasasakupan ng isang kaharian, hindi mananatili ang kahariang iyon. At kapag naglaban-laban ang magkakasambahay, hindi mananatili ang sambahayang iyon. Gayun din naman, kapag naghimagsik si Satanas laban sa kanyang sarili at naglaban-laban ang kanyang nasasakupan, hindi magtatagal at darating ang kanyang wakas.

“Walang makapapasok sa bahay ng isang taong malakas at makaaagaw ng kanyang ari-arian, malibang gapusin muna niya ang taong iyon. Saka pa lamang niya malolooban ang bahay na iyon.

“Tandaan ninyo ito: maaaring ipatawad sa mga tao ang lahat ng kasalanan at panlalait nila sa Diyos, ngunit ang sinumang lumait sa Espiritu Santo ay hindi mapatatawad. Ang kanyang kasalanan ay hindi mapapawi kailanman.” Sinabi ito ni Hesus sapagkat ang sabi ng ilan, “Inaalihan siya ng masamang Espiritu.”

+ + + + + + +

Repleksyon:

Ano ang lunas sa kasamaan, at sino ang tunay na makakatalo sa demonyo? Ito ay ang ating pananampalataya kay Jesus. Tanging si Jesus lamang ang makakatalo sa kadiliman na naghahangad na agawin ang ating mga puso.

Noon, maaaring iniisip natin na ang demonyo ay nagpapakita lamang sa pamamagitan ng masamang pag-aari o possession. Ngunit sa ngayon, nakikita natin na siya ay dumarating sa maraming anyo—sa kasakiman, kahalayan, inggit, sobrang pagkaabala sa makabagong buhay, at sa mga bagay na naglalayo sa ating puso sa Diyos. Ang demonyo ay palihim at kumikilos sa paraan na madalas nating hindi napapansin.

Ngunit ang parehong Jesus na tinalo ang demonyo sa Mabuting Balita ay nananatili sa atin. Siya ay hindi nagbabago—kahapon, ngayon, at magpakailanman. Ang Kanyang kapangyarihan na sugpuin ang kasamaan ay buhay at narito pa rin sa ating mga buhay, tulad ng dati. Ang tanong ay: pinapayagan ba natin Siya na manahan sa ating puso? Binibigyan ba natin Siya ng puwang sa gitna ng ating abala at makabagong pamumuhay?

Tayo ay tinatawag na anyayahan si Jesus sa bawat sandali ng ating buhay. Kapag nagbibigay tayo ng oras para sa Kanya—sa pagbabasa ng Kanyang Salita, sa pagdalo sa Banal na Misa, at sa pagbibigay ng oras para sa personal na panalangin—pinapalakas natin ang ating mga puso at hindi natin hinahayaan ang demonyo na manahan. Si Jesus ay nagiging ating kalasag, gabay, at patuloy na kasama.

Pagnilayan natin: kahit isang minuto lamang sa bawat araw, nagbibigay ba tayo ng oras kay Jesus? Binubuksan ba natin ang ating mga puso upang ang Kanyang liwanag ay magtanggal ng bawat anino sa loob natin?

Ngayon, piliin natin na manahan sa Kanya, hayaan ang Kanyang Espiritu na humubog sa ating isip, salita, at gawa. Sa paggawa nito, hindi lamang natin pinipigilan ang demonyo—pinipili rin natin ang buhay na sagana at mapayapa na ipinapangako ni Jesus.

Handa ba tayong ngayong sandali na gawing sentro ng ating buhay si Jesus, hayaan Siyang gabayan tayo, at sugpuin ang bawat kadiliman sa ating puso? — Marino J. Dasmarinas

Reflection for January 25 Third Sunday in Ordinary Time: Matthew 4:12-23

Gospel: Matthew 4:12-23

When Jesus heard that John had been arrested, he withdrew to Galilee. He left Nazareth and went to live in Capernaum by the sea, in the region of Zebulun and Naphtali, that what had been said through Isaiah the prophet might be fulfilled: Land of Zebulun and land of Naphtali, the way to the sea, beyond the Jordan, Galilee of the Gentiles, the people who sit in darkness have seen a great light, on those dwelling in a land overshadowed by death light has arisen.

From that time on, Jesus began to preach and say, “Repent, for the kingdom of heaven is at hand.” As he was walking by the Sea of Galilee, he saw two brothers, Simon who is called Peter, and his brother Andrew, casting a net into the sea; they were fishermen. He said to them, “Come after me, and I will make you fishers of men.”

At once they left their nets and followed him. He walked along from there and saw two other brothers, James, the son of Zebedee, and his brother John. They were in a boat, with their father Zebedee, mending their nets.

He called them, and immediately they left their boat and their father and followed him. He went around all of Galilee, teaching in their synagogues, proclaiming the gospel of the kingdom, and curing every disease and illness among the people.

+ + + + + + +

Reflection:

Do we realize that Jesus is calling us to follow Him—right where we are, just as we are?

As Jesus was walking by the Sea of Galilee, He saw two brothers, Simon—who is called Peter—and his brother Andrew, casting a net into the sea, for they were fishermen. And He said to them, “Come after me, and I will make you fishers of men” (Matthew 4:18–19).

At once, they left their nets and followed Him. As He went on from there, He saw two other brothers, James, the son of Zebedee, and his brother John. He called them, and immediately they left their boat and their father and followed Him.

