Ang Mabuting Balita at Repleksyon Setyembre 13 Ika-24 Linggo sa Karaniwang Panahon: Mateo 18:21-35

Mabuting Balita: Mateo 18:21-35

Noong panahong iyon, lumapit si Pedro at nagtanong kay Hesus, “Panginoon, makailan kong patatawarin ang aking kapatid na paulit-ulit na nagkakasala sa akin? Makapito po ba?” Sinagot siya ni Hesus, “Hindi ko sinasabing makapito, kundi pitumpung ulit pa nito. 

Sapagkat ang paghahari ng Diyos ay katulad nito: ipinasiya ng isang hari na pagbayarin ang kanyang mga lingkod na may utang sa kanya. Unang dinala sa kanya ang isang may utang na sampung milyung piso. Dahil sa siya’y walang ibayad, iniutos ng hari na ipagbili siya, ang kanyang asawa, mga anak, at lahat ng ari-arian, upang makabayad. 

Nanikluhod ang taong ito sa harapan ng hari at nagmakaawa: ‘Bigyan pa ninyo ako ng panahon, at babayaran ko sa inyo ang lahat.’ Naawa sa kanya ang hari kaya ipinatawad ang kanyang mga utang at pinayaon siya. “Ngunit pagkaalis niya roon ay nakatagpo niya ang isa sa kanyang kapwa lingkod na may utang na limandaang piso sa kanya. 

Sinunggaban niya ito at sinakal, sabay wika: ‘Magbayad ka ng utang mo!’ Naglumuhod iyon at nagmakaawa sa kanya: ‘Bigyan mo pa ako ng panahon at babayaran kita.’ Ngunit hindi siya pumayag; sa halip ipinabilanggo niya ang kanyang kapwa lingkod hanggang sa ito’y makabayad. Nang makita ng kanyang mga kapwa lingkod ang nangyari, sila’y labis na nagdamdam; pumunta sila sa hari at isinumbong ang nangyari.  

Kaya’t ipinatawag siya ng hari. ‘Ikaw – napakasama mo!’ Sabi niya. ‘Pinatawad kita sa utang mo sapagkat nagmakaawa ka sa akin. Nahabag ako sa iyo; hindi ba dapat ka ring mahabag sa kapwa mo?’ At sa galit ng hari, siya’y ipinabilanggo hanggang sa mabayaran niya ang kanyang utang. Gayun din ang gagawin sa inyo ng aking Amang nasa langit kung hindi ninyo patatawarin ang inyong kapatid.

+ + + + + + +  

Repleksyon:

Tayo ba ay mapagpatawad?

Sa Ebanghelyo, isang alipin ang humingi ng kapatawaran sa kanyang hari dahil sa napakalaking halagang kanyang pagkakautang, at siya ay pinatawad ng hari. Ngunit nang makatagpo niya ang isang taong may mas maliit na pagkakautang sa kanya, hiniling niya na agad itong bayaran. Tumanggap siya ng pagpapatawad, ngunit hindi niya kayang ibigay ang parehong pagpapatawad sa iba.

Marahil, marami sa atin ang makauugnay sa aliping ito na humingi ng kapatawaran sa kanyang Panginoon at Guro. Humihingi tayo kay Jesus ng kapatawaran sa lahat ng ating mga kasalanan, at marami sa atin ang lumalapit sa Sakramento ng Kumpisal o Pakikipagkasundo. Lumalapit tayo sa Panginoon nang may mapagpakumbabang puso, inaamin ang ating mga kasalanan at humihingi ng Kanyang awa. At dahil sa Kanyang dakilang pag-ibig, pinatatawad tayo ni Jesus at binibigyan Niya tayo ng panibagong pagkakataong magsimulang muli.

Ngunit tunay ba nating isinasabuhay ang kapatawarang tinanggap natin mula kay Jesus? Napapatawad ba natin ang mga taong nakasakit o nagkasala sa atin, tulad ng pagpapatawad sa atin ng Panginoon?

Mahirap ang mga tanong na ito sapagkat hindi laging madali ang magpatawad. May mga sugat na malalim, mga salitang patuloy na sumasakit, at masasakit na alaala na mahirap pakawalan. Ngunit kapag pinipili nating magpatawad, hinahayaan nating kumilos ang biyaya ng Diyos sa ating puso. Unti-unti Niya tayong pinalalaya mula sa bilangguan ng galit, poot, at sama ng loob.

Kapag kinikimkim natin ang galit sa ating puso, nagdadala tayo ng pasaning wala namang mabuting naidudulot sa atin. Hinahayaan nating manatili sa ating puso ang isang bagay na nangyari na sa nakaraan, hanggang sa nakawin nito ang ating kapayapaan. Bakit hindi natin hayaang manatili sa nakaraan ang mga bagay na dapat nang iwan doon? Bakit hindi tayo magpatawad at magpatuloy sa buhay na walang dinadalang mabigat na pasanin sa ating puso?

Kapag ayaw nating magpatawad, para na rin nating pinarurusahan ang ating sarili. Nanatili tayong alipin ng poot, samantalang maaaring matagal nang nakapagpatuloy sa buhay ang taong nakasakit sa atin. Higit sa lahat, kapag hinahayaan nating mag-ugat sa ating puso ang galit at sama ng loob, unti-unti tayong napapalayo sa kapayapaang nais ibigay sa atin ni Jesus.

Kaya dapat tayong matutong magpatawad sapagkat ang kapatawaran ay hindi lamang para sa mga taong nakasakit sa atin; ito rin ay para sa atin na nasaktan. Pinagagaling ng kapatawaran ang ating buong pagkatao. Tinutulungan tayo nitong maging mas matatag sa emosyonal at espirituwal na aspeto, at binubuksan nito ang isang bagong landas sa ating buhay upang makapagsimula tayong muli nang hindi na pasan ang mabigat na poot at sama ng loob.

Ang pagpapatawad ay hindi nangangahulugang katanggap-tanggap ang ginawa sa atin. Hindi nito binubura ang sakit o ipinagkukunwaring hindi kailanman nangyari ang sugat. Sa halip, ang pagpapatawad ay nangangahulugang pinipili nating isuko kay Jesus ang ating sakit at ayaw nating hayaang kontrolin ng poot ang ating puso. Ipinauubaya natin sa Diyos ang katarungan at hinahayaan nating akayin tayo ng Kanyang biyaya tungo sa kagalingan at kapayapaan.

Lagi nating tularan si Jesus na walang sawang nagpapatawad. Matuto tayong tumingin sa Kanya, sapagkat hindi Niya itinatala sa Kanyang puso ang ating mga pagkakamali. Sa halip, patuloy Niya tayong binibigyan ng awa, kagalingan, at panibagong pagkakataong magsimulang muli.

Habang tinatanggap natin ang kapatawaran ng Diyos, maging mga instrumento rin tayo ng kapatawarang iyon sa buhay ng iba. Hilingin natin sa Banal na Espiritu na palambutin ang anumang bahagi ng ating puso na tumigas dahil sa sakit, galit, o sama ng loob. Hilingin natin sa Kanya ang biyayang makapagpatawad kahit mahirap, sapagkat alam nating ang tunay na kalayaan ay matatagpuan kapag buong puso nating ipinauubaya kay Jesus ang ating mga pasanin.

Mayroon ba tayong taong hanggang ngayon ay hindi pa natin kayang patawarin? Handa na ba nating isuko ito kay Jesus ngayon, upang matuto tayong magpatawad tulad ng pagpapatawad Niya sa atin?— Marino J. Dasmarinas