Ang
lima sa kanila'y hangal at ang lima'y matalino. Ang mga hangal ay nagdala ng
ilawan ngunit hindi nagbaon ng langis. Subalit ang matatalino'y nagdala ng
langis bukod pa sa kanilang ilawan. Nabalam ang dating ng lalaking ikakasal,
kaya't inantok silang lahat at nakatulog.
"Ngunit
nang hatinggabi na'y may sumigaw: 'Narito na ang lalaking ikakasal! Salubungin
ninyo!' Agad nagbangon ang sampung dalaga at inayos ang kanilang ilawan. Sinabi
ng mga hangal sa matatalino, 'Bigyan naman ninyo kami ng kaunting langis.
Aandap-andap na ang aming mga ilawan, e!' 'Baka hindi magkasya ito sa ating
lahat,' tugon ng matatalino. '
Mabuti
pa'y pumunta muna kayo sa nagtitinda at bumili ng para sa inyo.' Kaya't lumakad
ang limang hangal na dalaga. Samantalang bumibili sila, dumating ang lalaking
ikakasal. Ang limang nakahanda ay kasama niyang pumasok sa kasalan, at ipininid
ang pinto.
"Pagkatapos,
dumating naman ang limang hangal na dalaga. 'Panginoon, papasukin po ninyo
kami!' sigaw nila. Ngunit tumugon siya, 'Sinasabi ko sa inyo: hindi ko kayo
nakikilala.' Kaya, magbantay kayo, sapagkat hindi ninyo alam ang araw ni ang
oras."
Sa
Ebanghelyo, makikita natin ang dalawang pangkat ng mga dalaga, na binubuo ng
tiglilimang babae na naghihintay sa pagdating ng lalaking ikakasal. Ang isang
pangkat ay binubuo ng limang hangal na dalaga, samantalang ang isa naman ay
binubuo ng limang matatalinong dalaga.
Siyempre,
nanaisin nating mapabilang sa limang matatalinong dalaga na nagdala ng sapat at
higit pa sa kinakailangang langis para sa kanilang mga ilawan. Ang langis na
kanilang dinala ang nagpanatiling nagniningas sa kanilang mga ilawan hanggang
sa dumating ang lalaking ikakasal. Dahil sila ay naging handa, pinapasok sila
sa piging ng kasalan na sumasagisag sa Kaharian ng Diyos.
Hindi
naging kasingpalad ang limang hangal na dalaga sapagkat hindi sila pinapasok.
Pero, wala silang ibang dapat sisihin kundi ang kanilang sarili. Kung naging
handa lamang sana sila tulad ng limang matatalinong dalaga, nakadalo rin sana
sila sa piging ng kasalan. Itinuturo sa atin ng kanilang pagkabigo ang isang
mahalagang aral: may mga pagkakataong kapag ating pinabayaan o hindi
pinahalagahan ay maaaring hindi na muling dumating sa ating buhay.
Isa
sa mga katotohanan ng buhay ay ang ito ay walang katiyakan at hindi natin alam
kung hanggang kailan ito magtatagal. Maaaring magwakas ang ating buhay anumang
oras. Wala tayong ganap na kontrol sa haba ng ating buhay; ang Diyos lamang ang
nakaaalam kung kailan Niya tayo tatawagin pabalik sa Kanyang piling. Ito ang
hiwaga ng ating buhay: pansamantala lamang ang ating pananatili sa mundong ito
at hindi natin alam kung kailan ito magwawakas.
Ipinaaalaala
sa atin ng Ebanghelyong ito na huwag nating balewalain ang ating buhay at an
gating ugnayan sa Diyos. Maaaring marami tayong mga plano, pangarap, at
mithiin, ngunit walang sinuman sa atin ang nakaaalam kung gaano pa kahaba ang
ating buhay.
Kaya
huwag nating ipagpaliban ang ating pagbabalik-loob sa Diyos, ang pagsisisi sa
ating mga kasalanan, at ang mas tapat na pagsunod kay Hesus. Huwag nating
hintayin ang bukas upang gawin ang kabutihang kaya naman nating gawin ngayon.
Kaya
habang tayo ay nabubuhay pa, lagi tayong maging handa sa pagdating ng
Panginoon. Gumawa tayo ng mabuti, buong pagpapakumbabang harapin ang ating mga
kasalanan, humingi ng tawad kapag tayo ay nagkakamali, at iwasan ang anumang
bagay na naglalayo sa atin sa Diyos. Panatilihin nating nag-aalab ang apoy ng
ating pananampalataya sa pamamagitan ng pananalangin, pagmamahal, kabutihan,
pagpapatawad, at paglilingkod sa ating kapwa.
Ang
ating paghahanda para sa buhay na walang hanggan ay hindi nasusukat sa dami ng
ating kayamanan, sa mga karangalang ating natatanggap, o sa mga tagumpay na
nakakamit natin sa mundong ito. Sa halip, makikita ito sa katapatan ng ating
pamumuhay, sa sinseridad ng ating pagmamahal sa Diyos, at sa tunay na
pagmamahal at paglilingkod natin sa ating kapwa.
Huwag
nating hintayin ang huling sandali ng ating buhay bago tayo maghanda sa pakikipagtagpo
sa Panginoon. Gawin nating pagkakataon ang bawat araw upang patatagin ang ating
pananampalataya, palalimin ang ating ugnayan kay Hesus, at maging instrumento
ng Kanyang pagmamahal sa ating kapwa.
Kapag
dumating na ang araw na tatawagin tayo ng Panginoon sa Kanyang piling,
matatagpuan kaya Niya tayong may ilawang nagliliwanag dahil sa ating
pananampalataya, pagmamahal, at paggawa ng kabutihan? O matutuklasan nating
ginugol natin ang ating buhay sa paghahanda sa lahat ng bagay, maliban sa pinakamahalaga—ang
pakikipagtagpo sa Kanya?— Marino J. Dasmarinas

No comments:
Post a Comment