Ang Mabuting Balita at Repleksyon Oktubre 18 Ika-29 Linggo sa Karaniwang Panahon: Mateo 22:15-21

Mabuting Balita: Mateo 22:15-21

Noong panahong iyon, umalis ang mga Pariseo at pinag-usapan kung paano nila masisilo si Hesus sa kanyang pananalita. Kaya pinapunta nila sa kanya ang ilan sa kanilang mga alagad, kasama ang ilang tauhan ni Herodes. Sinabi nila, “Guro, nalalaman naming kayo’y tapat, at itinuturo ninyo nang buong katotohanan ang ibig ng Diyos na gawin ng mga tao. 

Wala kayong pinangingimian sapagkat pareho ang pagtingin ninyo sa tao. Ano po ang palagay ninyo? Naaayon ba sa Kautusan na bumuwis sa Cesar, o hindi?” Ngunit batid ni Hesus ang kanilang masamang layon kaya’t sinabi niya, “Kayong mapagimbabaw! Bakit ibig ninyo akong siluin? Akin na ang salaping pambuwis.”

 At siya’y binigyan nila ng isang denaryo. “Kaninong larawan at pangalan ang nakaukit dito?” tanong ni Hesus, “Sa Cesar po,” tugon nila. At sinabi niya sa kanila, “Kung gayon, ibigay ninyo sa Cesar ang sa Cesar, at sa Diyos ang sa Diyos.”

+ + + + + + +  

Repleksyon:

Bakit nagpoprotesta ang mga tao laban sa kanilang pamahalaan?

Nagpoprotesta ang mga tao dahil pakiramdam nila ay hindi ipinagkakaloob sa kanila ng pamahalaan ang nararapat nilang matanggap. Inaasahan natin na ang ating mga pinuno ay mamamahala nang tapat, magbibigay ng mahusay na serbisyong pampubliko, magpapakita ng karampatang kakayahan sa pamumuno, at tutuparin ang kanilang mga pananagutan sa mamamayan.

Kapag hindi natutupad ang mga inaasahang ito, darating ang panahon na lilitaw ang kawalang-kasiyahan at pagkadismaya. Ngunit kapag ginagampanan ng ating mga pinuno ang kanilang mga tungkulin, mas nagiging posible ang kapayapaan at pag-unlad, at mas nagiging bukal sa ating kalooban ang pagbabayad ng buwis at pagtupad sa ating mga tungkulin bilang mamamayan.

Sa Ebanghelyo, tinanong si Jesus: “Ipinahihintulot ba na magbayad ng buwis kay Cesar o hindi?” Humingi si Jesus ng isang barya at nagtanong, “Kaninong larawan at pangalan ang nakaukit dito?” Sumagot sila, “Kay Cesar.” Pagkatapos, sinabi ni Jesus ang makahulugan na pananalitang ito: “Ibigay kay Cesar ang kay Cesar, at sa Diyos ang sa Diyos” (Mateo 22:17–21).

Batid na ni Jesus ang kanilang mapanlinlang na balak na siluin Siya sa pamamagitan ng Kanyang mga salita. Kaya tinanong Niya sila, “Bakit ninyo ako sinusubok, kayong mga mapagkunwari?” (Mateo 22:18). Hindi Siya nagpadala sa kanilang pakana. Sa halip, sumagot Siya nang may karunungan at lalim ng pang-unawa. Ipinaalala Niya sa kanila na mayroon tayong mga pananagutan sa mga awtoridad sa mundong ito, ngunit hindi natin dapat kalimutan ang higit na mahalaga at pangmatagalang pananagutan natin sa Diyos.

Bilang mga mamamayan, kung ginagampanan ng ating pamahalaan ang mga pananagutan nito sa bayan, gawin din natin ang ating bahagi sa pamamagitan ng tapat na pagbabayad ng buwis at pagsunod sa mga batas ng ating bansa. Gayunman, kailangan din nating manatiling mapagmatyag upang hindi tayo abusuhin, linlangin, o samantalahin ng mga taong nasa kapangyarihan.

