Ang Mabuting Balita at Repleksyon Sabado Enero 24 Paggunita kay San Francisco de Sales, obispo at pantas ng Simbahan: Marcos 3:20-21

Mabuting Balita: Marcos 3:20-21

Noong panahong iyon, pag-uwi ni Jesus, muling nagkatipon ang napakaraming tao, anupa't hindi man lamang makuhang kumain ni Jesus at ng kanyang mga alagad.

Nang mabalitaan ito ng kanyang mga kasambahay, sila'y pumaroon upang kaunin siya, sapagkat ang sabi ng mga tao, "Nasisiraan siya ng bait!"

+ + + + + + +

Repleksyon:

Ano ang nangyayari kapag tayo ay naging tunay na seryoso sa ating bokasyon para sa Panginoon? Marami ang nagsisimulang tumingin sa atin nang kakaiba.

May ilan pang magsasabi na tayo ay tila “nawawala sa katinuan.” Kapag pinipili natin ang Diyos kaysa sa pera, kapag marahan tayong lumalayo sa mga kaibigan o maging sa mga kamag-anak na hindi tayo inilalapit sa kabutihan, at kapag inilalaan natin ang ating oras at lakas para sa higit na kaluwalhatian ng Diyos, kadalasan ay hindi ito nauunawaan ng mundo. Para sa kanila, ang ganitong mga pasya ay tila kahangalan.

Ngunit kung tayo ay hihinto at magninilay, sino nga ba ang tunay na nawawala sa katinuan? Tayong mga nag-aalay ng ating buhay sa Diyos at sa Kanyang Kaharian, o yaong mga inuubos ang kanilang lakas at panahon para lamang sa mga bagay ng mundong ito na lilipas din?

Kung itutuon natin ang ating puso sa mga makamundong bagay, ano ang mangyayari sa atin kapag dumating ang wakas ng ating buhay? Saan tayo dadalhin kung hahayaan nating ang makamundong pagnanasa ang maghari sa ating puso?

Maging si Jesus mismo ay minsang tinawag na tila nawawala sa katinuan dahil sa Kanyang labis na sigasig sa misyong ipinagkatiwala sa Kanya ng Ama. Hinayaan Niyang ang Kanyang buong buhay ay mahubog at mapuno, hindi ng kaginhawaan, hindi ng kasikatan, at hindi ng tagumpay sa mata ng mundo, kundi ng pag-ibig, pagsunod, at ng kaligtasan ng mga kaluluwa.

Ganoon din ang mangyayari sa atin. Palaging may mga taong hindi makauunawa kung bakit tayo namumuhay nang ganito, kung bakit pinipili natin ang sakripisyo kaysa sa kaginhawaan, at kung bakit inuuna natin ang Diyos higit sa lahat.

Ngunit huwag tayong mapagod. Magpatuloy tayo sa ating paglalakbay, nagtitiwalang ang lahat ng ginagawa natin para sa higit na kaluwalhatian ng Diyos ay hindi kailanman masasayang. Ipanalangin natin ang mga hindi nakauunawa sa atin—at maging ang mga ayaw umunawa—sapagkat sila rin ay mahal ng Diyos.

Sa huli, ang tunay na tanong ay hindi kung sasabihin ba ng mundo na tayo ay “wala sa katinuan,” kundi ito: Handa ba talaga nating ialay nang buo ang ating buhay upang ang Diyos at ang Kanyang misyon ang ganap na maghari sa atin, o patuloy pa rin tayong nag-aatubili dahil sa takot sa sasabihin ng ating kapwa? —Marino J. Dasmarinas