What was it about Jesus that moved these four ordinary fishermen to respond without delay? They could have asked for time. They could have said, “Let us think about it first.” They could have waited for a more convenient moment. But they did not. Something in Jesus’ voice, something in His presence, touched their hearts deeply enough for them to leave everything behind.

Perhaps they saw in Him not just a teacher, but a Savior. Perhaps they saw in Him not just a master, but a faithful friend—someone who would walk with them through their struggles, someone who would never abandon them, someone who would give their lives a new and deeper meaning.

To follow Jesus is never a bed of roses. The path of discipleship is often marked by trials, sacrifices, and moments of fear. As the saying goes, “To follow Jesus is always right, but it is not always easy.” The lives of the apostles, the martyrs, and the saints remind us that true discipleship always has a cost.

And yet, amid all these trials, we are never alone. We find great comfort in the abiding presence of Jesus—who walks beside us, who strengthens us when we are weak, who lifts us up when we fall, and who never grows tired of listening to our pains and carrying our burdens. No matter how heavy our crosses may seem, He remains faithful. He remains near. He remains our hope.

Even today, Jesus continues to walk into the ordinary shores of our lives. He looks at us with love. He calls us by name. He invites us to leave behind whatever keeps us from fully trusting Him and to follow Him with all our hearts.

Jesus is calling us—right now, in this very moment. The only question that remains is this: what nets are we still holding on to, and are we finally ready to leave them behind and follow Him without hesitation? – Marino J. Dasmarinas

Ang Mabuting Balita at Repleksyon sa Enero 25 Ikatlong Linggo sa Karaniwang Panahon: Mateo 4:12-23

Mabuting Balita: Mateo 4:12-23

Noong panahong iyon, nabalitaan ni Hesus na ibinilanggo si Juan, kaya’t bumalik siya sa Galilea. Ngunit hindi na siya sa Nazaret nanirahan kundi sa Capernaum. Ang bayang ito ay nasa baybayin ng Lawa ng Galilea, sa mga hangganan ng Zabulon at Neftali. Sa gayo’y natupad ang sinabi ni Propeta Isaias: 

“Ang lupain ng Zabulon at lupain ng Neftali daanan sa gawing dagat sa ibayo ng Jordan, Galilea ng mga Hentil! Itong bayang nag-apuhap sa gitna ng kadiliman sa wakas ay nakakita ng maningning niyang ilaw!Liwanag na taglay nito’y siya ngayong tumatanglaw sa lahat ng nalugami sa lilim ng kamatayan!” 

Magmula noon ay nangaral na si Hesus. Ang sabi niya, “Pagsisihan ninyo’t talikdan ang inyong mga kasalanan, sapagkat malapit nang maghari ang Diyos.” 

Sa paglalakad ni Hesus sa tabi ng Lawa ng Galilea, nakita niya ang dalawang mangingisda, si Simon na tinatawag na Pedro, at ang kapatid niyang si Andres. Sila’y naghahagis ng lambat. Sinabi niya sa kanila, “Sumunod kayo sa akin, at gagawin ko kayong mamamalakaya ng mga tao.” Noon di’y iniwan nila ang kanilang mga lambat at sumunod kay Hesus. 

Nagpatuloy siya sa paglakad at nakita rin niya ang magkapatid na Santiago at Juan, mga anak ni Zebedeo. Sila’y nasa bangka, kasama ng kanilang ama, at naghahayuma ng lambat. Tinawag din sila ni Hesus. Agad nilang iniwan ang bangka at ang kanilang ama, at sumunod kay Hesus. 

Nilibot ni Hesus ang buong Galilea. Nagtuturo sa mga sinagoga at ipinangangaral ang Mabuting Balita tungkol sa paghahari ng Diyos. Pinagaling din niya ang mga tao sa kanilang mga sakit at karamdaman.

+ + + + + + +

Repleksyon:

Napapansin ba natin na patuloy tayong tinatawag ni Jesus na sumunod sa Kanya—dito mismo, sa kinalalagyan natin, at kung ano man ang ating kalagayan?

Habang naglalakad si Jesus sa tabi ng Dagat ng Galilea, nakita Niya ang dalawang magkapatid—si Simon na tinatawag na Pedro at ang kapatid niyang si Andres—na naghahagis ng lambat sa dagat, sapagkat sila ay mga mangingisda. At sinabi Niya sa kanila: “Sumunod kayo sa Akin, at gagawin Ko kayong mamamalakaya ng mga tao” (Mateo 4:18–19).

Agad nilang iniwan ang kanilang mga lambat at sumunod sa Kanya. Pagkaraan, nakita naman Niya ang dalawa pang magkapatid—si Santiago na anak ni Zebedeo at ang kapatid niyang si Juan. Tinawag din Niya sila, at agad nilang iniwan ang kanilang bangka at ang kanilang ama upang sumunod sa Kanya.

Ano kaya ang nakita ng apat na karaniwang mangingisdang ito kay Jesus upang sila’y sumunod nang walang pag-aalinlangan? Maaari sana silang humiling ng panahon upang mag-isip. Maaari sana nilang sabihin, “Pag-isipan muna natin.” Maaari sana nilang ipagpaliban ang kanilang pasya. Ngunit hindi nila ginawa iyon. May kung ano sa tinig ni Jesus, may kung ano sa Kanyang presensya, na umantig sa kanilang mga puso at nagbigay sa kanila ng lakas ng loob na iwan ang lahat.