Ipinagkatiwala sa ating mga pinuno ang kapangyarihang mamahala, kaya tungkulin nilang paglingkuran ang mamamayan nang may katapatan, integridad, at malasakit. Ang pagiging responsableng mamamayan ay hindi nangangahulugang basta na lamang natin tatanggapin ang lahat ng ginagawa ng ating mga pinuno. Nangangahulugan din ito ng pagkakaroon ng lakas ng loob na magsalita at manindigan kapag nasasaksihan natin ang kawalang-katarungan at katiwalian.

Ngunit higit sa ating mga pananagutan bilang mamamayan, kailangan din nating suriin ang ating mga tungkulin sa Diyos. Ipinaalala sa atin ni Jesus ang dalawang pinakadakilang utos: “Ibigin mo ang Panginoon mong Diyos nang buong puso mo, nang buong kaluluwa mo, at nang buong pag-iisip mo” at “Ibigin mo ang iyong kapwa gaya ng iyong sarili” (Mateo 22:37, 39).

Paano natin maipakikita ang ating pagmamahal sa Diyos? Naipakikita natin ito sa pamamagitan ng tapat at taimtim nating pakikibahagi sa Banal na Misa, masigasig na pagbabasa ng Bibliya, mapanalanging pagdarasal ng Santo Rosaryo, at taos-pusong pakikipag-usap sa Diyos sa pamamagitan ng panalangin.

Ngunit hindi lamang sa ating mga panalangin at gawaing panrelihiyon nasusukat ang ating pagmamahal sa Kanya. Dapat din itong makita sa paraan ng ating pamumuhay. Ang ating pananampalataya ay dapat makita sa ating katapatan, kababaang-loob, kabutihan, pagpapatawad, at malasakit sa kapwa.

Naipakikita rin natin ang ating pagmamahal sa ating kapwa sa pamamagitan ng pagtulong sa mga nangangailangan, pagdamay sa mga nagdadalamhati, pagpapatawad sa mga nakasakit sa atin, at pakikiisa sa mga nakararanas ng kawalang-katarungan.

Hindi natin kailangang maging mayaman o makapangyarihan upang makapaglingkod sa iba. Kahit ang pinakasimpleng kabutihang ginagawa natin ay maaaring maging makapangyarihang pagpapahayag ng pag-ibig ng Diyos kapag nagmumula ito sa isang pusong tapat, mapagbigay, at mapagmahal.

Tandaan natin na hindi perpekto ang mga pamahalaan at ang mga namumuno rito. May mga pagkakataong nabibigo silang tuparin ang kanilang mga pananagutan, binibigo nila ang ating mga inaasahan, o inaabuso pa nila ang kapangyarihang ipinagkatiwala sa kanila.

Ngunit nananatiling tapat ang Diyos sa atin. Hindi nagmamaliw ang Kanyang pag-ibig, awa, at kabutihan. Kahit nagkukulang tayo sa ating katapatan sa Kanya, patuloy Niya tayong tinatawag upang manumbalik sa Kanyang mapagmahal na piling.

Kaya habang ginagampanan natin ang ating mga tungkulin bilang mamamayan, huwag nating pabayaan ang ating mga pananagutan bilang mga anak ng Diyos. Ibayad natin ang nararapat bayaran, igalang natin ang tama, manindigan tayo laban sa kawalang-katarungan, at tuparin natin nang buong katapatan ang ating mga tungkulin sa ating kapwa. Higit sa lahat, ibigay natin sa Diyos ang nararapat para sa Kanya: ang ating mga puso, pag-ibig, pagtitiwala, at buong buhay.

Maaari tayong maging masigasig sa paghiling na maging tapat at managot ang ating mga pinuno, at nararapat lamang iyon. Ngunit gayundin ba tayo kasigasig sa pagsusuri ng ating sariling puso at pagtutuwid sa ating mga pagkukulang? Bago natin hilingin sa iba na tuparin nila ang kanilang mga pananagutan, suriin muna natin ang ating sarili.

Ibinibigay ba talaga natin sa Diyos ang nararapat para sa Kanya sa pamamagitan ng pagmamahal sa Kanya nang buong puso at pagpapakita ng pagmamahal na ito sa ating pang-araw-araw na buhay, lalo na sa mga taong higit na nangangailangan ng ating malasakit, pagpapatawad, at tulong? O baka naman hinihingi natin sa iba ang katapatan at kabutihang hindi rin natin lubos na naipakikita sa ating sariling buhay?— Marino J. Dasmarinas