Ang Mabuting Balita at Repleksyon Abril 19 Ikatlong Linggo ng Pasko ng Muling Pagkabuhay: Lucas 24:13-35

Mabuting Balita: Lucas 24:13-35

Nang araw ding iyon, ang dalawa sa mga alagad ay patungo sa isang nayong tinatawag na Emaus, may labing-isang kilometro ang layo sa Jerusalem. Pinag-uusapan nila ang mga pangyayari. Samantalang nag-uusap sila at nagtatanungan, lumapit si Hesus at nakisabay sa kanila.  

Siya'y nakita nila, ngunit hindi nakilala agad. Tinanong sila ni Hesus, "Ano ba ang pinag-uusapan ninyo?" At tumigil silang nalulumbay. Sinabi ng isa na ang ngala'y Cleopas, "Kayo po lamang yata ang dayuhan sa Jerusalem na hindi nakaaalam sa mga bagay na katatapos pa lamang nangyari roon." "Anong mga bagay?" tanong niya. At sumagot sila, "Tungkol kay Hesus na taga-Nazaret, isang propetang makapangyarihan sa gawa at sa salita, maging sa harapan ng Diyos at ng mga tao.  

Isinakdal siya ng aming mga punong saserdote at mga pinuno upang mahatulang mamatay, at siya'y ipinako sa krus. Siya pa naman ang inaasahan naming magpapalaya sa Israel. Hindi lamang iyan. Ikatlong araw na ngayon mula nang mangyari ito, nabigla kami sa ibinalita ng ilan sa mga babaing kasamahan namin. 

Maagang-maaga raw silang nagpunta sa libingan, at di nila natagpuan ang kanyang bangkay. Nagbalik sila at ang sabi'y nakakita raw sila ng isang pangitain -- mga anghel na nagsabing buhay si Hesus. Pumunta rin sa libingan ang ilan sa mga kasama namin at gayon nga ang natagpuan nila, ngunit hindi nila nakita si Hesus."  

Sinabi sa kanila ni Hesus, "Kay hahangal ninyo! Ano't hindi ninyo mapaniwalaan ang lahat ng sinabi ng mga propeta? Hindi ba't ang Mesias ay kailangang magbata ng lahat ng ito bago niya kamtan ang kanyang marangal na katayuan?" At ipinaliwanag sa kanila ni Hesus ang lahat ng nasasaad sa Kasulatan tungkol sa kanyang sarili, simula sa mga aklat ni Moises hanggang sa sinulat ng mga propeta. 

Malapit na sila sa nayong kanilang patutunguhan, at si Hesus ay waring magpapatuloy pa ng lakad. Ngunit siya'y pinakapigil-pigil nila. "Tumuloy na po kayo rito sa amin," anila, "sapagkat palubog na ang araw at dumidilim na." Kaya't sumama nga siya sa kanila. Nang siya'y kasalo na nila sa hapag, dumampot siya ng tinapay at nagpasalamat sa Diyos, saka pinaghati-hati at ibinigay sa kanila.  

Nabuksan ang kanilang paningin at nakita nila si Hesus, subalit ito'y biglang nawala. At nawika nila, "Kaya pala gayon ang pakiramdam natin habang tayo'y kinakausap sa daan at ipinapaliwanag sa atin ang mga Kasulatan!" 

Noon di'y tumindig sila at nagbalik sa Jerusalem. Naratnan nilang nagkakatipon ang Labing-isa at ang ibang mga kasama nila na nag-uusap-usap, "Muli ngang nabuhay ang Panginoon! Napakita kay Simon!" At isinalaysay naman ng dalawa ang nangyari sa daan, at kung paano siyang nakilala nang paghati-hatiin niya ang tinapay.

+ + + + + + +  

Repleksyon:

Alam ba natin na ang Panginoong Jesus ay patuloy na lumalakad kasama natin—sa ating mga sandali ng tagumpay at, lalo na, sa mga pinakamabibigat na yugto ng ating buhay?

Sa Ebanghelyo, habang naglalakbay sina Cleopas at ang isa pang alagad patungong Emmaus, ang Muling Nabuhay na Kristo ay lumapit at nakisabay sa kanila. Nakipag-usap Siya, nakinig sa kanilang mga saloobin, at nakibahagi sa kanilang kalungkutan. Ngunit hindi nila Siya nakilala. Para bang sarado ang kanilang mga mata sa Kanyang presensya. Bakit? Sapagkat ang kanilang pansin ay nakatuon hindi sa Muling Nabuhay na Kristo na nasa kanilang harapan, kundi sa alaala ng Kristong nagdusa at namatay sa krus.

Gaano kadalas na tayo rin ay katulad nila?

Pagdating nila sa Emmaus, gabi na, kaya pinilit nilang manatili si Jesus sa kanila. Habang sila’y nasa hapag, kinuha ni Jesus ang tinapay, binasbasan ito, pinagputol-putol, at ibinahagi sa kanila. Sa banal na sandaling iyon, nabuksan ang kanilang mga mata—at nakilala nila Siya. Sa paghahati ng tinapay, naranasan nila ang presensya ng Muling Nabuhay na Panginoon, tulad ng Kanyang ginawa sa Huling Hapunan.

Sa ating buhay, maaari rin nating hindi agad makilala si Jesus na kasama natin. Nalulunod tayo sa ating mga alalahanin, mga pagsubok, at sa mga pang-araw-araw na gawain. Abala tayo sa pakikipagsapalaran upang mabuhay, kaya nakakalimutan nating tumingin, makinig, at damhin ang Kanyang presensya sa ating paligid at sa ating kalooban.

Ngunit nananatiling totoo ito: hindi tayo iniiwan ni Jesus. Siya ay kasama natin sa ating kalituhan, sa ating mga kabiguan, sa ating tahimik na pagluha, at maging sa ating mga sandali ng pagdududa. Naroon Siya—matiyagang naghihintay na Siya’y ating makilala, na Siya’y ating anyayahan, at na tayo’y pumasok sa mas malalim na ugnayan sa Kanya.

Lahat ng ating pinagsisikapan sa mundong ito ay mawawalan ng saysay kung hindi ito nakaugat sa isang buhay at personal na ugnayan kay Jesus. Kung wala tayong kamalayan sa Kanyang nananatiling presensya, maaari nating makaligtaan ang mismong nagbibigay-kahulugan sa ating paglalakbay.

Nais ng Diyos na lumakad tayo nang malapit sa Kanya—na magkaroon tayo ng patuloy na kamalayan na Siya ay laging kasama natin, gumagabay, nagmamahal, at nagpapalakas sa atin, lalo na sa pinakamabibigat na bahagi ng ating buhay.

Kaya sa araw na ito, sandali tayong huminto at magnilay:

Sa ating pagdaan sa mga pangkaraniwan at mahihirap na sandali ng ating buhay, tunay ba nating kinikilala na si Jesus ay kasama natin—o masyado tayong abala kaya hindi natin Siya napapansin?—Marino J. Dasmarinas