Marahil nakita nila kay Jesus hindi lamang isang guro, kundi isang Tagapagligtas. Hindi lamang isang Panginoon, kundi isang tunay na kaibigan—isang kaibigang sasamahan sila sa gitna ng kanilang mga paghihirap, isang kaibigang hindi mag-iiwan kailanman, at isang kaibigang magbibigay ng bagong kahulugan sa kanilang buhay.

Ang pagsunod kay Jesus ay hindi laging madali. Hindi ito laging isang landas na puno ng ginhawa. Madalas, ito ay daan ng sakripisyo, pagsubok, at pagpapasan ng krus. Totoo ang kasabihang: “Ang pagsunod kay Hesus ay laging tama, ngunit hindi laging madali.” Ito ang malinaw na ipinapakita sa atin ng buhay ng mga apostol, ng mga martir, at ng mga santo ng Simbahan.

Pero, sa kabila ng lahat ng pagsubok, hindi tayo kailanman nag-iisa. Dahil ang presensya ni Hesus ay lagging nasa ating tabi, na nagpapalakas sa atin kapag tayo’y nanghihina, tumutulong sa ating bumagon kapag tayo’y nadarapa, at hindi nagsasawang makinig sa ating mga hinaing at tulungan tayong mag pasan ng ating krus. Gaano man kabigat ang ating mga krus, nananatili Siyang tapat. Nanatili Siyang malapit. Nanatili Siyang ating pag-asa.

Hanggang ngayon, patuloy na dumarating at tumatawag si Hesus sa nang may pagmamahal. Tinatawag Niya tayo sa ating pangalan. Inaanyayahan Niya tayong iwan ang anumang humahadlang sa atin upang lubos Siyang pagtiwalaan at sumunod sa Kanya nang buong puso.

Tinatawag tayo ni Hesus—ngayon, sa sandaling ito. Ang tanong na lamang ay ito: ano ang mga “lambat” na mahigpit pa rin nating hawak, at handa na ba talaga tayong iwan ang mga ito upang sumunod sa Kanya nang walang pag-aalinlangan? —Marino J. Dasmarinas

Reflection for Saturday January 24 Memorial of Saint Francis de Sales, Bishop and Doctor of the Church: Mark 3:20-21

Gospel: Mark 3:20-21

Jesus came with his disciples into the house. Again the crowd gathered, making it impossible for them even to eat. When his relatives heard of this they set out to seize him, for they said, “He is out of his mind.

+ + + + + + +

Reflection:

What happens when we become truly serious about our vocation for the Lord? Many people begin to look at us differently. Some may even label us as being “out of our minds.”

When we choose God over money, when we distance ourselves from friends or even relatives who do not lead us closer to what is good, and when we decide to spend our time and energy working for the greater glory of God, the world may not understand us. To many, such choices seem unreasonable, even foolish.

But if we pause and reflect, who is truly out of their minds? Is it those who invest their lives in God and His Kingdom, or those who pour out their lives only for this passing world? If we fix our hearts solely on worldly things, what will become of us when our life on earth comes to an end? Where will we find ourselves if we allow worldliness to possess our hearts and define our desires?

Even Jesus Himself was once labeled as being out of His mind because of His great zeal for the mission entrusted to Him by the Father. He allowed His whole life to be consumed not by comfort, not by popularity, and not by worldly success, but by love, obedience, and the salvation of souls.

And so it will be with us. There will always be people who will not understand why we live the way we do, why we choose sacrifice over comfort, and why we choose God over everything else.

But we must not grow weary. We must continue to walk forward, trusting that what we do for the greater glory of God is never in vain. Let us pray for those who do not understand us—and even for those who refuse to understand—because they, too, are loved by God.

In the end, the real question is not whether the world thinks we are “out of our minds,” but this: Are we truly willing to let our lives be completely possessed by God and His mission, or are we still holding back because we are afraid of what others will say about us? —Marino J. Dasmarinas   

Ang Mabuting Balita at Repleksyon Sabado Enero 24 Paggunita kay San Francisco de Sales, obispo at pantas ng Simbahan: Marcos 3:20-21

Mabuting Balita: Marcos 3:20-21

Noong panahong iyon, pag-uwi ni Jesus, muling nagkatipon ang napakaraming tao, anupa't hindi man lamang makuhang kumain ni Jesus at ng kanyang mga alagad.

Nang mabalitaan ito ng kanyang mga kasambahay, sila'y pumaroon upang kaunin siya, sapagkat ang sabi ng mga tao, "Nasisiraan siya ng bait!"

+ + + + + + +

Repleksyon:

Ano ang nangyayari kapag tayo ay naging tunay na seryoso sa ating bokasyon para sa Panginoon? Marami ang nagsisimulang tumingin sa atin nang kakaiba.

May ilan pang magsasabi na tayo ay tila “nawawala sa katinuan.” Kapag pinipili natin ang Diyos kaysa sa pera, kapag marahan tayong lumalayo sa mga kaibigan o maging sa mga kamag-anak na hindi tayo inilalapit sa kabutihan, at kapag inilalaan natin ang ating oras at lakas para sa higit na kaluwalhatian ng Diyos, kadalasan ay hindi ito nauunawaan ng mundo. Para sa kanila, ang ganitong mga pasya ay tila kahangalan.

Ngunit kung tayo ay hihinto at magninilay, sino nga ba ang tunay na nawawala sa katinuan? Tayong mga nag-aalay ng ating buhay sa Diyos at sa Kanyang Kaharian, o yaong mga inuubos ang kanilang lakas at panahon para lamang sa mga bagay ng mundong ito na lilipas din?

