Ang Mabuting Balita at Repleksyon Oktubre 4 Ika-27 Linggo sa Karaniwang Panahon: Mateo 21:33-43

Mabuting Balita: Mateo 21:33-43

Noong panahong iyon, sinabi ni Jesus sa mga punong saserdote at matatanda ng bayan: Pakinggan ninyo ang isa pang talinghaga. May isang taong nagtanim ng ubas sa kanyang bukid, at ito'y binakuran niya. Gumawa siya roon ng pisaan ng ubas, at nagtayo ng isang mataas na bantayan. 

Pagkatapos, kanyang iniwan sa mga kasama ang ubasan, at siya'y nagtungo sa ibang lupain. Nang dumating ang panahon ng pitasan, pinapunta ng may-ari ng ubasan ang kanyang mga alipin upang kunin sa mga kasama ang kanyang kaparte. Ngunit sinunggaban ng mga kasama ang mga alipin; binugbog nila ang isa, pinatay ang ikalawa, at binato naman ang ikatlo. 

Pinapunta ng may-ari ang mas maraming alipin, ngunit gayon din ang ginawa ng mga kasama sa mga ito. Sa kahuli-huliha'y pinapunta niya ang kanyang anak na lalaki. Igagalang nila ang aking anak,' wika niya sa sarili. Ngunit ng makita ng mga kasama ang anak, sila'y nag-usap-usap: 'Ito ang tagapagmana. Halikayo! Patayin natin ng mapasaatin ang kanyang mamanahin.' Kaya't siya'y sinunggaban nila, inilabas sa ubasan at pinatay. 

"Pagbabalik ng may-ari ng ubasan, ano kaya ang gagawin niya sa mga kasamang iyon?" sumagot sila, "Lilipulin nila ang mga buhong na iyon, at paaalagaan ang ubasan sa ibang mga kasama na magbibigay sa kanya ng kaparte sa panahon ng pamimitas." 

Tinanong sila ni Jesus, hindi pa ba ninyo nababasa ang talatang ito sa Kasulatan? 'ang batong itinakwil ng mga tagapagtayo ng bahay ang siyang naging batong panulukan. Ginawa ito ng Panginoon, at ito'y kahanga-hanga!' Kaya nga sinasabi ko sa inyo: hindi na kayo ang pagahaharian ng Diyos kundi ang bansang maglilingkod sa kanya ng tapat.

+ + + + + + +  

Repleksyon:

Sa anong mga pagkakataon sa ating buhay kumakatok si Jesus sa pintuan ng ating puso?

Kumakatok si Jesus kapag nais Niyang maging mas malapit sa atin at kapag buong pagmamahal Niya tayong tinatawag na manumbalik sa Kanya. Maraming paraan kung paano Niya ito ginagawa. Kung minsan, nagsasalita Siya sa atin sa pamamagitan ng isang kaibigan na nagbabahagi ng mga salita ni Jesus.

Sa ibang pagkakataon, maaaring gamitin Niya ang isang babasahin o pagninilay tungkol sa buhay at sa ating pananampalataya upang gisingin ang isang bagay na malalim na natutulog sa ating mga puso. Maaari rin Siyang magsalita sa atin sa pamamagitan ng mahahalagang pangyayari sa ating buhay—sa pamamagitan ng karamdaman, mga pagsubok, kabiguan, o maging ng mga suliraning nagpapaalala sa atin na hindi natin kayang tahakin ang buhay nang mag-isa.

Kung minsan, tahimik na dumarating sa atin ang tinig ng Diyos. Maaaring hindi ito maging kapansin-pansin o kagila-gilalas. Maaari itong dumating bilang isang banayad na pagkilos sa ating puso, isang paanyaya na magbago, isang pagkaunawa na may bahagi sa ating buhay na kailangan nating isuko sa Diyos, o isang matinding pananabik na muling mapalapit sa Kanya.

Ang ilan sa atin ay maaaring nakikinig sa mga katok ni Jesus at binubuksan ang ating puso sa Kanya, kaya hinahayaan nating baguhin ng Kanyang biyaya ang ating buhay para sa ikabubuti natin. Ngunit may mga pagkakataon ding hindi tayo nakikinig. Maaaring maging abala tayo sa ating mga pang-araw-araw na alalahanin hanggang sa hindi na natin mapansin ang Kanyang presensya.

Maaari rin nating piliing huwag pagnilayan ang mga nangyayari sa ating buhay. Kaya nagpapatuloy tayo na para bang walang mahalagang nangyari sa atin. Maaari nating unti-unting ilayo ang ating sarili kay Jesus, o kaya naman ay tratuhin natin Siya na parang gamot na iniinom lamang natin kapag tayo ay may sakit, may problema, o nangangailangan ng tulong.

