Ang Mabuting Balita at Repleksyon Setyembre 10 Huwebes ng Ika-23 Linggo sa Karaniwang Panahon: Lucas 6:27-38

Mabuting Balita: Lucas 6:27-38

Noong panahong iyon, sinabi ni Hesus sa kanyang mga alagad: “Sinasabi ko sa inyo, mga nakikinig: Ibigin ninyo ang inyong mga kaaway, gawan ninyo ng mabuti ang mga napopoot sa inyo, pagpalain ninyo ang mga sumusumpa sa inyo, idalangin ninyo ang mga umaapi sa inyo. 

Kapag sinampal ka sa isang pisngi, iharap mo rin ang kabila. Kapag inaagaw ang iyong balabal, ibigay mo pati ang iyong baro. Bigyan mo ang bawat nanghihingi sa iyo: at kung may kumuha sa iyong ari-arian ay huwag mo nang bawiin pa ang mga iyon. Gawin ninyo sa iba ang ibig ninyong gawin nila sa inyo. 

“Kung ang iibigin lamang ninyo ay ang mga umiibig sa inyo, ano pang gantimpala ang inyong hihintayin? Kahit ang mga makasalanan ay umiibig din sa mga umiibig sa kanila. At kung ang gagawan lamang ninyo ng mabuti ang gumagawa sa inyo ng mabuti, ano pang gantimpala ang inyong hihintayin? 

Kahit ang mga makasalanan ay gumagawa rin nito! Kung ang pahihiramin lamang ninyo ay ang mga taong inaasahan ninyong makababayad sa inyo, ano pang gantimpala ang inyong hihintayin? Kahit ang mga makasalanan ay nagpapahiram din sa mga makasalanan sa pag-asang ang mga ito’y makababayad! 

Sa halip, ibigin ninyo ang inyong mga kaaway, at gawan ninyo sila ng mabuti. Magpahiram kayo, na hindi umaasa ng anumang kabayaran. Sa gayun, malaking gantimpala ang tatamuhin ninyo, at kayo’y magiging mga anak ng Kataas-taasan. Sapagkat siya’y mabuti sa masasama at sa mga hindi marunong tumanaw ng utang na loob. Maging mahabagin kayo gaya ng inyong Ama.”  

 “Huwag kayong humatol, at hindi kayo hahatulan ng Diyos. Huwag kayong magparusa at hindi kayo parurusahan ng Diyos. Magpatawad kayo sa inyong kapwa, at patatawarin kayo ng Diyos. Magbigay kayo, at bibigyan kayo ng Diyos: hustong takal, siksik, liglig, at umaapaw pa ang ibibigay sa inyo. Sapagkat ang takalang ginagamit ninyo sa iba ay siya ring gagamitin sa inyo.”

+ + + + + + +

Repleksyon:

May isang kuwento tungkol sa isang lalaki na palaging nakakaramdam ng hinanakit sa kanyang puso tuwing nakikita niya ang kanyang kapatid na babae na nakagawa sa kanya ng masama. Nagpatuloy ito sa loob ng maraming taon hanggang sa siya ay inatake sa puso at muntik nang mamatay. Malalim niyang pinag-isipan ang mga nangyari sa kanyang buhay at sa huli ay nagpasiya siyang patawarin ang kanyang kapatid.

Ano ang makapagpapalaya sa atin mula sa poot? Ito ay pagpapatawad at pagmamahal. Sa sandaling taos-puso tayong magpatawad at piliing magmahal, unti-unting nawawala ang poot at negatibong pakiramdam sa ating puso. Nakadarama tayo ng kalayaan.

Sa halip na hayaang dominahin tayo ng hinanakit, nararanasan natin ang kapayapaang nagmumula sa pagsuko sa Diyos ng ating mga sama ng loob. Natututuhan natin na ang pagpapatawad ay hindi lamang isang bagay na ginagawa natin para sa iba; ito rin ay isang regalong ibinibigay natin sa ating sarili.

Subalit, bilang mga tao, may mga pagkakataong nadadaig tayo ng galit, poot, at sama ng loob. Hinahayaan nating kontrolin tayo ng mga damdaming ito sa halip na tayo ang kumontrol sa mga ito. Kapag patuloy nating kinikimkim ang ating mga hinanakit, nagdadala tayo ng pasaning hindi nais ng Diyos na ating dalhin.