Kung itutuon natin ang ating puso sa mga makamundong bagay, ano ang mangyayari sa atin kapag dumating ang wakas ng ating buhay? Saan tayo dadalhin kung hahayaan nating ang makamundong pagnanasa ang maghari sa ating puso?

Maging si Jesus mismo ay minsang tinawag na tila nawawala sa katinuan dahil sa Kanyang labis na sigasig sa misyong ipinagkatiwala sa Kanya ng Ama. Hinayaan Niyang ang Kanyang buong buhay ay mahubog at mapuno, hindi ng kaginhawaan, hindi ng kasikatan, at hindi ng tagumpay sa mata ng mundo, kundi ng pag-ibig, pagsunod, at ng kaligtasan ng mga kaluluwa.

Ganoon din ang mangyayari sa atin. Palaging may mga taong hindi makauunawa kung bakit tayo namumuhay nang ganito, kung bakit pinipili natin ang sakripisyo kaysa sa kaginhawaan, at kung bakit inuuna natin ang Diyos higit sa lahat.

Ngunit huwag tayong mapagod. Magpatuloy tayo sa ating paglalakbay, nagtitiwalang ang lahat ng ginagawa natin para sa higit na kaluwalhatian ng Diyos ay hindi kailanman masasayang. Ipanalangin natin ang mga hindi nakauunawa sa atin—at maging ang mga ayaw umunawa—sapagkat sila rin ay mahal ng Diyos.

Sa huli, ang tunay na tanong ay hindi kung sasabihin ba ng mundo na tayo ay “wala sa katinuan,” kundi ito: Handa ba talaga nating ialay nang buo ang ating buhay upang ang Diyos at ang Kanyang misyon ang ganap na maghari sa atin, o patuloy pa rin tayong nag-aatubili dahil sa takot sa sasabihin ng ating kapwa? —Marino J. Dasmarinas

Reflection for January 23 Friday of the Second Week in Ordinary Time: Mark 3:13-19

Gospel: Mark 3:13-19

Jesus went up the mountain and summoned those whom he wanted and they came to him. 

He appointed Twelve, whom he also named Apostles that they might be with him and he might send them forth to preach and to have authority to drive out demons: He appointed the Twelve: Simon, whom he named Peter; James, son of Zebedee,and John the brother of James, whom he named Boanerges, that is, sons of thunder; Andrew, Philip, Bartholomew, Matthew, Thomas, James the son of Alphaeus; Thaddeus, Simon the Cananean, and Judas Iscariot who betrayed him.

+ + + + + + +

Reflection:

What is the relevance of the selection of the twelve apostles to us?

It reminds us that we, too, have a mission to take part in the propagation of the faith. And yet, many of us may quietly say in our hearts, “We know nothing about the faith; therefore, we can do nothing.” We often feel unworthy, unprepared, or simply incapable.

But when we look at the twelve whom Jesus chose, we realize that they, too, knew very little at the beginning. Many of them were ordinary men, and they were sinners just like us. Still, Jesus looked at them with love and called them to follow Him. This tells us that saying “we know nothing” is not an excuse, because we will learn if we only try to open our hearts and desire to know more about our faith.

Jesus will never fail us. He does not call us and then abandon us. He equips us. From knowing nothing, we begin to know something—and this “something” that Jesus gives us grows little by little as long as we continue to respond to His call with trust and perseverance. What begins as something small, He slowly transforms into something meaningful and life-giving.

So let us not be afraid to respond. Let us not be afraid to dive into the deep waters of our faith, for Jesus Himself is with us in the boat. Let us begin our mission in our family, our own domestic church. Let us gently and patiently evangelize them about Jesus and about our Roman Catholic faith through our healing words, our humble actions, and our daily witness of love.

And now, as we reflect on this calling, let us ask ourselves with sincerity: If Jesus is calling us today—not because we are ready, but because He is faithful—will we finally trust Him enough to rise, follow Him, and begin our mission? —Marino J. Dasmarinas

Ang Mabuting Balita at Repleksyon Biyernes Enero 23 ng Ikalawang Linggo sa Karaniwang Panahon: Marcos 3:13-19

Mabuting Balita: Marcos 3:13-19

Noong panahong iyon, umahon si Hesus sa kaburulan, kasama ang kanyang mga pinili. Humirang siya ng labindalawa na tinawag niyang mga apostol upang maging kasa-kasama niya, suguing mangaral, at bigyan ng kapangyarihang magpalayas ng mga demonyo.  

Ito ang labindalawang hinirang niya: Si Simon na tinagurian niya ng Pedro, Si Santiago at si Juan, na mga anak ni Zebedeo, sila’y tinagurian niyang Boanerges, na ibig sabihi’y mapupusok; sina Andres, Felipe, Bartolome, Mateo, Santiago na anak ni Alfeo, at Tadeo; si Simon na makabayan, at si Judas Iscariote na siyang nagkanulo sa kanya.

+ + + + + + +

Repleksyon:

Ano ang kahalagahan ng pagpili ni Jesus sa labindalawang apostol para sa atin?

Ipinapaalala nito sa atin na tayong lahat ay may misyon din sa pagpapalaganap ng pananampalataya. Ngunit marami sa atin ang maaaring magsabi sa ating sarili, “Wala naman tayong gaanong alam tungkol sa pananampalataya, kaya wala rin tayong magagawa.” Madalas ay nakakaramdam tayo ng kakulangan, kawalan ng kakayahan, o kawalan ng lakas ng loob.

