Ang Mabuting Balita at Repleksyon sa Oktubre 5 Lunes sa Ika-27 Linggo ng Karaniwang Panahon: Lucas 10:25-37

Mabuting Balita: Lucas 10:25-37

Noong panahong iyon, may isang eskribang lumapit kay Hesus upang siya’y subukin. “Guro,” aniya, “ano ang dapat kong gawin upang magkamit ng buhay na walang hanggan?” Sumagot si Hesus, “Ano ang nakasulat sa Kautusan? Ano ang nababasa mo roon?”

Tumugon siya, “‘Ibigin mo ang Panginoon mong Diyos nang buong puso, nang buong kaluluwa, nang buong lakas, at nang buong pag-iisip’; at ‘Ibigin mo ang iyong kapwa gaya ng iyong sarili.’” “Tama ang sagot mo,” wika ni Hesus. “Gawin mo iyan at mabubuhay ka.”

Sa hangad ng eskriba na huwag siyang lumabas na kahiya-hiya, tinanong niya uli si Hesus, “Sino naman ang aking kapwa?” Sumagot si Hesus: “May isang taong naglalakbay buhat sa Jerusalem, patungong Jerico. Hinarang siya ng mga tulisan, kinuha pati damit sa katawan, binugbog at halos patay na nang iwan.

Nagkataong dumaan doon ang isang saserdote at pagkakita sa taong nakahandusay, siya’y lumihis at nagpatuloy ng kanyang lakad. Dumaan din ang isang Levita, ngunit tiningnan lamang niya ito at nagpatuloy ng kanyang lakad. Ngunit may isang Samaritanong naglalakbay na naparaan doon. Nakita niya ang hinarang at siya’y nahabag. Lumapit siya, binusan ng langis at alak ang mga sugat nito at tinalian.

Saka isinakay ang tao sa kanyang sinasakyang hayop, dinala sa bahay-panuluyan, at inalagaan doon. Kinabukasan, dumukot siya ng dalawang denaryo, ibinigay sa may-ari ng bahay-panuluyan at sinabi, ‘Alagaan mo siya, at kung magkano man ang kakulangan niyan, babayaran ko sa aking pagbabalik.’

Sino ngayon sa palagay mo ang nagpakita ng kanyang pakikipagkapwa sa taong hinarang ng mga tulisan?” tanong ni Hesus. “Ang nagpakita ng habag sa kanya,” tugon ng eskriba. Sinabi sa kanya ni Hesus, “Humayo ka’t gayun din ang gawin mo.”

+ + + + + + +

Repleksyon:

Tinanong si Jesus ng isang dalubhasa sa Kautusan, “Guro, ano po ang dapat kong gawin upang magmana ng buhay na walang hanggan?” Sinabi ni Jesus sa kanya na basahin niya kung ano ang nakasulat sa Kautusan. Sumagot ang dalubhasa, “Ibigin mo ang Panginoon mong Diyos nang buong puso, buong pagkatao, buong lakas, at buong pag-iisip, at ang iyong kapwa gaya ng iyong sarili.” Sinabi sa kanya ni Jesus, “Tama ang iyong sagot. Gawin mo ito at mabubuhay ka.”

Pagkatapos ay tinanong ng dalubhasa sa Kautusan si Jesus, “At sino naman po ang aking kapwa?” Upang higit na maipaliwanag ni Jesus kung ano ang tunay na kahulugan ng pagiging mabuting kapwa, nagkuwento Siya tungkol sa isang lalaking iniwang naghihingalo sa tabi ng daan.

Ang unang taong dumaan sa lalaking naghihingalo ay isang pari. Bilang pari, inaasahan sa kanya na isabuhay ang aral tungkol sa pagmamahal sa Diyos at sa kapwa. Ngunit kahit siya ay naglilingkod sa Diyos, hindi niya naipakita ang pagmamahal sa kanyang kapwa sapagkat wala siyang ginawa upang tulungan ang naghihingalong lalaki. Sumunod na dumaan ang isang Levita, isang lingkod sa templo ng Diyos. Sa kasamaang-palad, nabigo rin siyang isabuhay ang kanyang pananampalataya sapagkat hindi rin niya pinansin ang lalaking nangangailangan ng tulong.

Pagkatapos ay dumating ang isang Samaritano na hindi naglilingkod sa templo ng Diyos. Ngunit nang makita niya ang sugatang lalaki, naantig ang kanyang puso at nahabag siya. Hindi lamang niya ito tiningnan at ipinagpatuloy ang kanyang paglalakbay. Huminto siya. Lumapit siya. Nilinis niya ang mga sugat nito, dinala sa isang tuluyan, inalagaan, at tiniyak na gagaling ito.