Dahil dito mag-uugat sa ating puso ang samang loob, mawawalan tayo ng kapayapaan, sisirain ang ating mga relasyon, at hadhadlangan tayong lubos na pahalagahan ang mga biyayang patuloy na ipinagkakaloob sa atin ng Diyos.

Ano, kung gayon, ang lunas sa poot? Ito ay pagmamahal, pagpapatawad, at kababaang-loob. Ang tatlong katangiang ito ay may kapangyarihang talunin ang poot at palayain tayo mula sa mga damdaming nagdudulot lamang sa atin ng sakit, negatibong pag-iisip, at kaguluhan sa kalooban. Kapag ang poot ay naghahari sa ating puso, maaari nitong guluhin ang ating pang-araw-araw na buhay at hadlangan tayong mamuhay nang may kapayapaan at kagalakang ninanais ng Diyos para sa atin.

Sa ating Ebanghelyo, sinasabi ni Jesus Ibigin ninyo ang inyong mga kaaway, gawan ninyo ng mabuti ang mga napopoot sa inyo, pagpalain ninyo ang mga sumusumpa sa inyo, idalangin ninyo ang mga umaapi sa inyo (Lucas 6:27–28).

Maaaring napakahirap sundin ng turong ito, ngunit tinatawag tayong isabuhay ito kung tunay nating nais mamuhay bilang mga tagasunod ni Kristo. Inaanyayahan tayo ni Jesus na talunin ang poot at paghihiganti—na tumbasan ang kasamaan ng kabutihan, ang galit ng kahinahunan, at ang poot ng pagmamahal.

Hindi nangangahulugan na kapag nagpatawad taayo ay tama o katanggap-tanggap ang ginawa ng iba sa atin. Hindi rin nangangahulugan na hahayaan nating paulit-ulit tayong saktan. Sa halip, ang pagpapatawad ay ang pagsuko sa Diyos ng ating galit at sama ng loob at ang pagtangging manatiling bilanggo ng mga sugat ng ating nakaraan.

Kung minsan, ang pagpapatawad ay isang proseso. Maaaring kailanganin nating paulit-ulit na humingi sa Diyos ng biyaya upang makapagpatawad hanggang sa tuluyan nang gumaling ang ating puso.

Maaaring may mga taong napakahirap nating patawarin. Maaaring may mga sugat na nananatiling masakit kahit lumipas na ang maraming taon. Ngunit hindi hinihiling ni Jesus na dalhin natin ang mga sugat na ito nang mag-isa. Kapag buong kababaang-loob nating inilalapit sa Kanya ang ating sakit, unti-unti Niyang gagamutin ang ating sugatang puso at pupunuin Niya ito ng Kanyang pagpapatawad at kababaang-loob.

Sa pamamagitan ng pagpapatawad at kababaang-loob, unti-unti nating nararanasan ang kalayaan mula sa poot. Sa pamamagitan ng daan ng pagmamahal, nagiging tunay tayong mga tagasunod ni Jesus. Walang ibang landas tungo sa tunay na kalayaang Kristiyano kundi ang landas ng pagmamahal, kababaang-loob, at pagpapatawad.

Kaya naman, suriin natin ang ating mga puso. Mayroon ba tayong taong patuloy nating kinamumuhian o kinikimkiman ng sama ng loob? Mayroon bang pangalan na hanggang ngayon ay nagdudulot pa rin sa atin ng sakit kapag naririnig natin? Mayroon bang sugat na napakatagal na nating dinadala?

Ilagay natin sa mapagmahal na mga kamay ni Jesus ang taong iyon, ang masakit na alaala, at ang sugatang bahagi ng ating puso. Maaaring hindi na natin mabura ang nakaraan, ngunit sa tulong ng biyaya ng Diyos, maaari nating piliing huwag nang manatiling bilanggo nito.

Handa ba tayong isuko kay Jesus ang ating poot at hinanakit, patawarin ang mga nakasakit sa atin, at hayaan ang Kanyang pagmamahal na tuluyang magpalaya at magpagaling sa ating puso?—Marino J. Dasmarinas