Ngunit kapag tiningnan natin ang labindalawang pinili ni Jesus, makikita natin na sila man ay kaunti lamang ang nalalaman noong una. Karaniwan lamang silang mga tao, at sila rin ay mga makasalanan tulad natin. Gayunman, tinawag pa rin sila ni Jesus dahil sa Kanyang pag-ibig sa kanila.

Ipinapakita nito sa atin na hindi sapat na dahilan ang pagsasabing “wala tayong alam,” sapagkat matututo tayo kung bubuksan lamang natin ang ating mga puso at nanaising mas makilala ang ating pananampalataya.

Hindi tayo kailanman pababayaan ni Jesus. Kapag tayo’y tinawag Niya, hindi Niya tayo iniiwan. Sa halip, tayo’y Kanyang inihahanda at pinalalakas. Mula sa halos wala tayong alam, nagsisimula tayong may matutunan—at ang “kaunting” ito na ibinibigay sa atin ni Jesus ay patuloy na lumalago habang patuloy din tayong tumutugon sa Kanyang tawag nang may tiwala at pagtitiyaga. Ang maliit na simula ay Kanyang ginagawang makabuluhan at nagbibigay-buhay.

Kaya huwag tayong matakot tumugon. Huwag tayong matakot sumuong sa malalim na bahagi ng ating pananampalataya, sapagkat si Jesus mismo ang kasama natin sa ating paglalakbay. Simulan natin ang ating misyon sa ating sariling pamilya, ang ating munting simbahan sa loob ng tahanan.

Ipaabot natin sa kanila ang Mabuting Balita tungkol kay Jesus at sa ating pananampalatayang Katoliko sa pamamagitan ng ating mapagpagaling na mga salita, mapagkumbabang kilos, at araw-araw na patotoo ng pag-ibig.

At ngayon, habang pinagninilayan natin ang tawag na ito, tanungin natin ang ating sarili nang buong katapatan: Kung tinatawag tayo ni Jesus ngayon—hindi dahil tayo ay handa na, kundi dahil Siya ay tapat at mapagmahal—magkakaroon ba tayo ng lakas ng loob na tumindig, sumunod sa Kanya, at simulan ang ating misyon? —Marino J. Dasmarinas

Reflection for January 22 Thursday of the Second Week in Ordinary Time: Mark 3:7-12

Gospel: Mark 3:7-12

Jesus withdrew toward the sea with his disciples. A large number of people followed from Galilee and from Judea. Hearing what he was doing, a large number of people came to him also from Jerusalem, from Idumea, from beyond the Jordan, and from the neighborhood of Tyre and Sidon. 

He told his disciples to have a boat ready for him because of the crowd, so that they would not crush him. He had cured many and, as a result, those who had diseases were pressing upon him to touch him. And whenever unclean spirits saw him they would fall down before him and shout, “You are the Son of God.” He warned them sternly not to make him known.

+ + + + + + +

Reflection:

Do we believe in the saying, “To see is to believe”?

Large numbers of people from Galilee, Judea, Jerusalem, Idumea, the region across the Jordan, Tyre, and Sidon followed Jesus because of the physical and spiritual healing He worked among them. After experiencing His healing touch, they could not keep it to themselves. They naturally spread the news by word of mouth and by every means they could.

This situation is not very different in our own time. Whenever we hear that someone is being healed in the name of Jesus, the news quickly goes viral—it spreads and soon fills social media and the internet. And, naturally, many of us would want to go there (if we could), to see and experience it for ourselves. As the saying goes, “To see is to believe.” We go to see, and once we see, it is as if on cue—we immediately believe.

Yet, there is also a silent majority among us who follow Jesus not because of His miracles and healings. They follow Him simply because, deep in their hearts, they know how much they need Him. It does not even matter to them whether He heals or not. They already follow because of their love for the Lord and their deep thirst for His presence.

These are the followers who touch the very heart of God—those who remain faithful even without signs, wonders, or extraordinary experiences. They walk by faith, not by sight. They trust not because they have seen, but because they have already experienced the love of the Lord.

And so, we are gently invited to look into our own hearts today: Are we among those who follow even when no miracle happens? Or do we still need to see and feel something extraordinary before we truly surrender our lives to the Lord and walk with Him in faith? — Marino J. Dasmarinas

Ang Mabuting Balita at Repleksyon Enero 22 Huwebes ng Ikalawang Linggo sa Karaniwang Panahon: Marcos 3:7-12

Mabuting Balita: Marcos 3:7-12

Noong panahong iyos, umalis si Jesus at ang kanyang mga alagad at nagpunta sa tabi ng lawa. Sinundan siya ng maraming tao buhat sa Galilea. Nagdatingan din naman ang napakaraming tao mula sa Judea, sa Jerusalem, sa Idumea, sa ibayo ng Jordan, at sa palibot ng Tiro at Sidon nang mabalitaan nila ang lahat ng ginawa ni Jesus.  

Nagpahanda si Jesus sa kanyang mga alagad ng isang bangkang magagamit niya, upang hindi siya maipit ng mga taong dumaragsa. Marami na siyang pinagaling, kaya't pinagdumugan siya ng lahat ng maysakit upang mahipo man lamang nila.

