Ang Mabuting Balita at Repleksyon Setyembre 12 Sabado ng Ika-23 Linggo sa Karaniwang Panahon: Lucas 6:43-49

Mabuting Balita: Lucas 6:43-49

Noong panahong iyon, sinabi ni Hesus sa kanyang mga alagad, “Walang mabuting punongkahoy na namumunga ng masama, at walang masamang punongkahoy na namumunga ng mabuti. Nakikilala ang bawat punongkahoy sa pamamagitan ng kanyang bunga.

Sapagkat hindi nakapipitas ng igos sa puno ng aroma, at di rin nakapipitas ng ubas sa puno ng dawag. Ang mabuting tao ay nakapagdudulot ng mabuti sapagkat tigib ng kabutihan ang kanyang puso; ang masamang tao ay nakapagdudulot ng masama, sapagkat puno ng kasamaan ang kanyang puso. Sapagkat kung ano ang bukambibig siyang laman ng dibdib. 

“Tinatawag ninyo ako ‘Panginoon, Panginoon,’ ngunit hindi naman ninyo ginagawa ang sinasabi ko. Ipakikilala ko sa inyo kung kanino natutulad ang bawat lumalapit sa akin, nakikinig ng aking mga salita, at nagsasagawa ng mga ito. 

Katulad siya ng isang taong humukay nang malalim at sa pundasyong bato nagtayo ng bahay. Bumaha, at ang tubig ay bumugso sa bahay na iyon, ngunit hindi natinag, sapagkat matatag ang pagkakatayo. 

Ngunit ang nakikinig ng aking mga salita at hindi nagsasagawa nito ay katulad ng isang taong nagtayo ng bahay na walang pundasyon. Bumaha, nadaanan ng tubig ang bahay na iyon at pagdaka’y bumagsak. Lubusang nawasak ang bahay na iyon!”

+ + + + + + +

Repleksyon:

Ano ang mangyayari sa isang bata kapag tinuruan siya ng mabubuting paguugali at kapag ang mga paguugaling ito ay nakikita rin niyang isinasabuhay ng kanyang mga magulang? Malaki ang posibilidad na siya ay lumaki na isang mabuti, responsable, at mapagmahal sa Diyos na tao.

Ito ang madalas na magandang bunga ng mga magulang na matiyagang nagtuturo sa kanilang mga anak kung ano ang tama at, higit sa lahat, nagsisikap na isabuhay mismo ang mga paguugali na kanilang itinuturo.

Sa kabilang banda, kung ang mga bata ay hindi naturuan ng wastong paguugali at hindi rin ito isinasabuhay ng kanilang mga magulang, maaari silang lumaki na may magulong pananaw tungkol sa tama at mali. Maaaring mangyari ito sapagkat hindi lamang sila naturuan ng mga mabubuting paguugaling ito, kundi hindi rin nila nakita sa kanilang mga magulang ang mabuting halimbawa kung paano ito isinasabuhay. Ang mga bata ay natututo hindi lamang sa ating mga salita kundi maging sa ating mga kilos at gawa. Pinagmamasdan nila tayo, nakikinig sa atin, at madalas ay ginagaya ang kanilang nakikita sa atin.

Sa ating Ebanghelyo ngayong Sabado, sinabi ni Jesus sa Kanyang mga alagad: “Walang mabuting punongkahoy na namumunga ng masama, at walang masamang punongkahoy na namumunga ng mabuti. Nakikilala ang bawat punongkahoy sa pamamagitan ng kanyang bunga.” (Lucas 6:43–44). Sa ating pagninilay, maaari nating tingnan ang mga magulang bilang puno at ang kanilang mga anak bilang bunga. Sa bunga ay makikita natin ang isang bagay tungkol sa punong pinagmulan nito.

Ipinapaalala sa atin ni Jesus ang napakalaking pananagutang ipinagkatiwala sa atin bilang mga magulang at bilang mga taong may impluwensya sa buhay ng mga bata. Ang mabubuting pagpapahalagang itinuturo natin sa ating mga anak ay maaaring maging bahagi ng kanilang pagkatao.

Ngunit higit na makapangyarihan kaysa sa ating mga salita ang patotoo ng ating buhay. Kapag nakikita ng ating mga anak na tayo ay nananalangin, marunong magpatawad, mahabagin, tapat sa salita, gumagalang sa kapwa, at nagmamahal sa Diyos, nagtatanim tayo ng mga binhi ng pananampalataya at kabutihan sa kanilang mga puso.

Maaaring makalimutan ng ating mga anak ang ilan sa mga salitang sinasabi natin sa kanila, ngunit mas mahirap nilang makalimutan ang halimbawang ipinakita natin sa kanila. Ang ating buhay ay maaaring maging isang buhay na aral na kanilang dadalhin habang sila ay lumalaki at humaharap sa mga pagsubok ng buhay.

Maraming mga magulang sa panahon natin ang abalang-abala. Dahil sa trabaho, mga responsibilidad, at napakaraming hinihingi ng araw-araw na buhay, kung minsan ay kakaunti na lamang ang kanilang panahon upang turuan ang kanilang mga anak ng mabubuting paguugali, lalo na ang paghubog sa kanila na magkaroon ng tunay na pagmamahal sa Diyos. Dapat itong maging hamon sa ating lahat. Anong uri ng espirituwal at moral na pundasyon ang itinatayo natin para sa ating mga anak? Nabibigyan ba natin sila ng sapat na panahon, atensyon, paggabay, at pagmamahal?

Ang pagpapalaki ng mga anak ay hindi lamang tungkol sa pagtugon sa kanilang materyal na pangangailangan. Ito rin ay tungkol sa pagtulong sa kanila na makilala ang Diyos, pagtuturo sa kanila ng pagkakaiba ng tama at mali, at pagpapakita sa kanila sa pamamagitan ng ating sariling buhay kung ano ang tunay na kahulugan ng magmahal, magpatawad, maglingkod, at manatiling tapat sa Diyos.

Kaya sikapin nating maging isang “mabuting puno” na namumunga ng mabuting bunga. Nawa’y maging tahanan natin ang isang lugar kung saan isinasabuhay ang pananampalataya, isinasagawa ang pagpapatawad, malayang ibinibigay ang pagmamahal, at ang Diyos ay hindi lamang pinag-uusapan kundi tunay na tinatanggap at binibigyang-puwang sa ating pang-araw-araw na buhay.

Sapagkat ang bungang mamumunga sa buhay ng ating mga anak bukas ay maaaring maimpluwensiyahan ng mga binhing itinatanim natin at ng halimbawang ipinakikita natin sa kanila ngayon.

Anong uri ng “puno” ba tayo? at anong mga “bunga” mayroon tayo?—Marino J. Dasmarinas