Ang Mabuting Balita at Repleksyon sa Miyerkules Oktubre 28 Kapistahan nila San Simon at San Judas, mga apostol: Lucas 6:12-16

Mabuting Balita: Lucas 6:12-16

Noong mga araw na iyon, umahon si Jesus sa isang burol at magdamag doong nanalangin.

Kinaumagahan, tinawag niya ang kanyang mga alagad, at pumili siya ng Labindalawa sa kanila, na tinawag niyang mga apostol: Si Simon na pinangalanan niyang Pedro, at si Andres na kanyang kapatid; sina Santiago, Juan, Felipe, Bartolome, Mateo, Tomas, at Santiago na anak ni Alfeo, si Simon, ang Makabayan; si Judas na anak ni Santiago, at si Judas Iscariote na naging taksil.

+ + + + + + +  

Repleksyon:

Nakaugalian ba nating manalangin, o bahagi ba talaga ng ating pang-araw-araw na buhay ang pananalangin?

Si Hesus ay isang taong palaging nananalangin. Sinisikap Niyang maglaan ng panahon upang manalangin at makipagniig sa Diyos. Napakahalaga ng pananalangin sa Kanyang buhay, at sa pamamagitan ng Kanyang halimbawa, itinuturo Niya sa atin na dapat din itong maging mahalagang bahagi ng ating buhay.

Marami sa atin ang naaalalang manalangin kapag mayroon tayong pangangailangan o kapag nahaharap tayo sa mga problema. Kung minsan, nakadepende pa ang tindi ng ating pananalangin sa bigat ng ating pinagdaraanan. Kapag malaki ang ating problema, taimtim tayong nananalangin. Ngunit kapag maliit lamang ang ating suliranin o maayos naman ang takbo ng ating buhay, kung minsan ay nakakalimutan nating maging masigasig sa pananalangin.

May ilan din sa atin na itinuturing ang pananalangin na para bang isang bagay sa ating tahanan na ginagamit lamang kapag kinakailangan. Kapag wala tayong mabigat na suliranin, isinasantabi natin ito at nakakalimutan. Ngunit kapag may bagong problemang gumigising sa atin mula sa ating pagiging kampante, muli tayong lumalapit sa Diyos at nananalangin. Nakalulungkot isipin na kung minsan, naaalala lamang natin ang Panginoon kapag tayo ay nahihirapan, at nakakalimutan nating nais din Niyang makasama tayo sa mga panahong maayos at magaan ang ating buhay.

Ang masigasig na buhay-panalangin ay isa sa mga pangunahing pinagmumulan ng pagkain at lakas ng ating kaluluwa. Kapag nananalangin tayo, buong kababaang-loob tayong lumalapit kay Hesus at binubuksan natin sa Kanya ang ating mga puso. Ibinabahagi natin sa Kanya ang ating mga kagalakan at kalungkutan, mga pag-asa at pangamba, mga pagsubok at tagumpay.

Hinihiling natin sa Panginoon na gabayan tayo, palakasin, at samahan sa bawat pagkakataon ng ating buhay. Habang ginagawa nating regular na bahagi ng ating buhay ang pananalangin, lalo namang lumalalim at tumitibay ang ating ugnayan kay Hesus. Nagdudulot din ito ng kapayapaan sa ating mga puso, kahit hindi pa nalulutas ang ating mga problema, sapagkat alam nating hindi Niya tayo iniiwan.

Sa Ebanghelyo, bago piliin ni Hesus ang labindalawang apostol na tutulong sa Kanya sa pagtupad ng Kanyang misyon, umakyat muna Siya sa bundok upang manalangin (Lucas 6:12). Magdamag Siyang nanalangin at nanatiling kaisa ng Ama sa panalangin. Pagkatapos nito, bumaba Siya mula sa bundok at pinili ang labindalawang apostol (Lucas 6:13).

Pagnilayan natin ang napakagandang halimbawang ito ni Hesus. Kung ang ating Panginoon at Tagapagligtas ay naglaan ng panahon upang manalangin bago gumawa ng isang mahalagang pasiya, gaano pa kaya natin kailangang manalangin habang hinaharap natin ang mga hamon at pagpapasiya sa ating pang-araw-araw na buhay?

Ang pananalangin ay hindi lamang isang bagay na ginagawa natin kapag desperado na tayo o kapag naubos na ang lahat ng ating paraan. Ito ay pagpapahayag ng ating pagmamahal sa Diyos, pagkilala sa ating pangangailangan sa Kanya, at pagpapakita ng ating hangaring manatiling malapit sa Kanya.

Huwag nating hayaang maagaw ng ating mga gawain, pansariling ambisyon, at pang-araw-araw na alalahanin ang panahong dapat nating ilaan sa pananalangin. Maglaan tayo ng panahon para kay Hesus araw-araw, hindi lamang kapag kailangan natin ang Kanyang tulong, kundi maging kapag nais nating magpasalamat, magpuri, makinig sa Kanya, at mapayapang manahan sa Kanyang mapagmahal na presensya.

Habang lalo nating pinayayabong ang ating ugnayan sa Kanya sa pamamagitan ng pananalangin, lalo rin tayong natututong magtiwala sa Kanyang karunungan at sumunod sa Kanyang kalooban.

Sa araw na ito, tanungin natin ang ating mga sarili: Naglalaan ba tayo ng panahon para kay Hesus araw-araw dahil mahal natin Siya at nais nating higit pang mapalapit sa Kanya, o naaalala lamang natin Siyang tawagin kapag mayroon tayong kailangan? Kung si Hesus ay palaging naglalaan ng panahon upang manalangin sa Ama, hindi ba nararapat lamang na maglaan din tayo ng panahon para sa Kanya—hindi lamang sa oras ng ating mga pangangailangan, kundi sa bawat araw ng ating buhay?— Marino J. Dasmarinas