Bawat inaalihan ng masamang espiritu na makakita sa kanya ay nagpapatirapa sa harapan niya at sumisigaw, "Ikaw ang Anak ng Diyos!" At mahigpit silang pinagbawalan ni Jesus; ayaw niyang ipasabi kung sino siya.

+ + + + + + +

Repleksyon:

Naniniwala ba tayo sa kasabihang, “Kapag nakita, saka lamang maniniwala”?

Maraming tao mula sa Galilea, Judea, Jerusalem, Idumea, sa ibayo ng Jordan, Tiro, at Sidon ang sumunod kay Jesus dahil sa mga pisikal at espirituwal na pagpapagaling na ginawa Niya para sa kanila. Matapos nilang maranasan ang Kanyang mapaghilom na haplos, hindi nila ito napigilang ibahagi. Likas sa kanila na ipamalita ito sa iba sa pamamagitan ng salita at ng lahat ng paraan na kanilang magagawa.

Hindi naiba ang sitwasyong ito sa ating panahon ngayon. Sa tuwing makaririnig tayo na may gumaling sa pangalan ni Jesus, mabilis itong kumakalat at agad napupuno ang internet o social media ng balita. At natural lamang na marami sa atin ang magnanais na pumunta roon (kung maaari), upang makita at maranasan din natin ito. Sapagkat ayon nga sa kasabihan, “Kapag nakita, saka lamang maniniwala.” Kaya tayo’y pumupunta upang makita, at kapag nakita na natin, tila kusa na lamang tayong naniniwala.

Ngunit mayroon ding isang tahimik na karamihan sa atin na sumusunod kay Jesus hindi dahil sa Kanyang mga himala at pagpapagaling. Sinusundan nila Siya dahil sa kaibuturan ng kanilang puso, alam nilang kailangan nila ang Panginoon. Hindi na mahalaga sa kanila kung may himalang mangyari o wala. Sila’y sumusunod dahil sa kanilang pag-ibig sa Kanya at sa kanilang malalim na pananabik sa Kanyang presensya.

Ito ang mga alagad na tunay na kinalulugdan ng Diyos—yaong nananatiling tapat kahit walang tanda, kahit walang pambihirang karanasan. Sila’y namumuhay sa pananampalataya at hindi lamang sa nakikita. Sila’y naniniwala hindi dahil sila’y nakakita, kundi dahil sila’y natutong sumampalataya at magtiwala.

Kaya ngayon, tayo ay inaanyayahang tumingin sa kaibuturan ng ating sariling puso: Tayo ba ay kabilang sa mga sumusunod kahit walang himalang nangyayari? O kailangan pa ba nating makakita at makadama ng isang pambihirang tanda bago natin tuluyang ialay ang ating buhay at magtiwala sa Panginoon? — Marino J. Dasmarinas

Reflection for January 21 Wednesday of the Second Week in Ordinary Time: Mark 3:1-6

Gospel: Mark 3:1-6

Jesus entered the synagogue. There was a man there who had a withered hand. They watched Jesus closely to see if he would cure him on the Sabbath so that they might accuse him. He said to the man with the withered hand, “Come up here before us.” Then he said to the Pharisees, “Is it lawful to do good on the Sabbath rather than to do evil, to save life rather than to destroy it?”  

But they remained silent. Looking around at them with anger and grieved at their hardness of heart, Jesus said to the man, “Stretch out your hand.” He stretched it out and his hand was restored. The Pharisees went out and immediately took counsel with the Herodians against him to put him to death.

+ + + + + + +

Reflection:

What would we do if we were to encounter someone with a withered hand—someone wounded, broken, or weakened by life?

When Jesus saw a man with a withered hand in the synagogue, He was faced with a choice. He could have ignored the man because it was the Sabbath, or He could have healed him and, in the process, set aside the rigid observance of the law. Jesus chose mercy. He chose compassion. He chose to place the suffering person before the rule.

In that moment, Jesus showed us that for God, love always comes before legalism, and compassion always comes before cold obedience. He did not come to protect rules; He came to restore lives. He chose to uphold His ministry of healing rather than cling to an interpretation of the law that forgot the very heart of God.

Jesus is our healer. His healing power is not limited by criticism, fear, or human judgment. His healing does not stop at the body; He reaches deep into our hearts, our minds, and our wounded spirits. How often we come to Him carrying withered parts of ourselves—our broken hopes, our tired faith, our hidden sins, and our unhealed memories.

Yet Jesus also asks something from us: our faith. It is faith that opens our hearts to His grace. It is faith that allows His healing to touch us, just as it did for the man who dared to stretch out his withered hand in trust and obedience.

So let us hold on to Jesus with all our hearts. Let us not lose hope, even when the road ahead looks uncertain and the horizon seems blurred by trials and doubts. Let us believe that no part of our life is too broken for His mercy and no wound too deep for His healing.

But now we must ask ourselves: when Jesus places before us a choice between comfort and compassion, between rules and mercy, between staying safe and reaching out—will we, like Him, choose to heal, to love, and to give life? Or will we let fear and convenience keep our hearts withered too? –Marino J. Dasmarinas 

Ang Mabuting Balita at Repleksyon Enero 21 Miyerkules ng Ikalawang Linggo sa Karaniwang Panahon: Marcos 3:1-6

Mabuting Balita: Marcos 3:1-6

Noong panahong iyon, muling pumasok si Jesus sa sinagoga, at naratnan niya roon ang isang lalaking patay ang isang kamay. Kaya't binantayan si Jesus ng ilang taong naroon upang tingnan kung pagagalingin niya ang lalaking iyon sa Araw ng Pamamahinga, para may maiparatang sila sa kanya. 

