Ang Mabuting Balita at Repleksyon Oktubre 25 Ika-30 Linggo sa Karaniwang Panahon: Mateo 22:34-40

Mabuting Balita: Mateo 22:34-40

Noong panahong iyon, nagtipun-tipon ang mga Pariseo nang mabalitaan nilang napatahimik ni Hesus ang mga Saduseo. At isa sa kanila, isang dalubhasa sa Kautusan, ang nagtanong kay Hesus upang subukin ito: “Guro, alin po ang pinakamahalagang utos sa Kautusan?” 

Sumagot si Hesus, “Ibigin mo ang Panginoon mong Diyos nang buong puso, nang buong kaluluwa, at nang buong pag-iisip. Ito ang pinakamahalagang utos. Ito naman ang pangalawa: “Ibigin mo ang iyong kapwa gaya ng iyong sarili. Sa dalawang utos na ito nakasalalay ang buong Kautusan ni Moises at ang turo ng mga propeta.”

+ + + + + + +  

Repleksyon:

Nadiskubre ng isang babae na may ikalawang pamilya ang kanyang asawa. Kaya, labis siyang nasaktan at nagalit kaya nag desisyon siya na iwanan na ang kanyang asawa. Ngunit nagsumamo ang lalaki, humingi ng tawad, at nakiusap na bigyan siya ng ikalawang pagkakataon. Matapos niyang pag-isipang mabuti ang lahat, kalaunan ay pinatawad niya ang kanyang asawang tunay na nagsisisi at pinili niyang sikaping paghilumin ang kanilang nasirang pagsasama.

Nang tanungin siya ng kanyang ina kung bakit niya pinatawad ang kanyang asawa at piniling buuing muli ang kanilang relasyon sa kabila ng ginawa nito, sumagot siya, “Mahal na mahal ko ang Diyos, at para ko nang ipinagkanulo ang pagmamahal ko sa Kanya kung tatanggihan kong patawarin ang aking asawa at sikaping paghilumin ang aming pagsasama.”

Hindi maiiwasan ang mga alitan sa buhay mag-asawa. Maaaring magmula ang mga ito sa pagtataksil sa tiwala, hindi pagkakatugma ng mga pag-uugali, hindi pagkakaunawaan tungkol sa pananalapi, at marami pang ibang dahilan. Bawat mag-asawa ay maaaring dumaan sa mga pagsubok na sumusukat sa kanilang pagmamahalan, pagtitiis, at paninindigang manatiling tapat sa isa't isa.

Ngunit paano nagagawa ng ilang mag-asawa na magpatawaran at manatiling magkasama hanggang sa katapusan ng kanilang buhay sa kabila ng pagtataksil at mabibigat na suliranin? Isa sa mga posibleng dahilan ay ang paglalagay nila sa Diyos bilang una sa kanilang buhay. Ang kanilang ugnayan sa Panginoon ang nagiging bukal ng lakas na tumutulong sa kanila na magpatawad, magmahal, at magpatuloy kahit dumaranas sila ng matitinding pagsubok sa kanilang pagsasama.

Kapag inuuna natin ang Diyos, nagiging matibay na saligan ng ating mga ugnayan ang Kanyang pagmamahal. Unti-unti nating nauunawaan na ang tunay na pagmamahal ay hindi nangangahulugang hindi tayo masasaktan o mabibigo.

Sa halip, tinatawag tayo ng tunay na pagmamahal na humingi ng biyaya sa Diyos upang matugunan natin ang ating mga sugat nang may karunungan, pagtitiis, at habag. Sa pamamagitan ng panalangin at taos-pusong pagsisisi, makasusumpong tayo ng lakas upang magpatawad, muling buuin ang nasirang tiwala, at sikaping makamit ang pangmatagalang paghilom.

Hindi ito nangangahulugang kailangan nating magkunwaring walang nangyari o palampasin na lamang ang paulit-ulit na paggawa ng mali. Hindi inaalis ng pagpapatawad ang pangangailangang managot ang nagkasala sa kanyang mga ginawa. Kailangan din ang tunay na pagsisisi at pagbabago upang maibalik ang nasirang relasyon.

Itinuturo sa atin ni Hesus na ang pinakadakilang utos ay ibigin ang Diyos nang buong puso, buong kaluluwa, at buong pag-iisip, at ibigin ang ating kapwa gaya ng ating sarili (Mateo 22:37–39). Kapag tunay nating minamahal ang Diyos, dapat makita ang pagmamahal na ito sa paraan ng pakikitungo natin sa mga taong nakapaligid sa atin. Natututo tayong maging mapagpatawad, mapagpasensya sa mga kahinaan ng iba, at mapagpakumbabang kumilala sa sarili nating mga pagkukulang.

Kung tutuusin, paano natin masasabi na mahal natin ang Diyos na hindi natin nakikita kung sinasadya naman nating ipagkait ang pagmamahal at pagpapatawad sa mga taong nakakasalamuha natin araw-araw? Hindi dapat manatili sa mga salitang ating sinasambit o sa mga panalanging ating iniaalay ang ating pananampalataya. Dapat itong maging buhay na patotoo ng pag-ibig ng Diyos na kumikilos at nagbabago sa ating mga puso.

Kung patuloy tayong nagkikimkim ng sama ng loob laban sa ating asawa o sa sinumang labis na nakasakit sa atin, maglaan tayo ng panahon upang suriin ang ating mga puso. Hinahayaan ba nating kumilos ang biyaya ng Diyos sa ating buhay? Handa ba nating isuko sa Kanya ang ating galit at hinanakit? Nais ba talaga nating maranasan ang paghilom na maaaring magsimula kapag pinili nating lumakad sa liwanag ng Kanyang pagmamahal?

Maaaring hindi madali ang magpatawad, lalo na kung napakalalim ng ating mga sugat. Ngunit hindi natin kailangang harapin nang mag-isa ang ating mga pinagdaraanan. Maaari nating hilingin kay Hesus na gabayan tayo, palakasin ang ating kalooban, at turuan tayong magmahal gaya ng pagmamahal Niya. Habang lalo tayong napapalapit sa Kanya, maaari nating hayaan ang Kanyang biyaya na baguhin ang ating mga puso at tulungan tayong gawin ang susunod na wastong hakbang tungo sa pagpapatawad at paghilom.

Kaya lagi nating tandaan na ang pag-ibig sa Diyos nang higit sa lahat ay hindi dapat manatiling magandang pahayag lamang ng ating pananampalataya. Dapat itong maging tunay na bahagi ng ating pang-araw-araw na buhay. Kapag tunay nang nag-ugat sa ating puso ang pagmamahal ng Diyos, mababago nito ang paraan ng pagtugon natin sa mga taong nakasakit sa atin at ang pakikitungo natin sa mga taong nangangailangan ng ating pang-unawa at habag.

Kaya hamunin natin ang ating mga sarili at buong katapatan nating itanong sa ating mga puso: Kung tunay nating minamahal ang Diyos nang higit sa lahat, handa ba nating hayaan ang Kanyang pag-ibig na baguhin ang ating mga puso upang mapatawad natin ang mga nakasakit sa atin, sikapin ang paghilom ng mga sugat, at maging buhay na saksi ng Kanyang awa at habag?— Marino J. Dasmarinas