Ang Mabuting Balita para Oktubre 31 Sabado sa Ika-30 Linggo sa Karaniwang Panahon: Lucas 14:1, 7-11

Mabuting Balita: Lucas 14:1, 7-11

Isang Araw ng Pamamahinga, si Hesus ay inanyayahang kumain sa bahay ng isang pinuno ng mga Pariseo; at binabantayan nilang mabuti ang kanyang mga kilos.  

Napansin ni Hesus na ang pinipili ng mga inanyayahan ay ang mga upuang nakalaan sa mga piling panauhin. Kaya’t sinabi niya ang talinghagang ito: “Kapag inanyayahan ka ninuman sa isang kasalan, huwag mong pipiliin ang tanging upuan. Baka may inanyayahang lalong tanyag kaysa iyo.  

At lalapit ang nag-anyaya sa inyong dalawa at sasabihin sa iyo, ‘Maaari bang ibigay ninyo ang upuang iyan sa taong ito?’ Sa gayo’y mapapahiya ka at doon malalagay sa pinakaabang upuan. Ang mabuti, kapag naanyayahan ka, doon ka maupo sa pinakaabang upuan, sapagkat paglapit ng nag-anyaya sa iyo ay kanyang sasabihin, ‘Kaibigan, dini ka sa kabisera.’ Sa gayun, nabigyan ka ng malaking karangalan sa harapan ng mga panauhin. 

Sapagkat ang nagpapakataas ay ibababa, at ang nagpapakababa ay itataas.”

+ + + + + + +

Repleksyon:

Ano ang magagawa ng kababaang-loob sa ating buhay?

Maraming biyayang maidudulot sa ating buhay ang kababaang-loob, kabilang na rito ang kapayapaan ng kalooban at tunay na kasiyahan. Kapag natutuhan nating mamuhay nang may kababaang-loob, nagkakaroon din tayo ng mga tunay na kaibigan at nakatatanggap ng tahimik na paghanga mula sa iba. Nagiging mas payapa ang ating pakikitungo sa kapwa dahil hindi na natin kailangang patunayan na mas nakahihigit tayo kaysa kaninuman.

Gayunman, marami sa atin ang natatakot na yakapin at isabuhay ang kababaang-loob dahil nangangamba tayong mamayani ang iba sa atin o samantalahin ang ating kabaitan. Ngunit ang pagiging mapagpakumbaba ay hindi nangangahulugang hahayaan nating abusuhin tayo o ituring na mababa kaysa sa iba.

Hindi rin ito nangangahulugang minamaliit natin ang ating sarili. Sa halip, ito ay pagkilala na hindi tayo nakahihigit sa ating kapwa, gaano man tayo kataas ang pinag-aralan, karami ang nalalaman, kayaman, o karami ang mga tagumpay sa buhay. Itinuturo sa atin ng tunay na kababaang-loob na kilalanin ang ating sariling halaga nang hindi minamaliit ang halaga ng iba.

Halimbawa, kung hinihingi ng isang sitwasyon na sundin natin ang mga makatarungan at naaayon sa batas na utos, dapat natin itong gawin nang buong kusang-loob at pananagutan. Isakatuparan natin nang buong husay ang mga gawaing ipinagkatiwala sa atin. Ibigay natin ang ating makakaya hanggang sa magampanan natin ang inaasahan sa atin.

At kapag natapos na natin ang ating gawain, matuto tayong lumayo sa sentro ng papuri at pagkilala nang hindi humihingi ng kapalit na paghanga. Hindi naman kailangang palagi tayong napapansin, pinapalakpakan, o pinupuri dahil sa ating mga nagawa. Kung minsan, ang pinakadakilang pagpapakita ng kababaang-loob ay ang tapat at tahimik na paglilingkod, sa pananalig na nakikita ng Diyos maging ang mga bagay na hindi napapansin ng ibang tao.

May magandang gantimpala ang pamumuhay nang may kababaang-loob: ang karangalang hindi lamang nagmumula sa ating kapwa kundi, higit sa lahat, sa Diyos. Maaaring sukatin ng mundo ang ating halaga batay sa ating posisyon, mga tagumpay, kayamanan, o kasikatan, ngunit ang Diyos ay tumitingin sa ating puso. Alam Niya kung naglilingkod tayo dahil sa pagmamahal o dahil lamang nais nating mapansin at mapuri. Kapag nagpapakumbaba tayo sa Kanyang harapan, kinikilala natin na ang lahat ng mayroon tayo at ang lahat ng ating nakakamit ay nagmumula sa Kanyang biyaya.

Sa Ebanghelyo, itinuturo sa atin ni Hesus ang mahalagang aral na ito sa pamamagitan ng talinghaga tungkol sa handaan ng kasalan (Lucas 14:7–11). Itinuturo Niya na kapag inanyayahan tayo sa isang handaan, piliin natin ang pinakamababang lugar sa halip na agad na hangarin ang luklukan ng karangalan.

Hayaan nating ang punong-abala ang magpasya kung saan tayo dapat maupo at, kung nanaisin niya, siya mismo ang mag-anyaya sa atin na lumipat sa isang lugar na higit na marangal. Sa pamamagitan ng aral na ito, pinaaalalahanan tayo ni Hesus na huwag nating itaas ang ating sarili. Sa halip, hayaan nating ang Diyos ang magtaas sa atin sa panahong itinakda Niya at ayon sa Kanyang karunungan.

Bakit kaya napakahalaga kay Hesus ng kababaang-loob? Sapagkat tinutulungan tayo nitong kilalanin na umaasa tayo sa Diyos sa lahat ng bagay. Kapag binitiwan natin ang ating kapalaluan, ang labis na paghahangad sa papuri, at ang pagnanais na maging nakahihigit sa iba, nagkakaroon ng puwang sa ating puso ang Kanyang biyaya.

Nagiging mas handa tayong makinig, mas bukas sa paglilingkod, mas mapagmahal sa kapwa, at mas mapagpasalamat sa mga biyayang tinatanggap natin. Hindi tayo pinabababa ng kababaang-loob; sa halip, binibigyan nito ng pagkakataon ang Diyos na hubugin tayo ayon sa Kanyang kalooban.

Kaya't pagsikapan nating mamuhay nang may kababaang-loob, maglingkod nang tapat, at gawin ang tama kahit walang nakakakita sa atin. Tandaan natin na hindi natin kailangang maupo sa pinakamataas na luklukan sa paningin ng mundo upang maging mahalaga sa paningin ng Diyos.

Hindi nasusukat ang tunay nating kadakilaan sa dami ng humahanga sa atin, kundi sa katapatan ng ating pagmamahal, sa katapatan ng ating paglilingkod, at sa kahandaan nating ipagkatiwala ang ating buhay sa mga kamay ng Diyos.

Ang pusong mapagpakumbaba ay hindi kailangang magmataas, sapagkat nagtitiwala ito na nakikita ng Diyos ang lahat, alam Niya ang nilalaman ng ating puso, at itataas Niya tayo ayon sa Kanyang ganap na kalooban at sa panahong itinakda Niya.

Kaya ito ang tanong para sa atin, handa ba tayong talikuran ang ating kapalaluan, maglingkod nang walang hinihintay na papuri, at piliin ang mababang lugar sa paningin ng mundo upang higit tayong lumago sa kababaang-loob at maging dakila sa paningin ng Diyos?— Marino J. Dasmarinas