Ang Mabuting Balita at Repleksyon Miyerkules Setyembre 23, paggunita San Pio ng Pietrelcina, pari: Lucas 9:1-6

Mabuting Balita: Lucas 9:1-6

Noong panahong iyon, tinawag ni Jesus ang Labindalawa at binigyan sila ng kakayahan at kapangyarihang magpalayas ng mga demonyo at magpagaling ng mga karamdaman. At sinugo niya sila upang ipahayag ang paghahari ng Diyos at magpagaling ng mga maysakit. 

Sila'y pinagbilinan niya: "Huwag kayong magbaon ng anuman para sa inyong paglalakbay -- kahit tungkod, supot, tinapay, salapi o bihisan. Makituloy kayo sa alinmang bahay na tumanggap sa inyo, at manatili roon hanggang sa pag-alis ninyo sa bayang iyon. 

At sakaling hindi kayo tanggapin, umalis kayo roon, at ipagpag ninyo ang alikabok ng inyong mga paa bilang babala sa kanila." Kaya't humayo ang mga alagad at naglakbay sa mga nayon, na ipinangangaral ang Mabuting Balita at nagpapagaling ng mga maysakit sa lahat ng dako.

+ + + + + + +  

Repleksyon:

Kanino po ba tayo umaasa, sa ating sariling lakas at karunungan o sa Diyos?

Ito ang dalawang pangunahing tanong na hinaharap natin araw-araw. Ano nga ba ang ibig sabihin ng umasa sa ating sarili? Nangangahulugan itong lubos tayong umaasa sa sarili nating lakas, kakayahan, at pang-unawa, kung minsan ay hanggang sa wala na tayong naiiwang puwang para sa Diyos sa ating puso.

Ngunit ano naman ang ibig sabihin ng umasa sa Diyos?

Ang pag-asa sa Diyos ay hindi nangangahulugang uupo lamang tayo at maghihintay na dumating ang Kanyang mga biyaya sa ating pintuan, na para bang isang tagapagdala ng sulat na naghahatid ng koreo sa ating mailbox. Ang pagtitiwala sa Diyos ay hindi nangangahulugang magiging walang-kibo tayo at hindi na gagawin ang ating bahagi.

Sa halip, nangangahulugan itong gagawin natin ang lahat ng ating makakaya upang makamtan ang ating mga pangangailangan at maisagawa ang mga bagay na ipinagkakatiwala sa atin, habang buong kababaang-loob nating ipinauubaya sa Diyos ang magiging bunga ng ating mga pagsisikap.

Tayo ay kumikilos, ngunit nagtitiwala. Tayo ay nagsisikap, ngunit marunong ding magpasakop. Ginagawa natin ang ating bahagi, ngunit kinikilala nating ang lahat ay sa huli ay nakasalalay sa biyaya ng Diyos.

Nang sabihin ni Jesus sa mga Apostol na huwag silang magdala ng anuman sa kanilang paglalakbay bilang mga misyonero (Lucas 9:3), ibig ba Niyang sabihin na wala silang dadalhin dahil ang lahat ng kanilang kailangan ay basta na lamang mahuhulog mula sa langit papunta sa kanilang kandungan?

Siyempre, hindi! Sinasabi ni Jesus sa kanila na buong katapatan nilang isagawa ang misyon na ipinagkatiwala sa kanila at huwag silang magpadala sa pag-aalala, sapagkat gagamitin Niya ang mga taong may pananampalataya upang tugunan ang kanilang mga pangangailangan.

Ganito rin tayo tinatawag na mamuhay at magbahagi ng ating pananampalataya. Hindi natin kailangang pangunahan ng takot at labis na pag-aalala ang ating buhay. Sa halip, tinatawag tayong magpatuloy nang may pananampalataya, tapang, at pagtitiyaga.

Habang tapat nating ginagampanan ang ating misyon bilang mga binyagan, makapagtitiwala tayo na ibibigay ni Jesus ang ating mga pangangailangan ayon sa Kanyang karunungan at mapagmahal na kalooban.

Ang ating misyon ay tumulong sa pagpapalaganap ng Mabuting Balita ng ating kaligtasan—hindi lamang sa pamamagitan ng ating mga salita, kundi higit sa lahat sa paraan ng ating pamumuhay, pagmamahal, pagpapatawad, paglilingkod, at pagmamalasakit sa isa’t isa.

Hindi hinihiling ng Diyos na gawin natin ang lahat nang mag-isa. Ang hinihiling Niya ay ialay natin kung ano ang mayroon tayo, gamitin ang mga kaloob na ipinagkaloob Niya sa atin, at magtiwala sa Kanya sa mga bagay na hindi natin kayang kontrolin.

May mga pagkakataong mararamdaman nating hindi sapat ang ating mga pagsisikap. May mga panahong tila hindi nasasagot ang ating mga panalangin, tila walang bunga ang ating ginagawa, o tila hindi malinaw ang daang ating tinatahak. Sa mga sandaling iyon, alalahanin natin na ang ating pananagutan ay manatiling tapat. Ang mga resulta ay ipinauubaya natin sa Diyos.

Kaya naman, ilagay natin ang ating mga kamay sa mga kamay ng Diyos. Magpatuloy tayong maglingkod nang tapat nang hindi pinanghihinaan ng loob, magmahal nang hindi naghahanap ng pagkilala, at magtiwala nang hindi hinihinging sundin ng Diyos ang ating sariling oras at plano. Kapag buong puso nating isinusuko sa Kanya ang ating mga plano, hinahayaan nating ang Kanyang biyaya ang gumabay sa atin patungo sa mga lugar na hindi natin mararating sa pamamagitan lamang ng sarili nating lakas.

Talaga bang sa Diyos tayo lubos na nagtitiwala, o pilit pa rin nating kinokontrol ang lahat sa pamamagitan ng sarili nating lakas? At ngayon, ano ang bahagi ng ating buhay na hinihiling ng Diyos na buong puso nating isuko sa Kanya, habang patuloy nating ginagawa nang may katapatan ang ating bahagi?—Marino J. Dasmarinas