Ang Mabuting Balita at Repleksyon sa Oktubre 19 Lunes sa Ika-29 Linggo ng Karaniwang Panahon: Lucas 12:13-21

Mabuting Balita: Lucas 12:13-21

Noong panahong iyon, sinabi kay Hesus ng isa sa mga tao, “Guro, iutos nga po ninyo sa kapatid ko na ibigay sa akin ang bahagi ko sa aming mana.” Sumagot siya “Ginoo, sino ang naglagay sa akin bilang hukom o tagapaghati ng mana ninyo?” At sinabi niya sa kanilang lahat: “Mag-ingat kayo sa lahat ng uri ng kasakiman; sapagkat ang buhay ng tao ay wala sa laki ng kayamanan.” 

At pagkatapos ay isinaysay ni Hesus ang talinhagang ito: “Ang bukirin ng isang mayaman ay umani nang sagana. Kaya’t nasabi niya sa sarili, ‘Ano ang gagawin ko? Wala na akong paglagyan ng aking ani! A, gigibain ko ang aking mga kamalig, at magtatayo ako ng lalong mas malaki. 

Doon ko ilalagay ang aking ani at ari-arian. At sasabihin ko sa aking sarili, Ayan, marami naman na akong ari-arian! Hindi na ako kukulangin habambuhay! Kaya’t mamamahinga na lang ako, kakain, iinom, at magsasaya!’ 

Ngunit sinabi sa kanya ng Diyos, ‘Hangal! Sa gabing ito’y babawian ka ng buhay. Kanino mapupunta ang mga bagay na inihanda mo?’ Ganyan ang sasapitin ng nagtitipon ng kayamanan para sa sarili, ngunit dukha naman sa paningin ng Diyos.”

+ + + + + + +  

Repleksyon:

Alin ang mas pipiliin natin: ang mag-angkin ng mga kayamanan ng mundong ito o ang matuklasan ang mga kayamanang nagmumula sa pagkakilala sa Diyos?

Marahil, marami sa atin ang pipili ng mga kayamanan ng mundo kaysa sa mga espirituwal na kayamanang nagmumula sa pagkakilala sa Kanya. Bakit? Sapagkat ito ang palaging itinuturo sa atin ng mundo: ang magtipon, mag-ipon, at magtamasa ng mga materyal na bagay bilang mga palatandaan ng tagumpay at kaligayahan.

Ngunit paano naman kung ang Diyos ang piliin natin higit sa lahat?

Marahil, iilan lamang sa atin ang gagawa ng ganitong pasiya. Nabubuhay tayo sa isang mundong labis na nagpapahalaga sa materyal na kayamanan. Palagi tayong hinihikayat na magkaroon ng mas maraming ari-arian, makamit ang higit na tagumpay, at gawin ang lahat upang mangibabaw sa buhay.

Nakalulungkot isipin na sa paghahangad natin ng mga kayamanan ng mundo, maaari tayong maging lubhang abala sa mga bagay na nais nating angkinin at makalimutan ang Diyos na nagbibigay ng tunay na kahulugan sa ating buhay.

Ngunit hindi ang makamundong tagumpay ang pangunahing ninanais ng Diyos para sa atin. Nais Niyang maging tapat tayong mga tagasunod Niya, mas makilala natin Siya, buong puso natin Siyang mahalin, at paglingkuran Siya sa pamamagitan ng pagmamahal sa ating kapwa.

Hindi tayo nilikha ng Diyos upang mabuhay lamang para sa mundong ito at sa mga panandaliang kaligayahang iniaalok nito. Nilikha Niya tayo upang makilala, mahalin, at paglingkuran Siya, nang sa gayon ay makapiling natin Siya sa langit balang araw.

Nilikha tayo upang mamunga sa espirituwal na buhay, nang sa pamamagitan ng ating mga salita, kilos, kabutihan, at halimbawa ay makilala rin ng iba ang Diyos. Nagiging tunay na mabunga ang ating buhay kapag hinahayaan nating kumilos ang Diyos sa pamamagitan natin. Naipakikita natin ito kapag nagmamalasakit tayo sa mga nagdurusa, nagpapatawad sa mga nakasakit sa atin, at nagbabahagi ng ating mga biyaya sa mga nangangailangan.

Kapag dumating ang panahon na lilisanin na natin ang mundong ito, hindi na magiging mahalaga ang ating mga ari-arian, mga tagumpay, at mga katungkulang minsan nating ipinagmalaki. Ang tunay na mahalaga ay ang ugnayang binuo natin sa Diyos at ang pagmamahal na ipinadama natin sa Kanyang bayan.

Walang kayamanan sa mundo ang makapapalit sa pusong payapa dahil sa pakikipagkasundo sa Diyos, at walang makamundong tagumpay ang maihahambing sa kagalakang dulot ng pamumuhay ayon sa Kanyang kalooban.

Ang buhay na ginugugol sa paghahabol sa kayamanan at kapangyarihan habang isinasantabi ang Diyos ay maaaring mag-iwan sa atin ng kahungkagan sa ating kalooban. Sa kabilang banda, ang buhay na nakasentro sa Diyos ay puno ng layunin, kapayapaan, at tunay na kahulugan.

Kapag inuuna natin ang Diyos, unti-unti nating nauunawaan na ang pinakamahalagang kayamanan ay hindi ang mga bagay na pag-aari natin, kundi ang Diyos na walang sawang nagmamahal sa atin at tumatawag sa atin upang makapiling Siya sa buhay na walang hanggan.

Kaya naman, suriin natin ang ating mga puso at mga pinahahalagahan sa buhay. Walang masama sa pagsisikap na umunlad, magtaguyod ng ating pamilya, at mapabuti ang ating kalagayan. Ngunit huwag nating hayaang maagaw ng mga bagay na ito ang lugar ng Diyos sa ating puso.

Gamitin natin ang mga biyayang ipinagkakaloob Niya sa atin upang luwalhatiin Siya, paglingkuran ang ating kapwa, at maging mga instrumento ng Kanyang pagmamahal. Sapagkat ang tunay na sukatan ng ating buhay ay hindi kung gaano karami ang ating naipon o naangkin, kundi kung gaano tayo naging tapat sa pagmamahal sa Diyos at sa ating kapwa.

Kung tatawagin tayo ng Diyos upang humarap sa Kanya ngayon, ano kaya ang maipagmamalaki nating pinakamahalagang kayamanan: ang yaman at tagumpay na naipon natin sa mundong ito, o ang pagmamahal na ating ipinadama, ang pananampalatayang ating isinabuhay, at ang ugnayang pinagyaman natin sa Kanya?

Ano ang handa nating baguhin sa ating buhay simula ngayon upang matiyak na ang Diyos, at hindi ang mga kayamanan ng mundong ito, ang mananatiling pinakamahalagang kayamanan ng ating puso?— Marino J. Dasmarinas