Sa tatlong taong dumaan, ang Mabuting Samaritano ang kinalugdan ni Jesus sapagkat nagpakita siya ng awa sa naghihingalong lalaki. Napakalalim ng aral na ito para sa ating lahat. Ang pari at ang Levita ay may mga tungkulin sa paglilingkod sa Diyos at sa templo, ngunit hindi sila naantig upang tumulong sa isang taong naghihirap. Samantala, hinayaan ng Samaritano na ang kanyang habag ang magtulak sa kanya upang kumilos.

Hinahamon tayo nito na tingnan nang tapat ang ating sariling mga puso. Hindi rin ba tayo kung minsan ay nagkukulang sa pagsasabuhay ng ating pananampalataya? Hindi rin ba natin minsan nakikita ang mga taong nasasaktan, nahihirapan, nag-iisa, naghihikahos, o nangangailangan ng tulong, ngunit pinipili nating lampasan sila? Maaaring nakikita natin ang kanilang paghihirap ngunit iniisip natin na may ibang tutulong sa kanila. Maaaring naririnig natin ang kanilang hinaing ngunit nananatili tayong tahimik dahil baka maabala o maabala ang ating mga sariling gawain.

Paminsan-minsan, hinahamon ang ating pananampalataya at pagmamahal sa Diyos sa pamamagitan ng mga taong inilalagay Niya sa ating landas. Maaaring ang taong nangangailangan ng ating tulong ang siya ring taong ginagamit ng Diyos upang anyayahan tayong ipakita ang ating pagmamahal sa Kanya.

Kaya hilingin natin sa Espiritu Santo na buksan ang ating mga mata upang makita natin ang mga nagdurusa, buksan ang ating mga puso upang makaramdam tayo ng habag, at buksan ang ating mga kamay upang maging handa tayong tumulong. Huwag nating ipikit ang ating mga mata sa mga nangangailangan o magkunwaring hindi natin nakikita ang kanilang paghihirap. Huwag tayong gumawa ng mga dahilan upang hindi tumulong. Sa halip, maging handa tayong huminto, lumapit, makinig, umaliw, at maglingkod.

Ang ating pananampalataya ay hindi lamang isang bagay na ipinapahayag natin sa ating mga labi o isinasabuhay sa loob ng simbahan. Nagiging buhay ang ating pananampalataya kapag ang pag-ibig ng Diyos ay kumikilos sa atin upang mahalin at pagmalasakitan ang iba. Bawat pagtulong, bawat kamay na inaabot, bawat salitang nagbibigay ng lakas, at bawat munting gawa ng malasakit ay maaaring maging magandang pagpapahayag ng ating pagmamahal sa Diyos.

Itinuturo sa atin ng Mabuting Samaritano na ang kabanalan ay hindi lamang tungkol sa pagkilala sa mga utos ng Diyos. Ito ay tungkol sa pagpapahintulot na baguhin ng mga utos na ito ang ating puso at ang paraan ng ating pamumuhay. Kapag tunay nating minamahal ang Diyos nang buong puso, hindi natin kayang manatiling walang malasakit sa paghihirap ng ating kapwa.

Nawa'y hindi tayo maging abala sa ating pagdarasal hanggang sa hindi na natin mapansin ang isang taong nangangailangan ng tulong. Nawa'y hindi tayo maging lubhang abala sa sarili nating buhay upang makalimutan natin ang mga taong nasasaktan sa ating paligid. At nawa'y hindi natin hayaang ang takot, abala, pagkiling, o kawalang-malasakit ang pumigil sa atin upang maging instrumento ng awa ng Diyos.

Tandaan natin: sa tuwing humihinto tayo upang tulungan ang isang taong naghihirap, hindi lamang tayo tumutulong sa isang taong hindi natin kilala—hinahayaan nating makita ng mundo ang pag-ibig ni Kristo sa pamamagitan ng ating buhay.

Kapag may isang taong nangangailangan ng tulong na inilagay ni Jesus sa ating landas ngayon, tayo ba ay magiging tulad ng pari at Levita na nagpatuloy sa kanilang paglalakbay, o hahayaan nating hipuin ng Espiritu Santo ang ating puso upang tayo rin ay huminto, lumapit, umunawa, at kumilos—upang ang ating pananampalataya ay maging tunay na pag-ibig at awa?— Marino J. Dasmarinas