Tinawag ni Jesus ang lalaking patay ang kamay: "Halika rito sa unahan!" Tinanong niya pagkatapos ang mga tao, "Alin ba ang ayon sa Kautusan: ang gumawa ng mabuti o gumawa ng masama sa Araw ng Pamamahinga? Magligtas ng buhay o pumatay?"Ngunit hindi sila sumagot. 

Habang tinitingnan ni Jesus ang mga nasa paligid niya, galit at lungkot ang nabadha sa kanyang mukha, dahil sa katigasan ng kanilang ulo. Bumaling siya sa lalaki at sinabi, "Iunat mo ang iyong kamay." Iniunat naman ng lalaki ang kanyang kamay at ito'y gumaling. Umalis ang mga Pariseo at nakipagsabwatan sa mga kampon ni Herodes upang ipapatay si Jesus.

+ + + + + + +

Repleksyon:

Ano ang gagawin natin kung makatagpo tayo ng isang taong may tuyong kamay—isang taong sugatan, wasak, o pinahina ng mga pagsubok ng buhay?

Nang makita ni Jesus ang isang lalaking may tuyong kamay sa sinagoga, naharap Siya sa isang pagpili. Maaari Niya sanang ipagwalang-bahala ang lalaki dahil Araw ng Pamamahinga, o maaari Niya itong pagalingin at, sa paggawa nito, isantabi ang mahigpit na interpretasyon ng batas. Pinili ni Jesus ang awa. Pinili Niya ang habag. Pinili Niya ang tao kaysa sa tuntunin.

Sa sandaling iyon, ipinakita sa atin ni Jesus na para sa Diyos, laging mas mahalaga ang pag-ibig kaysa sa legalismo, at ang malasakit kaysa sa pagsunod sa batas. Hindi Siya dumating upang ipagtanggol lamang ang mga alituntunin, kundi upang ibalik sa buhay ang mga sugatan-pisikal, emotional at espiritual. Pinili Niyang tuparin ang Kanyang misyon ng pagpapagaling kaysa kumapit sa isang uri ng pagsunod sa batas na nakakalimot sa puso ng Diyos.

Si Jesus ang ating dakilang manggagamot. Ang Kanyang kapangyarihang magpagaling ay hindi nalilimitahan ng puna, takot, o paghatol ng tao. At ang Kanyang pagpapagaling ay hindi lamang para sa katawan; inaabot Niya ang kaibuturan ng ating puso, isip, at sugatang kaluluwa. Ilang beses tayong lumalapit sa Kanya na may mga “tuyong” bahagi ng ating buhay—ang ating mga wasak na pag-asa, napapagod na pananampalataya, mga lihim na kasalanan, at mga sugat na hindi pa naghihilom.

Ngunit may hinihingi rin si Jesus sa atin: ang ating pananampalataya. Ang pananampalatayang nagbubukas ng ating puso sa Kanyang biyaya. Ang pananampalatayang nagbibigay-daan upang maranasan natin ang Kanyang pagpapagaling, tulad ng lalaking nagtiwalang iniunat ang kanyang tuyong kamay bilang pagsunod sa Kanya.

Kaya kumapit tayo kay Jesus nang buong puso. Huwag tayong mawalan ng pag-asa kahit tila malabo ang daang ating tinatahak at parang natatakpan ng dilim ang ating hinaharap. Maniwala tayo na walang bahaging sugatan sa ating buhay ang hindi kayang pagalingin ng Kanyang awa, at walang sugat na hindi kayang abutin ng Kanyang pag-ibig.

Ngunit ngayon, tanungin natin ang ating sarili: kapag inilagay tayo ni Jesus sa pagitan ng kaginhawaan at malasakit, ng tuntunin at awa, ng pananatiling walang pakialam at ng pag-abot sa kapwa—pipiliin ba nating magmahal at magpagaling tulad Niya? O hahayaan nating manatiling “tuyo” rin ang ating puso dahil mas pahahalagahan natin ang ating sariling kapakanan? – Marino J. Dasmarinas

Reflection for January 20 Tuesday of the Second Week in Ordinary Time: Mark 2:23-28

Gospel Mark 2:23-28

As Jesus was passing through a field of grain on the sabbath, his disciples began to make a path while picking the heads of grain. At this the Pharisees said to him, “Look, why are they doing what is unlawful on the sabbath?” He said to them, “Have you never read what David did when he was in need and he and his companions were hungry? 

How he went into the house of God when Abiathar was high priest and ate the bread of offering that only the priests could lawfully eat, and shared it with his companions?” Then he said to them, “The sabbath was made for man, not man for the sabbath. That is why the Son of Man is lord even of the sabbath.”

+ + + + +  + +

Reflection:

What would be our stand if we were made to choose between the observance of the law and the urgent needs of our fellow human beings? This is not merely a question of rules; it is a question of the heart. Jesus Himself gives us a clear answer. For Him, the needs of others always come first.

He reminds us of David, who set aside the strict observance of the Sabbath so that his companions might have something to eat. In God’s eyes, human hunger, human suffering, and human dignity are never secondary to rigid regulations.

Yes, rules and laws are created to establish order and prevent chaos. They are meant to guide us and protect us. Yet, we also know that there are moments when they must give way to a higher and nobler purpose.