Naaalala natin Siya kapag may kailangan tayo, ngunit kung minsan ay nakakalimutan natin Siya kapag maayos ang lahat sa ating buhay. Ngunit hindi tumitigil si Jesus sa pagkatok. Hindi Siya tumitigil sa pagtawag sa atin. Ang Kanyang pag-ibig ay nananatiling matiyaga at tapat.

Sa ating Ebanghelyo ngayong Linggo, ibinigay sa atin ni Jesus ang Talinhaga ng mga Umuupa sa Ubasan. Ipinagkatiwala ng may-ari ng ubasan sa mga umuupa ang pangangalaga sa kanyang ubasan. Nang dumating ang panahon ng anihan, natural lamang na hiningi ng may-ari ang kanyang bahagi sapagkat ang ubasan ay pag-aari niya.

Kaya nagsugo ang may-ari ng dalawang pangkat ng mga lingkod, ngunit tinanggihan ng mga umuupa ang kanyang kahilingan. Pinatay pa nila ang ilan sa mga lingkod na kanyang isinugo. Sa huli, isinugo ng may-ari ang kanyang kaisa-isang anak, sa pag-aakalang makikinig na sila sa kanya. Ngunit pinatay rin nila ang kanyang anak.

Ang mga sakim na umuupa sa Ebanghelyo ay kumakatawan sa mga punong pari at matatanda ng bayan, samantalang ang may-ari ng ubasan ay kumakatawan sa Diyos. Ang mga lingkod na isinugo ng Diyos ay kumakatawan sa mga propeta, at ang kaisa-isang anak ay si Jesus na kanilang pinatay. Tinanggihan nila ang mga propeta at si Jesus dahil ayaw nilang tanggapin ang kanilang panawagan sa pagbabago at pagsisisi.

Inaanyayahan din tayo ng Ebanghelyong ito na tapat na tingnan ang kalagayan ng ating sariling puso. Sa ilang paraan, maaari rin tayong maging katulad ng mga sakim na umuupa kapag hinahayaan nating maging higit ang ating pagkakapit sa mundong ito kaysa sa ating pagmamahal kay Jesus.

Maaari tayong maging labis na nakakapit sa kayamanan, kaginhawahan, kalayawan, kapangyarihan, pagkilala ng ibang tao, at iba pang pansamantalang bagay hanggang sa unti-unti nating makalimutan kung ano talaga ang mahalaga.

Kung minsan, naririnig natin ang tawag ni Jesus na magbago, ngunit lumalaban tayo. Alam nating may mga bagay sa ating buhay na kailangan nating isuko sa Diyos, ngunit ayaw pa rin nating bitawan ang mga ito. Naririnig natin ang Kanyang banayad na tinig na tumatawag sa atin palayo sa kasalanan at makamundong pamumuhay, ngunit pinipili nating manatili sa ating nakasanayan dahil mahirap ang magbago.

At gayunman, patuloy na kumakatok si Jesus.

Napakagandang pagnilayan ng katotohanang ito: kahit paulit-ulit nating isinasara ang pintuan ng ating puso, hindi tumitigil si Jesus sa pagkatok. Matiyaga Niya tayong hinihintay. Hindi Niya tayo pinipilit. Hinihintay Niya ang sandali na malaya nating bubuksan ang ating puso at pahihintulutan Siyang pumasok.

Kapag binuksan natin ang pintuan ng ating puso, hindi Siya pumapasok upang tayo ay hatulan kundi upang tayo ay baguhin at panibaguhin. Dumarating Siya upang linisin tayo mula sa ating mga kasalanan, pagalingin ang ating mga pusong nasugatan, ayusin ang mga bagay na nasira, at akayin tayo tungo sa isang buhay na nakasentro sa Diyos. Dumarating Siya upang magkaroon ng nararapat na lugar sa ating buhay—hindi upang alisin ang ating kalayaan, kundi upang akayin tayo tungo sa ganap na buhay na nais Niya para sa atin.

Marahil, sa mismong sandaling ito, kumakatok si Jesus sa pintuan ng ating puso sa pamamagitan ng isang tao, isang pangyayari, isang pagsubok, isang pagkaunawa, o maging ng tahimik na pananabik na mas mapalapit sa Kanya.

Nakikinig ba tayo?

At kapag narinig natin ang Kanyang katok, patuloy ba nating isasara ang pintuan ng ating puso dahil natatakot tayong magbago, o bubuksan natin ito at sasabihin, “Jesus, pumasok Ka sa aking buhay. Alisin Mo ang anumang bagay na naglalayo sa akin sa Iyo. Baguhin Mo ang aking puso at turuan Mo akong mamuhay ayon sa Iyong kalooban.”

Ngayon, habang patuloy na kumakatok si Jesus sa pintuan ng ating puso, ano ang bagay na matagal na Niyang hinihiling sa atin na isuko—at handa na ba tayong buksan ang pintuan at tuluyang papasukin Siya?— Marino J. Dasmarinas