Ang Mabuting Balita at Repleksyon Oktubre 27 Martes ng Ika-30 Linggo sa Karaniwang Panahon: Lucas 13:18-21

Mabuting Balita: Lucas 13:18-21

Noong panahong iyon, sinabi ni Jesus, "Ano ang katulad ng paghahari ng Diyos? Saan ko ihahambing ito? Katulad ito ng isang butil ng mustasa na itinanim ng isang tao sa kanyang halamanan. Ito'y lumaki hanggang sa maging punongkahoy at namugad ang mga ibon sa mga sanga nito." 

Sinabi pa ni Jesus, "Saan ko itutulad ang paghahari ng Diyos? Katulad ito ng lebadurang inihalo ng isang babae sa tatlong takal na harina, anupa't umalsa ang buong masa." 

+ + + + + + +

Repleksyon:

Maaari ba nating hadlangan ang paglago ng Kaharian ng Diyos sa ating buhay?

Oo, maaari. Kapag pinabayaan natin ang ating pananampalataya at hindi natin inaalagaan ang ating ugnayan kay Hesus, nahahadlangan natin ang paglago nito sa ating puso. Ngunit ninanais ni Hesus na hayaan nating lumago at mamunga ang Kaharian ng Diyos sa ating buhay upang sa pamamagitan natin ay maranasan din ng iba ang kabutihan, pag-ibig, at awa ng Diyos.

Napakaganda sana kung maglalaan tayo ng panahon upang ibahagi sa iba ang anumang kaalaman natin tungkol kay Hesus! Hindi natin kailangang maging magaling na mangangaral, dalubhasa sa Bibliya, o teologo upang mailapit natin ang iba sa Kanya. Maging ang mga simpleng salita ng pagpapalakas ng loob, mga gawa ng kabutihan, at mga personal nating karanasan sa pananampalataya ay maaaring magkaroon ng malaking epekto sa buhay ng ating kapwa.

Kapag ibinabahagi natin si Hesus sa iba, maaari tayong maging daluyan ng pag-asa para sa mga nawawalan nito, kaaliwan para sa mga nagdurusa, at panibagong buhay para sa mga taong nanghihina ang espiritu. Sa pamamagitan natin, maaari nilang matuklasan na hindi sila kailanman pinabayaan ng Diyos at na lagi silang nakayakap sa Kanyang wagas na pag-ibig.

Sa pamamagitan ng ating Binyag, itinatanim ng Diyos sa ating puso ang binhi ng pananampalataya. Habang tayo ay lumalaki, unti-unti rin nating nakikilala ang ating pagkatao bilang mga anak ng Diyos at nauunawaan ang ating tungkuling mamuhay ayon sa Kanyang kalooban.

May ilan sa atin na nag-aalaga sa mahalagang binhing ito sa pamamagitan ng patuloy na paghahangad na mapalapit kay Hesus, taimtim na pananalangin, pakikinig sa Kanyang Salita, at pagsisikap na isabuhay ang Kanyang mga aral. Dahil dito, tumitibay ang ating pananampalataya at lalong lumalalim ang ating ugnayan sa Kanya.

Ngunit may ilan din sa atin na napapabayaan ang binhing ito at hinahayaang manaig sa ating buhay ang mga alalahanin, pang-araw-araw na abala, at mga pang-akit ng mundong ating ginagalawan. Kapag pinabayaan natin ang ating pananampalataya, nanganganib tayong manatiling mahina sa espiritu sa halip na patuloy na lumago at mapalapit kay Hesus.

Hindi lalago ang isang binhi kung pababayaan lamang natin ito. Kailangan nito ng sustansiya, pag-aalaga, at panahon upang lumaki at mamunga. Gayundin, kailangan ng ating pananampalataya ang pananalangin, ang Salita ng Diyos, ang mga sakramento, at ang taos-pusong hangaring sumunod kay Hesus. Hindi natin maaasahang lalago ang ating pananampalataya kung palagi nating pinababayaan ang ating ugnayan sa Kanya.

Higit sa lahat, kung hindi natin aalagaan ang binhi ng pananampalatayang itinanim ng Diyos sa ating puso, paano makikilala ng ating kapwa, sa pamamagitan ng ating mga salita at gawa, na may Diyos na nagliligtas, may Diyos na nagpapatawad, at may Diyos na nagmamahal sa kanila nang lubos?

Kaya huwag tayong matakot na ibahagi sa iba ang anumang nalalaman natin tungkol sa Diyos. Maaaring iniisip nating kulang ang ating kaalaman o hindi pa sapat ang ating pananampalataya. Ngunit tandaan natin na kayang gumawa ng Diyos ng mga kahanga-hangang bagay sa pamamagitan ng  ating pagsisikap.

Ang isang simpleng pangungusap tungkol kay Hesus, isang panalanging iniaalay para sa nangangailangan, isang pusong marunong magpatawad, o isang taos-pusong gawa ng pagmamahal ay maaaring maging simula ng paglalakbay ng isang tao patungo sa Diyos.

Huwag nating maliitin ang kayang gawin ng Diyos sa pamamagitan natin kapag buong puso tayong sumusunod sa Kanya. Habang inaalagaan natin ang sarili nating pananampalataya, nawa'y maging kasangkapan din tayo ng Kanyang biyaya upang maihatid ang Kanyang pag-ibig sa mga taong naghahanap ng pag-asa, kapatawaran, at kahulugan sa kanilang buhay.

Inaalagaan ba natin nang tapat ang binhi ng pananampalatayang itinanim ng Diyos sa ating puso, at ibinabahagi ba natin sa ating kapwa ang mabubuting bungang dulot nito? 

O hinahayaan na lamang ba nating matulog at manatiling walang bunga ang ating pananampalataya, samantalang tinatawag tayo ng Diyos na palaguin ito upang sa pamamagitan natin ay mas marami pang tao ang makakilala, makaranas, at yumakap sa nagliligtas at nagbabagong-buhay na pag-ibig ni Hesus?— Marino J. Dasmarinas