Ang Mabuting Balita at Repleksyon Linggo Nobyembre 1 Dakilang Kapistahan ng Lahat ng mga Banal: Mateo 5:1-12a

Mabuting Balita: Mateo 5:1-12a

Noong panahong iyon, nang makita ni Hesus ang napakakapal na tao, umahon siya sa bundok. Pagkaupo niya’y lumapit ang kanyang mga alagad, at sila’y tinuruan niya ng ganito:

“Mapalad ang mga aba na wala nang inaasahan kundi ang Diyos, sapagkat makakasama sila sa kanyang kaharian.” “Mapalad ang mga nahahapis sapagkat aaliwin sila ng Diyos.”

“Mapalad ang mga mapagkumbaba, sapagkat tatamuhin nila ang ipinangako ng Diyos.”

“Mapalad ang mga nagmimithing makatupad sa kalooban ng Diyos, sapagkat ipagkakaloob sa kanila ang kanilang minimithi.” “Mapalad ang mga mahabagin, sapagkat kahahabagan sila ng Diyos.”

“Mapalad ang mga may malinis na puso, sapagkat makikita nila ang Diyos.” “Mapalad ang mga gumagawa ng daan sa ikapagkakasundo, sapagkat sila’y ituturing ng Diyos na mga anak niya.”

“Mapalad ang mga pinag-uusig dahil sa kanilang pagsunod sa kalooban ng Diyos, sapagkat makakasama sila sa kanyang kaharian.”

“Mapalad kayo kapag dahil sa aki’y inaalimura kayo ng mga tao, pinag-uusig at pinagwiwikaan ng lahat ng uri ng kasamaan na pawang kasinungalingan. Magdiwang kayo at magalak, sapagkat malaki ang inyong gantimpala sa Langit.”

+ + + + + + +  

Repleksyon:

Ano nga ba ang lihim upang magkaroon tayo ng ganap at makabuluhang buhay dito sa mundo?

Nasa pag-iipon ba ito ng kayamanan at pagkakaroon ng kapangyarihan? Nasa pagkakaroon ba ito ng magandang mukha at kaakit-akit na pangangatawan? Hindi. Ang tunay na lihim ay ang pagpapala ng Diyos at ang pamumuhay sa ilalim ng Kanyang biyaya.

Ngunit paano natin matatanggap ang mga pagpapala ng Diyos?

Maaari tayong magsimula sa pamamagitan ng pamumuhay nang simple at mapagpakumbaba. Kapag labis tayong abala sa paghahangad ng mga bagay na iniaalok ng mundong ito, nanganganib na mawala sa ating paningin ang mga bagay na tunay na mahalaga. 

Kapag masyado tayong nagiging mapagmataas at umiikot na lamang ang ating buhay sa ating sarili, kumakaunti ang puwang na inilalaan natin sa Diyos sa ating mga puso. Maaaring magtagumpay tayo sa buhay ayon sa pamantayan ng mundo, ngunit hindi natin matatagpuan ang tunay at pangmatagalang kaligayahang tanging Diyos lamang ang makapagbibigay.

Kapag nagkaroon tayo ng kayamanan at kapangyarihan, maaari tayong malinlang at maniwalang pinagpala na tayo nang lubos. Ngunit darating ang panahon na maaari nating matuklasan na hindi pala kayang punan ng mga materyal na bagay ang pinakamalalim na pangangailangan ng ating mga puso. Maaaring magbigay sa atin ng panandaliang kasiyahan ang kayamanan at kapangyarihan, ngunit hindi nila kayang ibigay ang kapayapaan, kapanatagan, at kagalakang nagmumula sa malalim at personal na ugnayan natin sa Diyos.

Sino nga ba ang tunay na pinagmumulan ng mga pagpapala at kaligayahan? Walang iba kundi si Hesus. Siya ang patuloy na umaakay sa atin upang higit nating makilala ang Diyos, maging mulat sa presensiya ng Espiritu Santo sa ating buhay, at mabuksan ang pintuan ng pananampalataya sa ating mga puso. Sa pamamagitan ni Hesus, matutuklasan natin na ang pinakadakilang pagpapalang maaari nating matanggap ay hindi ang dami ng ating mga kayamanan, kundi ang biyayang makilala, mahalin, at paglingkuran ang Diyos.

Ang mga Pagpapala o Beatitudes na itinuro ni Hesus sa Kanyang mga alagad—at maging sa ating lahat—ay salungat sa mga pagpapahalaga ng mundong labis na nahuhumaling sa kayamanan, kapangyarihan, kagandahang panlabas, at pagkilala ng kapwa.

Sinasabi sa atin ng mundo na kailangan nating magkaroon ng mas maraming bagay upang higit tayong maging maligaya at kailangan nating hangaan ng iba upang maramdaman nating mahalaga tayo. Ngunit ibang landas ang itinuturo sa atin ni Hesus: ang landas ng kababaang-loob, awa, kalinisan ng puso, pagsisikap na mamuhay ayon sa kalooban ng Diyos, at pagtataguyod ng kapayapaan. Sa likod ng walong Pagpapala matatagpuan ang tunay na kahulugan ng pagiging pinagpala at ang lihim ng pangmatagalang kaligayahan.

Matutuklasan at mararanasan natin ang tunay na pagpapalang ito kapag natutuhan nating mamuhay nang simple at mapagpakumbaba, habang inilalagay natin ang Diyos sa sentro ng ating buhay. Kapag kinikilala nating ang lahat ng mayroon tayo ay kaloob Niya, unti-unti tayong matututong huwag labis na kumapit sa mga materyal na bagay.

Sa halip, mas magiging bukas ang ating mga puso sa pagbabahagi ng ating mga biyaya sa mga nangangailangan. Matututuhan din nating pahalagahan ang mga pagpapalang hindi kayang bilhin ng salapi: ang pagmamahalan sa ating pamilya, ang tunay na pagkakaibigan, ang kapayapaan ng konsensiya, at ang kagalakang dulot ng araw-araw na paglalakbay natin kasama si Hesus.

Huwag nating kalimutan na hindi sinusukat ng Diyos ang ating halaga batay sa yaman na ating naipon, kapangyarihang ating taglay, o kagandahang panlabas na mayroon tayo. Tinitingnan Niya ang nilalaman ng ating mga puso. Alam Niya ang ating mga pinagdaraanan, nakikita Niya ang ating mga sakripisyo, at malugod Niya tayong tinatanggap sa tuwing buong kababaang-loob tayong nagbabalik-loob sa Kanya.

Ipinapaalala sa atin ng Kanyang biyaya na hindi natin kailangang mapasaatin ang lahat ng iniaalok ng mundo upang magkaroon ng isang pinagpala at makabuluhang buhay. Ang kailangan natin ay mga pusong nagtitiwala sa Kanya, mga buhay na sumasalamin sa Kanyang pag-ibig, at mga taong nananatiling tapat sa Kanya.

Kaya tanungin natin ang ating mga sarili: Nauubos ba ang ating panahon sa paghahabol sa mga kayamanang lilipas din balang-araw, o buong kababaang-loob nating hinahanap ang mga kayamanang nagmumula sa Diyos at mananatili magpakailanman?

At kung titingnan ni Hesus ang ating mga puso sa araw na ito, ano kaya ang Kanyang matatagpuan—mga pusong puno ng paghahangad sa mga bagay ng mundo, o mga pusong bukas sa Kanyang biyaya, handang magmahal, maglingkod, magbahagi, at sumunod sa Kanya?— Marino J. Dasmarinas