When the welfare of our brothers and sisters is at stake, their good must come first. This is the spirit we are called to live by. We must be careful not to create or use rules to serve our own comfort, pride, or selfish ends.

We see this truth even in our own families. Parents set rules for their children out of love and concern. But loving parents also know when to bend these rules, no matter how strict they may be. 

When there is a serious and compassionate reason, or when love itself needs to be made visible, rules can and should give way to mercy. In this way, children learn that they are not merely governed by regulations, but embraced by love.

Jesus is a compassionate Lord. He does not delight in cold and rigid obedience that forgets the suffering of others. He does not condemn us for setting aside religious rules when we do so out of genuine love, mercy, and concern for those in need. For the heart of God’s law is not punishment, but compassion; not burden, but life.

And so we are invited to examine our own hearts today: when we are faced with a choice between protecting rules and protecting people, what do we choose—and do our choices reveal the merciful heart of Christ living in us? — Marino J. Dasmarinas

Ang Mabuting Balita at Repleksyon Enero 20 Martes ng Ikalawang Linggo sa Karaniwang Panahon: Marcos 2:23-28

Mabuting Balita: Marcos 2:23-28

Isang Araw ng Pamamahinga, naparaan si Jesus at ang kanyang mga alagad sa tabi ng triguhan. Habang daa'y nangingitil ng uhay ang mga alagad, Kaya't sinabi ng mga Pariseo kay Jesus, "Tingnan mo ang ginagawa ng iyong mga alagad. Bawal iyan kung Araw ng Pamamahinga!"  

Sinagot sila ni Jesus, "Hindi pa ba ninyo nababasa ang ginawa ni David noong si Abitar ang pinakapunong saserdote? Nang siya at kanyang mga kasama'y magutom at walang makain, pumasok siya sa bahay ng Diyos at kumain ng tinapay na handog sa Diyos. Ayon sa Kautusan, ang mga saserdote lamang ang may karapatang kumain niyon, ngunit kinain iyon ni David, at binigyan pa ang kanyang mga kasama.  

Sinabi pa ni Jesus, "Itinakda ang Araw ng Pamamahinga para sa kabutihan ng tao; hindi nilikha ang tao para sa Araw ng Pamamahinga. Kaya't maging ang Araw ng Pamamahinga ay nasa ilalim ng kapangyarihan ng Anak ng Tao."

+ + + + + + +   

Repleksyon:

Ano ang magiging paninindigan natin kung tayo ay papipiliin sa pagitan ng mahigpit na pagsunod sa batas at sa agarang pangangailangan ng ating kapwa? Hindi lamang ito tanong tungkol sa mga alituntunin; ito ay tanong tungkol sa ating puso.

Si Jesus mismo ang nagbibigay sa atin ng malinaw na sagot: para sa Kanya, laging nauuna ang kapakanan ng iba. Ipinapaalala Niya sa atin si David, na isinantabi ang mahigpit na pagsunod sa Araw ng Pamamahinga upang mabigyan ng makakain ang kanyang mga kasama. Sa mata ng Diyos, ang gutom, ang paghihirap, at ang dangal ng tao ay hindi kailanman pangalawa lamang sa mga tuntunin.

Oo, ang mga batas at alituntunin ay nilikha upang magkaroon ng kaayusan at maiwasan ang kaguluhan. Sila ay gabay at proteksyon sa atin. Ngunit alam din natin na may mga sandaling kailangan silang isantabi para sa mas mataas at mas marangal na layunin.

Kapag ang kapakanan ng ating mga kapatid ang nakataya, ang kanilang kabutihan ang dapat manaig. Ito ang diwang tinatawag tayong isabuhay. Dapat din tayong mag-ingat na huwag gamitin ang mga patakaran para sa sariling ginhawa, kapalaluan, o pansariling interes.

Makikita rin natin ito sa ating mga pamilya. Ang mga magulang ay nagtatakda ng mga tuntunin para sa kanilang mga anak dahil sa pagmamahal at pag-aalala. Ngunit alam din ng mapagmahal na mga magulang kung kailan dapat maging maunawain at luwagan ang mga patakarang ito, gaano man ito kahigpit.

Kapag may mabigat at makataong dahilan, o kapag kailangang ipadama na mas mahalaga ang pag-ibig kaysa sa simpleng pagpapatupad ng tuntunin, ang awa at malasakit ang dapat manaig. Sa ganitong paraan, natututo ang mga anak na sila ay hindi lamang pinamumunuan ng batas, kundi niyayakap ng pag-ibig.

Si Jesus ay isang mahabaging Panginoon. Hindi Siya nalulugod sa malamig at matigas na pagsunod na nakakalimot sa paghihirap ng kapwa. Hindi Niya tayo hinahatulan kahit minsan ay isinasantabi natin ang mga panrelihiyong tuntunin, kung ito ay ginagawa natin dahil sa tunay na pag-ibig, awa, at malasakit sa nangangailangan. Sapagkat ang puso ng batas ng Diyos ay hindi parusa, kundi habag; hindi pabigat, kundi buhay.

At kaya tayo ay inaanyayahang suriin ang ating sarili ngayon: kapag tayo ay nahaharap sa pagpili sa pagitan ng pagsunod sa mga tuntunin at maging mahabagin sa ating kapwa, alin ang pipiliin natin ang pipiliin ba natin ay ang pagsasabuhay ng mahabaging puso ni Hesus? — Marino J. Dasmarinas